கபாலி: வர்க்கப் போராட்டமும் தலித்திய அடையாளங்களும் / கே.பாலமுருகன் ( மலேசியா )

[ A+ ] /[ A- ]

images (1)

தொடர்ச்சியாகச் சமூக வலைத்தளங்களில் கபாலி படத்தைப் பார்க்க வேண்டாம் என வதந்திகளும் செய்திகளும் கடந்த வாரங்களில் பரப்பப்பட்டு வந்தன. கபாலி படத்தை ஏன் பார்க்கக்கூடாது எனத் தீவிரமாக அந்த வதந்திகளை ஆராய்ந்தால் இரண்டு விடயங்கள் தெரிய வருகின்றன.

ரஜினி படம் ரஜினி படத்தைப் போன்ற வழக்கமான பார்மூலாவுடன் இல்லை/ விசில் அடிக்க முடியவில்லை/ ஆர்ப்பரிக்க முடியவில்லையாம்.
சென்னையில் நடந்த வெள்ளத்தில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நடிகர் ரஜினி பண உதவி செய்யவில்லையாம்.

முதல் தரப்பிற்கான பதில்:

ரஜினி தன் வயத்திற்கேற்ற நடிப்பை இப்படத்தில் வழங்கியுள்ளார். படத்தின் பாதி காட்சியில் சிறையிலிருந்து வெளியேறிய ஒரு குண்டர் கும்பல் தலைவன் தன் குடும்பத்தைத் தேடி அலைகிறார். ஓர் உணர்வு கொந்தளிப்பில் கதை நகர்கிறது. இயக்குனர் ரஞ்சித் மலேசிய அரசியல்-சமூகவில் பிரச்சனையை வர்க்கப் போராட்டமாக மேலோட்டமாகக் காட்ட முயன்றிருக்கிறார். இருப்பினும் இது வழக்கமான ரஜினி பார்மூலாவிலிருந்து மாறுப்பட்டு இருப்பதை ஏன் நாம் வரவேற்கக் கூடாது? நமக்கு விசில் அடிக்கக் காட்சிகள் இல்லை என்றால் அது படத்தின் குற்றமா? ஆனால், உள்ளார்ந்து இப்படத்தின் அரசியலை அணுகினால் மலேசிய வரலாற்று தளத்தை இயக்குனர் ரஞ்சித் தன்னுடைய இந்திய தலித்திய அரசியல் கொள்கையை நிறுவுவதற்குப் பாவித்துள்ளார் என்பது தெரிய வரும்.

இயக்குனர் ரஞ்சித் அவர்களுக்கு:

நீங்கள் மலேசியாவைப் பின்புலமாகக் கொண்டு படமெடுக்கிறீர்கள் என்பதே மகிழ்ச்சியான செய்திதான். உங்களது தமிழினத்தின் மீதான அக்கறைக்கு மிக்க நன்றி. ஆனால், இதையொரு மலேசியப் பின்புலம் கொண்ட படமாக எடுக்க நீங்கள் எந்தளவிற்கு முயற்சிகள்/ கள ஆய்வு செய்தீர்கள் எனத் தெரியவில்லை. மைஸ்கில் அறவாரியம் மேற்கொள்ளும் நன்முயற்சிகளைப் படத்தில் இணைத்திருப்பதைக் கண்டதும் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். ஆனாலும், மேலும் பல விசயங்களைக் கவனித்திருக்க வேண்டும் என்றே தோன்றுகிறது. அவற்றுள்:

மைஸ்கீல் அறவாரியத்தின் முயற்சிக்குப் பின் இருப்பவர்கள் சமூக ஆர்வளர்கள்; சமூகத்தை நோக்கி தர்க்கப் போராட்டத்தில் செயல்பட்டவர்கள்; அவர்கள் யாவரும் குண்டர் கும்பலைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்லர். ஆனால், கபாலியில் அதுபோன்ற கைவிடப்பட்ட மாணவர்களின்/இளைஞர்களின் மறுவாழ்வு செயல்பாடுகளை ஒரு முன்னாள் குண்டர் கும்பலைச் சேர்ந்தவர்கள் மேற்கொள்வதைப் போல காட்டியுள்ளீர்கள். (இது உங்கள் கற்பனை)

அடுத்து, மலாயாவின் தொழிற்சங்கத்தின் தலைவரான சமூகப் போராட்டவாதி திரு.ஏ.எஸ்.கணபதி அவர்களை ரஞ்சித் கபாலியில் காட்டியிருக்கிறார் எனப் பலர் சொல்கிறார்கள். ஆனால், மலாயா கண்டடைந்த மிகத் தீவிரமான போராட்டவாதி திரு.கணபதி அவர்கள் எந்தக் குண்டர் கும்பலையும் சார்ந்தவர் அல்ல என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். தொழிலாளிகளின் சம்பள உயர்விற்காகப் போராடிய சுபாஷ் சந்திரபோஸ் காலத்திலேயே மலாயா வந்து மலாயா கம்யூனிஸ்டு கட்சியின் ‘முன்னணி’ இதழுக்கு ஆசிரியராகப் பணிப்புரிந்த தொழிற்சங்கத்தின் தலைவர் எப்படி ஒரு குண்டர் கும்பலில் சேர்ந்து மக்களுக்காப் போராடினார் என எடுத்துக் கொள்ள முடியும்?

அவர் தொழ்ற்சங்கத்தின் வாயிலாக பல எதிர்ப்புப் போராட்டங்களை முன்னெடுத்தவர். ஆக, மலேசியா வந்து எல்லாம் கதையும் கேட்ட இயக்குனர் ரஞ்சித் எல்லாவற்றையும் கலந்து ஒரு கற்பனை ரோபின் ஹூட்டைத் தயாரித்துவிட்டார். அதில், எந்த நிலைத்தன்மைமிக்க அரசியல் வெளிப்பாடும் இல்லாமல் போய்விட்டது என்பதுதான் உண்மை. ஒரு வர்க்கப் போராட்டமாக உரத்து ஒலிக்க முடியாமல் போக அரசியல் வரலாற்று பிழைகளையே காரணமாக முன்வைக்க முடிகின்றன.

ஒன்று, கபாலியைத் தொழிற்சங்கப் போரளியாக நிறுவியிருக்கலாம்; ஒரு குண்டர் கும்பலைச் சேர்ந்தவர் ( 00 ) எனக் காட்டியிருக்கத் தேவையில்லை. அப்படிக் குண்டர் கும்பலைச் சேர்ந்தவர் எனக் காட்ட நேர்ந்தால், இங்கு அப்படி யாரும் அரசியல் ரீதியில் பெரும் வர்க்கப் போராட்டத்தை நடத்தியதும் இல்லை. ஆக, ரஞ்சித் தான் நம்பும் தலித்திய போராட்டத்தை மலேசியாவிலுள்ள வர்க்கப் போராட்டச் சூழலில் பொருத்தி பார்க்க நினைத்துள்ளார். அதற்கு அவர் எடுத்துக் கொண்ட கதைக்கான மையம் குண்டர் கும்பல். மலேசிய சூழலில் குண்டர் கும்பலைச் சேர்ந்தவர்கள் தொடர்ந்து சுட்டுக் கொல்லப்படுகிறார்கள் எனும் பின்புலத்தை ஆராய்ந்து படமெடுத்திருந்தால் அதற்கான கதைச்சூழல் விள்ம்புநிலைக்கான தளைத்தை நோக்கி நகர்த்தியிருக்கும். வர்க்கப் போராட்ட்த்தின் விளைவுகளில் ஒன்றே மலேசியத் தமிழர்கள் விளிம்புநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு குற்றவாளிகளாகவும் குண்டர் கும்பலைச் சேர்ந்தவர்களாகவும் மாற்றுகிறது என்கிற உண்மையை வலுவாகச் சொல்லியிருக்கலாம்.

உங்களுடைய மெட்ராஸ் திரைப்படத்தைப் புரியவில்லை எனச் சொன்னவர்களுக்குச் சுவர் ஓர் அதிகாரத்தின் குறியீடாகவும், அதையொரு கௌரவ அரசியலாகப் பாவிக்கும் சூழலையும் மிகத் தெளிவாகப் பாடமாக்கியுள்ளார் எனப் பெருமையாகச் சொல்லியிருந்தேன். ஆனால், ஒரு மலேசியக் குடிமகனாக இப்படத்தை அப்படிப் பெருமைப்படக் கூறமுடியவில்லை என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்ளவே வேண்டும். நான் ஒரு சினிமா இரசிகன்; என் சுகத்துக்கங்களில் சினிமா கலந்திருக்கிறது என்கிற உரிமையிலேயே இதனைக் கூறுகிறேன். ஒரு நல்லவன்; ஒரு கெட்டவன்; இருவருக்கும் போராட்டம்; கடைசியில் நல்லவன் வெற்றி பெறுவான் என்பதே உங்கள் கதையின் மையநீரோட்டம். அதற்கிடையில் சில நல்ல விசயங்கள் வந்து போவதையும் சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும்.

சீனர்களை மட்டுமே எதிரியாகக் காட்டிப் படத்தை முடித்திருக்கிறார் எனப் பலர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர். தோட்டத்துண்டாடலின் போது தமிழர்கள் வாழ்ந்த தோட்டங்களைப் பெரும்பான்மையாக வாங்கியது சீனர்கள்தான் என்பதாலும் அப்பொழுது ‘கொங்சி கெலாப்’ மூலம் குண்டர் கும்பல் உருவாகக் காரணமாக இருந்தவர்களும் அவர்களே என்பதால் இக்கதையில் அவர்களைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. வில்லனாக ஒரு சீனர் வருவதற்கும் அதுவே காரணமே தவிர இதுவொரு இனத்துவேசம் எனச் சொல்வதற்கில்லை. வரலாற்றை எப்படி மறுக்க முடியும்? ஆனால், ஒரு சில உண்மைகள் இப்படத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டுள்ளன. சில இடங்களில் வசனங்களும் நீக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றின் அரசியலும் நமக்குத் தெரியாமலில்லை.

இரண்டாம் தரப்பிற்கான பதில்:

சென்னையில் வெள்ளம் ஏற்பட்டால் மக்களுக்கு உரிய தொகையைக் கொடுத்து உதவி செய்ய வேண்டியது ரஜினியா அல்லது அரசாங்கமா? ஏன் ரஜினி என்ற ஒரு நடிப்புத் தொழிலாளியிடம் பணத்தை மக்கள் எதிர்ப்பார்க்க வேண்டும்? இதுபோன்ற சந்தர்ப்பங்களில் உதவுவதும் உதவாததும் அவரவர் மன அமைப்பு/ சூழ்நிலை பொருட்டே. அப்படிப் பார்த்தால் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குப் பணம் கொடுக்காத அனைத்து நடிகர்களையும் பட்டியலிட்டு அவர்களின் படங்களைப் பார்க்கக்கூடாது என முடிவெடுத்திருக்க வேண்டும் அல்லவா? அவர்கள் நடிகர்கள். சினிமா தொழிலாளிகள். பணம் தராத எத்தனையோ துறையைச் சேர்ந்தவர்களும் பணம் புழங்கும் முதலாளிகளும் இருக்க ஏன் கபாலியை எதிர்க்க வேண்டும்?

அப்படியே ரஜினி பணம் இருந்தும் கொடுக்க மனமில்லாதவர் என்றே வைத்துக் கொள்வோம். அது அவருடைய தனிப்பட்ட பிரச்சனை. ஆனால், கபாலி என்ற படம் ரஜினியின் சொந்த செலவில் உருவான உழைப்பு கிடையாது. ஒலி/ஒளி கலைஞர்கள், இசை கலைஞர்கள், லைட்டிங் தொழிலாளிகள், தயாரிப்பாளர்கள், விநியோகிஸ்த்தரகள், அவரவர்களின் குடும்பங்கள் என இப்படி ஒரு சினிமாவை நம்பி பல குடும்பங்கள் இருக்கின்றன. ரஜினி என்கிற தனிமனிதரின் மீதுள்ள வெறுப்பால் யாரைப் பழி வாங்க முற்படுகிறார்கள்? கபாலி என்ற சினிமாவைப் பார்க்காமல் தடை விதித்தால் ரஜினியைப் பழி வாங்கிவிடுவது என அர்த்தமாகிடுமா?

அடுத்ததாக சினிமாவை மக்கள்தாம் வாழ வைக்கிறார்கள். அப்படியிருக்க மக்களிடமிருந்து பெற்ற பணத்தை மக்களுக்கே திரும்பித் தருவதில் ஏன் ரஜினிக்கு மனமில்லை என்கிற தார்மீகமான கேள்வி என்கிற தோரணையில் முன்வைக்கப்படுகிறது. தயாரிப்பாளர் என்பவருக்கே ஒரு படம் முழு உரிமை. அப்படத்தில் நடித்ததற்காக நடிகர்களுக்கும் இயக்குனர்களுக்கும் சம்பளம் வழங்கப்படுகிறது. இது கதாநாயகத்துவ சினிமா உலகம். கதாநாயகனை முன்வைத்தே ஒரு படத்தின் வெற்றி நிர்ணயக்கப்படும் சூழல் தமிழ் சினிமாவிலும் கோலோட்சி அடைந்துவிட்டதால் அதிகமான சம்பளத்தைப் பெறும் முதலீட்டு நிறுவனமாகச் சினிமா மாறிவிட்டது. ஆகையால், ரஜினியை மட்டும் சம்பளம் அதிகம் வாங்கும் நடிகர் எனப் பட்டியலிட முடியாது. இன்று உருவாகி வந்திருக்கும் சிவக்கார்த்திகேயனுக்கும் மற்ற மூத்த நடிகர்களை விட சமபளம் அதிகம் தான். இது கதாநாயகனை வழிப்படும் சூழல் நிறைந்திருக்கும் காலக்கட்டம். இதற்கு ஒட்டுமொத்தமாக யாரைக் குறை சொல்வது எனத் தேடினால்/ஆராய்ந்தால் மக்கள் திலகம் எம்.எஜ்.ஆர் காலத்திலேயே கதாநாயகனுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து சினிமாவைப் பார்க்கும் பழக்கம் உருவாகிவிட்டதை அறிய முடியும். ஆகவே, இத்தகைய சூழலில் தான் நடித்ததற்காகச் சம்பளம் வாங்கும் ரஜினியிடம் மட்டும் அறத்தை/தர்மத்தை எதிர்ப்பார்ப்பது அத்தனை தார்மீகமாகத் தெரியவில்லை. அப்படிப் பார்த்தால் உதவ முன்வராத யாவரையும் குற்றம் சாற்றலாம். ரஜினியை மட்டுமல்ல.

••••••••

Comments are closed.