பாதுகாப்பானது எனக் குறிக்கப்பட்டது (BRIYANA NASEER) பாகிஸ்தானிய பெண் கவிஞர் / தமிழில் / பத்மஜா நாராயணன்

[ A+ ] /[ A- ]

images (13)

எனக்கு பத்து வயதாய் இருக்கும்போது
காரில் என் அருகில் அமர்ந்திருந்த
எங்களில் பெரியவளான
மாமன் மகள் கூறுவாள்
‘ஓரினச் சேர்க்கையாளர்களை நான் வெறுக்கிறேன்
அவர்கள் அனைவரும்
இறந்து போகவேண்டுமென
நான் விரும்புகிறேன்’ என
அதை பெரியவர்களில் ஒருவர் கூட
மறுக்கவில்லை.

இஸ்லாத்தைப் பற்றி எனக்கு
கொஞ்சம் தான் தெரியும்
ஆனால் அது எனக்கு
வெறுப்பைக் கற்றுத்தரவில்லை.

எனக்கு பதிமூன்று வயதாய் இருக்கும் போது
என் நெருங்கிய தோழியும்
நானும் தரையில் படுத்திருந்தோம்
என் பள்ளித் தோழர்களைப் பற்றி
அவளிடம் அளந்து கொண்டிருந்தேன்
அதில் ஒருத்தி இருபாலின சேர்க்கை
உடையவள் என்று குறிப்பிடட போது
தோல் வியாதி இருப்பவள் போல்
என்னை வெறுப்புடன் நோக்கி
நான் யாருடன் பழகுகிறேன்
என்பதில் கவனமாய் இருக்க வேண்டும்
என்றெச்சரிக்கிறாள்

கடவுள் நம் அனைவர் மேலும்
அன்புள்ளவர் தானே?
அவர் கருணையுள்ளவர் அல்லவா?

எனக்கு பதினாறு வயதாகும் போது
என் முதல் முத்தத்தை
பெற்று விட்டேனா
என்றவள் கேட்கிறாள்.
ஒரு பொய்யை நான் பொய்யுரைக்கிறேன்
அது இரு பக்கங்களிலும்
வேதனையளிக்கிறது.
ஏனெனில்
ஒரு பெண்ணை முத்தமிட்டதை
அவளிடம் கூறவே விரும்புகிறேன்
ஆனால் அதற்காக
அவள் என்னை வெறுப்பதை
விரும்பவில்லை .

அன்பு எவ்விதமாய்
இருப்பினும்
கடவுளதை தீயதென்று
காணமாட்டார் என
எனக்குள் கூறிக்கொள்கிறேன் .

எனக்கு பதினெட்டு வயதாகும் போது
சொந்த ஊரான ஃ ப்ளோரிடா மாலில்
கைகோர்த்து நடந்து கொண்டே
உள்ளாடை அணிந்து நிற்கும்
பொம்மைகளைக் கண்டு சிரிக்கும் போது ,
அவள் எனக்காக
திருமணத்திற்கு முன்பான
ஒரு கன்னிவிருந்தை
அளிக்கப்போவதாய் உறுதியளிக்கிறாள்
நான் வெளியே புன்னகைத்தாலும்
அது இரண்டு கன்னிகளாய்
இருக்கும் பட்சத்தில்
தரமுடியாதே என்று
நினைப்பதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

என்னைப் போலுள்ளவரெல்லாம்
எங்கிருக்கின்றனரோ
என்று வியக்கிறேன்.
என்னை போலவே அனைவரும்
அமைதியாய் உள்ளனரோ?

எனக்கு இருபத்தி ஒன்று வயதாகும் போது
ஓரின பாலர் மணம்
ஐம்பது மாநிலங்களில்
சட்டத்தால் செல்லுபடியாகிறது.
அப்பா ஓரின பாலர் அனைவரும்
பெண் உடலில் சிறைப்பட்டிருக்கும்
ஆண்கள் என்றும்
அதைப் போலவே
ஓரின சேர்க்கை விரும்பும் பெண்களும்
என்றுரைக்கிறார்
இவ்வாறானவர்கள்
திருமணம் செய்து கொள்வதற்கு பதில்
செத்து தொலைக்கலாம் என்கிறார்

என் அறையில் நான் ஒளிந்து கொள்கிறேன்
என்னை ஒரு பந்து போல் சுருட்டிக் கொள்கிறேன்
ஏனெனில் என்னால் விலக முடியாது.

என் இருபத்தி ஓறாவது வயதில்
திரும்பிய இடமெல்லாம்
‘பிரைட் கொடிகள்’** பறந்து கொண்டிருக்கும்
சிக்காகோவிற்கு ஓடிப் போகிறேன்
இங்குஎன்னைப் போலவே
பலரைக் காண்கிறேன்
எனக்கு நானே பொய் பேசிக்கொள்ளவில்லை
என்பதை இறுதியாக உணர்கிறேன்.

எனக்கு இருபத்தி இரண்டு வயதாகும் போது
நான் பிறந்த வீட்டின் அருகே
இருந்த ஓரினச் சேர்க்கை கிளப் ஒன்றில்
ஐம்பது பேரை
ஒரு முஸ்லீம் கொல்கிறான் .

என் இதயம் பலமிழக்கிறது
என் மூளை
இது ரமலான் மாதமாயிற்றே
என்பதிலேயே நிலைத்து நிற்கிறது.

அது இறப்பை மாற்றியா விடும்?
அல்லது
அமைதியாக இருக்கும் படி
நினைவுறுத்தப்பட்ட
எங்களைப் போன்றோரைக்
காப்பாற்றியா விடும்?

என் கர்வம்
என் பயத்தை விட அடர்த்தியானது
என எங்காவது
என்னால் வாழ இயலுமென்றால்
அவ்வாழ்விடம் எங்கிருக்கிறதென்பது தான்
எனக்கு தெரியவே இல்லை.!!

•••

குறிப்பு.
பிரைட் கொடிகள்.—-வானவில் நிறத்திலான ஓரினச் சேர்க்கைக்கான கொடி

•••
ப்ரியானா நஸீர் அமெரிக்க பாகிஸ்தானியக் கவிஞர்
உளவியல் பட்ட மேற்படிப்பு .மேற்கொண்டுள்ளவர் .

Comments are closed.