கூட்டுக்குள்ளே ஒரு பறவை / கன்னட மொழி சிறுகதை: மூலம் :வைதேகி ஆங்கிலம்:சுகன்யா கனரல்லி (Sukanya Kanarally) / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

[ A+ ] /[ A- ]

images (7)

வைதேகி ( ஜானகி ஸ்ரீநிவாசமூர்த்தி) நவீன கன்னட இலக்கிய பெண்படைப் பாளி. ஏழு சிறுகதைத் தொகுப்புகள்,மூன்று கவிதைத்தொகுப்புகள்,ஒரு நாவல், ஐந்து வாழ்க்கை வரலாற்று நூல்கள்,மூன்று கட்டுரைத் தொகுப்புகள், பதினைந்து சிறுவர் நாடகங்கள்,ஐந்து மொழி பெயர்ப்பு நூல்கள் என்று பல பங்களிப்புகள் உடையவர். அனுபமா விருது,மாஸ்தி விருது,எம்.கே .இந்திரா விருது,நிரஞ்சனா விருது,தனசிந்தாமணி விருது, கதாவிருது என்று பல விருதுகள் பெற்றவர். “கிரௌஞ்ச பட்சிகள்’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பிற்காக சாகித்ய அகாதெமி விருது பெற்றவர். இச்சிறுகதை ’சகுந்தலாவுடன் ஒரு மதியப் பொழுதும் மற்ற சிறுகதைகளும்’ என்ற தொகுப்பிலிருந்து எடுக்கப் பட்டுள்ளது.

அவன் கதவைப் பூட்டிக் கொண்டு புறப்பட்டான். சிறிதுதூரம் சென்று விட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தான்.மாலதி எல்லாக் கதவுகளையும், ஜன்னல்களையும் அதற் குள் மூடியிருந்தாள்.புறப்படுவதற்கு முன்னால் கதவைப் பூட்டும்படி அவள் சொன்னபோது அவன் சிரித்தான். “நீ ஏன் ஒரு அடையாளச் சீட்டை ஒட்டக் கூடாது? என்னால் இன்னும் அதிகமாகச் சிரிக்கமுடியும்! அவன் சொன்னான்.

“நான் நகைச்சுவைக்காகச் சொல்லவில்லை. உண்மையாகச் சொல்கிறேன்”, என்றாள் அவள்.

“எதற்காக அப்படி?”

“வெளியிலிருந்து பூட்டி விடவேண்டும். நான் உள்ளே தனியாக இருக்க வேண் டும் என்பது என் விருப்பம் “என்று பதில் சொன்னாள் மாலதி.

“என்ன வினோதமான ஆசை அது? நான்சென்ஸ் !”

“நாம் செய்யும் எல்லாமும் ஏன் அறிவுடையதாக இருக்கவேண்டும்?அறிவற்ற ஆசைகளும் கூட சந்தோஷம் தர முடியுமல்லவா?”

அவன் அவளை உற்றுப்பார்த்தான்.”சரி. நான் உன்னைப் பூட்டிவிட்டுப் போகி றேன்.ஆனால் யாராவது வந்து விட்டால்?”

“யார் கதவைத் தட்டுவார்கள்?பூட்டியிருக்கும் கதவைப் பார்த்து விட்டுப் போய் விடுவார்கள்.”

“அவர்கள் உன்னை ஜன்னலின் வழியாகப் பார்த்து விட்டால்?”

“ஓ ! நீங்கள் போன உடனே நான் எல்லாஜன்னல்களையும் அடைத்து விடு வேன்”

“ஆனால் ஏன்?ஏன் இப்படிச் செய்ய விரும்புகிறாய்?”

“சும்மாதான். ஒரே மாதிரியாக இருந்து சலித்துவிட்டது”

“சலிப்பா? திடீரென ஒருநாள் ஒரே மாதிரியான மனிதனுடன் இருப்பது சலித் துப் போய்விட்டது என்று கூட நீ சொல்லலாம்.!”அவன் கண்களில் சிரிப்பு வழிய சொன்னான்.

“இருக்கலாம். அதில் ஏதாவது அதிசயமிருக்குமா?”

“என்னைப் போன்ற யாராவது ஒருவர்தான் உன்னுடன் வாழமுடியும்!”கண் ணாடியைப் பார்த்து தலையைச் சீவியவாறு குறும்பாகச் சொன்னான்.

“ஓ,உண்மையாகவா?இதற்காக கடைசியில் உங்களுக்கு தங்கமெடல் வழங்கப் படும்.கவலைப் படாதீர்கள்”

“அதற்கு முன்னாலே நீ இந்த உலகத்தை விட்டுப்போய்விட்டால்?”

“நான் போவதற்கு முன்னால் நீங்கள் போய்விட்டால்? ”தலையைத் தூக்காமல் அவன் சட்டைப் பொத்தானைத் தைத்தபடி சொன்னாள்.

“ஓ, கடவுளே!காலம் எப்படி மாறிவிட்டது!ஒரு காலத்தில் தன் கணவனின் வாயிலிருந்து இப்படி அமங்கலமான வார்த்தைகள் வந்தால், அவன் மனைவி தன் விரல்களால் அவன் வாயைப் பொத்தி ,கடவுளுக்கு முன்னால் நெய் விளக்கு ஏற்றிவைப்பாள்”

“காலம் முழுவதுமாக மாறவில்லை.நான் இப்போது கூட நெய்விளக்கு ஏற்றி நீங்கள் சொன்னதைச் செய்யலாம்.”

“அப்படியானால் அதை மறந்துவிடலாம். எதற்கு நெய்க்காகச் செலவுசெய்ய வேண்டும்?எவ்வளவு நாட்கள் நாம் சேர்ந்து வாழமுடியுமோ அவ்வளவு நாட் கள் வாழலாம். சரியா?”

“ஓ!,ஆமாம், நாம் சந்தோஷமாக வாழலாம். ஏன் சாவைப் பற்றி இப்போது பேசவேண்டும்?”

“உம். சமர்த்துப் பெண். நான் புறப்படட்டுமா?” அவள் கன்னத்தை லேசாக நிமிண்டினான்.”

“சரி, ஆனால் கதவைப் பூட்டுவதை மறக்கவேண்டாம்.”

அவன் ஒரு கணம் யோசித்தான்.

“சரி, நான் பூட்டுகிறேன். ஆனால் ஒரு நிபந்தனை.நீ உள்ளேயிருக்கிறாய் என்பது யாருக்கும் தெரியக்கூடாது.ஒரு சின்னசப்தம் கூட வரக்கூடாது. மனைவியை உள்ளே வைத்து பூட்டிவிட்டுப் போகும் கணவன் ரகம் என்று என்னை அக்கம்பக்கத்தவர்கள் நினைத்து விட்டால்?நான் சொல்வது உனக்குப் புரியும் என்று நினைக்கிறேன்.”

“ஓ ,ஆமாம்,எனக்குப் புரிகிறது. அதைப்பற்றி நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம் ஆனால் சமூகம் எப்படி உங்களை எச்சரிக்கையாக்குகிறது!”

“சமூகம் மட்டுமில்லை நானும்தான் ! யாரும் என் மீது பழிபோடுவதை நான் பொறுத்துக் கொள்ளமாட்டேன்.” சொல்லிவிட்டு அவன் படியிறங்கினான்.”கவ னமாக இரு மாலதி!”மிக மெல்லிய குரலில் சொல்லியபடி கதவைப் பூட்டி னான்.

“பூட்டு எப்படியும் பத்திரமாக வைத்திருக்கும்” சொல்லியபடி மாலதி சிரித்தாள்.

“உன்னை என்னால் புரிந்து கொள்ளமுடியவில்லை”போவதற்கு முன்பு சொன் னான்.

அவன் மாலை வரை திரும்பமாட்டான்.எல்லாக் கதவுகளையும்,ஜன்னல்க ளையும் மூடிவிட்டு அவள் திரைச்சீலைகளையும் இழுத்து விட்டாள் .மழை மூட்டம் போன்ற ஒரு தன்மை அறையைச் சூழ்ந்தது.வலிந்து அறைக்குள் பகல்நேரத்தில் ஏற்படுத்திய இருட்டு மயக்கம் தருவதாக இருந்தது. கடைசி யாக அவள் தனியாக இருக்கிறாள்.யாரும் எட்டிக் கூடப் பார்க்கமுடியாது.

தையல் ஊசியோடு எப்படி தைப்பது என்று கேட்டுக் கொண்டு உரிமையாக அடுப்படிக்குள் பக்கத்து வீட்டுப் பெண் ஹரீனாவால் வரமுடியாது.

அந்த மூதாட்டியின் வீட்டிலிருந்து சிறுமி கையில் டம்ளரோடு வந்து “சர்க் கரை வாங்கி வரும்படி சொன்னார்கள்..” என்று வரமுடியாது.

இல்லை.ஒருவரும் உள்ளே வரமுடியாது.அவள் மிகமிகச் சுதந்திரமாக இருக் கிறாள்.அவளுக்கு எப்படியிருக்க வேண்டுமோ அப்படியிருக்கலாம்.யாரும் ஏன் அப்படி இருக்கிறாய் என்று கேட்கமுடியாது.ஒவ்வொரு அறைக்குள்ளும் சென்று எட்டிப்பார்த்து வீட்டைச் சுற்றி வந்தாள்.இப்போது அவள் என்னசெய்ய வேண்டும்? எதுவும் செய்யாமலிருக்கலாம், சமையல் கூட. டேப் ரிகார்டரை ஆன் செய்து ஒவ்வொரு பாடலையும் மிக நிதானமாகக் கேட்கலாம்ஆனால் அவள் எப்படிப் பாடல்கள் கேட்கமுடியும்?அவள் அதைச் செய்யக் கூடாது! குளியல்?அதை நான் முதலில் செய்கிறேன்.அவள் குளியலறைக்குள் சென்று கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள்.ஆனால் ஏன் கதவை மூடவேண்டும்? யாரிடமி ருந்து மறைக்க?அவள் ஏன் மூடினாள்?பழக்கதோஷம்தான்.ஏன் பாதி திறந்து வைக்கக் கூடாது? கதவு திறந்தது.அவளுடைய தாய் திறந்தவெளியில் அவ ளைக் குளிப்பாட்டியது கண்கள் முன்பு மிதந்தது.திறந்தகதவுகள், ஆடையற்ற நாட்கள் பேரானந்தமானவை!அவை எப்போதாவது மீண்டுவருமா?ஆடைகளின் அடுக்குகள் பெருகியபோது கதவுகளும் தாழிடப்பட்டன.சிறகுகள் போல் மென் மையாக இருந்த மனங்கள் படிப்படியாக குப்பைகளால் நிரம்பி, இனி பறக் கவோ அல்லது மிதக்கவோ முடியாது என்றாகி விட்டன.மனிதர்கள் தங்க ளைத் தாங்களே சிறைப்படுத்திக்கொண்டனர்!குதிரையைப் போல!இருபதாம் நூற்றாண்டு மனிதர்களை விட ஆதாமும்,ஏவாளும் எவ்வளவோ புத்திசா லிகள். எவ்வளவோ தடையற்றவர்கள் .

கொப்பரையில் சுடுதண்ணீர் கொதித்தது.அதைக் காலி செய்தபோது அவளுக்கு முழுபலத்துடன் விசிலடிக்கவேண்டும் போலிருந்தது.ஓ என்று கத்தவேண்டும் போலிருந்தது.

முழுவதும் கட்டுப்பாடின்றி இருப்பது எப்படியிருக்கும் என்பதை ஒவ்வொ ருவரும் அனுபவிக்க வேண்டும்.

கல்லூரி விழாக்களின் போது அவள் எப்படி விசிலடிப்பாள்! அவள் மட்டுமா? எல்லாம் மாணவிகளும் செய்தனர்.அது பெண்கள் கல்லூரி.எந்த இளைஞனும் அங்கில்லாமலிருந்ததே அப்போது பெரிய சுதந்திரம்.ஒரு முறை,அனிதா தொலைவில் வருவதைப் பார்த்துவிட்டு அவளை வரவேற்பதுபோல விரலை வாயில் வைத்து விசிலடித்தாள்.

பின்னாலிருந்த கல்லூரி முதல்வர் திடீரென்று கண்ணில்பட்டார்.அவள் எப்படி அவரைப் பார்க்காமல் போனாள்?

சுகன்யா கனரல்லி

சுகன்யா கனரல்லி

அவர் அவளைத் தன் அலுவலகத்திற்கு வரச்சொன்னார்.பெண்கள் கல்லூரி, ஆண்கள் கல்லூரி,இருபாலார் கல்லூரி என்று அரைமணி நேரத்திற்கு பெரிய சொற்பொழிவு நிகழ்த்தினார்.”நீ ஒரு பெண். அதுவும் இந்தியப் பெண்! என்ற பாட்டையே மீண்டும்மீண்டும் பாடி குமட்டுகிற அளவிற்கு வைத்து விட்டார்.

ஒருவேளை விசிலடிக்க முடியாத அளவிற்கு பெண் பலவீனமாயிருப்பாளோ? அதைச் செய்யக் கூட ஒரு ஆணின் ஆதரவு அவளுக்குத் தேவைப்படுமா?

அவள் மிக மெலிதாக விசிலடிக்கத் தொடங்கினாள்.விரைவில் அது உச்சத்தை அடைந்து விடலாம்.அவளுக்கு திடீரென்று நிகழ்காலம் நினைவிற்கு வந்தது ஒரு மெல்லிய ஒலி கூடக் கேட்கக் கூடாது.அவன் போவதற்கு முன்பு மூன்று முறை எச்சரித்து விட்டுப் போனான்.அவள் காற்றிழந்தவள் போலானாள் தண் ணீர் வேகமாக வந்து விழுந்தது. ஹரீனாவிற்கு பாம்புச் செவி.அவள் பக்கத் துவீட்டு மனிதர்கள் யாரிடமாவது சொல்லி கதவில் சாளரம் வழியாகப் பார்க்கச் சொல்வாள்.ஐயோ!அவன் போவதற்கு முன்னால் ஏன் அவள் குளி யலை முடிக்கவில்லை?

வீடு முழுவதும் நடந்து உடலைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.

வாழ்க்கை முழுவதும் இப்படியான ஓர் ஓய்விலிருந்தால் எப்படியிருக்கும்? அவளுக்குச் சலிப்பு வரலாம்.ஆனால் எப்போதாவது இப்படி ஒரு முழுநாளைக் கழிக்கமுடிந்தால் எவ்வளவு பரபரப்பாக இருக்கும்?அவள் அறைக்குள் போனாள்.

என்ன அணிவது?ஆனால் ஏன் அணியவேண்டும்? யாரிடமிருந்து மறைக்க அணிய வேண்டும்?

படுக்கையில் உட்கார்ந்தாள்.மேஜையின் மீது ஒருசிகரெட்பாக்கெட் இருந்தது. பக்கத்தில் டிரேயும்.

உதட்டில் சிரிப்பு மலர்ந்தது.ஒரு சிகரெட்டை உருவி உதடுகளுக்கிடையில் வைத்துக் கொண்டு புகைப்பது போல நடித்தாள்.வேடிக்கையாக உணர்ந்தாள். செய்து பார்த்தாலென்ன?முதல் உறிஞ்சலிலேயே இருமல் வந்தது. வாயை மூடிக்கொண்டு இருமினாள்.

அவளுக்கு மீண்டும் ஹரீனாவின் ஞாபகம் வந்த்து.

எதிர்வரிசையிலிருந்த கல்லூரிமாணவனின் அறை இவள் வீட்டை பார்த்தி ருந்தது.பூட்டியவீட்டினுள் திருடன்இருப்பதாக அவன் நினைத்து விடுவானோ? அவன் கதவை உடைத்துக் கொண்டு உள்ளே வந்துவிட்டால்?

கட்டுப்படுத்த முடியாத இருமல்… படிப்படியாக குறைந்தது.முகம் முழுவதும் வியர்த்தது.கண்களில் நீர் நிறைந்தது.

சிறிதுநேரம் உன்னிப்பாக கவனித்தாள்.ஹரீனாவின் வீட்டு குக்கர் விசில டித்தது.கிரைண்டர் இரைச்சலிட்டது.மணி இப்போது பத்தரை.அந்தப் பையன் கல்லூரிக்குப் போயிருப்பானா? புல்லியும் ,பாட்டியும்வீட்டு வேலைக்குப் போயிருப்பார்களா?அதிர்ஷ்டவசமாக ! அந்தப் பகுதியிலிருந்து எந்தச் சிறிய ஒலியுமில்லை.குளிக்கும் போது முடிந்திருந்த கூந்தலை அவிழ்த்தாள்.அது சிடுக்காகியிருந்தது.

தலையை வாரிக் கொண்டே” இன்று உனக்கு எந்தச் சங்கிலியும் கிடையாது .உனக்குச் சுதந்திரம்.. விடுமுறை!”என்றாள்.

சுதந்திரமாகத் தலைமுடி பறந்தது.

அவளுக்குப் பசித்ததுஅவள் பங்கிற்கான இட்லி அடுப்படியில் இருந்தது.நான்கு இட்லிகளைச் சட்னி மற்றும் வெண்ணையோடு சாப்பிட்டு சர்க்கரையின்றி ஒரு கிளாஸ் பாலகுடித்தாள்.சத்தமின்றித் தட்டையும்,கிளாஸையும் வைத்து விட்டுத் திரும்பினாள். “இனிமாலை வரை எதையும் கேட்கக்கூடாது”என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டாள்.

வரவேற்பு அறைக்குப் போனாள்.ரேடியோவைப் போட நீண்ட கை தானாகப் பின்வாங்கியது.

பின்னால் நடந்தவாறு , கூண்டுக்குள் அடைபட்ட சிங்கம் போல உணர்ந்தாள். சுவர்கள் கூண்டு போலத் தெரிந்தன.அடைபட்ட சிங்கத்திற்கு தனக்குப் பிடிக் கும் போது கர்ஜிக்கும் உரிமையாவதுண்டு.அவளால் மெல்லியதாகக் கூட குரல் எழுப்பமுடியாது.ஒரு சத்தமும் எழுப்பமுடியாமல் எப்படி வாழ முடி யும்?எவ்வளவு மூச்சுத் திணற வைக்கும் செயல் இது!

நாள் முழுவதையும் இப்படி வெறுமே,உட்கார்ந்து,படித்துக் கடத்துவதென்பது சுவையற்ற ,சலிப்பான இருப்பாக அல்லவா இருக்கும்?அவன் மாலை திரும்பி வந்தபிறகு இதைக் கேட்டு வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு சிரிப்பான்!

நான்கு சுவர்களுக்குள் இங்குமங்கும் அலைவதிலும்,சுற்றுவதிலும் ஏதாவது சுதந்திரம் இருக்கிறதா? சுதந்திரமென்பது அவள் கதவைத் திறந்து, தெருவில் நடந்து, உவகையோடு தடையின்றி இருப்பது.ஹரீனா, மூதாட்டி, கல்லூரி மாணவன் ,மற்றவர்கள் என்று எல்லோர் பார்வையிலும் முழுவதுமாகப் படுவது.சுதந்திரம் என்பது தனிமைப்படுத்துதலா?சுதந்திரத்திற்காகவும், மகிழ்ச்சிக்காகவும் விலை கொடுக்கப்படவேண்டிய தேவையுடையவையா இரகசியங்கள்?எவ்வளவு சுய ஏமாற்றமும் ,மாயையும்!

கை தன்னிச்சையாக வரவேற்பு அறையின் லைட்டைப் போட்டது. உடனடி யாக மூளை தந்த ஆணையால் மனம் லைட்டை அணைத்தது.

அவள் எரிச்சலடைந்தாள்.

அறையிலுள்ள அவன் அலமாரியைத் திறந்தாள். அவனுடைய சட்டையை யும், டிரவுசரையும் போட்டுக் கொண்டாள்.அவளை யாரும் இந்த உடையில் பார்த்துவிடக் கூடாதா?

வீட்டின் கதவு வெளிப்புறமாக பூட்டப்பட்டுள்ளது.ஜன்னல் கதவைத் திறந்து ஹரீனாவைக் கூப்பிடலாமா?அவள் பூட்டிய கதவு பற்றிக் கேட்டால் விளக்கம் சொல்லியாகவேண்டும்.பொய் சொல்வது எளிதல்ல.உண்மையைச் சொன்னா லும் இப்படிப்பட்ட “மனநிலைகள் ” அவளுக்குப் புரியாது.

இதழின் வாட்டமாய் ,மனம் வாடியது.

அவள் சட்டையையும், டிரவுசரையும் கழற்றித் தூக்கியெறிந்தாள்.வாழ்க்கை மிகமிக கட்டுப்பாடுகள் உடையது என்று நினைத்தாள்.தனக்காக வாழாமல் தான் யாருக்காகவோ வாழ்வதாக நினைத்தாள்!

பச்சாதாபம் எழ அவள் கண்கள் கருமையாயின.எந்தக் கணமும் அவளுடை தல்ல.ஒவ்வொன்றும்,எல்லாமும் கடனாகப் பெறப்பட்டவை.

துல்லியமாக அதற்கு என்ன விலை? சுய கடனாளியாவது…

இந்த மாதிரியான எண்ணங்கள் மனதில் கனமாக ஏற கண்கள் மூடிக் கொண் டன. தலையணையை அணைத்துக் கொண்டு ,விலகி அவள் தூக்கத் திரை யில் ஆழ்ந்தாள்.

அவள் கண் விழித்தபோது மாலை ஐந்தாகியிருந்த்து.சுதந்திரக் கணங்கள் மேற்கை நோக்கிப் பறந்திருந்தன.கையிலிருப்பது பத்து பதினைந்து நிமிடங் கள் தான்.அவன் எப்போது வேண்டுமானாலும் வந்துவிடலாம்.அவன் கதவைத் திறக்கும்போது அவளுடைய தற்போதை நிலையைப் பார்ப்பான். படுக்கை யில் மல்லாக்க கிடந்தபடி. .கதவு திறந்திருக்கிறது. ஓ, பெரிய கண்ணாடி அவளுடைய தற்போதைய நிலையைக் காட்டியது.அது சிரிப்பிற்குரியது. கேலிக்குரியது.அவள் திடுக்கிட்டாள்.படுக்கையில் ஒரு காபரே பெண் போல.

வேகமாக எழுந்து புடவையை அணிந்தாள். தலையைச் சீவிக் கொண்டு அலங்கரித்துக் கொண்டாள்.கண்ணாடியைப் பார்த்தாள்.

கடைசியில்.பரிச்சயமான முகமும், உருவமும் .நிம்மதியாக இருந்தது. கையில் அன்றைய செய்தித்தாளோடு சோபாவில் உட்கார்ந்தாள். பூட்டு திறக்கும் ஓசைக்காக காத்திருந்தபடி.

ஹரீனா,மூதாட்டி,புல்லி ஆகியவர்களின் அருகாமை இல்லாதபோதும் அவள் தன் சுதந்திர கணங்களைச் வேகமாகச் சுருக்கிக்கொண்டது ஏன் என்பது ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

கழிக்கப்படாத கணங்கள் நழுவிப் போவதை அறியாமல்.

——————-

நன்றி :Katha Bharati Series The Library of Indian Classics, Sahithya Akademy — An

Afternoon With Shakunthala and Other Stories

Comments are closed.