மாக்பெத் அங்கம்-5 / மொழியாக்கம் – சத்தியப்பிரியன்.

[ A+ ] /[ A- ]

download

அங்கம் -5.

காட்சி-1

இடம்: தன்சினேன் கோட்டையில் ஓர் அறை.

(மருத்துவர் ஒருவரும் அரசியைப் பார்த்துக் கொள்ளும் தாதி ஒருத்தியும் வருகின்றனர்.)

மருத்துவர் : தாதி கடந்த இரண்டு இரவுகள் உன்னுடன் நான் இருக்கிறேன். நீ சொல்வது ஒன்றும் எனக்கு விளங்கவில்லை. சொல் எப்போது அரசியார் இரவில் நடக்கத் தொடங்குகிறாள்?

தாதி : அவளுடைய பெருமைக்குரிய கணவர் மாக்பெத் போருக்குச் சென்றதிலிருந்து இவள் இவ்வாறுதான் தனது படுக்கையை விட்டு இரவில் எழுகிறாள்; தனது இரவு அங்கியை அணிந்து கொள்கிறாள்; தனது அலமாரியைத் திறக்கிறாள்; சில காகிதங்களை எடுக்கிறாள்; எழுதுகிறாள்; மடிக்கிறாள்; முத்திரை இடுகிறாள். பிறகு படுத்துக் கொள்கிறாள். இவை எல்லாவற்றையும் தெளிவாகத் தூக்கத்தில் செய்கிறாள்.

மருத்துவர் : இயற்கைக்கு மாறான நடவடிக்கை இது. ஒரே நேரத்தில் தூக்கத்தில் இருந்தபடி விழித்திருப்பது போலச் செயலாற்றுவது. சரி நடப்பது அமர்வது போன்று இல்லாமல் அரசி தூக்கத்தில் எப்போதாவது பேசியதுண்டா?

தாதி : ம் பேசியிருக்கிறாள். அதை உங்களிடம் முடியாது மருத்துவரே.

மருத்துவர் : இது முக்கியம் தாதி. நிச்சயம் இதை நீ என்னிடம் கூறத்தான் வேண்டும்.

தாதி : உங்களிடமோ வேறு ஒருவரிடமும் கூறமுடியாத நிலையில் இருக்கிறேன் மருத்துவரே. அவள் கூறியதற்கு நான் ஒருத்திதான் சாட்சி.

( திருமதி. மாக்பெத் கையில் ஒரு மெழுகுவர்த்தியுடன் வருகிறாள் . )

அதோ பாருங்கள் அவள் வருகிறாள். இதுதான் அவளுடைய நான் சொன்ன தோற்றம். உறுதியாகச் சொல்கிறேன் இப்போது அவள் தூக்கத்தில் இருக்கிறாள். மறைந்திருந்து கவனியுங்கள்.

மருத்துவர் : அவளுக்கு மெழுகுவர்த்தி எப்படிக் கிடைத்தது ?

தாதி : மெழுவர்த்தி எப்போதும் அவள் அருகில் இருக்கவேண்டும் என்பது அரசியின் உத்தரவு.

மருத்துவர் : அவள் கண்கள் விழித்திருக்கின்றன.

தாதி : விழிகள் திறந்தும் புலன் மூடியும் உள்ளன.

மருத்துவர் : என்ன செய்யப் போகிறாள்? பார் அவள் தனது கரங்களை எப்படி தேய்த்துக் கொள்கிறாள்.

தாதி : இது எப்போதும் செய்து கொள்வதுதான். கரங்களில் உள்ள கறையைக் கழுவிக் கொள்வது போல இப்படிதான் பதினைந்து நிமிடங்கள் செய்வாள்.

திருமதி. மாக்பெத் : ச்சை இந்தக் கறை போகவில்லையே !

மருத்துவர் : இதோ அரசி பேசுகிறாள். அவள் என்ன பேசுகிறாள் என்று குறிப்பு எடுத்துக் கொள்கிறேன். பின்னால் எனக்கு இது உதவும்.

திருமதி.மாக்பெத் : ச்சை என்ன இந்தக் கறைபோகமாட்டேன் என்கிறதே. போ சனியனே போய்த்தொலை. சீச்சீ அன்பரே நீங்கள் ஒரு மாவீரர்தானே? பயப்படலாமா? ஒருவரும் நம் மீது பழி போடாதபோது நாம் எதற்காகக் குற்ற உணர்ச்சியுடன் பயந்து சாக வேண்டும் ? யாருக்குத் தெரியும் அந்த கிழவர் உடலில் இவ்வளவு இரத்தம் இருக்கும் என்று ?

தாதி : கேட்டாயா ?

திருமதி. மாக்பெத் : ஃபைஃப் குறுநில மன்னனுக்கு ஒரு துணைவியிருந்தாளே எங்கே அவள்? என்னது ? இந்தக் கரங்களின் கறை போகவே போகாதா? போதும் பிரபு இது போதும். நீங்கள் தொடங்கி வைத்ததுதான் இப்படிப் பாழ்பட்டுக் கிடக்கிறது பிரபு.

மருத்துவர் : பார் என்ன ஆயிற்றென்று பார். எதை நீ கேட்கக்கூடாதோ அதைக் கேட்கும்படியானது.

தாதி : எதை வெளியில் சொல்லக் கூடாதோ அதனை இவள் கூறுகிறாள். அந்த இறைவனுக்குதான் வெளிச்சம் இவள் மனதில் உள்ள இரகசியம்.

திருமதி.மாக்பெத் : இது என்ன ரத்த வாடை இன்னும் போகமாட்டேன் என்கிறதே. அரபுநாடுகளில் உள்ள அத்தனை வாசனை திரவியங்களைக் கொண்டு கை கழுவினாலும் இந்த ரத்தவாடை போகாது போலிருக்கிறதே .ஐயோ ! ஐயோ ! ஐயோ !

மருத்துவர் : கடவுளே இது என்ன இப்படி ஒரு காட்சி! மனதிற்கு மிகவும் பாரமாக இருக்கிறதே.

தாதி : இவளைப் போல நான் அரசியாக இருந்தால் இத்தனை பலவீனமான மனதுடன் இருக்கமாட்டேன்..

மருத்துவர் : நல்லது. நல்லது. நல்லது..

தாதி : கடவுளே நீதான் வழி விடணும்.

மருத்துவர் : என் மருத்துவத்தில் சந்தித்திராத நோய்வகை இது. தூக்கத்தில் நடப்பவர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் குற்றஉணர்வுடன் தூக்கத்தில் நடப்பவரை சந்திப்பது இதுதான் முதல்முறை.

திருமதி. மாக்பெத் : கைகளை நன்றாகக் கழுவு. உன் இரவு அங்கியை அணிந்துகொள். இப்படி முகம் வெளிறி நிற்காதே. மீண்டும் ஒருமுறை உறுதியாகக் கூறுகிறேன். பாங்கோவைப் புதைத்து விட்டார்கள். தனது கல்லறையை உடைத்துக் கொண்டு அவனால் மீண்டும் வரமுடியாது.

மருத்துவர் : இது நிஜமா?

திருமதி.மாக்பெத் : படுக்கைக்குப் போ படுக்கைக்குப் போ ! யாரோ கதவைத் தட்டும் ஓசை கேட்கிறது. வா வா வா கையைக் கொடு. நடந்தவை நடந்தவையே மாற்ற முடியாது. படுக்கைக்குபோ படுக்கைக்குப் போ.(திருமதி.மாக்பெத் மறைகிறாள். )

மருத்துவர் : இப்போது அரசி படுக்கைக்குச் செல்வாளா?

தாதி : நிச்சயமாக.

மருத்துவர் : தவறான வதந்திகள் உலாவத் தொடங்கிவிட்டன. இயற்கைக்குப் புறம்பான செயல்களே அமானுஷ்ய விஷயங்களில் கொண்டு விடுகின்றன. மூளைக்கோளாறு உள்ளவர்கள் தங்கள் ரகசியங்களைச் செவிகளற்றத் தலையணைகளிடம் சொல்லிப் புலம்புவார்கள். இவளுக்குத் தேவை மருத்துவர் இல்லை. மதபோதகர். ஆண்டவரே எங்களை மன்னியுங்கள் ( தாதியை நோக்கி ) கவனமாகப் பார்த்துக் கொள் தாதி. ஆபத்தான பொருட்களை அவள் கைக்கு எட்டும் இடத்தில் வைக்காதே. எப்போதும் அவள் மீது ஒரு கண் இருக்கட்டும். சரி இரவு வணக்கம். என் மனதை இவள் தடுமாறச் செய்துவிட்டாள். என் விழிகளை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்திவிட்டாள். எதுவென்று தெரிகிறது. ஆனால் வாய் மூடிக் கிடப்பது நல்லது.

தாதி : நல்லது.இரவு வணக்கம்.( மறைகின்றனர்)

திரை.

•••

காட்சி-2

இடம் : தன்சினேன் பகுதியில் ஓர் இடம். மென்டீத், கெய்த்னெஸ் , ஆங்கஸ் , லெனாக்ஸ் மற்றும் சில படைவீரர்கள் கொடியுடன் வருகின்றனர்.

மென்டீத்: ஆங்கிலப்படைகள் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. தலைமையேற்றிருப்பது மால்கம் .அவன் சிற்றப்பன் சிவார்ட் மற்றும் மாக்டப். பழிஉணர்வு அவர்களிடம் கொழுந்து விட்டு எரிகிறது. அவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்டிருக்கும் கொடுமைகளைக் கேட்டால் கல்லறைப்பிணம் கூட எழுந்து வந்து போரிடும்.

ஆங்கஸ் : நாம் அவர்களை பிர்னாம் காடுகளில் சந்திப்போம். அது வழியாகத்தான் அவர்கள் வருகின்றனர்.

கெய்த்னெஸ் : யாருக்காவது டொனால்பெயின் தனது சகோதரனுடன்தான் இருக்கிறான் என்பது தெரியுமா?

லெனாக்ஸ் : நிச்சயமாக அவன் அங்கே இல்லை. என்னிடம் ஒரு பட்டியல் உள்ளது. மூத்த சிவார்டின் மகன் இருக்கிறான். அவர்களைப்போல இன்னும் நிறையப் பொடிப் பிள்ளைகள் தாடி கூடச் சரியாக முளைக்காமல் இந்தப்போரில் அவனுக்கு எதிராகக் கிளம்பி விட்டனர்.

மென்டீத் : அந்தக் கொடுங்கோலன் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறான் ?

கெய்த்னெஸ் : தன்சினேன் கோட்டையை பலப்படுத்துவதில் அவன் மிகுந்த பிரயத்தனப்படுகிறான். சிலர் அவனுக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது என்கின்றனர். அவனால் அதிகம் பாதிக்கப்படாதவர்களில் சிலர் இது அவனுடைய கொடுங்கோபம் என்கின்றனர். ஒன்று மட்டும் உறுதி. அவன் கட்டுக்குள் காரியங்கள் அடங்கவில்லை.

ஆங்கஸ் : அவனுடைய மர்மக்கொலைகளின் குருதி அவன் கையில் படர்ந்திருக்கிறது. அவன் செய்த துரோகத்திற்குப் பழி வாங்க எதிரிகளின் படைகள் துடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. அவன் படைகள் அவன் ஆணைக்குக் கட்டுப்படுகின்றவே அன்றி அன்புக்கு இல்லை. மன்னன் என்ற பட்டம் அரக்கனின் உடையைக் குள்ளன் போட்டுக் கொண்டதைப் போல அவனுக்குச் சற்றும் பொருந்தாமல் இருக்கிறது.

மென்டீத் : அவன் அக உணர்ச்சிகள் அனைத்தும் அவனைக் குற்றம் சாட்டும்போது அவன் புறச் செயல்களுக்கு அவனைக் கோபித்துப் பயன் இல்லை.

கெய்த்னெஸ் : வாருங்கள் அணிவகுத்து முன்னேறுவோம். எங்கு நமது விசுவாசம் மதிக்கப்படுகிறதோ அவர்களுக்குத் துணை நிற்போம். நமது தேசத்தின் அடிமை நோயைக் குணப்படுத்தும் அருமருந்தைத் தேடிச் செல்வோம்.அவருக்காக நமது கடைசிச் சொட்டு இரத்தத்தையும் சிந்த ஆயத்தமாவோம்.

லெனாக்ஸ் : ராஜமலர் மலர்வதற்கும், களைகளைப் பூண்டோடு அடித்துச் செல்லவும் இரத்தம் வெள்ளமெனப் பெருகி ஓடினால்தான் முடியும். வாருங்கள் பிர்னாம் நோக்கி முன்னேறுவோம்.

( அணிவகுத்து மறைகின்றனர். )

திரை.

காட்சி-3.

அரண்மனையின் ஒரு பகுதி.

( மாக்பெத் மருத்துவருடனும், பணியாட்களுடனும் நுழைகிறான்.)

மாக்பெத் : போதும் மேலும் மேலும் போர்ச் செய்திகளைக் கொண்டுவருவதை நிறுத்துங்கள். அவர்கள் பறந்தோடட்டும். தன்சினேன் நோக்கி பிர்னாம் காடுகள் நகர்ந்து வந்தால் ஒழிய நான் அஞ்சப்போவதில்லை. பொடியன் மால்கம் யார் ? அவனும் ஒரு தாயின் கர்பத்திலிருந்து வந்தவன்தானே? மனிதனின் முக்காலமும் உணர்ந்த ஆவிகள் எனக்கு ஏற்கனவே சொல்லி விட்டன, ”மாக்பெத் நீ பயப்படத் தேவையில்லை. பெண் வயிற்றிலிருந்து பிறந்த எந்த மனிதனாலும் உனக்கு அழிவு நேராது என்று. ஓடிப்போய்விடுங்கள் குறுநில மன்னர்களே . ஆங்கிலச் சாப்பாட்டு ராமன்களுடன் ஒன்று சேருங்கள். என் அசைந்தாடும் எண்ணங்களும், நிலை கொண்டுள்ள என் இதயமும் அச்சத்தினால் ஒரு போதும் அசையாது.

( சேவகன் ஒருவன் நுழைகிறான். ) சாத்தான் உன் முகத்தில் கருமையைப் பூசட்டும். ஏன் உன் முகம் இப்படி வெளிறிப்போய்க் கிடக்கிறது ? அச்சம் கொண்ட மடவாத்தினைப் போல ஏன் இப்படி பயந்து கிடக்கிறாய் ?

சேவகன் : மொத்தம் பதினாயிரம் ….

மாக்பெத் : பதினாயிரம் வாத்துக்களா ?

சேவகன் : வீரர்கள்.

மாக்பெத் : போ கோழையே உன் முகத்தைப் பிறாண்டிக் கொண்டு இழந்த நிறத்தைப் பெறு. என்னது வீர்ர்களா? இருக்கட்டுமே ! கோழையே உன் அச்சம் அடுத்தவர் முகங்களில் வெளுப்பாய்ப் படராமல் பார்த்துக்கொள். எந்த நாட்டு வீரர்கள்?

சேவகன் : ஆங்கிலப்படையினர்.

மாக்பெத் : என் முன் நிற்காதே . ஓடிப்போய்விடு. ( சேவகன் மறைகிறான். ) சேட்டன் ( தனது அந்தரங்கக் காரியதரிசியை அழைக்கிறான் ) என் இதயத்தில் நோய் கண்டுள்ளது சேட்டன். இதோ. இந்த யுத்தம் ஒன்று என்னை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தும் அல்லது அரியணையிலிருந்து வீழ்த்தும். ஒரு நீண்ட வாழ்வை வாழ்ந்துவிட்டேன்.ஒரு பழுத்த இலையைப் போல என் வாழ்வு உதிரும் நிலைக்கு வந்துவிட்டது. முதுமையின் அடையாளங்களான கௌரவம், கருணை, பணிவு, கைகோர்க்கும் தோழமை ஆகியவற்றுள் ஒன்று கூட என்னிடம் இல்லை. என் விருப்பத்திற்கு மாறாக எனக்குக் கிடைத்துள்ளவை சாபங்களும், உதட்டளவு கௌரவங்களும், அற்ப ஆயுளும்தான்.

சேட்டன் (வந்தபடி ) கூப்பிட்டீர்களா அரசே? என்ன வேண்டும் சொல்லுங்கள்.

மாக்பெத் : அவர்கள் என்னுடைய எலும்பையும் தசையையும் தாக்கும்வரை போரிடுவேன். கொண்டுவா என் ஆயுதங்களை. என் கவசத்தை

சேட்டன் : உங்களுக்கு அவை தேவையில்லை.

மாக்பெத் : கொடு கவசங்களை அணிந்துகொள்கிறேன். மேலும் குதிரைப்படைகளை ஆயத்தப்படுத்து. வேகமாக அனைவருக்கும் சேதி அனுப்பு. அச்சத்தால் இருப்பவர்களை அழித்துவிடு. என் ஆயுதங்களையும், கவசங்களையும் கொடு. ( மருத்துவரை பார்த்து ) உங்கள் நோயாளி எப்படி இருக்கிறார் மருத்துவரே ?

மறுத்தவர் : நோய் இல்லை அரசே . தீவிர கற்பனைகள் ஓயாது அவரிடம்மனதில் தோன்றி அவர் அமைதியைக் குலைக்கிறது.

மாக்பெத் : சிகிச்சை அளியுங்கள். உங்களைப் போன்ற மருத்துவர்களுக்கு மனதின் ஆழத்தில் உள்ள கவலையை வேருடன் பிடுங்கிக் களைய இயலாதா? மூளைக் கொதிப்புகளை அழித்து எழுத இயலாதா? மாற்று மருந்தின் மூலம் மன வேதனைகளை நெஞ்சிலிருந்து எடுக்க இயலாதா?

மருத்துவர் : அப்படி ஒரு சிகிச்சையை நோயாளிதான் செய்துகொள்ள வேண்டும்..

மாக்பெத் : உங்கள் மருந்துகளை நாய்களுக்குப் போடுங்கள். எனக்கு அவற்றால் ஒரு பயனும் இல்லை. வா சேட்டன் வந்து என் கவசங்களை அணிந்துவிடு .என் ஈட்டியைக் கொடு. அப்படியே அந்த வீரகளை அனுப்பிவிடு. (மருத்துவரிடம் ) மருத்துவரே என்னிடம் இருந்த குறுநில மன்னர்கள் ஓடிவிட்டனர்.(சேட்டனிடம் ) வா சேட்டன் சீக்கிரம்.(மருத்துவரிடம் ) என் தேசத்தின் இரத்தத்தை உங்களால் பரிசோதிக்கமுடியுமானால் அவளுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்று கண்டுபிடியுங்கள். அதன் கழிவுநீரிளிலிருந்து அதன் நோய் இன்னதென்று கண்டுபிடிக்க முடியுமானால் என் கைத்தட்டல் பரிசாகக் கிடைக்கும்.(சேட்டனிடம் ) இழுத்துப்பிடி சேட்டன். ( மருத்துவரிடம் ) எந்த பேதி மருந்து கொடுத்தால் அது இங்கிருந்து ஆங்கிலேயர்களை விரட்டும் ? அப்படி ஒரு மருந்தைக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா?

மருத்துவர் : மன்னா நீங்கள் போருக்கு ஆயத்தமாகின்றீர்கள் என்பது தெரிகிறது.

மாக்பெத் ( சேட்டனிடம்) கவசத்தை எடுத்துக் கொண்டு என்னுடன் வா. பிர்னாம் காடுகள் தன்சினேன் பகுதிக்குள் வரட்டும் பிறகு நான் சாவிற்கும் என் அழிவிற்கும் அச்சப்படுகிறேன்.

மருத்துவர் ( தனக்குள் ) போதுமடா சாமி. அடுத்தமுறை எவ்வளவு கொட்டிக் கொடுத்தாலும் இந்தத் தன்சினேன் அரண்மனை பக்கம் தலை வைத்துக்கூடப் படுக்கமாட்டேன்.

( அனைவரும் அகல்கின்றனர் )

திரை.

காட்சி-4.

பிர்னாம் காடுகளின் அருகில் ஒரு பாசறை.

(மால்கம், மூத்த சிவார்ட், அவர் மைந்தன் மாக்டப், மென்டீத், கெய்த்னெஸ், ஆங்கஸ், லெனாக்ஸ், ராஸ் மற்றும் போர்வீரகள் போர்முரசு முழங்கப் போர்க்கொடியுடன் அணிவகுத்துச் செல்கின்றனர் )

மால்கம் : உற்றோர்களே! நேரம் நெருங்கிவிட்டது நமது மாளிகைகளின் படுக்கையறைகளில் அமைதி திரும்ப நேரம் நெருங்கிவிட்டது.

மென்டீத் : அதில் என்ன சந்தேகம் ?

சிவார்ட் : இந்தக் காட்டிற்குப் பெயர் என்ன?

மென்டீத் : பிர்னாம் காடு என்று பெயர்.

மால்கம் : நமது வீரகளிடம் சொல்லி இந்த மரங்களின் கிளைகளை உடைத்து ஒவ்வொருவரும் தங்களை இந்தக் கிளைகளால் மறைத்துக் கொள்ளச் சொல்லுங்கள். அப்போதுதான் மாக்பெத்தின் ஒற்றர்களுக்கு வீரர்களின் எண்ணிக்கை சரியாகத் தெரியாமல் போகும். தவறான தகவலே மாக்பெத்தைச் சென்றடையும்.

வீர்கள் : அப்படியே செய்கிறோம்.

சிவார்ட் : கட்டுக்கடங்காத் தன்னம்பிக்கையுடன் மாக்பெத் தன்சினேன் கோட்டைக்குள் இருக்கிறான் என்பதைத் தவிர நமக்கு வேறு தகவல்கள் இல்லை. நமது முற்றுகையை அவனால் தடுக்க முடியாது.

மால்கம் : நாம் முற்றுகையிட வேண்டும் என்பதைத்தான் அவன் எதிர்பார்க்கிறான். அவனுடைய வீரர்கள் எந்தப் பதவியில் இருந்தாலும் அவனைவிட்டு நீங்குவதில் குறியாக இருக்கிறார்கள். இதயமற்றவர்கள் மட்டுமே அவனுடைய ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டு நடக்கிறார்கள்.

மாக்டப் : எல்லாம் சரி. ஆனால் நமது இலக்கை அடையும் முன்பு நாம் தீர்மானிக்க எதுவுமில்லை.

சிவார்ட் : நேரம் நெருங்குகிறது. இன்னும் சிறிது நேரத்தில் நமக்குச் சொந்தமானது எது பகைமை எது என்பது தெரிந்துவிடும். சும்மா உட்கார்ந்து இன்பக்கனா கண்டு கொண்டிருந்தால் நம்பிக்கை பிறக்கும்; நிஜம்தான். வெற்றிக்குக் கனவு கான்பதுமட்டும் போதாதே. வெற்றிக் கனியைப் பறிக்க வன்முறையே சிறந்த வழி. எனவே நாம் நம் படையுடன் முன்னேறுவோம் .

( வீரர்கள் கைகளில் மரக்கிளைகளுடன் முன்னால் செல்கின்றனர்.)

திரை.

(தொடரும் )

Comments are closed.