மேட்னி ( சிறுகதை ) அறிமுகப் படைப்பாளி / சித்ரன்

[ A+ ] /[ A- ]

download (38)

வெக்கை அருந்தி வியர்வையாய் கசிந்த அத்திரையரங்கம் அம்மதிய வேளையில் ஒரு சோம்பல் மிருகமாய் மௌனித்திருந்தது. மயிர் நீத்த கிழட்டுச் சருமமாய் நிறப்பூச்சு உதிர்ந்த அதன் சுவர்களில் பெரும் ஓசையுடன் சுழன்றன ஆதி காலத்தைய மின்விசிறிகள். அச்சுழற்சியின் சொற்பக் கருணையை பொருட்படுத்தாத வெப்பத்தில் இருக்கைகளும் சூடேறிக் கிடக்க மேற்சட்டையை கழட்டலாமா என யோசித்தவன் இரு பொத்தான்களை மட்டும் கழட்டினான்.

திரையரங்கப் பார்வையாளர்களின் எண்ணிக்கை இருபத்தொன்பது என்ற ஒற்றைப் படையாயிருக்க அவனே காரணம். வெப்பம் குறித்தான பிரக்ஞையற்று ஆங்காங்கே உரையாடியவாறிருந்த இளஞ்சோடிகளை விரோததுடன் அவன் வெறித்திருக்க உள்நுழைந்த ஒரு ஜோடி சட்டென எதிர்கொண்ட இருளை சமாளிக்க கைகளைக் கோர்த்தவாறு ஓர இருக்கைகளைத் தேடி அமர்ந்தது. சிலந்திவலை அசையுமளவு கூட காற்று வர வாய்ப்பற்ற அவ்விடத்தில் வியர்வை வழிய உறுப்புகளைப் பிசைந்து முத்தமிட்டு எனத் தொடர்ந்த எண்ணங்களில் எரிச்சலடைந்தவன் வெளியில் நிற்கலாமென எழுந்தான்.

சீர்காழி கோவிந்தராஜன் ‘கணபதி இருக்கும் வரை கவலையில்லை’ எனப் பாடத் தொடங்கினார். தேய்ந்து போன ஒலிநாடா ஒலிப்பெருக்கியின் கரகரப்போசையோடு அவனை மேலும் இம்சித்தது. அவனது சிறுவயதிலிருந்து அத்திரையரங்கின் முதல் பாடலாய் ஒலிக்கும் பாடலது. ஒருவேளை அத்திரையங்கம் இருக்கும் வரையிலும் அதுவே முதல் பாடலாய் ஒலிக்கக் கூடும். இருபதடி நடந்ததற்கே அவனது மார்பிலும் முதுகிலும் வியர்வை ஒரு கோடாய் வழிந்து உள்ளாடைக்குள் சேகரமாகி லேசான நமைச்சலைக் கிளப்பியது. கண்களை கூசச் செய்த வெயிலை புருவங்களைச் சுருக்கி நிதானித்தான்.

புது நூற்றாண்டு தொடங்கி ஐந்து மாதங்களுக்குள் எல்லாக் கனவுகளும் சிதைந்து விடுமென அவன் சற்றும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. “டேய் மாணிக்கம் எனக்கப்புறம் இந்த ஷெட்டு ஒனக்குத் தான்டா” என ஒவ்வொரு முறையும் கிரீஸ் அப்பிய சட்டையும் அதற்குள் போதையில் தள்ளாடும் உடலுமாய் முதலாளி சொன்னபோதெல்லாம் அவரது ஒரே மகள் சுலோக்சனா அவன் மனதிற்குள் சாப்பாட்டுக் கூடையை கேரியரில் வைத்தவாறு சைக்கிளை ஓட்டி வருவாள். அவளை மனதில் ஆராதித்தவாறு வீட்டில் பார்த்திருந்த எத்தனை பெண்களை இவன் நிராகரித்திருப்பான். தற்போது அவன் வாழ்வு கண்களை குருடாக்கிய பின் சூனியத்திற்குள் திசைகளை அறிய நிர்பந்திக்கப்பட்டவனுடையதாய் அல்லாடிக் கொண்டிருந்தது.

எதிரே சுவரையொட்டிய வேம்பின் அருகிலிருந்த சிறு நுழைவாயிலில் டிக்கெட் கிழிக்கும் கிழவன் பார்வையாளர்களுக்காகக் காத்திருந்தான். வேம்பின் மஞ்சள் இலைகள் தரை முழுதும் உதிர்ந்து கிடக்க அவற்றில் சில பழுப்பேறியிருந்தன. கணிசமான இலைகளை உதிர்த்திருந்த வேம்பு மொட்டைத் தலையில் ஈர்க்குக் குச்சிகளைச் சொருகியதைப் போல் காட்சியளித்தது. அநாதரவாய் வெயிலில் காய்ந்திருந்த வேம்பும் தான்தான் என சுய அனுதாபம் கொண்டான். வேம்பிலிருந்து வெயிலில் மினுங்கிய ஒரு நுண்ணிய கோடு புலனாகியது.

பார்வையின் நுண்புலத்தை அவன் கூராக்க தனது உமிழ்நீரை கயிறாக்கி புழு ஒன்று தரையை நோக்கி இறங்கியது. இவன் ஒரு மலையுச்சியிலிருந்த பாறையில் கயிற்றைக் கட்டி பள்ளத்தாக்கில் இறங்கினான். தரையிறங்கிய புழு ஒரு பெண்ணின் மிதியடியின் கீழ் அகப்பட்டது. இவன் பள்ளத்தாக்கில் தரையிறங்க ஒரு மதயானை அவனுக்காகக் காத்திருந்து மார்பில் மிதித்தது. புழுவை மிதித்தவள் சற்று மிகையாக தன்னை அலங்கரித்திருந்தாள். இந்த மேட்னி ஷோவிற்கு இவ்வளவு சிங்காரத்துடன் தனியாய் ஒருத்தி வருவதைக் கண்டதும் எதற்கெனப் புரிந்தவனாய் அவளையே வெறித்தான். அரங்கிற்குள் நுழையும் முன்பே வாடிக்கையாளன் கிடைத்த மகிழ்ச்சியை கட்டுப்படுத்தியவள் புருவங்களை உயர்த்தி சைகை செய்தவாறு அவனைக் கடந்து உள்நுழைந்தாள். அத்திரையரங்கின் பொது விதியின் படி அடுத்த பாடலாக ‘முதல் வணக்கம் எங்கள் முருகனுக்கே’ என சீர்காழி கோவிந்தராஜன் வெங்கலப் பானையை உருட்டினார்.

பாடல் வரிகளையும் இரண்டாவதாக அப்பாடல் ஒலிபரப்பப்படுவதற்குமான முரணையும் நினைத்துச் சிரித்துக் கொண்டவன் உள்ளே சென்றவள் எங்கு அமரப் போகிறாள் எனப் பார்வையால் பின்தொடர்ந்தான். அவள் பின்னிருக்கைகளுக்குச் செல்லாமல் திரையை நோக்கியவளாய் நடந்து சென்று பத்தாவது வரிசையின் வலப்புறம் திரும்பி நான்கு இருக்கைகளை காலியாக விட்டு அமர்ந்தாள். அமரும் முன்பு இவன் தன்னை கவனிக்கிறான் என்பதை ஒருமுறை உறுதிபடுத்திக் கொண்டாள்.

செய்வதற்கு ஏதுமின்றி யோசித்திருக்கும் போதெல்லாம் அவனது விரல்கள் அனிச்சையாய் சிகரெட்டைத் துழாவுவது இம்முறையும் நடந்தது. தீப்பெட்டியில் கடைசித் தீக்குச்சி மட்டும் எஞ்சியிருக்க ஒரு பெண் சிலையின் நாசியைச் செதுக்கும் சிற்பியின் நேர்த்தியோடு அத்தீக்குச்சியை தீப்பெட்டியில் உரசினான். தீப்பற்றிக் கொள்ள எங்கிருந்தாவது காற்று வீசி தீச்சுடரை அணைத்து விடக் கூடுமென்ற பதைபதைப்போடு சிரத்தையாக தனது சிகரெட்டை பற்ற வைத்தான். நெருப்பு ஊர்ந்த சிகரெட்டின் நுனியைக் கண்டு ஆசுவாசமடைந்தவன் தலையை நிமிர்த்தி புகையை வெளியிட எதிரே ஜீன்ஸ் அணிந்த நடுத்தர வயதுக்காரன் வெறும் சிகரெட்டைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு அவனிடம் நெருப்பை யாசித்தான். இவனது சிகரெட் நுனி அவனது சிகரெட்டை முத்தமிட்டது. எரியத் தொடங்கிய சிகரெட்டை அவன் உறிஞ்ச நெருப்பு அவனது கருத்த உதடுகளை நோக்கி ஊர்ந்தது. புகையால் சூழப்பட்ட அவன் வெக்கையோடு வெக்கையாக கழிவறையை நோக்கிச் சென்றான்.

மாணிக்கத்தைச் சுற்றிலும் அவன் உதிர்த்த சாம்பல் துகள்கள் பரவிக்கிடக்க திரைப்படம் துவங்கவிருப்பதற்கான இசையோடு வெண்திரையை மூடியிருந்த திரைச்சீலை ஒளிரும் விளக்குகளால் மினுமினுத்தபடி விலகியது. நெருப்பு சிகரெட்டின் புகையிலையை கரித்து பஞ்சைத் தீண்ட இன்னும் இரண்டு இழுப்புகள் மீதமிருந்தன. அதை ஒரே இழுப்பில் கருக்கி விடும் முடிவோடு புகையை ஆழமாய் அவன் உள்ளிழுக்க “யோவ் மாணிக்கம்” என்ற அழைப்புக் குரல் கேட்டது. இவனோடு பள்ளியில் படித்த சேகர் நின்றிருந்தான். கடைசியாக இருவரும் பேசி ஆறு வருடங்களாவது கடந்திருக்கும். எப்போதாவது சாலையில் எதிர்படக் கூடியவர்களென்றாலும் யதேச்சையாக தலையை வேறு பக்கம் திருப்பிச் செல்லும் நடைமுறை அவர்களுக்கிடையில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஆரம்பித்திருந்தது. அந்த சேகர் இங்கு திடீரென அழைத்ததில் ஆச்சரியமடைந்தான். “என்ன சேகரு எப்படியிருக்க?” எனக் கேட்டு அவனருகில் செல்கையில் அவன் இங்கு ஆபரேட்டராக இருப்பது நினைவில் எழுந்தது. “நல்லா இருக்கேன் சரி மேல ஆபரேட்டர் ரூமுக்கு வா படத்த ஆரம்பிக்கனும்” என்று இவனை அழைத்துச் சென்றான்.

துருவேறிக் கிடந்த நாற்காலியைக் காட்டி சேகர் அமரச் சொல்ல “இருக்கட்டும்யா” என மாணிக்கம் ஒரு குழந்தையின் ஆவலுடன் அவ்வறையின் இயந்திரங்களை பார்வையால் ஆராயத் தொடங்கினான். திரைச் சீலைகள் இழுபடும் ஓசையோடு கதவுகள் சாத்தப்படும் ஓசையும் கேட்க சுவரிலிருந்த பெரிய துளையின் வழி எட்டிப் பார்த்தான். முழுமையாக இருளடைந்திருந்த திரையரங்கத்தில் இனம்புரியாத ஒரு அடர்த்தியான மௌனம் நிலவியது. சேகர் வட்ட வடிவத் தகரப் பெட்டிக்குள் ஒரு கருநாகமாய் சுருண்டிருந்த திரைச்சுருளை ப்ரொஜக்டரில் பொருத்தி அதை இயக்கினான். அரங்கத்தில் நிறைந்திருந்த மௌனத்தை குலைத்தவாறு ப்ரொஜக்டர் இயங்கத் தொடங்கியது. தூசிகள் நீந்திய ஒளிவெள்ளம் வெண்திரையில் காட்சிப் பிம்பமாய் குவிந்தது. தணிக்கைச் சான்றிதழில் படத்தின் பெயரைத் தேடிப்படித்து மனதிற்குள் இருமுறை சொல்லிக் கொண்டான்.

கதாநாயகனின் அடைமொழியோடு படத்தின் தலைப்பு மின்னல் வெட்டுவதைப் போல் இடிமுழக்கத்துடன் தோன்றியது. மாணிக்கத்திற்கு பார்வையாளர்களின் எண்ணிக்கை நினைவில் எழ “ஒரு ஷோவிற்கு அறுநூறு ரூவா கட்டுப்படியாகுமாய்யா?” எனக் கேட்டான். “ஆகாதுதான் என்ன பன்றது அப்பப்ப மேட்டர் படம் போட்டு லாபம் பாத்துக்க வேண்டியது தான்” எனக் கண் சிமிட்டியவன் “என்ன ஷெட்டுக்கு வண்டி ஏதும் வரலையா மேட்னிக்கு வந்திருக்க?” என்றான்.

“ஓனர் பொண்ணுக்கு இன்னக்கு கல்யாணம் அதான் லீவு”

“ஒனக்கு எப்பய்யா?”

“பண்ணுவோம்” என்று அசிரத்தையாய் பதிலளித்தவன் “ஒனக்கு எத்தனக் குழந்தைய்யா?” எனக் கேட்டான்.

“சம்சாரம் இரண்டாவது பிரவசத்துக்கு அம்மா வீட்டுக்கு போயிருக்கா முதல்ல ஒரு பையன்”

திரையில் கதாநாயகனின் பெருமைகளை ஊரே புகழ்ந்து பாட அதை ஏற்றுக் கொண்ட நாயகன் அவனும் தனது பங்கிற்கு அவனது பெருமைகளை பாட ஆரம்பித்தான்.

இருவரும் பத்தாவதோடு படிப்பை நிறுத்தியவர்கள் சேகர் பத்தாவதை பாதியிலே நிறுத்தியவன். பள்ளித் தோழர்களின் பெயர்களைச் சொல்லி அவர்கள் எங்கிருக்கிறார்கள் என சேகர் அடுக்கிச் செல்ல அந்நபர்களின் பெயர்கள் வெறும் பெயர்களாக மட்டுமே இவன் நினைவில் தங்கியிருந்தது.

மொத்தப் பார்வையாளர்களையும் காண்பதற்குத் தோதாய் சுவரிலிருந்த நான்கு துளைகளின் மூலம் இருவரும் பார்வையாளர்களின் செயல்களை ஆராயத் தொடங்கினர். திரை பிரதிபலித்த வெளிச்சத்தற்கு மாணிக்கத்தின் கண்கள் பழக சற்று தாமதித்தது. நண்பர்களாக வந்திருந்த சில ஆண்கள் மட்டுமே திரையைக் கவனித்தனர். மற்ற ஜோடிகள் யாரும் தன்னை கவனிக்கவில்லையென்ற நினைப்போடு முத்தமிட்டுக் கொண்டோ கொங்கைகளைப் பிசைந்தவாறோ இருந்தனர்.

“இப்பல்லாம் எவன் குடும்பத்தோட வரான் இதுங்கதான் வருதுங்க எந்தப் படத்தையும் இருவது நாளத் தாண்டி ஓட்ட முடியிறதில்ல. கடைசியா எந்தப் படம் இங்க நூறுநாள் ஓடிச்சின்னு முதலாளிக்கே ஞாபகம் இல்ல”

ஒரு படம் நூறுநாள் ஓடியதென்றால் ஆப்ரேட்டர் அப்படத்தை நானூறு முறை பார்க்க வேண்டியிருக்குமே என மாணிக்கம் அனுதாபப்பட்டான். “ஒரே படத்தை திருப்பித் திருப்பி பார்க்க எரிச்சலா இருக்காதாய்யா?” என மாணிக்கம் கேட்க “முதல் தடவை மட்டும் ஆர்வமா பாப்பேன் அப்புறம் எவன் யாரைக் கூட்டிக்கிட்டு எந்த பக்கம் ஒதுங்கிறான்னு படம் போடுறதுக்கு முன்னாடியே பாத்து வைச்சிக்குவேன்.

படம் ஆரம்பிச்சோனே அவங்கள தான் பாத்துக்கிட்டு இருப்பேன். சில பேரு செம குட்டியா கூட்டிக்கிட்டு வருவாங்க சேர்ல ஒக்காந்து உருட்டிக்கிட்டு இருந்தாங்கன்னா விட்டிருவேன். நடுவிலே படுக்க வைச்சாங்கன்னா புகைச்சலா இருக்கும். ஒடனே அவன் தலைக்கு மேல இருக்க பல்ப போட்டு விட்டுருவேன். பதறிப் போய் எந்திரிச்சு உக்காருவாங்க. நான் மட்டும் தனியா சிரிச்சிக்கிட்டு இருப்பேன்” என்றவன் “இப்ப அதையும் செய்றதில்ல முதலாளி இருக்குறப்ப ஒருமுறை அப்படி செஞ்சேன் அவரு டேய் சேகரு நம்ம தியேட்டருக்கு இவங்க வர்ரதே இதுக்குத் தான் அவங்கள தொந்தரவு பண்ணினா உனக்கு சம்பளம் கொடுக்குறதுக்கு கூட இந்த தியேட்டர ஓட்ட முடியாதுன்னாரு” என்றான்.

திரைப்படத்தின் உரையாடல்களை மிஞ்சி ப்ரொஜக்டரின் ஓசையிலே மாணிக்கத்தின் கவனம் குவிந்தது. மீண்டும் அரங்கத்தின் மெல்லிய ஒளிப்பரவலில் சிதறியிருந்த பார்வையாளர்களை ஆராய்ந்தான். மனிதர்களின் ஒழுக்க மதிப்பீடுகள் கள்வனாய் தன்னைப் பதுக்கிக் கொண்ட அவ்விருள் அவனை மென்மேலும் விரக்தியடையச் செய்தது.

“இது பரவால்லயா மேட்டர் படம் போட்டா ஆளுக உக்காந்த சீட்டுக்கு முன்னாடி சீட்டு முழுக்க கரையாத்தான் இருக்கும். நம்மாளுக இங்கயே கைவேலை பாத்துட்டு போயிருவாங்க” என்ற சேகர் சட்டென அமைதியடைந்து வலது மூலையில் பெண்ணின் முலைகளைச் சுவைத்துக் கொண்டிருந்த ஒருவனைச் சுட்டிக் காட்டினான். சுவரின் இடது ஓரத் துளையின் மூலம் இருவரும் வலது மூலையை கவனித்திருக்க “அடுத்த முறை மேட்டர் படம் போட்டா வா மூணு பிட்டாச்சும் ஓட்டிரலாம்” என்ற சேகரின் வலது புறங்கை மாணிக்கத்தின் தொடையிடுக்கைத் தீண்டிச் சென்றது. கை எதேச்சையாய் பட்டிருக்கக் கூடுமென பின்னகர்ந்தவன் மீண்டும் துளையின் மூலம் வலது மூலையை உற்று நோக்கினான்.

தற்போது சேகரின் சூடான சுவாசத்தை கன்னத்தில் உணர்ந்தவன் நிதானிப்பதற்குள் அவனது கைவிரல்களின் வருடலை தனது ஆணுறுப்பில் உணர்ந்தான். பதறிப் பின்வாங்கியவன் திகைப்புடன் சேகரின் கண்களை நோக்கினான். முகத்தசைகள் அவனது கட்டுப்பாடின்றித் துடிக்க வலிந்து வரவழைத்ததைப் போன்ற உணர்ச்சித் ததும்பலில் சேகர் இவனிடம் ஒரு ஏக்கத் தலையசைவின் மூலம் முறையிட்டான். இதைச் சற்றும் எதிர்பார்த்திராத மாணிக்கம் தலையை வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொண்டான். ஒப்பாரி ஓய்ந்த இழவு வீடாய் அங்கு சகிக்கவியலா ஒரு அமைதி நிலவியது. சில மணித்துளிகள் இருவரும் வேறு வேறு திசைகளில் பார்வையைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்த பின் “நான் போயி படம் பாக்குறேன்யா” என மாணிக்கம் வெளியேறினான்.

அவனுள் மீண்டும் முதலாளி பெண்ணிற்கு திருமணம் நிச்சயமானதை அறிந்த அன்று ஏற்பட்ட பதற்றம். இயலாமை வெறுப்பாய் கொதித்தெழ படியில் இறங்கும் போது அவனது கால்கள் தடதடத்தன. இழு என்று எழுதியிருந்த கதவின் கைப்பிடியை சற்று நேரம் வெறித்தவன் பிறகு ஏதோ உத்தரவுக்கு பணிந்தவன் போல் தலையசைத்தவாறு அதை பிடித்திழுத்தான். அலை அலையாய் ஆடிய கருந்திரை அவனறியா ஒரு இருள் உலகிற்கு சாமரம் வீசியது. உள்ளே நுழைந்த மாணிக்கம் திரையை நோக்கி நடந்து பின் வலதுபுறம் உட்சென்று ஒரு இருக்கையில் அமர்ந்தான். இவ்வளவு நாட்கள் கழித்து சேகர் இதற்குத்தான் அழைத்திருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்ததும் இவனுள் ஒருவித கூச்சமும் அருவருப்பும் தோன்றி உடலை சிலிர்க்கச் செய்தது.

இவனது முன்னிருக்கையில் ஒருவன் தனியாய் அமர்ந்தவனாய் இருபுறமுமுள்ள காலி இருக்கைகளிலும் கைகளை விரித்திருந்தான். திரையிலிருந்து கசிந்த ஒளியில் மெல்ல துள்ளியெழ முயற்சிக்கும் அவனது இயக்கம் புலனாகியது. பிறகு அவனது இடக்கையை அருகிலிருந்த இருக்கைக்கு கொண்டு சென்று எதையோ துழாவினான். சற்று நேரம் கழித்து அடுத்த இருக்கையிலிருந்து நிமிர்ந்த ஒரு பெண் தோள்பட்டையின் முன் சரிந்து கிடந்த அவளது சடையை பின்னுக்குத் தள்ளியவளாய் மீண்டும் அவனிடம் மண்டியிட்டாள். திரையில் நாயகனும் நாயகியும் பனிப்பிரதேசத்தில் ஒரு மெல்லிசைப் பாடலைப் பாடித் திரிந்தனர். மாணிக்கம் கண்களை மூடியவாறு இருக்கையில் தலை சாய்த்தான். முன்னிருக்கையில் மண்டியிட்டவள் புழுவை மிதித்த சிங்காரி. உச்சத்தை எட்டிய முனகலும் பின் தொண்டையிலிருந்து எச்சிலைக் காறி உமிழும் ஓசைகளும் கேட்டு இவன் கண்விழித்தான். சிகரெட்டிற்கு நெருப்பை யாசித்தவன் முன்னிருக்கையிலிருந்து எழும்பி வெளியே சென்றான்.

images (12)

காமம் வாணியொழுகும் வேட்டை நாயாய் அலைந்த அவ்விருள் அவனுள் ஒருவித ஒவ்வாமை உணர்வைக் கிளர்த்தியது. தசைகள் அனிச்சையாய் துடித்த சேகரின் முகம், இருளுக்குள் முயங்கும் உடல்கள் என பிம்பங்கள் சுருளில் பதிந்து சுழல்பவையாய் அவன் மனதிற்குள் திரையிடல் நிகழ்த்தின. சேகரின் கைவிரல்கள் அடுத்து செய்திருக்கக் கூடிய சாத்தியங்களில் அவனது வேட்டை நாயும் இரை தேட முயற்சித்தது. மன ஓட்டங்களைக் கட்டுப்படுத்தும் விதமாய் தலையைக் குலுக்கியவன் திரையைக் கவனிக்க முயற்சித்தான். வலது முன்னிருக்கையில் பெருமூச்செறிந்த சிங்காரி ஆதுரமாக இருக்கையில் தலைசாய்த்தாள். பின் அவளது முதுகில் கழட்டப்பட்டிருந்த ஜாக்கெட் கொக்கியை மாட்டுவதற்கு முயன்றவாறு ஒருக்களித்தவள் இவனைக் கண்டதும் தன் செயலை விடுத்து திரையின் பக்கம் திரும்பாமல் இவனையே வெறிக்கத் தொடங்கினாள். அவளின் பார்வையில் நிலைகுலைந்த மாணிக்கம் உன்னிப்பாக படத்தைக் கவனிப்பவன் போன்ற பாவனையுடன் திரையின் மீது பார்வையை நிலைத்தான்.

உறவில் பால் முரண்கள் பேதமற்ற சேகரின் அழைப்பிலிருந்து விடுபடாதவன் ஒரு எதிர் பால் முறையீட்டையும் திகைப்பினூடாகவே அணுகினான். தன் இருக்கையிலிருந்து அவள் எழுந்ததும் லேசாக ஆசுவாசமடைந்தவனின் மனஅவசம் அடங்குவதாயில்லை. எதிர்பாரா கணத்தில் அவனது அருகாமை இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தவளின் வியர்வை நெடி அவனைத் துணுக்குறச் செய்தது. தான் அணிந்திருந்த சேலையை முறையாக கட்டிக் கொள்வதைப் போன்றும் நெற்றியில் வழியும் வியர்வை கழுத்தினூடாக மார்பில் இறங்குவதைத் துடைப்பதைப் போன்றும் அவனைச் சீண்டியவாறிருந்தாள். வெறுப்பூட்டும் நிகழ்வுகளால் துரத்தப்பட்டவன் முதன் முதலாய் ஒரு பெண்ணின் அருகாமையில் அமர்ந்திருக்கிறோம் என்ற உணர்வின் இன்ப நுகர்வுக்கு மெல்ல மெல்ல ஆட்படத் தொடங்கினான்.

தொடையில் ஊர்ந்த விரல்களின் மென்மையான ஸ்பரிசத்தில் திடுக்கிட்டவனிடம் “அம்பது ரூவா மட்டும் கொடு போதும்” என காதில் முனுமுனுத்தாள். பதிலற்று அவளை வெறித்தவனின் கையைப் பற்றியவள் அவன் இதுவரை அறிந்திரா பெண்ணுடலின் வடிவமைப்பை உணரச் செய்தாள். கண்களை மூடியவாறே இயந்திரத்தை உதிரிகளாக பிரித்தறியும் அவனது கை முதன் முதலாய் ஒரு பெண்ணுடலின் குழைவை ஸ்பரிசித்ததன் மூலம் அவனை இன்னதென்று உணர முடியா திகைப்பில் ஆழ்த்தியது.

அவளின் செயல்களுக்கு எதிர்ப்பேதும் தெரிவிக்காத மாணிக்கத்திற்கு அவளது பெயரைத் தெரிந்து கொள்ளும் ஆசை எழுந்தது. “உன் பேரென்ன?” எனக் கேட்க அவள் தனது செயல்களை சற்று நிறுத்தி இவனது கண்களில் ஊடுருவி “வாடா மலர்” என்றாள். மலரின் ஈரப்பதத்தைக் குறித்த அப்பெயர் மலரை ஆண்பாலாகவும் விளித்தது. அப்பெயரை எங்கோ கேட்டிருப்பதாக உணர்ந்தவன் சற்று நேரத்திற்கு முன் காதலர்கள் பனிப்பிரதேசத்தில் பாடித்திரிந்த பாடலின் முதல் வரி என்பதை அறிந்து அவளை எரிச்சலோடு முறைத்தான். அவள் சிரித்தவாறே “பேரைத் தெரிஞ்சு என்ன பண்ணப் போற” என அவனது மார்க்காம்பினைக் கிள்ளினாள்.

மாணிக்கத்திற்கு முதன் முதலாய் அவளை முழுதாய் ஆட்கொள்ள வேண்டுமென்ற இச்சை சுரக்க தனது கைகளில் வலுவேற்றினான். அவனது செயல்களுக்கு பற்களால் உதட்டைக் கடித்தவாறு வலியைப் பொறுத்தவள் அவனது இடது கையை கொங்கையிலிருந்து விடுவித்தவாறு “அந்த நாய் பய நகத்தால கீறிட்டான் எரியுதுய்யா” என்றாள். இவனோ ஜீன்ஸ் அணிந்தவனுக்கு நாய் பயல் என்ற பெயரைப் பொருத்திக் கொண்டான்.

“காச இப்பவே குடுத்துரு” என கெஞ்சும் குரலில்லாமல் காமத்தில் கிறங்கியவளைப் போன்ற பாசாங்குடன் அவள் கேட்க இவன் சட்டையின் உள்பாக்கெட்டிலிருந்து கத்தையாக பத்து ரூபாய் நோட்டுகளை எடுத்தான். ஐந்தை எண்ணி மாணிக்கம் வாடாமலரிடம் நீட்ட அவள் பணத்தை பிடுங்குவதைப் போல் வாங்கினாள். அவளது கவனம் மீண்டும் இவன் உள்பாக்கெட்டிற்கு கொண்டு சென்ற பணத்தின் மீதே குவிந்திருப்பதை உணர்ந்தவன் மேலுமொரு பத்து ரூபாயை அவளிடம் நீட்டினான். உற்சாகமடைந்த வாடாமலர் பாவாடையை விரல்களால் விலக்கி உள்ளாடைக்குள் பணத்தை பத்திரப்படுத்தினாள். தற்போது மாணிக்கத்தின் கையைப் பற்றியவள் நாய்பயலின் நகக்கீறல்களையும் பொறுத்துக் கொண்டாள்.

ரவுடிக் கும்பலொன்று நாயகனைச் சூழ்ந்து மிரட்ட முன்னிருக்கையின் பின்னுள்ள சிறிய இடைவெளியில் வாடாமலர் தனது உடலை லாவகமாக பொருத்தினாள். வரிசையில் நின்று ரவுடிகள் உதை வாங்கும் பின்னனி இசைக்கேற்ப கராத்தே அசைவுகளைப் போன்று மாணிக்கத்தின் புடைத்த குறியோடு சண்டையிட்டு அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். ஒரு சிறுமியின் உற்சாகத்தோடு அவள் செயல்படுவதில் ஆச்சரியமடைந்தவனுக்கு இருக்கையின் சிறிய அகலம் மீதான பிரக்ஞை அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்தியது. இவனது குறியை முத்தமிட்டவள் மூச்சை வேகமாய் வெளியில் தள்ளி “மூத்திரம் பேஞ்சா சாமானக் கழுவுய்யா” என்றவாறு அவனது சட்டையால் அதைத் துடைத்தாள். இவனுக்கு முதன் முதலாய் அவள் மீது எரிச்சல் ஏற்பட்டது.

தனது உதடுகளால் ஒவ்வொரு அங்குலமாக அவள் ஒத்தியெடுத்த பின் நுனியின் மீது நாவின் அடிப்பாகம் உரசுமாறு நாவை இடப்புறம் வலப்புறம் என அசையச் செய்தாள். முன்விளையாட்டுகள் முடிவை எட்டியதன் அடையாளமாய் இவனது உடல் முறுக்கிக் கொள்ள மலரின் இதழ்களினூடாக இவனது மகரந்தக் காம்பு உள்நுழைந்தது.

ரவுடிகளைத் துவம்சம் செய்த நாயகன் நாயகியோடு அயல்நாடு கிளம்பிவிட்டான். பளபளப்பான சாலைகளில் மிடுக்கான வாகனங்கள் விரைந்து கொண்டிருக்க நடைபாதைகளில் அவர்கள் பாடி ஆடித் திரிந்தனர். வாடாமலர் குழலிசைக்க இவனது உடலின் நரம்புகளனைத்தும் அந்த நாதத்தில் அதிரத் தொடங்கின. யாரோ தங்களை கவனிப்பதை உணர்ந்த மாணிக்கம் தலையைத் திருப்ப நாய்ப்பயல் இவர்களை பார்த்தவாறு நின்றிருந்தான். வாடாமலரின் நாதமீட்டலில் முயங்கியிருந்த இவனால் அவளை விலக்க முடியாமல் நாய் பயலை பதிலுக்கு வெறித்தான். அவன் திரையை நோக்கித் தலையைத் திருப்பி இவர்களுக்கு இரண்டு வரிசைகளுக்கு முன்சென்று அமர்ந்தான். தற்போது வாடாமலர் தலையை உயர்த்தி புன்னகை செய்தவாறு தன்னை ஆசுவாசப்படுத்தினாள். பிறகு மாணிக்கத்தின் கண்களை ஊடுருவியவாறு அவனது விதைகளை வருடிக் கொடுத்தாள்.

நாயகியின் அப்பா அவளுக்கு மாப்பிள்ளை பார்த்திருப்பதாகத் தெரிவிக்க மகளின் காதல் விவகாரம் வெளியாகி வீடு களேபரமாகியது. சுலோக்சனாவிற்கு இவன் மீதிருந்த நாட்டத்திற்கு இவனைக் கிறங்கடித்த அவளது ஓர விழிகளைத் தவிர வேறெது சாட்சி. அனைத்தும் தானாய் நடக்கும் என்பதாக இவன் அதீத நம்பிக்கை வைத்திருந்தான். இப்படி எதிர்மறையாய் நிகழும் என அவன் முன்னுணரவில்லை.

மண்டபத்திலிருந்து கிளம்பும் முன்பாக முதலாளியிடம் விடைபெற்றுச் செல்கையில் கலங்கிய கண்களுடன் “மாணிக்கம் இனிமே ஷெட்டு ஒனக்குத் தாண்டா” என அவர் தழுதழுத்தது நினைவில் எழுந்து இவனை மேலும் எரிச்சலுக்குள்ளாக்கியது. முதலாளியும் சுலோக்சனாவும் ஷெட்டும் நாசமாய் போக என மனதில் கருவினான். வாடாமலர் மீண்டும் குழலூதத் தொடங்கினாள். இவளையே திருமணம் செய்து கொள்வோமா என்ற எண்ணம் மாணிக்கத்திற்கு எழுந்தது. பிறகு தன் மீதே எழுந்த கோபத்துடன் என்ன இது மடத்தனமென்று நினைத்துக் கொண்டான். எங்கெங்கோ அலைபாய்ந்த மனதின் எல்லா ஏமாற்றங்களையும் வெறுப்புகளையும் உதறித் தள்ளி வாடாமலரின் அதரத்தில் தனது ஆணுடம்பை முழுமனதாய் இணைத்தான்.

உடலின் இரத்த ஓட்டமனைத்தும் மூலாதாரத்தை நோக்கிக் குவிவதாகத் தோன்றிய வேளையில் அவனது அகம் ஒரு வட்ட வடிவ வெளிச்சப் பரப்பின் மையத்தில் இருப்பதை உணர்ந்தது. நிகழ்வதை முற்றாய் அறிய அவனது நுண்ணுணர்வு தாமதித்தாலும் கூச்சம் ஓர் அருவ கம்பளிப் புழுவாய் அவனது உடல் முழுதும் இழைந்து மயிர்கால்களை சிலிர்க்கச் செய்தது. வேகமாய் வாடாமலரை அவனிடமிருந்து பிரித்து பக்கத்து இருக்கையில் அமர வைத்தான். தற்போது அந்த வெளிச்சம் மறைந்தது. என்ன நிகழ்ந்ததென அறிந்தவனாய் ஆபரேட்டர் அறையைத் திரும்பிப் பார்த்தான். திரையரங்கின் மெலிதான ஒளிப்பரவலில் அவ்வறையின் சுவரிலிருந்த ஒரு துளையில் சேகரின் தலை தெரிந்தது.

“என்னய்யா ஆச்சு?” என மாணிக்கத்தின் கையை ஆதுரத்துடன் பற்றிய வாடாமலரிடம் “நான் பாத்ரூம் போவனும்” என அவளது கைகளிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கிளம்பினான். இவனது சட்டை முழுவதுமாய் நனைந்து முதுகோடு ஒட்டியிருக்க அரங்கத்து இருளிலிருந்து வெளிவந்ததும் வெளிச்சம் கண்களைக் கூசச் செய்தது. வெக்கையில் புழுங்கிய மாணிக்கத்திற்கு சேகர் இவ்வளவு நேரமும் அனைத்தையும் கவனித்திருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்ததும் வன்மம் ஒரு வெப்ப நீரூற்றாய் உள்ளிருந்து கொப்புளிக்கத் தொடங்கியது.

இடைவேளைக்கான வாடிக்கையாளர்களை எதிர்நோக்கி அமர்ந்திருந்த கேன்டீன் பணியாளனிடம் தீப்பெட்டியை வாங்கி தனது சிகரெட்டை பற்ற வைத்தான். சுலோக்சனாவின் சைக்கிள் மலை உச்சியிலிருந்த ஒற்றை மரத்தடியில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்க அதை எடுத்து சரிவினூடாய் ஓட்டிச் சென்றான். அந்த தார்ச்சாலை மலையை இரண்டாய் பிளந்ததைப் போன்ற செங்குத்தான பள்ளத்தாக்கில் முடிந்தது. பாதாளத்தின் மறுபுறமிருந்த மலையிலும் அச்சாலை தொடர வாடாமலர் அங்கே இவனுக்காக காத்திருந்தாள்.

முழுதாய் புகைத்த சிகரெட்டை கால்களால் நசுக்கியவன் கழிவறையை நோக்கிச் சென்றான். மூத்திரநெடியின் காரம் உக்கிரத்துடன் இவனது நாசியைத் துளைத்தது. பீங்கான் குடுவைகளற்ற சிறுநீர் கழிக்கும் பகுதி சுவரோடு பொருத்தப்பட்ட கான்கிரீட் தடுப்புகளால் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. துளி நீர்ப்பசையற்று மூத்திர உப்புகள் மஞ்சள் நிறத்திட்டுகளாக மினுங்கிக் கொண்டிருந்தன.

மேற்கூரையற்ற சிறுநீர் கழிக்கும் பகுதியை ஒட்டினாற் போல் பாதி நீர் நிறைந்த தொட்டியிருந்தது. அதனருகில் வரிசையாய் கழிவறைகள். அதன் மேலாய் இன்னும் முழுதாய் இலைகளை உதிர்க்காத வேம்பு கிளைகளை பரப்பியிருந்தது. அவன் மனதில் பள்ளி நாட்களில் கூட்டமாய் சினிமா பார்க்க வருகையில் காசு பற்றாக்குறையென்றால் ஒன்றிரண்டு பேர் இதன் வழியாய் ஏறிக் குதித்து அரங்கினுள் நுழைந்தது நிழலாடியது.

ஒவ்வொரு கழிவறையாகத் திறந்து பார்த்தவனுக்கு அதன் பயனாளிகள் தனது உடலை மட்டுமாவது நீர் தீண்ட அனுமதிப்பார்களாவென சந்தேகம். தொட்டியிலிருந்த நீரில் பெயின்ட் டப்பா ஒன்று மிதந்து கொண்டிருக்க அதிலிருந்து மூன்று முறை நீரை முகர்ந்து ஒரு கழிவறைக்குள் ஊற்றினான். பிறகு மீண்டும் நீரை முகர்ந்து கழிவறைக்குள் சென்று தாழிட்டான்.

மாணிக்கம் தனது கண்களை மூடியவாறு கால்சட்டையின் ஜிப்பை விரல்களால் கீழிழுத்தான். சேகர் ப்ரொஜக்டரில் திரைச் சுருளைப் பொருத்தினான். ஆய்வுக் குடுவைக்குள் வேதிக் கரைசல் கொதிநிலையை அடைந்த ஓசையுடன் ப்ரொஜக்டர் இயங்க ஆரம்பித்தது. ஒளி ஓர் நீர்மத்தின் வேகத்தில் தூசுகளை ஏந்தியவாறு பயணித்து காட்சிப் பிம்பமாய் திரையில் குவிந்தது. திரையில் சுலோக்சனா மிதிவண்டியை ஓட்டிவந்தாள். தகப்பனிடம் சாப்பாட்டுக் கூடையை நீட்டியவளின் ஓரவிழிகள் இவன் மீது. காற்று விலக்கிய சேலை மறைப்பினுள் மார்பின் மேடுகள்.

பொருட்கள் வைக்கும் அறைக்குள் சென்றவளை இவன் பின்தொடர்ந்தான். உள்ளே அவளைக் காணவில்லை. ஆனால் வாடாமலர் சுவரோரமாக நின்றிருந்தாள். அருகில் சென்றதும் இவன் முன் முழங்காலிட்டவள் இவனது கால்சட்டை ஜிப்பை கோலமிடும் விரல்களின் நேர்த்தியோடு அவிழ்த்தாள். அவனது உடலின் புலனாகாத் தளத்திலிருந்து குறியிலோடிய ரத்தநாளத்தின் மீது அவளது நடுவிரலை ஓடச்செய்தாள்.

மாணிக்கத்தின் சிசினம் உயிரற்ற சர்ப்பம் மறுபிறப்பெடுத்ததைப் போலக் கிளர்ந்தெழுந்தது. தற்போது மாணிக்கத்தின் பிரக்ஞை திரையிலிருந்து ப்ரொஜக்டர் அறையை கவனித்தது. சதுரத் துளையினுடாகத் தெரிந்த சேகரின் முகத்தில் ஒரு குறுநகை. அரங்கமெங்கும் அம்மண உடல்கள் களியாட்டம் நிகழ்த்தின.

இருக்கையிலிருந்து எழுந்த நாய்பயல் இவர்களை நோக்கியவாறு நடந்து வந்தான். திரை புதைமணலாய் அவனையும் உள்ளிழுத்தது. அவனது கண்கள் மாணிக்கத்தின் மீதே நிலைத்திருக்க அவனது அரவம் புறத்தூண்டலுக்காக காத்திருந்தது. இருவருக்குமிடையில் முழங்காலிட்டிருந்த வாடாமலர் அவனை நோக்கி புன்னகைத்தாள்.

மாணிக்கத்தின் ஆணுடம்பைச் சீண்டிய கையை மாற்றி அக்கையை அவனை நோக்கி கொண்டு சென்றாள். அவளது விரல்களின் நளினத் தூண்டலுக்கு அவனது சிசினம் எந்த எதிர்வினையும் ஆற்றவில்லை. அவனது கண்கள் இவனிடம் எதையோ யாசித்தன. தற்போது மாணிக்கம் உள்ளங்கையின் கணத்த பற்றுதலை உணர்ந்தான்.

பிறகு அதன் இயக்கத்திற்கு ஒத்திசைவாக தனது இடையை அசைக்கத் தொடங்கினான். நாய்பயலின் குறியோ வாடாமலரின் விரல் தூண்டல்களுக்கு நரம்பறுந்த இசைக் கருவியாய் அதிர்வின்றிக் கிடந்தது. சற்றுநேரம் பொறுத்திருந்த அவன் தனது முழுபலத்துடன் அவளது பிடரியில் அரைந்தான்.

இருகைகளாலும் பின்னந்தலையை பற்றிய வாடாமலர் மாணிக்கத்திடம் “நான் சொல்லல இவன் நாய்பயல்னு” என்றவாறு அவ்விடத்தை விட்டு அகன்றாள். தற்போது இருவர் மட்டும் தனித்திருந்தனர். அவனது கண்கள் யாசிப்பது எதை என்பது மாணிக்கத்தின் உள்ளுணர்வு உணரத் தொடங்கியது. ஆகாயத்தை நோக்கிய தனது குறியின் திசையை அவனை நோக்கித் திருப்பினான். இருவருக்குமிடையேயான இடைவெளி கனம் தோறும் குறைய இவனது சிசினத்தால் மரஅட்டையைப் போல் சுருண்டிருந்த அவனது சிசினத்தைத் தீண்டி பின்வாங்கினான்.

மின்சாரம் பாய்ந்ததைப் போல் உடலை உதறியவாறு குறி சிலிர்த்துக் கிளம்பியது. மேல் நோக்கிய அதன் திசையை மாணிக்கத்தை நோக்கித் திருப்பினான். மீண்டும் அவற்றிற்கான இடைவெளி குறைய இவனது சூட்டை உள்வாங்கிய அவனது குறியின் நுனி தீக்கங்கால் சுடர்விடத் தொடங்கியது. இவன் ஆச்சரியத்துடன் வெறித்திருக்க அவனோ தனது குறியை ஒரு தனித்த இயந்திரப் பொறியைப் போலத் திருகத் தொடங்கினான். விடைத்த குறி அவனது உடலிலிருந்து தனியாய் கழன்று ஒரு சுருட்டைப் போல் புகை விடத் தொடங்கியது.

பிறகு அச்சுருட்டை அவனது வாயில் வைத்து உறிஞ்ச நெருப்பு அவனது கருத்த உதடுகளை நோக்கி ஊர்ந்தது. புகையால் சூழப்பட்டவன் வெக்கையோடு வெக்கையாக அவ்விடத்தை விட்டு அகன்றான். எங்கும் இருள் சூழ்ந்த வெளியில் மாணிக்கம் தனித்து நிற்க இருளிலிருந்து அவனது ஆணுடம்பை சில விரல்கள் ஆதுரத்துடன் தடவியவாறு விதைகளை வருடின. அந்த ஸ்பரிசம் அவன் ஏற்கனவே உணர்ந்தது.

இப்போது அவனைச் சுற்றிலும் ஒரு வட்ட வெளிச்சப் பரப்பு தோன்றியது. வாடாமலர் முழங்காலிட்டவாறு அவனது லிங்கத்தை முத்தமிட்டாள். “பரவால்லயே சாமானக் கழுவிட்டியா?” என அவள் கேட்க இவன் ஆமென்று தலையசைத்தான். சூழ்ந்திருந்த இருளிலிருந்து சேகர் கண்காணிப்பதை இம்முறை அவன் பொருட்படுத்தவில்லை. காமத்தின் நீர்மத்தை துளி மிச்சமற்று உறிஞ்சிட அவள் எத்தனித்தாள். மெதுமெதுவாய் இவன் வேகமெடுத்தான்.

இவனது மனத்தோற்றங்கள் மாயவெளிக்குள் மறைய இயக்கமொன்றே பிராதனமானது. உடலின் அனைத்து இரத்த ஓட்டமும் இதயத்தை விடுத்து மூலாதாரத்தை நோக்கி விரைந்தது. இவனது உடலில் உயிர் ஓர் புள்ளியாய் அவ்விடத்தில் குவிந்தது. இன்னும் சில மணித்துளிகளே மீதமிருந்தன. அத்தருணத்தை பார்வைப் புலனால் நுகர்ந்து விட வேண்டுமென கண்களைத் திறந்தான். தற்போது மண்டியிட்டிருந்தது வாடாமலரல்ல சேகர். இவன் திடுக்கிட்டு தன்னை விடுவிக்க முயன்றும் இவனது கட்டுப்பாட்டை மீறியிருந்த உடல் இச்சையின் நீர்ச்சுழலுக்குள் மூழ்கியது.

சேகர் ஆக்ரோஷமாய் கண்களை மூடியவாறு இவனது ஆணுடம்பைச் சுவைத்துக் கொண்டிருந்தான். அத்தருணம் நிகழ்ந்தது. இவன் உச்சத்தை அடைந்தான். இவர்களைச் சூழ்ந்த வெளிச்சப்பரப்பின் விட்டம் மேலும் நீள அங்கு வாடாமலர் நின்றிருந்தாள். அவளது பாவாடைக்குள்ளிருந்து பத்து ரூபாய் நோட்டுகளை எடுத்தவள் மாணிக்கம் அதிகப்படியாய் கொடுத்த ஒரு நோட்டை சேகரிடம் நீட்டினாள். அதை வாங்கியவன் தொண்டையிலிருந்து காறி உமிழ்ந்தவாறு அவ்விடத்தை விட்டு அகன்றான். வெயிலில் மினுங்கிய புழுவின் நூலாம்படையாய் இவனது விந்துத் துளி சுவரில் வழிந்தது.

கழிவறையின் கதவைத் திறக்க வெயில் மீண்டும் கண்களைக் கூசினாலும் அவன் மனம் அமைதியடைந்திருந்தது. வீட்டிற்குச் செல்வோமென முடிவெடுத்து சிறு நுழைவாயிலை நோக்கி நடந்தான். கேன்டீன் பணியாளன் காலி குளிர்பானப் பாட்டில்களை ஒரு பெட்டியில் அடுக்கிக் கொண்டிருந்தான். வேம்பின் அருகிலிருந்த நுழைவாயிலின் இரும்புக் கதவு வெளிப்புறமாகத் தாழிடப்பட்டிருந்தது.

இவன் கதவிடுக்கின் வழி பார்வையைச் செலுத்த கிழவன் ஒரு ஸ்டூலில் அமர்ந்திருந்தான். கதவைத் திறக்கச் சொல்லி இவன் தட்டியதும் கிழவன் எழுந்து வந்து கதவிடுக்கின் வழி “இப்பல்லாம் கதவைத் தொறக்க முடியாது படம் முடிஞ்சோனே தான் தொறப்பேன்” என மீண்டும் ஸ்டூலில் சென்று அமர்ந்தான். தலைக்கேறிய கோபத்துடன் “நான் வீட்டுக்கு போகனுங்க” என உக்கிரமாய் இவன் கதவைத் தட்ட சற்றுநேரம் அமைதியாய் அமர்ந்திருந்த கிழவன் மெதுவாய் எழுந்து தனதுடலில் நெட்டி முறித்துக் கொண்டு அவ்விடத்தை விட்டு அகன்றான். ‘அவனது ஆயாவை யாரேனும் வன்புணர்வு கொள்க’ என்ற பொருள் தரும் வசைச் சொல்லால் கிழவனைத் திட்டியவன் அரங்கத்திற்குத் திரும்பினான். கதவின் கைப்பிடியை பற்றியிருந்தவனின் மனம் அதில் எழுதியிருந்த ‘இழு’ என்ற சொல்லுக்கு எதிராக அவனைத் தூண்டியது. மீண்டும் கழிவறையை நோக்கி நடந்தான்.

மூத்திர நெடியின் அடர்த்தி அதற்குள் மேலும் அதிகரித்து விட்டிருந்தது. தொட்டியின் மீது கால் வைத்து ஏறியவன் கழிவறையின் மேல்திட்டைப் பற்றி அதன் உச்சியில் ஏறினான். வேம்பிலைகள் சருகுகளாகக் குவிந்து கிடந்தன. கழிவறை மீது விரிந்திருந்த வேம்பின் கிளைகளில் ஒன்றைத் தொற்றி அதன் மீதேறி அதற்கு மேலுள்ள கிளையைக் கைகளால் பற்றினான். இப்போது மெதுவாக நடுமரத்தை நோக்கி நடுந்தவனின் முகத்தில் படர்ந்த சிலந்தியின் நூலாம்படைகளை ஒதுக்கித் தள்ளியவாறு நடுமரத்தை அடைந்தான். வேம்பின் பின்னே இருந்த பெரிய காலிமனை முழுதும் எருக்கஞ் செடிகளும் சீமைக் கருவேலமும் புதர்களாக மண்டிக் கிடந்தன. வேம்பின் மிக அருகில் ஒரு ஊமத்தஞ் செடி மிக உயரமாக வளர்ந்திருந்தது. இறங்கலாமென நினைத்த தருணத்தில் இடபுறமாய் சென்ற கிளையைக் கவனித்தான். அது பெண்கள் கழிவறையை நோக்கிச் சென்றது.

அவனுள் எழுந்த இச்சையில் பரபரப்படைந்தவன் இருவேறு நபர்களாகப் பிரிந்து தனக்குள் வாதாடினான். முடிவை எட்டுவதற்குள் தானாக அவனது உடல் மரப்பல்லியைப் போல் அக்கிளையைப் பற்றியது. அக்கிளைக்கு மேலாக வெகு உயரத்தில் அடுத்த கிளை இருந்ததால் இருபுறமும் கால்களைத் தொங்கவிட்டவாறு ஊர்ந்து சென்றான். புலனாகத் தொடங்கிய கழிவறையை வனத்தினுள் மலையருவியின் பேரழகை ரசிப்பதைப் போல் எட்டிப் பார்த்தான். சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் அவனது படபடப்பு அடங்கியது. ஆண்கள் கழிவறையைப் போன்றே சிறுநீர் கழிக்கும் பகுதி சுவரோடு பொருத்தப்பட்ட கான்கிரீட் தடுப்புகளால் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது.

எதற்குள்ளும் பீங்கான் மூத்திரக் குடுவை இல்லை. வெயிலில் காய்ந்த மூத்திர உப்புகளின் நெடி முகத்தில் அறைந்தது. இன்னும் சில நிமிடங்களில் இடைவேளை வந்து விடும். காத்திருக்கலாமா என யோசித்தான். வேண்டாமென பின்புறமாக நகர்ந்து நகர்ந்து செல்கையில் தலைகுப்புற விழக்கூடுமென அச்சப்பட்டான். நடுமரத்தை அடைந்தவன் ஊமத்தஞ் செடிக்குள் விழுந்து விடாமல் வலதுபுறக் கிளைக்குச் சென்று கீழிறங்கினான். திரையரங்கின் காம்பவுன்ட் சுவரை ஒட்டிய பகுதி ஒற்றையடிப் பாதை போல் நடப்பதற்கு தோதாக இருந்தது.

திரையரங்கின் பின்புறத்திலிருந்து வெளிவந்து சாலையை அடைந்தவன் வலப்புறமாய் திரும்பினான். வாகை மரங்களின் நிழல் சாலையை முழுதாய் ஆக்கிரமித்திருக்க இதமாய் மனதிற்குள் ஒரு பாடலை முனுமுனுத்தவாறு இடப்புறமாய் திரும்புவதற்கு முன் எதேச்சையாய் தான் நடந்து வந்த சாலையைத் திரும்பிப் பார்த்தான். யாரோ இருவர் திரையரங்கின் பின்புறமாய் செல்வது தெரிந்தது. அவனது கால்கள் அனிச்சையாய் வந்த வழியில் மீண்டும் திரும்பின. திரையரங்கின் காம்பவுன்ட் சுவர் மூலையிலிருந்து தலையை மட்டும் நீட்டிப் பார்த்தான்.

இரண்டு ஆண்கள் வேம்பின் கிளைகளைத் தொற்றி ஏறுவது தெரிந்தது. இவன் பின்புறம் காலிமனையில் மண்டிக் கிடந்த புதர்களுக்குள் நுழைந்தான். சீமைக் கருவேல முட்களில் உடல் கிழிபடாமல் லாவகமாய் நுழைந்தவன் எருக்கஞ் செடிகளினூடாக உட்சென்று வாகான இடத்தில் மலங்கழிப்பதைப் போல் குந்தினான். அவர்கள் இருவரின் உடல்வாகும் மேல்நிலைப் பள்ளி மாணவர்களாக இருக்கக் கூடுமென உணர்த்தியது. பெண்கள் கழிவறையை நோக்கிச் சென்ற வேம்பின் கிளையில் இருபுறமும் கால்களைத் தொங்கவிட்டவாறு நகர்ந்து சென்று கிளையின் ஓரிடத்தில் அமைதியாய் காத்திருந்தனர்.

மாணிக்கம் அவர்களைத் தெளிவாக கண்காணிக்க தனக்கு முன்பிருந்த எருக்கஞ் செடியின் சிறிய கிளையை ஒடித்தான். அதிலிருந்து பால் சொட்டத் தொடங்கியது. குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் மலத்தின் வீச்சம் இவன் நாசியைத் துளைத்தது. அவர்கள் வெகு இயல்பாய் கிளையின் இருபுறமும் தொங்கவிட்டிருந்த கால்களை ஆட்டிக் கொண்டிருந்தனர். ஆறேழு நிமிடங்கள் இவ்வாறு கடந்திருக்கும். திரையரங்கில் இடைவேளை விட்டதன் அடையாளமாய் ‘நான் உள்ளேயிருந்து வெளியே வந்தேன் உலகம் தெரிந்ததடா’ என்ற பாடல் சன்னமாக ஒலிக்கத் தொடங்கியது. அவர்கள் பரபரப்படைந்தார்கள். இருவரின் கழுத்தின் நீளமும் இயல்பை விட மூன்றங்குலமாவது நீண்டிருக்கும். அவர்களது முகபாவனைகளை பார்க்க முடியவில்லையே என இவன் ஆதங்கப்பட்டான்.

ஏதோ பேரதிசயத்தைப் பார்ப்பதைப் போல் அவர்கள் பெண்கள் கழிவறையை எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். பின்னால் அமர்ந்திருப்பவன் மேலும் நகர்ந்து தனது தொடையிடுக்கை முன்னாலிருப்பவனின் புட்டத்தோடு சேர்த்தழுத்தினான். பிறகு அவனது கன்னத்திலும் காதுமடல்களிலும் இவன் முத்தமிட இருவரும் ஐந்து நிமிடங்கள் வரை அவ்வாறே இருந்தனர். இடைவேளை முடிந்ததற்கான மணிச்சத்தம் ஒலித்தது. பிறகு இருவரும் பின்புறமாய் ஊர்ந்து பின்னாலிருப்பவன் நடுமரத்தில் சாய்ந்து கொள்ள முன்னாலிருப்பவன் இவனைப் பார்த்தவாறு திரும்பி அமர்ந்தான். உயரமாய் வளர்ந்திருந்த ஊமத்தஞ் செடிகளினூடாக அவர்கள் மாணிக்கத்தின் பார்வைக்கு புலனான போது இருவரும் மூர்க்கமாய் முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். இரண்டு ஆண்கள் காமத்தோடு முத்தமிட்டுக் கொள்வதை முதன் முறையாய் நேரில் பார்த்த மாணிக்கத்திற்கு உடல் நடுங்கத் தொடங்கியது.

இருவரும் தனது கால்சட்டைக்குள்ளிருந்து ஆணுறுப்பை வெளியில் எடுத்து மாறி மாறி மைதுனம் செய்யத் தொடங்கினர். முன்னாலிருந்தவனது குறி இரு ஊமத்தங்காய்களின் மேலாகத் தெரிய முட்கள் அடர்ந்த ஊமத்தங்காய்களை அவன் விதைகளாகப் பெற்றிருப்பதைப் போன்றதொரு மாயக்காட்சி. இவனது விதைப்பையில் வாடாமலரின் ஸ்பரிசத்தை மீண்டும் உணர்ந்தான். ஒருவேளை விதைப்பை இந்த ஊமத்தங்காய்களை ஒத்திருந்தால் அவளது விரல்களை கீறியிருக்கும் பிறகு தன்னையும் நாய்பயல் என்று திட்டியிருப்பாள் என நினைத்துக் கொண்டான். இவனது சட்டை வியர்வையில் மீண்டும் முழுதாய் நனைந்திருந்தது. அவர்கள் உச்சத்தை அடைவதை கையை விடுவித்து தள்ளிப் போட்டனர். எருக்கஞ் செடியின் பால் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. இவன் கிளம்பலாமென யோசித்த நேரத்தில் அவர்கள் உச்சத்தை அடைந்து பின் கைக்குட்டையால் துடைத்தனர்.

பிறகு இருவரும் வேம்பிலிருந்து கீழாக இறங்கினர். இவன் இரண்டு விசயங்களை யோசித்தான். ஒன்று அவர்கள் சென்ற பின் செல்வது மற்றொன்று திடீரென அவர்கள் முன்சென்று அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்குவது. ஆனால் அவர்களை ஏன் திகைப்புள்ளாக்க வேண்டுமெனவும் யோசித்தான். அவர்கள் இவனைக் கடந்து செல்ல சில வினாடிகள் தான் இருந்தன. அவர்கள் சென்ற பிறகு செல்வோமென முடிவெடுத்தான். ஆனால் அவனது உடல் திடுதிப்பென பாய்ந்து அவர்கள் முன்சென்று நின்றது. மிரட்சியடைந்த இருவரும் செய்வதறியாது திகைத்து நின்றார்கள். இவன் விறைப்பாக அவர்களை முறைத்துப் பார்த்தான்.

இருவருக்கும் பதினாறு வயதிருக்கும். பூனை மீசை லேசாக அரும்பியிருந்தது. ஊமத்தங்காய் விதைப்பைக்காரன் ஓடிவிடுவோமா என எருக்கஞ்செடிப் புதரைத் திரும்பிப் பார்த்தான். ஆனால் இடப்புறம் மிரட்சியோடு நின்றிருந்தவன் வெகு இயல்பாய் புன்னகை செய்யத் துவங்கினான். பிறகு அவனது கண்கள் நேசத்தோடு மாணிக்கத்தின் அடிவயிற்றின் கீழ் சென்று நிலைத்தன.

****

Comments are closed.