ஒரு மனிதன் / வைக்கம் முகமது பஷீர் / ஆங்கிலம் : வி.அப்துல்லா தமிழில் : தி.இரா.மீனா

[ A+ ] /[ A- ]

download (14)

உங்களுக்கென்று குறிப்பிட்ட எந்தத் திட்டமுமில்லை. வீட்டிலிருந்து வெகு தொலைவில் நீங்கள் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.உங்களிடம் பணமில்லை; உங்களுக்கு வட்டார மொழி தெரியாது.ஆங்கிலமும் ,இந்தியும் உங்களால் பேசமுடியும்.ஆனால் மிகச் சிலருக்கு மட்டும்தான் இந்த இரண்டில் ஏதாவது ஒன்று தெரியும்.இது உங்களைச் சங்கடமான நிலையிலாழ்த்தும்; பல சாகசங்களை நீங்கள் செய்ய நேரலாம்.

நீங்கள் அபாயகரமான சூழ்நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறீர்கள்.ஓர் அந்நியர் உங்க ளைக் காப்பாற்றுகிறார்.சில சமயங்களில் பல வருடங்கள் கடந்த பிறகும் உங்களுக்கு அந்த மனிதரைப் பற்றிய ஞாபகம் வந்து,அவர் ஏன் அப்படிச் செய்தார் என்று நீங்கள் ஆச்சர்யப்படலாம்.

நீங்கள் அல்ல, நான் அந்த மனிதனை ஞாபகம் வைத்திருப்பதாக வைத்துக் கொள்ளலாம்.

எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தை நான் இப்போது சொல்கிறேன்.மனிதர்களைப் பற்றி எனக்கு ஒரு பொதுவான கருத்துண்டு.இதில் நானும் அடக்கம்.நல்ல மனிதர்கள்,திருடர்கள், நோயாளிகள், முட்டாள்கள் என்று என்னைச் சுற்றிப் பலர் இருக்கலாம்.—ஒருவர் எச்சரிக்கையாக வாழவேண்டும்.உலகத்தில் நல்ல வர்களைவிடத் தீயவர்கள் அதிகமிருக்கிறார்கள்.வேதனைக்குப் பின்னர்தான் இதை உணர்கிறோம்.

மிக வேடிக்கையான சம்பவம் ஒன்றை இங்கு பதிவு செய்கிறேன்.

அது மலைப் பள்ளத்தாகில் உள்ள ஒரு பெரிய நகரம்.வீட்டிலிருந்து ஆயிரத் தைந்நூறு மைல் தொலைவிலுள்ளது;அங்கு வசிப்பவர்களுக்கு இரக்கம் என்ற குணம் பற்றி அறிமுகமில்லை.அவர்கள் கொடூரமானவர்கள்.அங்கு தினமும் கொலை,திருட்டு,பிக்-பாக்கெட் என்று சம்பவங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கும். அவர்கள் தொழில்சார்ந்த சிப்பாய்கள். சிலர் வட்டிக்குப் பணம் கொடுப்பவர் கள்.பலர் வங்கிகள்,மில், மற்றும் பெரிய நகர நிறுவனங்களில் காவல்காரர் களாகப் பணிபுரிபவர்கள்.அவர்களுக்குப் பணம் என்பது மிகப் பெரிய விஷயம். பணத்திற்காக எதையும்-கொலையும் செய்யத் தயங்காதவர்கள்.

அந்த நகரத்தின் ஓர் அசுத்தமான தெருவில் மிகச் சிறிய அறையில் நான் தங்கியிருந்தேன்.புலம் பெயர்ந்த் சில தொழிலாளர்களுக்கு நான் ஆங்கிலம் கற்றுத்தரும் பணியிலிருந்தேன்.ஒன்பது மணியிலிருந்து இரவு பதினொரு மணி வரை என் வேலை.முகவரிகளை ஆங்கிலத்தில் எழுதுவதை நான் கற்றுத் தந்தேன்.ஆங்கிலத்தில் முகவரி எழுதக் கற்றுக் கொள்வதென்பது அங்கு உயர்ந்த கல்வியாக மதிப்பிடப்பட்டது.தபால் அலுவலகத்தில் முகவரி எழுதுபவர்களை நீங்கள் பார்க்க வேண்டும்.முகவரி எழுதுவதற்காக ஓரணா விலிருந்து நான்கணா வரை அவர்களுக்குக் கிடைக்கும்.

என்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக நான் மனிதர்களுக்கு முகவரி எழுதும் திறமையைக் கற்றுக் கொடுத்து பணம் சம்பாதித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அந்த நாட்களில் நான் நாள் முழுவதும் தூங்கிவிட்டு மாலையில் நான்கு மணிவாக்கில் எழுந்திருப்பேன்.இது என் காலை தேநீர் அல்லது மதிய சாப்பாட்டுச் செலவை தவிர்ப்பதற்காகத்தான்.

ஒரு நாள் வழக்கம் போல நான் நான்குமணிக்கு எழுந்தேன்.என் கடன்களை முடித்து விட்டு சாப்பாடு சாப்பிடுவதற்காக வெளியே வந்தேன்.நான் சூட் அணிந்திருந்தேன் என்பதை நீங்கள் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும்.என் கோட் பாக்கெட்டில் பர்ஸ் இருந்தது.அதில் என் வாழ்க்கை சேமிப்பான பதினான்கு ரூபாயிருந்தது.

கூட்டமாக இருந்த ஒரு ஹோட்டலுக்குப் போனேன்.சப்பாத்திகள் மற்றும் இறைச்சி கறி வகையிலடங்கும் முழு சாப்பாடு சாப்பிட்டேன். தேநீரும் குடித்தேன்.பதினோரு அணா என்று பில் வந்தது.
அதைக் கொடுப்பதற்காக கோட் பாக்கெட்டில் கை விட்டேன்.நான் சாப்பிட் டிருந்த சாப்பாடு முழுவதும் செரித்து விட்ட நிலையில் எனக்கு வியர்வை பெருக்கெடுத்தது !என் பர்ஸைக் காணோம்

“யாரோ என் பாக்கெட்டிலிருந்து பர்ஸை எடுத்துவிட்டார்கள்”என்று சொன் னேன்.

அது மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இயங்கும் ஹோட்டல்.முதலாளி தன்னைச் சுற்றி யுள்ளவர்களுக்குக் கேட்கும்படி உரக்கச் சிரித்தார்.என் கோட்டின் மேல் பகுதி யைப் பிடித்துக் கொண்டு என்னைக் குலுக்கியபடி”இந்தப் பாச்சாவெல்லாம் இங்கே பலிக்காது !பணத்தைக் கீழே வைத்துவிட்டு நட.. அல்லது கண்ணைத் தோண்டிவிடுவேன்” என்றார்.

நான் என்னைச் சுற்றியிருந்த மனிதர்களைப் பார்த்தேன்.ஒரு முகம் கூட அன் பானதாயில்லை.பசி வெறியிலான ஓநாய்ப் பார்வை அவர்கள் கண்களில் தெரிந்தது.கண்களைத் தோண்டியெடுத்து விடுவேன் ,என்று அவர் சொன்ன தைச் செய்தும் விடலாம் !

“என் கோட் இங்கிருக்கட்டும்;நான் போய் பணம் எடுத்துக் கொண்டு வருகி றேன்” என்றேன்.

முதலாளி மீண்டும் சிரித்தார்.

அவர் என் கோட்டைக் கழற்றச் சொன்னார்.

நான் கழற்றினேன்.

என் சட்டையைக் கழற்றச் சொன்னார்.

நான் சட்டையைக் கழற்றினேன்.

என் இரண்டு ஷூக்களையும் கழற்றச் சொன்னார்.

நான் இரண்டையும் கழட்டினேன்.

கடைசியில் என் டிரவுசர்களை அவிழ்க்கச் சொன்னார்.

என்னை நிர்வாணமாக்கி ,கண்ணைத் தோண்டிவிட்டு அனுப்பி விடுவது அவர் திட்டம் போலும்!

“உள்ளே எதுவுமில்லை “என்றேன்.

எல்லோரும் சிரித்தார்கள்.

“எனக்குச் சந்தேகம் ; அடியில் நீ ஏதாவது வைத்திருப்பாய் “ என்றார்.

“அடியில் ஏதாவது வைத்திருக்க
வேண்டும் ” என்று அவர் சொன்னதைச் திருப்பிச் சொன்னவர்கள் ஐம்பதுபேர் இருக்கலாம்.

என் கைகள் அசையமறுத்தன. கூட்டத்தில் கண்களின்றி ஒரு மனிதன் நிர்வா ணமாக நிற்பதை கற்பனையில் என்னால் பார்க்கமுடிந்தது. வாழ்க்கை அப்ப டித்தான்
முடியப்போகிறது.அப்படி முடியட்டும்..

இதைப்பற்றியெல்லாம்.. எனக்குக் கவலையில்லை…கடவுளே..சொல்வதற்கு எனக்கு எதுவுமில்லை. எல்லாம் முடிந்துவிடும்…எல்லோரின் திருப்திக்கேற்றபடி எல்லாம் முடிந்து விடும்….
என் டிரவுசர் பட்டன்களை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றத் தொடங்கினேன் .

அப் போது ” நிறுத்துங்கள்.நான் பணம் தருகிறேன்! ” என்று ஒரு குரல்கேட்டது.

அந்தக் குரல் வந்ததிசையை எல்லோரும் பார்த்தார்கள்.
வெள்ளை டிரவுசரும்,சிவப்பு தலைப்பாகையும் அணிந்த ஆறடி உயரமுள்ள ஒரு மனிதர் நின்றிருந்தார்.

நல்லநிறத்துடன், நீலக் கண்களும் ,மீசையுமாக..
இந்தப் பகுதியில் நீலக் கண்கள் மிகச் சாதாரணமானவை.” எவ்வளவு பணம் கொடுக்க வேண்டுமென்று சொன்னீர்கள் “என்று முதலாளியிடம் கேட்டார்.

“பதினோரு அணாக்கள்”

அவர் அந்தத் தொகையைக்கொடுத்தார்.”உடையை அணிந்து கொள்ளுங்கள்” என்று என்னைத் திரும்பிப் பார்த்துச் சொன்னார்.

நான் அணிந்துகொண்டேன்.

“என்னுடன் வாருங்கள்”என்னை அழைத்தார். நான் கூடப் போனேன்.என் நன்றியைச் சொல்ல வார்த்தைகள் உண்டா?”

நீங்கள் பெரிய உதவி செய்தி ருக்கிறீர்கள். இந்த மாதிரியான அற்புதமான மனிதரை பார்த்ததில்லை”

அவர் சிரித்தார்.

“உங்கள் பெயர் என்ன?” அவர் கேட்டார்.நான் என் பெயரையும் ,எங்கிருந்து வந்திருக்கிறேன் என்பதையும் சொன்னேன்.

அவருடைய பெயரை நான் கேட்டேன்.”எனக்குப் பெயரில்லை” என்றார்.

“அப்படியானால் உங்கள் பெயர் “இரக்கம் “ என்பதாக இருக்கவேண்டும்” என்றேன்.

அவர் அதற்குச் சிரிக்கவில்லை.நாங்கள் ஓர் ஆளரவமற்ற பாலத்திற்குச் செல்லும் வரையில் அவர் நடந்து கொண்டிருந்தார்.

தன்னைச் சுற்றிப் பார்த்தார்.அங்கு யாருமில்லை.”நான் சொல்வதை கவனி யுங்கள். திரும்பிப் பார்க்காமல் இங்கிருந்து நீங்கள் போய்விட வேண்டும். என்னைப் பார்த்தீர்களா என்று யாராவது கேட்டால் நீங்கள் இல்லை என்று சொல்ல வேண்டும்”

எனக்குப் புரிந்தது.

தனது வெவ்வேறு பைகளிலிருந்து அவர் ஐந்து பர்ஸுகளை எடுத்தார் .ஐந்தில் ஒன்று என்னுடையது.

“இதில் எது உஙளுடையது?”

என் பர்ஸை சுட்டிக் காட்டினேன்.

“திறந்து பாருங்கள்”

நான் திறந்து பார்த்தேன்.பணம் சரியாக இருந்தது.நான் என் கோட் பாக்கெட் டில் வைத்துக் கொண்டேன்.

“நீங்கள் போகலாம். கடவுள் உங்களைக் காப்பாற்றட்டும்” என்றார்.

“கடவுள் உங்களைக் காப்பாற்றட்டும்! ”நான் திருப்பிச் சொன்னேன்.

Comments are closed.