ஆக்டவியோ பாஸ் கவிதைகள் ( Octavio Paz 1914 – 1998 ) ஸ்பானியக் கவிதைகள் ( மூலம் ) : ஆங்கிலம் : எலியட் வெயின்பெர்கர்( Eliot Weinberger) / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

[ A+ ] /[ A- ]

download (18)

மெக்சிகோ நாட்டைச் சேர்ந்த ஆக்டவியோ பாஸ் ஸ்பானியமொழிக் கவிஞர் களான Gerardo Diego , Juan Ramón Jiménez, மற்றும் Antonio Machado ஆகியோரின் தாக்கத்தாலும்,பாப்லோ நெருடாவின் தூண்டுதலாலும் இருபதுவயதில்கவிதை யுலகில் நுழைந்தவர். Luna silvestre (1933).என்பது அவரது முதல் கவிதைப் புத்தகமாகும்.நவீனத்துவம் சர்ரியலிசம் இயக்கங்களின் தாக்கம் பெற்றவர். Eagle or Sun? என்ற தொடர்வரிசை உரைநடைக் கவிதை மெக்சிகோ நாட்டின் இறந்த,நிகழ்,எதிர்காலத்தின் தொலைநோக்கு வரைபடமாக மதிப்பிடப்படுகிறது. The Labyrinth of Solitude ,அவரை இலக்கிய உலகின் சிறந்த படைப்பாளியாக அடையாளம் காட்டியது.படைப்புகள் அனைத்தும் அவர் அறிவின் ஆழத்தை இனம் காட்டுவதாக விமர்சகர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர் தத்துவம்,மதம், கலை, அரசியல்,தனிமனிதனின் பங்கு என்று எல்லாவற்றையும் ஆழமாகக் காணும் பார்வை அவருடைய படைப்புகளுக்கிருந்தது. ”வாழ்க்கையை கவிதையாக்கு வதை விட,கவிதையாக வாழ்க்கையை மாற்றுவது உன்னதமானதல்லவா?” என்ற கேள்வியை தன் காலத்துப் படைப்பாளிகளிடம் கேட்டவர்.நவீனத்துவம் என்பது இறந்த காலமின்றி உருவாக முடியாதது. நவீனத்துவத்தின் தேடல் என்பது வம்சாவளியின் தொடக்கம்தான்.”என் தொடக்கத்தையும்,தொன்மத்தை யும் நோக்கி என்னை இயக்கவைத்தது நவீனத்துவம்” என்று In Search of the Present ல் குறிப்பிடுகிறார்.மனதின் வாழ்க்கை என்பது உடலின் வாழ்க்கை என்பதிலிருந்து மிக வேறுபட்டதல்ல.அறிவு,அரசியல்,உடல் என்று எல்லாம் ஒன்றே என்பதும் அவர் சிந்தனையாகும். மொழியியல், பண்பாடு, இலக்கியக் கொள்கைகள்,வரலாறு ,அரசியல் என்று பலதுறைகளிலும் கட்டுரைத் தொகுப் புகள் வெளிவந்திருக்கின்றன.கிடைத்த பல விருதுகளில் Cervantes award , Neustadt International Prize for Literature மற்றும் 1990 ல் பெற்ற நோபெல் பரிசு ஆகியவை குறிப்பிடத்தக்கவை..

•••••

போவதற்கும் இருப்பதற்கும் இடையில்

போவதற்கும் இருப்பதற்கும் இடையில்

தனக்கான தன்மையில்

நாள் நிலையின்றித் தள்ளாடுகிறது.

மதியத்தின் சுற்றறிக்கைபடி இப்போது

கல்லாய் உலகம் அசைவற்றிருக்கிறது.

எல்லாம் புலனாகிறது, பிடிபடாமலிருக்கிறது

எல்லாம் அருகிலிருக்கிறது தொடமுடியாதிருக்கிறது.

தாள் ,புத்தகம், பென்சில் ,கண்ணாடி

இன்னபிற தனக்கான பெயர்நிழலில் இருக்கின்றன

அதே மாறாத குருதியோட்டத்தை

காலம் என் நெற்றியில் மீள்செயலாக்குகிறது.

பாரபட்சமற்ற சுவற்றை

ஒளி பேயரங்காக மாற்றுகிறது. .

ஒரு கண்ணின் மையத்தில் என்னைக் கண்டுபிடிக்கிறேன்.

அதன் வெறித்தநோக்கில் என்னைப் பார்க்கிறேன்

அந்தக் கணம் சிதறுகிறது.அசைவற்றிருக்கிறது.

நான் இருக்கிறேன் போகிறேன் ; நான் ஓர் இடைநிறுத்தம்.

கடைசி வைகறை

உன் கூந்தல் காட்டில் தொலைந்துபோனது,
உன் கால் என்னைத் தொடுகிறது.
நீ இரவைவிடப் பெரியவள்,
ஆனால் உன் கனவுகள் இந்த அறைக்குள் அடக்கம்.
சிறியவர்களாக இருப்பினும் நாம் எவ்வளவு பெரியவர்கள் !

ஆவிகளைச் சுமையாகக் கொண்டு
வெளியே ஒரு கார் கடக்கிறது.
ஓடும் ஆறு
எப்போதும் மீண்டோடிக் கொண்டிருக்கிறது.
நாளை இன்னொரு நாளாக இருக்குமா?

பாலம்

இப்போதுக்கும் இப்போதுக்கும் இடையில்,
எனக்கும் உனக்கும் இடையில்,
சொல்தான் பாலம்.

அதற்குள் நுழைந்த பிறகு
நீ உனக்குள் நுழைகிறாய் :
உலகம் இணைகிறது
வட்டம் போல நெருங்குகிறது.

ஒரு கரையிலிருந்து மற்றொரு கரைக்கு
எப்போதும் ஒரு திரள் நீட்டிக்கப்பட்டிருக்கிறது:
ஒரு வானவில்.
நான் அதன் வளைவுகளின் கீழ் உறங்குகிறேன்.

இனி பழைய பஞ்சாங்கமில்லை

அழகான முகம்
சூரியனுக்கு தன் இதழ் விரிக்கும் அல்லிபோல
நீயும்.
நான் பக்கத்தைப் புரட்டும்போது எனக்கு உன்முகம் காட்டுகிறாய்
மயக்கும் புன்னகை
எந்த மனிதனும் உன்னிடம் வசியப்படுவான்
ஓ, பத்திரிகையின் அழகு.
எவ்வளவு கவிதைகள் உனக்கு எழுதப் பட்டிருக்கின்றன?
தாந்தே உனக்கு எத்தனை கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறான் பியட்ரைஸ்?
உன்னுடைய ஆட்டிப் படைக்கிற மாயைக்கு
நீ உருவாக்கும் கற்பனைக்கு.

ஆனால் இன்று இன்னுமொரு
பழைய கவிதையை உனக்கு எழுதமாட்டேன்.
இல்லை. இனி பழைய பஞ்சாங்கமில்லை.
தங்கள் அறிவுக் கூர்மையில்
தங்கள் குணத்தில்
அழகை வெளிப்படுத்தும் பெண்களுக்கு
இந்தக் கவிதை அர்ப்பணம்
ஜோடிக்கப்பட்ட தோற்றங்களுக்கல்ல.

இந்தக் கவிதை உங்களுக்கு பெண்களே
ஒவ்வொரு காலையிலும் சொல்வதற்கு
புதிய கதையோடு எழும் ஷஹ்ரஆசாத் போல
மாற்றத்திற்காகப் பாடப்படும் கதையாய்
போராட்டங்களுக்கான நம்பிக்கையாய் ;
ஒன்றிணைந்த உறவுகளின் காதல் போராட்டங்கள்
புதிய நாளுக்கான உணர்வெழுப்பும் போராட்டங்கள்
புறக்கணிக்கப்பட்ட உரிமைகளுக்கான போராட்டம்
அல்லது இன்னொரு இரவுமட்டும் பிழைத்திருப்பதற்கான போராட்டங்கள்.

ஆமாம். உலகில் இருக்கும் பெண்களே உங்களுக்காக
மின்னும் நட்சத்திரமாக பிரபஞ்சத்தில் இருக்கும் உங்களுக்காக ஆயிரத்தோரு போராட்டங்களில் போராளியினியான உங்களுக்காக
என்நெஞ்சம் கவர்ந்த சினேகிதிக்காக.

இந்தக் கணத்திலிருந்து என்தலை புத்தகத்தில் கவிழாது
மாறாய் அது இரவைப் பற்றியும்
மின்னும் நட்சத்திரங்கள் பற்றியும் சிந்திக்கும்
அதனால் இனி பழைய பஞ்சாங்கமில்லை.

அந்த வீதி

இங்கே ஒரு பெரிய அமைதியான வீதி
நான் இருட்டில் நடந்து தடுமாறி விழுகிறேன்
எழுந்து குருட்டுத்தனமாக நடக்கிறேன்,என் பாதம்
அமைதியான கற்களையும் காய்ந்த இலைகளையும் நசுக்குகிறது.
என் பின்னால் வரும் யாரோ ஒருவரும் நசுக்குகிறார்
இலைகளையும், கற்களையும்.
நான் மெதுவாக நடந்தால் அவரும் மெதுவாக நடக்கிறார்.
நான் ஓடினால் அவரும்.நான் திரும்புகிறேன்;ஒருவருமில்லை
எல்லாம் கருமையாகவும் எல்லையின்றியும்,
என் காலடிகளுக்கு மட்டும் என்னைத் தெரியும்,
தெருவிற்குப் போகும்
மூலைகளினிடையே திரும்பித் திரும்பிப் பார்க்கிறேன்
யாரும் காத்திருக்கவில்லை,யாரும் என்னைப் பின்தொடரவுமில்லை,
நசுக்கியும் எழுந்தும் என்னைத் துரத்தியும் பார்த்தும் : ஒருவருமில்லை.
சகோதரத்துவம்

நான் ஒரு மனிதன்; செய்யமுடிவது சிறிதுதான்

இரவு பேரளவானது;

ஆனால் மேலே பார்க்கிறேன்;

நட்சத்திரங்கள் எழுதுகின்றன.

அறியாது புரிந்துகொள்கிறேன்;

நானும் எழுதியிருக்கிறேன்.

இந்தக் கணத்தில்

யாராவது என்னை நினைக்கலாம்.

—————————–

Comments are closed.