மு.வ.வின் கடித இலக்கியம். / சென்னிமலைதண்டபாணி

[ A+ ] /[ A- ]

download (24)

அது 1956ம்ஆண்டின் தொடக்கம். மாணவர் ஒருவர் இரண்டாம் ஆண்டு தமிழ் ஆனர்ஸ் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவருடைய உடல்நிலை சீர் கெடுகிறது. என்ன காரணம்? அவர் இரவில் அஞ்சல் பிரிப்பகத்தில் வேலை செய்து கொண்டு பகலில் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்தார். மருத்துவர் தெளிவாகச் சொல்லிவி்ட்டார்.“ஒன்று இரவு நேரப் பணியை விட்டுவிட வேண்டும். இல்லையென்றால் படிப்பதை நிறுத்திவிட வேண்டும்.“ மாணவர் தடுமாறி நிற்கிறார். இனி என்ன செய்வது? நேராக நம் அறிஞர் பெருந்தகை மு.வ.விடம் செல்கிறார். நிலைமையைச் சொல்கிறார். உடனே அந்தப் பெருமகனார் “உனக்கு வரும் மாதச் சம்பளம் இருநூறு ரூபாய்தானே?” என்று கேட்டுவிட்டு “அந்தத் தொகையை நான் உனக்குத் தருகிறேன்.நீ படித்து முடித்துவிடு. உனக்கு நல்ல எதிர்காலம் இருக்கிறது” என்று சொல்லிவிட்டு ஒவ்வொரு மாதமும் அவர் கேட்காமலேயே அவருடைய வகுப்புக்குத் தேடிச் சென்று பணத்தைக் கொடுத்தார். அந்த மாணவர் வீட்டிற்கும் அஞ்சலகப் பிரிப்பகத்துக்கும் கல்லூரிக்கும் பேருந்தில் தினமும் 15 மைல்கள் சென்று வரவேண்டியிருந்தது. காலம் வீணாயிற்று. சைக்கிள் வாங்குவதற்கு அந்த மாணவருக்கு வசதியில்லை. மாணவரின் நிலைமையை அறிகிறார் மு.வ. அடுத்தநாள் அந்த மாணவரை அழைத்து ரூ 200க்கு காசோலையைத் தந்து “ இந்தப் பணத்தில் உடனே ஒரு நல்ல சைக்கிள் வாங்கிவிடு. பணம் சற்றுக் கூடுதலானாலும் என்னிடம் கேள். தருகிறேன். டைனமோ உள்ள சைக்கிளாகப் பார்த்து வாங்கு.எண்ணெய் விளக்கு காற்றிற்கு நிற்காது. அணைந்துவிடும்.” என்கிறார். பின்னாளில் அந்த மாணவர் தென் அமெரிக்கா கயானா பல்கலைக்கழக்கத்தில் பணியேற்றார். அவர் பெயர் டாக்டர். ஈ.ச.விசுவநாதன். இப்படி எத்தனையோ மாணவர்களுக்குத் தாயாய் தந்தையாய் இருந்தவர்தான் நம் மு.வ. அந்த மாணவருக்கு 14.10.1959ல் எழுதிய கடிதத்தில்

“வாழ்க்கை மிகப் பெரிய கலை. அதில் தேர்தல் கடமை. வாழத் தெரிந்தவர்களாக விளங்குவதே சமுதாயத்திற்கு நாம் செய்யத் தக்க தொண்டு. எப்படி எனின், நம்மைப் பார்த்துப் பிறர் கற்குமாறு, நாம் ஒரு நூலாகப் பயன்படுவோம்”

என்று அழகாக வழிகாட்டுகிறார்.(மு.வ. நினைவலைகள் பக் 35)

அப்படி எழுதியதற்கு ஏற்ப வாழ்ந்தவர் அவர். நறுக்குத் தெறித்ததைப் போலச் சுருக்கமான நடை. எடுத்துக் கொண்ட பொருளைக் குறித்து நேரடியாகப் பேசும் கலை, எது தேவையோ அதை மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்துவது என்று அவர் எழுத்துகள் தனித்திறன் படைத்தவையாக விளங்கின. அன்றைய காலகட்டத்தில் மு.வ.வின் நூல்களைப் படிக்காத மாணவர்கள், குடும்பத்தலைவிகள் இருந்திருக்க மாட்டார்கள். திருமணப் பரிசு என்றாலும் அவருடைய நூல்கள்தான்.மனதை மேம்படுத்தக் கூடிய எழுத்துகளாக அவை இருந்தன. அவருடைய நூலைக் கையில் வைத்திருப்பதையே மாணவர்கள் ஒரு பெருமையாக நினைத்த காலம் ஒன்றிருந்தது.

அறுபத்திரண்டு ஆண்டுகள்தான் வாழ்ந்தார். ஆனால் தன் 85 நூல்களில் அவர் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார். 1939ல் வெளிவந்த அவரின் முதல்நூல் “குழந்தைப் பாட்டுகள்” இறுதியாக 1979ல் வெளிவந்த நூல் “நல்வாழ்வு”. கவனித்துப் பாருங்கள் “குழந்தைப் பாட்டுகளில்” தொடங்கிய அவரின் எழுத்துப் பயணம் நல்வாழ்வை நோக்கி மக்களை நகர்த்திக் கொண்டேயிருக்கிறது. பல தளங்களில் அவர் முன்னோடியாக விளங்கியவர். தமிழ்ப்பேராசிரியராக மட்டும் இல்லாமல் தன்னிகரற்ற எழுத்தாளராகவும் விளங்கியவர். தன் நூல்களைத் தானே வெளியிட்டவர். அவருடைய நாவல்கள் “அந்த நாள்,“ “பாவை“ இரண்டைத் தவிர பிற எல்லாம் இதழ்களில் வெளிவந்தவை அல்ல. நேரடியாகப் புத்தகங்களாக உருப்பெற்றவை. சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் முதன்முதலாக முனைவர் பட்டம் பெற்றவர் அவர்தான். இப்படிச் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

தமிழில் கடித இலக்கியத்தின் முன்னோடி என்றால் அது மு.வ. அவர்கள்தான். கற்பனையான கடிதங்களின் வழி நாட்டை, மொழியை, குடும்பத்தை, சமூகத்தைக் குறித்த தன் கருத்துக்களைத் துணிந்து முன்வைத்தவர் அவர். தன் மாணவர்களுக்கு எழுதிய நூற்றுக்கு மேற்பட்ட கடிதங்களையெல்லாம் படித்துப் பார்த்தால் அத்தனையும் கருத்துக் களஞ்சியங்கள்தான். சுருக்கமான,செறிவான தமிழ்நடை. அஞ்சலட்டையில் எழுதப் பட்ட செய்திகள். பளிச்சென்று சொல்கிற உத்தி என்று அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம்.

1948 மே மாதம் “அன்னைக்கு” நூல். பிப்ரவரி 1949ல் “நண்பர்க்கு” மே 1949ல் “தம்பிக்கு” மார்ச் 1950ல் “தங்கைக்கு” (மு.வ. நினைவலைகள் –ஈ.ச.விசுவநாதன் முன்னுரை) என்று வரிசையாகக் கடித இலக்கியத்தைப் படைத்தளிக்கிறார். அதன் பின்னால்தான் அறிஞர் அண்ணா அவர்கள் 1955ல் திராவிடநாடு இதழில்“ தம்பிக்கு” என்று கடிதங்கள் எழுதுகிறார்.(இரா.மோகன் மு.வ.வாசகம் பக்12). எனவே கடித இலக்கியத்தின் முன்னோடி அறிஞர் மு.வ. அவர்கள்தான் என்கிறார் அவருடைய மாணவர் இரா. மோகன் அவர்கள். இந்தக் கடிதங்கள் எல்லாம் கற்பனையான கடிதங்கள்தான். நண்பர்க்கு எழுதியவை மட்டும் ஒன்பது கடிதங்கள். மற்றவையெல்லாம் எட்டுக் கடிதங்கள். இந்த நான்கு நூல்களிலும் சேர்த்து மொத்தம் முப்பத்து மூன்று கடிதங்கள். இந்தக் கடிதங்களின் வழியே நாம் அன்றைய நாட்டு நிலையை மட்டுமல்ல இன்று நம்முடைய நிலையையும் எண்ணிப் பார்க்க முடியும். இவற்றைத் தவிரத் தன் மாணவர்களுக்கு எழுதிய கடிதங்கள் அத்தனையிலும் மணிமணியான வாழ்வியல் கருத்துகள்.இன்றைக்கும் அவை பொருந்தக் கூடியவையாகத்தான் உள்ளன என்பதை நாம் அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

உணர்ச்சிகரமாகக் கவிதையை எழுதலாம். கட்டுரையைத் தீட்டிக் காட்டலாம். கதைகள் எழுதிவிட்டுப் போகலாம். காட்சிகளால் நாடகத்தை உருவாக்கிவிடலாம். ஆனால் கடிதங்களால் மனதிற்குள் எழுச்சியை ஏற்படுத்த முடியும் என்று காட்டியவர் முவ. அவர்கள். அந்தக் கடித இலக்கியத்தின் வழியே தமிழர்களின் நிலையைக் காட்டினார். தனி மனிதன் எப்படி மேலுயர வழிகாண வேண்டும் என்பதற்கு வழிகாட்டினார். சமூதாயத்தின் உண்மையான முகத்தைக் காண வழிசொன்னார். குடும்பத்தை எப்படி நடத்திச் செல்ல வேண்டும் என்பதற்கும் பாதையிட்டுக் கொடுத்தார். அதே வேளையில் தன் மாணவர்களுக்கு எழுதிய கடிதங்களில் அவர்கள் கல்வியில் எப்படிக் கவனத்தைச் செலுத்த வேண்டும், காலத்தை எப்படிப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும், பெரியாரைத் துணைக்கோடல் எத்தனை நலன்விளைப்பது, உடல்நலனை எப்படிக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும், பொருளாதாரத்தை எப்படி வலிமைப் படுத்திக் கொள்வது என்று நல்வாழ்வு வாழ்வதற்கான வழிமுறைகளைத் தான் அனுபவத்தில் பெற்ற படிப்பினைகளின் வழியே அப்படியே வடித்துக் கொடுத்தார். அவையெல்லாம் வெறும் ஏட்டுச் சுரைக்காயல்ல. அவர் அனுபவங்களின் வழியே பெற்ற பாடங்கள்.

“அன்னைக்கு” என்று எழுதிய கடித இலக்கியத்தில் மிகத் தெளிவாக

“தமிழர்கள் உணர்ச்சி அளவில் ஊக்கம் மிகுந்தவர்கள். வாய்ச்சொல் அளவில் வீரம் மிகுந்தவர்கள். இந்த இரண்டும் மட்டும் பெற்றவர்களால் ஒரு நாடு முன்னேற்றம் அடைய முடியாது. கடமை ஒழுங்கு ஒன்று வேண்டும். இந்த ஒன்று மட்டும் இருந்து, மற்ற இரண்டும் இல்லாதிருந்தாலும் கவலையில்லாமல் தமிழ்நாடு எப்போதோ தலையெடுத்திருக்கும்“ என்கிறார். (இரா.மோகன் – மு.வ. வாசகம் பக் 28) இந்தக் கருத்தை எப்போது எழுதியிருக்கிறார் என்று பார்க்க வேண்டும். 1948ல் எழுதியிருக்கிறார். அதோடு அண்ணல் காந்தியடிகள் மறைவைப் பற்றிய செய்தியை

“உலகம் கண்ணீர் விடுகின்றது. ஒரு வீடு, ஒரு நகரம், ஒரு நாடு கலங்கவில்லை. உலகம் கலங்கி உருகுகின்றது. வீடுதோறும் இழவு. நகரந்தோறும் சாக்காடு நேர்ந்ததுபோல் இருக்கின்றதே. ஒவ்வொருவர் முகமும் வாடிச் சுருங்கிவிட்டதே” என்று பதிவு செய்கிறார்.

ஏதோ அன்றைக்குத் தமிழன் பொற்காலத்தில் இருந்ததைப் போலச் சிலர் பேசுகிறார்களே… அதை இங்கே எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். அதனால்தான் 1949ல் தம்பிக்கு என்று எழுதிய நூலின் முன்னரையில்

“தமிழர்க்கு நல்ல பண்புகள் பல உண்டு. ஆயினும் பொதுவாகத் தமிழரின் வாழ்வு நலிந்துள்ளது என்று கூறலாம். காரணம் என்ன? தமிழரிடையே சில குறைகளும் இருத்தல் கூடும் அன்றோ? இந்த எண்ணமே இத்தகைய கடிதங்கள் எழுதத் தூண்டியது. “தன்குற்றம் நீக்கிப் பிறர் குற்றம் காணல்” திருவள்ளுவர் நெறி. நம் குற்றம் குறைகளை நாமே உணர்தல் நலம். “குற்றம் உணர்வான் குணவான்” என்பது நன்மொழி. (தம்பிக்கு முன்னுரை )

நல்லவன் என்பதற்கு இன்றைய நாளில் என்ன பொருள்? “இளிச்சவாயன்” என்று பொருள். தந்திரங்கள் மகுடம் சூடிக்கொள்ளும் காலகட்டத்தில் நல்லவராக இருப்பது என்பது நகைப்பிற்கிடமானது. எனவே வல்லவராகவும் விளங்க வேண்டும். அதனால்தான் நம் பாரதி

“வல்லமை தாராயோ- இந்த
மாநிலம் பயனுற வாழ்வதற்கே” என்று பாடினார் நல்லவராக மட்டும் இருந்தால் என்ன ஏதென்று எவருமே திரும்பிப் பார்க்க மாட்டார்கள். வல்லவர்களாக இருந்தால்தான் “எங்கே நமக்கு வைத்து விடுவானோ ஆப்பு” என்று கவனித்துப் பார்ப்பார்கள். அன்றைக்கே மு.வ. எழுதுகிறார்

“தமிழர்கள் நல்லவர்களாக மட்டும் இருந்து தனித்தனியாகவும் குடும்பம் குடும்பமாகவும் நாடு நாடாகவும் அழிந்தது போதும். இனிமேல் வல்லவர்களாகவும் வாழக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். நல்ல தன்மையோடு வல்லமையும் சேரப் பெற்று வாழவேண்டும்,” (தம்பிக்கு பக் 14) என்கிறார். நம்முடைய தாழ்வுக்கு என்ன காரணம்? அதையும் அவரே சொல்கிறார்.

“நல்ல தன்மை தேடுகிறோம். வல்லமையைத் தேடவில்லை.அதனால்தான் தாழ்வுறுகிறோம்.”(தம்பிக்கு பக் 15) என்கிற மு.வ.

“பொதுமக்களுக்குத் தங்கள் எதிர்காலத்தையும் நிகழ்காலத்தையும் சேர்த்து எண்ணித் தேவையை உணர இன்னும் தெரியவில்லை. அவர்கள் களிமண்ணாய்த் திரண்டு கிடக்கிறார்கள். யார் யாரோ நீர் சேர்த்துப் பிசைந்து தமக்கு வேண்டியவாறெல்லாம் உருவங்களைச் செய்து கொள்கிறார்கள்” (தம்பிக்கு பக் 17) என்கிறார்.

இன்றைக்கும் அப்படித்தானே நடக்கிறது. யார் யாரே பிசைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். களிமண்ணாகத்தான் இன்னும் நாம் இருக்கிறோம். இதற்கு என்ன தீர்வு? அதை மிக நுட்பமாகவும் ஆழமாகவும் முவ. விளக்குகிறார்.

“சொன்னவர் யார்? அவருடைய வாய்க்கும் வாழ்க்கைக்கும் ஏதாவது உறவு உண்டா என்பதையும் கொஞ்சம் ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். இல்லையானால் தாழ்வான வாழ்க்கைதான் வாழ வேண்டும். இந்த ஏமாந்த தன்மையைப் பகைவர்கள் பயன்படுத்திக் கொண்டு ஒன்றில் நன்மை செய்து ஒன்றில் நஞ்சை ஊட்டிவிடுவார்கள்.(தம்பிக்கு பக் 21) “கொள்கை எவ்வளவு உயர்ந்ததாக இருந்தாலும் சொன்னவர் யார் என்ற ஆராய்ச்சியும் செய்ய வேண்டும்” (பக் 22) என்கிறார்.

இங்கேதான் நீங்கள் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். எத்தனை தெளிவான சிந்தனை இது. இத்தனை காலமாக இல்லாமல் சில காலத்துக்கு முன்னால் திடீரென்று நம் வள்ளுவப் பேராசானைத் தலையில் தூக்கிக் கொண்டாடினார் ஒருவர். யார் அவர்? வடக்கே இருந்து வந்தவர். நம்மவர்கள் சிலர் அவரைத் தலையில் தூக்கிவைத்துக் கொண்டாடினார்கள். சிலை வைக்கிறேன் என்றார். ஹரித்துவாரில் கங்கைக் கரையில் என்றார். முடிவில் எங்கோ மூலையில் கொண்டுபோய் நிறுத்திவைத்தார். நம் முப்பாட்டனுக்குக் கிடைத்த மரியாதையை மூடிவைத்தா கொண்டாடுவது? அதோடு விட்டாரா அந்தப் பேர்வழி? “கறுப்பாக இருக்கிற தமிழர்களோடு சேர்ந்து நாங்கள் வாழவில்லையா?” என்று எவருக்கோ தந்த பேட்டியில் தன் சுயமுகத்தைக் காட்டினார். இதைத்தான் அன்றைக்கே மு.வ.

”புறமுதுகு காட்டாத தமிழராம். இதோ என் சொல்லால் மயக்கிவிட்டேன். ஒற்றுமையாக இருந்தவர்களைப் பிரித்துவிட்டேன். இனிமேல் வெற்றி எனக்குத்தான். இனித் தமிழர்களே தமிழர்களை அழித்துக் கொள்வார்கள். நமக்குக் கவலை இல்லை“ என்று அவர் உபதேசத்தின் பயனைக் கண்டு களிப்பார்” என்கிறார்.(தம்பிக்கு பக் 22) அதனால்தான்

“உலகம் ஒரு குடும்பமாய் அன்பாய் வாழக் கற்றுக் கொள்ளும் வரையில் தமிழனுக்குத் தற்காப்பு உணர்ச்சி கட்டாயம் வேண்டும்” (பக் 24) என்கிறார்.

இன்றைக்கு எந்தவகையாக சட்டங்களும் விதிகளும் பிறப்பிக்கப்படுகின்றன? குடியரசுத்தலைவர், பிரதமர், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் யாராக இருந்தாலும் இந்தி தெரிந்திருந்தால் அதில்தான் கையொப்பமிடவேண்டும் என்கிறார்கள். ஈரோட்டுக்கும் மயிலாடுதுறைக்கும் செல்லும் தொடர்வண்டியில் முன் பதிவுப்பட்டியல் எப்படித் தயாராகிறது.?. இந்தியில் எதற்குப் பட்டியலிடவேண்டும்? வங்கித் தேர்வுகளில் மாநில மொழியை அறிந்திருப்பது அவசியமில்லையாம்.பணியில் சேர்ந்து கொண்டு பின் சாவகாசமாகத் தேர்ச்சி பெற்றுக் கொள்ளலாமாம். செய்திகள் வந்து கொண்டே யிருக்கின்றன. எத்தகைய கேடுகெட்ட நிலையிது? இதைத்தான், இந்த நிலையைத்தான் மிகத் தெளிவாக மு.வ. சுட்டிக்காட்டுகிறார்

“திருமணங்களில் திருக்குறள் ஓதுவது கனவு அல்ல.தமிழரின் கடமை.கோயில்களில் தேவாரம் முதலியன முழங்குவது கனவு அல்ல. அந்தக் கோயில்களில் தமிழால் பாடி அவற்றின் பெருமையைக் காத்த சான்றோர்களுக்கு நன்றியுணர்வோடு ஆற்ற வேண்டிய கடமை அது அதிகாரிகள் தமிழில் எழுத வேண்டியதும் கனவு அல்ல. காந்தியடிகளின் கருத்துப்படி மொழிவாரி மாநிலம் கட்டாயமாக ஏற்படும்போது கவர்னர் தமிழில் கையெழுத்து இடுவதும் கனவு அல்ல. வங்காளத்திற்குத் தொண்டு செய்யச் சென்ற முதுமையில் எழுபத்தெட்டாம் வயதில் அந்த நாட்டு மொழியில் கையெழுத்து இடவேண்டும் என்று வங்காளி எழுத்தைக் கற்றுக் கொண்ட காந்தியடிகளின் பெருந்தன்மையான நெறிஅது” (தம்பிக்கு பக் 25) என்று திட்டவட்டமாகத் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

“இன்று தமிழர்க்கு வேண்டியது, அன்றாடக் கடமையைப் பற்றிய ஆராய்ச்சியே. மொழிப்பற்றையும் நாட்டுப் பற்றையும் செயலில் காட்டும் முறையே” என்கிறார். (தம்பிக்கு பக் 25) அதனால்தான்

“ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இலக்கிய வளம்பெற்று நாட்டை ஆண்டு வந்த தமிழ் மொழிக்கு “அஞ்சல் அட்டை” போன்றவற்றில். பிற இடங்களில் உரிய இடம் அளிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். தமிழ். தமிழ்நாட்டில் கட்டாய மொழியாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். இவை போன்ற துறைகளில் மக்களின் உணர்ச்சிகளும் கருத்துகளும் உரியவர்களுக்கு எட்டாதபடி செய்த கொடுமை இந்நாட்டுச் செய்தித்தாள்களையே சாரும்” என்று கடுமையாகச் சாடியவர்

“தமிழ்நாட்டில் பெரிய அளவில் விற்பனையாகும் செய்தித்தாள்கள் தமிழ்நாட்டின் தேவைகளை இருட்டடிப்புச் செய்து மேலிடத்தார்க்கு நல்ல பிள்ளைகளாக நடந்து கொள்கின்றன. இவை வாழ்வது தமிழ்நாட்டில். வளர்வது தமிழர் பணத்தில். ஆனால் தமிழர்களின் உணர்ச்சிகளையும் தேவைகளையும் வெளியிட இவை கூசுகின்றன” என்று ஒரு முறை குறிப்பிட்டார்(சு.சு.சொக்கலிங்கம் ”என் பேராசிரியர் பெருந்தகை முவ பக் 113 -114.) அதுமட்டுமல்ல

“இந்திய நாடோ பல மொழியார் வாழும் நாடு. ஒரு மொழி பேசும் மக்களை உடையது அன்று. ஆகவே இதை ஒரு குடும்பம் என்று சொல்வதை விடப் பல குடும்பங்களின் தொகுதி என்று சொல்ல வேண்டும்…..இதைப்புறக்கணிக்கவோ தடைசெய்யவோ முயல்வது நல்லதன்று” (மேலது பக்115) என்று குறிப்பிட்டார். இன்னொன்றையும் நாம் குறிப்பிட விரும்புகிறேன். திருமணங்களில் திருக்குறள் ஓத வேண்டும் என்றவர் முவ. அதனால்

“வீட்டில் நடைபெறும் எச்செயலுக்கும் பார்ப்பனர்களை அழைத்துச் சடங்குகளைச் செய்யக் கூடாது என்பது மு.வ.வின் கொள்கை. பார்ப்பனர்கள் நடத்திவைக்கும் திருமணங்களுக்கு மு.வ.அவர்கள் செல்ல மாட்டார். அவ்வாறு சென்றாலும் பார்ப்பனர்கள் சொல்லும் மந்திர ஒலி வெளியில் கேட்டால் மண்டபத்திற்குள் நுழையாமல் வீட்டிற்குத் திரும்பிவிடுவார். கொள்கையிலே உறுதி உடையவர். எப்போதும் எதற்காகவும் கொள்கையை விட்டுக் கொடுக்காதவர்” என்று குறிப்பிடுகிறார் அவருடைய மாணவர் மாஸ்கோ சொக்கலிங்கம் (மேலது பக் 21)

“மாநிலம் பிரிவிணைக்கு ஏற்ற அளவில் மக்கள் தொகையிருந்தால், அது ஆட்சிமொழி யாவதற்கு முற்றிலும் தகுதியுடையதாகும். அதைத் தடுப்பது எந்த அரசாயினும் அதை வல்லரசு என்று கூறலாமே தவிர நல்லரசு என்று கூற முடியாது”( தம்பிக்கு பக் 35) என்று எழுதினார் மு.வ..

பக்கத்தில் கேரளத்தில் தாய்மொழியைக் கட்டாயப்பாடமாக்கியிருக்கிறது அந்த அரசு. வங்கத்தில், மகராஸ்டிரத்தில், கர்நாடகத்தில் என்று எங்கும் அவரவர் தாய்மொழியைக் கட்டாயப்பாடமாகப் படித்துத்தான் தீர வேண்டும். இங்கே அந்த நிலை இருக்கிறதா? நீங்கள் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். அதற்குத்தான் என்னவழி என்பதையும் கடிதத்தில் சொல்கிறார்

“சிறுபான்மையர் எந்த முயற்சி செய்தாலும் ஒற்றுமையும் கட்டுப்பாடும் கட்டாயம் தேவை. இந்த இரண்டும் இருந்திருந்தால் தமிழர் வல்லமையான இனம் என்ற எண்ணம் டில்லிக்கு ஏற்பட்டிருக்கும். அதற்கு மாறாகவே இப்போது உள்ளது. இப்போது தமிழரைப் பற்றிப் பிறர் என்ன நினைக்கின்றார்கள்? மூளையர் சிலரும் முரடர் சிலரும் ஏமாளிகள் பலரும் உள்ள கூட்டம் தமிழர் என்றுதான் நினைக்கின்றார்கள்…….தமிழரில் மூளையரை விலைகொடுத்து வாங்கிவிடுவது, முரடரை நயத்தாலும், பயத்தாலும் அடக்கிவிடுவது—-இந்த இரண்டும் செய்தால் போதும் மற்ற தமிழர்கள் பேசாமல் கிடப்பார்கள். இப்படித்தான் வெளியார் நம்மைப் பற்றிக் கருதுகிறார்கள்” (தம்பிக்கு பக் 37) என்கிறார். 1949ல் எழுதிய கடிதம். இன்றைய நிலையைப் படம்பிடித்துக் காட்டுவதாக இருக்கிறது என்கிறீர்களா? உண்மைதான். என்ன காரணம்? ஏன் இந்த நிலைமை? அதையும் அவரே சொல்கிறார்

“தமிழன் முதலில் தன்னை நினைக்கிறான். தன்னையே நினைக்கிறான். பிறகுதான் சில வேளைகளில் மேற்போக்காக மொழியையும் நாட்டையும் நினைக்கிறான். இவ்வளவு தன்னலம் முதிர்ந்திருப்பதால்தான், மிகப் பழங்காலத்திலிருந்தே பண்பாடு மிக்க இனமாக விளங்கியிருந்தும் இன்று தாழ்வான நிலையில் இருக்கின்றது”(தம்பிக்கு பக் 39) என்கிறார்.

தமிழனுடைய தலையெழுத்தே இதுதானா? தீர்வே இல்லையா? அதற்குத்தான் மு.வ. மூன்று தேர்வுகளை வைக்கச் சொல்கிறார். எதற்கு அது? தமிழனிடம் தன்னலம் மிகுதியா இல்லை பொதுநலம் மிகுதியா என்பதை அறிவதற்குத்தான்.. இதற்கெல்லாம் ஒரு தேர்வா என்கிறீர்களா? மிக எளிய தேர்வுகள்தான்.

“எண்ணிப்பார்

1நான் தோற்றாலும் சரி, நம்மவன் எவனாவது வெற்றி பெறட்டும் என்ற உயர்ந்த எண்ணம் எத்தனை தமிழரிடம் காண முடியும்?

2.என் சொந்தக் கொள்கை புறக்கணி்க்கப்பட்டாலும் சரி,தமிழினம் வளர்ந்து செழிக்கட்டும் என்ற உயர்ந்த நோக்கம் எத்தனை தமிழரிடையே காண முடியும்?

3.என் கட்சி அழிந்தாலும் சரி, தமிழ்நாடு வாழ்ந்து விளங்கட்டும் என்ற உயர்ந்த குறிக்கோள் எத்தனை தமிழரிடையே காண முடியும்?

தமிழரிடையே தன்னலம் மிகுதியா பொதுநலம் மிகுதியா என்று ஆராய்ந்து அறிவதற்கு இந்த மூன்று “தேர்வு” வைத்துப்பார். (தம்பிக்கு பக் 38)“

என்கிறார். சரி இந்த மூன்று தேர்வுகளிலுமே தமிழன் தேறவில்லை என்றால் என்ன செய்வது என்கிறீர்களா?. அப்போது எதிர்காலம் என்ன ஆகும் என்று கேட்கிறீர்களா? மு.வ. சொல்கிறார்

“அடுத்தடுத்து இடர்கள் வந்தால் தமிழர்களும் தாமாகவே திருந்துவார்கள். முயற்சியைப் பெருக்குவார்கள். பழம்பெருமை நம்மைக் காப்பாற்றாது என்று எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்டால் போதும். தமிழர் முன்னேறி விடுவார்கள்” (தம்பிக்கு பக் 53) என்கிறார். “அதனால் தமிழர் ஒன்று சேர்ந்து ஒற்றுமையாய்த் திரண்டு தொகை வண்மையைப் புலப்படுத்தினால்தான் வெற்றி பெற முடியும்.”(பக் 54) என்று திட்டவட்டமாகத் தெரிவிக்கிறார்.

தமிழின், தமிழரின் நலம்நாடிச் சிந்தித்துக் கொண்டேயிருந்தவர் மு.வ.. தன் மாணவர்களோடு தனிப்பட்ட பேச்சில் கூட அதைப்பற்றிப் பேசியவர் அவர். ஒருமுறை குறிப்பிட்டார் “அகில இந்தியக் கட்சிகளின் தமிழகத் தலைவர்கள், மேலிடத்தார் ஆணைப்படி நடக்க வேண்டி இருப்பதால், அவர்களில் பலரும் தமிழகத்துக்குச் சேர வேண்டிய உரிமையான பங்குகளைக் கூடக் கேட்டு வாங்கத் தவறிவிடுகிறார்கள். இதனாலும் தமிழ்நாட்டின் நலன்கள் பாதிக்கப்படுகின்றன” என்றார்.(ஈ.ச.விசுவநாதன் மு.வ.நினைவு அலைகள் பக் 102) இந்த உரையாடல் நடந்தது 10.12.1954ல். இன்றைக்கும் இதுதானே நிலை?

எண்ணிப் பாருங்கள்… ஒன்று திரண்டு நின்றால் அது காவிரிப் பிரச்சனையாக இருக்கட்டும், பொது நுழைவுத் தேர்வாக இருக்கட்டும், சமூகநீதியைக் காப்பதற்காக இருக்கட்டும் எதுவாக இருந்தாலும் எவர் நமக்கு எதிராக நிற்க முடியும்? ஆனால் என்ன நேர்கிறது?

“தலைமை உன்னைத் தேடிக்கொண்டு வந்தால் வரட்டும். நீ அதைத் தேடிக்கொண்டு போய் அலையாதே.நீ தேட வேண்டியது தொண்டு..தொண்டுக்கு முந்தி, தலைமைக்குப் பிந்தி என்பது உன் நெறியாக இருக்கட்டும்” என்கிறார் மு.வ.(தம்பிக்கு பக் 64). ஆனால் நிலைமை என்ன? தலைமைக்கு அவரவர் ஓடிக் கொண்டிருப்பதால் தான் நாதியற்றுப் போய் நிற்கிறான் தமிழன். யார் யாரோ நம் முதுகில் சவாரி செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இப்படித் தமிழைக்குறித்தும் தமிழனைக் குறித்தும் என்றைக்கோ அவர் எழுதியது இன்றைக்கும் பொருந்துகிறது என்றால் எந்த மாற்றமும் நமக்குள் ஏற்படவே இல்லையா என்பதுதான் நம்முன் உள்ள பெரும் கேள்வி. இந்தக் கேள்விக்கு எத்தனையோ விடைகளை நாம் கூறலாம். ஆனால் அவருடைய கடிதத்தின் வழியிலே விடைகாண்பதே தகும் என்றெண்ணுகிறேன்.

1949 பிப்ரவரியில் வெளிவந்த “நண்பர்க்கு” நூலில் இவற்றிற்கான விடைகளை நாம் தேடிப்பார்க்க முடியும்.

“பிழையான வழி என்றாலும் பிழைக்கும் வழியையே நாடுகிறார்கள்” (நண்பர்க்கு பக் 19)

“பணம் ஒன்று இருந்தால் நீதி,கலை, அறிவு, இன்பம் பதவி,புகழ் ஆகியவற்றில் எதையும் விலை கொடுத்து வாங்க முடியும் என்பதை அனுபவத்தில் தெரிந்து கொள்கிறார்கள் (பக் 33)

“அநியாயத்தில் துணிந்து வாழ்ந்து வெற்றி பெறும் இரண்டொருவரைப் பார்த்து மயங்குவதும் அறியாமையே (பக்37)

“புகழுக்கும் விருந்துக்கும் மயங்கும் மனிதர்களைப் போலவே, கடவுளும் மயங்குவார் என்று தவறாக எண்ணி, அர்ச்சனையும் ஆராதனையும் செய்து அவரிடமிருந்து பண உதவி பெறலாம் என்று கனவு காண்கிறார்கள் (பக் 52)

“பொருட்கவலை தீர்ந்தாலன்றி இந்த மூடநம்பிக்கைகளை ஒழிக்க முடியாது.(”பக்55)”

“படிப்படியாக உயர்வதை இன்று மனிதமனம் நம்பவில்லை. எதிர்பாராத காரணத்தால் திடீரென உயர்வு வரும் என்று நம்புகிறது” (பக் 56)

“உலகம் பெரிய ஓட்டப் பந்தயம் நடக்கும் இடமாக உள்ளது. சமுதாயம் நடத்தும் இந்த ஓட்டப் பந்தயத்தில் எல்லாருமே ஓடுகிறார்கள். பிச்சைக்காரர்கள் முதல் துறவிகள் வரை எல்லாருமே ஓடுகிறார்கள். யார் நிறையச் சேர்த்து வைக்கிறார்களோ அவர்களுக்கு வெற்றி உண்டு என்று பரிசு தருகிறது சமுதாயம். பரிசு பெற எல்லாரும் முயல்கிறார்கள். பணம் சேரச் சேர வாழ்வு எளிதாகிறது. அதனால் எல்லாரும் ஓடுகிறார்கள். ஆனால் ஒரு சிலர் ஒரு மூலையில் நின்றபடி, பொருளாசை வேண்டா என்றும், சேர்த்து வைக்கும் பொருட்பற்று ஒரு மாயை என்றும் போதனை செய்கிறார்கள். ஓடுகின்றவர்களின் செவியில் விழுமாறு அவர்கள் போதனை செய்கிறார்கள். அதைக் கேட்டபடி மக்கள் எல்லாரும் ஓடுகிறார்கள். போதனை செய்வோரும் அவர்களோடு சேர்ந்து ஓடுகிறார்கள்……..இப்போது ஆசை வேண்டா என்றும்,உள்ளது போதும் என்றும், எளிய வாழ்வே அமைதியான இன்பம் என்றும் அறிவுரை கூறினால் பயன் என்ன? வாழ்வு திருந்த வேண்டுமானால், சமுதாயம் தன் பரிசை மாற்றியமைக்க வேண்டும்…….இல்லையேல் ஆண்டிமுதல் அமைச்சர் வரையில் கிடைத்ததைச் சுருட்டும் கலையில்தான் தேர்ச்சி பெறுவார்கள் (நண்பர்க்கு பக் 75—77) என்கிறார்.

இவற்றையெல்லாம் மு.வ. கூறும் விடைகளாகக் கருதலாம். இப்படிப்பட்ட காரணங்களால் இன்றைக்கு நம் நிலை என்ன? மனம்நொந்து மு.வ. எழுதுகிறார்.

“இரவெல்லாம் வயலுக்கு நீர் இறைத்தும் கண்ட பயன் என்ன? இறைத்த நீரை எல்லாம் எலி வளைகள் அப்புறப்படுத்திவிட்டன. தமிழர்க்கு உள்ள அறிவும் ஆற்றலும் வீணாகி விட்டன. ஒருவரிடம் ஒருவர் குறை காண்பதிலும் பகைத்துப் பிளவு பட்டு நிற்பதிலும் அறிவும் ஆற்றலும் செலவாகிவிட்டன. வீணாகி விட்டன.”(நண்பர்க்கு பக் 78)

இதுதான் நம் இன்றைய நிலைக்குக் காரணம். நமக்குள் இருக்கிற உட்பகை. எதிரி யார் என்று அடையாளம் காண மறந்து விட்டோம். நமக்குள் நாமே பிளவுபட்டு நிற்கிறோம். மொழி மறந்தோம். இனம் மறந்தோம். பழம்பெருமைக்குள் பாழ்பட்டுப் போனோம்.

“நண்பர்க்கு” எழுதிய கடிதத்தில் செய்தித்தாள் குறித்து மு.வ. எழுதுவது அத்தனையையும் இன்றைய காட்சி ஊடகங்களுக்கும் பொருத்திப் பார்க்க வேண்டும்.

“தமிழ்மொழிக்கும் தமிழநாட்டுக்கும் துரோகம் செய்யாமல் எழுதினால்தான் இங்கே செய்தித்தாள் பரவ முடியும் என்ற நிலையை மக்கள் ஏற்படுத்த வேண்டும். காசு கொடுத்து வாங்குவோரின் கைக்கு இந்த ஆற்றல் இருப்பதைக் காட்டிவிட்டால் போதும்.அந்தச் செய்தித்தாள்கள் மறுவாரமே திருந்திவிடும். உடனே அவை நாட்டுக்கும் மொழிக்கும் பயன்படும் கருவிகளாக மாறி அமைந்துவிடும்” (நண்பர்க்கு பக் 85) என்கிறார். இதற்கு மேலும் ஓர் உண்மையைச் சொல்கிறார். எப்படிப்பட்ட உண்மை என்பது அனைவருக்குமே தெரியும்.

“காந்தியடிகளும் கஸ்தூரிபாவும் வாழ்ந்த தூய வாழ்க்கை, திருவள்ளுவர் அறத்துப்பாலில் வலியுறுத்திய நல்வாழ்க்கையே ஆகும்.திருக்குறளையும் அவர்களின் வாழ்வையும் சேர்த்துக் கற்பவர்க்கு, அவர்கள் திருவள்ளுவரின் நெறியினர் என்றும், தமிழ்நாட்டில் பிறந்திருக்க வேண்டியவர்கள் என்றும் தெரியவரும். ஆனால், தப்பித்தவறித் தமிழராய்ப் பிறந்திருந்தால், தமிழ்நாட்டுப் பத்திரிக்கைகள் அவருடைய பெயரும் உலகத்திற்குத் தெரியாமல் இருட்டடிப்புச் செய்து மறைத்திருக்கும்.தமிழர்களும் ஏழெட்டுக் கட்சிகளாய்ப் பிரிந்து அவரைப் பழிப்பது தவிர வேறுவேலைகள் செய்யாமல் ஊக்கமுடன் எதிர்த்திருப்பார்கள்.” என்று எழுதிவிட்டு “போகட்டும். இந்த மனப்பான்மை மாறும் காலம் வரும் என்று நம்பிக்கையுடன் தொண்டு செய்வோம்” என்கிறார் (நண்பர்க்கு பக் 133). தமிழருடைய கடமையுணர்ச்சியற்ற தாழ்வு மனப்பான்மையை வேறு எப்படிச் சுட்டிக் காட்ட முடியும்?

இந்தக் கருத்தை நாம் காட்சி ஊடகங்களுக்கும் எதிராகக் கைக்கொள்ள வேண்டிய காலகட்டமாக இருக்கிறது. எல்லா மூட நம்பிக்கைகளையும் காட்சி ஊடகங்கள் பரப்பிக் கொண்டிருக்கின்றன. அளவற்ற ஆசை, அகங்காரம், குறுக்கு வழிகள், குடும்பச் சிதைவுகள் என்று ஒவ்வொரு வீட்டையும் நரகமாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. விவாதங்கள் எல்லாம் வேண்டாத வாதங்களாக இருக்கின்றன. பேசிக்கொண்டே இருப்பவன் நான் பேசவேயில்லை என்கிறான். நாம் கோமாளிகளைப் போல அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். பைத்தியக்கார விடுதியைப் பார்ப்பதுபோல் இருக்கிறது. சொந்தக் காசில் நமக்கு நாமே சூன்யம் வைத்துக் கொள்கிறோமா? தமிழைப் பேசுவதிலும் ஆயிரம் குரங்குச் சேட்டைகள்.அடுத்த தலைமுறையை நாசமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ளாமல் கிடக்கிறோம். கண்டும் காணாதவர்கள்போல் பட்டும் படாமல் எழுதிச் செல்கிறார்கள் நம் படைப்புலக வாதிகள். இப்படிப்பட்டவர்களைக் குறித்து நாம் சொல்வதற்கு என்ன இருக்கிறது?

மிகத் தெளிவாக மு.வ. எழுதுகிறார். 1949ல் எழுதிய வரிகளில் தென்படும் காட்சிகள். இன்றைக்கு வெவ்வேறு வகையாக உருவெடுத்து நிற்கின்றன.

“இன்றைய நிலையில் மனிதன் மனிதனிடம் இரக்கம் காட்டினால் போதும். மனிதன் குரங்கைக் காப்பாற்ற முயல வேண்டியதில்லை. அவைகள் சில காடுகளில் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். ஊர்களில் வேண்டியதில்லை. வேண்டுமானால் உயிர்க்காட்சி சாலையில் இருக்கட்டும். தோட்டங்களிலும் வீட்டுக் கூரைகளின் மேலும் அவைகள் இருக்க வேண்டா.

மக்கள் வாழும் வாழ்விற்கு இடையூறு செய்யுமானால், விலங்குகளை அகற்றவும்,அழிக்கவும் துணிய வேண்டும்” (நண்பர்க்கு பக் 86—87) அதுமட்டுமல்ல

“மரம் செடிகொடிகளை வைத்துப் பெருக்குவதைவிட, இயற்கையாகவே வளர்ந்துள்ள மரம் செடிகள் அழியாமல் காப்பது பெரிய கடமை என்று எனக்கத் தோன்றுகிறது“ (நண்பர்க்கு பக் 92) என்கிறார். ஒருபுறம் காடு, மலை, ஆறு, என்று எல்லாவற்றையும் சுரண்டிக் கொழுக்கிறார்கள். இன்னொரு புறம் அவர்களே மரம்வளர்க்கிறோம், செடி வளர்க்கிறோம் என்கிறார்கள். கேட்க ஆளில்லை. நாடு நரகமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. எதிர்காலத் தலைமுறைக்குப் பொத்தல் விழுந்த பூமியைக் கொடுத்துவிட்டுப் போவதற்கா நாம் வாழ வேண்டும்?

இந்தக் கருத்தில் சிலருக்கு உடன்பாடில்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் உண்மையை உணர வேண்டும். குரங்குகள் எப்படி வீடுகளில் புகுந்து அட்டகாசம் செய்யும், பொருட்களை நாசம் செய்யும் என்பதை எங்கள் ஊருக்கு வந்து பார்த்தால் தெரியும். எப்போதாவது வந்து கூண்டு வைப்பார்கள். பிடித்துக் கொண்டு போகிறோம் என்பார்கள். மலைமேல் இருக்கும் குரங்குகள் தனி அணி. ஊருக்குள் இருக்கும் குரங்குகள் தனி அணி. இப்படித் தனித்தனி அணியாக இருந்து ஊரையே நாசம் செய்து கொண்டிருக்கின்றன. அதேபோல்தான் இப்போது எதையும் விதைக்க முடியாத நிலை விவசாயிகளுக்கு. விதைத்தால் விதைகளையெல்லாம் கொத்தித் தின்றுவிட்டுப் போய்விடுகின்றன தேசியப் பறவை மயில். அழகானது தான் மயில். தோகைவிரித்தாடினால் அழகு. இப்படித் தொல்லைதந்தால் ஏழைக் குடியானவனின் வாழ்க்கை என்னாவது? இதற்கு என்ன தீர்வு? சுற்றுச் சூழல் ஆர்வலர்கள் என்பவர்கள் இப்படிப்பட்ட பிரச்சனைகளைத்தான் முன்னெடுக்க வேண்டும். அவை அழியாமல் காக்கப்பட வேண்டுமென்றால் அவற்றிற்கு என்ன வழி என்பதைக் காண முயல வேண்டும்.

“இப்போதோ வீட்டுத் திண்ணையில் உட்கார்ந்தபடியே மலையில் உள்ள பாறைகளை எண்ணிவிடலாம். அந்த அளவிற்கு ஊர்ச்சோலையும் அழிந்து மலைகளும் அழிந்துவிட்டன. ஒவ்வோர் ஊரும் இப்படியே மாறிக்கொண்டு சென்றால், தமிழ்நாட்டில் இனி எப்படிப் பருவ மழையை எதிர்பார்க்க முடியும்?” (நண்பர்க்கு பக் 93) என்கிறார் மு.வ.

அன்றைக்கே 1949லேயே அந்த நிலை என்றால் இன்றைக்கு என்ன நிலை? எங்கள் மலைக்கு அருகில் இருந்தது இன்னொரு சிறிய மலை. மணிமலைக்கரடு என்று பெயர். தைபபொங்கல் இரண்டாம்நாள் பூப்பறிக்கும்நோன்பு என்று அங்கே செல்வார்கள். அங்கே சென்றுதான் காட்டுப்பூக்களைப் பறித்துக் கொண்டுவருவார்கள். கொண்டாட்டமான காலமது. இப்போது அந்த மலையே இல்லை. சுரண்டிவிட்டார்கள். கண்முன்னால் கண்ட காட்சி இது.

அறிஞர் மு.வ. அவர்கள் தன் ஆசையையும் கடிதத்தில் எழுதுகிறார். என்ன ஆசை தெரியுமா?

“கோயிலில் உள்ள தெய்வங்கள் காந்தியடிகள் போல் எளிய கோலத்துடன் அழகு பொலியக் காட்சி அளித்து நம் உள்ளத்தைக் கவர வேண்டும் என்பது என் ஆசை. எளிமையில் தூய்மை உள்ளது, அழகு உள்ளது என்று தெய்வங்கள் விளக்க வில்லையானால், பயன் என்ன? தூய எளிமையின் திருக்கோலமாக விளங்கும் பழனி முருகனுக்கும் பக்தர்களின் கையில் உள்ள பணத்தின் பெருமைக்கு ஏற்பப் பலவகை ஆடம்பரக் கோலங்களைப் புனைந்து காட்டுகிறார்களே! என் செய்வது?”( நண்பர்க்கு பக் 131) என்கிறார்.

மு.வ.வின் ஆசைப்பட்டு வருந்திய வருத்தம் நீங்கப்போவதேயில்லை. நாளுக்கு நாள் விதவிதமான அலங்காரங்கள். அமைதி போய்விட்டது. ஆர்ப்பாட்டம் அரங்கேறிவிட்டது. ஆனால் மு.வ.வின் வழிபாடு எப்படிப்பட்டது என்பது தெரியுமா? அவரே சொல்கிறார்.

“உருவ வழிபாட்டில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. நான் கோயிலுக்கும் அவ்வளவாகப் போவதில்லை. ஆனால் சில உருவங்களில் எனக்கு நிறைய ஈடுபாடு உண்டு.புத்தர் உருவம், நடராஜர் உருவம், தட்சிணாமூர்த்தி உருவம் இவற்றில் தனி ஈடுபாடு உண்டு. எப்போதாவது கோயிலுக்குப் போய் தட்சிணாமூர்த்தி உருவத்தைப் பார்த்தால்,அங்கேயே சில நிமிடம் கண்மூடி இருந்து ஏதாவது ஒரு நல்ல பாட்டை மனதுள் எண்ணிப் பார்ப்பேன். இதுதான் என் வழிபாடு.”( இரா.மோகன்- அறிஞர் மு.வ. பக்212)

ஆக, எப்படிப்பட்ட உளமாற வழிபாட்டை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கும் வழிகாட்டுகிறார்.

1950ல் எழுதிய “தங்கைக்கு” நூலில் குடும்ப வாழ்க்கையை எப்படி நடத்த வேண்டும் என்பதற்கான எளிய வழிகளைச் சொல்லிச் செல்கிறார்.

“இந்தக் காலத்தில் ஒரு துன்பத்தையோ ஒரு குறையையோ எண்ணித் தலையில் கைவைத்து உட்கார்ந்து விட்டால் யாரும் முன்னேற முடியாது.அவர்களை நம்பியவர்களும் கடைத்தேற முடியாது. நிறை குறை எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டு, எதற்கும் தயங்கி நிற்காமல் ஓடுகின்ற கடிகாரம் போல் கடமைகளை அஞ்சாமல் செய்கின்றவர்கள்தான் இந்தக் காலத்தில் தலைமைப் பதவிக்குத் தக்கவர்கள். குடும்பத்தலைவியும் இப்படி இருந்தால்தான் வாழ்வு நன்றாக நடக்கும் (தங்கைக்கு பக் 63) என்கிறார். மிக எளிமையாக சூத்திரம்போல் சொல்லிச் செல்கிறார்.

பிறருடைய குறையைப் பற்றிச் சொல்கிற பொழுது எவ்வளவு விழிப்பாக இருக்க வேண்டும் என்பதையும் சொல்லித் தருகிறார்.

“உன்னோடு நெருங்கிப் பழகும் ஒருத்தியின் குறையை அவள் தனியாக இருக்கும் போது அவளிடமே சொல்.அவள் மனம் புண்படுவதில்லை. அதையே மற்றவர்கள் இருக்கும்போது சொல் உடனே அவள் மனம் புண்படுகிறது. அவள் இல்லாத போது மற்றவர்களிடம் சொல். அவள் அதைப்பற்றிக் கேள்விப்பட்டதும் மனம்மாறிப் பகை கொள்கிறாள். ஒருத்தியைப் பற்றிய குறையே. ஒரே குறை. ஒரே வகையான சொற்களால் சொல்லப்பட்டது. ஒருவர் வாயாலேயே சொல்லப்பட்டது. ஒரே மனப்பான்மையோடு சொல்லப்பட்டது. ஆயினும் மூவகை நிலையில் மூவகையான பயன் விளைவதைக் காணலாம்.” (தங்கைக்கு பக் 76)

மனம் வலிமை பெறுவதற்கும் வழிசொல்கிறார்.

“பிறர் சொல்லும் சொல்லால் நம் மனம் புண்பட்டது என்றால், நம் மனத்தின் மெலிவே அதற்குக் காரணம். சொல் ஒருவகை மாறுதலும் செய்யாது என்று தெளிவு ஏற்பட்டால், மனம் வலிமை பெற்று விடுகிறது.” (தங்கைக்கு பக்79)

இதுதான் நம் மனதைக் காத்துக் கொள்கிற ரகசியம். இந்த தங்கைக்கு என்கிற நூல் எல்லாப் பெண்களின் கைகளிலும் இருக்க வேண்டிய நூல். அவை கடிதங்கள் அல்ல. வாழ்க்கைப் பாடங்கள்.

“அன்னைக்கு” எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் நாட்டைப் பற்றியவை.

“தம்பிக்கு” எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் மொழியைப் பற்றியவை.

“தங்கைக்கு” எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் குடும்பத்தைப் பற்றியவை.

“நண்பர்க்கு” எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் சமுதாயம் பற்றியவை.

இவை திட்டமிட்டு வரையறுத்துக் கொண்டு எழுதப்பட்டவை. ஆனால் தன் மாணாக்கர்களுக்கு எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் அவரவர்க்குத் தனித்தனியே வழிகாட்டியவை. எவருக்கும் வழிகாட்டக் கூடியவை. மாணவர்களுக்கு அவர் எப்படி வழிகாட்டினார் அவர்களையெல்லாம் எப்படி மேலேற்றினார் என்பதே வியக்க வைக்கிறது. பணிவு, இன்சொல் இரண்டையும் போற்றுகிற மு.வ.

“வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு என் வாழ்க்கையின் வளம்தான் தெரியும். ஆனால் இந்த வாழ்வைப் பெற நான் அடைந்த துன்பங்களை, விட்ட கண்ணீரை, உழைத்த உழைப்பை யாரும் சிந்தித்துப் பார்ப்பதில்லை. இரவைப் பகலாக்கி உழைத்த என் உழைப்பை, நான் வாழ்வில் கடைப்பிடித்த கட்டுப்பாட்டை யாரும் எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை.ஒவ்வொரு வளமான வாழ்வுக்குப் பின்னால் ஒரு சோகக்கதை உண்டு. பொறாமைப் படுபவர்கள் இதனை எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை” என்பார் மு.வ. (ஈ.ச.விசுவநாதன் ”மு.வ.நினைவலைகள் பக் 104).

ஏனென்றால் அவருடைய வளர்ச்சியைத் தாள முடியாமல் பலர் வெந்து கொண்டிருந்த காலம் அது. சிறுவர் இலக்கியத்தின் சிகரம் தொட்ட பேராசிரியர் பூவண்ணனார் ஒரு முறை என்னிடம் சொன்னார். “மு.வ. வாழ்ந்த தெருவில் கூட ஒரு பேராசிரியர் நடந்து போக மாட்டார். அத்தனை எரிச்சல் அவருக்கு இருந்தது” என்று. எதற்குச் சொல்கிறேனென்றால் 27.11.1959ல்தன் மாணவருக்கு எழுதிய கடிதத்தில்

“உடல் மெலிந்திருக்கலாம். ஆனால் உள்ளம் மெலிந்திருக்கக் கூடாது. எத்தனை பேருடைய பழியுரைகளை நாளும் தாங்கி வாழ்கிறேன். அறநெறியில் நிற்பதற்காக நாம் கட்ட வேண்டிய வரி அது. அந்த வரியை மகிழ்ச்சியோடு கட்டுவோம்” (ஈ.ச.விசுவாதன் மு.வ. நினைவலைகள் பக் 36) அதே மாணவருக்கு 30.7.1965ல் எழுதுகிறார்.

“என் தத்துவம். பிறர் நம்ப இயலாது. “மானம்“ என்பது சின்ன எல்லையில் வைத்துப் போற்றும் தன் மதிப்பு மானம் வேண்டா. அதற்காக வாழ்க்கையில் கவலையும் இன்னலும் தேடிக்கொண்டு வருந்த வேண்டா. அதற்கு வருந்தி வீணாகும் காலத்தைப் புலமையை வளர்ப்பதில் பயன்படுத்தினால் நல்லது. புலமையை மெல்ல மெல்லப் பிறர் போற்றி மதிக்கும் காலம் வரும் வரையில் பொறுமை மேற்கொள்ள வேண்டும். நான் அப்படித்தான் இருந்தேன். நான் கண்ட பயனுள்ள வழியைத்தான் பிறர்க்குக் கூற முடியும்” (பக் 53- மேலது)

தொடர்ந்து அந்த மாணவருக்கு வழிகாட்டுகிறார். முத்து முத்தான கருத்துகள்.

“உண்மையான மானம் நம் அறிவு திறமை பண்புகளால் நம்மோடு ஒட்டிக் கொண்டிருப்பது. பிறரால் கெடுக்கவோ ஆக்கவோ இயலாது”(பக் 54)

“மனதைப் பொத்தல் குடிசையாக வைத்திராமல், எந்தப் புயலையும் தாங்கும் இரும்புக் கோட்டையாக வைத்திருக்கக் கற்க வேண்டும்” (பக் 54)

“உடல் முதன்மையானது. அதற்கும் அடிப்படையானது மனம். மனத்தைக் கெடுத்துக் கொள்ளும் திக்கில் நகர வேண்டா” (பக் 51)

“நாள்தோறும் யந்திரம் போல் மணிகளைக் கணக்கிட்டு உழைக்க வேண்டும். நண்பர்களும் உறவினர்களும் மிகுந்துள்ள இடத்தில் தானாகக் கட்டுப்பாடு வைத்து நடந்தால் அல்லாமல், கடமைகளை முடிக்க இயலாது (பக் 61)

“சிக்கனமாக இருந்து பணம் சேர்த்துக் கொண்டு வருதலே எதிர்காலத்திற்காக மேற்கொள்ளத்தக்க கடமை என்பதை மறக்கக் கூடாது” (பக் 62)

தன் மாணவர்களின் மனதறிந்து அவர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை நிலையறிந்து அவர் எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் எப்போதும் மாணவர்களுக்கு அவர் ஓர் உந்துசக்தியாக இருந்திருக்கிறார் என்பதையே காட்டுகிறது.

தன் மாணவர் ஒருவருக்கு 29.5.1946ல் வேலத்திலிருந்து கடிதம் எழுதுகிறார். திருமண அழைப்பிதழுக்கு அவர் எழுதுகிற மறுமொழியில் கூட என்ன எழுதுகிறார் என்றால்

“செலவுகளைச் சுருக்குக. சடங்குகளை இயன்ற அளவு குறைக்க. துணைவியின் மனம் நோகாதவாறு மெல்லியனாய் நடக்க” என்று குறிப்பிட்டுவிட்டு

“பலரையும் மகிழ்விக்க வேண்டும் என்றும், பலராலும் நன்கு மதிக்கப்படல் வேண்டும் என்றும் எந்தக் கடமையும் மேற்கொள்ள வேண்டா. அதுதான் குறுகிய நோக்கம் என்று யான் கருதுவது. உண்மையாளரை மகிழ்விக்க. மனச்சான்றால் மதிப்பிடுக.தோல்விக்கு அஞ்சற்க” என்கிறார். அதற்கு அடுத்தகட்டமாக ஒரு கருத்தைப் பதிவிடுகிறார்.

“பழகிய உறவில் இரண்டொரு சாதாரண சொற்களால் பெரிய வம்புகளை வளர்க்கும் வழக்கம் உண்டு. ஆதலின் நீ பேசும் சொற்கள் சிலவாகவும் நல்லவாகவும் தெளிவாகவும் இருத்தல் நல்லது.“

வெற்றிகரமான வாழ்க்கை வாழ்வதற்குரிய வழிகளைச் சுருக்கமாகவும் செறிவாகவும் எழுதிவிடுகிறார். அவர்தான் மு.வ. (டாக்டர் மு.வ.வின் கடிதங்கள் பக் 2) – டாக்டர் முத்துச்சண்முகன் &இரா.மோகன்)

இன்னொரு மாணவருக்கு எழுதுகிறார்

“மனதைத் தெளிவாக்கிக் கொள்க. விவேகானந்தர் நெறியில். அதுவே சீரிய வழி. செலவு குறைக. நட்பு அளவுபடுக” (பக்93 மேலது)

எப்படி எழுதுகிறார் பாருங்கள். இப்படி மாணவர்களுக்கு மட்டுமல்ல. நண்பர்களின் துயரங்களுக்கும் தன் எழுத்தால் மருந்திட்டார். இலங்கை எழுத்தாளர் செ.கணேசலிங்கன் 1960ம் ஆண்டு வாக்கில் மிகுந்த துயரத்துக்கு உள்ளானார். இரவில் உறங்க முடியவில்லை. ஆறுதல் சொல்லக் கூட இலங்கையில் நண்பர்கள் யாரும் இல்லை. நம் மு.வ. வுக்கு ஒரு நீண்ட கடிதம் எழுதுகிறார். உடனடியாக அஞ்சலட்டையில் பதில் கடிதத்தை எழுதி அனுப்புகிறார் மு.வ.

“குழந்தைகளுடன் விளையாடுங்கள். பொழுதுபோக்குகளில் ஈடுபட்டு ஓரிரு வாரங்களைக் கழியுங்கள். மனநோய் ஆறிவிடும்” (மு.வ.நினைவுகள் பக்48- செ.கணேசலிங்கன்) கடிதம் தாங்கிச் சென்ற செய்தி இதுதான். “குழந்தைகளோடு விளையாடுங்கள்” என்கிற ஒரு வரியிலேயே செ.கணேசலிங்கன் அமைதியானார்.

இப்படி அறிஞர் மு.வ.வின் கடித இலக்கியம் பற்றி எத்தனையோ சொல்லிக் கொண்டு போகலாம். ஒவ்வொரு கடிதத்திலும் அவர் வாழ்ந்த வாழ்வின் அனுபவம் தெறித்து விழுந்தது. படிப்போர்க்கு வழிகாட்டியது. வாழ்க்கையில் ஒளியேற்றியது. தன் மாணவர்களிடம் (10.12.1954) அவர் சொன்னார்

“நாம் வாழ்ந்தால், சமுதாயம் நம்மைத்தேடிவரும். நாம் வீழ்ந்தால் நம்மைப் பற்றிச் சமுதாயம் கவலைப்படாது. ஆதலால் முதலில் உங்களுக்காக வாழ்ந்து, உங்கள் வாழ்வை முதலில் செப்பனிடுங்கள். நீங்கள் கட்டுப்பாட்டோடும் உறுதியோடும் உழையுங்கள். பெரிய வெற்றி கிட்டாவிட்டாலும், நீங்கள் உழைத்த உழைப்பிற்கு ஏற்ற பலன் கிட்டாமல் போகாது.” (ஈ.ச.விசுவநாதன்- மு.வ.நினைவலைகள் பக் 105)

இது அவருடைய அனுபவமொழி. முயற்சி மெய்வருத்தக் கூலிதரும் என்பதற்கு வாழ்ந்து காட்டியவர்,புகழோடும் பொருளோடும் தலைநிமிர்ந்து நின்றவர் மு.வ. அவர் படைப்புகளை இன்றைய தலைமுறை படித்துப் பார்க்க வேண்டும். ஒளிவீசும் வாழ்க்கை அவர்களுக்காக இருப்பதைக் கண்டு கொள்வார்கள்.

Comments are closed.