மனப்பிறழ்வின் மீதேறி நின்று கதை எனக்குச் சொன்ன கதை – சீனிவாசன் நடராஜன்

[ A+ ] /[ A- ]

download (17)

சொல்லபடும் வார்த்தையின் வழியாகப் பெயர், பொருள், செயல் என்று அவனால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. புரிந்து கொண்டதை வைத்துக்கொண்டு அவனால் ஒரு முடிவுக்கும் வரமுடிகிறது. பவா செல்லதுரை தன்னுடைய அம்மாவிடம் கேட்ட கதைகளையும் தன்னுடைய கதைகளோடு சேர்த்துப் பின்னாட்களில் எழுதி வந்தார். ஒரு கதைசொல்லியாக அவரைப் பற்றி எடுக்கப்பட்ட ஆவணப்படத்தைச் சமீபத்தில் பார்த்தேன்.

ஒரு குழந்தை அம்மாவிடம் செவிவழியாகக் கதைகளைக் கேட்டு வளர்கிறது. குழந்தை தன் பால்ய பருவத்தில் தான் கேட்டு வளர்ந்த கதைகளின் களங்களைப் பார்க்க நினைக்கிறது. அதற்கான முயற்சியை எடுத்து, அந்த இடங்களைப் போய்ப் பார்த்த பால்ய வயதுப் பிள்ளைக்கு அங்கு என்ன கிடைத்தது? கதைகேட்டு வளர்ந்த பிள்ளையுடைய கதையில் எதிர் கொள்கின்ற அண்ணன்மார்களையோ, ஆதர்சங்களையோ சந்தித்து (குழந்தையாக இருந்து பால்ய பருவத்தை எட்டிய) அவர்களிடம், ” இங்க ஒன்னு இருந்துதாமே, ஒன்னு நடந்துதாமே” என்று கேட்டபோது, அவர்கள் கொடுத்த பதில் என்ன?
இவர் அறியாத ஒரு சூட்சுமத்தை அவர்கள் செய்கிறார்கள். பால்ய காலத்துக்கே உரிய முறுக்கும் முனைப்பும், நம்பிய விஷயங்களின் மேல் கொண்ட கொள்கைப் பிடிப்பும், நிச்சயமாகக் கதைசொல்லியைப் பார்த்துக் கதையானது கேட்பதுபோல, இந்தக் கதைசொல்லி கொண்ட பிடிப்பும் விசுவாசமும் நம்பிக்கையும் மிகப்பெரியது.

அந்த ஆவணப்படத்தில் சந்துரு பேசகிற மாதிரி, ஓர் ஊரில் ஓர் இயக்கம் மாநாடு போட்டால், மாநாட்டில் பேசப்படும் பல விசயங்களைத் தாண்டி ஊர் மக்கள் மாநாட்டிற்காக வைக்கப்பட்ட பதாகைகளைப் பற்றிப் பேசுவதாகச் சொல்லும் இடம் மிக நுட்பமானது. ஒரு மாநாடு ஊர் மக்களால் பேசப்படும்போது மாநாட்டினுடைய தீர்மான நகல்களைப் படித்தோ, தீர்மானம் என்ன விளைவுகளையும் தாக்கத்தையும் கொண்டுவரும் என்பதைப் பற்றிய விவாதமற்றோ, மாநாடு பற்றிய அறிவிப்புகளையும் அதில் பேசுகின்ற நட்சத்திரங்களையும் அறிந்துகொண்டு அவர்களைப் பிடித்திருந்தால் பிடித்த விதத்தில் பாராட்டிப் பேசி மகிழ்ந்தும், பிடிக்கவில்லையென்றால் சாடி, திட்டித்தீர்த்தும் பேசக்கூடிய ஊர் மக்களுடைய மனநிலை எல்லாவற்றையும் தாண்டி வைக்கப்பட்ட பதாகைகளைப் பற்றிப் பேசுவது ஆராயத்தக்கது. பதாகைகளின் அழகில் ஊர் மக்கள், மெய்மறந்து போய்க் கிடப்பதைப் பயன்படுத்தி எந்தக் கொள்கை சார்புடையவர்களாக மக்கள் இருந்த போதிலும் தங்களுடைய இயக்கத்தை மக்கள் ஏற்கும் விதத்தில் முன்னெடுக்கத் திட்டமிட்டு, அவர்களே முடிவுகளை எடுக்கக்கூடிய விதத்தில் அந்தப் பதாகைகளை அமைப்பது கொள்கை முழக்கங்களைத் தாண்டிப் பதாகைகளின் கவர்ச்சியை இயக்கங்கள் நம்புவதைக் காட்டுகிறது.

நான் முன்பே கூறியதுபோல பால்ய காலத்தின் முறுக்கும், கொண்ட கொள்கையின்பால் வைத்த விசுவாசமும், அதை முன்னெடுத்து செல்லக்கூடிய திடமும் தைரியமும் திண்தோள் வலிமையும் கொண்ட வாலிபர்கள் நிறைந்த நாட்டில் சிறு வயதில் தன் அம்மாவிடம் கேட்ட கதைகளை நம்பி அந்தக் கதைக்களத்தில் இருக்கக் கூடிய புனைவுகளை உண்மை என்று எண்ணி வாழத் தொடங்குகிறார்கள். நம் கதை சொல்லி அவ்வாறு தேடித் திரியும் காலத்தில், அந்த இடத்தைக் கண்டு அனுகும்பொழுது, அங்கே எதிர்கொள்ளும் அண்ணன்மார்கள் சொல்லும் செய்திகளை நம்பி இப்படியான ஒரு சமூகத்திற்காக நாம் போராடுகிறோம் என்று எண்ணுகிறார். அதையும் தாண்டி ஒரு சமூகத்தை மேம்படுத்தப் போராடுகிறோம், எளிய மக்களை வறுமையில் இருந்து காப்பாற்றப் போராடுகிறோம் எல்லோருக்கும் உதவி செய்கின்றோம், விசுவாசமாகவும் கொள்கையோடும் இருப்பதாக நினைக்கிறார்.

கதைசொல்லி, மிகப்பெரிய நம்பிக்கையில் திளைத்து அதில் அன்றாடம் கிட்டும் கைத்தட்டல்களும் விசில் சத்தங்களும் ஆராதனைகளும் ஆர்ப்பரிப்புளும் மனமகிழ்வை உண்டாக்கி அந்த மயக்கத்திலே திளைத்து இயக்கத்திற்காகத் தன்னை அர்ப்பனித்துக் கொண்ட ஒரு வாலிபன். பின்னாளில் இலக்கியம் சார்ந்து இயங்க ஆரம்பித்து, எழுத்துலகிற்கு வந்து எழுத ஆரம்பித்து இந்த மக்களுக்கான பிரச்சார யுக்தியாகவோ பரப்புரையாகவோ இல்லாமல் முக்கியமாக வட்டார வழக்குகளை இயல்பாகக் கையாண்டு ஒரு கதைசொல்லியாக நான் இருப்பது தவறா கதையே என்று கதையிடம் கேட்கிறான்.

கதை அவனிடம் சொல்கிறது, நீ ஒரு தனி மனிதன், உனக்கு ஏற்படும் உணர்வுகள் உண்மையானது, நீ உணரும் உணர்வுகளும் உண்மையானது, ஏற்படும் உணர்வுகளுக்கும், உணரும் உணர்வுகளுக்கும் அதிக வித்தியாசங்கள் இல்லை, ஒரு வித்தியாசத்தைத் தவிர. உன் அண்ணன்மார்கள் சுற்றி நின்று கைதட்டியது உனக்கு மகிழ்வென்றால், அது ஏற்படுத்தபட்டது. நீ யாருக்கேனும் யாரும் பரிந்துரைக்காத விதத்தில் உதவி செய்து நீ உணர்ந்த மகிழ்வு என்பது, நீ அடைந்த மகிழ்வு. உன் உள்ளுணர்வு உனக்குச் சுட்டிக்காட்டிய அறிவும், தெளிவும், மகிழ்வும் நீ உணர்ந்தவை. உன் அண்ணன்மார்கள்உனக்கு ஏற்படுத்தியது ஏற்படுத்தப்பட்டவை. ஏற்படுத்தப்பட்டவை யாவும் பலராலும், பல விதத்திலும், பல நேரங்களிலும், பல வகைகளிலும் உன்னிடம் ஏற்படுத்த முடியும். ஆனால் உன் உள்ளுணர்வு உனக்கு உணர்த்துவது என்பது கதையாகிய நான், கதைப்பவனாகிய உனக்கு ஏற்படுத்துவது, உணர்த்துவது.

இவ்வாறான சுயபரிசோதனையின் உச்சத்திலே, நீ ஒரு கதை சொல்பவனாக, எனக்குத் தெரிகின்றாய். சொல்லப்பட்ட கதையாகிய நான், உன்னிடத்தில் என்ன எதிர்பார்க்கின்றேன். நான் எதிர்பார்ப்பது என்னவென்பது உனக்குத் தெரிந்துபோன தருணத்தில் நீ உன் அண்ணன்மார்களை விட்டுப் பிரிந்தாய். உனக்காகவும், உன்னுடைய முன் முடிவுகளுக்காகவும், நீ உணர்ந்த எளிய மக்களுக்காகவும், கதை சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறாய். அப்படி நீ சொல்லிய கதைகள்தான் உன்னுடைய கதைகள். கொண்டாட்டமான மனநிலையின் உச்சத்தில் இருக்கும் தருணங்களிலே நீ எளிய மக்களைப் பற்றிப் பேசுகிறாய். எளிய மக்களின் வறுமை பற்றிக் கதை சொல்கிறாய். எளிய மக்களின் துயரங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறாய். இது ஏற்படுத்தபட்டதல்ல, உணர்ந்தது. தனிமனிதனாகிய உனக்கு உன்னுடைய உள்ளுணர்வும், கதையாகிய நானும் உணர்த்தியது. இந்த உணர்வின் உச்சத்திலே நின்றுதான் நீ எளிய மக்களைப் பார்க்கிறாய். நீ அவர்கள் மீது கருணையும், அன்பும் கொண்டு அவர்கள் அறிவும், செறிவும், வளமையும் கொண்ட வாழ்வியலை அமைத்துக்கொள்ள ஆசைப்படுகிறாய். நீ எதைக் கடத்த முற்பட்டாயோ, அதைக் கடத்தும் கருவியாகக் கதையாகிய என்னைப் பயன்படுத்துகின்றாய். உன் அம்மா உனக்கு சொன்னதுபோல.

…………………………………………………………

பவாவைப் பற்றி ஷைலஜா இப்படி சொல்றாங்க, ”அவர்கிட்ட எனக்கு ரொம்ப புடிச்சதே அப்ரிசிஷியேஷன்தான், புடிச்சிருந்தால் கொண்டாடுவார். புடிக்கலன்னா இனிமே நான் பேனாவே எடுக்க முடியாத படி கிழிச்சி மூஞ்சில போட்டுடுவார்”.

எனக்குத் தெரிந்து அதுதான் இந்தக் கதைப்பவனுக்கும் கதைக்குமான உரையாடல் தொடங்குகின்ற இடம். ஆனா ஜே.பி கதை சொல்லியைப் பற்றிச் சொல்லும்போது விஷூவல்தான் கதைசொல்லியை முதலில் ஈர்த்துப் பின்னர் ஆக்கிரமித்திருப்பதாகவும் சொல்லுகிறார். அதிலிருந்துதான் கதைசொல்லி ஒரு கருவியைத் தேர்ந்தெடுத்து எழுத ஆரம்பித்ததாக இந்த ஆவணப்படத்தில் ஜேபி பதிவு செய்கிறார்.

ஜெயமோகன் கதை சொல்லியைப் பற்றிப் பேசும்போது கதை சொல்லியின் வாழ்வியல் ஒரு கொண்டாட்டமான மனநிலையில் நெருக்கடி அற்ற வாழ்வியலாக இருப்பதாகச் சொல்கிறார். கதைசொல்லியின் எழுத்து அல்லல்படும் எளிய மனிதர்களை அவர்களுடைய துயரங்களைக் கருணையோடு பார்க்கக்கூடிய, எழுதகக் கூடிய எழுத்தாகவும் இருப்பதாக ஜெயமோகன் பதிவு செய்கிறார். இங்கிருந்துதான் ஆவணப்படத்தை மூன்று விதமாக நான் பிரிக்கிறேன். ஒன்று கதைசொல்லியைப் பற்றிய விமர்சனம். இரண்டு, ஷைலஜாவின் பதிவின்படி கதைசொல்லியின் ரசனை. மூன்று, காட்சிகளின் படிமங்களிலிருந்து கதை சொல்லல். இப்பார்வையிலிருந்து ஆவணப்படம் ஆரம்பிக்கும் இடம் சிங்காரக்குளம்.

படத்தில் சிங்காரக்குளத்தைப் பற்றிக் கதைசொல்லி பேசும்போது சிங்காரக்குளம் இருந்த ஜமின் பற்றியும், அதனுடைய அமைப்பு பற்றியும் விரிவாகச் சொல்கின்றார். ஜமின் நிலைமை இன்றைக்கு என்னவாக இருக்கிறது? என்று விஷூவலாகப் படத்தில் காட்டுகிறார்கள்.
குளத்தினுடைய ஒரு பகுதியை இயற்கை அறன் பாதுகாத்ததாகவும், இன்னொரு பகுதியை ஜமினின் முதலாளித்துவ மனோபாவம் பாதுகாத்ததாகவும் கதை சொல்லி சொல்லுகிறார். இரண்டு விஷயங்களால் பாதுகாக்கப்பட்ட அந்த நீர்நிலையைக் கதைசொல்லி சிறு வயதிலிருந்து செய்திகளாகக் கேட்டுக் கேட்டு பார்க்காமல் அனுபவிக்காமல் அனுபவிக்கவும் , பார்க்கவும் தூண்டப்பட்ட கதைசொல்லி சிங்காரக்குளத்தை நேரில் பார்க்கிறான். ஒரு மிகப்பெரிய சமூகம் நீர்நிலையைப் பார்ப்பதற்கும், அதை சுகிப்பதற்கும், அனுபவிப்பதற்கும், ஓர் இயக்கத்தை முன்னெடுத்து அந்த இயக்கமானது வெற்றி கொள்ளப்பட்டு இயற்கை அறன் அப்படியே விடப்பட்டு, இந்த முதலாளித்துவ மனோபாவம் பாதுகாப்பதிலிருந்து அந்த நீர்நிலை விடுவிக்கப்பட்டு, அது அதுவாகவே தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு எளிய மக்களுக்காக வரும்பொழுது, அது தேன் சொட்டும் தண்ணீராக இல்லாமல் போனதுதான் என்னுடைய மிகப்பெரிய சோகம் என்று கதைசொல்லி சொல்கிறார். இதைத்தான் கதைப்பவனுக்கும் கதைக்குமான உரையாடல்களாக நான் பார்க்கிறேன்.

ஒரு கதைசொல்லி தன்னுடைய கதையினிடம் மிகவும் மனம் திறந்து பேசக்கூடிய இடமாக நான் நினைக்கின்றேன். இந்த ஆவணப்படம் ஒரு கதைசொல்லி பற்றிய ஆவணப்படமாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. கதைசொல்லியும், கதையும் மனம் திறந்து பேசிக்கொள்கிற விஷூவலாகத்தான் பார்க்கிறேன். இந்தக் கதைசொல்லி கதையிடம் என்ன பேசகிறார்? எதைப் பற்றி ஆதங்கப்படுகிறார்? என்று பார்த்தோமானால் கதைசொல்லி தன்னுடைய பால்ய காலத்தில், அம்மா தனக்குச் சொன்ன பல செவிவழிக் கதைகள் மூலமாகத் தூண்டப்பட்டதையும் அவைகளை உண்மை என்று நம்பி தேடித் திரிந்ததையும் பேசுகிறார். கதைசொல்லி உண்மை என்று நம்புவதைக் கதையில் வந்த இடையனும், ஆடுகளும் கல்லாக சமைஞ்ச இடத்தைச் சொல்லும்பொழுது நமக்குப் புரிகிறது. உண்மையிலேயே கல்லாகச் சமைந்தது எப்படி இருக்கும்னு பார்க்க நினைக்கிறார். அவர் பால்ய பருவத்தை எட்டிப் பார்க்கக்கூடிய தருணத்தில் கதைகளில் பல விஷங்கள் குறியீடுகளாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்று அவருக்குப் புரிய வருகிருது.

ஒரு விஷயத்தின் மீது நம்பிக்கை வைத்து அந்த நம்பிக்கையை எட்டுவதற்காக ஓர் இயக்கத்தை முன்னெடுத்து அவ்வியக்கம் வெற்றி பெறும் பட்சத்தில் எந்த நோக்கத்திற்காக அவ்வியக்கம் நடத்தப்பட்டதோ, அந்த நோக்கம் நிறைவேறி, அவர்கள் இடத்தில் வந்து சேர்ந்ததா என்கிற மிகபெரிய கேள்வியைக் கேட்கிறார். ஒருவேளை கதைசொல்லி தன்னுடைய கதையினிடத்தில் கேட்டுவிட்ட கேள்வியாகவோ அல்லது கேட்டு நமக்குத் தெரியாமல்போன கேள்வியாகவோ இருக்குமா என்கிற யூகம் எனக்கு இப்படத்தைப் பார்க்கும்பொழுது தோன்றியது.

அப்படியான கேள்வி, குளத்தைப் பற்றி கேள்விப்பட்ட ஒரு சமூகம், தன்னிடமிருந்த ஒரு குளத்தையோ, குட்டையையோ சிங்காரக்குளத்துக்கு இணையாக மாற்றி அதைப் பற்றிய செவிவழிச் செய்தியை நாம் பரப்புரை செய்திருந்தால் ஒருவேளை சிங்காரக்குளமும் காப்பாற்றப்பட்டு அதேபோன்று இன்னொரு அருமையான குளமும் கிடைத்திருக்கும் என்பதாக.

நீர்நிலைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான அறிவும் செறிவும் பெற்ற ஒரு மேம்பட்ட சமூகத்தை உருவாக்கி இருக்க முடியுமோ, ஒருவேளை மேம்பட்ட சமூகம் என்று சொல்லிக்கொள்ளக் கூடிய முதலாளித்துவ மனோபாவம் உடைய ஒரு சமூகம், குளத்தை வைத்திருப்பதாக நம்பிய விஷயத்தின் மீது ஆர்வத்தின்பால் ஓர் இயக்கம், முற்பது நாற்பது வருடங்களாக முன்னெடுத்த பின்பு குளத்தை எட்டிப் பார்க்கின்றான்.

எட்டிப் பார்த்தால் அந்தக் குளம் யாராலும் பயன்படுத்த முடியாத யாருக்கும் பயனற்ற ஒரு நீர்நிலையாக இருப்பதைக் கண்ணுரும்பொழுது இந்த நீர்நிலையைப் பாதுகாப்பது, இதே போன்று இன்னொரு நீர்நிலையை உருவாக்குவது அதே போன்ற சமூகத்தை உருவாக்குவது, அப்படியான விஷயங்களில் முற்பது வருடமாகக் கவனம் செலுத்தாமல் போனது, அதைப் பற்றிக் கதைசொல்லி தன்னுடைய கதையிடம் கேட்டு ஆதங்கப்பட்டுக் கேள்வி எழுப்புகிறாரா என்று எனக்குத் தோன்ற ஆரம்பித்தது.

ஒரு சமூக மாற்றம் அறிவையும் அறிவு சார்ந்த விஷயங்களையும் ஊட்டி ஒரு சமூகத்தை அறிவின் உச்சதுக்குக் கொண்டு போவதற்குப் பதிலாக அறிவோடு வாழ்ந்த ஒரு சமூகம் இருந்ததாக நம்பி அந்த இடத்தில் கொண்டுபோய் மனிதர்களைக் குடியேற்றிவிட்டால் அல்லது இவர்களை அங்கே போய் இருக்கச் செய்துவிட்டால் இவர்களுக்கும் அறிவு வந்துவிடும், பாஞ்சாலங்குறிச்சி என்ற நிலப்பரப்பில் நின்றால் வீரம் வந்துவிடும் என்கின்ற ஒரு நம்பிக்கைக்கு இணையாக ஒரு நம்பிக்கை இன்னமும் நிலவுகிறது.

அப்படி சினிமா நட்சத்திரங்களுடைய கட் அவுட்டுகளுக்குப் பக்கத்தில் நின்று புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டால் நாமும் சினிமா நட்சத்திரம் ஆகிவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையையோ, தேன் சொட்டும் அருவி தேனருவி என்கின்ற நம்பிக்கையையோ, இது போன்ற விஷயங்களின் மீது நாம் ஆர்வத்தோடு சொயல்பட்டு, அதை எதிர்த்து அதை அடைவதற்கான ஒரு மிகப் பெரிய ஒரு இயக்கத்தை நடத்தி அந்த இயக்கம் இலக்கை அடையும்போது அங்கு அவர்களுக்குக் கிடைக்கின்ற ஏமாற்றம் அந்த ஏமாற்றத்தின் வலி, அந்த வலியின் வெளிப்பாடு இந்தச் சமூகத்தின்மேல் கதைசொல்லி பவா செல்லதுரை எவ்வளவு அன்போடும், கருணையோடும் சைலஜா சொன்னதைப் போல மிகபெரிய விமர்சனத்தை முன்வைக்கின்றார் என்று இந்தப் படம் மூலமாக எனக்குக் கிடைத்ததாகத்தான் நான் நம்புகின்றேன்.

…………………………………………………………

அஜிதன் கூடவும், வம்சி கூடவும் நான் கதைசொல்லியைப் பற்றி அடுத்த நாள் காலையில் நிறைய பேசிக்கொண்டு இருந்தேன். அப்போது எங்களுக்கு ஒரு பார்வையை அஜிதன் சொன்னான். கதைசொல்லியின் எல்லாக் கதைகளிலும் பொதுவாக ஒரு கதையில் கன்னி வைப்பதைப் பற்றிச் சொல்கிறார், இன்னொரு கதையில் ஒரு கூண்டுக்குள் அடைபட்ட மனிதனைப் பற்றிச் சொல்கிறார், இன்னொரு கதையில் எலிகளை எப்படிப் பிடிப்பார்கள்னு, எல்லா வலைகளையும் அடைத்து… என்பதைப் பற்றிப் பேசுகிறார். இதிலிருந்து பவா செல்லதுரை என்கிற மனிதனுக்கு உள்ளே இருந்து புகைமூட்டத்தில் வேகிற வேதனையும் தெரியும், வெளியில் வந்து நிலப்பிரபுத்துவ தன்மையின் மனோபாவத்தினுடைய கொண்டாட்டமும் தெரியும். ஆகவே இந்த நிலப்பிரபுத்துவ மனப்பான்மையில் உள்ள காபந்து செய்யபட்ட கொண்டாட்டம் என்கிற மனோபாவத்தை, மனநிலையை அவர் உடைத்து வெளியில் கொண்டு வந்து எளிய மக்களுக்குக் கிடைக்கச் செய்யும் ஒரு மனிதராகக் கதைசொல்லி தன்னை உருவகப் படுத்திக் கொண்டதன் விளைவு தன்னுடைய கதையுடன் கதைசொல்லி ஆதங்கப்பட்டுப் பேசுவது, கேள்வி கேட்பது கதைசொல்லி கதையிடம் கேட்கும் கேள்விகள் என்று அறிந்துகொண்டேன்.

உள்ளிருந்து அனுபவித்த வேதனையைத் தாண்டி, அவர் எளிய மக்களுக்கு இந்த கொண்டாட்டமான மனநிலையைக் கொண்டு சேர்க்கும்பொழுது அவர் அனுபவிக்கும் வேதனை அலப்பரியதாகத்தான் இருக்கிறது. கதைசெல்லி பவா செல்லதுரை தன் கதையினிடத்திலே அதங்கப்படுகிறார். சூழலை முன்நிறுத்தி ஆதங்கப்படுகிறார். இந்தச் சுற்றுச்சூழல் இன்றைக்கு இவ்வளவு கேடுகெட்டுப் போய்விட்டதே. இப்போ இந்த விஷூவல்ஸ் இல்லாம ஜே.பி சொன்ன மாதிரி இந்தக் கொண்டாட்டமான மனநிலையை இந்த எளிய மக்களிடம் எப்படிக் கொண்டுபோவது என்கின்ற ஆதங்கத்தின் உச்சம்தான் கதையினிடத்தில் பேசும்பொழுது எழுப்பும் கேள்வியாக எனக்குப் படுகின்றது.

கதை அவருக்குத் திரும்பவும் ஒரு கேள்வியை எழுப்பி பதிலையும் சொல்வதாக இந்தப் படம் முடிவடைகின்றது.கதை, கதைப்பவனிடத்தில் கேட்கும் கேள்வி எளிய மக்களிடத்தில் கொண்டாட்டமான மனநிலையைக் கொண்டு சேர்ப்பதற்குச் சூழல் சார்ந்த, மனோபாவம் சார்ந்தும், அறிவு சார்ந்த விசயங்களை அவர்களுக்குச் செரிவூட்டி இருந்தால் இந்த முப்பது நாற்பது ஆண்டுகளில் தாங்கள்கேட்ட, தாங்கள் செவிவழியாக அடைந்த செய்திகளின் உண்மைத் தன்மை அறியாமல் அதன்மீது போர்த்தொடுத்து அதற்கு இயக்கம் கண்டதுக்குப் பதிலாக அதைப்போன்ற இன்னொரு சாம்ராஜ்ஜியத்தை நாமே இந்த முற்பது நாற்பது வருடத்தில் உருவாக்கி இருப்போமேயானால் அது தாங்கள் இயக்கம் காணவேண்டிய அவசியத்தையும், எதற்காகக் கண்டிருக்க வேண்டும் என்கின்ற அவசியத்தையும், அப்படியாக ஒரு இயக்கம் இணையாக முன்னெடுக்கப்பட்டிருந்தால், பழமையும் காப்பற்றப்பட்டிருக்கலாமே, புதுமையும் மிக அழகாகத் தங்களுக்கான அடையாளமாக வாழ்வியலின் கொண்டாட்டமாக உண்மையிலேயே இருந்திருக்குமோ அப்படியான கேள்வியைத்தான் அந்தக் கதை கதைசொல்லியான பவா செல்லதுரையிடம் எழுப்பி இன்றைக்குத் தனிமனிதன்தான் இயக்கம், அப்படித் தனி மனித இயக்கத்தினுடைய முன்னோடியாகவும் தனிமனிதன்தான் இயக்கம் என்பதை வருங்கால இளைய தலைமுறைக்கு நிதர்சனமாக உணர்த்துபவனாகவும் நீ இருக்கிறாய். உன்னைப் பார்த்த இளைஞர்களும், உன்னைப் பார்த்த இன்றைய சமுதாயமும் உன்னைப் போன்ற தனிமனித எழுச்சியும் கொண்டாட்டமும் மனநிலையும் வாழ்வியலும் கொண்டு இயங்க ஆரம்பித்து இனிவரும் காலங்களில் அடுத்த முப்பது நாற்பது ஆண்டுகளில் நீ நினைக்கும்உலகத்தை உன் கண்முன்னாலேயே சிருஷ்டிக்கும் ஒரு கதை சொல்லியாக இந்தச் சமுதாயத்திற்கு நீ கிடைத்திருக்கின்றாய். நீ அறிவானவன், நீ அன்பானவன், you are the man of love என்று சொல்வதாகத்தான் இந்தப் படம் எனக்குத் தெரிகின்றது.

வம்சி: பவா வெறும் கதை சொல்லியா ?

பல இடங்களில் சாப்பாட்டைப் பத்தி இந்த ஆவணப்படத்தில் சொல்லப்பட்டிருகிறது. பவா விருந்திற்கு அழைப்பதாகவும் விருந்து முடிந்த பின், ’இது என் வாழ்நாளில் மிகச் சிறந்த விருந்து’ என்று நண்பர்களிடத்தில் சொல்வதாகவும் அர்த்தப்படும்படியான காட்சிகள் இந்தப் படத்தில் இருக்கிறது. நீங்கள் கேட்ட பவா வெறும் கதைசொல்லியா என்பதற்கான பதிலுக்காக நான் இந்த ஆவணப்படத்தில் இருந்து இந்தக் காட்சிகளை எடுத்துக்கொள்கிறேன்.

பவா என்கிற கதைசொல்லி ஏன் கதைகளைச் சொல்ல வேண்டும். கதைசொல்லி கதைகளை யாரிடத்தில் சொல்லுகின்றான். தனக்கு முன்னால் தன்னைவிடத் தொலைதுரத்தில், தொடர்புக்கு அப்பால் இருக்கக் கூடியவர்களிடம், தன்னை சந்திக்க வரும் நபர்களிடத்தில், தன் சந்திப்பே இல்லாமல் தொடர்புகொள்ளும் பல பேரிடத்தில், பேச்சின் மூலமாக ஒரு தொடர்பை எல்லையை விரிவுபடுத்துவதற்காக ஒரு கதையின் மூலமாக இணைகிறான். கதைசொல்லிக்குப் புற உலகம் என்பது கொண்டாட்டம் மகிழ்வு, அக உலகம் என்பது வலியும் வருத்தமும்.

கதைக்கு அகம் என்பது கொண்டாட்டம், மகிழ்ச்சி. புறம் என்பது வலியும் வருத்தமும். ஆகக் கதைசொல்லி கையாளும் யுக்தி கதைக்கு நேரெதிர்மாறானது. கதை கையாளும் யுக்தி கதைசொல்லிக்கு நேரெதிர்மாறானது. இப்பொழுது கதையைப் பார்த்துக் கதைசொல்லி கேட்பது மாதிரியான கேள்வி:

“நான் வெறும் கொண்டாட்டமான மனநிலையை மட்டும் எளிய மக்களுக்குக் கடத்த நினைத்தேனா?”

”இல்லை”.

அப்போ எளிய மக்களை மேம்படுத்த, எளிய மக்களைச் சமூகத்தின் உயர்ந்த அந்தஸ்தில் நிறுத்த. அதைத்தான் அதைசொல்லியின் பள்ளித்தோழி முதல் காட்சியில் சொல்லுவார்கள். சமூகத்தில் நாங்க நிக்கனும் அப்படின்னா, ’அப்படிங்குற’ வார்த்தை இருக்கும் சமுகத்தில் இவர்களை இவர்கள் மேம்படுத்திக்கொள்ள எப்படிப் பொருளாதார ரீதியாகவா, அறிவிலா, எந்தவகையில நாகரிகத்திலா, காலச்சாரத்திலா, எந்தவகையில இப்படி பல வடிவங்கள் இருக்கு, ஆக இந்த எளிய மக்கள் தன்னுடைய சமூகத்தை மேம்படுத்த செழுமைபடுத்த, செம்மையடையச் செய்ய ஒரு பிம்பம் தேவைபட்டிருக்கின்றது. அந்த பிம்பம்தான் ஜே.பி சொன்ன மாதிரி விஷுவல் இன்ஸ்பரேஷன். அந்த விஷ்வல்தான் அம்மா சொன்ன கதைகளில் இவருக்கு உருவான பிம்பம், அந்த விஷ்வல்தான் இவர் தேடிப் போகிற தேடல், அந்த விஷ்வல்தான் இவருக்குள்ளிருந்து வெளிப்படுகின்ற வெளிப்பாட்டு வடிவமான கதை. கதைசொல்லி யாருக்காகக் கதை சொல்கிறன், கதைசொல்லி தனக்காகத்தான் கதை சொல்கின்றான். கதைசொல்லியால் சொல்லப்பட்ட கதை, கதைசொல்பவனுக்குச் சொல்லப்பட்ட இடத்திலிருந்து ஆரம்பித்து, தினந்தோறும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு கதையைக் கதை கதைசொல்லிக்குச் சொல்கிறது. இப்படி இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்போ எப்போதோ சொல்லப்பட்ட ஒரு கதை சொல்லப்பட்டவனுக்கு அதன் பின்னர் தினந்தோறும் கதை சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறது. இவ்வாறான கதை கதைசொல்லியினிடத்திலே சொல்லப்பட்ட கதையாகத்தான் நான் பவாசெல்லதுரையின் இந்தப் படத்தினைப் பார்க்கிறேன், பார்த்தேன். இப்படித்தான் நினைத்து பவா செல்லதுரை வாழ்ந்திருக்கிறாரா? இப்படித்தான் நினைத்து ஆர்.ஆர். சீனிவாசன் பதிவு செய்திருக்கிறாரா? இப்படித்தான் நினைத்துஅவர்கள் எங்களுக்குத் திரையிட்டார்களா?

இருக்கலாம், இல்லாமலும் இருக்கலாம். மிகச் சாதாரண ஓர் எளிய மனிதனாக – என் முன்னே அந்தப் படம் – கதைசொல்லியும் கதையும் சொன்ன கதையைத்தான் நான் உங்களுக்கல்ல எனக்குக் கதையாகச் சொன்னேன். அதாவது கதை எனக்குச் சொன்ன கதையைச் சொன்னேன்.

…..
நன்றி: அஜிதன், வம்சி, பாவேந்தன்

Comments are closed.