நான்கு கவிதைகள் – ஷாஅ

[ A+ ] /[ A- ]

images (1)

மற்ற மழை

யாருமில்லை. தெருவில்

தனியாகப் பெய்து கொண்டிருக்கிறது மழை

எங்கோ ஒண்ணு ரண்டு குடையின் கீழ்

நிதானமாக

நகர்கிறது ராத் திரி

அப்போதிருந்து ஒருக்களித்து நிற்கும் வாசலில்

ஆயீரம் துளியையும் தொட்டுச்

சுடர் விடுகின்றன கண்கள். அம்

மின்னல் வெட்டிய ஓரிமைப் பிறப்பில்

அங்கிருந்தும் இங்கிருந்தும்

மேல் உரசாமல் உள்ளே

மர்மமாய் நுழைந்தது எத்தனை மழை

ஒரு மழை கண்ணாடி

ஒரு மழை நாற்காலி

ஒரு மழை வரியோடும் தாள்

ஒரு மழை படுக்கை

மற்ற மழை

மற்ற மழையாக தூங்கச் செல்கிறது

திறந்து திறந்து வளரும் அறையில்,

தவிர

யாருமில்லை

அந்தப் பக்கம்

மூன்று நான்கு சுற்று நடந்து வந்து

மரமருகே

கூடிப்பேச அமர்கிறார்கள் அவர்கள்

பின்னால்

நீளமான கற்சுவர்

ஒருவன் நினைக்கிறான்

சுவற்றின் அந்தப் பக்கம் என்ன இருக்கிறது

மற்றவரில் அடுத்தவன்

மற்றவர்க்கு முகம் திரும்பிக் காட்டுகிறான்

காற்று மரம் புகுந்து சலசலத்தது

கீழே

வரிசையாக நான்கு நிழல் ஒரு கல்லிருக்கை

முன்னால் மைதானம்

பிடிபடாமல் தாண்டி ஓடுவது ஒவ்வொன்றும்

அந்தப் பக்கம் மறைந்தது

சுவற்றுக்கு

எந்தப் பக்கம் அந்தப் பக்கம்

பறத்தலின் நிறம்

படவில்லை பார்க்கவில்லை

பறந்துபோகும் பச்சைக் கிளியின்

நிறம் என்ன

தோன்றி மறைந்து தோன்றி

மறையும் ஆகாயக் கோட்டினுள்

சிமிட்டலின் தூரிகை பிடித்து

யாரேனும் வரைந்து காட்டுங்களேன்

ஒரு சொட்டு நொடி தெறித்தாலே போதும்

ஒப்பிலா வடிவில்

காத்திருந்து கனிந்த பழத்தைக்

கை நீட்டி

கொத்தும் அலகிற்குக் கொண்டு தருவேன்

ருசி பற்றி

சிலிர்க்கும் அச்

சித்திரத்தைப் பார்த்து

நானும் அப்போது குதூகலம் ஆவேன் சொல்வேன்

தையல் புரியாத வானில்

கிளி விட்டுச்செல்லும் பறத்தலின் நிறம்

பசேல்

மலை ஏறும் நண்பன்

மலை ஏறும் நண்பா

எனக்கும் ஏறத் தோணுது என்றதும்

இந்த ஒற்றைக்கல் நெடும் மலையில்

என்னைச் சுமந்து செல்ல நீ குதூகலமானாய்

விடியற்காலையில் இன்று

மலை ஏறும்போது என் வயதை நான் குனிந்து

பார்த்துக்கொண்டு வருகிறேன்

பக்கவாட்டு இரும்புக்குழாய் தான் பயம் என்றது

பிடித்துக் கொண்டேன்

பாதுகாப்புக்கும் தள்ளாடி விழாதிருக்கவும்.

நீயோ லேசாக மூச்சு வாங்கி கொஞ்சம் நின்று

பின் மெது மெதுவாக

மலைப் படிக்கட்டுகளின் மீது ஏறுகிறாய்

ஏதோ பாதியில், கீழே அமரட்டுமாவென நினைத்தபோது

இல்லை மேலே போகலாம் என்பதுபோல்

மெளனமாக வருடுகிறாய்.

தனி ஆளாய்

உச்சியிலிருக்கும் கோட்டையைச் சேர்கிறாய்

கம்பீர வாசலில் துரு. திறந்தே இருக்கு

மன்னனும் இல்லை மற்ற ஒருத்தரும் இல்லை

உள்ளே சிதிலங்களையும் மனிதமீறலின் அவமானங்களையும்

நான் பார்க்கும்போது

நீ மலையைச் சுற்றி விரிந்திருக்கும் ஊர்களையும்

அரவணைத்து எழுப்பும் சூரியனையும்

தொடுவானில் கண்விட்டுத் துழாவுகிறாய் மலர்கிறாய்

சரிவில் ஓரிடம் கோட்டையினுள் பார்க்கிறேன்

ஆதியந்த தரிசியின் தியான இருப்பிடம்போல்

அமைதியைப் போர்த்தியிருக்கும் சிறு ஆல் நிழல்

மெள்ள என்னை இறக்கிய அங்கு

பசுந்தளிர் ஒன்றை குனிந்து எடுத்துத்

திரும்புகிறேன். காணோமே நீ,

எங்கே போனாய் திடுமென்று என் நண்பா

திடுக்கிட்டுச் சுற்றுமுற்றும் அலை பாய்கிறேன்

நாழி பல கழிந்து

முகமிலாத் தொலைவிலிருந்து

ஒரு குரல் தருகிறாய்

இப்போதும் உன்

உள்ளேதான் உள்ளேன்

நெகிழும் மலையினின்று தெம்புடன் இறங்கி வா

/

Comments are closed.