வெற்றிட வரலாறுகள் – ரிஷி(லதா ராமகிருஷ்ணன்) கவிதைகள்

[ A+ ] /[ A- ]

images (3)

(1)

யாருடைய வெற்றிடத்தையும் யாராலும் இட்டுநிரப்ப முடியாது.
ஒரு குழியாய், பள்ளமாய் அகழியாய் பள்ளத்தாக்காய்
அதலபாதாளமாய்
அந்த வெற்றிடம் அப்படியே இருக்கும்.
அவ்வப்போது பள்ளம் பள்ளத்தாக்காகவும்
குழி அகழியாகவும் வாய்ப்புகள் அதிகம்.
அங்கங்கே அவற்றின் விளிம்புகளில் இடற நேர்ந்து
கால்கட்டைவிரலில் குருதி கசியலாகும்.
குதிகாலில் குத்தும் கூர்கல்லாய்
தலைசுற்றி ஸ்தம்பித்து நிற்கும்படியாகும்.
குழிதானே தாண்டிக் கடந்துவிடலாம் என்று பார்த்தால்
பெரும்பள்ளமாய் வாய்பிளந்து விழுங்கித் தீர்க்கும்.
சுற்றுப்பாதையில் போகலாம் என்று எதிர்த்திசையில் திரும்பினால்
நமக்கு முன் நம் நிழலாய் அங்கே நீண்டிருக்கும்.
நீளும் அந்த வெற்றிடத்தை
நினைவுகளால் இட்டுநிரப்ப முயன்றால்
முன்பின் பார்த்திராத தன் விசுவரூபத்தைக் காட்டி
மூச்சுத்திணறச் செய்யும்.
என்றும் பள்ளத்தைப் புதைகுழியாக்கி நம்மை
யதில் தள்ளிவிடும்
வெற்றிடங்களினூடாய்
வாழ்ந்திருக்கிறோம்
நீளந்தாண்டப் பழகியவாறும்
நீள் இறக்கைகளுக்காகக் கடுந்தவமியற்றியவாறும்.

(2)

“தப்புத்தப்பாய் மொழிபெயர்க்கிறார்கள்” என்று
பொத்தாம்பொதுவாய் பழித்துக்கொண்டிருக்கிறார்
பெரும்படைப்பாளி ஆணொருத்தர்.

“ஒரு ……………..யும் பிடுங்க முடியாத இது என்று
சட்டத்தில் தொங்கப்போகிறதோ”வென
தனக்குப் பிடிக்காத தலைவரை
அத்தனை ஆங்காரமாய்
கரித்துக்கொட்டிக்கொண்டிருக்கிறாள்
பேரறிவுஜீவிப் பெண்ணொருத்தி.

இருவருக்குமிடையே
சமதூரத்திலான வெற்றிடத்தில்
வற்றாத ஜீவநதியாய் சுழித்தோடிக்கொண்டிருக்கும்
வாழ்வும் மானுட விழுமியங்களும்.

***

Comments are closed.