எனது அம்மா ( சிறுகதை ) ஜமைக்கா கின்கெய்ட் / தமிழில்: சமயவேல்

[ A+ ] /[ A- ]

download (23)

எனது அம்மா இறப்பதை நான் விரும்பிய உடனே, அது அவளுக்குக் கொடுத்திருந்த வலியைப் பார்த்தபடி, நான் வருந்தினேன் மற்றும் அழுதேன், ஏராளமான கண்ணீர், என்னைச் சுற்றியிருந்த எல்லா பூமியும் நனைந்தது. எனது அம்மாவின் முன்னாள் நின்றபடி, நான் அவளது மன்னிப்பைக் கோரிக் கெஞ்சினேன், நான் மிக மனப்பூர்வமாகக் கெஞ்சினேன் அதனால் அவள் என் மேல் இரக்கம் கொண்டாள், என் முகத்தை முத்தமிட்டபடி என் தலையை அவளது மார்பகத்தில் சாய்த்தாள். அவளது கைகளால் என்னை சுற்றி வளைத்து. எனது தலையை அவளது மார்பகத்துக்கு நெருக்கமாக மிக நெருக்கமாக, நான் மூச்சுத் திணறும் வரை அவள் இழுத்தாள். நான் அவளது மார்பகத்தில் கிடந்தேன், மூச்சில்லாமல், எவ்வளவு காலம் எனத் தெரியாத அளவுக்கு, ஒரு தினம் வரை, அவள் அவளுக்குள் வைத்திருந்த ஒரு காரணத்திற்காக, அவள் என்னை வெளியே உதறினாள், ஒரு மரத்துக்கடியில் என்னை நிற்க வைத்தாள், நான் மீண்டும் மூச்சுவிட ஆரம்பித்தேன்.

நான் ஒரு கூர்மையான பார்வையை அவள் மேல் எறிந்தேன், “ஆகையால்.” உடனடியாக நான் எனது சொந்த மார்பகங்களை வளர்த்தேன், சிறு மேடுகள் முதலில், அவைகளுக்கு நடுவில் ஒரு சிறிய மென்மையான இடத்தை விட்டு, அங்கே, எப்பொழுதாவது தேவைப்பட்டால், எனது சொந்தத் தலையையே சாய்த்துக் கொள்ள முடியும். இப்பொழுது எனது அம்மாவுக்கும் எனக்கும் நடுவில் நான் அழுத கண்ணீர்கள் இருந்தன, நான் சில கற்களைப் பொறுக்கி, அவை ஒரு சிறிய குளம் உண்டாக்குமாறு அடுக்கினேன்.

குளத்தில் இருந்த தண்ணீர், பெயர்களற்ற முதுகெலும்பில்லாத பிராணிகள் மட்டுமே வாழ முடிகிறபடி, அடர்த்தியாகவும் கருப்பாகவும் விஷமுடையதாகவும் இருந்தது. காதல் மற்றும் அன்பின் சொற்களாலும் செயல்களாலும் அடுத்தவர் நனைவதை எப்பொழுதும் உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு இப்பொழுது நானும் எனது அம்மாவும் ஒருவரையொருவர் கவனமாகப் பார்த்துக் கொள்கிறோம்.

oooooo

என்னை நன்கு பார்க்க முயற்சித்தவாறு நான் அம்மாவின் படுக்கையில் உட்கார்ந்திருக்கிறேன். இது ஒரு பெரிய படுக்கை, ஒரு பெரிய, முழுக்க இருண்ட அறையின் மத்தியில் இது இருக்கிறது. அறை முழுக்க இருட்டாக இருந்தது ஏனெனில் எல்லா ஜன்னல்களும் உயரே ஏற்றப்பட்டு, எல்லா சந்துகளும் கறுப்புத் துணியால் திணித்து அடைக்கப்பட்டு இருந்தன. என் அம்மா சில மெழுகுவர்த்திகளை ஏற்றியதும் திடீரென அறை, ஒரு பிங்க்-போன்ற, மஞ்சள்-போன்ற ஜொலிப்பால் நிரம்பியது. எங்களுக்கு மேல் பயமுறுத்தியபடி, எங்களைவிடவும் மிகப் பெரியதாக அசைந்தன எங்கள் நிழல்கள்.

நாங்கள் மனோவசியப்பட்டு உட்கார்ந்திருந்தோம் ஏனெனில் எங்கள் நிழல்கள் தங்களுக்கு நடுவில் ஒரு இடத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தன, யாரோ ஒருவருக்காக அவைகள் அறையை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருப்பது போல. அவைகளுக்கு நடுவில் இருந்த வெளியை எதுவுமே நிரப்பவில்லை, மற்றும் எனது அம்மாவின் நிழல் பெருமூச்சு விட்டது. எனது அம்மாவின் நிழல் அறைக்குள் சுற்றிலும் நடனமாடியது எனது சொந்த நிழல் பாடிய இசைக்கு, பிறகு அவை நின்றுவிட்டன. தொடக்கத்திலிருந்து, எங்கள் நிழல்கள், பகலின் ஒளியால் கட்டுப்படுத்தப் பட்டன போல, அடர்த்தியாகவும் ஒல்லியாகவும் வளர்ந்தன, நீளமாகவும் குட்டையாகவும், அவை ஒவ்வொரு கோணத்திலும் வீழ்ந்தன, திடீரென என் அம்மா எழுந்து மெழுகுவர்த்திகளை ஊதி அணைத்தாள் அதனால் எங்கள் நிழல்கள் மறைந்தன. என்னையே நான் நன்கு பார்க்க முயற்சித்தபடி நான் தொடர்ந்து படுக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தேன்.

௦௦௦௦௦௦

என் அம்மா அவளது உடைகளைக் களைந்துவிட்டு அவளது தோல் முழுவதையும் ஒரு அடர்ந்த தங்க-நிற எண்ணையால், அது சமீபத்தில் தொங்கு தோற்பைத் தொண்டைகளுடன் கூடிய ஊர்ந்து செல்லும் ஜந்துகளின் ஈரல்களில் இருந்து ஒரு சூடான வாணலியில் செய்யப்பட்டது. அவள் அவளது முதுகின் மேல் உலோக-நிற செதிள்களின் தகடுகளையும், ஒளியையும் வளர்த்தாள், இந்த மேற்பரப்பின் மீது மோதும் போது, சிதறி சின்னஞ்சிறு புள்ளிகளாக உடைந்து போகும். அவள் அவளது தலையிலிருந்து முடியை அவிழ்த்து விட்டாள் பிறகு அவளது முடியை மொத்தமாகக் கூட்டி நீக்கினாள்.

அவளது அகன்ற உள்ளங்கைகளில் அவளது தலையை வைத்து, அவளது கண்கள், அவை இப்பொழுது பிரகாசமாய் எரிந்து கொண்டிருந்தன, இரு சுழலும் பந்துகள் போல அவை தலையின் உயரே வந்து உட்காருமாறு அவள் அதைத் தட்டையாக்கினாள், பிறகு, ஒவ்வொரு பாதத்திலும் உள்ள குதிங்கால்களால் இரண்டு கோடுகளை இழுத்து, அவளது பாதங்களை சந்திப்புகளாக வகுத்தாள். மௌனமாக, அவளைப் பின்பற்றுமாறு எனக்கும் உத்தரவிட்டாள். இப்பொழுது நானும் கூட எனது வெள்ளை அடிவயிற்றை இழுத்துக் கொண்டு, வெப்பக் காற்றில் எனது நாக்கை துருத்தி சுழற்றியவாறு பயணித்தேன்.

௦௦௦௦௦௦

நானும் எனது அம்மாவும் கடற்கரையில் ஒட்டி ஒட்டி நிற்கிறோம், எனது கைகள் அவளது இடையை தளர்வாக சுற்றியிருந்தன, எனக்கு ஆதாரம் தேவைப்பட்டதாக, எனது தலை அவளது தோளில் பத்திரமாக சாய்ந்திருந்தது. எனது பலவீனத்தை அவள் கண்டிப்பாக நம்ப வேண்டும் என்பதற்காக நான் அவ்வப்பொழுது பெருமூச்சுவிட்டேன்—மிருதுவான நீண்ட பெருமூச்சுகள், வெகுகாலத்திற்கு முன்பு அவள் எனக்கு கற்றுக் கொடுத்திருந்த இரக்கத்தை வரவழைக்கக் கூடிய வகையிலான பெருமூச்சுகள். உண்மையில், நான் எவ்வாறு நிஜமாகவே உணர்ந்தேன் என்பது தேற்ற முடியாதது. இனிமேலும் நான் குழந்தை இல்லை, ஆனால் நான் இன்னும் ஒரு பெண்ணாகவும் ஆகவில்லை. எனது தோல் கறுத்தும் வெடிப்புற்றும் உதிர்ந்து கொண்டும் இருந்தது.

எனது குறை சொல்ல முடியாத ஆமை ஓட்டுக் கவசம் முழுப்பொறுப்பு எடுத்திருந்தது. எனது மூக்கு சப்பளிந்துவிட்டது; எனது கேசம் தலையிலிருந்து நேர்குத்தி சுருள்சுருளாக நின்றது, எனது பலவரிசைப் பற்கள் அவைகளின் மாற்றியமைக்க முடியாத பெட்டிக்குள் அதனதன் இடத்தில் இருந்தன. நானும் எனது அம்மாவும் சொற்கள் இன்றி ஒரு ஒப்பந்தம் செய்திருந்தோம்—எனது அழகான பெருமூச்சுகளை வெளியே அனுப்பினேன், அவள் அவைகளைப் பெற்றுக் கொண்டாள். எப்பொழுதும் இல்லாதவாறு நான் அவள் மேல் மிகப் பாரமாக சாய்ந்திருந்தேன். அவள் அவளது தோள்பட்டையைக் கொடுத்தாள், அது விரைவாக ஒரு கனத்த பலகை அளவுக்கு வளர்ந்திருந்தது. ஒரு கனகாலம் கடந்திருந்தது, அதன் இறுதியில் எனது அம்மா நிரந்தரமாக கடற்கரை மணற்படுகையில் பூசப்பட்டு விடுவாள் என நம்பினேன்.

ஒரு சமாதானப்படுத்தும் சைகையாக ஒரு கையால் எனது தலையைத் தடவிக்கொடுப்பதற்காக அவள் என்னை நெருங்கினாள். ஆனால் நான் விலகி ஒதுங்கி நின்று மிக வேகமாகச் சிரித்தேன். நான் கொடூரமாகக் கூச்சலிட்டேன். பிறகு ஒரு சுய பச்சாதாப ஓலம். நான் பெரிதாக வளர்ந்துவிட்டேன், ஆனால் அம்மா அதைவிடப் பெரிதாக இருந்தாள் மற்றும் அது எப்போதும் அப்படித்தான் இருந்தது. நாங்கள் பழங்களின் தோட்டத்திற்குள் நடந்தோம், அங்கு எங்கள் இதயங்கள் திருப்தி அடையும்வரை சாப்பிட்டோம். வழக்கம் போல நாங்கள் தென்மேற்கு வாசல் வழியே எங்கள் வழித்தடத்தில் புழுக்களின் சிறிய கூட்டங்களை விட்டுவிட்டுக் கிளம்பினோம்.

௦௦௦௦௦௦
10387318_692355457468193_1627100695237812223_n

விருப்பமே இல்லாமல் நான் அம்மாவோடு பள்ளத்தாக்கைக் கடந்தேன். ஒரு ஆட்டுக்குட்டி மேய்ந்து கொண்டிருப்பதை நாங்கள் பார்த்தோம், எங்களது காலடிச் சப்தங்களை கேட்டதும் அது மேய்வதை நிறுத்தி தலையைத் தூக்கி எங்களைப் பார்த்தது. ஆட்டுக்குட்டியைப் பார்க்க பாவமாகவும் பரிதாபமாகவும் இருந்தது. நான் எனது அம்மாவிடம் கூறினேன், “ஆட்டுக்குட்டி பாவமாக பரிதாபமாக இருக்கிறது. எனது இயல்புக்குப் பொருந்தாத சூழலில் வசிக்க வேண்டி இருந்ததால், நானும் கூட அதே மாதிரி தான்.” இப்பொழுது நானும் அம்மாவும் குகைக்குள் நுழைந்தோம். அது இருண்ட குளிரும் குகையாக இருந்தது. எனது கால்களுக்கடியில் எதோ வளர்வது போல நான் உணர்ந்தேன். அதைத் தின்பதற்காக நான் கீழே குனிந்தேன். எனது கால்களுக்கடியில் வளரும் எதைக் கண்டாலும் கீழே குனிந்து தின்றவாறு நான் ஆண்டுக்கணக்கில் இருந்து வருகிறேன்.

இறுதியாக, இருட்டான இருட்டிலும் என்னைப் பார்க்க அனுமதிக்கிற ஒரு சிறப்பு லென்ஸை நான் வளர்க்கிறேன். இறுதியாக, குளிரான குளிரிலும் என்னை வெதுவெதுப்பாக வைத்திருக்கும் ஒரு கோட்டையும் நான் வளர்க்கிறேன். ஒருநாள் எனது அம்மா ஒரு பாறை மேல் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்தேன். அவள் கூறினாள், “மிகப் பாவமாக, மிகப் பரிதாபமாக, நீ உன் இயல்புக்குப் பொருந்தாத ஒரு சூழலில் வசித்தவளைப் போல, என்ன ஒரு விசித்திரமான பாவனையை நீ உன் முகத்தில் கொண்டிருக்கிறாய்.” சிரித்தபடியே, அவள் மறைந்து போனாள். நான் ஆழ ஆழத்திற்கு ஒரு குழியைத் தோண்டினேன். ஆழ ஆழக் குழியின் மீது நான் கட்டினேன் ஒரு அழகிய வீடு, ஒரு தளம் இல்லாத வீடு. எனது அம்மாவுக்குப் பிடித்தமான கிராதி வைத்த ஜன்னல்களை வைத்தேன், வெளியில் செல்லும் மக்களை பார்ப்பதற்கு, அவள் அவர்களைப் பார்க்கிறாள் என்பதை அவர்கள் தெரிந்துகொள்ள முடியாத முற்றிலும் பொருத்தமான ஜன்னல்கள் அவை. நான் வீட்டையே மஞ்சள் பெயிண்டால் பூசினேன், ஜன்னல்களுக்குப் பச்சை.

இவை அம்மாவை மகிழ்ச்சியூட்டும் வண்ணங்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும். கதவுக்கு வெளியே நின்றபடி, வீட்டைப் பார்வையிடுமாறு அவளை வேண்டினேன். நான் பார்க்க முடியாதவாறு ஒரு கடவாய்ச் சிரிப்போடு அவள் உள்ளே காலடி எடுத்து வைத்தாள். நான் கதவுக்குச் சற்று வெளியே நின்று கொண்டு, ஆழ ஆழக் குழியின் அடியில் அவள் தொப்பென்று விழும் சப்தத்தைக் கேட்கும் நம்பிக்கையில் கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். பதிலாக, அவள் மேலும் கீழும் எல்லாத் திசைகளிலும் நடந்தாள், அவளது குதிங்கால்களால் காற்றின் மேல் உதைக்கக்கூட செய்தாள். என்னை வாழ்த்துவதற்காக வெளியே வந்து அவள் கூறினாள், “இது ஒரு அற்புதமான வீடு, இதில் வசிப்பதற்கு நான் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும்.” பிறகு மறைந்துவிட்டாள். நான் அந்தக் குழியை மூடி அது தரைமட்டமாகும்வரை தீயிட்டுக் கொளுத்தினேன்.

௦௦௦௦௦௦

எனது அம்மா ஒரு மிகப்பெரிய உயரத்திற்கு வளர்ந்தாள். நானும் மிக உயரமாக வளர்ந்து வந்தேன். ஆனால் எனது அம்மாவின் உயரம் என்னுடையதைவிட மூன்று மடங்கு பெரியது. சில சமயங்களில் அவளை அவளது மார்புக்கு மேலே பார்க்கவே முடியாது அந்த அளவுக்கு அவள் காற்று மண்டலத்துக்குள் காணாமல் போயிருப்பாள். ஒருநாள் அவள் கடற்கரையில் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்தேன், அவளது கை வெகு ஆழத்திற்கு நீண்டு கொண்டிருந்தது, ஒரு வரிவரியான மீனின் அடிவயிற்றைத் தடவிக் கொடுப்பதற்காக ஏனெனில் அது இரண்டு கடல்கள் சந்திக்கும் ஒரு இடத்திற்குள் நீந்தியதால், நான் கோபத்தில் செந்தணலாக ஒளிர்ந்தேன். கொஞ்ச காலம், எட்டு பௌர்ணமிகள் வரை, ஒரு தீவில் தனியே வசித்தேன். ஒவ்வொரு நிலவின் முகத்தையும், அம்மா முகத்தில் நான் பார்த்திருக்கிற வெவ்வேறு தோற்றங்களைக் கொண்டு அலங்கரித்தேன்.

எல்லாமே எனக்குப் பிடித்த முகங்கள். இப்படியாக வாழ்வது அலுத்துப்போய் என் அம்மாவின் பக்கமே திரும்பி வந்தேன். தொடர்ந்து நான் கோபத்தில் செந்தணலாய் ஒளிர்ந்து கொண்டே இருந்தேன், எனது அம்மாவும் நானும் சாவுக்குளத்தின் எதிரெதிர் கரைகளில் வீடுகளைக் கட்டினோம். சாவுக்குளம் எங்கள் இருவருக்கும் நடுவில் கிடந்தது; அதில் விஷ முட்களைக் கொண்ட முதுகெலும்பற்ற பிராணிகள் மட்டுமே வசித்தன.

எனது அம்மா, நாங்கள் வெகுகாலமாக வளர்த்திய உறவினர்களோடு அதே அறையில் தான் இருப்பதைத் திடீரெனக் கண்டுபிடித்ததைப் போல, அவைகளிடம் அவள் நடந்துகொண்டாள். அவைகளின் இருப்பை நான் வாஞ்சையுடன் ஏற்றுக்கொண்டு அவைகளுக்குப் பெயர் வைத்தேன். இருப்பினும் எனது அம்மாவின் அன்யோன்யமான உறவுக்காக அவளை நான் தேடினேன், அவளுக்காக நான் விடாமல் அழுதேன், ஆனால் ஒவ்வொரு நாள் முடிவிலும், அவளது வீட்டுக்கு அவள் திரும்புவதைப் பார்த்தபோது அவளது வழித்தடத்தில் நம்பவே முடியாத மாபெரும் செயல்கள், அவைகளில் ஒவ்வொன்றும் அவளைப் புகழ்ந்து உரக்கப் பாடின, நான் கோபத்தில் செந்தணலாக ஒளிர்ந்தேன் மற்றும் மீண்டும் ஒளிர்ந்தேன். இறுதியில் நான் களைத்துப்போய், ஒரு ஆழமான, மிக ஆழமான தூக்கத்தில் மூழ்கினேன், நான் ஒருபோதும் அடையாத கனவுகளற்ற ஒரேயொரு தூக்கம்.

௦௦௦௦௦௦

ஒருநாள் எனது அம்மா எனது பொருட்களை ஒரே பிடியில் அள்ளி மூட்டை கட்டினாள், எனது கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு படகுத்துறைக்கு என்னைக் கூட்டிப் போனாள், ஒரு படகில் என்னை ஏற்றி அதன் கேப்டனின் பொறுப்பில் என்னை ஒப்படைத்தாள், அம்மா எனது கன்னங்களையும் தாடையையும் தடவிக் கொடுத்தவாறு சில அன்பான சொற்களைக் கூறினாள், ஏனெனில் இதற்கு முன்பு நாங்கள் ஒருபோதும் பிரிந்ததில்லை. எனது நெற்றியின் மேல் அவள் முத்தமிட்டாள், திரும்பினாள், நடந்து வெளியேறினாள். மிக அதிகமாக நான் அழுதேன், எனது நெஞ்சு மேலும் கீழும் இறங்கியது, அவளது முதுகு என்னை நோக்கி திரும்பியதைப் பார்த்ததும் எனது முழு உடம்பும் நடுங்கியது, இதற்கு முன்னால் அவளது முதுகு என்னை நோக்கி திரும்புவதை ஒருபோதும் நான் பார்த்ததில்லை என்பது போல. படகிலிருந்து இறங்கிவிட திட்டங்களைத் தீட்டத் தொடங்கினேன், ஆனால் படகு ஒரு அடுப்பங்கரை அலமாரியை அலங்கரிக்கப் போவதைப் போல, ஒரு பெரிய பச்சை பாட்டிலுக்குள் அடைக்கப்பட்டு இருந்ததால், அது சேரும் இடத்தை அடையும்வரை நான் தூக்கத்தில் விழுந்தேன், அது ஒரு புதிய தீவு. படகு நின்றதும் நான் கீழே இறங்கினேன், என்னுடையதைப் போன்ற–குறிப்பாக உட்பாத வளைவு–கால்களுடன் கூடிய ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தேன்.

முகம் எனக்குப் பழக்கமானதைவிட முற்றிலும் வித்தியாசமாக இருந்த போதும் இந்தப் பெண்ணை எனது அம்மாவாக அடையாளமிட்டேன். முதலில் நாங்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடனும் பண்புடனும் முகமன் கூறிக் கொண்டோம், ஆனால் நாங்கள் நடக்கத் தொடங்கிய போது, எங்களது காலடிகள் ஒன்றாக மாறின. மற்றும் நாங்கள் பேசியபோது எங்கள் குரல்கள் ஒரே குரலாய் மாறியது. இதர பிற எல்லா வழிகளிலும் நாங்கள் முழுமையாக இணைந்திருந்தோம். எங்கே அவள் மறைந்து போனாள், நான் தொடங்கினேன் அல்லது எங்கே நான் மறைந்து போனேன், அவள் தொடங்கினாள் என்பதை நான் பார்க்க முடியாமல் போனதற்காக, பிறகு வந்தது என்ன ஒரு அமைதி எனக்குள்!

௦௦௦௦௦௦

எனது அம்மாவும் நானும் அவளது வீட்டின் அறைகளுக்குள் இருக்கிறோம். தரையில் உள்ள ஒவ்வொரு வெடிப்பும் ஒரு முக்கிய நிகழ்வை வைத்திருக்கிறது. இங்கே, ஒரு தெளிவான ஆரோக்யமுள்ள இளைஞன் திடீரென செத்து விழுந்தான்; ஒரு இளம்பெண் அவளது அப்பாவை எதிர்த்து, தடுக்கப்பட்ட காதலனைச் சந்திக்கும் இடத்துக்கு சைக்கிள் ஓட்டிப் போகும் போது, ஒரு செங்குத்துப் பாறையிலிருந்து கீழே விழுந்தாள், எஞ்சிய ஒரு நீண்ட வாழ்க்கை முழுவதையும் ஒரு முடமாகவே இந்த இடத்தில் கழித்தாள். எனது அம்மாவும் நானும் இதை ஒரு அழகிய வீடாகக் கண்டோம். அறைகள் விசாலமாகவும் காலியாகவும், ஒன்று மற்றதற்கு வழியுடையதாக, தங்களை நிரப்பிக் கொள்ள ஆட்களுக்காகவும் பொருட்களுக்காகவும் காத்துக் கொண்டிருந்தன.

எங்கள் வெள்ளை மஸ்லின் ஸ்கர்ட்கள் எங்கள் கணுக்கால்களைச் சுற்றி அலை புரண்டன, எங்களது கைகள் நேராக எங்கள் பக்கவாட்டில் தொங்குவதைப் போல எங்கள் கூந்தல் எங்கள் முதுகின் கீழே நேராகத் தொங்கின. எனது அம்மாவின் வயிற்றுக் குழிவுக்குள்ளும், அவளது முதுகின் வளைவுக்குள்ளும், அவளது கைகளின் வளைவுக்குள்ளும் நான் கச்சிதமாகப் பொருந்தினேன். நாங்கள் ஒரே தட்டில் சாப்பிட்டோம்; ஒரே கப்பில் குடித்தோம்; நாங்கள் தூங்கும்பொழுது ஒரே தலையணையில் எங்கள் தலைகளைச் சாய்த்தோம். அறைகளுக்குள் நடக்கையில் நாங்கள் கலந்து பிரிந்தோம், பிரிந்து கலந்தோம்; எங்களது பரிணாம வளர்ச்சியின் இறுதிக் கட்டத்திற்குள் நாங்கள் விரைவில் நுழைந்துவிடுவோம்.

௦௦௦௦௦௦

மீனவர்கள் கடலிலிருந்து வருகிறார்கள்; எனது அம்மா அதைப் பார்த்தவாறு இருக்கிறாள். அலைகள் ஒன்றுக்கொன்று ப்ளாப் ப்ளாப் சொல்வதால் கடல் அமைதியாக இருக்கிறது என மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கிறார்கள். அம்மா மீனவர்களை எனக்குக் காட்டினாள். அவர்களது மனநிறைவு எனது மனநிறைவுக்கு மூலாதாரமாக இருந்தது. எனது அம்மாவின் ஆகப்பெரிய மடியில் நான் உட்கார்ந்திருக்கிறேன். எனக்காக அவளது தலைமுடியினால் அவள் செய்த பாயின் மேல் சில சமயங்களில் உட்கார்ந்திருக்கிறேன். எலுமிச்சை மரங்கள், எலுமிச்சம் பழங்களால் கனத்துக் கீழே வளைகின்றன—நான் ஏற்கனவே அவைகளின் பூக்களைக் கொண்டு என்னை மணமூட்டிக் கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு பாடும்பறவை எனது வயிற்றில் கூடுகட்டியிருக்கிறது, எனது உயிர்ச்செழுமையின் ஒரு குறியீடு. எனது அம்மாவும் நானும் வாடாத இதழ்களைக் கொண்ட பூக்களால் செய்த ஒரு பசுங்கொடிப்பந்தல் வீட்டில் குடியிருக்கிறோம். கூரிய ஈட்டிகளாக குறுக்கும்மறுக்குமாக அலையும் ஒளியுடன் கடலின் பளபளப்பான நீலம் அங்கே இருக்கிறது. அங்கே ஆமணக்குப் புதர்க் கூட்டங்களின் மேல் வெதுவெதுப்பான மழை விழுந்து கொண்டிருக்கிறது, அங்கே புல்வெளியின் குறுக்கே துள்ளிக் குதிக்கும் சின்னஞ் சிறிய ஆட்டுக்குட்டி இருக்கிறது, எனது ரோஜாப் பாதங்களை வரவேற்க மிருதுவான பூமி இருக்கிறது. இப்பொழுது ஒரு நீண்ட காலத்திற்கு நானும் எனது அம்மாவும் இந்த மாதிரிதான் வாழ்ந்து வருகிறோம்.

௦௦௦௦௦௦

Comments are closed.