அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 12 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

[ A+ ] /[ A- ]

download (21)

ஓரிரு தசாப்தங்களுக்கு முன்புவரை புத்தகங்கள் பொக்கிஷமாகக் கருதப்பட்டதை இப்பொழுதும் கூட ஒரு இனிய நினைவாக ஞாபகப்படுத்திப் பார்க்க முடிகிறது. அன்று புத்தகங்கள் பரிசுப் பொருட்களாகக் கொடுக்கப்பட்டன. புத்தகங்களை வாங்குவதற்கென்றே பலராலும் பணம் சேகரிக்கப்பட்டது.

புத்தகக் கண்காட்சிகள் கிராமப் பாடசாலைகளில் கூட பெரும் விழாவாகக் கொண்டாடப்பட்டன. வாசகசாலைகளில் உறுப்பினராக இல்லாத ஆளைக் காண்பது அரிது எனும் நிலை காணப்பட்டது. வாசகசாலை பூஜிக்கப்பட்டது. வீட்டுக்கு வீடு புத்தகங்களும், பத்திரிகைகளும் கை மாற்றப்பட்டு வாசிக்கப்பட்டன. வீடுகளில் பொருட்களை சுற்றி வரும் பத்திரிகைத் தாளைக் கூட எடுத்து வைத்து வாசித்தார்கள்.

கவிஞர்களும், எழுத்தாளர்களும், கட்டுரையாளர்களும், நூலாசிரியர்களும் மிகவும் கௌரவமானவர்களாகக் கருதப்பட்டார்கள். கற்றறிந்தவர்களாக அவர்களுக்கு சமூகத்தில் மிகுந்த அந்தஸ்தும், செல்வாக்கும் காணப்பட்டது. தவறியேனும் புத்தகமொன்றை மிதித்து விட்டால் தொட்டு முத்தமிட்டு பத்திரமான இடத்தில் வைத்து விடும் பழக்கம் அனைவரிடமும் இருந்தது.

இணையம் பரவலாக அனைவரிடத்திலும் பல வழிகளில் வந்து கொண்டிருக்கும் இன்று, இந் நிலைமை வெகுவாக மாறி விட்டிருக்கிறது என்பது ஒரு துர்ப்பாக்கியமான உண்மை. அண்மைக்கால இளந்தலைமுறையினர் புத்தகங்களை வாங்குவதும், வாசிப்பதும் அநாவசியம் என்ற எண்ணத்திலேயே வளர்ந்து வருவது வேதனை தருவதாகவே உள்ளது.

வீடியோ, கணினி விளையாட்டுக்களுக்காகவும், நவீன ரக கைபேசிகளுக்காகவும் காலத்தையும், பணத்தையும் எவ்வளவும் கூட செலவழிக்கத் தயாராக இருக்கும் இந் நவீன தலைமுறையினர் புத்தகங்களுக்காக சில நூறு ரூபாய்களை செலவிடக் கூட பெரிதும் தயங்குகின்றனர். குடும்பத்தினரோ, பெரியவர்களோ புத்தகங்களை வாங்கிக் கொடுத்தாலும் கூட அதனை வாசித்துப் பார்க்க நேரம் ஒதுக்கக் கூட அவர்களால் முடிவதில்லை.

தமிழ் பேசும் மக்களிடத்தில் இப் போக்கு வந்து இப்போது எல்லோருக்கும் பழகி விட்டது. நம் அயல் சமூகமான சிங்கள சமூகத்தில் இப் போக்கு இப்பொழுது உருவாக ஆரம்பித்திருக்கிறது. கவிஞர் பியன்காரகே பந்துல ஜயவீரவின் கீழேயுள்ள கவிதையைப் பாருங்கள்.

குற்றமிழைத்தவனொருவன்

பேரூந்தில் – ரயிலில்

முட்டிமோதிப் பயணிக்கையில்,

பணப் பையினால்

முச்சக்கர வண்டிக் கூலியை

சுமக்க முடியாமல் போகும் வேளையில்,

‘அந்தோ, எம்மிடமும் இருக்குமெனில்

சைக்கிள் அல்லாத

ஏதாவதொரு வாகனம்’

என்றெண்ணி

பணிவுடன் வேண்டுகோள் எழுப்புவாயோ

என் ப்ரியத்துக்குரிய பெண்ணே

“அப்பா….
காரொன்று
ஏன் எமக்கில்லை?”
மகன் வினவுகையில்…
“காரொன்று ஏனில்லையென்றால் மகனே…
புத்தகக் குவியலொன்று எம்மிடம் இருப்பதால்” என
சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன்

ஒவ்வொரு மாதச் சம்பளத்தின் போதும்,
வருடந்தோறும் வருகின்ற
புத்தகக் கண்காட்சிகளில் சுற்றியலைந்தும்
நூல்களை வாங்கி
புத்தக அடுக்குகளை நிரப்பி
இரவுகள் முழுதும் உறக்கம் தவிர்த்து
ஒவ்வொரு ஏடாக எடுத்து
ஒவ்வொன்றாக வாசித்து
சுற்றுகிறேன் இச் சிறு தீவு முழுதும்

நூல்களின் துணையுடன் உலகம் முழுதும்
பாதங்களினால் நடந்தோ
அல்லது வாகனமொன்றிலோ
பயணிக்க முடியாத் தொலைவுகளைப்
புத்தகங்களினால் கடக்கிறேன்

ஆனாலும்…
என் ப்ரியத்துக்குரிய பெண்ணே!
இனிய குழந்தைகளே!
நான் அறிவேன்
குற்றமிழைத்தவனொருவன் நானென்பதை !!!

*****

விலைவாசி உயர்வு, நவீன உலகப் போக்கு, நாகரீகங்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டு புத்தகங்களுக்காக செலவிடுவதை பெரும் குற்றமெனக் கருதும் மனப்பாங்கை எப்படி இந்தச் சமூகம் உருவாக்கி விடுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்தும் சிறிய ஆனால் காரமான கவிதைகளில் ஒன்று இது.

•••

mrishanshareef@gmail.com

Comments are closed.