அலையுமொரு இலையாய் கவிதைச் சொல்லியின் குரல். : எஸ்.சண்முகம்

[ A+ ] /[ A- ]

download (40)

விதானத்துச் சித்திரம்
ரவிசுப்பிரமணியன்

1.

நமது அன்றாட வாழ்வின் நிச்சயமற்ற கணங்களை ஒரு சில தருணங்களில்தான் நாம் விழிப்புடன் எதிர்கொள்கிறோம். பல சமயங்களில் அவை நமது நினைவிலியில் தேங்கிவிடுகின்றன. பெருநகரத்தின் மிதமிஞ்சிய ஒலிப்பெருக்கத்தின் மத்தியில், மனம் விழையும் துளி நிசப்தத்தைத் தரக்கூடிய யாவுமே நமக்கு அணுக்கமானதுதான். ஒரு நெடிய நாளை; நாம் விரும்பாத பலவற்றுடன் செலவழித்துவிட்டு திரும்பி பார்க்கையில் எஞ்சும் பூதாகாரமான வெறுமையின் இருள் படர்ந்து விடுகிறது. இந்நிலையில் பரவசமளிக்கும் ஒரு மெல்லொளியாய் சில கவிதைகள் வாசிக்கக் கிடைக்கின்றன. அப்படியொரு கவிதைத் தொகுதியை ’விதானத்துச் சித்திரம்’ சமீபத்தில் நமக்கு வழங்கியிருக்கிறார் கவிஞர் ரவிசுப்பிரமணியன்.

தனது முந்தைய கவிதைகளின் மொழியின் கவித்துவப் பண்புகளிலிருந்து முற்றிலும் விடுப்பட்ட கவிதைகள் இப்புதிய தொகுதி நமக்களிக்கிறது. கவிதைசொல்லியின் மொழி வாசக மனதில் கட்டமைக்கும் ஒரு காட்சிப் படிமத்திற்கும் அதன் வாசகனுக்கும் இடையே நிலவும் வெளியை ரவிசுப்பிரமணியத்தின் கவிதைப் பிரதிகள் அழிப்பாக்கம் செய்துள்ளன. அதீதமான வெளிப்பாட்டு பதங்கள் தவிர்க்கப்பட்டுள்ளன. கவிதை தோற்றுவிக்கும் உணர்வு வெளியும் பிரதியும் ஒருவித மொழி இணக்கத்துடன் இயங்குகின்றன. படிமங்கள், உருவகங்கள், குறியீடுகள் என இனம்காணும் பிரயத்தனத்தையும் இவை தவிர்த்துள்ளன. கவிதைப் பிரதிகளை வாசித்து முடித்ததும் அதன் சுழற்சியின் விளைவாக படிமங்கள் மனவெளியில் கிளர்ந்தெழுந்து கவிதையனுபவத்தைக் கூட்டுகிறது. ஏற்கனவே நினைவில் பதிந்திருந்தவை மீள் -நினைவுறுத்தல் போன்று கவிதை சொல்லியின் குரல் ஒலிக்கிறது.

2.

விதானத்துச் சித்திரம் கவிதைத் தொகுதியில் உள்ள சில கவிதைகள் குறித்து இங்கு பேசலாம். ’அவ்வளவுதான் எல்லாம்’ என்ற கவிதையைக் காண்போம். நித்தம் நாம் எதிர்கொள்ளும் மின்வெட்டு எனும் நிகழ்வு இவ்வாறு கவிதை இயக்குகிறது.

மின்சாரம் போய்விட்டது
கதவுகளைச் சாத்தாதே
மெழுகுவத்தி வேண்டாம்
சீமெண்ணை விளக்கைத் தேடாதே

***************************

********************************

இருள்
திகில் கலந்த அமானுஷ்யமானதால்
காற்று நின்று விடுகிறதா என்ன?

ஒளி அடங்கிய பின்
புது ஒலிகள்
புறத்தில் கேளா ஒலிகள் அகத்தில்

இதோ மின்சாரம் வந்துவிட்டது
சிரிக்கிறாய்
அவ்வளவுதான் எல்லம்.

ஒளிநிறைவிலிருந்து ஒரு மின்வெட்டால் உருவாகும் இருள் என்ற வெளியில் கவிதைத் தன்னைக் கட்டியமைக்கிறது. இது அமானுஷ்யம் என்ற உணர்வினைத் தோற்றுவிக்கிறது. பின்னர் ஒளி அடங்கிய பின் என விரிந்து புறத்தில் கேளாத ஒலிகள் அகத்தில் என்பதினால்; மேலே சொல்லப்பட்ட அமானுஷ்யம் அக – ஒலிகளாக இங்கு பதிலியாகப் படிவப்படுத்தப்படுகிறது. மனித உணர்வின் எல்லையைத் தகர்க்கும் விதமாக மீண்டும் மின்சாரம் வருகிறது. ‘அவ்வளவுதான் எல்லாம்’ எனும்படியான அமானுஷ்யம் இடையறாது நிகழ அல்லது அதைத் தோற்றுவித்த இருள் / திகில் / ஒளி அடக்கம் / ஆகிய சொற்கள் எல்லாம் அவ்வளவுதான் என்று கவிதை மொழிந்து முடிகிறது. இக்கவிதை நிகழ்த்தும் ஒருவகை மொழியாட்டத்தின் திறவுகோலை ரவிசுப்பிரமணியன் ’கண்களை மூடு’ என தனது கவிதையில் பொதிந்து வைத்துள்ளார். இதேபோல் இவரது மற்றொரு கவிதையையும் இங்கு குறிப்பிட்டாக வேண்டும். ’முதல் தகவல் அறிக்கை’ பிரதியில் வரும்

அவன் இறந்து போனான்
அவ்வளவுதான் சொல்ல முடியும்.

என வருகிறது. இந்த ’அவ்வளவுதான்’ என்ற சொல்லை இவர் பிரயோகிக்கும் விதம் மிகவும் பிரத்யேகமானது; அவ்வளவுதான் என்பதில் அளவற்ற அர்த்த சாத்தியங்கள் அடங்கியுள்ளன. ஒரு தத்துவார்த்தமான சமனைக் கொண்ட மனோநிலையில் பெரும் பேசாமையை முன்நிறுத்துகிறது.

download (39)

3.

நகர சாலைகளில் அன்றாடம் சுயம் தொலைத்து திரும்பும்போது குறுக்கும் மறுக்குமான சாலைகள் தெளிவின்மையின் வரைபடமாய் உருப்பெறுகிறது.

நமது தன்னிலையானது சிதறடிக்கப்பட்டு பன்மைப்படுகின்றன. பூர்வ – நிலத்திலிருந்து பெயர்ந்து நகரத்தின் தார்ச்சாலையின் ஓரங்களில் பதுமையாய் நடப்பட்டிருக்கும் செடிகளாய் நம்மை நாமே சில தருணங்களில் உணர்கிறோம். அவ்வாறான வேர்பிடிப்பற்ற நகர வாழ்வின் அவலத்தை முன்னிறுத்தும் மற்றொரு கவிதை :

மெல்லிய இலையும்
நறுமணப் பூவும்
துளிர்க்கும் அழகும்
செளந்தர்யம்

வேரோடு பிடுங்கி
துர்நாற்ற நதியோடு
அழுக்கு நீரைக் குடித்தன வேர்கள்
அமிலக்காற்றில் ஆடின இவைகள்
கறுத்து சிறுத்து சுருங்கின தளிர்கள்
எல்லாம் கொஞ்சம் காலம்தான்

இலையும் மணமும் குணமும் மாறி
தளுதளுத்து வளர்கிறது
மேலும் ஒரு மாநகரச் செடி.

இக்கவிதை தன்னளவில் ஒரு காட்சியை நமக்கு புலப்படுத்துகின்றன. இதன் அடிநாதமாக வேறொரு குரலை கவிதைசொல்லி மீட்டுகிறார். அது இடம்பெயர்ந்து மாநகரத்தில் தனது பூர்வாங்கத்தின் சகல பிரத்யேகத் தன்மைகளாலான நிலத்தின் குணத்தையும் / மணத்தையும் மாற்றிக் கொள்ளும் சூழலில் தனித்து நிற்கும் ஒருவனைக் குறியீடாக்குகிறது ’மாநகரச் செடி’.ஒரு வாசிப்பில் இடம்பெயர்ந்த ஒருவனின் அகமும் மற்றும் புறமும் அந்நியத்தைக் கவிதை அத்துணைக் கச்சிதமாக மொழிவயப்படுத்தி உள்ளது.

மாநகரச் செடி கவிதையின் புலம் என்பது மறக்கப்பட்ட நிலையின் வடிவமாக ‘கிரஹ சுழற்சி’ யில்

குளத்துநீர் ஸ்படிக நன்னீராய் மாறுகிறது
மேனியழகைப் பருகிய மீன்கள்
எம்பித் துள்ளிக் குதூகலிக்கின்றன
மென்முலைகள் தளும்பக் கண்டு
சூரியனும் இளம் பதத்திற்கு மாறுகின்றன

ஈர அடியைக் கரையில் வைக்க
மண்ணெல்லாம் புல்லாகிச் சிரிக்கிறது.

என்ற வரிகளில் மாநகரம் என்பதின் எதிரிடையான நிலப்பரப்பின் ஒருபகுதியை சித்தரிக்கிறது. வறட்சியான நகரத்திற்கு நேரெதிர் பண்பின் குறியீடாக ஸ்படிக நன்னீர் விரிகிறது. நினைவு தொலைந்த நிலத்தின் மீதான நாட்டத்தை ரவிசுப்பிரமணியனின் கவிதையாடலாக உருமாற்றுகிறது.

4.

கவிஞர் ரவிசுப்பிரமணியனின் விதானத்துச் சித்திரம் கவிதைத் தொகுதியில் அதிகமாய் பயின்றுவரும் இசையைக் குறிக்கும் பகுதிகளைப் பற்றி; இசையை நன்கறிந்தவர்கள் விரித்து எழுத வேண்டும். ஆகையால் அப்பகுதிகளைக் குறித்து இங்கு நான் விவாதிக்கவில்லை.

5.

மற்றைய கவிதைகளில் பிரதானமாக வெளிப்படும் கவித்துவ புலங்களில் சிலவற்றை இங்கு குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். இத்தொகுதியை மீண்டும் மீண்டும் வாசித்ததில் என்னை ஈர்த்த கவிதைகளில் கவிதைசொல்லியின் (ரவிசுப்பிரமணியனின்) ’தன்னிலை’ என்பது நகரத்திற்கும் / பூர்வநிலத்திற்கும் இடையே எவ்வாறு பரிதவிக்கிறது என்பதே முக்கியமாகப்பட்டது. மேலும் அரூபமானவைகளுக்கும் பருண்மையானவைகளுக்கும் மத்தியில் இவரது கவிதைமொழி இடையாடுகிறது. அணிலாய் உருவெடுத்த அன்பு / முகம் தெரியா அதிதி ஆயினும் / புலன்களுக்கும் அகப்படாத ஸ்தூலமான பிறவி அவன் / பார்வைக்கு அறியா தளத்தில் அவனும்/ என வரும் இவ்வரிகள் கவிதைகள் பலவற்றிலும் வருபவை. அரூபமும் x பருண்மையும் மொழியுள் இயைந்து உருவாக்கியுள்ள இடையறாத கவித்துவ இடையாட்டம் ரவிசுப்பிரமணியனின் கவிதைப் பிரதிகள், இறுதியாக

கவிந்த மெளனத்தை

நீளும் அமைதியைச்

சரசரவென கீறியபடி

இருவருக்குமிடையில்

காற்றில் அலையுதொரு இலை.

கவிதைப்பிரதிக்கும் x வாசகனுக்கும் இடையே அலையுமொரு இலையாய் கவிதைசொல்லியின் குரல்.

Comments are closed.