கபாலி – கலகம்- கண்ணாமூச்சி அ.பாண்டியன் ( மலேசியா )

[ A+ ] /[ A- ]

download

இது திரைப்பட விமர்சனம் அல்ல. எனக்குத் திரைப்பட விமர்சனம் எழுதுவதில் ஆர்வம் இல்லை. எனவே இது ஒரு கதை விமர்சனம் மட்டுமே என்ற புரிதலோடு கட்டுரையை வாசிக்கலாம்.

கபாலி படத்தின் திரைக்கதை மிக நுணுக்கமானது. இது மிக கவனமாக திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. ஆயினும் சில ஆபத்தான கவனக்குறைவுகள் நிகழ்ந்துள்ளன. அடிப்படையில் இக்கதை பாட்டாளி சமூகத்தின் வாழ்க்கை போராட்டங்களைத் தனது மேற்பரப்பிலும் தலித்திய ஒடுக்கு முறைகளுக்கு எதிரான குரலை அடித்தளத்திலும் வைத்துள்ளது. ஆயினும் அதன் போராடக் குரலை ஆக்ககரமான அரசியல் வழியிலோ, சமூக போராட்டவழியிலோ வைக்காமல் வன்முறை குண்டர் கும்பலின் குரலாக காட்டுகிறது. கபாலி படம் பல தரப்பினரின் பிழையான புரிதலுக்கும் தவறான கண்ணோட்டத்திற்கும் விமர்சனத்திற்கும் உட்படுவதற்கு அதன் திரைக்கதை அடுக்குகளே காரணம்.

பல்வேறு சமூக பின்னனிகளை ஒரே கோட்டில் வைத்து பேச முயலும் இக்கதையமைப்பு காந்திரமான விமர்சனங்களை எதிர்கொள்வது இயல்புதான் என்று தோன்றுகிறது. இந்த மொத்த அடுக்குகளையும் ரஜினிகாந்த் என்னும் ஆதர்ஷ களைஞனின் மேல் கட்டியிருப்பதால் இப்படம் பொது புத்தி ரசிப்புத் தன்மைக்கும் தீவிர அரசியல் கருத்துகளுக்கும் நடுவில் ஊசலாடிக் கொண்டிருக்கிறது.

இப்படம் தலித்திய எழுச்சியைப் பேச முயலும் படம் என்பது முதல் காட்சியில் ரஜினி வாசிக்கும் புத்தகத்தை கவனப்படுத்திக் காட்டுவதில் இருந்து தெளிவாக புரிகிறது. “My Father Balliah” என்னும் நூல் இந்தியாவில் மேல்தட்டு மக்கள் ஒரு தலித்திய குடும்பத்தின் மேல் செலுத்தும் அதிகாரங்களையும் அடக்குமுறைகளையும் விவரிக்கும் சுயவரலாற்று நூல் என்பதை அதன் சுறுக்கத்தில் இருந்து அறியமுடிகிறது. அதே போன்று நாயக பாத்திரம் பேசும் பிரபல வசனமும் தலித்திய எழுச்சியை முழங்கும் காட்சியமைப்புதான் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

மேலும் அவ்வப்போது காட்டப்படும் அம்பேத்கர் படம், கோட் சூட் உடை குறித்த விளக்கம், ரஜினி பேசும் உச்ச கட்ட வசனங்கள் போன்றவை இப்படம் இந்திய தலித்திய போராட்டத்தின் சாரத்தை உள்ளடக்கியிருப்பதை உணர்த்துகின்றன. ரஜினியின் உடையளங்காரத்திற்குத் திரைக்கதையில் முக்கிய இடம் உண்டு. அது அம்பேத்கரின் சாயலை தோற்றுவிக்க வேண்டும் என்பது நோக்கமாக இருந்துள்ளது, ஆனால் அவர் ‘நண்டு கதை’ சொல்லும் காட்சியின் வழி மலேசியாவில் ஒரு காலத்தில் பாட்டாளி தமிழ் இளைஞர்களுக்கு உந்து சக்தியாக இருந்த எம்.ஜி. பண்டிதனை நினைவு கூற முடிகிறது. எனக்குத் தெரிந்து மலேசியாவில் மேடை தோறும் ‘நண்டு கதை’ சொல்லி பிரபலம் அடைந்தவரும் மலேசியாவில் தமிழர்களின் சாதி அரசியலால் பழிவாங்கப்பட்டவரும் எம்.ஜி.பண்டிதன் ஒருவரே என்பது வரலாறு.

இந்திய சமூக அடுக்குகளுக்குள் கலகத்தை உண்டாக்கும் சாத்தியங்கள் உள்ள இக்கதையின் மைய சாரம் மலேசிய பின்னனியில் படமாக்கப் பட்டுள்ளதுதான் கூர்ந்து கவனிக்கத் தக்கது.

மலேசிய சமூகவியலில் நேரடி தலித்தியம் பேசும் சூழல் இல்லாத நிலையில் கதாசிரியர் இங்கு உள்ள பாட்டாளி தமிழர்களின் போராட்டங்களைத் தலித்திய ஒடுக்கு முறையோடு ஒப்புநோக்கி கதை அமைத்திருக்கிறார் என்பது வெளிப்புறமான புரிதலாகும்.

மலேசிய பாட்டாளி வர்க்கப் போராட்டத்தில் சாதிய சிக்கல் இருந்தாலும் அது முழுமையானது அல்ல. ஆகவே தோட்டத் தொழிலாளர் எதிர்கொண்ட சம்பளப் பிரச்சினை, தோட்டத் துண்டாடல் போன்ற முதலாளியத்துவ சிக்கல்களைத் தலித்திய கண்ணோட்டத்தில் சாடுவது வணிக சினிமாவிற்குத் தேவையான ‘யார் மனதையும் நேரடியாக புண்படுத்தாமல்’ இருக்கும் உத்தி என்றே எடுத்துக் கொள்ளவேண்டியுள்ளது.

ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதக் குழுவை தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் என்று முத்திரை குத்தி அவர்களைச் சட்டை போடாதே , கைகட்டி நில், செருப்பின்றி நட என்று ஒடுக்கி வைத்தது சாதிய இந்தியர்கள்தாமேயன்றி முதலாளி சீனனோ அரசு பதவியில் இருக்கும் மலாய்க்காரனோ அல்ல என்பதை மலேசியத் தமிழர்கள் நன்கு அறிவார்கள். உண்மையில் தோட்டப் பாட்டளிகளைச் சாதி அடிப்படையில் நிர்வகிக்கவும் சிறுமை படுத்தவும் ஆங்கிலேயனுக்கும், பின்னர் வந்த பிற இன முதலாளிகளுக்கும் சொல்லிக் கொடுத்து வகுப்பெடுத்தவனே உயர்சாதி இந்தியன்தான் என்பதை மறுக்க முடியாது.

ஆகவே, சாதிய மேட்டிமை மீதான காந்திரத்தை முதலாளியத்துவத்தின் மீது ஏற்றி பேசுவது ஒரு கல்லில் இரண்டு மாங்காய்களைப் பறிக்கும் முயற்சியாகும். அல்லது இந்திய தலித்திய ஒடுக்குமுறையின் அச்சில் மலேசிய தோட்டப்பாட்டாளிகளின் வாழ்க்கையை வைத்துப் பார்க்கும் முயற்சி என்று நாம் சமாதானம் அடையவேண்டியுள்ளது.

ஆயினும் மலேசிய தோட்டப் பாட்டாளித் தமிழர்களை மொத்தமாக தலித்துகள் என்ற பார்வையை ப.ரஞ்சித் வைப்பதாக இருந்தால் அது மிக ஆபத்தானது என்பதையும் கூற வேண்டியுள்ளது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக ‘இந்தலோக்’ என்ற மலாய் நாவல் பள்ளி பாடநூலாக இருக்கக்கூடாது என்று எதிர்த்த தரப்பினரில் பெரும்பான்மையினர் இந்தியாவில் இருந்து மலேசியாவில் குடியேறிய தமிழர்கள் எல்லாருமே பறையர்கள் என்ற நாவலாசிரியரின் கருத்தையே கடுமையாக கருதினர்.

ஆகவே மலேசிய தோட்டபாட்டாளிகள் அனைவரும் தலித் சமூகத்தார் என்றும், தலித் சமுகத்தைச் சேர்ந்த கபாலி அவர்களின் மீட்பராக காட்டப்படுவதும் இயக்குனர் இன்னும் மலேசிய இந்தியர்களின் ‘மனநிலையை’ சரியாக புரிந்துகொள்ளவில்ல என்பதையே காட்டுகிறது.

அடுத்து இக்கதையமைப்பில் காணப்படும் மிக நெருடலான மற்றொரு பகுதி, மலேசியத் தமிழர்களின் குண்டர் கும்பல் கலாச்சாரத்தின் தொடக்கம் குறித்த புனைவு பகுதியாகும். கதைபடி தோட்ட மக்களின் உரிமைக்காக குரல் கொடுத்து வெற்றியடையும் ஒருவன் கோலாலம்பூரில் தோட்ட பாட்டாளிகளுக்காகவே போராடிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு ‘கேங்குடன்’ இணைந்து தன் போராட்டத்தை விரிவு படுத்துகிறானென்று சொல்லப்படுகிறது. அந்த கேங்கின் தலைவன் தமிழ்நேசன் உணர்ச்சிமிகு போராட்டவாதி என்பதோடு அறத்தின் வழி வாழ்பவர். ஆயினும் அவர் சீனர்களையும் அடக்கி ஆளக்கூடிய வல்லமை பெற்றவராகவும் காட்டப் படுகிறது.

மலேசிய தோட்டப்புறங்களில் அடிப்படை உரிமைகளுக்குப் போராடியவர்களில் ‘கபாலிகள்’ பலர் இருந்தனர் என்பது ஏற்புடைய கதையமைப்பே. ஆனால் தமிழ்நேசன் என்னும் கதாப்பாத்திரம் அடிப்படையற்றதாகவும் தோட்டப் பாட்டாளிகளுக்காக போராடிய உண்மை போராட்டவாதிகளை ‘கேங் லீடர்’ என்ற சொல்லாடலின் வழி இழிவு படுத்துவதாகவும் அமைந்துள்ளது. ஒரு மாஃபியா தலைவனுக்குறிய ஆடம்பரத்துடனும் ஆள்பலத்துடனும் வாழும் தமிழ்நேசன் என்னும் கதாப்பாத்திரம் தோட்டமக்களின் உரிமைக்காக போராடுவதாக காட்டுவதன் வழி, உண்மையில் தோட்ட பாட்டாளிகளுக்காக போராடிய தனி மனிதர்களையும் குழுக்களையும் வன்முறையாளர்களாக, குண்டர் கும்பல் தலைவர்களாக சித்தரிக முயலும் அவலம் நிகழ்ந்துள்ளதை கவனப்படுத்த வேண்டியுள்ளது.

மலேசியாவில் தமிழ்நேசன் போன்றோரும் அவருடன் இணைந்து செயல்பட்ட கபாலி போன்றோரும் இடதுசாரி சிந்தனை கொண்ட தொழிற்சங்கவாதிகள் என்பதுதான் வரலாறு. அவர்கள் ஏழ்மையிலும் பாதுகாப்பு அற்ற சூழலிலும்தான் தங்கள் கடமைகளைச் செய்துள்ளனர். மலேசியாவில் நல்லியல்புகளோடு மக்கள் நலனை முன்னிருத்தி செயல்படும் ஒரு குண்டர் கும்பல் இருந்ததாக கூறுவது புனைவாக இருந்தாலும் அது பாட்டாளி தமிழர்களுக்காக போராடிய மலாயா கணபதி, வீரசேணன் போன்ற நேர்மையான தொழிற்சங்க போராட்டவாதிகளை இழிவுபடுத்தும் செயலாகவே பார்க்கிறேன்.

இவ்விடத்தில் படைப்பு சுதந்திரம் பற்றிய வினா எழலாம் ஒரு படைப்பாளிக்கு புனைவு சுதந்திரம் மிக அவசியமானது. ஆனால் அது வரலாற்றை திரிக்கும் நிலையில் இருக்கக் கூடாது. படைப்புச் சுதந்திரம் என்பது வரலாற்றில் விடுபட்ட இடங்களைத் தன் கற்பனையாற்றலைக் கொண்டு நிரப்புவதாக இருக்கலாம். அல்லது வரலாறின் மாற்று சாத்தியங்களைக் கற்பனையால் உருவகித்துக் காட்டக்கூடியதாக இருக்கலாம். ஆனால் வரலாற்றின் அசல் தன்மையில் மாற்றம் செய்து அதன் நகர்ச்சியை திசை திருப்புவது பெரும் கண்டனத்திற்குரியது. எடுத்துக்காட்டாக, கபாலி திரைக்கதை நிஜ வரலாற்றில் அறுபது ஆண்டுகளில் நடந்து முடிந்த முக்கிய நிகழ்வுகளில் கதைக்கு தேவையானதை மட்டும் தொகுத்தெடுத்து தன் கற்பனை காலவெளியில் அடுக்கிப்பார்க்கிறது. இது ஏற்புடைய படைப்புச் சுதந்திரமாகும். ஆகவே காலப்பிழை நிகழ்ந்துள்ளது என்ற கூற்று தவறாகும். அது படைப்புச் சுதந்திரத்துக்கு உட்பட்டது. ஆனால் இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தில் காந்தி தன் போராட்டங்களின் போது இரண்டு குண்டர்களைத் தன் பாதுகாப்புக்கு எப்போதும் வைத்திருப்பார் என்று ஒரு புனைவு எழுதப்பட்டால் அது கண்டணத்துக்குறியதாகும். காரணம் அந்தப் புனைவு காந்திய அகிம்சை போராட்டத்தின் மொத்த வடிவத்தையும் சிதைக்கக் கூடியதாகும். அதன் வழி இந்திய சுதந்திர போராட்ட வரலாற்றையே கேலிக்கூத்தாக்கிவிடும்.

அவ்வகையில், தமிழ்நேசன் என்னும் பாத்திர படைப்பின் மூலமாக, தோட்ட பாட்டாளிகளின் உரிமைக்காக குரல்கொடுத்தவர்களின் வழித்தோன்றல்கள்தான் இன்றைய குண்டர் கும்பலின் தலைவர்கள் என்று மறைமுகமாக உணர்த்தப்படுகிறது. அல்லது இன்றைய குண்டர் கும்பல் கலாச்சாரத்திற்கு வித்திட்டவர்கள் அன்று தோட்டப்பாட்டாளி மக்களுக்காக உரிமைக் குரல் எழுப்பியவர்களே என்னும் அபத்த கருத்து இக்கதையில் திணிக்கப்பட்டுள்ளது. இக்கூற்றை நாம் வன்மையாக கண்டித்தே ஆகவேண்டியுள்ளது.

மலேசிய வரலாற்றில் குண்டர் கும்பலின் தொடக்கமும் சீன ஈய லம்ப தொழிலாளிகளின் வருகையும் ஒரே காலகட்டத்தில் நிகழ்ந்தவையாகும். சீனாவில் செயல்பட்ட குண்டர் கும்பல்களின் நீட்சியே மலாயாவிலும் தொடர்ந்தது. ‘ஹை சாங்’, ‘கீ ஹின்’ போன்ற சீன குண்டர் கும்பல்கள் ஆங்கிலேயர்களுக்குப் பெரும் மிரட்டலானவை. இந்த குழுக்களிடையே மலாயாவில் பெரும் போர்கள் நிகழ்ந்துள்ளன. ஆங்கிலேய அரசு தன் ராணுவ பலத்தைக் கொண்டு இவர்களை அடக்கியுள்ளது. இந்த குழுக்களிடையே ‘ஓப்பியம்’ போதைப்பொருள் புழக்கம் இருந்தது. (அதை ஆங்கிலேயர்களே புகுத்தி வளர்த்தார்கள் என்பது தனி வரலாறு). அவர்களிடையே போதைப்பொருள் தொடர்பான சண்டைகளும் இருந்தன. இங்கே குண்டர் கும்பலின் முன்னோடிகள் சீனர்களே. போதைப்பொருளை வணிகப் பாண்டமாக கையண்டவர்களும் சீனர்களே.

தமிழ்மக்களிடையே ஐம்பதாம் ஆண்டுகளில் குண்டர் கும்பல் என்ற ஒரு அமைப்பு கிடையாது. அடியாட்கள், முரடர்கள், போன்ற வம்பர்கள் மட்டுமே அப்போது இருந்தனர். அவர்கள் செல்வந்தர்களிடமோ ஆங்கிலேய துரைகளிடமோ வேலை பார்த்தனர். அடிதடிகளில் முன்னனி வகித்தனர். ஆனால் தோட்ட துண்டாடல் நிகழ்ந்து தோட்டங்களில் இருந்து 60-ஆம் ஆண்டுகளின் பிற்பகுதியில் நகரங்களுக்குக் குடி பெயர்ந்த மக்களில் வறுமையும், வலிமையும் துணிவும் உடையவர்கள் மட்டும் சீன குண்டர் குழுக்களில் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டனர். சட்டவிரோத செயல்களில் ஈடுபட்டு பணம் சேர்க்க இவர்களைப் பயன்படுத்தினர். நாளடைவில் போதைப்பொருள் கடத்தலும் வினியோகமும் குண்டர் கும்பல்களின் முக்கிய தொழிலானதும் குடும்ப பின்னனி காரணமாகவும் தொழில் வாய்புகள் அற்ற நிலையிலும் இந்திய இளைஞர்கள் தங்களைக் குண்டர் கும்பல்களில் தீவிரமாக இணைத்துக் கொண்டனர். பிறகு அவர்களே கேங்குகளை வழிநடத்தும் நிலைக்கு உயர்ந்தனர் இந்த வரலாற்றில் தோட்ட மக்களுக்காக போராடியவர்கள் ஒருபோதும் தங்களை ‘கேங்’ என்ற அமைப்புகளில் வைத்துக் கொண்டதில்லை. அல்லது தோட்ட மக்களுக்காக போராடிய கேங்குகள் என்ற ஒன்றும் இருந்ததில்லை. தோட்ட பாட்டாளிகளின் உரிமைப் போராட்டமும் குண்டர் கும்பல் தலைமைப் போராட்டமும் இரு வெவ்வேறு கோடுகளில் நகரும் பிரச்சனைகளாகும். அவற்றை ஒரு கோட்டில் வைத்து இரண்டு போராட்டங்களும் ஒன்றுதான் என்று சித்தரிப்பது அபத்தமாகும்.

அதே போன்று, இன்றைய மலேசியத் தமிழ் சமூகத்தில் வாய்ப்புகள் புறக்கணிக்கப்பட்ட, குற்றவியல் பதிவுகள் உள்ள இளைஞர்களுக்கு மறுவாழ்வுக்கு முயன்று கொண்டிருக்கும் மைஸ்கீல் கல்லூரியை நகல் செய்யும் புனைவான கல்லூரியை மலேசிய குணடர் கும்பல் ஒன்று நிர்வகிப்பதாக காட்டுவது சமூக ஆர்வளர்களை அவமானப்படுத்தும் செயலாகும்.

இந்திய ரசிகர்கள் கபாலி திரைப்படத்தைப் பார்த்த பின்னர் மலேசியாவைப் பற்றிய பல கருத்துகளை மின்னூடகங்களில் பகிர்ந்துள்ளதைப் பார்க்க முடிகிறது. ப.ரஞ்சிட் தன் நோக்கத்தை அடைய (தலித்திய எழுட்சியையும் அவர்களின் உரிமைகளையும் பேச) எடுத்துக் கொண்ட முயற்சி பாரட்டத்தக்கது என்றாலும் அதை தொழிற்சங்க இடதுசாரி போராட்டவாதிகளை குண்டர்களாக சித்தரித்துத்தான் சொல்லவேண்டும் என்பதில்லை. அப்படி மாற்றி சித்தரிப்பது மிகப்பெரிய பிழை என்றே கூறுவேன். ப.ரஞ்சித்தின் இந்த கலவையான கதையமைப்பு உலக ரசிகர்களுக்கு மலேசிய தமிழர்களைப் பற்றிய எந்த வித புரிதலையும் கொடுத்திருக்காது என்று உறுதியாக கூறலாம். மாறாக குழப்பங்கள் மட்டுமே மிஞ்சியிருக்கும்.

அதே சமயம் இதுவரை மலேசிய தமிழர்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றி தமிழக மக்கள் என்ன மாதிரியான புரிதலில் இருந்தார்கள் என்பது முக்கிய வினாவாகிறது, இங்குள்ள தமிழர்கள் மிக வசதியாக பிரச்சனைகள் எதுவும் இன்றி வாழ்வதாக அவர்களுக்கு ஒரு சித்திரம் இருந்திருக்கலாம். “தமிழகத்தில் தமிழர்கள் இருக்கிறார்கள்; மலாயாவில்தான் தமிழர்கள் வாழ்கிறார்கள்” என்று சி. என். அண்ணாதுரை மலாய சுற்றுப்பயணத்தின் போது சொன்னது போன்ற மேம்போக்கான கருத்துகளை அவர்கள் நம்பியிருக்கலாம்.

மலேசியாவில் இருந்து தமிழகம் செல்லும் இந்நாட்டு கலை, இலக்கிய குழுக்கள் அங்கே வெறுமனே மெப்புக்காக மலேசிய புகழ் பாடுவதும் அவ்வகையில் மலேசிய அரசியல் புகழ் பாடும் படைப்புகளையே மலேசிய இலக்கியம் என்று அறிமுகப்படுத்தி குளிர்காய்வதாலும் மலேசியர்களின் வாழ்க்கை மற்றும் அரசியல் நிலைகள் குறித்த தெளிவு அவர்களுக்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லைதான். மலேசிய இலக்கியம் குறித்த அறிமுகம் அவர்களுக்கு மிக மெத்தனமாக சென்று சேர்ந்தது போலவே மலேசிய தமிழர்களின் வாழ்க்கையின் உண்மை நிலையும் அவர்களுக்கு மிக பின் தங்கியே சென்று சேர்ந்திருக்கிறது.

இவற்றோடு, ப.ரஞ்சிட் செய்திருக்கும் தலித்திய எழுச்சி, முதாலாளியத்துவ அடக்குமுறை, சிறுபான்மையினர் வாழ்க்கை போராட்டம், குண்டர் கும்பல் கலாச்சாரம் ஆகியவற்றின் கலவையான படைப்பு மலேசிய மக்களைப் பற்றிய புரிதலை மேலும் சிக்கலாக்கும் என்பதே உண்மை. மலேசிய அடிதட்டு தமிழர்களின் வாழ்க்கைச் சிக்கல், சாதிய அடக்குமுறைக்கு அடங்கியதா அல்லது முதலாளியத்துவத்துக்கு அடிமை பட்டதா அல்லது இன அடிபடைவாத இன்னல்களை எதிர்கொள்கிறதா அல்லது நகரமயமாக்கலில் ஓரங்கட்டப்பட்டதா அல்லது உலகமயமாக்கலில் அன்னியமானதா என்கிற கேள்விகளுக்கு தோராயனமான பதிலைக் கூட இப்படக்கதை கொடுக்கவில்லை.

சஞ்ஜய் குமார் பெருமாள் இயக்கிய மலேசியத் திரைப்படமான ‘ஜெகாட்” குண்டர் கும்பல் வாழ்க்கையையைச் சிறப்பாக காட்டிய பத்து விழுக்காட்டு அசலைத்தான் கபாலி காட்டுகிறது. அதே போல் கே. பாலமுருகனின் ‘ஆப்பே கடையில் நடந்த 236 ஆவது மேசை உரையாடல்” என்கிற குறுநாவல் காட்டும் தோட்டத்துண்டாடலுக்குப் பிறகான தமிழர்களின் வாழ்க்கையும் குண்டர் கும்பல் ஊடுருவலும் காபாலியை விட பல மடங்கு எதார்த்தமானவை. ஆனால இந்த மலேசிய படைப்புகளை எத்தனை (மலேசியர் உட்பட) தமிழர்கள் அறிந்திருப்பர் என்பது கேள்விக்குறிதான்.

எனவே, ப.ரஞ்சிட் மலேசிய பின்புலத்தில் தலையாய நடிகரைக் கொண்டு ஒரு படத்தை உருவாக்கியதும் இங்குள்ளவர்கள், மலேசியத் தமிழர் வாழ்க்கையின் சிக்கலை உலகம் அறிந்து கொண்டதாக மகிழ்ச்சி கொள்வது பிழையாகும். மலேசியத் தமிழர்களின் வாழ்க்கை சிக்கல்களைப் புரிந்து கொள்ளவும் அதில் இருந்து பாடம் பெறவும் நமக்கு அந்நிய கைகள் உதவாது என்பது கபாலி மூலம் நிரூபணம் ஆகியுள்ளதே நிஜம். ஒவ்வொரு கலைஞனுக்கும் தனிப்பட்ட அரசியல் இருக்கும். அதிலும் வெளிநாட்டு அரசியல் நோக்குகள் இங்கு பொருந்தி வரவேண்டிய கட்டாயம் இல்லை. எனவே கவர்ச்சியின் காரணமாக கண்ணாமூச்சி விளையாடும் பிழையான அரசியலில் நாம் சிக்கூண்டு விடக் கூடாது என்பதில் தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.

*****

Comments are closed.