சமயவேல் 5 கவிதைகள்

[ A+ ] /[ A- ]

ஞானக்கூத்தன்

ஞானக்கூத்தன்

அசோகமித்திரன்

அசோகமித்திரன்

அசோகமித்திரனும் ஞானக்கூத்தனும்

அடிபம்ப் சப்தம், நீர் விழும் சப்தம்.

அதிகாலை

எழுந்துவிட்டேன். திருவல்லிக்கேணி எனும் இம்பர் உலகமே

எழும்பிவிட்டது

தண்ணீர் வருவதைக் கண்டு பிடித்து

முதலில் அடிக்கத் தொடங்கிய அந்த எவரையோ

வாழ்த்திக் கொண்டே தங்கையை எழுப்பினாள் ஜமுனா

‘உனக்கு வேலை இல்லை, நீ போய் அடி’

எழுப்பியதற்காக இடதுபுறம் திரும்பிப் படுத்தாள்.

தண்ணீர் விழுகிற சப்தமும்

வாசல் தெளிக்கிற சப்தமும்

அடிபம்ப் சப்தமும் இல்லாமல் என்ன காலை?

4ஜி ஆட்கள் தோண்டிப் போட்ட தெருவில்

எதிர் காம்பவுண்டு ஆண்டாள்

நனைந்த சேலையுடன் குடந்தூக்கிப் போனாள்.

தோழிமார் குடங்கள் தெரு முழுதும் அலைந்தன.

ஹாண்ட்பாரில் ஒரு குடமும் கேரியரில் இரண்டு குடங்களுமாக

தெருவைத் தெளித்துக் கொண்டு

சைக்கிளைத் தள்ளிக் கொண்டு வந்தாள் கமலம்.

ஞானக்கூத்தன் வீட்டிலும் பம்ப் சப்தம் கேட்டது

தமிழகம் முழுவதும் கேட்டது என செய்தியில் வாசித்தார்கள்

நற்றமிழர் வாழ்வு நீரின்றி அமையாது

என முனகிக் கொண்டே தெளியாத போதையுடன்

தூங்கிக் கொண்டிருந்தான் கவி.

இழுவை விதிகள்

இன்னும் தூங்கு தூங்கு என இழுக்கிறது

தூக்கம்

இல்லை விழித்துக்கொள் விழித்துக்கொள்

என இழுக்கிறது பகல்

பால் வந்துவிட்டது

நாளிதழ்கள் வந்துவிட்டன

ஜன்னலில் அசைகிறது வெயில்

இல்லை கொஞ்சம் தூங்கலாம் இமைகளைத்

திறக்காதே என்கிறது தூக்கம்

படுக்கையில் எழுந்து உட்கார்ந்து

கண்களை மூடிக் கொள்கிறேன்

வாழ்வில் இணைய விரும்பாத வெற்று

நொடிகளின் போதையில்

மெல்லச் சுற்றுகிறது தலை

இக்கணம்

இப்பொழுதின் இப்பொழுதில்

ததும்புகிறது நகரம்

இக்கணத்தின் இக்கணம்

தங்க மீனாய்த் துடிக்கிறது

தொட்டியை நன்னீரால் நிரப்புவோம்

உயிர்வளி எந்திரத்தை முடுக்கிவிடுவோம்

இக்கணத்தின் இக்கணத்தில்

இளைப்பாறுவோம் கொஞ்சம்.

ஏதோ ஒரு நிலையத்தில்

தண்டவாளங்களின்

இருபுறமும் கும்பலாக

ரயில் பார்க்க

நெருக்கியடித்து நிற்கும்

பீ நாறிச் செடிகள்

எங்கணும் பறந்து

பார்வை மறைக்கும்

மழைக்கால

குட்டிக் குட்டி

வண்ணத்துப் பூச்சிகள்

எங்கோ போகிறோம்

நானும் என் ரயிலும்.

அம்மாவின் யானைகள் தேசம்

ஆயிரக்கணக்கில் யானைகள்

அணிவகுத்து நிற்கும் பெருநகரில்

மகாராணியாக இருந்தாள் அம்மா.

சர்வ லட்சணங்களுடன் கூடிய

தும்பிக்கை தூக்கிப் பிளிறும்

யானைச் சிற்பங்கள் நிறைந்த

மணிமண்டபத்தில் தான் அவளைச் சந்தித்தேன்

அவள் இறந்துபோன

அதே முப்பத்தைந்து வயது இளமையில் இருந்தாள் அம்மா

அறுபது வயது நிரம்பிய என்னை

ஆரத் தழுவிக் கொண்டாள்.

உனக்காகவே நான் உருவாக்கிய

எனது யானைகள் ராஜ்ஜியம்

இந்திரலோகத்தை விட ஆனந்தமானது என்றாள்.

அதை நான் பூமியிலேயே அமைத்திருக்கிறேன்

விழித்துப்பார் என்றாள்

அம்மா.

௦௦௦

Comments are closed.