நித்யையின் நாடகம் ( சிறுகதை ) / எல்.ஜே. வயலட்

[ A+ ] /[ A- ]

images (11)

ஐந்திரரான புத்தர் தோட்டத்தில் நடைபோட்டுக்கொண்டிருந்தார், பின்னால் ஒரு நாரையும் ஆனந்தரும் கூடவே வர, புதிதாய் சங்கத்தில் சேர்ந்த பிக்குணியானவள் வினவினாள், பிரபுவே எத்தனை பாதைகள் எக்கச்சக்க பாதைகள். புதிர்ப்பாதைகளில் ஆகத் தந்திரமானது நேராய் நீண்டிருக்கும் ஒரு எலிவேட்டட் எக்ஸ்பிரஸ்வே என்பது உண்மைதானா?
*
கடவுளற்ற நிலம். நித்யை முதல்முறையாக என்னிடம் சொன்ன வார்த்தைகள். அவள் மறுபடி சொன்னாள், கடவுளற்ற நிலம்.
*
மேடை காலியாக இருக்கிறது. உவள் தன் டிரம் செட்டை மெதுவாக கொண்டுவந்து செட் செய்ய முயன்றுகொண்டிருக்கிறாள். ஃபோனில் ரெனி சொன்னது மனதிற்குள் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது, You have to snap out of this di. ஆகத்தான் வேண்டுமா. அவ்வளவுதானா இது. இன்றும் அவள் வருவாளா. அதற்குள் அங்கங்கே சிலர் வந்து சீட்டுகளைத் தேடி உட்கார்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். ரெனி இன்னமும் வரவில்லை.

உவளுக்கு தவறான இடத்தில் இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் சமயங்களில் முழு வாழ்க்கையுமே அப்படித்தான் தோன்றுவதால் அதை உவள் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. திடீரென்று மேலிருந்து எதுவோ உவளருகில் விழுகிறது. செத்துப்போன ஆட்டுக்குட்டி. அல்லது வைக்கோல் நிரப்பி தைக்கப்பட்ட ஆட்டுக்குட்டியின் உடல். உவளுக்கு அதை சரியாக கவனிக்கவும் நேரம் அளிக்கப்படவில்லை. பதறி வழுக்கி டிரம்கள் சிதறிக்கிடக்க விழுந்துகிடக்கும் இவள் மேல் மட்டும் ஒளி, மற்ற விளக்குகள் அணைக்கப்படுகிறது. அங்கங்கே இருந்து சில கைத்தட்டல் ஒலிகள் கேட்கின்றன.

*

டிவி பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். மஞ்சள் டிஷர்ட் அணிந்த ரன்பீர் கபூர் தன் நண்பனோடு பெரிய புதிய சிப்ஸ் பாக்கெட்டை விளம்பரம் செய்துகொண்டிருக்கிறார். குண்டு நண்பன் எனக்கு எனக்கு என கேட்க ரன்பீர் சிப்ஸ் பாக்கெட்டை தூக்கிக்கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்.

நண்பனும் ரன்பீரும் தங்கள் சிறிய விண்கலத்திலிருந்து பெரிய விண்கப்பலைப் பார்த்துக்கொண்டே மீண்டும் அதைக் கைப்பற்றுவதைப் பற்றி பேசிக்கோன்டிருக்கிறார்கள். கையிருப்புகளும் உணவும் தீர்ந்துகொண்டே இருப்பதாக நண்பன் சொல்கிறான். ஆயுதங்கள் மிகச் சொச்சமே மீதமிருக்கின்றன. இருந்தாலும் முயற்சி செய்துதான் ஆகவேண்டும்.

கிளம்பிய ரன்பீரைத் தடுத்துவிட்டு நண்பன் விண்கப்பலுக்குச் செல்கிறான். டிவியையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். விண்கலத்திலிருக்கும் கனெக்‌ஷன் லிங்க் எப்போது ஆக்டிவேட் ஆகும். கப்பலில் நண்பனுக்கு என்ன ஆகுமென ஸ்க்ரீனையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். உடைபட்ட சிக்னல் சத்தங்களோடு திரை ஒளிர்கிறது. நண்பனுக்கு பதிலாக அவனது உறைந்த உடல். நித்யை சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அவள் முடியிலிருக்கும் கறுப்புநிற மயிலிறகுகள் சிரிப்பிற்கேற்ப அசைகின்றன. இப்போது நான் சோகமாக முடியாது. கடமையைச் செய்தே ஆகவேண்டும்.

கலத்திலிருந்து வெளியே வருகிறேன். மிக அருகாமை கிரகம் கூட பல ஒளியாண்டுகள் தூரம். நான் தனியாக கப்பலுக்குப் போனாலும் எந்தப் பயனும் இல்லை. திரும்பிப் போயாக வேண்டும். வீட்டிற்கு. மிகநீண்ட தூரம்.

*

தலைவலி. ட்ரம் ஸ்டிக்குகளை இறுக பற்றிக்கொண்டேன். சுற்றி ஓருமுறை தெளிவாகப் பார்த்துக் கொண்டேன். மேடையில் எனக்கு கொஞ்சம் முன்னால் நின்றபடி ரெனி பாடத் தயாராக இருந்தான். ஏ.பி.யின் பேஸ் கிதார் லேசாக அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது, பிரபஞ்சத்தின் பின்னணி இசை. அறுபதுபேர் இருக்க்கூடிய கூட்டம். சிலர் இருக்கைகளைவிட்டு மேடைக்கு அருகிலிருக்கும் திறந்தவெளியில் நின்றுகொண்டிருந்தனர். நித்யை அதன் ஓரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தாள். கடவுளற்ற நிலம், அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் மனதில் சுழன்றுகொண்டிருந்தன. பெரிய கச்சேரியொன்றில், மேடையில் எங்கிருந்தோ வந்தமர்ந்த வெள்ளை புறாவை கையில் ஏந்தியபடி ராபர்ட் ப்ளாண்ட் நிற்கும் புகைப்படம் ஞாபகம் வந்தது. கடவுளற்ற நிலம், ரெனி பேசி முடித்திருந்தான். முதல் பாடல். மெல்லிதாக தொடங்க வேண்டும். 1. . . 1 – 2. . . 1. . . 1 – 2. . . . 1. 1. 1. 2. 2. . . ஒவ்வொரு அடிக்கும் எதிரிலிருக்கும் காட்சி அதிர்ந்தது. பின் ஒவ்வொருமுறையும் அதிரும் காட்சியில் நடுவே நிலையாய் நித்யை. அவள் புன்னகை. கடவுளற்ற நிலம். இரண்டாவது பாடலின்போது கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டேன். நீலம், மஞ்சள், இளஞ்சிவப்பு, ஊதா, வெள்ளை ஒழுங்கற்று பல திசைகளிலிருந்து நேர்க்கோடுகள் தொடங்கி நிறைந்தன. அதிலும் ஒரு ஒழுங்கைக் கண்டபோது. . . . கண்களைத் திறந்தேன்.

நித்யையைக் காணவில்லை. தொடர்ந்து வாசித்தேன். அதிர, அதிர உடல் அதிர்ந்தது. எழுந்து எழுந்து உட்கார்ந்தேன். கண்விழித்தபோது ரெனி ஓங்கி அறைந்தான், பின் இறுகக் கட்டிக்கொண்டான். அப்படியே அமர்ந்துகொண்டு அவன் முதுகில் விரலால் தாளமிட்டேன். . . . 1 – 2. . . 1. . . 1 – 2. . . . பின்னால் ஏ.பி நின்றுகொண்டிருந்தான். மான்ஸ்டர் என்று சொல்லி சிரித்தான்.

அவ்வளவு நாள் கழித்து இப்படி ஒரு இடத்தில் சந்திப்பேன் என நினைக்கவில்லை. ஏ.பியும் வந்திருந்தான். அவனும் நானும் ஒருவரின் கண்களை ஒருவர் பார்த்தவுடனே பட்டென விலகிக்கொண்டோம். நான் பதட்டமாக தலையைக் குனிந்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தேன். ஏ.பி பார்த்துவிட்டு ஓய் பூசணி என்று ஓடிவந்தான். ஃபோன் பண்ணா எடுக்கமாட்டியா என தலையில் கொட்டினான். கால்களை மாற்றி மாற்றி வைத்து நின்றேன். ஃபோனை எடுத்துப் பார்ப்பதும் மறுபடி பைக்குள் வைப்பதுமாக இருந்தேன். என் மழை நீ
நீ மழை
நீ வெயில்
இலையுதிர் நீ
நீ மழை மழை நீ நீ மழை
வெயில் நீ
வெயில் நீ
நீ வெயில்
நீ ர்
வ தி
ச யு
ந் லை
த இ
ம் நீ
மழை நீ
என் மழை நீ நீ மழை நீ மழை மழை நீ . . . . . . . . . . . . . . . .

நித்யையை அதன்பிறகு நீண்டகாலம் பார்க்கவில்லை. ஏ.பி மேலே படிக்க என்று யூ.கே போய்விட்டான். ரெனியைப் பார்ப்பது கொஞ்ச கொஞ்சமாக குறைந்துகொண்டிருந்தது. காதுமடல்களுக்கு மிக அருகில் அவள் தோன்றும் கனவுகளால் பதற்றமுற்று நள்ளிரவுகளில் விழித்தேன். பணப்பிரச்சனைகளற்ற ஒரு நிலையை நோக்கி போய்க்கொண்டிருக்கிறாய், கொஞ்ச நாள் பைத்தியக்காரத்தனங்களை மூட்டைகட்டி வைத்துவிட்டு அமைதியாய் இரு என்றாள் அக்கா.

தினம் பேசவில்லை, ஃபேஸ்புக் அப்டேட் போடும் நேரத்தில் எனக்கு மெஸேஜ் செய்திருக்கலாம் போன்ற எதுவும் ரெனியை பாதித்ததாக தெரியவில்லை. அவனிடம் அவ்வாறான யோசனைகள் எதுவுமில்லை. நேரில் சந்திக்கும்போது வெகு எளிதாக கட்டியணைத்து இயல்பாக பேசத் தொடங்கிவிடுகிறான், நானும் சிறிது நேரம் அலங்கமலங்க விழித்து பின் அதையே தொடர்வேன். ஒருமுறைகூட நித்யையைப் பற்றிப் பேச்செடுக்கவில்லை. பின் அவனைப் பார்ப்பதும் குறைந்துபோனது.

*

பெரிய கடவுள்களைப் பொறுத்தவரை எல்லா நிலமும் அவர்தம் நிலமே.
வெள்ளை, நீலம், கருப்பு என மூன்று வண்ணங்களில் உடையணிந்திருந்த தடிமாடுகளைப் போலிருந்த மூவரும் அன்று சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது பூமியின் மேல் ஆகாயமிருந்தது. வெள்ளை ஆடை அணிந்திருந்த மூத்தவன் நிலமும் அதன் பலத்தில் நிற்கும் ஆகாயமும் தமதென்றான். நீல உடை அணிந்திருந்தவன் நீரும் அதில் மிதக்கும் நிலமும் தமதென்றான். இளையவன் சிரித்தபடி, நிலமும் அதனுள்ளிருக்கும் வெப்பமும் தமதென்றான். சண்டையின் ஆறாம் நாள்தான் அவர்கள் அவளை கவனித்தனர். அந்த பெரும் பரப்பில் சண்டையைக் கவனியாது தன் நினைவிலிருந்து எடுத்து தாவரங்களை நட்டு, எங்கோ செல்லும் மேகங்களை நிறுத்தி நீர்விட சொல்லி ஆணையிட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

*

உன்மேல் பூனைவாசம் அடிக்கிறது, அதுதான் அவள் கடைசியாக என்னிடம் சொன்னது.
நித்யை ப்ளீஸ், எல்லாரும் சொல்லீட்டாங்க. நீ வெறும். இல்ல. நீ என்னவா இருந்தாலும் சரி, என்னால இதுக்குமேல முடியாது. நித்யே ப்ளீஸ். ப்ளீஸ். ப்ளீஸ். என்னைச் சுற்றி ஒளி நிறைகிறது. எங்கே போனாள் அவள். யாரோ என் கையைப் பற்றி இழுக்கிறார்கள்.

பின்னாலிருந்து பஸ் ஹாரன் சத்தம் மெல்லத் தொடங்கி இரைகிறது. எவ்வளவு நேரமாக கண்களை மூடிக்கொண்டு நடுரோட்டில் நின்றுகொண்டிருக்கிறேன். பஸ்ஸிலிருந்து கண்டக்டர் எட்டிப்பார்த்துத் திட்டுகிறார். நிறைய பேர் ஜன்னல்களிலிருந்து தலைநீட்டி என்னையே பார்க்கிறார்கள். ஓரமாக இழுத்தவர் என்னமா ஆச்சு என்று கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். என்னை அறியாமல் அவளைத் தேடுகிறேன். அவள் அந்த பஸ்ஸில் ஏறுகிறாள், என்னைப் பார்த்து ஏமாற்றமடைந்தவளாய் தலையாட்டுகிறாள். பஸ் தூர செல்லும்வரை பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறேன், அவள் என் பக்கம் திரும்பவில்லை. நித்யை, ப்ளீஸ்.

*

ரெனியின் ஆய்வுப்படிப்பின் கள ஆய்வுக்காக அந்த கிராமத்தில் ஒரு கிழவியின் வீட்டில் தங்கியிருந்தோம். அந்த வீட்டில் கிழவியையும் அவள் பேரனையும் தவிர யாருமில்லை. அந்த வீட்டின் ஒரு மூலையில் நான்கு பொம்மலாட்ட பொம்மைகள் சரித்துவைக்கப் பட்டிருக்கும். முன்று கொஞ்சம் உயரமாகவும், வெள்ளையாகவும் இருந்தன. அவை பளபளப்பாக இருந்திருக்கக்கூடிய துணிகளில் வெள்ளை, நீலம், கருப்பு என ஆளுக்கொரு நிறத்தில் ஆடையுடுத்தி இருந்தன. அணிகளும் பூட்டப்பட்டிருந்தன. நான்காவது பொம்மை கொஞ்சம் மங்கலான நிறத்தில் சிவப்புத் துணி சீலைபோல போர்த்தப்பட்டு இருந்தது.
அவற்றை சின்னப்பையன் எப்போதாவது எடுத்து விளையாடிக்கொண்டிருப்பான்.

அவன் பள்ளி நண்பர்களுக்கு கதை சொல்வான். ரெனியுடன் அங்கே தங்கியிருந்தபோது கவனித்தேன். அந்த குள்ள பொம்மைதான் எப்போதும் கோமாளி, அதன் தலையில் இலை தழைகளை சொருகிவைப்பான்.
வயிற்றைச் சுற்றி துணிகள் கட்டி பெரிய தொந்தியாக்கியிருப்பான்.

ஏய் அம்பது கோழி எம்பது முட்ட வேகாமத் திம்பேன்
அம்பது கோழி எம்பது அப்படியேத் திம்பேன்
ஆறண்டா சோறு நூறண்டா காபி
பத்தாமப் போச்சே, பத்தும் பத்தாமப் போச்சே
சத்தோம், என்ன சத்தோம், சைலன்ன்ன்ன்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்
. . .

அதே பொம்மையை வெறும் சிவப்புத்துணியை சுற்றி கிழவி ஒருநாள் ஒப்பாரி வைத்தாள்
சீலையில சிங்காரி
சிறுத்தப் புலி கோவம் உண்டு
சீமயில என்ன கண்டு
சிறுக்கி அவ போனாளோ
சிரிச்சதில கண்ணுபட்டோ. . .

பாடிக்கொண்டிருந்தவள் என்னைப் பார்த்ததும் நிறுத்திவிட்டாள். நானும் அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தேன். திரை மெல்ல அவிழ்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். சட்டென எல்லா பக்கமும் தட் தட்டென்ற சத்தத்துடன் விழுகிறது கனத்த திரை. எங்கும் இருட்டு. கையை நீட்டி எல்லா பக்கமும் தேடுகிறேன். ஆனால் திரையோ எதுவுமோ கையில் படவில்லை.

வெற்று மேடை. என் மேல் மட்டும் ஒளி விழுகிறது. எங்கோ தூரத்திலிருந்து. கனத்த பாதங்கள் என்னைச் சுற்றி நடக்கும் ஒலி. யானைக் குட்டியொன்று இரண்டு கால்களில் மெல்ல எதையோ யோசித்துக்கொண்டே நடப்பதுபோன்று. தம் தம் தம் தம் தம். அப்போதுதான் பின்னால் மங்கலாகத் தெரியும் உருவத்தைக் காண்கிறேன், அதன்மேலும் ஒளி, யாரோ நிற்கிறார்கள். நித்யை நீயா, இம்முறை நான் விலகி ஓடுவதாயில்லை. வேகமாக அதனை நோக்கி ஓடுகிறேன்.

கண்ணாடியில் தொம்மென இடித்துக்கொண்டு விழ தூரத்திலிருந்து சிரிப்பொலிகள் கேட்கின்றன. சிரிப்பு நிகழ்ச்சிகளுக்கென பதிவு செய்யப்பட்ட சிரிப்பொலிகள், என்ன நகைச்சுவைக்காக இப்படிச் சிரித்திருப்பார்கள் அவர்கள். கண்ணாடியை மறுபடி பார்க்கிறேன். குழப்பத்தோடு உற்றுநோக்குகிறேன். மறுபடி சிரிப்பொலிகள். கண்ணாடிக்குள்ளிருந்து எதிர்ப்பக்கம் தூரமாக பார்த்து வாயில் விரல்வைத்து கோமாளி எச்சரிக்கிறான். சைலன்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்…. என்ன சத்தோம், தித்தோம். . .

தத்தோம் தித்தோம் திகதிக யப்பப்பப்போ… யம்மோ, ஒரு எடத்துல ஆட மாட்டியா தாயி, இதென்ன காலா ஒடச்சுவுட்ட காவாயா, எல்லா தெசயிலயும் பாயுது. தத்தத்தத்த. . . .

மறுபடி கைத்தட்டல் ஒலிகள் கேட்கின்றன. முடிந்ததா. என்னதான் நடந்ததென பார்வையாளர்களைக் கேட்கலாம் என்றால் எல்லோரும் நான் வெளியேவருவதற்குள் ஒரு பஸ்ஸில் ஏறிவிட்டிருக்கின்றனர். பஸ் கிளம்பிவிட்டிருந்தது. சில நிமிடங்கள் பயனற்று தெரிந்த முகங்கள் ஏதுமிருக்கிறதா என தேடியபிறகு உள்ளே கோமாளியைத் தேடி ஓடுகிறேன். நித்யை ப்ளீஸ்.

*

ஸ்பேஸ் போர்ட்டை அன்லாக் செய்வது மிக சிக்கலான ஒரு வழிமுறையாகும். ஒரு பெரிய ஸிப்பின் ஒவ்வொரு பல்லிலும் கால் வைத்து நடப்பதை போல எதுவுமில்லாத வெளியில் செய்யவேன்டும். சரியான பாஸ்வேர்டில் நடந்தால் மட்டுமே திறக்கும்.

வானில் திறந்த போர்ட்டிலிருந்து நான் மேகங்களைக் கடந்து தரையை நோக்கி விழுந்துகொண்டிருக்கிறேன். மிக லேசாக நான் மிதந்து தரையில் விழுகிறேன். அருகில் இருந்த நீண்ட குழலுடைய துப்பாக்கி போன்ற ஆயுதத்தை எடுத்துக்கொண்டு தூரத்திலிருந்த மலையை நோக்கி ஓடுகிறேன். இங்கிருந்து பெரிய சிலையின் பாதங்கள் மட்டும் லேசாகத் தெரிகிறது. ஊர்வரைப் போனால்தான் நீட்டிப் படுத்திருக்கும் சிலையின் கைகளைப் பார்க்கமுடியும்.

நான் ஓடுகிறேன். பின்னால் உருண்டுவரும் பெரிய கல் உருளைகளை கையிருக்கும் ஆயுதத்தால் சுட்டபடி. தரையிலிருந்து பல அடி உயரம் வரை எளிதாக பறந்தும் மிதந்தும் ஓடுகிறேன். எதிலோ இடித்துக்கொண்டேன். அல்லது எதனாலோ தாக்கப்பட்டிருக்கிறேன். கைகள் கட்டுப்பாடிழந்து விரிய சுழன்றபடி கீழே விழுகிறேன்.

கண் விழிக்கும்போது குளக்கரையிலிருக்கிறேன். சிலை தலைக்கு மடக்கிவைத்துப் படுத்திருக்கும் கைமுட்டிக்கு அருகிலிருக்கும் விகாரையின் குளம். நிமிர்ந்துபார்த்தால் சிலையின் தலைமுடி தெரியவில்லை. மேகங்கள் மறைத்திருக்கிறது. நித்யையும் நண்பனும் அருகில் இருக்கிறார்கள். ஆனால் எதுவோ சரியாக இல்லை. நான் சுற்றிமுற்றி பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறேன். அவர்கள் வேறு எதையோ என்னிடம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தூரத்தில் விகாரையின் படிகளில் இருந்துவரும் கறுப்பு நிறப் பூனை. அதன் மின்னும் ரோமங்களில் சிறிய வெள்ளைப் பனித்துளிகள் ஒட்டியிருக்கின்றன.

*

ஏய் பூசணி. . .

நீங்க யாருமே என்ன நம்பவேயில்ல ஏபி, அத்தனை நாள். அத்தனை நாள் அவ நம்ம முன்னாடியே இருந்தப்ப. . .

இட்ஸ் ஓகே என்றபடி கட்டிக்கொள்கிறான். லேசாக அழுதிருப்பான் போலிருந்தது. அவன் மறுபடி யூகே செல்வதைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்குகிறோம்.

*

புத்தர் புன்னகைத்துவிட்டு தொடர்ந்து நடக்கிறார். நாரையும் அவரைத் தொடர்கிறது. பின்தொடரத் தொடங்கிய ஆனந்தர் ஒரு கணம் தயங்கி அவளிடத்தே வருகிறார். துறவியே கேள், பதிலில்லாத கேள்விகளைப் பின்தொடர்தல் என்பது கட்டிமுடிக்கப்படாத எலிவேட்டட் எக்ஸ்பிரஸ்வேயில் எண்பதில் செல்வதைப் போன்றது.

•••

Comments are closed.