இணை ( சிறுகதை ) கன்னடத்தில்: கனகராஜ் ஆரணகட்டே – தமிழில் : கே. நல்லதம்பி

[ A+ ] /[ A- ]

கனகராஜ் ஆரணகட்டே

கனகராஜ் ஆரணகட்டே

தென்னந் தோப்பின் இருட்டை கண்கொட்டாமல் வீரத்தேவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். காலையில் பெற்றவளின் பிணத்தைப் பார்த்தபோது தான் தன் மனதின் ஆழத்திலிருந்து அழவில்லை என்று தோன்றியது. அவள் தனக்கு என்னதான் செய்திருந்தாலும் சடலத்திற்கு தான் மரியாதை செலுத்தவில்லை என்றால் மக்கள் என்னவென்று நினைப்பார்கள்? சொத்தைப் அபகரித்துக்கொண்டு பெற்றவர்களைத் துரத்திவிட்டான் என்று முதுகிற்குப் பின்னால் பேசிக் கொள்கிறார்கள். பெற்ற தாயின் இறுதிச் சடங்கை செய்யாத பாவத்தை நான் ஏன் சுமக்கவேண்டும்? என்னை எவ்வளவு கொடுமைப் படுத்தினாள் அவள் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த போது…?! எல்லாவற்றையும் மகளுக்கு மட்டுமே செய்வேன் என்றால் நான் எங்கு போவது? என் பிள்ளைகளுக்கு ஒரு நியாயம், அந்தக் குருடி பிள்ளைகளுக்கு மற்றொரு நியாயம். அம்மா மகள் இருவரும் சேர்ந்துகொண்டு என்னையும் என் மனைவி, பிள்ளைகளையும் எப்படி எல்லாம் இம்சைப் படுத்தினார்கள்….அதற்குத்தான் இருவரும் கண்களை இழந்தார்கள்.

அவள்…என் தங்கை, திருமணமான பத்தே வருடத்தில் கணவனைப் பலி வாங்கிவிட்டாள்…. அப்பப்பா, இருவரும் என்ன ஆட்டம் ஆடினார்கள்! அவள் கணவன் பொள்ளாச்சித் தாலூக்காவிற்கே பணக்காரனாம்…என்னை எத்தனை முறை அவளும் அவள் கணவனும் அவமானப்படுத்தி இருகிக்கிறார்கள்…இவள்…என்னைப் பெற்றவள், மகளுக்கொரு நீதி, எனக்கொரு நீதி. சிறிய வயதிலிருந்தே அவளுக்கு நெய்ச் சோறு…அப்போதெல்லாம் எனக்குத் புரிந்திருக்கவில்லை. தங்கச்சி என்றால் எனக்கும் அவ்வளவு பிரியம்…திருமணமாகி பிள்ளைகள் பிறந்த பிறகல்லவா, எல்லாம் புரிந்தது…. என் பிள்ளைகள் தின்பதற்கு நொறுக்குத் தீனி கேட்டால், மிரட்டி ஒட்டிவிடுவாள். ஆனால் அந்தச் சிறுக்கி பிள்ளைகள் வீட்டிற்கு வருவதுதான் தாமதம், வித விதமான பலகாரங்கள் வந்து சேரும்…பிறகு பண்டிகை, சாவு, கல்யாணம் என்று அவள் வீட்டிற்குச் செய்தது ஒன்றா இரண்டா..?! அப்படியே விட்டிருந்தால் கிழவன் கிழவி இருவரும் சொத்தை விற்று மகளுக்கு சீதனமாகக் கொடுத்திருப்பார்கள். நான் துணிச்சல்காரனாக இருந்தததால் பரவாயில்லை, இந்த என் பிள்ளைகள் போல கூமட்டைகளாக வளர்ந்திருந்தால் பிச்சைதான் எடுத்திருக்க வேண்டும்.

சடலத்திற்கு செய்யவேண்டிய முதல் சடங்குகள் எல்லாம் முடிந்தது. உயிர் தந்தவள்

என் மனதை எறித்ததுபோல இருந்தது. நெஞ்சம் பாரமானது. ‘வீரா…’ என்று அவள் அழைக்கும் குரல் இதயத்தில் தோன்றி தேகம் நொறுங்கி வீழ்வதுபோலானது. தான் இறந்தாலும் உன் வீட்டிற்குள் கால் வைக்கமாட்டேன் என்ற பிடிவாதத்துடன் இருந்தவள்; தன் கூடப் பிறந்தவளுடன் தூரத்துப் பொள்ளாச்சியிலேயே வாழ்ந்து கடைசிவரை அவள் பிடிவாதத்தால் என் வீட்டில் ஒரு வேளை சாப்பிடாமல் கூட போய்விட்டாள். முறைப்படி அவள் இறுதிச் சடங்கு நடக்கவேண்டி இருந்தது என் வீட்டில்தான். ஆனால் அவள் பிறந்த வீட்டார்கள் பிணத்தை எடுத்துக் கொண்டு வர என்னுடன் தகராறு செய்வது உறுதியாக இருந்தது. அதற்காகவே என் பிள்ளைகளை அனுப்பினேன். ஆரம்பத்தில் அந்தப் பயல்கள் ரெண்டுக்குல தேவர்களுக்கு பயந்திருந்தார்கள்! குலத்து பெரியவர்கள் முன் பாஞ்சாயத்து செய்து எப்படியோ கிழவியின் பிணத்தை எடுத்து வந்தார்கள்….இதனால் என் பிள்ளைகளைப் பற்றி அவ்வப்போது பெருமையாக இருக்கிறது.

அடிக்கடி தகராறு செய்தாலும் ஒருவரை ஒருவர் விட்டுக்கொடுப்பதில்லை. எவ்வளவுதான் சண்டைகள் இருந்தாலும் ஒருவர் சிரமங்களை மற்றொருவர் பார்த்துக்கொண்டு மகிழ்ச்சி அடைவதில்லை. எனக்கு எதிராக அந்த சௌந்தரத் தேவன் வீராப்புடன் நின்ற போது என் ஐந்து பிள்ளைகளும் எப்படி ரௌத்திராவதாரம் எடுத்து அவனை அடித்து வீழ்த்தினார்கள். மூன்றாமாவன் என் பேச்சிற்கு எள்ளளவும் மரியாதை தரமாட்டான். நான் சொல்வதற்கெல்லாம் எதிர்த்துப் பேசுவான். அப்படிப்பட்டவன் அன்று சௌந்தரத்தேவனை அடித்து நொறுக்கினான்.

யார் முன்னிலையிலும் தலை குனியாதா என் குணம் அநேகமாக மற்றவர்களை விட இவனிடம் அதிகமாக இருப்பதாக தோன்றுகிறது. அந்தக் கிழவியை தூக்கிக்கொண்டு வர தானே போவதாக பிடிவாதம் பிடித்தான். ஏதாவது அவனை அனுப்பி இருந்தால் பெரிய போர் நடத்தி பிணத்தைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு வந்திருப்பான். ரெண்டுகுலத் தேவர்களின் முன் என் மரியாதையை பொடிக்காசுக்கும் மிச்சம் வைத்திருக்கமாட்டான். எனக்கே கத்தியைக் காண்பித்தவன் அல்லவா, அவன்!?

இரண்டாவது மகள் கூவி அழுது ஓடி வருவது கேட்டது. இந்தக் கிழவி தன் பிள்ளைகளில் விரும்பியது இவளைத்தான்….தனக்கும் அவள்தானே அதிகம் பிடிக்கும். எட்டுப் பிள்ளைகளில் என் படியாக்கம் என்றால் இவள்தான்! என் வார்த்தையை என்றும் தூக்கி எறிந்தவளல்ல. ஆணுக்கு நிகராக வயலில் வேலை செய்வாள். அவள் சத்தத்திற்கு ஆம்பிளைப் பிள்ளைகள் பயந்துகொண்டு அடுப்படியில் நுழைந்து கொள்வார்கள். அவள் ஆண்களைப்போல என் முன்னால் நின்று பேசுவாள். என்னையே மிரட்டுவாள்.

என் ஆண்பிள்ளைகளை விட பொட்டப் பிள்ளைகளுக்கே தைரியம் அதிகம். என் மூன்று பெண்கள் மூன்று புலிகள்…. இந்த ஆம்பளப்பசங்க எதற்கு கோபித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று தெரியாமல் நாய்களைப்போல அடித்துக் கொள்வார்கள். அந்த மூன்றாவது பையன் எனக்கே கத்தியைக் காண்பிக்கிறான்… இவள் குறுக்கே வராவிட்டால் அன்றே அவன் கதையை முடித்திருப்பேன். அன்று அவனைக் கொல்ல மனசு துடித்தது. தப்பித்துக் கொண்டான்….

“அப்பா….தாயே, தவிச்சிட்டு நிக்கரேங்களேப்பா” என்று தேவர் மார்பில் தலைவைத்துக்கொண்டு கதறி அழுதுகொண்டிருந்தாள், இரண்டாம் மகள் காமாட்சி. மகளை சமாதானப் படுத்தும் போது தேவருக்கு ஏனோ அம்மாவின் முகம் நினைவிற்கு வந்தது; நெஞ்சுக்குள் ஈரமானது போல இருந்தது. அழுவதைப் போல நடித்துக் கொண்டிருந்தாலும் உள்ளுக்குள் கரைந்துவிடுவேனோ என்று அஞ்சி “உள்ளே போம்மா” என்று மகளை அனுப்பினார். அவள் உள்ளே போனதும் அழுகையின் ராகம் உச்சத்திற்கு ஏறியது. வீடே அழுகையின் அலைமீது மிதக்கும் படகைப் போலானது.

அவள் அழுதுகொண்டே “கடைசிவரை எங்கப்பன் வீட்லே ஒரு வாய் சோறு திங்காம செத்துப் போயிட்டயே, அப்பத்தா …” என்ற போது தேவர் கதறி விக்கி தன் வாழ்நாளின் வலியையெல்லாம் ஒரேடியாக வெளியே எறிந்ததைப் போல அழத்தொடங்கினான் . தேவரின் இந்த அழுகைக்கு காத்திருந்தைப் போல அங்கிருந்த பலர் துன்பத்தின் உச்சத்தைத் தொட்டு அமைதியானார்கள். ஆனால் தேவருக்கு வெட்கமாக இருந்தது. எல்லாரையும் போல தானும் சாவிற்கு முன் அழுமூஞ்சி ஆனேனா? சே! அசிங்கமாக இருக்கிறது.

இருள் அடர்ந்து படர்ந்துகொண்டிருந்தது. தூக்கம் எல்லோருடைய கண்களையும் தழுவியது. தேவர் இருட்டில் தென்னந் தோப்பையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இருட்டின் புரியாத இரகசியங்களைப் பின் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருப்பதைப் போல இருட்டைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். குளிர் காற்றிற்கு தென்னங் கீற்றுக்கள் சலசலவென்று ஓசை எழுப்பியது. இருட்டின் அறிவே இல்லாத வௌவாலைப் போல தேவரின் மனது தென்னந் தோப்பிற்குள் நுழைந்தது. எதையோ ஆவேசத்துடன் தேடுவைதைப்போல இருந்தது.

சம்பந்தமற்ற கனவையா? சிந்தனைக்கும் கிடைக்காத நினைவையா? கண்ணுக்கு எட்டாத காட்சியையா? அவருக்கு அறிவு வந்ததிலிருந்து வாழ்க்கையை கண் முன்னே பரப்பிக்கொண்டு சரி –தவறு, இன்பம் – துன்பங்களை கணக்குப் போட முயற்சி செய்கிறாரா? மனது நிலை இழந்து விலங்காக மாறியது. கம்மென்று வீசத் தொடங்கிய மண்ணின் கடும் மணம் கோபத்தை மூக்கின் நுனிக்கு கொண்டுவந்து நிறுத்தியது. அவர் மனது இடிக்கு ஆளாகிய தென்னை மரத்தைப் போல தகதகவென்று பற்றிக்கொண்டது. பந்தலைத் தாண்டி வெளியே வந்தார்.

தலையைத் தூக்கி மேலே பார்த்தார். நட்சத்திரங்கள் இல்லாத ஆகாயம் இருண்டிருந்தது. இவ்வளவு நாள் இல்லாத இந்தப் பாழாய்ப் போன மழை நாளை வந்தால் என்ன கதி? இந்தக் கிழவியின் இறுதிச் சடங்கு எப்படி நடக்கும்? எந்தத் தடங்கல்களும் இல்லாமல் நடந்தால் போதும். வாழும் போது இம்சைப்படுத்தியவள் சாகும் போதும் நிம்மதியாக இருக்கவிடாமாட்டாளோ, இந்தக் கிழவி.

அய்யோ! என்ன இது! இங்கே வந்திருக்கிறேன்? இருட்டுக்கு கால் இருப்பது உண்மைதானோ! வீட்டைத் தாண்டி இவ்வளவு தூரம் வந்துவிட்டேன்! யாராவது என்னை தேடிக்கொண்டிருப்பார்களோ?

நல்லதம்பி

நல்லதம்பி

கொட்டு ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். காலையில் வரச்சொல்லுங்கள் என்றேன். இவ்வளவு சீக்கிரம் வந்துவிட்டார்களா? என் பேச்சைக் கேட்கவே மாட்டேன் என்கிறார்கள்….தாயோளிகள். இன்னைக்கு ஒரு வழி பண்ணனும் இந்த தரித்திரம் பிடித்த நாய்களை…… எவ்வளவு தூரம் சொல்லியிருந்தேன் சாவு வீட்டுக்கு கோணங்கிகளை கூப்பிடாதீங்கடான்னு… எல்லோரும் அழுதுகொண்டிருக்கும் போது அந்தக் கோணங்கி வேடிக்கை காட்டி சிரிக்க வைப்பான். உளறுவான். இறந்தவர்களைப் புகழ்ந்து தலையில் தூக்கி வைச்சு ஆடுவான்.

இந்த உலகில் இறந்தவர்கள்தான் சத்தியவான்கள், நீதிமான்கள் என்பதைப் போல. பீசனஹள்ளி டேம் பக்கம் யாரோ ஒரு கோணங்கி தமிழ் நாட்டில இருந்து நம்மைப் போல இங்க வந்து வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கானாம். அவனைத் தேடிக் கண்டு பிடுச்சுருக்காங்களே இந்த முட்டாப்பசங்க. வயல்ல வேலை பண்ணுங்கடான்னா ஆகாது; கோட்டைக்கும் – மைசூருக்கும் சினிமாப் பார்க்க ஓடுவானுங்க. எப்படிப் பட்ட வீட்டை நாசமாக்கிட்டாணுங்க. மாதாபுரத்து வயல விக்கணும், லட்சக்கணக்கா கடன் தலை மேல இருக்கு. ஆறு பிள்ளைங்க கல்யாணத்தைப் போலவே கடைசி ரெண்டு பேரோட கல்யாணத்தையும் ஜோராச் செய்யணும்.

பிள்ளைங்களைப் பெத்து வளத்தறது எவ்வளவு சிரமமுன்னு இந்தப் பசங்களுக்கு குடும்ப நடத்தறப்பத் தெரியும். என்னைப் போல எட்டுப் பிள்ளைங்களை வளக்கறது எந்தக் கொம்பனாலையும் முடியாது. அதுவும் இந்த ஒழுக்கங் கெட்ட ஆம்பளப் பசங்களை……. இவனுங்க கைக்கு அதிகாரத்தைக் கொடுத்த என்னயை வீதிக்கு கொண்டு வந்துருவானுங்க. கூத்தும் கும்மாளமும் அடிக்க லட்சக்கணக்கில கடன வாங்கி, ஒருநாள் சொத்த வித்து குடிச்சே அழிஞ்சுபோவானுங்க. என்ன நடந்தாலும் சரி, இப்பவே சொத்தை அவனுங்க பொறுப்பில விடமாட்டேன். சொத்தைக் கையில கொடுத்த என்னை போட்ட துணியோட துரத்தி விட்டாலும் விடுவானுங்க…

வேகமாக நடந்துகொண்டிருந்தார், தேவர். தான் விரைவாக நடக்கிறேனா அல்லது அப்படி நினைக்கிறேனா? என்ன ஆனது எனக்கு? தலை சுற்றுவதைப்போல ஆனது.

அங்க யாரு?! யார்ரா அது? டேய்? நில்றா….

யாரது? தன் இரண்டாவது மகனா? இருக்கலாம்…வேலி மறைவில் கருப்பு மனிதனின் உருவமல்லவா அது? அவன் முகம் தெரியவே இல்லை. அவ்வளவு கருப்பாக இருக்கிறது…….பார்த்தே ஆகவேண்டும், “டேய், யார்ரா நீ? வெளிய வாடா!”

தலைக்கு மேல் இருந்த கரிய வானம் முழங்கியது, அது ஒரு பெரிய இடி. ஊரே நடுங்குவது போலான இடி… சில நொடிகள் நின்று மறுபடியும் ஆரம்பமான கொட்டுச் சத்தம் தேவரின் தேகத்தை முழுவதும் நடுங்கச் செய்தது. வீட்டுப் பக்கம் புறப்பட்டார்.

கொட்டுச் சத்தம் உறுமிச் சத்தமாகக் அவருக்குக் கேட்டது. தமிழ் நாட்டில் தான் விற்ற தன் பூர்வீக தோட்டத்துக்குள் இருக்கும் கருப்புச் சாமி உற்சவத்தில் அடிக்கும் உறுமிச் சத்தம் காதை அரைந்தது. இடி நிற்காமல் மூன்று நான்கு முறை நடுங்க வைத்தது.

வேலிக்குப் பின்னால் யாரும் இல்லைதானே! அதோ அங்கே, அதோ இங்கே! அது குதிரையா?! அந்த ஆள் குதிரை மீது உட்கார்ந்திருக்கிறானா? ஆம்! என்னை நோக்கித்தான் வருகிறான். அப்படித்தான் தெரிகிறது…கையில் வீச்சறுவா! தலையின் வலது பக்கம் அழகான கொண்டை! பட்டு அங்கவஸ்திரம், வாட்ட சாட்டாமான உடம்பு, கருப்பந்தான் அவன்! சந்தேகமே இல்லை…இந்த நேரத்தில் வேட்டைக்குப் போகும் கருப்பன் இங்கே எதற்கு வருகிறான்? ஆம்! எதற்கு இத்தனை ஆவேசம்? அவன் கண்கள் சுடும் நெருப்புக் கனல்களைப் போல இருக்கிறதே! குதிரை கணைக்கிறதே! வருகிறான், வருகிறான்…..

“டேய், வாடா…” அவன் சிங்கப்பல் தனியாகத் தெரிகிறது.

“என்னை ஏன் வம்புக்கு இழுக்கிறாய், எங்களைக் காக்கும் தெய்வமே?”

“வாடா…டேய் ..வாடா, பாக்கலாம்.”

“நான் என்ன தப்புச் செய்தேன், என் மீது இப்படி வெறுப்புக் காட்ட? ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் உனக்கும் உன் தங்கை பேச்சிக்கும் தவறாம பூசை செய்யறேன். அன்னைக்கு ஒரு பொழுது சாப்பிடாம உன் நினைவாவே இருக்கிறேன். வருசத்துக்கு ஒரு கெடா வெட்டறேன். தவறாம சாராயம், சுருட்டு எல்லாம் படையல் போடறேன்.

நீ சொல்றதைப் போல என்னைக்கும் தைரியம் இழக்கலே. என் மனசுக்கு சரின்னு தோனறதை செஞ்சுட்டு வறேன். சிரமமுன்னு வந்தவங்களுக்கு துணையா இருக்கேன். தினம் பத்துப் பாவப்பட்டவங்க என் வீட்டில சாப்பிட்டுட்டுப் போறானுங்க. யாருக்கும் பயந்து எதற்கும் பின் வாங்கியதில்லை…. சொல்லு உன் கோபத்துக்கு ஆளாக நான் என்ன தப்புச் செஞ்சேன்? உன் வெள்ளைக் குதிரையும் சிவப்பாத் தெரியுதே? “.

“வாடா…டேய், வாடா..என் வீச்சறுவாவா நீயா ஒரு கை பாக்கலாம்!” கருப்பன் கத்தினான்.

“நீலி மலைச் சாத்தானே, ஏழு கடல், ஏழு மலை தாண்டி என்னயப் பலி வாங்க வந்தாயா? நான் அதென்ன தப்புச் செஞ்சேன், சொல்லு…சொல்லிட்டு…என் தலையைச் சீவு….

டேய், நீ யார்ரா என் தலையைச் சீவ? என்ன காப்பாத்தரேங்கறதுக்காக என்னை கொன்னு போடுவயா? எப்பவும் போல உடம்பு பூராம் சந்தனம் பூசிக்கிட்டு வந்திருக்கற. மீசையை முறுக்கிக்கிட்டு நிக்கற….அதோ அங்க எங்க அம்மா செத்துக் கிடக்கறா. நீயும் சாகனுமா? ஓ! அதான் விஷயமா! நிஜந்தானே…என் அம்மாவையும் என் தங்கச்சியையும் அனாதைகளாக விட்டு வந்தேனல்லவா…அதுக்குத்தான உன் கோபம்..? ஆனால் அவங்க என்னென்ன செஞ்சாங்கன்னு தெரியும்தானே? அவங்க செய்ததை எல்லாம் பொறுத்துக்கொண்டு நான் உன்னைப்போல வாழ்ந்திருக்க வேண்டுமா?…உன் உயிரைவிட கூடப் பிறந்தவள் அல்லவா உனக்கு முக்கியம் …என் அப்பன், தாத்தா, அவன் பாட்டன் எல்லோரும் அப்படித்தானே நடந்துகொண்டார்கள். நான் மட்டும் ஏன் வழி தவறினேன்? அதற்காக என் பசங்ககிட்ட எனக்கு பாடம் கற்பிக்கிறாயா?

கடைசி மூச்சு இருக்கும் வரை இந்த வீரச்சாமி தேவன் அந்தப் பொடிப்பசங்க முன்னாடி தோக்கமாட்டான். என் பெண் பிள்ளைகளை அனாதைகளாக்கிவிடுவார்கள் – சொத்தை அவங்களுக்கு கொடுத்துவிட்டால் பெண் பிள்ளைகளுக்கு என்ன செய்ய? அவர்களை புருசன்கள் துரத்திவிட்டால் நான் எப்படி அவர்களைக் காப்பாற்றுவது? அப்படி நடக்க இந்த வீராச்சாமி விட்டுருவானா? ஒரு வேளை நான் தோற்றுவிட்டால்? தோற்கும் பேச்சுக்கே இடமில்லை….சாவுதான் என் தோல்வி….” உதட்டின் கீழிருந்து நடுக் கன்னம் வரைக்கும் பரவிக்கொண்டிருந்த கிருதா மீசையை தன் வலது கையின் நான்கு விரல்களை மடக்கி அவர் அழுத்தி தடவிக்கொண்டார். “டேய், வாடா” என்பது இப்போது வீரத்தேவரின் வாய்ப்பானது.

“டுர்ரம் ட்ரும், டுர்ரம் டுர்ரம் ட்ரும்” என்ற உறுமிச் சத்தம் “டம் டமார்” என்ற இடியின் சத்தங்களின் ஆர்பாட்டம் குறைந்து குளிர்ந்த மழைத் துளிகள் வானத்தின் கருப்பு மேகங்களிருந்து உதிரத் தொடங்கின. தம்பட்டம் அடித்துக்கொண்டிருந்தவர்கள், வெளியில் நின்றிருந்தவர்கள் எல்லோரும் பந்தலுக்குக் கீழே கூடினார்கள். தேவர் சுற்றியும் பார்த்தார். வலது பக்கம் குலத்தின் பெரியவரும் அவர் பங்காளியுமான இரத்தின சாமித் தேவர், இடது பக்கம் மற்றொரு பங்காளி, அங்கும் இங்கும் சுற்றியும் பங்காளிகள் அவர்கள் பிள்ளைகள்…பிறகு மற்ற உறவினர்கள், சம்பந்திகள்; உள்ளே பெண்களின் அழுகை நின்றிருந்தது. இடை இடையில் குழைந்தைகள் விளையாட்டு – மழை மெல்ல அதிகமானது. இடி மறுபடியும் இடித்தது. தேவர் காதுகளில் உறுமிச் சத்தம் நெஞ்சைக் குத்திக்கொண்டே இருந்தது. குதிரையின் குளம்புச் சத்தம் கூவி அழைப்பதைப் போல தோன்றி உட்காரவே முடியவில்லை…நெஞ்சம் படபடத்தது.

எழுந்து வீட்டின் பின்புறம் போனார், பங்காளியும் அவர் நண்பனும் ஆனா காளாச்சாமி பின்னால் வந்ததைப் பார்த்து பெருமூச்சுவிட்டார். வேட்டியத் தூக்கி சிறுநீர் கழிக்க உட்கார்ந்தார். மழை தூரிக்கொண்டிருந்தது. பளீர் என்று கண்களை அதிரவைக்கும் மின்னல் அவரை இருண்ட கறுப்பு உலகிற்கு தள்ளியதைப் போல உணர்ந்து நடுங்கினார். ஆனால் அந்த மின்னல் வெளிச்சத்தில் பாம்போ எதுவோ தெரிந்தது; கண்களை சிறிதாக்கி கூர்ந்து அந்தப் பக்கம் பார்த்தார்.

இருட்டில் மங்களாகத் தெரிந்தது பெரிய தவளை. நிக்கர் பாக்கெட்டிலிருந்து பீடி, வத்திப் பெட்டியை எடுத்து மழைத் துளி விழாதவாறு பற்ற வைத்துக் கொண்டார். வத்திக் குச்சி வெளிச்சத்தில் அந்தத் தவளையைப் பார்த்தார். அது வேகமாக மூச்சு விட்டுக் கொண்டிருந்தது. அதன் வயிறு புஸ்புஸ் என்று உள்ளும் வெளியும் போய் வந்துகொண்டிருந்தது.

அதன் முதுகின் மேல் வெள்ளைப் புள்ளிகள் வெண்குஷ்டம் போலக் கண்டது, தன் மூன்றாவது மகனின் தேகம் இப்படித்தானே இருக்கிறது? யாருடன் படுத்திருந்தானோ! ஐந்து பேரும் பாழடித்து விட்டார்கள், இனி என்ன மிச்சம் இருக்கிறது? உடம்பை வளைத்து உழைக்கமாட்டார்கள். கூத்தும் கும்மாளமுமாக இருக்கற இந்த நாயிங்ககிட்ட சொத்தைக் கொடுத்தா கடைசிக் காலத்தில எனக்கு கஞ்சியும் கிடைக்காது; பாழாப்போன கிழவி, என்னையைச் சபிச்சு சபிச்சே கடைசியா என்ன ஜெயிச்சுட்டாளே! அவதான் சொல்லிக்கொடுத்திருக்கணும்.

அந்தச் சக்களத்தி ரங்காத்தா பிள்ளைங்க மூலமா. ரங்காத்தாளுக்கும் அவ புருசனுக்கும் எங்க குடும்பத்து மேலே மொதல்ல இருந்தே வயித்தெறிச்சல். அவ பிள்ளைங்க தானே இந்த தரித்திரப் பசங்களுக்கு கூட்டாளிங்க…கள்ளு சாராயம், சண்டை- இரத்தம் இதெல்லாம் இவங்கள பாதிக்கக் கூடாதூன்னுதானே நான் பொள்ளாச்சியை விட்டு மைசூருக்கு வந்தது.

“அண்ணா, கொஞ்சம் போடறீங்களா, கொண்டாருட்டா? அந்தப்பக்கம் போ..வர்றேன்,” காளச்சாமி சொல்லி இருட்டில் கரைந்தான்.

***

இவ்வளவு ஆடம்பரமான தேர் வேண்டாம் என்று எவ்வளவு சொன்னாலும் கேட்காத பிள்ளைகளின் பிடிவாதத்திற்குத் தோற்று தேவர் தூரத்தில் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தார். தம்பட்டைச் சத்தத்திற்கும், அவ்வப்போது விழும் இடிச் சத்தத்திற்கும் அதிர்ந்து கண் மூடுவதும் திறப்பதுவுமாக இருந்தார்.

அடை மழை பூமி முழுவதையும் மிதக்கவைப்பது போல தோன்றியது. மனிதர்களை விட மிருகங்களும் பறவைகளும்தான் இந்த கன மழைக்கு நடுங்கும் என்று யோசித்து புளியமரத்தின் கீழே சிறகுகளை போர்த்தி நடுங்கிக்கொண்டிருந்த குருவிகளைப் பார்த்தார். அதில் ஒன்று நிற்கமுடியாமல் கத்திக் கொண்டிருந்தது. எதற்காக இருக்கலாம் என்று கண்களைக் குறுக்கி அதன் வயிற்றை ஒருமுறை, கால்களை ஒருமுறை கவனித்தார். கூட்டை அடையமுடியாமல் நடுங்கிக்கொண்டிருக்கும் இந்தக் குருவி அநேகமாக சமீபத்தில்தான் குஞ்சுகளுக்கு காவு கொடுத்திருக்கவேண்டும் என்றவாறே அவர் தம் கோழிகள் எங்கே போனது என்று தேடினார். போன பௌர்ணமிக்கு குஞ்சு பொறித்த கருப்பனக் கோழி தன் குஞ்சுகளைக் காலுக்கு கீழே நிற்கவைத்துக் கொண்டு சிறகுகளை விரித்து மழைத் துளிகளிலிருந்து குஞ்சுகளைக் காத்துக் கொண்டிருந்தது.

அதைப் பார்த்து நிம்மதி அடைந்தாலும், எங்கிருந்தோ ‘ஃபீ’ என்று கேட்ட கழுகின் இரைச்சல் தேவரின் காதுகளை ஈட்டிபோல குத்தியது. வானிலிருந்து மழை பொழியும் தருணம் கழுகு வேட்டைக்கு வருமா என்று அதிர்ச்சியுற்று வானை நோக்கினார். நின்ற படி விடாமல் மேகங்கள் வாந்தி எடுத்துக்கொண்டிருந்தன. அவைகளில் ஒன்று தேவரை பயமுறுத்தி டமார் என்று ஓலமிட்டது. பார்க்கக் கழுகைப் போலத் தெரியும் அந்த மேகத்தை ஒரே அடியில் சிதறடிக்கட்டுமா, என்று நினைத்தபோது தன் துப்பாக்கியில் தோட்டா காலியாகியிருப்பது நினைவிற்கு வந்து அதிர்ந்து போனார்.

பல வருடங்களாக கழுகை விரும்பிய தேவர் அதை இப்போது கொல்லவேண்டும் என்று தீர்மானித்தது ஆச்சரியமாக இருந்தது. கழுகிற்கும் தேவருக்கும் இடையிலான கதை சுவாரசியமானது; ஒரு நாள் ஆகாயத்திலிருந்து சட்டென்று கீழே இறங்கி பேச்சி ஆத்தாளுக்கென்று வேண்டி விட்ட கோழியின் அழகான மூன்று குஞ்சுகளை பட்டென்று தூக்கிக்கொண்டு பரந்த கழுகின் பின்னால் தேவர் கைக்குக் கிடைத்ததை எரிந்துகொண்டே கரண்ட் ரூம்வரை ஓடியிருந்தார். மரங்களில் தாவி, கிணரை மூடி சிறகை அடித்துக் கொண்டே வெட்ட வெளியில் மறைந்த அது அவரை மிகவும் வருத்தியது. அன்றையிலிருந்து அவர் பார்வை ஆகாயத்தின் மேலே இருந்தது. கோழிகள் குஞ்சு பொறித்த போதெல்லாம் யாருக்கும் தெரியாமல் அந்த குஞ்சுகளின் பின்னாலேயே திரிவார்.

தேவர் என்னும் ஆஜானுபாகுவான மனிதன் தன் உணவிற்குப் பின்னால் திரிவதைக் கண்டு பயந்தோ என்னமோ கழுகின் வருகை வரவர மாயமானது. தேவர் சலித்துப் போய் குஞ்சுகளின் பின்னால் திரிவதை நிறுத்தினார். ஆனால் பல நாட்களுக்குப் பிறகு மறுபடியும் தாக்கிய கழுகின் மேல் தேவருக்கு ஒரு கண். கழுகு எந்த நாள், எந்த நேரத்தில் குஞ்சுகளின் ருசி பார்க்கும் என்பதை கவனிக்க ஆரம்பித்தார். வர வர கழுகின் அதிக சக்திக்கு தோற்றுவிட்டார்.

அதன் பலமான றெக்கைகள், கத்தியைப்போல் கூர்மையான அலகு, மண்ணைத் தோண்டுவது போலான அதன் பேட்டரிக் கண்கள், கற்பாறையையும் கவ்விக்கொண்டு போகும் அதன் கால் விரல்கள்! அவர் கண்பார்வைக்கு சமீபமாக வரும் அந்த கழுகின் முகம் ஒவ்வொரு முறை அவர் தாத்தாவின் முகத்தை ஒத்திருப்பது போலத் தெரிவது அவருக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது. அவ்வப்போது கழுகு அவர் வளாகத்தில் இறங்கி சில குஞ்சுகளை தழுவிக்கொண்டு கண் சிமிட்டுவதற்குள் நீல வானில் கலந்துவிடுவதைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விடுவார்.

கழுகின் ஒவ்வொரு அசைவின் பொருள் அவருக்குத் தெரியும். றெக்கையை மெல்ல அடித்து காற்றில் மிதந்து பூமியைத் தொட இறங்கும் அதன் நோக்கத்தை அறிந்ததைப் போலவே கண்ணுக்கு எட்டாத வானத்தின் நெற்றியில் லீலாஜாலமாக பெருமையுடன் பறக்கும் சிறகின் நுனியும் அவருக்குத் தெரியும். மனிதர்களின் ஆழ்மனதின் வாசனையை நுகர்வதுபோலவே விலங்கு பறவைகளின் கூவல், நடையின் சுளிவை அறிந்துகொள்ளும் திறமைசாலியாக இருந்தார். எந்த இருட்டில் வேட்டைக்குப் போகவேண்டும், எந்த நேரத்தில் போகவேண்டும், நட்சத்திரங்கள் மின்னும் நேரத்தில் கிடைக்கும் விலங்குகள் எது போன்ற விவரங்களையும் கூட வரும் அவருடைய இரண்டாவது மகனுக்குச் சொல்லிக்கொடுப்பார்.

வேட்டைக்குப் போகாத இரவுகளில் தூக்கம் வராத நேரங்களில் வெளியே கேட்கும் ஒவ்வொரு கூவல் சத்தத்திற்கும் உயிர் துடிக்க அவர் தாத்தாவின் கட்டிலில் புரளுவார். வீட்டாரின் குறட்டைச் சத்தத்தைக் அவ்வப்போது கேட்டு அவர்கள் தூக்கத்தின் எந்த நிலையில் இருக்கிறார்கள் என்பதை கணிப்பார். தன் காம விளையாட்டை முடித்து அந்த உயிர்ப்பான இருட்டிற்கு சவால் விடுவதைப்போல அவரும் கண் திறந்து கூரையைப் பார்த்து தாத்தாவை நினைத்துக் கொள்ளும்போது அவருடைய பிரியமான கருப்பு நிறப் பூனை அடுக்கி வைத்திருக்கும் நெல் மூட்டைகளின் மீது வழுக்கி சத்தமில்லாமல் நிலத்தில் காலைப் பதித்து வீட்டின் குறட்டைச் சத்தங்களில் நனைந்து பஞ்சுபோன்ற நடையில் காலடிகளை எண்ணிக்கொண்டு பிணங்களாக விழுந்திருக்கும் மூச்சுவிடும் மனிதர்களை முறைத்துப் பார்த்தபடி புற்றில் வழுக்கும் பாம்பைப் போல சமையலறைக்குள் நுழைந்து பாத்திரங்களில் இருக்கும் உணவை நக்கும் பாணியை படுத்துக்கொண்டே பார்த்து உதடு விரிய சிரித்துக் கொண்டிருப்பார்.

மாட்டுக் கொட்டைகையில் காளைகளின் வாயசைவை கவனித்து இனி இரண்டாம் ஜாமம் ராக்கோழி பறவை கூவும், மேற்கு திசையில் நிலா பெரிதாகிக்கொண்டே கரைய ஆரம்பித்திருக்கிறது என்று சோர்வடைந்தது போலாகி தூக்கத்தை வரவழைத்துக் கொள்வார். இருட்டின் ஒவ்வொரு கனத்தையும் அறிந்தவரான தேவர் இன்று மழைக்கு முன் மொட்டையாக நிற்கிறார். நெஞ்சில் வைத்திருந்த கழுகு இப்போது வானத்து மேலே ஏறி அவர் கண்களை குத்தியது.

பெரும் மௌனத்தைப் பிளந்த இரண்டாம் மகனின் பீறிட்ட ஒலி கேட்டு தேவர் அந்தப் பக்கம் போனார். தடுக்க வந்தவர்களை தூரமாகத் தள்ளி பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அங்கே போனார்; பல் ஒன்று ஓவென்று உயிர் போவதுபோல கத்தி, அவருக்கு இருக்கும் பல்வலியை நினைவூட்டியது சுதாரித்துக் கொண்டு கால்களின் மேல் தன் உடம்பின் பாரத்தைப் போட்டு முன்னால் நடந்தார்.

ஆற்றின் மேல் நடப்பதுபோல தோன்றியது. மழைத் துளி அவரின் மொட்டைத் தலையின் மேல் பட்டென்று விழுந்தபோது அவருக்கு பெரும் கோபம் வந்தது. நெஞ்சுக்குள் உறுமி முழக்கமிட்டது. மகன் கத்திக் கொண்டிருந்தான்: “எவ்வளவு சொன்னோம், வெள்ளிச் சொம்பைத்தான் தேருக்கு கட்டவேண்டும் என்று. எவர்சில்வர் சொம்பைத் தொங்கவிட்டிருக்கிறீர்கள்….ஸ்டீல் சொம்பையாவது கட்டியிருக்கலாமே…ஏய், எழுந்திரிடா, வண்ணாப்பயலே, உனக்கு யாருடா இதக் கொடுத்தது? எங்க பாட்டி எப்படி எல்லாம் வாழந்தானு உனக்கென்னடா தெரியும்?! எங்க பாட்டன்-பாட்டி வெள்ளித் தட்டுல சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருந்தாங்க தெரியுமா? அப்படிப்பட்டவ பொணத்த எப்படி எடுத்துக்கிட்டுப் போகணும்னு தெரியாத கூறுகெட்ட மனுசங்க எங்க வீட்டுக்காரங்க. போட, நான் சொன்னேன்னு வெள்ளிச் சொம்ப வாங்கிட்டுவந்து கட்டு. இல்லேன்னா ஸ்டீல் சொம்பையாவது வாங்கிட்டு வா போ…”

“டேய், உன் வேலைய நீ பாரு”, மகனை நோக்கி “ டேய், என்னடா ஆச்சு உனக்கு, யாருடா உன் தலையைக் கெடுத்தது” தேவர் செருமினார். மழை நிற்காமல் பொழிந்துகொண்டே இருந்தது. காற்று வீசத் தொடங்கியது. புளியமரம் காற்றுக்கு அசைந்தது. அதன் கீழே நின்றிருந்த மக்கள் தேவர் வந்ததும் தூரம் சரிந்தார்கள்.

அந்த தருணத்திருக்கு காத்திருந்ததைப் போல புளியமரம் வேகமாக நடுங்கியது. மழை இன்னும் அதிகமானது. எல்லோரும் பந்தலுக்குள் ஓடினார்கள். தேவரும் மற்றும் அவர் இரண்டாவது மகனும் மட்டும்தான் மழையில் நின்றார்கள். தம்பட்டை நின்று பெருமூச்சு விட்டது.

“பெத்த தாயிக்கு ஒருவேளை ஒழுங்கா சோறுபோடாமே துரத்திட்டு இப்ப சுடுகாட்டுக்குப் போற வேளையிலும் சரியா அனுப்பிவைக்காம இப்படி பிடிவாதாம இருக்கீங்களே…நீங்கள்ளாம் மனுசனா?”

“என்னடா பேசற நீ?” என்று பைத்தியம் பிடித்தவரைப் போல கைக்குக் கிடைத்ததைத் தூக்கி அவர் தன் மகனை அடிக்க தொடங்கினார். அவன் தப்பித்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போது புளியமரத்திலிருந்து திடீரெனக் கீழே குதித்த தேவரின் மூன்றாவது மகன் அவரின் தோல் மீது படார் என்று மரக் கட்டையால் அடித்தான். தேவர் மல்லாக்காக விழுந்தார். மழை தோ என்று பேய்ந்து கொண்டிருந்தது. சிலர் அலறினார்கள். இரண்டாமாவன் தன் தம்பியை அடித்து கீழே தள்ளி “அப்பாவை ஏண்டா அடித்தாய்?” என்று கத்தினான்.

தேவர் சுத்தியும் பார்த்தார். தூரத்தில் அவர் தங்கை அவளுடைய மகளுடன் மூத்திரம் கழித்து திரும்பிக்கொண்டிருந்தாள். இருவருக்கும் கண் தெரியாதலால் தங்கச்சியின் பேத்தி அவர்கள் இருவரையும் கூட்டிக்கொண்டு போவது தெரிந்தது. பெண்களுக்கு கண் தெரியாவிட்டால் எவ்வளவு சிரமம் என்று நினைத்தார். மாதம் ஒரு முறை வெளியாவதை எப்படிச் சமாளிக்கிறார்களோ, இருவரும்!? தோள்பட்டை அதிகமாக வலித்தது. எழும் பலம் காலுக்கு இருந்தாலும் ஏனோ அவர் ஆகாயத்தை பார்த்தார்.

இரு பிள்ளைகளும் சண்டைபோட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். யாரும் இந்தப் பக்கம் வரவில்லை. தனக்கு ஒருமுறை கத்தியைக் காண்பித்த மூன்றாவது மகன் இன்று தன்னை கொலை செய்வது உறுதி என்று நினைத்தார். யாரோ தன் மூத்தவனையும், நான்காமாவனையும், சின்னவனையும் கூப்பிடுவது தேவர் காதில் விழுந்தது. கடைசிப் பையன் நாசவனுடன் எதையோ வாங்கிவர சிங்கமாரன ஹள்ளிக்கு போயிருகிக்கிறான்.

நாலாவது பையனை கரும்புத் தோட்டத்திற்கு போய்க் கொண்டிருந்த மழைத் தண்ணீருக்கு வரப்பை திறந்துவிட அவர்தான் அனுப்பி இருக்கிறார். பெரியவன் உள்ளே இறுதிச் சடங்குகளிற்கான ஏற்பாடுகளை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறான்.

எல்லாப் பக்கமும் கண்களை சுழற்றினார். மருமகன்கள் சுவரின் மறைவில் நின்று திருட்டுத்தனமாக பார்ப்பது தெரிந்தது. தேவர் அந்தப் பக்கம் பார்த்தார். அவர் தங்கச்சி “டேய், ஜெயபிரகாசா, போடா, உங்கப்பன உன் தம்பிங்க அடிக்கராணுங்களாமா” என்று “அம்மா, உன் மகன என்ன கதிக்கு ஆளாக்கிட்டே என்று அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவருக்காக நெஞ்சு அடித்துக் கொள்வது அவர் தங்கச்சி மட்டும்தான் என்று தோன்றி அவளைப் பற்றி பெருமையாக இருந்தது. திடீரென்று தண்ணீர் சுளியில் சிக்கிக்கொண்டாதைப்போல, யாரோ பூமியிலிருந்து இழுப்பதைப் போல தோன்றியது.

சட்டென்று எழ முயன்று முடியாமல் மல்லாக்காகப் படுத்தார். இப்போது பல் பயங்கரமான வலியைக் கொடுத்தது. மூளையை நெருடும் அந்தப் பல் தேவருக்கு புகழ் வாய்ந்த தமிழ் பழமொழி ஒன்றை நினைவூட்டியது. “கள்ளர் மறவர் கணத்தால் அகமுடையார் மெல்ல மெல்ல வெள்ளாரானார்” என்னும் பழமொழி அவர் கண்முன் வந்து ஒரு விநாடி அவரை ஆட்டிவைத்தது. அப்படி ஆட்டிவைத்தது அந்தப் பழமொழி அல்ல, அதன் ‘மெல்ல’ என்ற ஒரு வார்த்தை. அந்த வார்த்தைக்கான ‘மெல்ல, படிப்படியா, மெதுவாக’ என்னும் பொருள்களுக்கு மாறாக மற்றொரு அர்த்தத்தை அவருக்குக் கொடுத்தது. கடவாய்ப்பல் வலியால் சீறியது. “கடி, மெல், அரை’ என்ற மற்றொரு பொருளும் இருக்கும். அந்த மெல்ல’ என்ற வார்த்தை தேவரை உண்மையாலும் குலுக்கியது. பழமொழியே வேறுமாதிரி புரிந்தது.

வீரமான காட்டு இனம் ஒன்று நாகரீக சமுதாயத்தில் இணைந்து பணிவான விவசாய சமுதாயமாக உருவெடுத்தது என்பதுதான் அந்தப் பழமொழியின் கரு என்று நினைத்திருந்தவர் இப்போது அவர் கடவாய்ப்பல் வலியால் தோன்றிய மற்றொரு அர்த்தத்தில் பார்த்தார். வெளி சமுதாயத்தின் நீதி களுக்கு வளைந்து கொடுக்காமல் தங்களுக்கே உறிய கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்ட தங்கள் கூட்டத்தை இந்த சமுதாயம் சோற்றுப் பருக்கைகளை மெல்வது போல ‘மென்று’ வெள்ளாளனக ஆக்கியாதோ? என்ற புதிய கேள்வி அவருக்குத் தோன்றியது.

வெள்ளாளராகா ஆனதால் தாங்கள் எல்லாவற்றையும் இழந்து விட்டோமா? இந்த சமுதாயத்தின் நீதிப்படி தங்களின் வாழக்கையை அமைத்துக் கொண்டதுதான் இதற்கெல்லாம் காரணமா? தாய், தங்கையை கவனிக்க மறுக்கும் பிடிவாதமான மனது தனக்கு எப்படி வந்தது? தன் பாட்டன், முப்பாட்டன் வழியில் நடந்திருந்தால் வாழ்க்கை சரியாக அமைந்திருக்குமோ? விடைகள் கிடைக்காத கேள்விகள் பொழிந்துகொண்டிருந்த அந்த மழையில் தேவர் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார். எப்போதும் புலியைப்போல பாயும் தன் மனது இப்போது மழைக்கு பயந்த பூனையைப்போல சோர்ந்துவிட்டதா?

கிர்ரென்று தலைக்கு ஏறும் ரோசம் இப்போது ஏன் பொங்கி எழவில்லை என்பது தேவருக்குப் புரியவில்லை. மனதைப் போலவே தேகமும் நீரின் ஆழத்தில் இறங்கி எழமுடியாமல் பாரமானது. தன்னில் இருப்பதை எல்லாம் ஆகாயம் பூமியின் மேல் பொழிவதைப் போல, தன் நெஞ்சுக் கூட்டில் மழைத் தண்ணீர் நுழைவது போலத் தோன்றி தேவர் மூச்சை வேகமாக இழுத்தார். அவர் இரண்டாவது மகனைப் பார்த்தபடி “மருமகனே, வந்து காப்பாற்றுங்கள், என்னை இவர்கள் கொன்றுவிடுவார்கள்”, என்று அவர் பலத்தை எல்லாம் கூட்டிக் கதறினார். கந்தவேலனின் கண்களை கூர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். தன் தம்பியுடன் சண்டை போட்டுக்கொண்டிருந்த இரண்டாம் மகன் கந்தவேலன் சட்டென்று திரும்பினான்.

மூன்றாமாவன் சொன்னான்: “பாத்தயா, இவனுக்கு வக்காலத்து வாங்காதேன்னு நான் உங்களுக்கெல்லாம் சொன்னது சரிதானே?”

“வாடா, இன்னைக்கு நடக்கறது நடக்கட்டும்…நான் கால பிடிச்சுக்கறேன், நீ செய்யணுமுன்னு நினைச்சத செய்” என்றவன் தேவரின் கால்களை ஒன்றாகச் சேர்த்து இறுகப் பிடிதுக்கொண்டான். தேவர் எழ எவ்வளவு முயன்றாலும் முடியவில்லை. கால்களை இறுகப் பிடித்திருக்கிறான் இரண்டாமாவன், கைகளுக்கு பலம் போதவில்லை. மூன்றாமாவன் “ஏய்..” என்றுகொண்டே தேவரின் கைகளை தனது கால்களால் மிதித்துக்கொண்டே அவர் நெஞ்சின் மீது ஏறி உட்கார்ந்தான். தன் வெள்ளைச் சட்டையை தூக்கி பெல்டில் சொறுகியிருந்த கத்தியை சர்ரென்று எடுத்து தேவர் கழுத்தை ரப்பென்று அறுத்தான்.

இரத்தம் பீய்ச்சி அடித்தது. தேவரின் முதல் மகன் ஓடிவந்து மூன்றாமாவனை எட்டி உதைத்தான். கூட்டம் ஓ என்று கத்திக்கொண்டு ஓடிவந்தது. தேவர் மனைவி, பெண் பிள்ளைகள் இரண்டாமாவனை அடித்து நொறுக்கினார்கள். நான்காமாவன் ஓடிவந்து இரண்டாமாவனை கருவேலா மரத்தின் கூர்மையான கட்டையால் ரப்பென்று சாத்தினான். இரண்டாமாவன் தலையிலிருந்து இரத்தம் புஸ்ஸென்று வெளியே பாய்ந்தது.

மூன்றாமாவன் முதலாமவனின் வயிற்றைக் கிழித்து ஜொம்பனஹள்ளிப் பக்கம் ஓடினான். நான்காமாவன் அவனை துரத்திக் கொண்டு போனான். அவன் நிற்காமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தான். அது சம நிலம். முன்பு அது பெரிய புல் புதராக இருந்தது. அங்கேதான் மகாராஜாவின் குதிரைகள் வந்து மேயுமாம். மைசூர் பகுதியிலேயே அதிகம் புல் வளரும் இடம் அதுவாகத்தான் இருந்ததாம். அப்படிப் பட்ட வரலாறு உடைய நிலத்தை மிதித்துக் கொண்டு அவன் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான். தான் மிதித்துக் கொண்டிருப்பது மழைத் தண்ணீரையா இல்லை ஓடும் இரத்த வெள்ளத்தையா? என்று கலவரமடைந்து அவன் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறான்.

தன் அப்பா இந்நேரம் இறந்திருப்பார், உயிருடன் இருந்தாலும் இருக்கலாம்! தலையைத் வெட்டியிருந்தாலும் எழுந்து அதை ஒட்டிக்கொண்டு நின்றாலும் நிற்பவன்! ஏ, முடியாது. இன்று அவன் கண்களில் தைரியம் தெரியவில்லை, தோற்று சோர்ந்ததுபோல இருந்தது.. உயிர் பிழைக்க சாத்தியமில்லை. ஆஸ்பத்திரிக்கு யாராவது தூக்கிக்கொண்டு போனாலும் பிழைக்கமாட்டான்.

ஏனென்றால் ஆஸ்பத்திரி இருப்பது இங்கிருந்து பதினைந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில்..அப்பாடி…ஜெயித்தேன், ஜெயித்தேன், என்னை மிதித்தவனை, துன்புறுத்தியவனை கழுத்தை அறுத்து எதற்கும் அஞ்சாதவன் நான் என்று இந்த உலகிற்கு காட்டிவிட்டேன்….எவ்வளவு முயற்சிகளின் தோல்வி இன்று வெற்றிக்கு வழிவகுத்தது….பள்ளி, மருத்துவமனைகள் இல்லாத இந்தக் காட்டான் ஊரில் எங்களைக் கொண்டுவந்து போட்டு எங்கள் வாழ்க்கையை சீரழித்தான்…சூரியன் உதிப்பதிலிருந்து மூழ்கும்வரை கழுதையைப் போல உழைக்கவேண்டும்…செலவிற்கு கொடுப்பதோ நூறோ இருநூறோ…ஆனால் பெண் பிள்ளைகளுக்கு!? உழைத்தது எல்லாம் அவர்களுக்கு…கேட்கக் கூடாது.

ஒரு வார்த்தை எதிர்த்துப் பேச முடியாது….எவ்வளவு நாள்தான் இதைப் பொறுத்துக் கொண்டிருப்பது…எதிர்த்துப் பேசினால் அடி, உதை. வாரங்கள் கடந்தாலும் எழமுடியாதபடி வலி! இதற்கெல்லாம் பதிலாக அன்று குத்தியது என் அவசர முயற்சி…ஆனால் இன்று…எனக்குத் தெரியும், அவன் இன்று எதிர்த்து நிற்க முடியாது என்று ..ஹ..ஹ..ஹ…..

ஆகாயத்தில் பறந்து கொண்டிருந்தான் .

மழை ஊற்றிக்கொண்டே இருந்தது. தொலைவில் ஓநாய், யானை, நரிகள் ஊளையிட்டுக் கொண்டிருந்தன. காலம் நத்தையைப் போல ஜொள்ளு விட்டுக் கொண்டு ஊர்ந்து முதுகின் மேல் மழைக் குன்றை தூக்கிக்கொண்டு நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.

நீல ஆகாயத்தின் கழுகு மேகங்களுக்குள் அந்த மனிதனின் உருவம் கலந்துகொண்டிருந்தது.

வீராச் சாமி தேவர் மூச்சை இழுத்து இழுத்து விட்டுக்கொட்டிருந்தார். தொண்டையைக் கீறிக்கொண்டு பல்வலி வெளியேறிக்கொண்டிருந்தது.

***

Comments are closed.