கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன. / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 13 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

[ A+ ] /[ A- ]

கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன.

கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன.

திருமணம் எனப்படுவது இரு மனங்கள் ஒன்றாக இணைந்து வாழ்நாள் முழுவதும் பயணிக்கத் துவங்கும் ஜீவித பந்தம். ஒவ்வொரு இளைஞர் யுவதியுனுள்ளும் தமது திருமண நாள் குறித்த கனவுகள் இருக்கும். அது யதார்த்தமானது. வாழ்நாளில் ஊரும், உறவுகளுமறிய தாம் கதாநாயகனாக, கதாநாயகியாக பரிணமிக்கும், மின்னும் அந் நாளைப் பற்றிய எண்ணங்கள் திருமண வயதைக் கழிப்பவர்களிடமிருப்பது இயல்பானதுதான்.

அக் கனவுகளை நனவாக்குவதாகக் கூறிக் கொண்டு, அத்தியாவசியமான ஒன்றை ஆடம்பரமாகக் காட்சிப்படுத்தி, மணமக்கள் சிக்கனமாகத் தொடங்க வேண்டிய திருமண வாழ்க்கையை, கடனாளிகளாகத் தொடங்கச் செய்யும் வியாபாரங்கள் இக் காலத்தில் மிகைத்துள்ளதையும் பரவலாகக் காண முடிகிறது.

எவ்வளவுதான் கல்வியறிவு இருந்த போதிலும், திருமண விழாக்கள் குறித்த ஊடக விளம்பரங்களின் மாயைகளில் மனம் தொலைத்து திருமணப் பேச்சுவார்த்தை, தரகர் கூலி, நிச்சயதார்த்தம், நண்பர்களுக்கான விருந்துகள், அழகு நிலையச் செலவுகள், ஒப்பனை, ஆடை அலங்காரங்கள், நகைகள், மண மேடை அலங்காரங்கள், உணவு, பரிசுகள் என வாழ்நாளின் ஒரு நாள் நிகழ்வுக்காக கடன் வாங்கி கணக்கு பார்க்காது செலவளித்துவிட்டு வாழ்நாள் முழுவதும் கடன் செலுத்தியே ஓய்ந்து போகும் மணமக்கள் பலரையும் இக் கால கட்டத்தில் பார்க்கக் கூடியதாக இருக்கிறது.

இந் நிலையில் கணவனுக்கு மனைவியையும், மனைவிக்கு கணவனையும் பார்க்கும்போதெல்லாம் தமது திருமணத்துக்காக தாம் பட்ட கடன்தான் நினைவுக்கு வரும். அன்பாகப் பார்க்கும் பார்வைகள் மறைந்து இவனால் அல்லது இவளால்தான் நானின்று கடனாளியாக நிற்கிறேனென தோன்றிக் கொண்டேதான் இருக்கும். திருமண வாழ்க்கை நரகமாவதும், விவாகரத்துக்கள் அதிகமாகவதும், ஜீவிதம் பிடிப்பின்றி நகர்வதும் இதனால்தான்.

திருமண வாழ்க்கையின் ஊடல், கூடல்களை எடுத்துச் சொல்ல அக் காலத்தைப் போல கூட்டுக் குடும்பங்கள் இன்று இல்லை. அனைத்தும் கையடக்கத்துக்குள் சுருங்கி விட்ட இளந் தலைமுறையினரிடத்தில் உபதேசங்களுக்கும் பலனில்லை.

இவ்வாறு, அழகுநிலையமொன்றில் பணி புரியும் பெண்ணொருத்தி தனது திருமண வயது கடந்து சென்றும் திருமணச் செலவுக்கு வழியற்று கல்யாணக் கனவுகளோடு காலந் தள்ளுவதைக் குறித்த கவிதையொன்றை மிக யதார்த்தமாக எழுதியிருக்கிறார் கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன. அந்தக் கவிதை இதுதான்.

மணப்பெண்களின் பூங்கொத்துகளைச் செய்பவள்

கூந்தலின் சுருட்டை சிக்குகளகற்றி
நேராக்கி பளபளக்கச் செய்வாள்
தோல் வரட்சி சுருக்கங்களகற்றி
உதட்டுச் சாயமிட்டு ஒப்பனை செய்வாள்

செல்வந்தப் பெண்ணொருத்தியின் வதனத்தில்
இருண்ட நிழலகற்றி வெண்மை பரப்பி
மெல்லிய புருவமாகச் சீர்படுத்தும் அதிசயம்
வானிலிருந்து இறங்கியது போன்ற
காசுத்தாளின் உரையாடலற்ற வேண்டுகோளை
சுருட்டியெறிய இயலுமா என்ன?

நுனி வெடித்த குட்டைக் கூந்தல்
குத்தினால் வலிக்கும் நுரையீரல்
சாயமிட்டு மறைக்கும் நரை முடிகள்
குத்தாவிட்டாலும் முள்ளெனத் துளைக்கும் நெஞ்சம்
சொப்பனக் கறைகளையும் தழும்புகளையும் நீக்க
ஒப்பனை நீக்கிகள் எவ்வளவு தேவையாகும்?

பரந்து சென்ற வெல்வட் ரோஜாப் பூ இதழ்களை
சேகரித்து கம்பியொன்றில் பூவாகக் கோர்ப்பவள்
விழிநீரால் பனித்துளிகளை இதழ் மீது விசிறுபவள்
கனவிலும் மணப்பெண்களின் பூங்கொத்துகளைச் செய்பவள்

—-

தினந்தோறும் மணப்பெண்களை அலங்கரித்தும், அவர்களுக்கு ஒப்பனையிட்டும் காலம் தள்ளும் யுவதியொருத்தி, அம் மணப் பெண்களின் இடத்தில் நிற்க எவ்வளவு தூரம் ஆசைப்படுவாள், கனவு காணுவாள்? வாழ்வின் யதார்த்தம், ஒரு நாள் ஆடம்பரத்திலல்ல என உலகம் புரிந்திடும் நாளில்தான் அக் கனவு நிஜமாகக் கூடும்.

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்
mrishanshareef@gmail.com

Comments are closed.