முத்தொள்ளாயிரம் எளிய உரை / வளவ.துரையன்

[ A+ ] /[ A- ]

images (9)

முத்தொள்ளாயிரம்—76
பேய் விளக்கயரும் பெற்றி
முடித்தலை வெள்ளோட்டு மூளைநெய் யாகத்
தடித்த குடர்திரியா மாட்டி—எடுத்தெடுத்துப்
பேஎய் விளக்கயரும் பெற்றித்தே செம்பியன்
சேஎய் பொருத களம்

பேயெல்லாம் வெளக்கேத்தற பாட்டு இது. போர் கடுமையா நடக்குது. சோழனோட பையன்தான் சண்டை போடறான். எதித்த மன்னரோட கிரீடம் போட்டு இருக்கற தலையெல்லாம் ஒடையுது; மண்டை ஓடெல்லாம் வெள்ளையா கெடக்குது. எங்க பாத்தாலும் தலையிலேந்து வந்த மூளை சிதறிக் கெடக்குது. வயித்திலேந்து வெளி வந்த கொடலெல்லாம் கெடக்குது. இதப் பேயி பாத்துதுங்க. ஒடனே அதுங்க அதையெல்லாம் வச்சு வெளையாட நெனச்சுதுங்க; ஒடைஞ்ச மண்டை ஓட்டை அகலா வச்சு, அதுல மூளை எடுது நெய்யாக வச்சு. கொடலுங்களத் திரியாப் போட்டு வெளக்கேத்தி வெளையாடிச்சுங்களாம்.
இதை விடப் பயங்கரமாப் பேயிங்க செய்யறதைப் பாக்கணும்னா கலிக்கத்துப் பரணி படிக்கணும்.

முத்தொள்ளாயிரம்—77
ஊமன் பாராட்டல்
இரியல் மகளிர் இலைஞெமலுள் ஈன்ற
வரிஇளஞ் செங்கால் குழவி–அரையீரலின்
ஊமன்பா ராட்ட உறங்கிற்றே செம்பியன்தன்
நாமம்பா ராட்டாதார் நாடு
[இரியல் மகளிர்=போர்க்களத்தில் ஊரிலிருந்து விலகிச் சென்ற பெண்கள்; இலைஞெமல்=இலைச்சருகு; வரிஇளஞ் செங்காற்குழவி=வரிகள் உள்ள செம்மையான காலை உடைய குழந்தை; ஊமன்=கூகை]

”தோழி! அன்னிக்கு அவங்கள்ளாம் நம்ம சோழனோட பேரைப் பத்திப் புகழ்ந்து பேசாம இருந்தாங்க இல்ல; அவங்களோட கதி இன்னிக்கு என்னாச்சு பாத்தியா? அவங்க நாட்டு மேல நம்ம படை எல்லாம் போச்சு; ஒடனே அந்த ஊர்ல இருந்த பொம்பளைங்க எல்லாம் ஊரை உட்டுட்டுப் போயி காட்டில போயித் தங்கிட்டாங்க; அந்தப் பொண்ணுங்கள்ள சில கர்ப்பிணிகளும் இருந்தங்க; அவங்களுக்கு எல்லாம் அங்க கொழந்தை பொறந்துடுச்சு; கொழந்தைகளைப் போடறதுக்கு ஒரு பாயி கூட இல்ல; கீழே நெறைய இலைங்களோட சருகெல்லாம் கெடந்துச்சு; அந்த சருகு மேலதான் கொழந்தைகளைப் போட்டாங்க; ஒரு நாள் நடு ராத்திரி; அந்தக் கொழந்தைங்கள்ளாம் அழுவுதுங்க; எல்லாருக்கும் ஒரே பயமாயிருக்குது; கொழந்தைகளைத் தூங்க வைக்க யாரு தாலாட்டுப்பாடறது? மரத்து மேல இருந்த கூகை அதாவது கோட்டான்னு வச்சுக்கலாம் இல்ல, ஆந்தைன்னு வச்சுக்கலாம்; அதுங்கதாம் கத்துதுங்க; அதுவே தாலாட்டு மாதிரி இருக்குது. அப்படி அதுங்க பாடற தாலாட்டுலதான் அந்தக் கொழந்தைங்க தூங்குதுங்க.
அதாவது சோழனப் பாராட்டதவங்க நாடு என்னாகும்றதை இப்பாட்டு நல்லா அழுகை வர்ற மாதிரி சொல்லுதாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—-78
நூறாயிரம்
பொன்னி வளநாடன் கைவேல் பொழிநிலவால்
முன்னர் அசைந்து முகுளிக்கும்—தன்னேர்
பொரவந்த வேந்தர் புனைகடகச் செங்கை
அரவிந்த நூறா யிரம்
[முகுளிக்கும்=குவியும்; பொரவந்த=போர் செய்ய வந்த; அரவிந்தம் தாமரை]

”தோழி! நம்ம சோழ அரசனோட பல அரசருங்க சண்டை போட வந்தாங்க; கிட்ட வந்து அவனோட படைகளையும் அவனையும் பாத்துட்டுப் பயந்துட்டாங்க; எல்லாரும் போயி அவனைக் கையெடுத்துக் கும்பிடறாங்க; எத்தனை பேரு தெரியுமா? நூறாயிரம் பேரு இருக்கும்; அப்படிக் கும்பிடறவங்கள்ளாம் அவங்க கையில கடகம் போட்டிருக்காங்க. அதாவது பொண்ணுங்க போடற வளையலு மாதிரி அது இருக்கும்; கொஞ்சம் தடிமலா இருக்கும். அவங்க கையெல்லாம் நல்லா செக்கச் செவந்து தாமரைப் பூப் போல இருக்குதுங்க. ஆனா அவை எல்லாம் பூக்காம குவியுதுங்க; தாமரைப் பூ எப்பவும் சூரியனைப் பாத்தாதான் மலரும். சந்திரனைப் பாத்தா குவிஞ்சுடும். நாட்டை ஆளற அந்த வேல் நிலவு போல குளிர்ச்சியானதாம். அதனோட குளிர்ச்சியால நூறாயிரம் தாமரைப் பூவும் பயந்து போயி குவிஞ்சு போச்சாம்”

முத்தொள்ளாயிரம்—79
தேரடிக்கூர் வெம்படை
போர்வேலின் வென்றதூஉம் பல்புகழால் போர்த்ததூஉம்
தார்மேவு திண்புயத்தால் தாங்குவதூஉம்—–நீர்நாடன்
தேரடிக்கூர் வெம்படையால் காப்பதூஉம் செங்கண்மால்
ஓரடிக்கீழ் வைத்த உலகு
[தேர்க்கால்”ஆழி; அதாவது ஆணை; திண்புயம்=வலிமையான தோள்]

இந்தப்பாட்டு சோழனை இகழ்ச்சியாப் பேசறமதிரி புகழற பாட்டு. அதாவது பெருமாளு ஒருகாலத்துல எந்தத் துன்பமுமில்லாம அவரோட காலடியால இந்த ஒலகத்தை அளந்தார் இல்லியா? அந்த ஒலகத்தைத்தான இப்ப அந்த சோழன் ஆளறான்னு ஒரு வீரன் அவனோட நண்பன்கிட்ட சொல்றான். அவனோட அரசன் இந்த ஒலகம்பூரா ஆளறான்னு அவன் பெருமையா சொல்றான்.
”நண்பா! நம்ம சோழனுக்கே நீர்நாடன்னு பேரு; அவன் எந்த ஒலகத்தை ஆளறான் தெரியுமா?போர் செய்யற வேலால எதிரிங்களை வென்றதும், இன்னும் நெறைய புகழ் அடைஞ்சவருமான, மாலையெல்லாம் போட்டுக்கிட்டு இருக்கற பலமான தோள்கள் இருக்கறவருமான, தேர்க்கால்னு பேரு வச்சிருக்கற சக்கரத்தால காப்பத்தறவருமான, செவந்த கண்ணொட இருக்கற பெருமாளு அவரோட காலோட ஓரடியால அடக்கிக் கீழே வச்ச ஒலகத்தைத்தானே”
இதான் இந்தப் பாட்டோட பொருளாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—80
தளைபட்ட தாள்
ஏங்கா முகில் பொழியா நாளும் புனல்தேங்கும்
பூங்கா விரிநாடன் போர்மதமா—நீங்கா
வளைபட்ட தாளணிகள் மாறெதிர்ந்த தென்னர்
தனைபட்ட தட்டா மரை.
[ஏங்கா=ஏங்கி; மாறி=பகை; தளை விலங்கு; மதமா=மதமுள்ள யானைகள்; தாளணிகள்=காலணிகள்; வளைபட்ட=வளைத்திடப்பட்டன; தாள்தாமரை=கால்களாகிய தாமரை; தளைபட்ட=விலங்கிடப்பட்டன]

இந்தப் பாட்டும் சோழனோட வீரத்தைப் பத்திதான் சொல்லுது.
அவன் ஒரு நாட்டு மேல படையெடுக்கணும்னு நெனச்சா அவனோட யானைப் படையில இருக்கற யானைகளுக்கு எல்லாம் கால்கள்ள வீரக் கழல் போடுவாங்களாம்; அதை அதுங்களுக்குப் போட்ட ஒடனேயே அவனோட எதிரிங்களோட காலுக்கெல்லாம் விலங்கு போட்ட மாதிரி ஆயிடுச்சாம்.
”நண்பா! மானமே மழை பெய்யாட்டா கூட தண்ணிவளம் கொறையாத நாடு நம்ம சோழனது. அவன் சண்டைக்கு யானைகளைத் தயார் செய்யச்சே அதுங்களோட காலுக்கெல்லாம் வீரக் கழல் பூட்டுவாங்களாம்; அதைப் பூட்டின ஒடனேயே அவனோட எதிரிங்களோட தாமரைபோல இருக்கற காலுக்கெல்லாம் விலங்கு பூட்டின மாதிரி ஆயிடுச்சாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—81
பொருள்நசையால் பாரா
செருமான வேற்சென்னி தென்னுறந்தை யார்தம்
பெருமான் முகங்கண்ட பின்னர்—ஒருநாளும்
பூதலத்தோர் தம்மைப் பொருள்நசையாற் பாராவாம்
காதலித்துத் தாழ்ந்திரப்போர் கண்.
[செரு=போர்; மானவேல்=வெற்றிதரும் வேல்; தென்னுறந்தை=தெற்கே உள்ள உறந்தை;
நசை =ஆசை]
சோழ மன்னனை நமக்குப் பொருள் வேணும்ற நெனப்போட பாத்தாலே போதுமாம். கேக்கக் கூட வேண்டாமாம். ஒடனே நமக்கு அவன் வேணும்ற அளவுக்குப் பொருள் தருவானாம். அதவது வேற எவர்கிட்டயும் போய்க் கேக்க வேணாத அளவுக்குத் தருவானாம். அதால அவனைப் பாத்த கண்ணுங்க வேற எவரையும் பொருள் வேணும்ற நெனப்போட பாக்காதாம்.
”நண்பா! பொருள் வேணும்ற நெனப்போட தாழ்ந்துபோயிப் பாக்கறவங்களோட கண்ணுங்க, ’சென்னி’ன்ற பேரோட இருக்கற, தெற்க இருக்கற ஒறையூர்ல வாழற சோழ அரசனோட மொகத்த பாத்ததக்கு அப்புறம் ஒருநாள் கூட இந்த ஒலகத்துல பொருள் வேணும்னு யாரையும் பாக்காதாம்”. இதான் இந்தப் பாட்டோட பொருளாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—82
இரேவதித் திருநாள்
அந்தணர் ஆவொடு பொன்பெற்றார் நாவலர்
மந்தரம்போல் மாண்ட களிறூர்ந்தார்—எந்தை
இலங்கிலைவேல் கிள்ளி இரேவதிநாள் என்னோ
சிலம்பிதன் கூடிழந்த வாறு
[சிலம்பி=சிலந்தி]

இலை போல வேல் வச்சிருக்கற சோழ அரசனுக்குப் பொறந்த நாளு வருது. அதுக்காக மக்கள் எல்லாரும் அவங்க அவங்க ஊட்டை எல்லாம் சுத்தமாக்கறாங்க; ஒட்டடை அடிக்கறாங்க; சிலந்தி கூட்டை எல்லாம் கலைக்கறாங்க; செவுத்துக்கெல்லாம் சுண்ணாம்பு அடிக்கறாங்க; அரசன் பொறந்த நட்சத்திரம் இரேவதி. அந்த இரேவதித் திருநாளில் அரசன் எல்லாருக்கும் பரிசு அளிக்கறான். அந்தணர்கள் பசுமாடுகள் பொன்னெல்லாம் வாங்கிக்கறாங்க; நாவன்மை இருக்கர புலவரெல்லாம் மலையளவுக்குப் பெரிசான யானை வாங்கிக்கறாங்க; எல்லாரும் ரொம்ப மகிழ்ச்சியா இருக்கறாங்க; ஆனா பாருங்க தன் கூட்டை இழந்த சிலந்தி மட்டும் வருத்தமா இருக்குதுங்க; அதைத்தான் இந்தப்பாட்டு சிலம்பி தன் கூடிழந்தவாறுன்னு சொல்லுது.

முத்தொள்ளாயிரம்—83
அறிவரிதாய் நிற்கும்
கன்றும் வயவேந்தர் செல்வம் பலகவர்ந்தும்
என்றும் வறிஞர் இனங்கவர்ந்தும்—ஒன்றும்
அறிவரிதாய் நிற்கும் அளவினதாய் அம்ம
செறிகதிர்வேல் சென்னி திரு
[கன்றும்=மனம் மாறுபட்ட; வய வேந்தர்=வலிய மன்னர்; வறிஞர்=ஏழைகள்; செறிகதிர் வேல்=நிறைந்த ஒளி உள்ள வேல்]

தலைவி தன் தோழிகிட்ட சொல்ற பாட்டு இது. இந்தப் பாட்டுல அவ அரசனோட கொடை, வீரம், செல்வம் எல்லாம் சொல்றா. அவ சொல்ற மாதிரியே பாக்கலாம்.
”தோழி! நல்லா ஒளியோட இருக்கற வேலு வச்சிருக்கற சோழ அரசன் இருக்கானே; அவன் செல்வம் நாளுக்கு நாள் அவனோட வெற்றியால வளருது; அதை ஏழைங்க தாமே வந்து எடுத்துக்கிட்டுப் போறாங்க; அதால அது கொறையுது; தெனம் இதே மாதிரி நடக்கறதால அந்தப் பணத்தை அளந்து கணக்கிடவே முடியல”.

முத்தொள்ளாயிரம்—84
படை வீரமோ கொடை வீரமோ
சேர்ந்த புறவின் நிறைதன் திருமேனி
ஈர்ந்திட் டுயர்துலைதான் ஏறினான்—- நேர்ந்த
கொடைவீர மோமெய்ந் நிறைகுறையா வன்கட்
படைவீர மோசென்னி பண்பு

”இதைக் கேளுடா ஒருகாலத்துல ஒரு புறாவொட எடைக்காக தன் ஒடம்புத் தசையையே தராசுத் தட்டில அறுத்து வச்சான்; ஆனாலும் தட்டு நேரா நிக்காததால தானே போய் ஏறி ஒக்காந்தானாம். ஒடம்பை அறுக்கும்போது வச்ச பொறுமையும், அதைக் குடுத்த கொடையும், நாம அவ்னோட கொடை வீரம்னு சொல்ல்லாமா: இல்ல, படை வேரம்னு சொல்ல்லாமா? இரண்டும் இல்ல இது அவனுக்கு எப்பவுமே இருக்கற ஒரு சாதரண தன்மைதான்”
சிபின்ற சோழன் எப்பவோ செஞ்சதை அந்தப் பரம்பரையில வந்ததால இவனுக்குச் சொல்றாங்க; அத்தோட இதே வரலாற்றைக் கம்பரும், “புறவொன்றின் பொருட்டால் யாக்கை புண்ணுற அரிந்த புத்தேள்” னு சொல்லுவார்.

முத்தொள்ளாயிரம்-85
கைக்கிளை
திறந்திடுமின் தீயவை பிற்காண்டும் மாதர்
இறந்துபடிற் பெரிதாம் ஏதம்—உறந்தையர்கோன்
தண்ணார மார்பில் தமிழ்நர் பெருமானைக்
கண்ணாரக் காணக் கதவு

சோழ அரசன் குதிரை மேல ஊர்வலம் வரான். ஏற்கனவே அவனைப் பாத்துக் காதலித்து மனத்தைக் கொடுத்த பொண்ணுங்க மறுபடியும் பாத்தா அவங்களுக்குத் தீமை வந்துடும்னு அவனைப் பாக்கவிடாம கதவை எல்லாம் அடைச்சுட்டாங்க; ஆனா செவிலித்தாய்ங்க சொல்றாங்க, “கதவைத் திறந்துவிடுங்க; அதால் தீமை வந்தா அப்பறம் பாக்கலாம். அதைப் போக்கிக் கொள்ளலாம்; ஆனா கதவை அடைச்சு வச்சு அதால உள்ள இருக்கற பொண்ணுங்க செத்துப் போயிட்டா பொண்ணைச் சாகடிச்ச பாவம் வந்து சேரும்” அதால அந்தப் பொண்ணுங்க கண்ணாரப் பாக்கட்டும் கதவைத் தெறந்து உடுங்கன்னு இந்தப் பாட்டுல சொல்லப்படுது.

முத்தொள்ளாயிரம்—86
நீணிலத் தார்வளவ னின்மேலா னாகவும்
நாணிண்மை யின்றி நடத்தியால்—நீணிலங்
கண்டன்ன கொண்டல் வருங்கா விரிநாட்டுப்
பெண்டன்மை இல்லை பிடி
[நீலம்=குவளைப் பூ; தார்=மாலை; பிடி=பெண் யானை]

ஒரு பெண்யானை மேல ஏறி சோழன் வரான்; அப்ப ஒரு பொண்ணு அவனைப் பாக்கறா;
அவ அந்த யானையை பாத்துக் கேக்கற மாதிரி இந்தப் பாட்டு இருக்குது.
பெண்யானையே! நீலப்பூக்களான குவளைப் பூவெல்லாம் வச்சுக் கட்டி இருக்கற மாலையைப் போட்டிருக்கற சோழன் ஒன் மேல ஏறி வரான். நீ கொஞ்சம் கூட வெக்கம் இல்லாம நடந்து போறயே! இது சரியா? இந்தக் காவிரி நாட்டுக் கொளத்துல அதிகமா பரந்துப் பூத்து இருக்கற நீலமலரைப் போல மேகமெல்லாம் இருக்கும்; இந்த நாட்டின் பொண்ணுங்களுக்கு இருக்கற பெண்தன்மை ஒனக்கு இல்லையே! இந்த நாட்டுப் பொண்ணுங்க பெய்யின்னா மழை பெய்யும்; அதாலதான் இந்த நாட்டுல நீர்வளம் இருக்கு;
அப்படிப்பட்ட நாட்டுல இருக்கற நீ இந்த நாட்டுப் பொண்ணுங்களுக்கு ஏத்த படிக்கு நடக்க வேண்டாமா?”
அந்தப் பெண்யானை ரொம்ப வேகமாப் போகுதாம்; அது கொஞ்சம் மெதுவாப் போனா இவ சோழனோட அழகை இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பாக்கலாமாம்; அதாலதான் அந்த யானையைப் பழிச்சுப் பேசறா.

முத்தொள்ளாயிரம்—87
வலையில் கயல்போல்
சுடரிலைவேல் சோழன்தன் பாடலம் ஏறிப்
படர்தந்தான் பைந்தொடியார் காணத்—தொடர்புடைய
நீல வலையில் கயல்போல் பிறழுமே
சாலேக வாயில்தொறும் கண்
[பாடகம்-சோழனது குதிரை; கயல்=கெண்டை; சாலேகம்=சன்னல்]

சோழன் வீதியிலே உலா வரான்; சிறந்த அவனோட குதிரை மேல வரான்; கையில நல்ல ஒளி மின்னறதும் இலை போல இருக்கறதுமான வேலு வச்சிருக்கறான்; அழகான பச்சையான வளையலு எல்லாம் போட்டு இருக்கற பொண்ணுங்க எல்லாம் பாக்கற மாதிரி வீதியில வரான்; ஒவொரு ஊட்டிலும் இருக்கற சன்னலுங்க வழியா பொண்ணுங்க எல்லாரும் நல்லாப் பாக்கறாங்க; அப்ப அவங்க கண்ணு எப்படி இருக்கு தெரியுமா? மீனுங்க வலையில மாட்டிக்கிட்டா எப்படி அங்கும் இங்கும் துள்ளிக் குதிக்குமோ அப்படிப் பிறழுகின்றன. சோழனோட அழகான நீர்க்குளத்தில பொய் விழுவோமான்னுத் துள்ளிக் குதிக்குதாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்—88
கண்டன உண்கண் கலந்தன நன்னெஞ்சம்
தண்டப் படுவ தடமென்தோள்—-கண்டாய்
உலாஅ மறுகில் உறையூர் வளவற்[கு]
எலாஅ முறைகிடந்த வாறு
[உண்கண்= மை பூசப்பட்ட கண்; தட=பெரிய; எலாஅ=எல்லா]

சோழ மன்னனைப் பார்த்த ஒருத்தித் தன் தோழிக்கிட்ட சொல்றா.
”அன்னிக்கு ஒரு நாளு வளவன் நம்ம வீதியில உலா வந்தான். அப்ப எம் மனசும், மை தீட்டிய கண்களும் அவனை நல்லாப் பாத்தன. அதுமட்டும் இல்லடி; அவனோடயே போய் ரெண்டும் கலந்திடுச்சுங்க; சரி. இது குற்றந்தாம்; அதுக்கு அதுங்க ரெண்டையும் தானே தண்டிக்கணும்; அதுங்களை உட்டுட்டு ஏன் மெலிசா இருக்கற என் தோளு ரெண்டையும் தண்டிக்கணும்; ஐயோ பாவம்டி; தோளு ரெண்டும் ஒரு குத்தமும் செய்யலயே! அப்படி இருக்கச்சே அதுங்களைத் தண்டிக்கலாமா? இது முறையா? அவன் உலா வர்ற அளவுக்கு அகலமாயும். பரந்தும் இருக்கற இந்த உறையூர்ல இந்த சோழனுக்கு முறையில்லாதன எல்லாம் முறையாப் பொருந்துதடி; நீயே பாரு; நான் சொல்ல என்னா இருக்கு? இப்படி அவன் செய்யற முறைகேட்டுக்கு நா என்ன செய்யறது?”
அதாவது குத்தம் செய்யறவங்களை உட்டுட்டு குத்தமே செய்யதவங்களைத் தண்டிச்சுட்டானாம் சோழன். ஆன அவன் எது செஞ்சாலும் அதான் முறையாம்; இந்த ஒலகமே அவன் செய்யறது எல்லாம் முறைன்னு சொல்லுது. இதால அவ மறைவா சோழனுடைய நீதிமுறையைச் சொல்றா; பழிப்பது போலப் புகழறா அவ.

முத்தொள்ளாயிரம்—89
நாணும் நலனும்
என்நெஞ்சு நாணும் நலனும் இவைஎல்லாம்
மன்னன் புனனாடன் வௌவினான்-என்னே
அரவகல் அல்குலாய் ஆறில்ஒன்[று அன்றன்றோ
புரவலர் கொள்ளும் பொருள்
[புரவலர்=அரசர்; புனல் நாடு=காவிரி பாயும் சோழ நாடு]

இதுவும் தோழிகிட்ட அவ சொல்ற பாட்டுதான்;
மொதல்ல தோழியை அவ வர்ணிச்சு சொல்றா.
“பாம்போட அகலமா படம் போல தொடையோட மேற்புறம் அழகா அமைஞ்சிருக்கற தோழியே! அரசன்லாம் மக்கள்கிட்ட ஆறில் ஒரு பங்குதான வரியா எடுத்துக்கணும்; ஆனா காவிரி பாயற நம்ம சோழ நாட்டு மன்னன் என்னோட மனசு, வெக்கம், அழகும் எல்லாத்தயும் எடுத்துக்கிட்டானே! இது சரியா? முறைகேடா இருக்குதே! நான் என்னா செய்யறது?

முத்தொள்ளாயிரம்—90
பொங்கோதம் போழும்
கனவினுள் காண்கொடா கண்ணும் கலந்த
நனவினுள் முன்விலக்கு நாணும்—இனவங்கம்
பொங்கோதம் போழும் புகாஅர்ப் பெருமானார்
செங்கோல் வடுப்பச் சென்று
[வங்கம்=கப்பல்; பொங்கோதம்=பொங்குகின்ற கடல்; போழ்தல்=பிளத்தல்; புகார்=காவிரிப்பூம்பட்டினம்]

அவ தன் தோழிகிட்ட பொலம்புறா
“ஏண்டி, அந்த சோழ அரசனக் கண்ணால பாத்தாலயாவது என் கலக்கம் தீரும்னு நெனச்சேன்; அவனும் என் கனவுல வந்தான்; அப்ப என்னாச்சு தெரியுமா? என் கண்ணு ரெண்டு பாக்காம மூடிக்கிச்சு; அப்பறம் ஒருநாளு அவன் தெருவுல உலா வந்தான். அப்ப நேரே பாத்திருக்கலாம்தான்; ஆனா வெக்கம் வந்து அதால என்கண்னு மூடிக்கிச்சு; நெறைய கப்பல்கள் அலைகளை எல்லாம் கிழிச்சுக்கிட்டுப் போற காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக்கு மன்னன்டி அவன்; அவனுடைய ஆட்சியில செங்கோல் தவறாது; குத்தம் எதுவும் நடக்காதுன்னு சொல்றாங்க எல்லாரும்; ஆனா இந்தக் கண்ணும் வெக்கமும் இப்படிக் குத்தம் செஞ்சுபோட்டு அவனைப் பாக்க முடியாம என்னை செஞ்சிடுத்துங்களே! என்னாடி செய்வேன்?”

••••

Comments are closed.