அப்போலோ ( சிறுகதை ) / சீமாமந்தா இங்கோசி அடிசி – தமிழில் – எஸ். சங்கரநாராயணன்

[ A+ ] /[ A- ]

7cefcd151eaf3af5eeb5be038f940e032d8c3518_2880x1620

ரெண்டு வாரத்துக்கு ஒருதரம் இனுகுருவில் இருக்கிற அப்பாம்மாவைப் போய்ப் பார்த்துவருவதை ஒரு மகனின் கடமையாகவே செய்து வந்தேன். சின்ன அந்த ஃப்ளாட்டில் ஏகப்பட்ட சாமான்கள். மதியங்களில் அறைகளே இருட்டிக் கிடக்கும். பணி ஓய்வு என அவர்கள் ஆளே மாறிப் போனார்கள், படததைக் கீழே போட்டாப் போல.

இருவருக்கும் வயசு எண்பதைக் கடந்து தொண்ணூறை நெருங்குகிறது. மகோகனி மரத்தைப்போல நிறமும் ஆளே கட்டை குட்டையாகவும் இருப்பார்கள் அவர்கள். ரெண்டு பேருமே நடக்கையில் சிறிது கூன் போட்டார்கள். இத்தனை வருட தாம்பத்தியத்தில் அவர்கள் ரெண்டு பேரிடையே சாயல் ஒற்றுமை வந்திருந்தது.

அவர்கள் உதிரமும் உணர்வுகளும் சிந்தனையும், யாவுமே ஒன்றோடு மத்தது பின்னிப் பிணைந்து கலந்து குழைந்து கொண்டாப் போல. அவர்களின் வாடை கூட ஒரே மாதிரி, ஒருவித மென்தால் நெடி, தளிர்ப் பச்சையான விக்ஸ் வேபரப், இருவருமே மூக்கிலும், வலிக்கிற மூட்டுகளிலும் மாத்தி மாத்தி அவர்கள் பிரயோகித்தார்கள். நான் அவர்களைப் பார்க்கப் போகையில் அவர்கள், வராந்தாவில் அமர்ந்தபடி தெருவை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அல்லது கூடத்தில் பொதுக்கென்று உள்ளமுங்கும் சோபாவில் இருப்பார்கள், அனிமல் பிளானெட் தொலைக்காட்சியில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்.

எல்லாத்தையும் புதுசாய்ப் பார்க்கிற எளிய ஆச்சர்யத்துடன் அவர்கள் இருந்தார்கள். சாதுர்யமான ஓநாய்கள் அவர்களை ஆச்சர்யப் படுத்தின. குரங்குகளின் புத்திசாலித்தனம் அவர்களைச் சிரிக்க வைத்தது. “இஃபுக்வா, பாத்தீங்களா இதை?” என அவர்கள் ஒருத்தர் மத்தவரிடம் காட்டிப் பேசிக் கொள்வதும் உண்டு.

நம்பவியலாத கட்டுக்கதைகளை அவற்றின் புதிர்த்தன்மை தாண்டி ரசிக்கிற பொறுமையும் இருந்தது அவர்களிடம். ஒருமுறை என் அம்மா சொன்ன ஒரு கதை. அபா என்கிற நாங்கள் முன்பு குடியிருந்த ஊரில், எங்க பக்கத்துவீட்டுக்கார நோயாளி ஒருத்தர், அவர் ஒரு வெட்டுக்கிளியை வாந்தி யெடுத்தாராம்.

உயிருள்ள, சதா சுழட்டி அடிச்சிட்டிருக்கிற பூச்சி. அவனோட கேடுகெட்ட பங்காளிங்க தான் யாரோ அவனுக்கு இப்பிடி ஒரு காரியம் பண்ணி விஷத்தை ஏத்தி விட்ருக்காங்க, என்பது அம்மாவின் விளக்கம்.

“ஆமாமா. எனக்குக் கூட யாரோ வெட்டுக்கிளி படம் ஒருக்கா அனுப்பி வெச்சிருந்தாங்க” என அப்பா ஒத்து ஊதினார். அவங்க ரெண்டு பேருமே ஒருத்தர் கதை சொன்னா மத்தவர் ஆமாம் போடுவது வழக்கம். இன்னொரு தரம், தலைவர் ஒகேகேயின் வீட்டு வேலைக்காரி, பதின்வயசுப் பெண் மர்மமான முறையில் மரித்தாள். ஊர் பூரா தலைவர்தான் அவளைக் கொன்னுட்டதாப் பேசிக்கிட்டாங்க. அவளது கல்லீரலை குபேர பூசைக்கு பலியா வெச்சிட்டதாவும் வதந்தி. இப்போ அம்மா, கூடச் சேர்த்துக்கிட்டாள். “எல்லாரும் சொல்றாங்க. அவ இதயத்தையும் எடுத்துப் பூசைல…”

இந்தக் கதைகளை யெல்லாம் ஒரு பதினைந்து வருசம் முன்னாடி இவங்களே கிண்டலடிச்சவங்கதான். எங்க அம்மா அரசியல் பாடத்தில் பேராசிரியர். “அபத்தம்” என அவள் வெடுக்கென மறுத்திருப்பாள். அப்பா, அவர் கல்வித்துறைப் பேராசிரியர். ஹ்ரும்.

ஒற்றை உருமலில் அதைப் பேசத் தகுதியான விஷயம் இல்லை என்று ஒதுக்கியிருப்பார். அந்தப் பழைய முகங்களையே அவர்கள் கழட்டிப் போட்டுவிட்டது எப்படின்னுதான் புரியவில்லை. இப்ப அவங்களும் மத்த நைஜீரியர்கள் போல, கோவில் தீர்த்தத் தண்ணியக் குடி, சர்க்கரை வியாதி போயிரும்ன்றா மாதிரிப் பேச ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.

என்றாலும் அவர்கள் என் அப்பா அம்மா என்கிற மரியாதை எனக்கு உண்டு. அவர்களின் கதைகளை அரைகுறையாய்க் கேட்டுக் கொண்டேன். வயசான காலம் என்பது புதுசாய், திரும்ப குழந்தையாய் ஆகிறாப் போல, அப்படியோர் வெள்ளந்தித்தனம் அது.

வருடங்கள் கடந்தாலும் அவர்கள் தன்னளவில் மெதுவாகவே வளர்ந்தாப் போல. என்னைப் பார்க்கிற ஜோரில் அவங்க முகமே விளக்கேற்றிக் கொள்ளும். நான் உள்ள நுழையறதும் நுழையாததுமா அவர்களின் கேள்வி, எப்ப ஒரு பேரனையோ பேத்தியோ நாங்க பாக்கறது? எப்ப ஒரு பொண்ணைக் கூட்டியாந்து எங்க முன்னாடி காட்டப் போற?… இதெல்லாம் கேட்க முன்னெல்லாம் கடுப்பாகும் எனக்கு. இப்ப அடக்கிக் கொள்கிறேன். ஞாயிறு மதிய வாக்கில் நான், அரிசிச்சோறும் கறியுமாய் மதிய உணவு முடித்துவிட்டு திரும்பப் புறப்படுவேன்.

ஒவ்வொரு தடவையும் இவங்க ரெண்டு பேரையும் தம்பதி சமேதரா நான் இப்பிடிப் பார்ப்பது இதுதான் ஒருவேளை கடேசித் தரம் என்கிறாப் போல நினைப்பு வரும். அடுத்த தபா நான் வரு முன்னாலேயே யாராவது ஒருத்தர், உடனே என்னைக் கிளம்பி வா, என்று போன் பேசலாம், என்று தோன்றும்.

ஹர்கோர்ட் கடற்கரை வரும்வரை அதே நினைப்பு என்னை ஒரு உம்மென்ற துக்கத்திலேயே இருத்தி வைக்கும். அட எனக்குன்னு ஒரு குடும்பம், என் அப்பாம்மாவோட சிநேகிதர்கள் சலிச்சிக்கிறா மாதிரி நானும் என் பிள்ளைங்களுக்கு பள்ளிக்கூட ஃபீஸ் கட்டச் சிரமப் பட்டால், அப்ப நான் இப்ப மாதிரி அடிக்கடி வந்து இவர்களைப் பார்த்துட்டுப் போக முடியுமா? கைக்கும் வாய்க்கும் சரியாய் இருக்கும். இப்படிப் பயணங்கள் குடும்பம்னு ஆயிட்டால் கட்டுப்படி ஆகாது போகும்.

ஒரு நவம்பர் மாதம் நான் வந்திருந்தபோது, அவர்கள் கிழக்குப் பிராந்தியத்தில் ஆயுதந் தரித்த கொள்ளையர்களின் அட்டகாசம் பற்றிப் பேசினார்கள். திருடர்களும் கிறிஸ்துமசுக்குத் தயாராக வேணாமா என்ன? ஒனிட்ஷாவில் ஒரு உஷார்ப்படை சில திருடர்களைப் பிடித்து விட்டார்கள்.

திருடனுகளுக்கு அடி உதை. அவர்களின் உடுப்புகளைக் கிழித்து விட்டார்கள். பழைய டயர் எல்லாம் எடுத்து வந்து அவர்களுக்கு மாலையாப் போட்டார்கள். வத்திப்பெட்டி கெண்டாங்க. பெட்ரோல் இருந்தா எடுத்தாங்க… அதுக்குள்ள போலிசு வந்திட்டது. போலிஸ் எல்லாரையும் கலைஞ்சு போகச் சொல்லி துப்பாக்கியால வானத்தில் சுட்டார்கள்.

திருடர்களை அவர்கள் விடுவித்து கூட்டிப் போனார்கள். அம்மா ஹா என சிறிது நிறுத்தினாள். இப்ப பார், எதாவது முத்தாய்ப்பா ஒரு விநோதக் கற்பனையை அம்மா கூட சேத்துச் சொல்லப் போகிறாள், என நான் காத்திருந்தேன். போலிஸ் ஸ்டேஷன் கிட்டத்ல போனாங்கல்லடா, அந்தத் திருடங்க சட்னு கழுகுகளா மாறி, பறந்து போயிட்டாங்கடா!

“தெரியுமா?”என அவள் தொடர்ந்தாள். “அந்தத் துப்பாக்கிக் கொள்ளைக்காரனுங்க இல்ல, அவங்கள்ல ஒருத்தன், அவந்தான் அவர்களின் தலைவனும்… யாருன்றே, ரஃபேலாக்கும். எந்த ரஃபேல்? ரொம்ப வர்ஷ முன்னாடி நம்ம வீட்ல வேலை பாத்திட்டிருந்தான் அவன். உனக்கு அவனை ஞாபயம் இருக்காது.”

நான் அம்மாவை வெறித்தேன். “ரஃபேலாம்மா?”

“அவன் இபப்பிடி மாறினதில் ஆச்சர்யம் ஒண்ணுமில்லை” எனறார் என் அப்பா. “ஆரம்பத்துலேர்ந்தே அவனுக்கு கஷ்ட காலம் தான்.”

அம்மா சொன்னாள். “ஒருவேளை உனக்கு அத்தனைக்கு ஞாபகம் இருக்காது. அப்ப வீட்டுவேலைக்குன்னு நிறையப் பிளளைகள் வந்தாங்க. அப்ப நீ ரொம்பச் சின்ன வயசு.”

ஆனா எனக்கு ஞாபகம் இருந்தது. ரஃபேலை நான் அறிவேன்.

*

ரஃபேல் எங்க வீட்டுக்கு வேலையாளா வந்தபோது சமூகத்தில் எதுவும் மாறிவிடவில்லை. அதாவது அவன் வந்த புதிது, அந்த வேளையைச் சொல்கிறேன். பக்கத்து கிராமத்தில் இருந்து வந்த எத்தனையோ பதின்வயசு விடலைப் பசங்களில் அவனும் ஒரு சாதாரணமான பிள்ளை.

இவனுக்கு முன்னாடி எங்களுடன் இருந்த ஒரு பையன், ஹைஜினஸ் அவன் பெயர், அம்மாவிடம் அவன் மரியாதையா நடந்துகொள்ளவில்லை என அவனைத் திருப்பி ஊருக்கே அனுப்பிவிட்டோம்.

ஹைஜினசுக்கு முன்னால் இருந்தவன் ஜான். அவனைத் திருப்பி நாங்கள் அனுப்பவில்லை, என்பதால் நினைவில் இருக்கிறது. கழுவி வைக்கையில் ஒரு தட்டை அவன் உடைத்துவிட்டான்.

என் அம்மா கோபப் படுவாள் என்று பயந்துகொண்டு மூட்டை முடிச்சைக் கட்டிக்கொண்டு அம்மா வேலை முடிந்து வீடு திரும்புவதற்குள் ஓடி விட நினைத்தான் அவன். அம்மாவைப் பிடிக்காதவர்களைப் போலவே இந்த வேலைக்காரப் பையன்களும் ஒரு வேத்துமுகத்துடனேயே என்னை கவனித்தார்கள். தயவுசெஞ்சு வாங்க, வந்து சாப்பிடுங்க, என்பார்கள் என்னிடம். கூடவே, அப்பறம் அம்மா என்னைத் திட்டுவாங்க, என்பார்கள். அம்மா வேலையாட்களை எதாவது தொடர்ந்து திட்டிக்கொண்டே யிருப்பாள். அசமந்தம்.

லூசு. செவிடு. அவள் கை எப்பவும் அழைப்பு மணியின் சிவப்புப் பொத்தான் மேலேயே இருக்கும். மணிச் சத்தம் மொத்த வீட்டையுமே குடைஞ்சாப்போல இரைஞ்சிக்கிட்டே யிருக்கும். அதுவே அம்மா தன் குரலில் இரைகிறாப் போலத்தான் இருந்தது. அப்பாவுக்கு முட்டையை அப்படியே வதக்கணும்.

அம்மாவுக்கு வெங்காயம் சேத்துக்கணும். சட்னு நினைவுக்கு வர சிரமமாய் இருந்தது வேலையாட்களுக்கு. ருஷ்ய பொம்மைகளைத் தூசி தட்டியாச்சின்னா அதே அதே இடத்தில் வரிசை மாத்தாமல் அடுக்கறதில்லையா? இவனோட (என்’னுடைய) பள்ளிச் சீருடையை இப்பிடியா இஸ்திரி ஏனோ தானோன்னு போடறது?…

எங்க அப்பா அம்மாவுக்கு ஒரே பிள்ளை நான். ரொம்ப தாமதித்துப் பிறந்த பிள்ளை அவர்களுக்கு. “நான் உண்டானப்போ, இது மெனோபாஸ் தானோன்னு இருந்தது எனக்கு” என்று அம்மா ஒருமுறை என்னிடமே சொல்லியிருந்தாள். அப்ப எனக்கு ஒரு எட்டு வயசு இருந்திருக்கலாம். அந்த வயசில் மெனோபாஸ், மாதவிடாய் நிற்றல், என்பது எனக்குத் தெரியாது. எங்கம்மா ஒரு சிடுமூஞ்சி. ஐயாவும் அதே ரகம் தான். யாரையும் சட்னு எடுத்தெறிஞ்சாப்ல பேசவும் காரியம் பண்ணவும் செய்து விடுவார்கள் ரெண்டு பேருமே.

இபாதன் பல்கலைக் கழகத்தில் அப்பா அம்மா ரெண்டு பேரும் பார்த்துக் கொண்டபோது ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் பிரியமாகி, அவர்கள் இருவர் வீட்டிலும் சம்மதம் இல்லாமல் கல்யாணம் முடித்துக் கொண்டார்கள்.

அவளும் அவரைப் போலவே படித்தவள் என்று அவருக்கு அவள் மேல் ஈர்ப்பு. அவளுக்கோ அவர் பசையுள்ள ஆசாமி என்று கிறக்கம். தாம்பத்தியத்தில் ரெணடு பேருக்கும் இறுக்கமான நெருக்கமான போட்டி.

யார் அதிகம் எழுதுகிறார்கள், பேட்மின்டன் ஆட்டத்தில் யார் செயிக்கிறார்கள், வாதத்தில் செயிப்பது நீயா நானா? மாலைகளில் ஒருத்தர் மத்தவருக்கு உரக்க பத்திரிகையோ, செய்தித்தாளோ, உட்கார்ந்து அல்ல, முற்றத்தில் நின்றபடி வாசித்துக் காட்டுவார்கள். நடந்தபடியே கூட அது நிகழும், என்னவோ புது யோசனையை மனசில் எட்டிப் போகிறாப் போன்ற தேடல் நடை!

மேதியஸ் ரோசே அவர்கள் இருவருக்குமே பிடித்தமான மதுபானம். அவர்கள் அமர்ந்திருக்கும் மேசையருகே தயாராக இருக்கும் அந்த அழகான போத்தல். குடித்துவிட்டு வைத்த தமளர்களில் அடியே இக்கிணி சிவப்புத் திவலை. என்னுடைய சின்ன வயசு பூராவுமே அவர்கள் கேட்டதுக்கு சட்டென பதில் சொல்ல நா புரளாத தயக்கத்துடனேயே நான் இருந்தேன்.

*

புத்தகங்களில் எனக்கு ஆர்வம் இல்லை, என்பதில் எனக்கு வருத்தம் உண்டு. வாசிப்பு என்பது எங்க அப்பா அம்மாவுக்கு என்ன தந்ததோ அதை அது எனக்குத் தரவில்லை. வாசிப்பு பழக்கத்தால் அவர்கள் உணர்ச்சிவசப் பட்டார்கள். அல்லது காலத்தில் உறைந்து போனாப் போல தன்னை மறந்த நிலையில் அமிழ்ந்து கொண்டார்கள். நான் அவர்கள் பக்கமாக வருவதும் போவதுமே அவர்களுக்கு கவனப்படாது அப்போது. நான் வாசிப்பது என்பது அவர்களைத் திருப்திப்படுத்தத் தான்.

வாசிப்பதும் அந்த அளவுக்கே. சாப்பாட்டு நேரத்தில் திடீரென்று அவர்கள் எதும் கேட்டால் நான் பதில் தர வேண்டியிருந்தது. பிப் பத்தி நான் என்ன நினைக்கிறேன்? எசூலு செஞ்சது சரிதானா? அந்த சமயங்களில் எங்க வீட்டில் நானே அந்நியனாக சில சமயம் உணர நேர்ந்து விடுகிறது. என் படுக்கை யறையிலேயே நிறைய புத்தக அலமாரிகள். வாசிப்பறை மற்றும் வராந்தா அலமாரிகள் நிறைந்து மிஞ்சிய புத்தகங்கள் இங்கே தஞ்சம் புகுந்தன. என்னை அவை இன்னும் சம்பந்தம் இல்லாதவனாய் உணர வைத்தன. நான் இருக்க வேண்டிய இடம் இது அல்ல. என்னைப் பெத்தவர்களுக்கு நான் ஒரு புத்தகம் பற்றிப் பேசும்போது, அவர்கள் அது திருப்திப் படுத்தவில்லை. அவர்கள் அப்போது, நான் பேசும்போது என்னை அவர்கள் பார்த்த வெறித்த பார்வையில் என்னால் அதை உணர முடிந்தது.

அந்தப் புத்தகம் பத்தி நான் சொன்னதில் ஒண்ணும் பிழை இல்லை, அது எனக்குத் தெரியும். ஆனால் நான் அதைப் புரிந்துகொண்டது ரொம்ப எளிய அளவிலேயே. அவர்கள் அளவுக்கு திறனாயும் தரத்தில் அது இல்லை. அவர்களோடு மனமகிழ் மனறங்களுக்குப் போவது கொடுமை. பாட்மின்டன் ஆடப் போவது அலுப்பூட்டியது எனக்கு. அவர்கள் வைத்து விளையாடும் அந்த ஷட்டில்காக், அதுவே இன்னும் செய்து முடிக்கப்படாத பொருள் போல எனக்குத் தோன்றியது. அந்த விளையாட்டை அரைகுறையாக யோசித்திருக்கிறாப் போல.

எனக்கு ரொம்பப் பிடித்தது எது என்றால், குங் ஃபூ. ‘என்டர் தி டிராகன்’ எத்தனையோ வாட்டி நான் பார்த்திருக்கிறேன். அதன் அத்தனை வசனமும் எனக்குத் தெரியும். தூங்கி எழுந்தால் நான் புரூஸ் லீ-ன்னு ஆயிறணும், அப்பிடி ஓர் ஏக்கம் எனக்கு இருந்தது.

காற்றில் எத்தி உதைப்பேன் நான். எதிரில் கற்பனையான எதிரிகள், என் குடும்பத்தைப் பூரா கொலை செய்தவர்கள், அவர்களைப் பந்தாடுவேன். தரைக் கம்பளத்தை இழுத்துத் தரையில் தள்ளுவேன். தடித் தடியான ரெண்டு பெரிய புத்தகங்கள் மேல் ஏறி நிற்பேன். கெட்டி அட்டை போட்ட ‘பிளாக் பியூட்டி’ மற்றும் ‘வாட்டர் பேபிஸ்’ மாதிரி புத்தகங்கள் அவை. அங்கிருந்து கம்பளத்துக்குக் குனிந்து புரூஸ் லீ பாவனையாய் ஒரு ‘ஹாஆ!’ ஒருநாள் இந்தப் பயிற்சி விளையாட்டின் பாதியில் கதவுப்பக்ககம் ரஃபேலை, அவன் என்னை கவனிப்பதைப் பார்த்தேன்.

அவன் கடுப்பாவான் என எதிர்பார்த்தேன். அன்றைக்குக் காலையில் தான் அவன் என் படுக்கையைச் சரியாக்கி விட்டுப் போயிருந்தான். இப்ப மொத்த அறையுமே கன்னா பின்னான்னு கெடக்கு. அவன் ஆத்திரப்படுவதற்கு பதிலாக புன்னகை செய்தான். தன் மார்பைத் விரலால் தொட்டுக் கொண்டான். பிறகு அந்த விரலால் நாக்கைத் தொட்டான்… தன் ரத்தத்தை தானே சுவைக்கிறாப் போல. படத்தில் எனக்குப் பிடித்த காட்சி அது. ஆகாவென ரஃபேலைப் பரவசமாக நோக்கினேன். “நான் வேலை செஞ்ச ஒரு வீட்ல அந்தப் படத்தை நான் பாத்தேன்” என்றான் அவன். “இந்தா பாரு…”

அவன் சற்று அகட்டி நின்றான். அப்படியே நிமிர்ந்து ஒரு உதை. அவனது கால் நேரா நீட்டி நல்ல உயரத்தில். .மொத்த உடம்பும் விரைத்த நளினம். இது நடந்தபோது எனக்கு வயது பன்னிரண்டு. நானே இன்னொரு ஆளா மாறியதாக அதுவரை நான் உணர்ந்ததே இல்லை. இவன்? புரூஸ் லீயாகவே மாறியிருந்தான்.

*

வீட்டின் புழக்கடையில் ரஃபேலும் நானும் பயிற்சிகள் எடுத்தோம். புல்லுத்தரையில் துணிதுவைக்கிற கான்கிரீட் மேடையில் இருந்து துள்ளிப் புல்லுக்குப் பாய்வோம். வயிற்றை உள்ளமுக்கிக் கொள்ளும்படி சொல்லித் தந்தான் ரஃபேல். காலை நீட்டி வெரைப்பா வெச்சிக்கணும். விரல்கள் மடக்கி வெச்சிக்க. எப்பிடி மூச்செடுக்க, என்பதையும் சொன்னான்.

சாத்திய என் அறையில் தன்னிச்சையான என் இப்படி முயற்சிகள் பெரிதாய்ப் பலிதமாகவில்லை. இப்ப ரஃபேலுன் காற்றைக் கால்களால் ரெண்டு துண்டாய் வகிர்ந்தேன். இதுதாண்டா எத்து, என்று உணர்ந்தேன். கீழே மிருதுவாய்ப் புல், மேலே ஆகாயம். இந்தப் பரந்த வெளி, நான் ஆளுவேன் இதை. இதெல்லாம் கனவு இல்லப்பா! ஆ நானும் ஒரு நாள் கருப்பு பெல்ட் வாங்கிருவேன். சமையல் அறை சாளரத்துக்குப் புறத்தில் உயரமாய் ஒரு நீள எடுப்பு. ஆறு படிகள் உயரம் அது. அந்த உயரத்தில் இருந்து ஒரே துள்ளலாய் எகிறி… “ம்ஹும்” என்றான் ரஃபேல். “அது ரொம்ப உயரம் உனக்கு.”

வார இறுதி நாட்களில், எப்பவாவது என் அப்பா அம்மா நான் இல்லாமல் மனமகிழ் மன்றம் என்று கிளம்பிப் போய்விட்டால், நானும் ரஃபேலும் புரூஸ் லீயின் வீடியோக்கள் போட்டுப் பார்த்தோம்.

ரொம்ப அனுபவித்துப் பார்ப்பான் ரஃபேல். “பாரு! பாரு!” என்று சத்தம் போடுவான். அவன் கண்களில் அந்தப் படங்கள் எனக்குப் புது அனுபவம். லீயின் அதிரடி என நான் நினைத்திருந்த சில அசைவுகள், இப்போது மேலும் மகத்துவமாய்த் தெரிந்தன. “பாரு” என என்னை அவன் கவனப் படுத்திய போது. எதைப் பார்க்க வேண்டும், எப்படி அதைப் புரிந்து கொள்வது என அவனுக்குத் தெரிந்தது.

அவனுக்கு இயல்பாகவே எல்லாம் பிடிபட்டது. புரூஸ் லீ நன்சாகுவை வைத்துக்கொண்டு ஆடும் ஆட்டத்தைத் திரும்பத் திரும்பப்போட்டுப் பார்த்தான் ரஃபேல். (நன்சாகு – இரண்டு பிடிகளுக்குள் சங்கிலி அமைந்த விளையாட்டுக் கருவி.) எப்படி துல்லியமாய் இயக்குகிறான் புரூஸ் லீ என்பதை அவன் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டே யிருந்தான்.

“எனக்கும் ஒரு நன்சாகு இருந்தா நல்லா யிருக்கும்” என்றேன் நான்.

“அதைவெச்சி விளையாடறது ஒண்ணும் சுலபம் இல்ல” என்றான் ரஃபேல் முக இறுக்கத்துடன். எனக்கு ஏன்டா அதுக்கு ஆசப்பட்டோம்னு ஆயிட்டது.

அதுக்குச் சில நாள் கழிந்து ஒருநாள் நான் பள்ளிக்கூடம் விட்டு வரும்போது ரஃபேல் “பாரு” என்று காட்டினான். கப்போர்டில் இருந்து எடுத்துக் காட்டினான். ஒரு நன்சாகு! வீட்டை சுத்தம் செய்யும் மாப், அதில் பிரித்தெடுத்த இரண்டு சிறு கட்டைகளைத் தேய்த்து சுத்தம் செய்திருந்தான்.

நடுவே சுருள் சுருளாய் கம்பி ஸ்பிரிங்குகள். ஒரு வாரமா வீட்டு வேலை முடிஞ்ச ஓய்வு சமயத்தில் இப்பிடி ஒண்ணொண்ணா தயார் செய்து தேத்தியிருப்பான் போல.

அதைவைத்து எப்பிடி விளையாட என்று அவன் செய்து காட்டினான். பார்க்க அசட்டுத்தனமாய் இருந்தது. புரூஸ் லீ, எங்க இவன் எங்க? அந்த நன்சாகியை வாங்கி நான் அதைவைத்து விளையாடிப் பார்த்தேன். நெஞ்சில் பளார்னு அறை வாங்கியதே கண்ட பலன். ரஃபேல் கடகடவென்று சிரிக்கிறான். “நீ பாட்டுக்கு எடுத்தேன் சுத்தினேன்னா வந்துருமா? அதைக் கையாள எவ்வளவோ பயிற்சி எடுத்துக்கணும்.”

பள்ளிக்கூடத்தில் இதே நினைப்புதான் எனக்கு. உள்ளங்கையில் அந்தக் கட்டைகளின் மிருதுவான் பிடிப்பு. பள்ளி முடிந்து, ரஃபேலுடன், அப்பதான் நான் வாழவே ஆரம்பிச்சாப் போல இருந்தது.

நானும் ரஃபேலும் இத்தனை நெருக்கமாகி விட்டதை என் அப்பா அம்மா கவனிக்கவில்லை. நான் இப்போது விளையாட வெளியே போகிறேன் என்பதை அவர்கள் கவனித்தார்கள். அந்நேரம் ரஃபேலும் வீட்டுக்கு வெளியே, அவன் தோட்டத்தில் களையெடுப்பானாய் இருக்கும். அல்லது தண்ணித் தொட்டியில் பாத்திரங்களைக் கழுவிக் கொண்டிருக்கலாம்.

ஒரு மதியப் போது. ரஃபேல் கோழியை உரித்து முடித்துவிட்டு, புல்வெளியில் நான் பயிற்சி யெடுக்கிறபோது இடைமறித்தான். “சண்டைபோடு” என்றான். எனக்கும் அவனுக்குமான சண்டை. அவனிடம் ஆயுதம் எதுவும் இல்லை. வெறுங் கையாய் இருந்தான்.

என்னிடம் அந்தப் புதிய ஆயுதம். என்னை அழுத்தமாய்ப் பின் தள்ளினான் அவன். என் ஆயுதம், அதன் ஒரு கட்டை அவன் கையில் மோதியது. ஆச்சர்யப் பட்டான். கூடவே அதை அவன் ரசிக்கவும் செய்தான். ஏ இவன் பரவால்லப்பா, என்கிற ரசனை அது. என்னால் அது முடியும் என அவன் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டான்.

மேலும் மேலும் என் ஆயுதத்தை அவனை நோக்கி நான் வீசினேன். ஆ ஆ என கேலியடித்தபடியே நழுவி அவன் ஒரு எத்து எடுத்தான். நேரம் போனதே தெரியவில்லை. கடைசியில் இருவருமே மூச்சிறைக்க இறைக்க சிரித்தபடி ஆசுவாசமானோம். இப்ப கூட எனக்கு அத்தனை துல்லியமாக நினைவு இருக்கிறது. எத்தனை குட்டை டவுசரில் இருந்தான் அவன். தொடையில் இருந்து அவனது சதைகள் எப்படி இறுகி வேர் போல கால்வரை விரவியது!

*

வார இறுதி நாட்கள் என்றால் மதிய உணவு என் பெற்றோருடன் தான். எதும் கேள்வின்னு விசாரிக்க அவர்கள் ஆரம்பிக்கு முன் நழுவி விட வேண்டும் என கிடுகிடுவென்று சாப்பிடுவேன் நான். இப்படியொரு சாப்பாட்டு வேளையில் ரஃபேல் சிறிய வெண் தட்டில் வேக வைத்த கருணைக் கிழங்கை இலைகளைக் கூடப் பரத்திப் பரிமாறினான். கூடவே பப்பாளி மற்றும் பைனாப்பிள் துண்டுகள்.

“கீரை சரியாவே மசியல” என்றாள் அம்மா. “ஏன்டா நாங்க என்ன குழை கடிக்கிற ஆடுகளா?” அவனை ஒரு பார்வை பார்த்தாள். “எணடா ஆச்சி உன் கண்ணுக்கு?”

நான் நிதானப்பட ஒரு நிமிடம் ஆயிற்று. அம்மாவின் வசை பாடுதல் பாணி இது அல்ல. “ஏண்டா உன் மூக்கு முன்னால எதாவது மறைச்சிட்டதா?”.. இப்படித்தான் கேட்பாள். ஆனால் ரஃபேலின் கண்கள் வெண்மை மாறி ஜிவுஜிவுத்துக் கிடந்தன. இயல்பான சிவப்பு அல்ல. வலி. கண்ணில் எதோ பூச்சி விழுந்துட்டதாக மெல்ல முணுமுணுத்தான் அவன்.

“அப்போலா மாதிரி யிருக்கு” என்றார் என் அப்பா.

அம்மா நாற்காலியைப் பின் தள்ளி கிட்டே வந்து அவனை சோதித்தாள். ”ஆமாம். போ உன் அறைக்கு, வெளியே வராதே.”

சாப்பாட்டுத் தட்டுகளை எடுக்கணுமே, என ரஃபேல் தயக்கம் காட்டினான்.

“போடா” என்றார் என் அப்பா. “எங்களுக்கும் அப்போலோ தொத்திக்காம…”

அவன் குழப்பத்துடன் மெல்ல மேசையை விலகிப் போனான். திரும்ப அவனை அம்மா கூப்பிட்டாள். “இதுக்கு முன்னாடி இது மாதிரி வந்திருக்கா உனக்கு?”

“இல்லிங்க மேடம்.”

“அப்போலோ தான். உன் கண்ணுக்கு மேலே போத்தினாப் போல தொத்துக் கிருமி சேர்ந்திருக்கு.” இக்போ மொழியின் வார்த்தைகளுக்கு நடுவே ‘தொத்து’ கடுமையானதாக விபரீதமானதாக ஒலித்தது. “உனக்கு மருந்து வாங்கித் தரோம். மூணு வேளை போட்டுக்க. அறையை விட்டு வெளியே வரவே வராதே. அது சரியாற வரை நீ சமையல் பக்கமே வர வேண்டாம்.” அம்மா என் பக்கம் திரும்பினாள். “ஒகென்வா. அவன் கிட்ட போயிறாதே. அப்போலோ சட்னு பரவும்.” அவளுடைய அந்த அதிகார த்வனியில் தெரிந்தது. நான் ஏன் அவன் கிட்டே போகப் போகிறேன், என அவள் நினைக்கிறாள்.

பிறகு என் பெற்றோர் நகரத்துக்குக் காரில் போய் ஒரு புட்டி கண் மருந்துத் துளிகள் வாங்கி வந்தார்கள். வேலைக்காரனுக்கென்று ஒதுக்குப் பறமான அறை. அங்கே போய் மருந்தை ரஃபேலிடம் கொடுத்துவிட்டு வேண்டா வெறுப்பாக வெளியே வந்தார், எதோ யுத்தத்துக்குப் புறப்பட்ட மாதிரி.

அன்று இராத்திரி நான் ஒபோலோ தெருவுக்குப் போய் எங்கள் இரவு உணவாக அகாரா வாங்கி வந்தேன். நாங்கள் திரும்ப வரும்போது, கதவை ரஃபேல் வந்து திறக்கவில்லை, என்பதே எனக்கு என்னவோ போலிருந்தது. கூடத்தின் திரைச்சீலைகளை இழுத்துவிட்டு, விளக்கைப் போடுவான் அவன். இன்றைக்கு அதுவுமில்லை. சமையல் அறையில் சத்தமே யில்லாமல் வீடே ஜீவனற்றுப் போய்க் கிடந்தது. அப்பாவும் அம்மாவும் தங்கள் நியதிகளில் மூழ்கி விட்டார்கள். நான் அவுட்ஹவுசுக்குப் போய் மெதுவாகக் கதவைத் தட்டினேன்.

கதவு லேசாய்த் திறந்தே இருந்தது. சுவரை ஒட்டிப் போட்டிருந்த கட்டிலில் ரஃபேல் மல்லாக்கக் கிடந்தான். நான் உள்ளே வந்தபோது திரும்பிப் பார்த்தான். அவன் முகத்தில் ஆச்சர்யம். எழுந்துகொள்கிறாப் போல முன்பக்கமாக வந்தான். அவன் அறைக்கு நான் இதுவரை வந்ததே இல்லை. வயர் தொங்கும் பல்ப் சிறிது காற்றில் ஆடியாடி சுவரில் மங்கலான நிழலாட்டம் கண்டது.

“என்ன விஷயம்?” என்று கேட்டான்.

“ஒண்ணில்ல. நீ எப்பிடி இருக்கேன்னு பாத்துட்டுப் போலாம்னு வந்தேன்.”

உடம்பைக் குலுக்கிக் கொண்டே திரும்பப் படுத்துக் கொண்டான். “எனக்கு எப்பிடி வந்தது இதுன்னு தெரியல்ல. ரொம்ப கிட்டத்தில் வராதே.”

ஆனால் நான் அவன் கிட்டே போனேன்.

“வேணாம்.”.

“ஏன்?”

அவன் என்னைப் பார்ப்பதைத் தவிர்த்தான். “நான் உன்னைப் பார்க்க மாட்டேன்.”

ஒரு நெருப்புக் கோழியையே முழுக்கக் குடல் எடுக்கிறவன். ஒரு மூட்டை அரிசையைத் தனியே தூக்குகிறவன். ஆனால் கண் மருந்தைத் தானாகவே போட்டுக்கொள்ளத் திண்டாடினான். அதைப் பார்க்க முதலில் திகைப்பாயும் பிறகு வேடிக்கையாகவும் இருந்தது எனக்கு. நான் மெல்ல நகர்ந்தேன். அந்த அறையை ஒரு நோட்டம் விட்டேன். அந்த அறையில் எந்த சாமான் சாதனமும் இல்லாமல் வெறுமையாய் இருந்தது. சுவரை ஒட்டிப் போடப்பட்ட கட்டில். கரடுமுரடாய் ஒரு மேசை. மூலையில் ஒரு வெளிர் சாம்பல்நிற இரும்புப் பெட்டி. அவனது எல்லா சாமான்களையும் அதில் அவன் வைத்துக் கொள்வானாய் இருக்கும்.

“நான் மருந்து போட்டு விடறேண்டா.” புட்டியை எடுத்து மூடியைத் திருகினேன்.

“ச். வேணா. கிட்டே வராதே” என்றான் திரும்ப.

அதற்குள் நான் பக்கத்தில் வந்திருந்தேன். அவன் முன்னால் குனிந்தேன். மருந்துவிடத் திறந்த அவன் கண்ள் படபடத்தன.

“குங்ஃபுல மாதிரி மூச்செடுடா” என்றேன் நான்.

அவன் முகத்தைத் தொட்டேன். இடதுபக்க கீழ் இமையைக் கொஞ்சம் இறக்கிக் கொடுத்தேன். அவன் கண்ணுக்குள் மருந்தைச் சொட்டினேன். அடுத்த கண்ணை இன்னும் இறுக்கமாக மூடிக் கொண்டிருந்தான் அவன். இன்னும் அழுத்தமாய்த் திறக்க வேண்டியிருந்தது.

“ச். சாரிடா” என்றேன் என் கடுமைக்காக.

கண்ணைத் திறந்து என்னைப் பார்த்தான். அந்த முகத்தில் என்னவோர் அற்புதம். அதுவரை யாரும் பாராட்டி நான் அனுபவித்தது இல்லை. எங்க அறிவியல் வகுப்பு, மக்காச்சோளத் தண்டு ஒன்று வெளிச்சம் பார்க்கப் பசுமை ஒளிர வளர்கிற காட்சி, எனக்கு ஞாபகம் வந்தது. ரஃபேல் என் கையைப் பற்றிக்கொண்டான். நான் கிளம்பினேன்.

“நாளைக்கு பள்ளிக்கூடம் கிளம்பு முன்னால் வந்து பாக்கறேன்” என்றேன் நான்.

காலையில் நான் அவன் அறைக்குள் மெல்ல நுழைந்தேன். அவனுக்குக் கண் மருந்து சொட்டினேன். மெல்ல வெளியேறி அப்பாவின் காருக்குள் போய் அமர்ந்து கொண்டேன். பள்ளிக்கூடத்துக்கு இனி கார் என்னைக் கொண்டுவிடும்.

மூணு நாளில் அவன் அறை எனக்கு சகஜமாகி விட்டது. சாமான்கள் அடைக்காத எளிய அந்த அறை எனக்கு இன்முகம் காட்டினாப் போல. அவன் தாடைக்கும் கழுத்துக்கும் இடையில் சுருக்கங்கள் ஒரு புழு போலத் தெரிந்தது எனக்கு.

நாங்கள் அமர்ந்து ‘தி ஸ்நேக் இன் தி மங்க்கிஸ் ஷேடோ’ (குரங்கின் நிழலில் பாம்பு, புரூஸ் லீயின் திரைப்படம்.) பற்றிப் பேசினோம். அந்தப் படத்தைப் பற்றி ஏற்கனவே பலமுறை பேசியிருக்கிறோம். முன்னால் பேசியதையே திரும்பவும் இப்போது பேசிக் கொண்டோம். அந்த அறையின் அமைதியில் எங்கள் பேச்சே ரகசியம் போல் ஒலித்தது. நாங்களும் அத்தனை மெதுவாய் கிசுகிசுத்துக் கொண்டிருந்தோம். ஒருவரின் கதகதப்பு இன்னொருவருக்குக் கிட்டும் நெருக்கம்.

அவன் எழுந்துகொண்டான். அந்தப் பாம்பு ஸ்டைல், அதைச் செய்து காட்டுகிற ஆர்வம். அதை பார்த்ததும் இருவருக்கும் கலகலப்பு. என் கையைப் பற்றிக் கொண்டான். பிறகு விடுவித்துக்கொண்டு என்னை விட்டு விலகினான்.

“அப்போலோ போயாச்சி” என்றான்.

அவன் கண்கள் தெளிவாய் இருந்தன. ச். அதுக்குள்ளவா, என்றிருந்தது. இனி அந்த அறைக்கு நான் வர வேலை இராது.

*

ஒரு கனவு. ரஃபேலுடனும் புரூஸ் லீயுடனும் ஒரு களத்தில் நான். மோதலுக்காக. சுதாரிப்பு வந்தபோதும் கண்ணைத் திறக்க முடியவில்லை. கண்ணை பலவந்தமாய்த் திறக்க முயற்சி செய்தேன். கண்ணே வலித்தது. எரிச்சல் எடுத்தது. கண்ணை நான் சிமிட்டும் போதெல்லாம் பீளை வழிந்து புருவத்தில் படிந்தது. கண்ணுக்குள் யாரோ சுடு மணலைக் கொட்டினாப் போல உறுத்தல் வேறு. என் உடம்பில் எதோ உருகி வழிகிறாப் போலிருந்தது. உருகக் கூடாத எதோ ஒண்ணு.

அம்மா ரஃபேலிடம் ஆத்திரப் பட்டாள். “எதுக்குடா நி இந்த இழவையெல்லாம் எங்க வீட்டுக்குள்ள எடுத்திட்டு வந்தே? எதுக்கு?” அவனுக்கு வந்தது தான் என்னையும் பிடித்துக் கொண்டதாக அவளுக்கு. ரஃபேல் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை. அம்மா கோபத்தில் இரைகையில் அவன் பதில் பேசுவதில்லை. அம்மா மாடியில் படிக்கட்டின் முதல் படியில் நின்றிருந்தாள். ரஃபேல் கீழே இருந்தான்.

“அவன் அறையில் இருந்து இங்கவரை உனக்கு எப்பிடிடா அப்போலோ வந்தது?” அப்பா என்னிடம் கேட்டார்.

“ரஃபேல் கிட்டேர்ந்து இல்ல. பள்ளிக்கூடத்தில் யார் கிட்டேயாவது இருந்து வந்திருக்கலாம்…”

“யார் அது?” அம்மா இந்தக் கேள்வியைக் கேட்பாள் என நான் எதிர்பார்த்திருக்க வேண்டும். அந்நேரம் பார்த்து என் கூடப் படிக்கிற ஒரு பையன் பேரும் ஞாபகத்துக்கு வரவில்லை.

“யாருடா?” அம்மா திரும்பவும் கேட்டாள்.

“சிடி ஒபி” என்று ஒரு வழியாக முதலில் ஞாபகம் வந்த பேரைச் சொல்லிவிட்டேன். எனக்கு முன்வரிசைக்காரன். எப்பவும் அழுக்கு மூட்டை நாற்றம் அவனிடம் வரும்.

“தலை வலிக்குதாடா?” அம்மா கேட்டாள்.

“ம்.”

அப்பா போய் பனடோல் கொண்டு தந்தார். அம்மா டாக்டர் இக்போக்வேயை தொலைபேசியில் கூப்பிட்டாள். அப்பா அம்மா இருவருமே பரபரப்பாய் இருந்தார்கள். அவர்கள் வாசல் பக்கம் இருந்து என்னை கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்பா கலக்கித் தந்த மிலோ நான் அருந்திக் கொண்டிருந்தேன்.

கடகடவென்று அதை நான் குடித்தேன். எனக்கு அசௌகரியம் என்றாலே அவர்கள் ஒரு கை வைத்த நாற்காலியை என் படுக்கை அருகே இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு வந்து உட்கார்ந்து விடுவார்கள். எனக்கு மலேரியா வந்த ஒவ்வொரு தடவையும் அதுதான் நடந்தது. கசப்பான நாவுடன் நான் முழித்துக் கொண்டால் சட்டென என்னை எட்டிப் பார்ப்பார்கள். அருகிலேயே அமர்ந்து எதாவது வாசித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அவர்களை இந்தக் கவலையில் இருந்து விடுவிக்கவாவது நான் சீக்கிரம் தேறிவர விரும்புவேன், என்பது அவர்களுக்கு யோசனை.

டாக்டர் வந்தார். என் கண்ணில் டார்ச் அடித்துப் பார்த்தார். அவரிடமிருந்து அடர்த்தியான கோலோன் வாசனை வந்தது. அவர் கிளம்பிப் போன பிறகும் அந்த நெடி அறையில் இருந்ததை நான் உணர்ந்தேன். ஆல்கஹாலை ஒத்த அந்த நெடி அப்படியாய் நெடி அறையைச் சுத்திச் சுத்தி வரும். டாக்டர் போன பிறகு என் அப்பா அமமா என் படுக்கையருகே ஒரு ‘நோயாளி பலி பீடம்’ அமைத்தார்கள். துணி போர்த்தி ஒரு மேசையைக் கொண்டு வந்தார்கள். அதில் ஒரு போத்தல் ஆரஞ்சு லூகோசேட் பானம். ஒரு நீல டின் குளூகோஸ். ஒரு பிளாஸ்டிக் தாம்பாளத்தில் அப்போதே உரித்த ஆரஞ்சுச் சுளைகள். ஹப்பா, கை வெச்ச நாற்காலி கொண்டு வந்து வைக்கவில்லை.

ஆனால் அவர்கள் இருவரில் ஒருத்தர் அந்த வாரம் பூராவும் எனக்கு அப்போலோ சொஸ்தமாகும் வரை வீட்டில் இருந்தார்கள். என் கண்ணில் அம்மா அல்லது அப்பா யாராவது மாற்றி மாற்றி வேளைக்கு சொட்டு மருந்து விட்டார்கள். அம்மா பரவாயில்லை. அப்பாதான் மருந்தை கண்ணுக்கு வெளியே என் முகமெல்லாம் வழிய விட்டார். எனக்கு நானே அழகா மருந்தை விட்டுக்குவேன், என்பது அவர்கள் இருவருக்கும் தெரியாது. குப்பியை அவர்கள் கையில் உயர்த்தும் ஒவ்வொரு தரமும், எனக்கு முதல் முறை ரஃபேலுக்காக நான் குப்பியை எடுத்தது ஞாபகம் வரும். ஆகா எத்தனை மகிழ்ச்சியான தருண்ங்கள் அவை.

அறையின் திரைச்சீலைகளை இறக்கி என் அறையை எப்பவும் இருட்டாகவே வைத்திருந்தார்கள் என் அப்பா அம்மா. சும்மா படுத்தே கிடந்து வெறுத்து விட்டது எனக்கு. ரஃபேலைப் பார்க்க விருப்பமாய் இருந்தது. ஆனால் என் அம்மா அவனை என் அறைக்குள்ளேயே நுழையக் கூடாதுன்னு கண்டிப்பான உத்தரவு போட்டிருந்தாள்.

அவன் வந்து என் கண் வலி அதிகமாகவா போகுது? அவன் என்னைப் பார்க்க வரவேண்டும் என நான் விரும்பினேன். ஒரு படுக்கை விரிப்பை எடுக்கிறாப் போலவோ, குளியலறை வரை ஒரு வாளியுடனோ எதாவது பாவனையில் அவன் வருவான் என நான் எதிர்பார்த்தேன். அவன் வரவேயில்லை. ஏன்? வராததற்கு ஒரு சாரி கூட அவன் சொன்னானில்லை. அவன் குரல் கேட்கிறதா என்று நான் காதைத் தீட்டிக்கொண்டு காத்திருந்தேன். இங்கிருந்து சமையல் அறை ரொம்ப தூரம். அம்மாவிடம் அவன் பேசும்போது அவன் குரல் இன்னும் தணிந்தே விடும்.

கழிவறை போய் வரும் ஒரு சமயம் நான் மெல்ல கீழிறங்கி சமையல் கூடம் வரை நழுவிவிட முயன்றேன். ஆனால் கீழ்ப்படியில் அப்பா தோன்றினார்.

“கேது…” என்றார் அப்பா. “என்ன உனக்கு சரியாயிட்டதா?”

“குடிக்க… தண்ணி…”

“நான் எடுத்திட்டு வரேன். போ. படு பேசாம…”

*

ஒருவழியாக, அப்பா அம்மா ரெண்டு பேருமாக வெளியே இறங்கினார்கள். நான் அப்போது தூங்கிக் கொண்டிருந்தாலும், காலியான வீட்டின் அந்த அமைதியின் விநோதம் என்னை உசுப்பி விட்டிருந்தது. தடதடவென்று கீழே இறங்கி சமையலறைக்கு ஓடினேன். சமையலறையும் காலியாய்க் கிடந்தது. ஒருவேளை ரஃபேல் அவ்ட்ஹவுசில் இருக்கிறானா? பகலில் அவன் தன் அறைக்குப் போக அனுமதி இல்லை. இரா படுக்க மாத்திரம் தான் போவான். ஆனால் இப்ப என் அப்பா அம்மா வெளியே போயிட்டதால, போயிருக்கலாம்.

திறந்த வெளி முற்றம் வரை போனேன். அவனைப் பார்க்குமுன் அவன் குரலைக் கேட்டுவிட்டேன். தண்ணீர்த் தொட்டிக்கு அருகே அவன். காலால் மண்ணைப் பறித்தபடி ஜோசபினுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தான். பேராசிரியர் நவோசுவின் வீட்டு உதவியாள் அவள். பேராசிரியர் சில சமயம் தன் பண்ணையில் இருந்து முட்டைகள் அவளிடம் எங்களுக்குத் தந்தனுப்புவார். துட்டு வாங்கிக் கொள்ள மாட்டார். ஜோசபின் முட்டை எதும் கொண்டு வந்திருக்கிறாளா? நல்ல உயரமா கொழுக் மொழுக் என இருப்பாள் அவள். யாரோ அவளைக் கை விட்டாப் போல இப்போது அவள் ரொம்ப தளர்வுடன் காணப்பட்டாள்.

அவளுடன் பார்க்கையில் ரஃபேல் அப்படி இல்லை. முன்குனிந்த அந்த நிலையில் அவன் கால்கள் பரபரவென்று இயங்கிக் கொண்டிருந்தன. லேசாய் அவனில் ஒரு வெட்கம் வந்திருந்தது. அவனுடன் அவள் சிறு குறும்புடன் உரையாடிக் கொண்டிருந்தாள். அவனுக்குள் ஊடுருவி அவன் மனசை அவளால் பார்க்க முடிந்தாப் போல எள்ளி நகையாடியபடி இருந்தாள் அவள். ஆனால் நான் நினைத்தது தவறு.

“ரஃபேல்?” என உரக்கக் கூப்பிட்டேன்.

அவன் திரும்பிப் பார்த்தான். “ஓ ஒகென்வா. நீ கீழ வரலாமா?”

என்னை ஒரு குழந்தை போல நினைத்து அவன் பேசினான். அந்த மங்கிய அவ்ட்ஹவுசில் நாங்க ஒண்ணா உட்கார்ந்து அரட்டை யடித்ததையே அவன் மறந்து போனாப் போலிருந்தது.

“பசிக்குது எனக்கு. சாப்பாடு கொண்டு வா…” என்றுதான் முதலில் சொல்ல வந்தது. ஆனால் நான் அப்படி கட்டளை இடுகையில் என் குரல் கீச்சிட்டு ஒலித்தது.

ஜோசபினுடைய முகம் ஒரு மாதிரி கோணி, பெரிய சிரிப்பாய்ப் பீரிடுகிறாப் போல மாறிப் போனது. ரஃபேல் அவளிடம் எதோ சொன்னான். என்ன சொன்னான் எனக்குக் கேட்கவில்லை. ஆனால் இது எதோ உள்குத்து என்று எனக்குப் பிடிபட்டது. என் அப்பா அம்மா அப்பதான் திரும்ப உள்ளே நுழைந்தார்கள். அதனால் ரஃபேலும் ஜோசபினும் பரபரப்பானார்கள். ஜோசபின் கிடுகிடுவென்று காம்பவுண்டுக்கு வெளியே போனாள். ரஃபேல் என்னிடம் வந்தான். அவன் சட்டை முன்பக்கம் அழுக்கு அப்பி பனை யெண்ணெயின் கசடுடனான கலக்கலாய்த் தெரிநதது. என் பெற்றோர் வந்திருக்காவிட்டால், அவன் தொட்டி பக்கத்திலேயே தான் இருந்திருப்பான். நான் அவனுக்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல.

“உனக்கு சாப்பிட என்ன கொண்டு வர?” என்று கேட்டான் அவன்.

“நீ என்னைப் பார்க்க வரவே இல்லியே?”

“உனக்கே தெரியுமே? மேடம் நான் உன்னாண்ட போகவே கூடாதுன்னு சொல்லிருக்காங்கள்ல?”

இவன் ஏன் எல்லாத்தையுமே இப்பிடி மொண்ணையா சாதரணமாப் பேசறான்? என்னையும் அம்மா என்ன சொன்னா, அவன் அறைக்கு நீ போகக் கூடாது, அதானே? ஆனாலும் நான், போயிப் பாக்கலே? தினசரி நான் அவனுக்குக் கண்ணுக்கு சொட்டுமருந்து விட்டேன்.

“எது எப்பிடியோ, நீதானே எனக்கு அப்போலோ தந்தே?” என்றேன் நான்.

“சாரி” என்கிறான், ஆனால் அவன் மனம் வேறெங்கோ.

அம்மாவின் குரல் கேட்டது. அவர்கள் திரும்பி வந்ததில் எனக்கு ஆத்திரம் வந்தது. ரஃபேலுடன் நான் அதிகம் இருக்க முடியாமல் ஆயிட்டது. என் கண்ணில் விரிசல் அதிகமானாப் போல.

“என்ன கொண்டு வர, வாழைப்பழமா, கருணைக் கிழங்கு சூப்பா?” ரொம்ப அனுசரணையாகவோ இதமாகவோ வெல்லாம் கேட்கவில்லை. இப்ப என்ன என்கிற அலட்சிய பாவனை அது. என் கண்களில் திரும்ப எரிச்சல் வந்திருந்தது. படியேறி கூட வந்தான். நான் அவனை விலகி நடந்தேன். சட்டன்று முற்றத்தின் மறுமுனைக்கு நகர்ந்தேன். காலடியில் ரப்பர் செருப்பு சிறிது மடங்கி, சமாளிக்க முடியாமல் நான் கிழே விழுந்தேன். கையிலும் முட்டியிலுமாக நான் விழுந்தேன். என்னுடைய உடம்பின் எடையே என்னை அதிர வைத்தது. அடக்க முடியாமல் என் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் கொட்ட ஆரம்பித்து விட்டது. பிடிவாதப் பல்கடிப்புடன் அப்படியே நகராமல் கிடந்தேன்.

அப்பா அம்மா உள்ளே வந்தார்கள்.

“ஒகென்வா?” அப்பா கத்தினார்.

நிலத்தில் அப்படியே இருந்தேன். என் முட்டியில் ஒரு கல் குத்தி யிருந்தது. “ரஃபேல் என்னைத் தள்ளி விட்டுட்டான்…”

“என்னடா சொல்றே?” அவர்கள் ரெண்டு பேருமே ஒரே மாதிரி குரல் எடுத்தார்கள். ஆங்கிலத்தில். ”என்னது?”

காலம் அப்படியே உறைந்தது. அப்பா ரஃபேல் பக்கமாகத் திரும்புமுன், அம்மா ரஃபேலை ஒரு அறை விடப் பாயுமுன், உன் மூட்டை முடிச்செல்லாம் வாரிக்கிட்டு வெளிய போடா, என அம்மா அவனை விரட்டுமுன், நான்… நான் எதுவும் சொல்லி யிருக்கலாம். காலம் உறைந்திருந்தது. நான் அதை உடைத்திருக்கலாம். அட அவன் வேணுன்னு பண்ணவில்லை, என்று நான் சொல்லி யிருக்கலாம். நான் பொய் சொல்லியதை வாபஸ் பெற்றிருக்கலாம். இவன் ஏன் அப்பிடிப் பொய் சொன்னான் என என் அப்பா அம்மா என்னை அப்போது விநோதமாய்ப் பார்த்திருக்கவும் கூடும்.

.

Comments are closed.