வேர்கள் – இஸ்மத் சுக்தாய் சிறுகதை / தமிழில் / – ஜி.விஜயபத்மா

[ A+ ] /[ A- ]

இஸ்மத் சுக்தாய்

இஸ்மத் சுக்தாய்

அன்றைய தினம் . வெளுத்த முகங்களுடன் அனைவரும் உறைந்திருந்தனர் . சாப்பாட்டு வேலைகள் ஒன்றும் நடக்கவில்லை வீட்டை மயானம் சூழ்ந்து இருந்தது . வலிகள் தெரியா குழந்தைகள் உலகம் மட்டும் உல்லாசமாக இருந்தது .

பள்ளிகளுக்கு கட்டாய விடுமுறை விடப்பட்ட ஆறாம் நாள் அன்று . குழந்தைகள் , ஓடுவதும் , தாவிக் குதிப்பதும் ,ஒருவரை ஒருவர் சீண்டிக் கொண்டு கூச்சல் இடுவதுமாக வீடு இரண்டு பட்டது . இந்த குழந்தைகளுக்கு ஆகஸ்ட் பதினைந்து என்றால் என்ன என்று புரியாது . ஆங்கிலேயர்கள் நாட்டை கூறு போட்டதும் , இன்று ரணங்களின் மேல் ஒரு சுதந்திரத்தை கொடுத்து விட்டு வெளியேறி யதையும் இந்த குட்டி பிசாசுகள் அறியாது . முனை மழுங்கிய கத்திகள் குரல் வளைகளை அறுக்க திராணியற்று , இந்தியாவை சிதைத்து போட்டன குருதிகளுக்கான ஊற்றை தொண்டைக்குழியில் தோண்டி எடுத்த அரக்கத்தனம் ஊரெங்கும் ரத்த சேற்றினை வாரி இறைத்தது .

வெட்டு பட்ட காயங்களை தைக்க இங்கு ஒருவரும் இல்லை
சாதாரண நாட்களாக இருந்தால் , விடுமுறை நாட்களில் இந்தக் குட்டி பிசாசுகளை சமாளிக்க இயலாமல் தெருவுக்கு அனுப்பி இருப்போம் . ஆனால் , சில நாட்களாக நகரமே ஒரு மயான வலைக்குள் சிக்கி கொண்டது போல கலவர பூமியாக இருந்தது . முஸ்லீம்கள அச்சுறுத்தப் பட்டு வீடுகளுக்குள் முடக்கப் பட்டனர் . வீட்டிற்கு வெளிப்புறம் தாளிட்டு , காவலர்கள் ஊரைச் சுற்றி வலம் வந்தனர் . கள்ளம் கபடமில்லா குழந்தைகள் உலகம் இவை எதையும் அறியாமல் , தங்கள் விளையாட்டை பூட்டிய வீட்டிற்குள் தொடர்ந்து கொண்டு இருந்தன.

குழந்தைகள் , வறுமை, அறியாமை ஆக்கிரமித்த இடங்கள் மிக இலகுவாக மத வெறியர்களுக்கான சரியான வேட்டைத்தளமாக உருமாறி விடுகின்றன. மக்கள் துண்டாடப் பட்டு போக்கிடம் அறியாமல் இங்கும் அங்குமாக புலம் பெயர்ந்து கொண்டு இருந்தனர். இப்பகுதியில் ஒவ்வொரு நாளும் ,கூட்டம் கூட்டமாக பஞ்சாபில் இருந்து வந்து குடியேறும் அகதிகளின் எண்ணிக்கை அசச்சுறுத்தலாகி , அங்கேயே வசிக்கும் சிறுபான்மை முஸ்லீம்களின் வாழ்வாதாரம் பறிக்கப் படுமோ என்ற கவலை யில் அவர்களிடையே பதற்றம் அதிகரித்தது .ஊரே குப்பைகளால் நிறைக்கப்பட்டு ,அலங்கோலமாக கிடந்தது .

எப்பொழுது என்ன நடக்குமோ என்ற பீதியில் மக்கள் சவக்களையுடன் திரிந்தார்கள் . இரண்டொரு இடங்களில் சச்சரவுகள் வெளிப்படையாகவே வெடித்தது , மேவார் மாகாணத்தை பொறுத்தவரை இந்துக்களும் , முஸ்லீம்களும் மிகப் பெரிய அளவில் வேறுபாட்டை கொண்டு இருக்க வில்லை அவர்களின் உருவங்களோ , ஆடைகளோ , பெயர்களோ ஏறக்குறைய ஒன்றாகவே இருந்தன. ஆனால் வேறு இடங்களில் இருந்து இங்கு இடம் பெயரும் முஸ்லீம்கள் மட்டும் எளிதில் அடையாளம் காணப் பட்டனர். மக்களிடையே காற்றைப் போல வதந்தியாக , ஆகஸ்ட் 15 பற்றிய செய்தி பரவி இருந்தது .

யூகங்களால் விளைவுகளை புரிந்து கொள்ள முடிந்த ஒரு சிலர் ஏற்கெனவே பாகிஸ்தான் எல்லையை பாதுகாப்பாக கடந்து சென்று விட்டனர். ஆனால், நீண்ட நாட்களாக அந்த மாகாணத்தில் வசித்து வந்தர்களால் நடை முறை சிக்கலை அவதானிக்க சாமர்த்தியம் இல்லாது இருந்தார்கள் . இந்தியா , பாகிஸ்தான் இடையே நிலவிக் கொண்டு இருக்கும் பிரச்சனைகள் பற்றிய போதிய ஞானம் அவர்களுக்கு இல்லை அதனால் அது அங்கே விவாதப் பொருளாக மாறவில்லை . விசயத்தை ஓரளவுக்கு புரிந்து கொள்ள முடிந்தவர்கள் , தங்களையும் , தங்கள் உடைமைகளையும் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் , முன்னேற்பாடுகளில் இறங்கி தங்கள் அரண்களை பலமாக அமைத்துக் கொண்டனர் .

மிச்சமிருந்த வெள்ளந்தி மக்கள் , பாகிஸ்தானில் நான்கு சேர் கோதுமை ஒரு ரூபாய்க்கும் , பெரிய ரொட்டிகள் வெறும் காலணாவுக்கும் கிடைக்கிறது என்ற புரளியை உணமை என்று நம்பினார்கள் . அவர்கள் ஆசையால் தூண்டப்பட்டு பாகிஸ்தான் பகுதிக்கு புலம் பெயரத் துவங்கினர்.. மீதமுள்ள அறிவாளிகள் , காலணாவும் , ரூபாயும் சம்பாதிக்க இருத்தலை தக்க வைத்து கொள்வது அவசியம் என உணர்ந்து போராடினாலும் தங்கள் வாழ்வை இங்கேயே அமைத்துக் கொள்வது என சமூக போருக்கும் தயாரான மன நிலையில் காத்து இருந்தனர்.

இருத்தலை தக்க வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற பயம் கலந்த தவிப்பில் இருந்த மக்கள் ,சிறுபான்மை சமூகத்தினரை அப்புறப் படுத்துவதில் வெறியுடன் நின்றனர். இதை அவர்கள் வெளிப்படையாக விவாதிக்கவும் தயங்கவில்லை . இதனால் அங்கு சிக்கலான பிரச்சனைகள் உருவாகி பதட்ட மன நிலையை எல்லோரு மனதிலும் விதைத்து இருந்தது . அந்த ஊரில் பரம்பரையாக பணக்காரர்களாக வாழ்ந்து வந்த தாகூர்கள் , தங்கள் நிலைப்பாட்டை மிக தெளிவாக அதிகாரிகளிடம் எடுத்துக் கூறி விவாதித்தார்கள் . அவர்கள் நாட்டை துண்டாடும் விஷயத்தை அறவே வெறுத்தார்கள் .

” இங்கே இந்துக்களும் , முஸ்லீம்களும் கலந்து சரிசமமாக வாழ்ந்து வருகிறோம் . அவர்களை தனித்தனியே அடையாளம் கண்டு பிரிப்பது சாதாரண வேலையல்ல . அதை சரியான ஆள் பலமில்லாது நீங்கள் செய்ய இயலாது ஆட்களை வேலைக்கு எடுத்தால் , அரசுக்கு வீண் செலவு . , இங்கு புதிய மக்களை குடியேற்ற தேவையான நிலத்தை ஒதுக்கி தர அரசுக்கு பணம் தேவை . அந்தப் பணத்தை நாங்கள் ஏற்பாடு செய்து தருகிறோம் . இங்கு வாழ்பவர்கள் மனிதர்கள் , இவர்கள் காட்டில் வசிக்கும் மிருகங்கள் அல்ல ,ஒரு நாளில் விரட்டி அடிப்பதற்கு என்று தங்கள் முடிவில் பிடிவாதமாக நின்றனர்

ஒவ்வொரு நாளும், வலம் வரும் புதிய வதந்திகளால் , அச்சுறுத்தப் பட்டு மக்கள் தெளிவு இல்லாமல் , அங்குமிங்குமாக இடம் பெயர அலைந்து கொண்டு இருந்தார்கள் . அவற்றில் அந்த ஊரில் சில குடும்பங்கள் வெளியேறாமல் தங்கியிருந்தனர் ஏறக்குறைய அவர்கள் அனைவரும் மஹாராஜாவிடம் பணிபுரிபவர்களாகவே இருந்தனர். அவர்கள் வேறு எங்கும் செல்வது என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை . அதற்கு மஹாராஜாவும் ஒப்புதல் அளிக்க மாட்டார். ஆனாலும் சில குடும்பங்கள் தொடர்ந்து இதே இடத்தில வசிப்பது ஆபத்து என பயந்து போய் , கிளம்பி விட வேண்டும் என்று அதற்கு சரியான சந்தர்ப்பத்தை எதிர் பார்த்து காத்து இருந்தனர். . அதில் எங்கள் குடும்பமும் ஒன்று .

அஜ்மீர் சென்று இருந்த பர்ரே பாய் , அங்கிருந்து வந்த உடனேயே , எல்லோரிடமும் பீதியைக் கிளப்பினார். தங்கள் குடும்பத்தினர் பாகிஸ்தானில் குடியேறியே ஆக வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினார் .ஆனாலும் அவர் பேச்சை ஒருவரும் பொருடபடுத்த வில்லை . தன் பேச்சை ஒருவரும் கேட்க வில்லை என்றதும் கிட்டத்தட்ட அந்த திடடத்தை கைவிடும் மன நிலைக்கு வந்து விட்டார் பர்ரே பாய் . அந்த சமயத்தில் சப்பன் மியான் செய்த சில தந்திரமான காரியங்களால் , பர்ரே பாய் கூறியதில் ஏதோ பொருள் இருக்கிறது என்று அவர்கள் புரிந்து கொண்டனர்.

சப்பன் மியான் பள்ளிக்கூடச் சுவரில் ” பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத் ” என்று எழுத எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்து எழுத துவங்கினார். அதே சமயம் ரூப்சந்த்ஜியின் பிள்ளைகள் அந்த சுவற்றில் ” “அகண்ட் ஹிந்துஸ்தான்” என எழுதினர் . இருசாராருக்கும் இந்த விஷயத்தில் சண்டை வந்து , அது பெரும் சமூக அச்சுறுத்தலாகவும் இருபுறமும் கொலை மிரட்டல்களுமாக கிளர்ந்தெழுந்தது .நிலைமை கட்டுக்கடங்காமல் வரம்பு மீறிப் போக துவங்கியதும் போலீஸ் வரவழைக்கப் பட்டு, முஸ்லிம் சிறுவர்களை லாரியில் ஏற்றி அவரவர் வீடுகளுக்குத் திருப்பி அனுப்பினார்கள்.

இந்த சிறுவர்கள் , வீடு சேர்ந்ததும் , எப்பொழுதும் அவர்களை சபிக்கும் அவர்களின் தாய்கள் இன்று தங்கள் குழந்தைகளை ஆரத்தழுவி முத்தமிட்டனர். எங்களின் இரு குடும்பங்களுக்கும் இடையே மூன்று தலைமுறைக்கும் தாண்டிய நெருங்கிய அன்பால் பிணைந்த உறவிருந்தது . முன்பு இதுபோல் நடந்து இருந்தால் ரூப்சந்த்ஜியின் பிள்ளைகளுடன் சண்டையில் ஈடுபட்டு சப்பா வீடு திரும்பினான் என்றால், துல்ஹன் பாய் அவன் கன்னத்தில் சில அறைகள் விட்டு ரூப்சந்த்ஜி வீட்டுக்குப் போய் காயத்துக்கு விளக்கெண்ணெய் தடவிக்கொண்டு கொஞ்சம் கொயினா மருந்தையும் வாங்கிக் குடித்து வரச்சொல்லி கண்டித்து அனுப்பி இருப்பாள்.

ரூப் சந்த்ஜி எங்கள் அப்பாவின் பால்ய நண்பர் மற்றும் எங்கள் குடும்ப வைத்தியரும் கூட .. அவருடைய மகன்கள் என் சகோதரர்களுக்கு நண்பர்களாகவும் , எங்கள் அண்ணிகள் அவரது மருமகள்களின் நெருங்கிய சினேகிதிகளாகவும் இருந்தனர். எங்கள் இரு குடும்பங்களின் குழந்தைகளுகிடையே இருபாலரும் வேற்றுமை இன்றி அன்பாய் இருந்தனர். குழ்நதைகளும் அபபடியே ஒன்றாகவே வளர்ந்தனர். இது போல் எங்கள் நாட்டிற்குள் பிரிவினை வரும் , அது எங்கள் ஒற்றுமையை ,நட்பை கூறு போடும் என்று ஒருநாளும் நாங்கள் கற்பனை கூட செய்து பார்த்தது இல்லை .

எங்கள் இரு குடும்பங்களுக்குள்ளும் எல்லா கட்சியை சேர்ந்தவர்களும் அங்கம் வகித்தனர். அனைவரும் ஒன்று கூடும் சமயம் , கிரிக்கெட் போட்டி, கால்பந்து போட்டி போலவே அனைவருக்குள்ளும் அரசியல் தொடர்பான காரசாரமான விவாதங்கள் நடை பெறும் .அப்பா காங்கிரஸ் காரராக தன் பக்கத்து நியாங்களை எடுத்துரைப்பார்.. டாகடர் சாஹிப்பும் , பர்ரே பாயும் முஸ்லீம் லீக் ஆதரவாளர்கள் .

கியான்சந்த் மகாசபா ஆதரவாளராக இருந்தார் . குலாப் சந்த் சோஷலிஸ்டாகவும், மஞ்ஜ்லே பாய் கம்யூனிஸ்டாகவும் இருந்தனர் வீட்டுப் பெண்கள் இந்த விஷயத்தில் மிக ஒற்றுமையாக அவரவர் கணவர்களின் கட்சியை ஆதரித்தார்கள் . குழந்தைகள் ஒன்றாக உட்கார்ந்து கொண்டு அவரவர் தந்தையை ஆதரித்து விட்டு , ஒற்றுமையாக எல்லோர் பேச்சுக்கும் கைதட்டி ஆர்ப்பரிப்பார்கள்.எப்பொழுதும் விவாதங்கள் காங்கிரஸ்காரர்களால் தான் ஆரம்பித்து வைக்கப் படும் .காங்கிரஸ்காரர்கள் ஆரம்பித்து வைக்கும் விவாதங்கள் , சூடேறி , கம்யூனிஸ்ட்கள் மீதும் , சோஷலிஸ்டுகள் மீதும் , குற்றசாட்டுக்கள் வசைகளாக முடியும் . தங்கள் மீதான தாக்குதலுக்கு அரசியல் ரீதியாக பதில் இல்லாமல் அவர்கள் ஒரு கட்டத்தில் காங்கிரஸ் காரர்களுடன் சேர்ந்து கொள்வார்கள்

ஜி. விஜயபத்மா

ஜி. விஜயபத்மா


உடனே மகாசபையம் , முஸ்லீம் லீக்கும் ஒன்று சேர்ந்து காங்கிரசை தாக்கும் . சில ஆண்டுகளாக முஸ்லீம் லீக், மஹாசபாவிற்கு ஆதரவு அதிகமாகி காங்கிரசின் பாடு திண்டாட்டமாகி விட்டது .இரு குடும்பத்தில் இருந்த காங்கிரஸ்காரர்களும் ஒன்றிணைந்து அவர்கள் மட்டும் தான் இந்த நாட்டை காப்பாற்ற முடியும் என்ற ரீதியில் உரிமைகளை கையில் எடுத்துக் கொண்டு உலாவ ஆரம்பித்து விட்டனர். மறுபுறம் சிறிய அளவில் , கியான்சந்த் தலைமையில் சேவக் சங் துவங்கியது.. இவர்கள் அனைவரும் தங்கள் அரசியல் கருத்துக்களில், கொள்கைகளில் வேறு பட்டு இருந்தாலும் , நட்பிலும் , பாசத்திலும் எவ்வித பாகுபாடுமின்றி ஒற்றுமையாகவே இருந்தனர்.

“என் லல்லு , முன்னியை திருமணம் செய்து கொள்ள போகிறானாம் “ என்று மஹாசபா கியான்சந்த் முஸ்லீம் லீக் ஆதரவாளரான முன்னியின் தந்தையிடம் கூற , அவரோ “அப்பா உடனே உன் மருமகளுக்கு தங்க கொலுசு வாங்கி வா போ ” என்று கேலி செய்வார். இதற்கு பர்ரே பாய் ,” அந்தக் கொலுசு சுத்த தங்கமாக இருக்கும்ல ?” என்று கியான்சந்த்தின் தொழிலைக் கேலி செய்வார் .

சுவர்களில் “பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத்” என்று நேஷனல் குவார்டுகள்,எழுதினால் சேவக் சங் ஆட்கள் அதை அழித்து விட்டு, “அகண்ட் ஹிந்துஸ்தான்” என்று எழுதிவிடுவார்கள் . முஸ்லீம்களுக்கு பாகிஸ்தான் என்ற தனித் தேசம் உருவாகப் போகிறது என்ற புரளிகள் எங்கும் பரவிக் கொண்டிருந்த பொது , இப்படி எல்லாம் இன்னொரு புறம் கூத்து நடந்து கொண்டு இருந்தது . இந்து முஸ்லீம் பிரிவினைக்கான உணர்வினை மக்கள் அறியாமலே , அவர்கள் சிந்தனையில் விதைக்கப் பட்டு கொண்டு இருந்தன.
ஒருங்கிணைந்த ஆசியாவைப் பற்றிய திட்டங்கள் குறித்து எப்பொழுதும் பேசிக் கொண்டு இருக்கும் அப்பாவும் ரூப்சந்திஜியும் இவற்றையெல்லாம் கேட்டுவிட்டு லேசாகப் புன்னகைப்பார்கள்.

புற விஷயங்கள் குறித்த அக்கறை எதுவும் இல்லாமல் , அம்மாவும் சாச்சியும் கொத்துமல்லி விதை பற்றியும் மஞ்சள் கிழங்கு பற்றியும் மகள்களின் சீர்வரிசைகள் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள்.

மருமகள்களோ , ஆடை அலங்கரங்கள் பற்றி , தீவிரமாக கருத்து சொல்லிக் கொண்டு , விவாதித்துக்கொண்டு இருப்பார்கள் . டாக்டர் சாஹிப் வீட்டில் இருந்து எங்கள் வீட்டிற்கு சமையல் பொருட்களும் மருந்துகளும் வந்து கொண்டிருந்தன. வீட்டில் யாருக்காவது தும்மல் வந்து விட்டால் கூட அடுத்த கணம் அவர் டாகடர் சாஹிப் வீட்டில் மருந்து குடித்துக் கொண்டு இருப்பார்
அம்மா சப்பாத்தி , கெட்டி பருப்பு , தயிர் வடை செய்தால் , டாகடர் சாஹிப்பிற்கு அழைப்பு போகும் .
அவர் தன்னுடைய பேரப்பிள்ளைகளைத் தாங்கலாகப் பிடித்துக் கொண்டு எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து சாப்பிட்டு விட்டுப் போவார்.” அடிக்கடி அவங்க வீட்ல பொய் சாப்பிட றீங்களே ? என்று டாகடர் சாஹிப் மனைவி கேட்டால்
“அப்புறம் எப்படி மருந்துக்கு காசு வசூல் செய்யறது .?” என்று திருப்பி கேட்டு விட்டு , “லாலாவையும் சன்னியையும் கூட சாப்பாட்டுக்கு அங்கே அனுப்பி வை” என்று சொல்வார்.

“ஹே ராம். அநியாயத்துக்கு வெட்கம் கெட்ட ஜென்மங்களாக இருக்கே” என்று அவள் தலையில் அடித்துக் கொள்வாள்.
அம்மா தனக்கு உடம்பு சரியில்லை என்றால் , ஐயோ இந்த கோமாளி டாகடர் வேண்டாம் நான் நகரத்துக்கு போய் நல்ல டாகடர் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று புலம்புவாள் . ஆனால் பக்கத்து ஊர் வரை சென்று சிகிச்சை எடுத்துக் கொள்வது நடைமுறையில் சாத்தியம் இல்லை விளைவு டாக்டர் சாஹிப் வீட்டுக்கு விரைந்து வந்துவிடுவார்.

” புலால் ஜர்தாவை அளவுக்கு அதிகமாக சாப்பிட்டாயா ? அதுதான் என்று அவர் அம்மாவை கிண்டல் செய்வர் . அம்மா பர்தாவின் உள்ளே இருந்து கொண்டு முறைப்பாள் .

“ என்னை பார்க்கணும்னு சொன்னால் நான் வரமாட்டேனா ? அதுக்கு ஏன் உடம்பு சரியில்லைன்னு பொய் சொல்றே ? உனக்கு ஒன்னும் இல்லே நலலா இருக்கியேன்னு அம்மாவை டாகடர் சாஹேப் கிண்டல் அடிப்பார் .

அம்மா வாய்க்குள்ளேயே அவரைத் திட்டி மூணு முணுப்பாள் அப்பா இவர்கள் சண்டையை ரசித்து சிரிப்பார்
டாகடர் சாஹிப் வீட்டிற்கு வந்து விட்டாலே , வீட்டில் உள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் எதாவது வியாதியை சொல்லிக் கொண்டு அவரை பரிசோதிக்க சொல்வார்கள்
” ஆஹா , நான் என்ன மிருக வைத்தியரா என்று ” கேட்டுக் கொண்டே அனைவரையும் வரிசையில் நிறுத்தி பரிசோதிப்பார்

எங்கள் வீட்டில் யாருக்காவது குழ்நதை பிறக்க போகிறது என்றால் , இலவச மருத்துவர் ஒருத்தர் இருக்காருன்னு வரிசையா பெற்று தள்ளுகிறீர்களா ? என்று கேட்பார். பிரசவ வலி துவங்கியதும் அவருக்கு பதற்றம் அதிகமாகி , எங்கள் வீட்டுக்கும் அவர் வீட்டுக்குமாக அங்குமிங்கும் நடந்து கொண்டே இருப்பார் .

பிரசவ வலியில் கத்து பவர்களைக் காட்டிலும் , இவர் அதிகமாக கத்தி , புலம்பி அக்கம் பக்கத்துக்கு ஆட்களை எல்லாம் கலவரப் படுத்தி விடுவார்.. தந்தையாகப் போறவனை இழுத்து வைத்து அறை வார் உன்னால் தானே இந்த பெண் இவ்வளவு வேதனைப் படுகிறாள் என்பார் .
ஆனால் குழந்தை பிறந்து அழுகுரல் கேட்டதுதான் தாமதம் , தன் வயதை மறந்து வராந்தாவில் இருந்து தாவிக் குதித்து , பிரசவ அறைக்கு ஓடுவார். அவருடைய பதட்டத்தில் எங்கள் அப்பாவையும் இழுக்க கொண்டு அறைக்குள் நுழைய , அங்குள்ள பெண்கள் கூச்சப்படுவார்கள் . அவசரமாக பிரசவித்த பெண்மணியை பர்தாவுக்குள் நுழைப்பார்கள் .

பிரசவித்த தாயின் நாடியை பிடித்து பார்த்து விட்டு , குழந்தையின் தொப்புள் கொடியை அறுத்து விட்டு குழநதையை அவரே குளிப்பாட்ட முயற்சிப்பார் . அம்மா அப்பாவையும் டாகடர் சாஹிப்பையும் ” ஆண்களுக்கு பிரசவ அறையில் என்ன வேலை” என்று திட்டி துரத்துவாள் .

இருவரும் பதில் சொல்லாமல் சிறுவர்களைப் போல் உற்சாகத்துடன் ஓடி வருவார்கள்
அப்பாவுக்கு பக்கவாதம் தாக்கி படுத்த படுக்கையானதும் , அப்பாவுக்கு வேறு மருத்துவர்கள் வந்து தான் சிகிச்சை செய்தார்கள் .ஆனால் டாகடர் சாஹேப் அந்த மருத்துவர்களையும் , செவிலியர்களையும் இது ஏன் செய்கிறீர்கள் ? மருந்து கொடுத்தீர்களா என்று கூடவே நின்று அவர்களை மேற்பார்வை பார்த்து கொண்டார். ஆனால் சிகிச்சை பலன் இல்லாமல் அப்பா இறந்ததும் , அப்பாவின் ஸ்தானத்தில் இருந்து எங்கள் குடும்பத்தினர் அனைவரையும் மிகுந்த அக்கறையுடன் கவனித்துக் கொண்டார் ..
குழந்தைகளின் பள்ளிகளுக்கு சென்று அவர்கள் படிப்பை பற்றி விசாரித்து அவர்களின் பள்ளி கட்டணத்தில் விலக்கு வாங்கி வருவது . வீட்டுத் திருமணத்திற்கு தேவையான நகைகளை கியான் சந்திடம் பேசி விலை குறைத்து வாங்கி வருவது என எங்கள் குடும்பத்தை தன் குடும்பமாகவே பாவித்து பொறுப்புகளை தானாகவே எடுத்துக் கொண்டு அலைந்தார்.

வீட்டில் இடப்பற்றாக்குறை அதனால் வீட்டின் மேற்கு புறத்தில் இரு அறைகள் கட்டலாம் என வீட்டில் அனைவரும் முடிவு செய்த போது டாகடர் சாஹேப் அது தேவையில்லை என்று சொன்னதால் அந்த திட்டமே கைவிடப் பட்டது .“இதற்கு பதிலாக வீட்டின் மேல் பகுதியில் ஏன் அறைகள் கட்டக் கூடாது என்று டாகடர் சாஹேப் கூறியதும் , மறு பேச்சு இல்லாமல் மாடியில் அறை கட்டினார்கள் .

விஞ்ஞானப் பாடம் எடுத்து படிக்க மாட்டேன் என்று பிடிவாதம் பிடித்தான் ஃபஜ்ஜனை , டாக்டர் சாஹிப் தன்னுடைய ஷூவினால் விளாசி, அவனை வழிக்கு கொண்டு வந்தார் .

ஃபரீதா கணவனுடன் சண்டை போட்டுக்கொண்டு பிறந்தகம் வந்தபோது டாகடர் சாஹேப் தலையிட்டு அவர்களை சமாதானம் செய்து வைத்தார். டாக்டரின் இளைய மருமகள் ஷீலாவால் எங்கள் வீட்டு பிரசவத்திற்கு வெளியில் செவிலியரைத் தேடும் சுமை குறைந்தது . பிரச வலி என்று தகவல் கிடைத்தவுடன் அவள் தன் மருத்துவ மனையில் இருந்து விரைந்து வந்து பிரசவம் பார்த்து விட்டு குழந்தைக்கு ஆறாம் நாள் குல்லாவும் , குர்த்தாவும் பரிசளிப்பாள்
ஆனால் இன்று நிலைமை தலைகீழாக இருந்தது . சப்பா சண்டை போட்டு வீட்டு வந்தவுடன் அவனை ஒரு விடுதலைப் போராட்ட வீரனைப்போல் நடத்தினர். எல்லோரும் ஆவலுடன் அவன் சண்டையை விவரிக்க சொல்லி அதை மிகப்பெரிய சாகச செயலாக கொண்டாடினர். ஆனால் அம்மா மட்டும் இது எதிலும் கலந்து கொள்ளாமல் அமைதியாக இருந்தாள் .அவள் ஆகஸ்ட் பதினைந்து கொண்டாட்டங்களை பார்த்து விட்டு மனம் வேதனையுடன் வந்து இருக்கிறாள் .

அன்று டாகடர் சாஹேப் வீட்டில் மூவர்ணக் கொடியும் , எங்கள் வீட்டில் முஸ்லீம் லீக் கொடியும் ஏற்றப் பட்டது .இந்த இருகோடிகளும் ஆக்ரோஷமாக பல மனங்களை உடைத்து இடைவெளி உருவாக்கி பல மைல் நீளத்திற்கு தெறித்து பிளந்து அகண்டு முடிவில்லாது விரிந்து கொண்டே சென்றன. அதன் முடிவற்ற பிளவுகளின் எல்லையில் நின்று , கண்ணீர் மல்க நடுங்கிக் கொண்டு நின்றாள் அம்மா .

எங்கிருந்து வருகிறார்கள் என்று யோசிக்கும் முன்பே கூட்டம் கூட்டமாக அகதிகள் வந்து நிறையத் துவங்கியது நகரம் . மூத்த மருமகளின் உறவினர்கள் பவல்பூரில் தங்கள் உடமைகளை இழந்து உயிர் பிழைத்து ஓடி வந்த போது , இந்த விரிசல்கள் ஆழமாகவும் , அகலமாகவும் விரிந்தது . அதன் பிறகு நிர்மலாவின் உறவினர்கள் இரத்தம் கொப்புளிக்க , வெட்டுக்காயங்களுடன் வந்து சேர்ந்த பொது அந்த இடைவெளிகள் இனி ஒருபோதும் இணைய முடியாத படி நச்சுப் பாம்புகளால் நிரப்ப பட்டன .

எங்கள் இளைய அண்ணி தன் மகனின் வயிற்று வலி அதிகரித்து துடித்த பொது , டாகடர் சாஹிப்பின் மருமகள் ஷீலா வர மறுத்து , தகவல் சொன்ன எங்கள் வீட்டு வேலைக்கார பையனை திட்டி துரத்தி விட்டாள் . இரு குடும்பமும் தங்களுக்குள் பகிர்ந்து கொண்ட சந்தோச கணங்கள் , துயர் மிகு நாட்கள் எல்லாவற்றிக்கும் அர்த்தமில்லாமல் , போய் பரஸ்பரம் பேசிக் கொள்வதும் நின்று போனது .

பர்ரே பாபி தன்னுடைய ஹிஸ்டீரியா வலிப்புக்களையும் மறந்து கிளம்புதற்கு ஆயத்தமானாள் .அம்மா தன் மவுனத்தைக் கலைத்து ,” நான் உங்களுடன் வரவில்லை , என் டிரங்கு பெட்டியை ஒருவரும் தொட வேண்டாம் . என்னால் அங்கே அந்த சிந்தி ஆட்களோடு போராட முடியாது . அவர்கள் புர்காவையும் , பைஜாமாவையும் தூக்கியெறிந்து அருவெறுப்பாக அலைகிறார்கள்” என்றாள் அனைவரும் அம்மாவின் மவுனம் இவ்வளவு சீற்றமாக கலையும் என்று எதிர்பார்க்காமல் வாயடைத்து போனார்கள் .
“அப்ப , டாக்காவில் இருக்கிற சின்ன மகனோடும் இவங்க போக மறுக்கிறார்களே ”

“ஐயோ , அங்க தலையை வெட்டி தின்னும் பெங்காலிகள் வெறும் கைகளால் சாதத்தை பிசைந்து விழுங்குவார்கள் இவங்க ஏன் அங்க போகணும் ?” ஸஞ்ஜ்லே பையாவின் மாமியார் முமானி பீபி குரோதம் நிறைந்த குரலில் கூறினாள் .

“அப்படின்னா ராவல்பிண்டிக்குப் போய் ஃபரீதாவோட தங்கலாமே?” என்றாள் காலா.

“அய்யயோ அங்க இருக்கிற பஞ்சாபிகள் நரகத்தில் வசிக்கிற பேய்கள் . அவர்களிடம் இருந்து நம்மை அல்லா தான் காப்பாற்ற வேண்டும் .”

அம்மாவின் மவுனம் உடைந்து வார்த்தைகள் வெள்ளமாய் பொங்கி வந்தது . அவள் அளவுக்கு மீறி ஏதேதோ பேசிக் கொண்டு இருந்தாள் .

“ஐயோ , அத்தை நாம் என்னவோ ஜனங்களே இல்லாத பாலைவனப் பிரதசத்திற்கு குடி போவது போலவே பேசுகிறாயே ! யாரும் மகாராஜா உன்னை சேனைகளை அனுப்பி பல்லக்குல ஊர்வலமா கூட்டிப் போகப் போறாரா என்ன ? ”
என்றதும் , அனைவரும் சூழலை மறந்து சிரிக்க அம்மா முகம் வாடிப் போனாள் அதைக் கவனிக்காமல் அனைவரும் சிரித்துக் கொண்டே இருந்தனர்.

” சிறு பிள்ளைத் தனமாக நடந்து கொளகிறீர்கள் நிறுத்துங்கள் ” என்று நேஷனல் கார்ட்ஸின் தலைவன் சர்தார் அலி கத்தி எல்லோரையும் அடக்கினான் . .

“நீதான் மடத்தனமா பேசுறே. இங்கேயே தங்கி எங்களையும் யாராவது கொல்லணுமா ?”
“நீங்க எல்லோரும் போங்க. இந்த வயசுலே நான் எங்கேயம் வரல !’ என்றாள் அம்மா தீர்மானமாக
“கடைசியிலே இந்தக் காஃபிர்கள் கையாலேதான் நாங்க சாகணும்னு எழுதியிருக்கு போல !

தங்கம் வெள்ளி மட்டுமல்லாது , சந்தனம் , வெந்தியம் , ஆட்டுகால் எலும்பு தூள்கள் , முல்தானி மட்டி கட்டிகள் ,என்று பல பொருட்களையும் மூட்டைகளாக கட்டி தன் உடைமைகளை எண்ணி கொண்டு இருந்தாள் காலா பீ பீ .

பர்ரே பாய்க்கு கோபம் வந்து அந்த பொருட்களைத் தூர எறிய , பாகிஸ்தானில் தன் வாழ்வாதாரமே அந்தப் பொருட்கள் தான் என்பது போல பதறி கூச்சலிட்டு மீண்டும் அவற்றை தன் பொருட்களுடன் சேர்த்து வைத்துக் கொண்டாள் காலா பீ பீ .
குழந்தைகள் சிறுநீர் கழித்து பிய்ந்து போன பழைய மெத்தைகளின் பருத்து பஞ்சுகளையும் கூட மூட்டையாக கட்டி எடுத்துக் கொண்டனர். கோணிகளில் பாத்திரங்கள் கட்டப் பட்டன .கட்டில்கள் பிரிக்கப்பட்டு கட்டைகளாக ஒன்று சேர்த்து கட்டினார்கள் . எங்கள் கண் முன்னே எங்கள் வீட்டை அழகாக நிறைத்து இருந்த அத்தனை பொருட்களும் , மூட்டைகளாகவும் ,பெட்டிகளாகவும் , வீடு முழுவதும் இறைந்து கிடந்தன. வீடு என்பது வெறுமையாகி விட்டிருந்தது . அங்கு கட்டி வைக்கப்பட்ட அத்தனை பொருட்களும் அந்தந்த உடமையாளர்களின் எண்ணங்களைப் போல கால் முளைத்து தாண்டவம் ஆடிக் கொண்டு இருந்தன. ஆனால் அம்மாவின் டிரங்கு பேட்டி மட்டும் அவளைப் போலவே இறுக்கமாக அமைதியாக அசைவில்லாமல் இருந்தது .

“இங்கேதான் சாகணும்னு நீ தீர்மானித்து இருந்தா, அதை யாரும் தடுக்க முடியாது” என்று பாய் சாஹிப் முடிவாகச் சொன்னார்.

என்னுடைய வெகுளியான அம்மா தன் அலைபாயும் கண்களால் வானத்தை வெறித்துப் பார்த்து, , “என்னை யாரால் கொல்ல முடியும்? எப்போது அது நடக்கும்?” என்றாள்.
“அம்மாவுக்கு மூளை பிசகிவிட்டது போல , . ” என்று பாய் சாஹிப் கிசுகிசுத்தார்.
“அந்த காஃபிர்கள் அப்பாவிகளை எப்படி சித்திரவதை செய்தார்கள் என்று இவளுக்கு என்ன தெரியும்?
நம் மக்கள் இருக்கும் நமக்கான சொந்த இடத்துக்கு நாம் போய் விட்டால் , அதுதான் நமக்கு பாதுகாப்பு இல்லையா ? அங்கு தான நாமும் நம் உடைமைகளும் பத்திரமாக இருக்க முடியும் !

அத்தனை அதிகமாகப் பேசாத அம்மாவிற்கு கூர்மையான நாவு இல்லாது போனது துரதிர்ஷ்டமே !அவளுக்கு பேச மட்டும் தெரிந்து இருந்தால் அவர்களைத் திருப்பி இப்படி கேட்டு இருப்பாள் .

“நம் சொந்த இடம் என்று சொல்லும் அந்த விசித்திர உலகின் பெயர் என்ன ? அது எங்கே இருக்கிறது ? இங்கு தானே நாம் பிறந்தோம் . உயிரும் உடலுமாக வளர்ந்தோம் .

நாம் பிறந்த நம் மண் இன்று அந்நிய பூமியாக போய்விட்டதா ? இதோ இன்று நீ வேறு இடத்திற்கு அடைக்கலம் போகிறாய் .. அங்கும் யாரவது வந்து உன்னை நாளை விரட்ட மாட்டார்கள் என்பதற்கு என்ன உத்திரவாதம் ? அங்கு யாரவது வந்து இங்கா நீ பிறந்தாய் ஓடு என்று விரட்டினால் என்ன செய்வீர்கள் ? பலமான காற்று வீசினால் அணைந்து போகும் விளக்கு போல பலகீனமாக இருக்கிறேன் நான் . எந்த நிமிடமும் எல்லாம் முடிந்து போகும் . அதன் பிறகு எனக்கான சொந்த இடத்தை தேடும் உங்கள் சிக்கலும் தீர்ந்து போகும் .ஒருத்தரின் சொந்த பூமி திடிரென அவர்களுக்கு அந்நியமாவதும் , சம்பந்தமே இலலாத ஏதோ ஒரு இடம் நமக்கு சொந்தமாவதும் அத்தனை ரசிக்க கூடிய விளையாட்டு அல்ல . ஒரு காலத்தில் முகலாயர்கள் காலுக்கு உதவாத செருப்பை கழட்டி எறிவது போல் , தங்கள் சோந்த நாட்டை விட்டு அந்நிய தேசத்தை சொந்த பூமி என சொல்ல விழைந்தார்கள் என்னவானார்கள் ?

அம்மா அமைதியானாள் . அவள் முகம் அவள் வாழ்ந்து முடித்த காலங்களின் நினைவுகளை சுமந்து தாங்க இயலாமல் , களைத்து இருண்டு போய் இருந்தது . பல நூற்றாண்டுகளாக தனக்கான பூமியைத் தேடும் முயற்சியில் அலைந்து கலைத்தவள் போல காணப் பட்டாள்
நேரம் தன் வழியில் நகர்ந்து கொண்டே இருந்தது . எத்தனை சூறாவளியையும் தாண்டி நிமிர்ந்து நிற்கும் ஆலமரம் போல் அம்மாதன் நிலையில் உறுதியாக இருந்தாள் .

அவளுடைய மகன்கள், மகள்கள், மாப்பிள்ளைகள், மருமகள்கள், பேரப்பிள்ளைகள் அனைவரும் தங்கள் உடைமைகளுடன் வாசலில் போலீஸ் காவலுடன் இருக்கும் லாரியில் ஏறலானார்கள் . அதுவரை அசைவில்லாது இருந்த அவள் மனம் பட படத்தது . விரிந்த வெளியில் எல்லைகளைத் தாண்டி அவளின் பார்வை எதையோ தேடி அலைந்தது . பக்கத்து வீடு காற்றில் கலைந்து , மேகங்களுடன் கரைந்து காணாமல் போகத் துவங்கி இருந்தது .

ரூப்சந்த்ஜியின் வீட்டு வராந்தா வெறுமையாக இருந்தது . ஓரிரு முறை ஏதோ ஆவலுடன் வெளியில் வந்த குழந்தைகளை வலிமையான கரங்கள் அவசரமாக உள்ளே இழுத்துக் கொண்டன அம்மா கண்ணில் இருந்து அருவி போல் கண்ணீர் வழிந்து கொண்டே இருந்தது .கண்ணீருக்கு இடையில் மூடிய கதவுகளுக்கு பின்னால் , திரைகளின் இடுக்குகளில் இருந்து கலக்கத்துடன் எட்டிப் பார்க்கும் குழந்தைங்களின் கண்ணீரை அவளால் உணர முடிந்தது

அம்மா மிகவும் கலவரமடைந்து இருந்தாள் . அந்த விசாலமான பெரிய முற்றத்தில் தனியாளாக , தான் நேசித்தவர்களையும் , தனக்காக ஆண்டவன் கொடுத்த அத்தனை ஐஸ்வர்யங்களையும் , இறைவனின் கருணையின் பாதங்களில் ஒப்படைத்து விட்டு , அனாதையாக , அவள் ஆட்சி செய்த வீட்டில் நின்றிருந்தாள் அவள் உடல் நடுங்கிக் கொண்டு இருந்தது . தனிமை .. அவளை அசச்சுறுத்தியது . அந்த சூழலின் ஏகாந்தம் , பல அமானுஷ்யங்கள் அவளை சூழ்ந்து தாக்க வருவதான உணர்வில் அவள் மிரண்டு போனாள் . எண்ணங்கள் வலையாக பின்னி அவள் மூளைக்குள் மொய்த்தது . அவளுக்கு தலை சுற்றி மயக்கம் வருவது போல இருந்தது .அருகில் இருந்த தூணில் சாய்ந்து , நிற்க இயலாமல் அப்படியே சரிந்து தரையில் அமர்ந்தாள்

மெல்ல எழுந்து ஆளில்லாத அந்த வீட்டை , இன்றுதான் புதிதாக பார்ப்பது போல் சுற்றி வந்தாள் . அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு பகுதியும் அவள் வாழ்வை அவளுக்கு திருப்பி சொன்னது . வீட்டின் முன்னறைக்கு வந்ததும் , நெஞ்சு வெடித்து விடும் போன்றதொரு அழுத்தம் பிறந்து , துக்கம் அவள் தொண்டையை அடைத்தது . இந்த அறையில் தான் அவளின் இல்லறம் துவங்கியது . இந்த அறைக்குள் முதன் முறையாக எந்த தவிப்புடன் , உள் நுழைந்தாளோ , அதே தவிப்புடன் இன்று அந்த காட்சியை நினைவு கூர்ந்தாள் .

அவள் வாழ்வின் இன்ப துன்பங்களில் இணைபிரியாது பங்கு கொள்வேன் என்று கூறிய அவளது கணவன் ,இந்த அறையில் போடப்பட்ட கட்டிலில் அமர வைத்து தான் அவள் முக்காட்டை விலக்கி , நிலவு போன்ற அழகிய முகத்தை தன் கரங்களில் தாக்கி ரசித்து பார்த்தான் . அவனை முழுவதுமாக நம்பி தன்னை அவனிடம் முழுமையாக அவள் ஒப்படைத்த அறை இதுதான்
இதோ இந்த அறைக்கு பக்கத்தில் உள்ள அறையில் தான் அவளது தலைப்பிரசவம் நடந்தது . அதோ அந்த மூலையில்தான் அந்த மூத்த மகளின் தொப்புள் கொடி புதைக்கப் பட்டது .முதன் முதலாக தாய்மையை உணரச் செய்த மகளை கையில் ஏந்தி உச்சி முகர்ந்து இந்த அறையில்தான் . ஏறக்குறைய அவளது எல்லா குழந்தைகளையும் இந்த அறையில் தான் பிரசவித்தாள் அவளது எல்லா குழந்தைகளின் தொப்புள் கொடியும் இந்த அறையின் மூலைகளில் தான் புதைக்க பட்டு இருக்கின்றன . தன் அந்திம காலத்தில் ஆதரவாக இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் இந்த அறையில் தான் பத்து குழந்தைகளை , பத்து மனித உயிர்களை இந்த அறையில்தான் பெற்று எடுத்தாள் .

இன்று அந்த நினைவுகள் மட்டுமே சொந்தமாக , யாரும் இல்லாத தனிமரமாக பெற்றெடுத்த அந்த புனித கருப்பையின் வெறுமையுடன் நிற்கிறாள்
பாம்பு தன் தோலை எளிதாக உரித்து விட்டு , அகன்று சென்று விடுவதைப் போல இவளது குழந்தைகள் இவளை விட்டு , அமைதியும் , நிம்மதியுமான வாழ்வைத் தேடி சென்று விட்டார்கள்
அந்த வீட்டின் திசையெங்கும் குழந்தைகளின் குரல்கள் ஒலிப்பது போன்ற பிரமையை , உண்மை என நினைத்து அங்குமிங்கும் ,திரும்பி அலைபாய்கிறாள். புதிதாக திருமணம் ஆகி வரும் பெண்கள் எல்லோரும் அம்மாவின் மடியை வணங்கி, பத்து பிள்ளைகள் பெற்ற தங்க மடி இது , எங்களை ஆசிர்வதியுங்கள் என்று ஆசி வாங்கி செல்வதுண்டு .அம்மாவின் மடி அதிர்ஷ்டம் பொங்கி வரும் மடி என்றும் , அதனை வணங்குவதால் நல்ல படியாக பிள்ளை பேறு நடைபெறும் என்றும் பெண்கள் நம்பினார்கள் இன்று அவள் பிள்ளை பெற்று மகிழ்ந்த அறையைப் போலவே அவளது கருப்பையும் வெறுமையால் நிறைந்து இருந்தது .
மனம் கனத்து வேதனை சுமை கூடியதால் , நடக்க இயலாமல் கால் தடுமாற அடுத்த அறைக்குள் நுழைகிறாள். இந்த அறை அன்று தந்த வேதனையை இன்றும் அவளால் உணர முடிந்தது . ஐம்பது ஆண்டு காலம் அவள் வாழ்வில் நிறைவாக பெங்கெடுத்த அவளின் வாழ்க்கைத் துணை தன் இறுதி மூச்சை விட்டது இந்த அறையில் தான் . இதோ இப்பொழுதும் அவளால் பார்க்க முடிகிறது . இதோ அந்த அறையின் ,கதவுக்கு பக்கத்தில் தான் , அவரின் சவத்தை கொடித்துணி போர்த்தி மூடி வைத்து கிடத்தி இருந்தார்கள் . அத்தனை சொந்தமும் , பிள்ளைகளும் , உற்றார் உறவினரும் அவரைச் சுற்றி அழுது கொண்டு இருந்தார்கள் . அழுவதற்கு மனிதர்களை சுற்றி இருக்கும் போதே இறப்பது கொடுப்பினைதான்

அவர் என்னமோ மிக அதிர்ஷ்ட சாலிதான் . என்னைப் போல் இல்லை . நான் இன்று உயிரோடு இருக்கும் போதே பிணமாக , யாரும் அருகில் இல்லாமல் அலைகிறேனே , இந்த அவல வாழ்வு அனுபவிக்காமல் அவர் விரைந்து சென்றது நல்லது தான் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது .. அவள் கால்கள் நடக்க இயலாமல் துவண்டன . கணவரை இறுதியாக படுக்க வைத்து இருந்த இடத்தில் தலைப்பகுதியில் சென்று சரிந்து விழுந்தாள் . கணவர் இறந்த தினத்தில் இருந்து கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக அவரின் நினைவாக தினமும் விளக்கேற்றி வழிபடும் இடம் அது . வீட்டின் அத்தனை பொருட்களையும் எடுத்து சென்றவர்கள் தேவையில்லை என்று விட்டுப் போயிருந்த பொருள் அது .விளக்கில் எண்ணெய் தீர்ந்து போய் , திரி எரிந்து கருகி வீட்டிருந்தது .

ரூப்சந்த்ஜி பித்து பிடித்தவர் போல அவர் வீட்டு முற்றத்தில் நிலை கொள்ளாது நடந்து கொண்டு இருந்தார். அவருக்கு உலக நினைத்தாலே வெறுப்பாக இருந்தது . இந்த அரசாங்கம் , அரசியல் , அவளது மனைவி , குடும்பத்தினர் , அவர் வசிக்கும் தெரு , சாலைகள் ,கத்திகள் , என எல்லாவற்றையும் சபித்து திட்டிக் கொண்டு இருந்தார்.
அவரின் சாபம் பலித்து விடும் என இந்த உலகு பயந்து அவர் முன் மண்டியிட்டு , மன்னிப்பு கோருவதாக கற்பனை செய்து கொண்டார் . இத்தனை ஆண்டுகாலமும் ஒன்றாக கூடி வாழ்ந்த பக்கத்து வீட்டின் வெறுமை அவரை மிகவும் கலங்கடித்தது .

தானே பார்த்து ரசித்து கட்டிய வீட்டை , தானே சுக்கு நூறாக சம்மட்டி எடுத்து உடைத்து போன்றதொரு வேதனையில் துடித்தார். அந்த வீடு இருக்கும் திசையை பார்க்கவே அஞ்சினார். அந்தக் குடும்பத்துக்கும் தனக்குமான பந்தம் நிலத்தின் ஆழம் வரை ஊடுருவிச் சென்ற வேர்களைபோல , நினைவுகளாய் பின்னி பிணைந்து உயிர்வரை இணைந்திருப்பதை எப்படி வேரறுப்பது ? அந்த நிணவுகளை மறக்க வேண்டும் என்று நினைத்தாலே , தன்னைத்தானே , வெட்டிக்கொண்டு , ரத்த நாளங்களை சிதைத்து கொண்டு , வீழ்வதைப் போல ஒரு வேதனை அவரைத் துடிக்கச் செய்தது .

அவரால் பக்கத்து வீட்டின் , கனத்த மவுனத்தை தங்க முடியாது இருந்தது . மனம் என்னவோ , போல பித்தனைபோல் உளறச் செய்தது . சட்டென்று அமைதியானார் என்னவோ யோசித்தார் . தனது காரில் ஏறி சென்று விட்டார்.
ஊர் மொத்தமும் இரவின் இருண்மைக்குள் தன்னை இருத்திக் கொண்டு மவுனமான பின் , பக்கத்து வீட்டின் பின் கதவின் வழியாக , தன இரு கைகளிலும் உணவை ஏந்திக் கொண்டு ரூப்சந்த்ஜியின் மனைவி வீட்டினுள் பிரவேசித்தாள் . எதுவும் பேசாமல் அம்மாவின் எதிரில் அமைதியாக அமர்ந்து இருந்தாள் .இரு கிழவிகளும் , நீண்ட நேரம் மவுனமாக ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டு அமர்ந்து இருந்தனர்.

ஆனால் இருவரின் மனமும் ஓராயிரம் விசயங்களை உள்ளுக்குள் பேசிக் கொண்டு இருந்தன. அவர்கள் பார்வையில் மொழி பரிமாற்றம் மவுனமாக நடந்தது . இந்த இருவரும் முன்பு பேசிக் கொள்ளும் பொது , அந்த சூழல் கிடு கிடுக்கும் . இன்று உணர்ச்சி வசப்பட்டு வாயடைத்து போய் இருவரும் அமர்ந்து இருந்தனர். அவர்களுக்குள் இருந்த பந்தத்தின் நெகிழ்வு அவர்கள் வாய்க்கு பூட்டு போட்டு மனதை திறந்து விட்டிருந்தது .
அத்தனை பெரிய வீடு . முழுவதும் மனிதர்களால் நிறைந்து இருந்த வீடு , இன்று மவுனமாக சப்தமின்றி இருந்தது . அனைவரும் அவளை விட்டு போய் விட்டாலும் , குழைந்தைகளுடன் செல்லும் அவர்களுக்கு ஒன்றும் அசம்பாவிதம் நடக்காமல் , அவர்கள் விரும்பிய இடம் சென்று சேரவேண்டுமே என்று கவலைப் பட்டாள் .

நாடு இருக்கும் பதட்டமான சூழலில் , எல்லா இடங்களிலும் ஆட்களை கொன்று குவித்து , ஊரே ரத்த களறியாக இருக்கிறதே , ரயில் வண்டிகளில் மனிதர்களாக பயணத்திற்கு ஏறியவர்கள் பிணங்களாக குவித்து இறக்கப் படுகிறார்கள் என்று செய்திகள் வருகிறதே என்றெல்லாம் பல சிந்தனைகள் , கவலைகள் அவளை அலைக்கழித்தன . அவளால் இரவு முழுவதும் தூங்க இயலாமல் , இருட்டில் , விழித்தபடி இருளுக்குள் தன்னை ஒளித்து கொண்டு படுத்து இருந்தாள் .
கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளாக , அவள் அக்கறையுடன் தன் உயிரை விட்டு இரத்தத்தால் வளர்த்த பயிர்கள் இன்று , வேறு நிலத்தில் தான் செழிப்பாக வளர இயலும் என்று சென்று விட்டன. சொந்த நிலத்தை மறுத்து புதிய நிலம் சென்ற பயிர்களின் குருத்து , கருகி விடாமல் , செழித்து வளருமா என்ற கவலை அவளுக்கு ள் உழன்று கொண்டே இருந்தது .

பாவம் இளைய மருமகள் , நிறைமாத கர்ப்பிணி . அவளை அல்லாஹ் ரட்சிக்கட்டும் . அவளுக்கு எந்த நேரமும் குழந்தை பிறக்கலாம் . அவர்கள் செல்லும் வழியில் எந்த பால்வெளியில் , அந்தக் குழந்தை பிறக்க போகிறதோ யாருக்குத் தெரியும் .? இது என் தேசம் அல்ல என்று , அந்நிய தேசத்தை நம்பி சென்று இருக்கிறார்கள் . ஏற்கெனவே அந்த மண்ணில் வசித்துக் கொண்டு இருக்கும் , நயவஞ்சக கழுகுகள் இவர்களை நிம்மதியாக வாழ விட்டு விடுமா ? இல்லை , மீண்டும் இவர்கள் சொந்த மண்ணை தேடி வந்து விடுவார்களா ?

அப்படி ஒருவேளை திரும்பி வந்தால் … இங்கிருந்து பிய்த்து கொண்டு சென்ற வேர்கள் , மீண்டும் இம்மண்ணில் தழைக்குமா ?அப்படி ஒரு வேளை அவர்களுக்கு மகிழ்வான தருணங்கள் மீண்டும் இம்மண்ணில் கிடைக்கும் வாய்ப்பு இருக்கும் எனில் , அன்று என் மக்கிப் போன எலும்புகள் சாட்சியாக நிற்குமா ?அவள் தனக்குள்ளேயே எதை எதையோ பிதற்றிக் கொண்டு , அந்த வீட்டின் , சுவர்கள் , கதவுகள் , ஜன்னல்கள் எல்லாவற்றையும் , ஒரு தாயின் வாஞ்சையுடன் , தடவிக் கொடுத்த வண்ணம் வீட்டை சுற்றி சுற்றி வந்தாள். .

அவளது மனக்கலவரத்தில் , இளைய மருமகளையும் , மக்களையும் கலகக்காரர்கள் நிர்வாணமாக்கி ரோட்டில் ஓடவிட்டு வெட்டுவது போலவும் , குழந்தைகளை கதற கதற துண்டு துண்டாக வெட்டி எறிவதை போலவும் காட்சிகள் வந்து அவளின் தனிமையை மேலும் கொடூரமாக சிதைத்தது .

களைப்பில் அவள் மயங்கி கண்ணசர நேர்ந்தால் , தெருவில் கேட்கும் , கூச்சல்களும் , அலறல்களும் , அவளை குலுக்கி எழுப்பி மேலும் அச்சுறுத்தின .அவளைப் பற்றிய கவலைகள் அவளுக்கு கொஞ்சம் கூட இல்லை , ஆனால் கொடும் ராட்சசர்களாக வெறிபிடித்தலையும் மனிதர்கள் கையால் வரும் மரணத்தை விட , இயற்கையான சாவு சிறிது மென்மையாகத்தான் இருக்கும் போலும் .அணையும் விளக்கு படபடத்து அணைவதை போல அவள் பட படத்து கொண்டு இருந்தாள் .
நாட்டில் கலவரக்காரர்கள் கிழவிகள் என்று கூட பாராமல் , அவர்களது தோல் தேய்ந்து , இரத்தமும் சதையுமாக எலும்புகள் துருத்தி தொங்கும் அளவுக்கு இருந்தாலும் , இரக்கமின்றி தெருவில் இழுத்து செல்வதாக யாரோ கூறினார்கள் . நரகத்தை விட பல மடங்கு கொடுமைகள் இன்று நாட்டில் எல்லா பகுதியிலும் நடந்து கொண்டு இருப்பாதாக பேசிக் கொள்கிறார்கள்

வீட்டு வாயிலில் யாரோ நின்று கொண்டு முரட்டுத் தனமாக கதவை தட்டும் சப்தம் கேட்கிறது . தூரத்தில் இருந்து யாரோ குரல் கொடுத்து அழைப்பது கனவில் கேட்பது போல் தெளிவில்லாமல் கேட்கிறது . ஒருவேளை மூத்தமகன் திரும்பி வந்து விட்டானோ ? இல்லையே .. இது இளைய மகனின் குரல் போல இருக்கிறதே .. அச்சத்தில் அவளுக்கு மனப்பிறழ்வு ஏற்பட்டது போல் சிந்தனைகள் தறிகெட்டு அலைகின்றன. மரணத்தின் தூதுவன் அவளை சந்திக்க ஆவேசமாக வருகிறான் போலும் . அவன் மிகவும் அவசரத்தில் இருப்பதாக அவளுக்கு தோன்றுகிறது .தெளிவில்லாத காட்சிகள் மாறுகின்றன. இதோ .. எல்லோரும் புதிய இடத்தில் நின்று கொண்டு அவளை திரும்பி பார்க்கிறார்களே ….இளைய மகன் தன் மனைவி குழைந்தைகளோடு பேசிக் கொண்டு இருக்கும் காட்சி தெளிவாக தெரிகிறதே … கலங்கிய மனதில் சிறிது நிம்மதி உருவாகிறது . திடீரென்று வீடு வெளிச்சத்தால் நிறைந்து , மீண்டும் எல்லோரும் அவள் அருகில் வந்து நிற்கிறார்கள் . குழந்தைகள் அவளை கூடி நின்று அவளைக் கட்டிக்கொள்கின்றன. களை இழந்து வெறுமையில் நிறைந்திருந்த வீடு மீண்டும் களை கட்டியது . கலகலப்பாக குழந்தைகளும் மகன்களும் மருமகள்களும் அந்த வீட்டை நிறைத்து இருந்தனர் .

அவளது அச்சம் மறைந்து மனதில் நிம்மதி பிறந்தது . இனி கவலையில்லை என்று மனம் சொன்னது . அவள் நிம்மதியாக கண்ணைத் திறந்து பார்த்தாள் . அவளுக்கு மிகவும் பரிச்சயமான கரம் ஒன்று அவள் நாடியை பரிசோதித்துக் கொண்டு இருந்தது “மன்னிக்கணும் பாபி . உனக்கு என்னை பார்க்கணும்னு தோணினா கூப்பிட்டால் நான் வருவேன்ல . அதற்காக ஏன் மயங்கி விழுவது போல் நடிக்கிறாய் ? “என்று ரூப்சந்த்ஜி கலகலவென்று சிரித்தபடி அவளிடம் பேசினார்.

” இந்த முறை நீ பீஸ் எனக்கு கொடுத்தே ஆகவேண்டும் . உன் உதவாக்கரை பிள்ளைகளை லோனி ஜங்க்சனில் இருந்து , மிரட்டி திரும்ப அழைத்து வந்து இருக்கிறேன் . முட்டாள்கள் . இவங்களுக்கு போலீஸ் சூப்பிரண்டு மேல் கூட நம்பிக்கை இல்லை .

அந்த பெண்மணியின் கிழட்டு முகத்தில் மகிழ்ச்சி , பரவியது . பரவசத்தில் , உணர்ச்சி மேலீட்டில் கண்கள் கசிந்தன. ரூப்சந்த்ஜி அவளை அன்பாக பார்த்து மெல்ல சிரித்தார்.அவளால் பேச இயலாமல் , அவர் கைகளை பிடித்துக் கொண்டு புன்னகைத்தாள் . அவர் கிழட்டு கரங்களில் சூடான அவள் கண்ணீர் துளிகள் சிதறின
.

•••••••••

.

. .

Comments are closed.