கோமலி இந்தி மூலம் – யாத்வேந்திர சர்மா “சந்த்ர” / தமிழில் – நாணற்காடன்

[ A+ ] /[ A- ]

images (15)

கோமலி

மதிய நேரம். சுட்டெரிக்கும் வெயில். வீசாமல் காற்று. திணறலும், வெக்கையும், வெறுமையும், வாதையும்.

இப்படியான மனசுக்கு ஒவ்வாத நேரத்தில் கோமலி கிணற்றின் இடது வாசற்படி வழியாக மேலே வந்தாள். அவளது தலைமேலிருந்த இரும்புக் குடம் பூவேலைப்பாடுகளோடு இருந்தது.

கிணறு சிதிலமடைந்திருந்தது. இடதுபக்கமும், வலதுபக்கமும் வாசற்படிகள் இருந்தன. சுற்றுச் சுவர்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் இடிந்து விழலாம்.

ஆளரவமற்ற ஒற்றையடிப்பாதை வெயிலின் காரணமாக மேலும் வெறுமை பூசிக்கிடந்தது. கிணற்றுக்கு அக்கம்பக்கத்தில் குடியிருப்புகள் எதுவுமில்லை. கொஞ்ச தூரத்தில் கீழ்சாதிக்காரர்களின் குடியிறுப்புகள், தோட்டக்காரர்கள், துதிபாடிகள், கொல்லர்கள் பகுதி அது.

கோமலி கொல்லர் சாதியைச் சேர்ந்தவள்.

அந்தத் தெருவிலேயே மிகவும் மோசமான, ஒழுக்கங்கெட்ட பெண் அவள். அவள் தன் கணவன் உயிரோடு இருக்கும்போதே ஒரு குதிரைக்காரனை காதலித்துவிட்டாள். காதல் மட்டுமா… அவனோடு குடித்தனமே தொடங்கிவிட்டாள். குதிரைக்காரன் ஒரு போக்கிரி என்பதால் தான் தெருவிலிருக்கும் உயர்சாதிக்காரர்கள் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு இருந்தனர். அவன் மட்டும் கொஞ்சம் வலிமையற்றவனாக இருந்திருந்தால் தெருக்காரர்கள் இவர்களை அங்கே குடியிருக்கவிட்டிருப்பார்களா என்ன? இந்நேரம் தெருவை காலி செய்துவிட்டு ஓட வைத்திருப்பார்கள். கோமலியை தூரத்திலிருந்தபடி திட்டவும் செய்தனர். அதுபற்றி தெரிந்திருந்தால் இந்நேரம் குதிரைக்காரன் தாந்து யாரையாவது அடித்து ரத்தம் பார்த்திருப்பான். கோமலி அவனிடம் எதுவும் சொன்னாளா இல்லையா என்ற சந்தேகம் எழுந்தது தெருக்காரர்களுக்கு. அதனால் அவர்கள் மனசுக்கு பிடிக்காவிட்டாலும் கூட வேறு வழியின்றி கோமலிக்கு மரியாதை கொடுத்தனர். கோமலியும் தெருக்காரர்கள் யாருக்கு எதுவென்றலும் ஓடி ஓடிப் போய் உதவி செய்து வந்தாள்.

தாந்து ஏற்கனவே மனைவியை இழந்தவன். அவன் மனைவி வாழ்க்கைப் பயணத்தின் இரண்டு படிகளைக் கடப்பதற்குள் ஒரேயடியாக உடைந்து போய்விட்டாள். திருமணமாகி இரண்டு வருடங்கள் கழித்து ஒரு நாள் லேசான காய்ச்சல் வந்தது. இரவு தாந்து அவளுக்குப் பால் குடிக்கவைத்து உறங்க வைத்தான். அதுவே அவளது கடைசி உறக்கமாக ஆகிப்போனது. தாந்து விற்கு அவள் மேல் பச்சாதாபம் இருந்தது. ஆனால், அவன் கண்களில் கண்ணீர் வரவே இல்லை. அவனுக்கு அவள் மேல் விருப்பம் இருந்ததில்லை. அவனது மனத்தில் கங்கலா வின் இளம் மனைவி கோமலியின் உருவமே நிறைந்திருந்தது. அவன் மோகத்தின் மாடியில் உட்கார்ந்திருந்தான். அங்கே கோமலி உட்கார்ந்துகொண்டு தனது கூந்தலை உலர்த்திக்கொண்டிருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. அந்தக் கூந்தல் மாடியிலிருந்து கீழ்த்தளம் வரை நீண்டிருந்தது. ஒரு ராஜகுமாரி ஒவ்வொரு நாளும் இரவில் ஜன்னலருகே அமர்ந்து தனது கூந்தலைத் தொங்கவிட்டிருப்பாள். அவளின் காதலன் அந்தக் கூந்தலைப் பிடித்துக்கொண்டு மேலேறி அவளது அறைக்குச் செல்வானாம்.. என்றெல்லாம் கேட்ட கதைகளை தாந்து இப்போது நம்பத் தொடங்கிவிட்டான். அவ்வப்போது காற்றிலலைகிற கூந்தலின் வாசனை அவனுக்கு போதையூட்டியது. அப்போதெல்லாம் அவன் ஒரு சிலையைப்போல கிடப்பான்.

கங்கலா எலும்பும் தோலுமாக இருப்பான். பாவச்செயல்கள் செய்பவன். எந்த வேலையும் செய்யாமல் வாழ்க்கையை வாழ்பவன். கெட்ட சகவாசத்தால் அபின் சாப்பிடுபவன். அபின் சாப்பிடுவதால் அவன் பார்ப்பதற்கு பலவீனமாக இருப்பான். அதனால், கோமலியின் படுக்கைப் பூக்கள் தீண்டப்படாமலே காய்ந்துகொண்டிருந்தன. ஆனாலும், கோமலி தன் கணவன் கங்கலாவை எதுவும் சொன்னதில்லை. சேணம் பூட்டப்பட்ட செக்கு மாடு போல வேலை செய்தபடியே இருந்தாள். காலையில் எழுந்து கிணற்றிற்குப் போய் பானையில் தண்ணீர் கொண்டுவருவது, கடைவீதிக்குப்போய் பொருள்கள் வாங்கிவருவது, மாவு அரைப்பது, சாணி தட்டுவது. நு}ல் நு}ற்கப் போவது என வேலைகளுக்கு குறைவில்லை. முகத்தில் போட்டிருக்கும் முக்காட்டை மட்டும் எடுக்கவே மாட்டாள். பெண்கள் அவளை கூச்ச சுபாவமுள்ளவள் என்பார்கள். பஞ்சாலையின் முதலாளி மனோகர் கோமலியைத் தவறhன பார்வையிலேயே பார்ப்பான். ஆனால், கோமலி மனோகரை கண்டுகொண்டதில்லை. தனது வேலையில் மட்டுமே கவனமாக இருப்பாள். உழைத்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் அவளுக்கு. தாந்து வை நினைத்தால் தான் பயமாக இருக்கும் கோமலிக்கு. தாந்து அவளை கையசைத்து கூப்பிடுவான். வழியை மறித்து நின்று காதலைச் சொல்லுவான். அப்போதெல்லாம் பயம் கொண்ட மானைப் போல ஓடிவிடுவாள். அவனுக்கு எந்த பதிலும் சொன்னதில்லை. தாந்து வுக்கு கோமலியின் மௌனம் மிகவும் துன்புறுத்தியது,

மனைவி இறந்து இரண்டு மாதங்களுக்குப் பின் தாந்து வெறி பிடித்த மிருகத்தைப்போல் ஆகிவிட்டான். பைத்தியம் பிடித்துவிடுமோ என நினைத்தான். கோமலி இல்லாவிட்டால் தலை வெடித்துவிடும் என்று தோன்றியது. அலைகளில் மிதக்கும் முழுநிலாவைப் போல் அவளது முகம் எங்கும் அலைந்துகொண்டிருந்தது. கடைசியில் ஒருநாள் அவன் கோமலியின் கைகளைப் பிடித்துவிட்டான்.

இன்று போலவே ஒரு பகல் வேளையில் வானமும், பூமியும் சுட்டெரித்துக்கொண்டிருந்த நாளில் ஆடு மாடு பறவைகள் எதுவும் தென்படவில்லை. சிவப்பு பர்தாவில் தனது அழகை ஒளி வீசச்செய்தபடி கடைவீதிக்குப் போய்க்கொண்டிருந்தாள். தாந்து அவளைப் பிடித்து தனது வீட்டுக்கு இழுத்துப் போனான். அவளை எதுவும் பேசவிடாமல் வாயைப் பொத்திக்கொண்டான். அவனது இந்த போக்கிரித்தனத்தால் நிலைகுலைந்து போனாள் கோமலி.

முதல்முறையாக அவள் தனது மௌனத்தை உடைத்தாள். ஒரு மூலையில் ஒண்டிக்கொண்டாள், அவளது பொன்நிற நெற்றியில் வியர்வைத்துளிகள் ஒளிர்ந்தன. ஏரியைப் போல் ஆழ்ந்த அன்பு கொண்ட அவளது கண்களில் இனம்புரியாத துக்கம் படர்ந்தது. நடுங்கிய குரலில் “ இன்னொருவன் மனைவியை இப்படி பலவந்தப்படுத்துவது தர்மமில்லை “ என்றாள்.

தாந்து தனது கைகளை உதறிக்கொண்டு “ நான் உன்னை விரும்புகிறேன். நீ இல்லாமல் என்னால் வாழ முடியாது. இரவும், பகலும் உனது முகம்தான் தெரிகிறது கோமலி…” என்றபடி அவனது கைகள் கோமலியின் பட்டுடலைத் தழுவத் தொடங்கியது. கோமலி தீனக் குரலில் “ அடுத்தவரின் மரியாதையை இப்படி மண்ணாக்கவோ, நல்ல மனிதர்களின் தலைப்பாகையை உருவிவீசவோ கடவுள் உனக்கு இந்த வலிமையைத் தரவில்லை. இது அநியாயம் தாந்து, காதலை அன்பால் வெல்ல வேண்டும். அடக்குமுறையால் அல்ல. இதற்கு மேல் என்னை பலாத்காரத்தால் அடைய முற்பட்டால் எனது உடம்பை தீயில் எரித்துவிடுவேன்,” என்றாள். அவள் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பியிருந்தன. விம்மி விம்மி அழுதாள். விம்மியபடி தாந்துவைப் பார்த்தாள். உலகத்தின் எல்லாத் துயரங்களும் கோமலியின் கண்களில் தேங்கியிருப்பதாக தாந்து விற்குத் தோன்றியது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவன் தளர்ந்துபோனான். அவனது ஆத்மா அவனை இகழத் தொடங்கியது. ஆசைத் தீக்குச்சிகள் அணைந்து போயின. காற்றைப் போல் அவன் அவளை விட்டு விலகிப்போனான்.

“ என் மனைவி போகும் வரும்போது அவளை வழி மறித்து துன்புறுத்தாதே “ என்று தாந்துவை எச்சரித்து வைக்குமாறு கோமலி தன் கணவன் கங்கலா விடம் சொன்னாள். கங்கலாவும் தாந்துவிடம் போய் அவனை எதுவும் எச்சரிக்காமல் இரண்டு ரூபாய் காசு வாங்கிக்கொண்டு வந்துவிட்டான். அந்த இரண்டு ரூபாய்க்கு நன்கு சாராயம் குடித்தான். போதையில் அவன் தாந்துவை “ அவன் ஒரு நல்ல மனிதன். இன்று என்னை திருப்தியாகக் குடிக்க வைத்தான்” என்று பாராட்டி பேசினான். கங்கலாவின் முகம் சொரணையற்று இருந்தது.

தன் கணவன் மேல் மிகுந்த வெறுப்பு மூண்டது கோமலிக்கு. என்ன கணவன் இவன்? கோழை, ஆண்மையற்றவன், கொஞசம் கூட பொறுப்பு இல்லாதவன்.

நாளாக நாளாக கங்கலா விடம் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது. இப்போதெல்லாம் அவனிடம் நிறைய பணம் புழங்கியது. கோமலி கேட்டபோது “ நான் மனோகர் முதலாளியிடம் வேலைக்கு சேர்ந்துவிட்டேன்” என்று பதிலளித்தான். கோமலி வேலைக்குப் போவதை நிறுத்திவிட்டாள். கணவன் சம்பாதிக்கத் தொடங்கிய பிறகு வேலைக்கு ஏன் போக வேண்டும்?

மறுபக்கம் தாந்து வின் வாழ்க்கையும் மாறிப்போனது. அதிகாலையிலேயே எழுந்து வண்டியெடுத்துக்கொண்டு வேலைக்குப் போகிறான். யாரிடமும் சண்டையிடுவதில்லை. அப்படி ஒரு நினைப்பே வருவதில்லை. அந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பின் கோமலியின் இதயத்தில் ஒரு மெல்லிய உணர்வு உதயமாகியிருந்தது. தாந்து வின் மாற்றங்களும், அவன் விலகியிருப்பதும் கோமலிக்கு பிடித்திருந்தது. “ இப்போதெல்லாம் தாந்து கிணற்றுப்பக்கம் ஏன் வருவதில்லை. என்னை ஏன் பார்ப்பதில்லை? “ என்கிற கேள்விகள் அவள் மனத்தில் எழுந்தன. வெகு நேரம் வரை கிணற்றடியில் உட்கார்ந்திருந்தாள். ஆனால் தாந்து வருவதில்லை. இவளைத் திரும்பிக் கூட பார்ப்பதில்லை. அதனால், கோமலியின் மனத்தில் பெரும் துக்க அலைகள் வீசத்தொடங்கின. கோபமும், கழிவிரக்கமும் கொண்டாள். தாந்துவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு “ ஏன் என்னைப் பார்ப்பதைத் தவிர்க்கிறாய்?” என கேட்க வேண்டும் போலிருந்தது அவளுக்கு

அடுத்த நாள் அவளே ஒரு முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தாள். குளித்துவிட்டு படியேறி மேலேறி வந்தாள். தாந்து அங்கே விளக்குமாறு பின்னிக்கொண்டிருந்தான். கோமலி முன்பு போல தயக்கம் கொள்ளவில்லை. விளக்குமாறு பின்னிக்கொண்டிருந்த தாந்துவை சில கணங்கள் வெறித்துப் பார்த்தாள். பார்க்கப் பார்க்க அவள் மனத்தில் அவன் மேல் கருணை சுரக்கத் தொடங்கியது. உணர்வுகள் கிளம்பி எழுந்தன. தொண்டையைக் கனைத்து பலமாக சத்தம் எழுப்பினாள். தாந்து அவளை நோக்கி ஒரு பார்வையைப் பறக்க விட்டுவிட்டு மீண்டும் தனது வேலையில் மூழ்கிப்போனான்.

கோமலிக்கு எரிச்சலாகவும், கோபமாகவும் இருந்தது. ஆயினும், உள்ளுக்குள் அவன் மேல் கருணை பொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அவள் சேலையைக் காய வைத்துவிட்டு போனாள்.

மதியம்

இன்று தாந்து சீக்கிரமே வந்துவிட்டான். வண்டியிலிருந்து குதிரையை அவிழ்த்துவிட்டு குளிப்பாட்டத் தொடங்கினான்.

தெரு வெறிச்சோடி கிடந்தது. குதிரையைக் குளிப்பாட்டி நீர் அருந்த குதிரையை கிணற்றருகே ஓட்டி வந்தான். கோமலி தலையில் தண்ணீர் பானையைச் சுமந்து கொண்டு வருவதைப் பார்த்தான். தனது பார்வையை ஆகாயத்தின் பக்கமாக வீசினான். கோமலி வந்தாள். கிணற்றிலிருந்து பானையில் நீர் நிரப்பிக்கொண்டாள். தாந்துவின் மனம் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தது. அகத்திய முனிவர் போல பார்வையால் கோமலியின் முழு அழகின் கடலையும் குடித்து விட முடியாதா? ஆனால், தன் மனத்தில் எழுந்த புயலை தடுத்து நிறுத்தினான். எல்லாவற்றையும் தொலைத்துவிட்ட சூதாடியைப் போல சென்றான்.

இரண்டடி எடுத்து வைத்ததுமே கோமலி கூப்பிட்டாள் “ ரொம்ப தான் திமிர் வந்துவிட்டது.. கண்ணால பார்க்கக் கூட மாட்டேன்ற,,, “

தாந்துவின் கால்கள் நின்றுவிட்டன.

“ கொஞ்சம் பானைய தூக்கிவிடு “

தாந்து அவளருகில் வந்தான். பானையைத் தூக்கிவிட்டான். கணநேரம் அவனது பார்வை நிலா போன்ற அவளது முகத்தில் நிலைத்து நின்றது. கோமலியின் உதட்டில் பிசாசின் மயக்கும் சிரிப்பு ஒட்டிக்கொண்டது.

“என் மேல் கோபமா?”

“ இல்லை “

“அப்புறம் ஏன் இப்போதெல்லாம் நீ இவ்வளவு மாறிவிட்டாய்”

“ உன்னோடு வாழ்வதற்காக “ சொல்லிவிட்டு தாந்து வேகமாக கிணற்றில் இறங்கினான்

கோமலி கொள்ளை கொடுத்தவள் போல நின்றாள். தாந்துவின் அன்பை அவள் ஏற்றுக் கொண்டதைப் போலவே அங்கிருந்து அவள் மெல்ல மெல்ல சென்றாள்.

இரவு மலைப்பாம்பு போல சின்னச் சின்ன வீடுகளை விழுங்கிவிட்டிருந்தது. தாந்து இரவுக்காட்சி சினிமா பார்த்துவிட்டு வந்தான். குதிரையின் உடம்பைத் தடவிக்கொடுத்தான். வீட்டிற்குள் போய் மண் விளக்கேற்றினான்.

அப்போது தான் அவனுக்கு காலடிச் சத்தம் கேட்டது.

“யார் ?”

“நான் தான் “

“கோமலி?”

“ஆமாம் “

“இந்த ராத்திரியில ஏன்?”

“மனம் தாங்க முடியல தாந்து. நீ என்னை அன்பால் வென்றுவிட்டாய். நான் தோற்றுவிட்டேன். நான் தோற்றுவிட்டேன்” அவள் அழுதவாறு அவன் காலடியில் விழுந்தாள். அவள் முகத்திலிருந்த அன்பு, முடிவு, தெளிவு யாவும் மண் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

“ கோமலி,,, நீ கல்யாணம் ஆனவள் “

“அன்புக்கு நடுவில் கல்யாணம் எனபது சுவராக இருக்க முடியாது “

“ நீ என்னை ரொம்பவும் விரும்புகிறாயா?”

“விரும்பாமல் தான் உன் காலடியில் கிடக்கிறேனா?”

“ஆனால்,,,, “

“என்னை மறுபடி அதிகமா துன்புறுத்தாத,, நான் உண்மையிலேயே தோற்றுவிட்டேன்”

“ உன் கணவனை விட்டுவிட்டு நிரந்தரமாக வந்துவிட்டாய். அப்படித்தானே…” தாந்து சுவர்ப்பக்கம் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு கேட்டான்.

கோமலியின் ஆசைகள் ஒரேயடியாகத் தொலைந்து போயின. அவள் சட்டென்று எழுந்து “ ஏன் ?” என்று கேட்டாள்

“நீ எப்போதும் என்னுடனே இருக்க வேண்டுமென விரும்புகிறேன்”

“இல்லை இல்லை,,, “ கத்தினாள்

“பக்கத்தில் வீடுகள் இருக்கின்றன” என்று கோமலியை எச்சரித்தான்

“ நீ,,, ரொம்ப மோசமான ரௌடி, பாறைக் கல் உன்னோட மனசு “ சொல்லிவிட்டு கோமலி சென்றுவிட்டாள்

தாந்து அதே மௌனத்தோடும், அதே மாறாத மனத்தோடும் இருந்தான். எப்போதும் போல வேலை செய்து வந்தான். ஆனால், கோமலி தன் இதயத்தின் சத்தத்திற்கு எதிராக கலகம் செய்தாள். அவளும் அதே போல நடந்து கொண்டாள். அவளும் தாந்துவிடம் பேசவில்லை. அவனோ ஒரு போக்கிரி. எந்த மாற்றமும் அவனிடத்தில் ஏற்படவில்லை. அவன் ஒரு கெட்ட பெயரை ஊருக்குள் உண்டாக்க விரும்புகிறான். அவளோ அதை விரும்பவில்லை

ஆனால், ஒரு விசயம் நடந்தது.

தாந்து ஒரு ஊர்வலத்திற்காக வெளியே போயிருந்தான். கங்கலா அபின் குடித்திருந்தான். ஆனாலும் து{}ங்காமல் விழித்திருந்தான். இரவு பன்னிரண்டு மணிவாக்கில் யாரோ கதவு தட்டினார்கள். கங்கலா எழுந்துபோய் கதவு திறந்தான்

“மனோகர் முதலாளி,,, வந்துட்டீங்களா?”

“ஆமா “

“நான் சொம்பு எடுத்துக்கிட்டு காட்டுப்பக்கமா ஓடிப் போறேன். நீங்க? “

“நான் எங்க,,,,, “ என்று இழுத்தான் மனோகர்

“கவலப்படாதீங்க, அவ எதுவும் சொல்லமாட்டா,,, நான் எல்லா ஏற்பாடும் செஞசி வெச்சிட்டேன் “

“நான் உன்னோட எல்லாக் கடனையும் தீர்த்துத்தரேன் “

“ஒரு அம்பது ரூவா கேட்டனே,,, “

“அதுவும் தரேன் “

கங்கலா போய்விட்டான்.

நிலவொளியின் வெளிச்சத்தில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த கோமலியின் முகம் தெளிவாக இருந்தது. மனோகர் அவளருகே அமர்ந்தான். கோமலி கண்விழித்தாள். அவனைப் பார்த்ததும் சட்டென்று எழுந்து நின்றாள்.

“யார் நீ? “

“ஏய்,,, என்னைத் தெரியலயா? நான் இன்னிக்கி வருவேன்னு கங்கலா சொல்லலயா? “

கோமலி கங்கலாவை எட்டிப் பார்த்தாள்

“அவரு வெளிய போயிட்டாரு் என்றாள். மனோகர் சிரித்தபடி “ நாளைக்கே உன்ன ஊருக்கு வெளிய மாளிகைல கொண்டு போய் வெக்கறேன். இங்க தாந்து வால பிரச்சினை வரும் “ என்றபடி கோமலியின் கையைப் பிடித்தான்

கோமலியின் உடம்பெல்லாம் சூடானது. கையை உதறிவிட்டு “ மரியாதையா இப்பயே திரும்பிப் போயிடு “ என்றாள்

“அப்ப என் பணம்ட?”

“ மரியாதையா போயிடு, இல்லைனா சத்தம் போட்டு ஊர கூட்டி உன் மரியாதைய கெடுத்துடுவேன்”

“உன் வூட்டுக்காரன் வரச் சொன்னான், நீ வேண்டாம்கற,, கோமலி,,, நான் முதலாளி, தாந்துவோட இருந்தா உனக்கு கடத்த தவிர வேற எதுவும் கிடைக்காது, எங்கூட இரு, சந்தோசமா இருக்கலாம், கங்கலாவும் அத தான் விரும்பறான் “

“ போயிடு இங்கயிருந்து “ என்றபடி திரும்பிக்கொண்டாள்

மனோகர் கெட்ட பெயர் ஏற்பட்டுவிடுமென்ற பயத்தில் சென்றுவிட்டான். அவன் போனதும் கோமலி உடைந்து போய் அழுதாள். கங்கலா எதுவும் தெரியாதவன் போல் வந்து தூங்கிவிட்டான். அழுது அழுது அவளது கண்கள் வீங்கிவிட்டன. காலை கங்கலா கொஞ்சமும் வெட்கமில்லாமல் கோமலியிடம் டீ கொடு என்று கேட்டான்.

கோமலி அவனை எரித்துவிடும்படி பார்த்துவிட்டு டீ வைக்கப் போனாள்

தாந்து திரும்பி வந்தான். கோமலியைச் சந்திக்க பலமுறை முயற்சி செய்தும் அவளை அவனால் சந்திக்க முடியவில்லை. என்ன ஆச்சு? அவன் துடித்துப்போனான். ஊர்வலத்திற்குப் போனபோது அவனுக்குக் கிடைத்த வெள்ளித்தட்டை அவளுக்குக் கொடுக்க விரும்பினான். அந்தத் தட்டு மிகவும் அழகாக இருந்தது.

இரவு வெகுநேரமாகிவிட்டது. விடியும் போல ஆகிவிட்டது. அவனால் தன் மனத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. கங்கலா காட்டுப்பக்கம் போனதும் அவன் கோமலியைத் தேடி வந்தான், “ கங்கலா,, கங்கலா “ என்று கூப்பிட்டபடி வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். காய்ந்த மலர் போல கோமலி உட்கார்ந்திருந்தாள். அவனைப் பார்த்ததும் செயலற்று திகைத்துப் போனாள் அவள்.

“உடம்பு சரியில்லையா? “ என கனிந்த பார்வையோடு கேட்டான்.

அவள் அமைதியாக இருந்தாள். பார்வையைச் சுவர் பக்கமாக ஓடவிட்டாள். கால் மெட்டியால் தரையைக் கீறினாள்.

“ஏன் எதுவும் பேச மாட்டேங்கற, நான் உன் காதலன், ம்,,, பேசு “

கோமலி உடைந்து அழுதாள். அவள் விம்மியழுதது இதயத்தைக் கரைப்பதாக இருந்தது. தாந்து அவளைத் தன் மார்பில் புதைத்துக்கொண்டான்.

“என்னாச்சு கோமலி?”

அழுதபடியே எல்லாவற்றையும் சொன்னாள். தாந்துவின் மனம் கோபத்தால் நிறைந்தது. வெள்ளித்தட்டை தரையில் வீசியெறிந்து ” அவன் உயிர எடுக்காம விட மாட்டேன், அவன துண்டுத்துண்டா வீசிடறேன் “ என்று கத்தினான்

கோமலி நடுங்கிவிட்டாள்

“ நான் அவன் கண்ண பிடுங்கிப்போடறேன். கவல படாத, “ சொல்லிவிட்டு அவன் வெளியே போனான்

கோமலி அசையாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் கண்களிலிருந்து தாந்து மறைந்த பிறகு தான் அவளுக்கு சுய நினைவே வந்தது. வெளியே ஓடிவந்தாள். ஆனால், தாந்து போய்விட்டிருந்தான். அவள என்ன தான் செய்ய முடியும்? அவனை எப்படி தடுத்து நிறுத்துவது? சுழலில் சிக்கிய படகு போல சுற்றினாள். கடைசியில் மனோகரின் பஞ்சாலையை நோக்கி ஓடினாள்.

அவள் போனபோது அங்கே பெருங்கூட்டம் கூடியிருந்தது. தாந்துவை பலர் பிடித்துக்கொண்டிருந்தனர். மனோகரின் தலையிலிருந்து இரத்தம் வழிந்துகொண்டிருந்தது. தாந்துவின் காதுக்குப் பக்கமிருந்தும் இரத்தம் வழிந்தோடியது. “ மறுபடி அந்தப் பக்கம் உன்ன பார்த்தேன்,,, உசுரோட விட மாட்டேன். கோமலிய தப்பா புரிஞ்சிகிட்ட நீ, கொன்னுடுவேன் உன்ன “ என்று கத்திக்கொண்டிருந்தான் தாந்து. பிற ஒரு சிங்கத்தைப் போல அங்கிருந்து திரும்பினான். கோமலியும் அங்கிருந்து மறைந்து போனாள்,

வீட்டிற்குள் நுழைந்தபோது அங்கே கோமலி உட்கார்ந்திருந்தாள். இரத்தம் சொட்டி சொட்டி அவனது பனியனை நனைத்துக்கொண்டிருந்தது இன்னும். கோமலியின் இதயம் அன்பால் நிறைந்திருந்தது. கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பியிருந்தது. தாந்துவை கட்டிப்பிடித்து “ இனி எப்போதும் உங்கூட தான் இருப்பேன். சொந்த பந்தம் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறேன். நான் இனி உனக்கானவள். உனக்கு மட்டுமே உரியவள். உனக்கு மனைவியாக இருக்கும் தகுதியோடு வந்திருக்கிறேன். இந்த மனசையும். உடம்பையும் உன்னால் மட்டும்தான் காக்க முடியும்,” என்றாள்

அப்போதிருந்து இருவரும் ஒன்றாகிவிட்டனர். கங்கலா வேறு தெருவுக்குப் போய்விட்டான். கிணறு மூடப்பட்டுவிட்டது.

•••

“தலித் பெண்ணியக் கதைகள்” தொகுப்பிலிருந்து

யாத்வேந்திர சர்மா “சந்த்ர”

ராஜஸ்தான் மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவர். சாகித்ய அகாதமி உள்பட பல விருதுகள் பெற்ற எழுத்தாளர். பதினைந்து சிறுகதைத் தொகுப்புகளும் அறுபது நாவல்களும், ஏழு நாடக நு}ல்களும் எழுதியுள்ளார். ராஜஸ்தானின் முதல் வண்ணத் திரைப்படத்தை எடுத்தவர். மூன்று தொலைக்காட்சிப் படங்கள் இயக்கியுள்ளார்,

Comments are closed.