காட்டின் சித்திரம் ( அறிமுகக் கவிஞர் ) / சூ.சிவராமன்

[ A+ ] /[ A- ]

images (16)

1.அழைப்பு..

காளைகளின் கழுத்து இறுக்கிய நுகத்தடி கயற்றில்
இந்த பூமியைப்போல வட்டவடிவிலான
அழகிய சுருக்கொன்றை போடக்கற்றுத் தேர்ந்திருக்கிறான்
நடவுப்பாட்டை நாட்டுப்பாட்டை பாடிவரும்
மாமன்மகளை விடவும் நேசித்த..
நிலத்தின் நிர்வாணம் சகிக்கவியலாததது
வயிற்றுப்பாட்டை முன்னிருத்தி
விழிகள் ஆச்சர்யத்தில் விரிந்தனவோவென்றிருக்க
நாக்குத்துருத்தி நிமிர்ந்த கதிரென
அந்தரத்தில் நெட்டுக்குத் தொங்குகிறான்
பாரந்தாளாமல் உச்சிக்கொம்பு வளைந்திருக்கிறது
சட்டைப்பையிலிருந்து கைபேசி ஒலித்தபடியிருக்கிறது
இருண்ட குடிசையில்
மரணத்தின் சூரியனென வெளிச்சமிடும் திரையில்
அழைத்தபடி இருக்கிறார் வங்கி மேலாளர்.

2.காட்டின் சித்திரம்

உடும்புக்கறி சமைக்கும் சோன்பேட்
அருகமர்ந்து
தாழைக்கோழியை தனலில் வாட்டி சூப் தயாரிக்கிறாள் தலைவி
அணில்களின் வால் நுனி பஞ்சு
காக்கையின் இறகுகள்
கெளதாரி அலகுகள்
நரியின் பற்கள்
பனங்காடைகளின் கால்கள் சிதறியிருக்கின்றன வாழிடமெங்கும்
குடியிருப்பு நெடுக
குயிலாக
மயிலாக குரலெழுப்பும் சகபாடிகள்
மடையான்,நாரை கொக்கென
சீழ்க்கையொலிக்கு
வலசைப் பறவைகள் தரையிறங்கக்கூடும்
கிளிகள் அழகாக தமிழ் பேசுகின்றன
மைனா தோளமர்ந்து இசைபாடுகிறது
சிறுவர்கள் உண்டிவில்லோடு திரிய
சிறுமிகள் மணிமாலை கோர்க்கப் பழக
அவர்களின் வேட்டைக்கான காடு
தொலைவிலிருப்பதான நம்பிக்கை சாகாதிருக்கிறது
இரவுதோறும்
கள் பருகி உலர்ந்த தேனடையைப் பிழிய வழியும் சொட்டுகளை
உச் கொட்டி பாடியபடி
காடா விளக்கொளி படர கரிக்கோடுகளால்
சுவரெங்கும் தீட்டுகிறான் பெருங்காட்டின் சித்திரத்தை
அச்சித்திரத்தில் மரங்கள் செடிகள் கொடிகள்
பறவைகள் இருக்கின்றன
விலங்குகள் எறும்புகள் பூச்சிகளிருக்கின்றன
ஒரு மனிதனைக் கூட காணவுமில்லை
அவன் தீட்டவுமில்லை.

3.நானொரு நல்நிலத்து வாரிசு

பாட்டனின் நினைவான
இம் மா மரத்தின் பூக்கள் ஒரு வண்டை ஈர்க்கிறது
நாங்கள் காத்திருந்தோம்
காயிலேயே பழுக்கவைக்கும் பீய்ச்சு மருந்திற்கு
உள்ளங்கால்களின் கொப்புளங்களுக்கு
வேப்பிலைகளும் மஞ்சளும் சேர்த்தரைக்கும் முயற்சியிலிருந்தோம்
மருந்துக்குப்பிக்கு காப்புரிமையும் விலைநிர்ணயமும் செய்துவிட்டுச் சிரிக்கிறார்கள்
நஞ்சை பரவலாக்கியவர்களின் கரங்களில்
மரபணு மாற்றப்பட்ட விதைகள்
புல்மேயாத மாட்டின் பாலை நெகிழிப்பைகளில் அடைத்து வீசுகிறார்கள் வீடு வீடாக
விடலைகள் அணையாத காளைகளோ ஆண்மையிழந்துவிட்டிருந்தன
மொழியும் இனமும் பட்டழிவதெண்ணி திகைக்கையில்
எழுந்துவருகிறது தேவநாகரி
தானியக்குதிர்களின் கதகதப்பிற்குள்
முளைவிடத்துடிக்கும் உழவனின் விந்தணுக்கள்
பழக்கத்தில் மண்வெட்டியோடு மடைதிறக்கப் போனவன்
ஆற்றைப் பார்த்தான்
அண்ணாந்தும் பார்த்தான்
சுருண்டு விழுந்து செத்தான்
மீதமிருப்பவர்கள் செய்வதறியாது ஓடிப்போய்
வங்கி வரிசையில் நின்றுகொண்டார்கள்.

4.நிலமும் உழவனும் நிர்வாணத்தில்..

நீரற்ற மணலற்ற கரைகளற்ற மரங்களற்ற ஒன்று
நிலத்தின் மீது வகிடென நீண்டுகிடக்கிறது
மண்ணுயிர் வாழ ஓடும் ரத்தநாளங்கள் சிதிலமடைந்துவிட்டன
சுரண்டப்பட்ட வளங்கள் சாமானியர்களின்
வயிற்றிலடிக்கிறது
குடிசை வாயிலில் தொங்கும்
நெற்கதிர்களும் இன்றில்லை.
இந்த தை”யில் கருக்கரிவாள் தொடாத கரங்கள்
உளுந்து பயறு தெளிக்காத விரல்கள்
துயரத்தின் நெடுவாசல்களில் அல்லாடுகின்றன
ஆற்றுக்குட்டைகள் தேடியலைந்த கால்கள்
இந்நிலம் நெடுகிலும்
ஈரம் தேடி மாடாடுகள் நா வறண்டு கதறும்
நீதி பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் பக்கமாய் சாய்கிறது
அதிகாரத் தலைமையும் சாமியார்களை தேடியலைகிறது
கடவுள்களை குடியேற்றுவதற்கு
கோயில்களும்,மசூதிகளும்,தேவாலயங்களும்
கட்டிவிடத் துடிக்கிற பதர்களே
ஒருபோதும் விளைவிக்க முடியாது உங்களால்
ஒரு பிடி தானியத்தை.

5.எரியவிடு சொற்களை..

புதைத்து விடலாமாவென்றால்..
வேண்டாமென்றேன்
புழுக்கள் துளைக்கும்
நாய்கள் நரிகள் கிளற வாய்க்கும்
வெய்யிலில் புழுங்கி வெக்கையில் தவிக்கும்
கீரிகள் புதைமேட்டை துளைக்கும்
ஓணான்கள் முட்டையிடும்
குழிச்சிலந்தி இரைபிடிக்கும்
அடிக்கடி சாவு விழுந்தோ மழை கரைத்தோ
அடையாளமிழக்கும் ‘புதையலை’
தவிர்த்துவிடலாமென்றேன்
இப்போது சொற்கள் சுடலையாகி நாட்டியமாட
மூன்றாம்நாள் நினைவைத் தெளித்துவிட
எலும்பின் ரூபத்தில்
கொஞ்சம் மீதமிருக்கின்றன சொற்கள்.

6.நிகழ்

அன்று ஞாயிறு கிழமை
வேலைக்கழைக்கிறான் வலிய
வயிறு தள்ளி நகரும் சிசுவை
ஒப்படைத்திருந்தாள் கால்கள் உப்பிய தாயிடம்
இரண்டு குவளை நீரால் வயிற்றை நிரப்பி
நித்தம் கூட்டிப் பெருக்கத்திறக்கும் கதவுகள் ஒருக்களித்திருக்க
நுழையுமவளை
வாய்பொத்தி பணியச்செய்யும் கரங்கள்
உடைகள் நெகிழ்த்தப்பட்ட அவ்வுடல் அதிர அதிர
உக்கிரமாய் இயங்குகிறான்
கண்ணீர் வழிந்து தரைத்துணி கசங்கி அழும்
உடல் கூசியது போகப் போக நீர்குடித்த பாலை
திருப்தியா..திருப்தியா..முனகினான் உச்சத்தில்
மூடிய இமைகளுக்குள் வாழ்வின் சித்திரம்
ஈனசுரத்தில் இறைஞ்சினாள்
“கொழந்தைக்கு புதுத்துணி எடுக்கணும்
நூர்ருபா தர்றீங்களா சார்..”

7.நான்

தட்டித் தட்டி தட்டுத்தடுமாறி
சென்றுகொண்டிருக்கிறேன்
எங்கோ என்றோ திறக்கும் கதவுக்காக
ஒன்றில் கலவிமுனகல்
ஒன்றில் இல்லறச்சண்டை
பாலியல் அத்துமீறல்
அரசியல் கூச்சல்
பதவிப் பேராசை
உழைப்புச் சுரண்டல்
சாதிச்சண்டை
மதச்சண்டை
இலக்கிய அடிதடி
மனமுறிவு
என் கதவுத்தட்டல் ஒலிக்கு காதுகொடுக்காத
ஆயிரம் சிக்கல்கள் மனச்சிடுக்குகளுக்குள்
ஒளிந்துகொண்டிருப்பவர்களே..
உங்கள் ஒவ்வொருவர் வாயிலிலும் வந்துபோனது யாரென அறியாமல்
காலத்தில் கரைந்துபோன ஓசைகளை விலக்கி
இயல்பில் இயங்கும்போது
புயலெனக் கிளம்பி
உங்கள் கூரைகளை பிய்த்தெரியத்துவங்குகிறேன்
இப்போது நன்றாகத் தெரிகிறது
நீங்கள் நடுங்கியபடி அமர்ந்திருப்பது.

•••

Comments are closed.