கல்யாண்ஜி கவிதைகள்

[ A+ ] /[ A- ]

கல்யாண்ஜி

கல்யாண்ஜி

1.
ஒரு கல் உதிர்ந்த மூக்குத்தி அணிந்த பெண் அவள்.
அந்த உதிர்ந்த கல்லின் இடத்தில்
அவள் மா பெரும் சந்தோஷத்தை இட்டிருந்தாள்.
மேல் உதட்டில் சதா சிரிப்பின் ஈரம் இருந்தது.
என்ன எனில், அதன்
பின்னான என் வாழ்வு முழுவதும்
அந்த உதிர்ந்த மூக்குத்திக் கல்லைத் தேடுகிறவன் ஆனேன்.
மலைபோல் வளர்ந்து மினுங்கிக் கிடக்கிறது
எடுக்க முடியாத் தூரத்தில் அது.

2.
படித்துறையில் அவள் இறங்கும் போது
கரண்டைக் கால் அளவு ஓடியது ஆறு.
சூரியனுக்கு தன் உடலைத் திறந்ததும்
மஞ்சள் உரசிய படியில் நீர் ஏறியிருந்தது.
சிமிழ் போலொரு முலை கழற்றி
நதியில் இட்டதும்
ஆரத்திச் சுடரேந்தி நகர்வதைப்
படகிலிருப்பவர் வணங்கினர்.
மறு முலை கொய்து
செம்பருத்தி என மிதக்கவிட்டதும்
புரண்ட பிரவாகத்தில்
எதிர் நீந்துகிறது நானான மீன்.

3.
நீத்தார் சிதைச் சாம்பலில்
ஒரு வெண்தாமரை மொக்கிட்டு வணங்கினேன்.
ஈரேழு லோகம் தொட்டு
இதழ் மலர்த்திக் கிடக்கிறது
என் ஜென்மம்.

4.
அவளைக் கடைந்தேன்.
அவளுக்கே அமுதிட்டேன்.
அவளுக்கே ஆனேன்
ஆலமுண்ட நீலகண்டன்.

%

Comments are closed.