மகாஸ்வேதா தேவி ( பேட்டி ) / ஆங்கிலம் : அஞ்சும் கத்யால் / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

[ A+ ] /[ A- ]

download

மகாஸ்வேதா தேவி [ 1926 – 2016 ]
I claim elsewhere to have always written about the ‘culture of the downtrodden’. How tall or short or true or false is this claim? The more I think and write and think some more, the harder it gets to arrive at a definition. I hesitate. I falter. I cling to the belief that for any culture as old and ancient as ours to have survived over time and in time, there could only be one basic common and acceptable core thought: humaneness. To accept each other’s right to be human with dignity.

This then is my fight. My dream. In my life and in my literature. –Mahasweta Devi

ஞானபீடவிருது,சாகித்ய அகாதெமி விருது, மாகசேசவிருது,பத்மஸ்ரீவிருது எனப் பல விருதுகளுக்குப் பெருமை சேர்த்த மகாஸ்வேதா தேவி வங்காளமொழி யின் தலைசிறந்த படைப்பாளி.எளிமைவாழ்க்கையும்,எப்போதும் ஏறெடுத்துப் பார்க்க வைக்கிற எழுத்தும்,அழுத்தமான கருத்துவெளிப்பாடும் அவரைத் தனி யாக அடையாளப்படுத்துகின்றன. SPARROW என்னும் அமைப்புக்காக 2003 ல் அஞ்சும் கத்யால் [ Anjum Katyal ] எடுத்த பேட்டி..

கேள்வி: இப்போது உங்களைப் பார்க்கும் யாருக்கும் மிக அன்பான பாட்டி என்ற எண்ணம்தான் தோன்றும்.நீங்கள் சிறந்த படைப்பாளி என்பதும் ,சமூக ஆர்வலர் என்பதும் எங்கள் எல்லோருக்கும் தெரியும்.சிறுபெண்ணாக இருந்த போது நீங்கள் எப்படி?நான் கேட்பது பருவம் அடைவதற்கு முன்னால்…இளம்பருவம் குறித்து உங்கள் நினைவில் இருப்பது என்ன ?

பதில்:என் இளம்பருவம் மிகமகிழ்ச்சியானது.குடும்பத்தில் நான் மூத்தவள் பெண்குழந்தை.எல்லோருக்கும் என்னைப் பிடிக்கும். கூட்டுக் குடும்பம்தான்அந்த நாட்களில் அப்பாவின் உறவுகள்,அம்மாவின் உறவுகள், மாமாக்கள்.. என்று. ஆனால் அடிப்படையாக நான் விரும்பியதைச்செய்ய என் பெற்றோர் ஒரு நாளும் மறுத்ததில்லை.மிக இளம்வயதிலேயே நான் படிக்கக் கற்றுக்கொண்டு விட்டேன்.நான்கு வயதிற்கு முன்பே நான் படிக்கத் தொடங்கி விட்டேன்.

கே:அப்போது நீங்கள் எங்கிருந்தீர்கள்?

பதில்:தந்தை அரசுப் பணியாளர்.அடிக்கடியான வேலைமாற்றத்தால் பல இடங்களில் இருந்தோம்.சிறியநகரமாக இருந்த மேதின்பூரில் வாழ்ந்த போது மிக மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன் என்று நினைக்கிறேன்.அங்கு அதிகாரிகள் குடியிருப்பு ஒதுக்குப்புறமாக இருந்ததால் வீட்டிற்கருகில் சல் காட்டுப்பகுதி யிருந்தது.நிறையச் சுதந்திரம்..அதனால் என்ன படிக்கவிரும்பினாலும் படிக்க முடியும். யாரும் தடுக்கமுடியாது.இசை, ஓவியங்கள்,சிற்பங்கள் என்று எல்லா வற்றையும் தந்தை வீட்டில் சேர்த்து வைத்திருந்தார்.அதனால் அவையெல்லாம் மிக இளையவயதிலேயே எனக்கு அறிமுகமாகிவிட்டன.

கே: உங்களுக்கு குடும்பத்தில் மிக அதிகமான சுதந்திரம் இருந்ததாகச் சொல் கிறீர்கள்.யாரும் எதற்கும் தடை சொல்வதில்லை.குடும்பத்தின் முதல்குழந்தை ,பெண்குழந்தை என்றாலும் எல்லோரும் விரும்பியதாகச் சொல்கிறீர்கள்.பண் பாட்டுரீதியிலும்,அரசியல் ரீதியாகவும் உங்கள் குடும்பம் மிக வித்தியாச மானதா?

பதில்:தாய் வழியில் அதாவது பாட்டிக்கு படிப்பின்மேல் அதிக விருப்பமிருந்தது. செய்தித்தாள் படிப்பது,.நூலகப்புத்தகம் படிப்பது என்று எல்லாவற்றையும் அனு மதித்தார்கள்.தாய்வழியில் சுதந்திரப் போராட்ட உணர்வும் உண்டு.எங்கள் உறவி னர் ரஜேன்லஹரி பகத் சிங்கோடு இருந்தவர். ககோரி சதித்திட்ட வழக்கில் தூக்கிலிடப்பட்டவர். தாய்வழியில்ஒன்றுவிட்ட சகோதரர் மோகித் உண்ணா விரதப்போராட்டத்தில் ஈடுபட்டதற்காக அந்தமான் சிறைச்சாலையில் கட்டாய மாகச் சாப்பிடவைக்க வயிற்றில் குழாயைச் செருகியபோது இறந்துபோனார். அது 1937 ல்நடந்தது.நான் ஏழாம் வகுப்பிலிருந்தேன்.சாந்திநிகேதனிலிருந்து மேதின்பூர் வந்திருந்தேன்.தாயால் எதுவும் பேசமுடியவில்லை.தந்தையும் தான். யாரோ இறந்து போய்விட்டதாக யூகிக்கமுடிந்தது.”யார்”என்று கேட்டேன்.தாய் செய்தித்தாளை என்பக்கம் தள்ளினார்.அப்புறம் படித்தேன்

கே:உங்கள் இளமையில்,மேதின்பூரில் வசித்தபோது காட்டின் எல்லைப் பகு தியில் வீடு இருந்ததாகச் சொல்கிறீர்கள்.பழங்குடியினர் அங்கிருந்திருக்கின் றனர்.பழங்குடியினருக்கும்,உங்களுக்குமிடையிலான பண்பாட்டு வேறுபாடு எப்படியிருந்தது?

பதில்:ஆமாம்.அந்த நாட்களை என் பின்னாளைய செயல்களோடு நீங்கள் சேர்த்துப் பார்க்கலாம்.ஆனால் பின்னாளைய விருப்பம் எனபது நான் ஈடு படுத்திக் கொண்டது. சாந்தலப் பழங்குடிகளிடம் யாரும் நெருக்கமாக இருக்க மாட்டார்கள்.அவர்கள் அறிவிக்கப்படாத பழங்குடிகளில்லை.உண்மையில் பழங் குடிகள் எல்லோரும் நாகரிகமானவர்கள்.போலீசார் அவர்கள் மீது ஏதாவது ஒரு வழக்கைப் போட, தினமும் மாலையில்காவல்நிலையத்தில் ஆஜராக வேண்டும்

அது அவர்களுக்கு பெரிய கஷ்டமான காரியம்.அரசு குடியிருப்புகளில் தினக் கூலியாக வேலைசெய்யும் அவர்களைக் கண்காணிக்க முடியுமென்பதால் போலிசார் அதைக் கட்டாயப்படுத்தினர்.வீட்டில் இரண்டு பையன்கள் வேலை பார்த்தனர். தந்தை காவல்நிலையத்திற்குச் சென்று “அவர்கள் என்வீட்டில் வேலை பார்க்கிறார்கள்.அவர்கள் காவல்நிலையத்தில் வந்து ஆஜராவதை நான் அனுமதிக்கமாட்டேன்.என்ன வேண்டுமோ என்னிடம் கேட்டுக் கொள்ளுங்கள். என் அலுவலகத்திற்கு வந்து பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் என்றார்.அந்தப் பையன்கள் வீட்டிற்குப் போவார்கள்.அவர்களின் வீடு காட்டினுள்ளே வெகு தொலைவில் இருக்கும்.அதனால் அவர்கள் எங்களோடு நெருக்கமாக இருப்பார்கள்.

அங்கு ஒரு சிறுவன் இருப்பான்.அவன் எங்களுக்கு இலைகளால் விசில் செய்துதருவான். நாங்கள் அனைவரும் விசிலடித்து மகிழ்வோம்.அவர்கள் எப்போதும் முதுகில் தட்டி என்னை உற்சாகப்படுத்துவார்கள்.’உன்னால் செய்யமுடியுமென்பார் கள்” மேதினிபூர் அருமையான இடம்.தந்தை இளம்வயதில் எனக்கு ஒரு சைக்கிள் வாங்கிக்கொடுத்தார்.ஒரு நாள் சைக்கிள் ஓட்டி ஓட்டி வீட்டின் பின்னால் உள்ள ஒரு பெரிய குளத்தில் விழுந்து விட்டேன். அதிகமாக அங்கு மனிதர்கள் வரமாட்டார்கள்.எப்படியோ வெளியே வந்துவிட்டேன்.அவளுக்கு சைக்கிள் பிடிக்கும். நீச்சல் தெரியும்.அவள் வந்துவிடுவாள் என்று என் தாய் சொன்னாள். தாய் எப்போதும் உற்சாகப்படுத்துவாள்.

கே:குழந்தையாக இருக்கும் போது ஒரு பையனுக்கு என்ன சுதந்திரம் கிடைக்குமோ அது உங்களுக்கு கிடைத்தது என்கிறீர்களா?

பதில்: ஆமாம்.தம்பிக்கு சைக்கிள் வாங்கிக்கொடுத்தால் எனக்கும் வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டும்.“அவளுக்கு சைக்கிள் பிடிக்கும்.அவள் ஓட்டட்டும்”என்று தந்தை அதைத்தான் செய்வார்.அதுமாதிரியான விஷயங்கள் அற்புதமானவை பாட்டிகள்,கொள்ளுப்பாட்டிகள் எல்லோரையும் பார்த்திருக்கிறோம்.தாய்வழிப் பாட்டியின் வீட்டில் ஒரு நூலகம் இருந்தது.அதிலும் பெருமை என்னவென்றால் அவர்கள் டாக்காவில் இருந்தனர்.அப்போது அது சின்னடவுன்தான்.

என் தந்தை வக்கீல்.சுதேசி.அதனால் வருமானம் அதிகமில்லை.ஆனால் வீட்டிலிருந்த அரு மையான நூலகத்திற்குத் தாத்தாவின் நண்பர்கள் மாலை நேரங்களில் வருவார் கள்.வழக்குகளில் வெற்றிபெற்றவர்கள், பத்திரிகை நடத்துபவர்கள் என்று யார் வந்தாலும் பாட்டி சாமர்த்தியமாகப் பேசுவாள்.அவர்களும் அவள் சொல்லும் அபிப்ராயங்களை ஏற்றுக்கொள்வார்கள்.அவள் அதிகமாகப் படிப்பாள் பேசுவாள் பெண்கள் பிரச்னைகள் குறித்து எழுதுவாள்.ஜெயஸ்ரீ என்பது தேச பக்தி நிறைந்த பத்திரிக்கை.லீலா நாக்கும்,ரேனுசென்னும் அதை நடத்தியவர்கள். அடிக்கடி கைது செய்யப்படுவார்கள்.

அப்போது வீட்டில் என்பாட்டி ,தாய், அத்தைகள் எல் லோரும் எழுதுவார்கள்;விற்பார்கள்.நான் இதைப் பார்த்திருக்கிறேன் அதனால் நான் செய்வதெல்லாம் இயல்பானதுதான்.நான் அதைச் செய்யாவிட்டால் அது இயற்கைக்குப் புறம்பானதாக ,நம்பிக்கைத் துரோகமாக இருந்திருக்கும்.

அந்தச் சூழல் வித்தியாசமானது.சரஸ்வதிபூஜையின் போது கிழக்கு வங்காளத்தில் சிறிய மற்றும் பெரியபடகுகளில் புடவைகள்,புத்தகங்கள் ஆகியவற்றை எடுத்துச் சென்று விற்பார்கள்.சரத்சந்திரர் போன்ற எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்களைப் பெண்களும் வாங்குவார்கள். அது சிறிய கிராமங்களுக்கும் கூடப் போகும். புத்தகம் படிப்பது மிகஇயல்பானது எல்லோரும் படிப்பார்கள்.

கே:ஜெயஸ்ரீபோல மற்ற பத்திரிகைகள் ?

பதில்:பாசுமதி மிகப் பிரபலமான பத்திரிக்கை. தாமஸ் வரையும் படங்களோடு.. வரும். ராமானந்தசட்டர்ஜியால் நடத்தப்பட்ட பிரபோஷிவித்தியாசமான பத்தி ரிக்கை. தாகூர் போன்றவர்களைப் பிரசுரித்து.பெண்கள் பற்றிய சிக்கல்ளை வெளிப்படுத்துவதில் அது மிகமிக உறுதியானது. உயர்நிலைபள்ளிப்படிப்பு, பட்டப்படிப்பு படித்தவர்களைப் பற்றிப் பேசும்.சீதாதேவி, சாந்தாதேவி போன்ற பெண்எழுத்தாளர்கள் அதில் எழுதினார்கள்.பிறகு..பிசித்ரா..அது இலக்கியப் பத்திரிகை.பிபூதிபூஸன் பானர்ஜி அதில்தான் பதேர் பாஞ்சாலி எழுதினார். நாங்கள் இதையெல்லாம் படிப்போம்.சுதின் தத்தா நடத்திய பரிச்சய் பத்திரி கையில் தந்தை எழுதுவார்.எனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது.ஒரு முறை பரிச்சயில் தந்தை எழுதவில்லை.சுதின் என் தாயிடம் எழுதச் சொன்னார். தாய் பெண்கள் பிரச்னைபற்றி மிகநன்றாக எழுதியிருந்தார்.

கே: அது பரிச்சயில் பிரசுரிக்கப்பட்டதா:

பதில்: ஆமாம்.

கே: அவர் அடிக்கடி எழுதுவாரா?

பதில்: தந்தை தன் வாக்கை காப்பாற்ற முடியாமல் போனதால் தாய் எழுதினார். அவர் மூன்று பத்திரிகைகளுக்கு உறுதி சொல்லியிருந்தார்.அவரால் முடிய வில்லை அதனால் தாய் எழுதவேண்டியிருந்தது. கவிதை..கதை.. நான் எழுத ஆரம்பித்த பிறகு இருவரும் சந்தோஷப்பட்டனர்

கே:அங்கு அனுப்பப்பட்ட பிறகு நீங்கள் மனதை மாற்றிக் கொண்டு..?

பதில்: தந்தையுடன் சாந்திநிகேதனுக்குப் போனது ஒரு புதிய அனுபவம்.அது டிசம்பர் மாதம்.ஹௌராவிலிருந்து ட்ரெயினில் போனோம்.எனக்கு ஐஸ்கிரீம் பிடிக்கு மென்பது தந்தை நினவுக்கு வந்தது.அந்த நாட்களில் கல்கத்தா மிக அருமையான இடம்.அவர் போய் எனக்கு நான்கு ஐஸ்கிரீம்கள் வாங்கி வந்தார். நான் அதையே வெறித்தேன்.நான் தரையைப் பார்த்து அழுது கொண்டி ருந்தேன் .பெற்றோர் முன்பு அழுவது அவமானம் என்று நினைத்தேன்.நான்கு ஐஸ்கிரீ மையும் தின்றுவிட்டுத் தூங்கிவிட்டேன்.காலையில் சாந்திநிகேதனை அடைந்த பிறகு பெண்கள் விடுதியான ஸ்த்ரீபவனுக்கு அழைத்துப் போனார்.” இந்தச் சின்னப் பெண்ணா?அவள் பெயர் இவ்வளவு பெரிதா ?மகாஸ்வேதா? இவளுக்கு வேறு என்னபெயர் இருக்கிறது?”என்று வார்டன் கேட்டார்.“குக்கூ’ என்று சொன்னேன்.அதற்குப் பிறகு நான் சாந்திநிகேதனில் குக்கூவானேன் பிறகு எல்லாம் புதியதாக இருந்தது வெகு விரைவில் அங்கு பழகிவிட்டேன்.

கே: சாந்திநிகேதனில் படிப்பது அந்த நாட்களில் எப்படியிருந்தது என்று சொல்லமுடியுமா?

பதில்:மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு ’Amader Shantiniketan’என்று ஒரு புத்தகம் எழுதினேன்.அதில் எல்லா அனுபவங்களையும் எழுதியிருக்கிறேன். ’36, ’37, ’38 ல் சாந்திநிகேதனிலிருந்தேன்.அப்போது தாகூர் உயிருடனிருந்தார்.சாந்திநிகேத னும் அப்போது சின்னஇடம்தான்.மிக இயல்பாக எந்தக் கட்டுப்பாடுமில்லாமல் தாகூரைப் பார்க்கப்போவோம்.அவருடைய பேத்தி பூப்பி என்ற நந்தினி பள்ளிக் கூடத்திலிருந்தாள்.நேரம் கிடைக்கும்போது போவோம்.தாகூரின் மருமகள் அன்பானவர் சாப்பிட நிறைத்தருவார். நிறையச் சுதந்திரம் வேறு.

அங்கு வெயிலிலும் ,மழையிலும் ஓடி,விளையாடி..கோபை ஆற்றிற்குப் போவோம்.அவர்கள் ஆற்றில் தள்ளிவிட்டு விளையாடச் சொல்வார்கள்.அங்குதான் நீச்சல் கற்றுக் கொண் டேன்.சாந்திநிகேதன் அருமையான இடம்.அங்கு சித்ரங்கதா ,ஷியாமா, சண்டா லிகா ஆகிய நாட்டிய நாடகங்களின் ஒத்திகைகள் நடக்கும்போது தாகூர் அசை யாமல் உட்கார்ந்து பார்ப்பார். ஏதாவது சின்னக் குறையிருந்தாலும் விரலைத் தூக்க, அனைவரும் போய்விடுவார்கள்.அவை மகிழ்ச்சியான நாட்கள் அஞ்சும்.. கடமை..வேலை,சுறுசுறுப்பாக இருப்பது.பயனான எதையாவது செய்வது.. அவைகள்..
அஞ்சும்: விழுமங்கள்.

கே:உங்கள் எழுத்தைப் பற்றிப் பேசுவோம்.உங்களின் முதல் கதை.. அல்லது உங்களின் முதல் எழுத்து…

பதில்:சாந்திநிகேதனுக்குப் பின்பு கல்கத்தா வந்தேன். எட்டாம் வகுப்பில் சேர்ந்தேன். அங்கு என் ஆங்கிலஆசிரியர் மிக நல்ல முறையில் பழகினார். அவருடைய மூத்தசகோதரன் குழந்தைகள் பத்திரிகை ஆசிரியராக இருந்தார்.

கே: அவர்கள் பெயர்?

பதில்;ரங்மஷால்..பிரபலமான கவிஞர்களும்,எழுத்தாளர்களும் அதில் எழுதினார் கள்.தந்தை பொதுவாக குழந்தைகள் பத்திரிக்கைகளுக்குச் சந்தா செலுத்துவார். அதனால் நான் ரங்மஷாலின் தீவிர ரசிகையானேன்.
அஞ்சும்: Chelebala

பதில்: Amar Chelebala.அதற்கு விமரிசனம் எழுதும்படி சொன்னார்கள்.நான் பயந்துவிட்டேன்.விமரிசனம்.. பள்ளிப்பாடத்தில் அதுபற்றிப் படித்திருக்கிறேன். யாருக்கு விமரிசனம் பற்றித்தெரியும்.ஆனால் அபர்ணாதி வித்தியாசமானவர்.’நீ எழுது “என்றார். எழுதினேன்.அது நன்றாக இல்லை என்று எனக்கு பயமாக இருந்தது.பெற்றோரிடம் சொல்லவில்லைஅது பிரசுரமான பிறகு அவர்களுக்குத் தெரிந்து விட்டது.அதுதான் என்னுடைய முதல் எழுத்து.நான் பி.ஏ. படிப்பதற்காக திரும்பவும் சாந்திநிகேதன் போனேன்.எனக்கு வங்காளமொழியில் நல்ல தேர்ச்சியுண்டு.Desh பத்திரிக்கை நடத்திய சகோர்மை கோஷ் என்னிடம் ஏதாவது எழுதும்படி சொன்னார்.தேஷில் என்ன பிரசுரமானதென்று எனக்கு மறந்து போய்விட்டது அதற்கு பத்துரூபாய் மணியார்டரில் சன்மானமாக ஸ்திரீ பவனுக்கு வந்தது . ஹாஸ்டல் மாணவிகள் எல்லோரும் ஆச்சர்யப்பட்டுப் போனார்கள்..

கே:எப்போது முதலில் உங்களை எழுத்தாளராக உணர்ந்தீர்கள்?

பதில்:நான் அந்தவகையில் எல்லாம் யோசிக்கவில்லை.மகன் சிறியவனாக இருந்தான். கணவருக்குச் சரியான வேலையில்லை.அந்த நேரத்தில் பல வேலைகளுக்கு முயற்சி செய்தேன்.அமெரிக்காவிற்குக் குரங்குகள் ஏற்றுமதி செய்யவும் தயாராக இருந்தேனே?

அஞ்சும் :எனக்கு அது தெரியாது.

பதில்:உங்களுக்குத் தெரியாதா?அது ஒரு சுவையான கதை.அந்த நாட்களில் கம்யூனிஸ்டு குடும்பங்கள் பெரும் தொல்லைக்கு ஆளாவார்கள் .பொருளாதா ரத்தில் பின்தங்கியுள்ள குடும்பங்கள் அதை அனுபவிக்கும்.கம்யூனிஸ்டு கொள் கைகள் பின்புலத்தில் வாழ்ந்ததால் நாங்கள் தண்டனைக்குள்ளாக்கப் பட்டோம் .அவை கம்யூனிஸ்டு கொள்கைகளா?அது கூட எனக்குத் தெரி யாது.ஒருநாள் கணவனின் நண்பர்கள் என்னிடம் வந்து”அமெரிக்காவிற்கு 15,000 குரங்குகள் ஏற்றுமதி செய்ய விருப்பமா?” என்று கேட்டனர். எனக்கு அது எனக்கு வியப்பாக இருந்தது.”செய்யலாமே!”என்றேன்.அதுபற்றி எனக்குத் தெளிவான கருத்தில்லை . அமெரிக்காவில் மருந்துகளைப் பரிசோதனை செய்ய குரங்குகளைப் பயன்படுத் துவார்கள் என்று கேள்விபபட்டேன். செய்யக்கூடாத காரியம் அது.அந்தச் சம யத்தில் அதுபற்றி எனக்கு ஒன்றும் தெரியவில்லை.

சிறிய வயதுதான் எனக்கும்.குரங்குகள் விற்கப்படும் இடத்திற்கு என்னை அழைத்துச் சென்றார்.”என்ன? 15,000 குரங்குகளா?”என்று அங்கிருந்த ஒரு நாகரிகமான தோற்றமுடைய ஒரு முகமதியர் கேட்டார். எங்கிருந்து குரங்குகள் கிடைக்கும் என்று கேட்டதற்கு மத்தியப் பிரதேசம் என்றார்.அவருக்கு எல்லாம் எளிதாக இருந்தது.அவர் குரங் குகளை வரவழைத்து டிரெயினில் அனுப்பினார்.பம்பாயிலிருந்து கப்பல் மூல மாக அவைவர அமெரிக்கா ஏற்பாடு செய்யும் என்று சொன்னார்கள். அதற் குள் என்ன நடந்ததென்று தெரியவில்லை.அமெரிக்கக் கப்பலில் ஏற்றுவதற்கு முன்னால் அது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அவைகளைத் திருப்பி அழைத்துப் போகும் போது ஒன்றிரண்டு பசியால்இறந்தனஇந்தியா சுதந்திரம் அடைந்திருந்த நேரமது குரங்குகளை மேற்குமலைப்பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றுவிட்டனர் சச்சின் மாமா வீட்டிற்குவந்தார். வங்காளமக்கள் நல்லவர்களில்லை.கல்கத்தாவில் ஒரு கிறுக்குக்கூட்டம் இருக்கிறது.இதற்கு ஒருபெண்ணும் உடந்தை” என்றார். தன் மருமகள்மீது அவர் சந்தேகப்படவில்லை..நாங்கள் எப்போது குரங்கைப் பார்க்க நேர்ந்தாலும்”அம்மா!இதோ உங்கள் வம்சம் “என்றுகணேஷோ,லட்சுமணோ சொல்வார்கள்.அப்படியாக அந்தக் கதை முடிந்த்து.

கே:உங்களை எழுத்தாளராக அடையாளம் காட்டிய முதல்கதை என்று எதைச் சொல்வீர்கள்?

பதில்:எழுத்து எனக்கு மிக இயல்பானதாக இருந்தது.என் பொருளாதாரப் பிரச்னை யைத் தீர்த்தது. சசித்ரா பாரத் என்று ஒரு தரமான வார இதழை என் மாமாவின் நண்பரான ஜிஷுசென்குப்தா நடத்தினார்.அதில் என்னை எழுதும்படி சொன்னார். அந்தச்சமயத்தில் நான் மத்தியஅரசில் வேலை செய்துகொண்டிருந் தேன்.இரண்டு ஆண்டுகள்தான்.ஒரு கம்யூனிஸ்டை நான் திருமணம் செய்து கொண்டதால் வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்டேன்.சுமித்ராதேவி என்ற புனைப் பெயரில் எழுதினேன்.ஓயாமல் பேசிக்கொண்டிருக்கும் பெண்னைப்பற்றிய கதை அது.மிக எளி மையான கதை.எல்லோருக்கும் பிடித்தது.கே.ஏ.அப்பாஸுக்கு கணவர் ஒரு கதை எழுதவேண்டியிருந்ததால் பம்பாய் சென்றோம்.அது சாத்திய மாகவில்லை .பிறகு அவர் ’நாகின்” என்ற திரைப்படக் கதை எழுதினார்.அது மிக மோசமான கதை .ஆனால் அது ஸூப்பர்ஹிட் ஆனது.அந்த ஒருவருடம் நான் பெரிய மாமாவின் வீட்டிலிருந்த்தால் ஏசியாட்டிக் சொசைட்டியில் போய்ப் புத்தகங்கள் படிப்பேன்.

கே:ஜான்சிராணி கதை எழுதும் விருப்பம் எப்படி வந்தது?

பதில்:சிறுவயதில் பாட்டியின் நூலகத்தில் அது பற்றிப் படித்திருக்கிறேன் தாகூரின் மூத்தசகோதரர் ஜான்சிராணி பற்றி அடிக்கடி பேசுவார்.அந்தக் குறிப் பிட்ட ஒரு நாளில்தான் ஜான்சிராணி அவ்வளவு தைரியமாக எதிர்த்து நடந்து கொண்டாள்..நான் வாழ்க்கை வரலாறு எழுத முடிவுசெய்தேன்.வரலாறு அல்லது ஆராய்ச்சி என்ற நிலையில் எல்லாம் எனக்குப் பழக்கமில்லை .வித்தியாசமான துறைகளை வைத்து என் எதிர்காலம் இருக்கப் போகிறது என்று எனக்குத் தெரி யாது.ராணியின் மருமகன் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது எனக்குத் தெரிந் தது.ஜான்சிராணிக்குத் திருமணமான போது அவளுக்கு வயது எட்டு. தந்தையும் அவளுடன் ஜான்சிக்கு வந்துவிட்டார்.ஜான்சியின் கணவன் கங்காதர் ராவுக்கு 30-32 வயதிருக்கலாம். அவள் தந்தைக்கும் அந்த வயதுதான் இங்கு வந்தபிறகு அவரும் எட்டு வயதுப் பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். ஜான்சியின் சிற்றன்னையும் அவளும் சிறுவயதுத் தோழிகள்.

ராணியின் மருமகன் நவீன் சிந்தாமணி சரித்திர காங்கிரசில் உறுப்பினர்.அவர் சுபேதாராக இருந்தார்.நான் ஜான்சி, குவாலியர், கல்பி அதனருகிலுள்ள இடங்களுக்குப் போய் என்னால் முடிந்தவரை செய்திகளைத் திரட்டினேன்.அவை மறக்க முடியாத அனுபவங்கள். ஒரு டிசம்பர் மாதத்தில் விறகு வெட்டிகள் பாடியபடி விறகுவெட்ட நாங்கள் புகைமூட்டி உட்கார்ந்திருந்தோம்.எங்கேயோ எழுதி வைத்திருக்கிறேன்.

கே: ஜான்சிராணி பற்றிப் பாடல்கள்?

பதில்:அவள் சிப்பாய்களை மண்ணிலிருந்து உருவாக்கினாள்
கட்டையிலிருந்து வாள் உருவாக்கினாள்
மலைகளைப் பிடுங்கிக் குதிரைகளாக்கினாள்
குவாலியருக்குப் போனாள்

கே:அது உங்களுடைய முதல் புத்தகம்.?

பதில்:ஆமாம்.அது தேஷில் தொடர்கதையாக வந்து பின்புபுத்தகமானது .நான் எழுத்தாளராகத் தெரிந்தது அப்போதுதான்.எனக்கு எதிர்ப்புகள் இல்லையென நினைக்காதீர்கள்.நிறைய எதிர்ப்புகள்.

கே:எந்த மாதிரியானவை?

பதில்:மிகவும் வேடிக்கையானது.நிறைய விஷயங்கள் மறந்துவிட்டன.அவள் தன் தந்தையின் செல்வாக்கால் பின்கதவு வழியாக வந்தவள்”என்று வங்காள எழுத் தாளர்கள் சொன்னார்கள்.எப்படி என்று எனக்குத்தெரியவில்லை. பெயரெல்லாம் சொல்லமாட்டேன் ஆனால் நான் எல்லாவற்றையும் கேட்கநேர்ந்தது ஒருவரு டன் மட்டும் நேரடியான மோதல்வந்தது.”நீ எப்படி எழுதுகிறாய் என்று நான் பார்க்கிறேன். நீ எழுதவே முடியாது.”என்றார். அப்போது நான் மிகவும் சின்னவள் அஞ்சும்,கோபம் வந்தது.” நான் கண்டிப்பாக எழுதுவேன்.எழுத்து மட்டுமே என் தொழிலாகும்.நான் நல்ல எழுத்தாளராவேன்.இதை நீங்கள் பார்ப்பீர்கள்”என்று சொன்னேன்.அவர்கள் எல்லோரும் சிரித்தனர்.

கே:யாருடைய தாக்கமாவது உங்கள் எழுத்தில் அப்போது இருந்ததா? குறிப் பிட்ட நடை அல்லது சிக்கல் அல்லது அதைப் போன்ற ஏதாவது உங்களின் தாக்கமா..

பதில்:நான் எப்போதும் சொல்லிவந்திருக்கிறேன் அல்லவா?16 ம் நூற்றாண்டுக் கவிஞர் கபிகன்கோன்சோண்டி, எழுத்தாளர் முகுந்தராம்சக்ரவர்த்தி..ஆகியோர் ..சுகுமார்சென் போன்ற அறிஞர்கள் அவரை வங்காளமொழியின் முதல் நாவ லாசிரியர் என்கின்றனர்.வேடர்கள்,வியாபாரிகள் பற்றிய அவருடைய கதைப் பாட்டுக்கள்..அது ஒரு புரட்சியான காலம். இந்துக்களின் தெய்வங்கள் மிகப் பாரம்பர்யமானவையாக இருந்தன.அவைகளைத்தான் கடல்வணிகத்திற்குப் போகும் கிராமமக்கள் கும்பிட வேண்டியிருந்தது.கடலின் உக்கிரத்திலிருந்து காப்பாற்றும் ஒருசக்தியை அவர்கள் வழிபட வேண்டும்.பாம்புக்கடியிலிருந்து காப் பாற்றும் மோன்ஸாலோக் தேவி, லோக்தேவா ஆகியவர்களை அப்போதுதான் வழிபடத்தொடங்கினர்.அந்த நாட்களில் பிராமணர்கள் .எப்படிச்சொல்வது ..எல்லா ராமங்களுக்குள்ளும் பரவியிருக்கவில்லை.துர்க்கை,லட்சுமி உள்ளிட்ட தெய்வங் களை அன்றாடம் அவர்கள் வணங்குவதில்லை. குழந்தைகளைக் காப்பாற்றும்.. இதைச்செய்யும்..அதைச்செய்யும் என்று சொல்லி அவர்கள் கிராமதெய்வங் களைக் கும்பிட்டனர்.வரலாற்றுரீதியாகவும் இந்தியா முழுவதிலும்,இங்கிலாந்து ஐரோப்பா என்று எல்லா இடங்களிலும் சுதந்திர மனிதாபிமானப்புரட்சி என்பார் களே அதுவுருவானது.இங்கும் கோயிலுக்கோ, மசூதிக்கோ போக வேண்டிய தில்லை..அவரவர் வீட்டிலிருந்தே கடவுளை வழிபடலாம், பூஜை செய்யலாம் என்றார் சைதன்யர்.தவிர மீராபாய்.நானா துக்காராம்,கபீர் என்று.. அப்போதுதான் இறுக்கமான நிலைகள் தளர்ந்தன.மதம்,மற்றும் சமயங்களில் இறுக்கம் தளர்ந்து மக்களின் கருத்துகளுக்கு மதிப்புத்தரத் தொடங்கினர்.அது ஒரு வகையான இயக்கம்..சாதி ஒரு பெரிய விஷயமாக இருக்கவில்லை.அந்தக் காலகட்டம் என்னைக் கவர்ந்த்து.எழுத்தாளர் முகுந்தராம்சக்ரவர்த்தி.. அவருக்கு கடன்பட்டதாக எல்லா இடங்களிலும் சொல்லியிருக்கிறேன். உங்களுக்குத் தெரியுமா? வங்காள இலக்கியம் மிக அருமையானது..எவ்வளவு நுணுக்கமாக அவர் மனிதர்களின் வாழ்க்கையை பார்த்திருக்கிறார்..

கே:பழங்குடி மக்கள் வாழ்விடங்களுக்கு நீங்கள் முதன்முதலாகப் போனது பற்றியும், எது உங்களை அங்கே போகத்தூண்டியது என்பது குறித்தும் சொல்லுங்களேன்?

பதில்:ஸ்டேட்ஸ்மென் பத்திரிகையின் ஞாயிறுசிறப்பிதழ்தான்.Mckluskiegung என்ற இடத்தைப்பற்றிய செய்தி வந்திருந்தது.ஒரு கடிதம் எழுதிவிட்டு அங்கு போனேன்.அந்தச்சமயத்தில் ஆங்கிலோஇந்திய எம்.பியான மலுசிகுங் காலனி யலாக இருந்தார்.இந்தியாவின் எல்லாப் பகுதிகளிலுமிருந்த ஓய்வுபெற்ற
ஆங்கிலஇந்திய ரயில்வே பணியாளர்கள் பலர் அங்குவேலை பார்த்தனர். அந்த இடத்தின் பழையபெயர் லப்ரா.அதன்கீழ் பல கிராமங்களிருந்தன.அவர்கள் அந்த நிலத்தை வாங்கினர்.ஒவ்வொரு வீடும் 15, 18 , 21 ஏக்கரில் தோட்டம்,பங்களா. நிலம் என்று பெரிதாக இருக்கும்.அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளோடு அங்கேயே தங்கிவிட்டனர். சிலர் தம்வீடுகளை வாடகைக்கு விட்டுவிட்டு ஆஸ்திரேலியா, கனடா நாடுகளுக்குப் போய்விட்டனர்.மலுசிகுங்கே மிகப்பெரிய அமைதியான இடம்.ராஞ்சி,தன்பாத் எங்கிருந்து வந்தாலும் அங்கு நடந்துதான் போக வேண்டும் .நான் நிறைய நடந்திருக்கிறேன்.ஆங்கிலோ இந்தியர்களுடன் நட்புக் கொண்டி ருந்திருக்கிறேன்.

கே:இது எந்த வருடம்?

பதில்:1963 — 63 அல்லது ’62..பலமைல் தூரம் நடந்த போது பல பழங்குடி குடிசைகளைப் பார்க்க நேர்ந்தது எல்லா.மலைகளும்,ஆறுகளும் ஒரு வகையில் இணைக்கப்பட்டிருந்தன.நேந்துரா மலையிலிருந்து வரும் புலியொன்று அங்கி ருக்கும்.பங்களாவிற்குள் வந்து தூங்கிவிட்டு எழுந்துபோகும்.பழங்குடி மக்கள் அருமையானவர்கள்.தனித்தனியாக வசித்தாலும் எப்போதும் ஒற்றுமையாக இருப்பார்கள்.அதிகமான வீடுகள் இல்லாததால் சிலர் மட்டும் வீட்டுவேலை செய்ய மற்றவர்கள் காட்டில் வேலை செய்பவர்கள்.மகிழ்ச்சியானவர்கள். Hunt என்னும் கதையின் மேரி தெரியுமா?

கே:மேரி ஒரான்..

பதில்: மேரி ஒரான்.. மேரி ஒரான்..

கே:அவள் ஒரு ஆங்கிலோ இந்தியன்—பழங்குடிப் பெண்ணின் மகள்

பதில்;ஹா .ஹா ..சிரிப்பு ஆமாம்.அவள் மிகவும் வெள்ளையாக இருப்பாள். ஆனால் பள்ளி கூடத்திற்குப் போகமாட்டாள்.புல்வெட்டி.. மாடு மேய்த்து ..கெட்டிக்காரி

கே:அவள் உண்மைப் பாத்திரமா?

பதில்:” ஆமாம்.உண்மைதான்.அந்தக்கதையில் பெரும்பாலான பாத்திரங்கள் உண்மையானவர்கள்..

கே: மலுசிகுங்கே போன போது பழங்குடிமக்களைப் பார்த்தீர்கள்.அவர்கள் வாழ்க்கைக்குள் எப்படி இவ்வளவு ஈடுபாடு ஏற்படுத்திக் கொள்ள முடிந்தது?

பதில்;அது போல பல இடங்களுக்குப் போயிருக்கிறேன்.தோளி மற்றும் பல கதைகளில் பழங்குடியில்லாத ஏழை மக்களைப் பற்றி எழுதியிருக்கிறேன். எந்த இடமானாலும் போவேன்.எனக்குள் அது வெறியாக இருந்தது.அவர்கள் வீட் டிற்குப் போவேன்.அவர்கள் என்னை வரவேற்பார்கள்.அவர்களோடு பேசி அங்கேயே தூங்குவேன்.ஆனால் அப்போது அவர்களைப் பற்றி எழுதுவேன் என்று நினைக்கவில்லை.அவர்களுக்கு எதையும் நான் சொல்லித் தரவில்லை கற்றுக் கொள்ளப் போனேன் என்று கூட நீங்கள் நினைக்கலாம். அவர்களை விஞ்ஞானப் பூர்வமாகவும், அதிநவீன செயல்பாடுகள், உடையவர்களாகவும்
பார்த்தேன்

கே:என்ன சொல்கிறீர்கள் என்பதற்கு ஒரு உதாரணம் தரமுடியுமா?பழங்குடி மக்களைப் பற்றிய பெரும்பான்மை மக்களின் அபிப்ராயம் உங்கள் கருத்திலி ருந்து மாறுபட்டது. விஞ்ஞானப் பூர்வம், அதிநவீன செயல்பாடுகள் எப்படி?

பதில்:பெரும்பான்மை பழங்குடிமக்கள் எண்ணெய் போன்றவற்றைப் பயன்படுத்து வதில்லை.மிக மிதமான தீயில் மிக மிதமானமுறையில் சமைப்பார்கள்.அது விஞ்ஞானப் பூர்வமானது.அங்கு கிடைக்கும் இயற்கை மூங்கில்மரங்களை விற குகளாகப் பயன்படுத்துவார்கள். காலையில் அடுப்பில் போடப்படும் உணவுப் பொருள் சில மணிநேரம் எரிந்து மிகப் பக்குவமான உணவைத் தரும்.மிகச் சுவையாகவுமிருக்கும்.இது நாகரிகம் சார்ந்த உண்மையான விதிகளைப் பின் பற்றும் நவீனமானமுறையாகும். எனக்கு இன்னமும் ஞாபகமிருக்கிறது. ஒரு குழந்தைக்குத் தீக்காயம் பலமாகப்பட்டது. அதன் தாத்தா கோழியின் தலையை முறித்து உடல் முழுவதும் அந்த ரத்தத்தை ஊற்றினார்.அது விரைவில் தீப் புண்ணை ஆற்றிவிடுமென்றும் ,புதுத்தோல் விரைவில்வருமென்றும் சொன்னார் .அது விஞ்ஞான ரதியான விளக்கமாக இருக்க வேண்டும்.சில நாட்களில் அவளுக்குச் சரியாகிவிட்டது.

கே: வடு எதுவுமில்லையா?

பதில்::இல்லை .எதுவுமில்லை.வீடுகள் மிகச் சுத்தமாக இருக்கும்.”ஏன் விளக் குகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும்?பார்க்கக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். இருட் டின் வழியாக.. நட்சத்திரங்கள் வெளிச்சம் தருகின்றன என்பார்கள்.அந்த மாதி ரியான மனிதர்களுடன் நான் மாலைப்பொழுதுகளைக் கழித்திருக்கிறேன்.

கே: ஜுகந்தர் பத்திரிகையின் ரிப்போர்ட்டர் பணி குறித்து…

பதில்;அது பின்னாளின்தான் வந்தது. நான் எம்.ஏ.தேறி பிஜயாராய் ஜோதிஸ் கல்லூரியில் ஆங்கிலப் பேராசிரியையாக வேலை பார்த்தேன்.நான் அப்போது எழுத்தாளராகி விட்டேன். Do Ana Khoi Mala அப்போது எழுதப்பட்டது. Rongta வும்தான்.நிறையச் சிறுகதைகள் எழுதினேன்.உள்ளூர்ப் பழங்குடிமக்கள், பீகாரிலி ருந்து வரவழைக்கப்பட்டவர்கள் .. அவர்கள் மீதான சுரண்டல் பற்றிய ஆராய்ச்சிகள் செய்தேன்.ஜுகந்தர் என்னிடம் எழுதும்படி சொன்னபோது மிக அரிதாக எழுதினேன்.ஆனால் அவர்கள் என்னை நிரந்தரமாக எழுதச் சொன்னார் கள்.கிராமங்களுக்குப் போய் அவர்களின் வாழ்க்கை,பிரச்னை ஆகியவைகள் பற்றி விரிவாகஎழுதினேன்

கே: Bortika பற்றிப் பேசுவோம்.அந்தப் பத்திரிகையை நீங்கள் நீண்டகாலம் நடத்தினீர்கள்.அது உங்கள் தந்தையால் ஓர் இலக்கியப் பத்திரிகையாகத் தொடங்கப்பட்டு உங்களால் மாற்றப்பட்டது.அது பற்றி….?

பதில்:என் தந்தை மிகப் பிரபலமான எழுத்தாளர்.அவர் இளைய தலைமுறை யோடு மிக நெருக்கமுடையவர்.அவர் ஆசிரியராக இருந்தபோது அறிமுகப் படுத்திய சையத்முஸ்தபா, புலகெந்துபாபு, புகலேந்துசிங்,அபூல்பசார் உள்ளிட்ட பலர் பின்பு பிரபலஎழுத்தாளரானார்கள்.தந்தை 79 ல் இறந்தார். துரதிர்ஷ்டவச மாக அந்தச் சமயத்தில் நான் அங்கில்லை.சாகித்யஅகாதெமி பரிசு கிடைத்தது எனக்குத் தெரிய வந்து.பெர்காம்பூர் போன தினத்தன்று அவர் இறந்தார்.திரும்பி வந்து சடங்குகளைச் செய்தேன்..Bortika நின்றுவிடக் கூடாது. அவளை வைத்துக் கொண்டு நடத்துங்கள் என்று தந்தை சொன்னது ஒரு கட்டளை போல இருந்தது நான் அதன் அமைப்பை மாற்றினேன்.கிராமமக்களின் வாழ்க்கையை அவர்களே எழுதவேண்டும். அது மிகவும் இயல்பாக இருக்கும்படிப்பறிவின்மை என்பது என்னைப் பொறுத்தவரையில்லை.எந்தஅளவு மொழியறிவு இருந்தாலும் வங் காளமொழி எழுதத்தெரிந்த யாரும் என் பத்திரிக்கையில் எழுதலாம்.கிராமங் களில் அதன் செல்வாக்கு வளர்வதைப் பார்க்கமுடிந்தது. 800 சந்தாதார்கள் இருந்த மேதின்பூரில் மட்டும் 1,600 அல்லது 1,900 சந்தாதார்கள் எண்ணிக்கை வளர்ந்தது.அவர்கள் தங்கள்வாழ்க்கையை எழுதினர்.அவர்களின் பெயர் மற்றும் எல்லாவிவரங்களும் அச்சில் வந்தன.அது அவர்களுக்குள் பெரிய அதிர்வை நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியது.அதற்குப் பிறகு நிறைய கிராம சந்தாதாரர்கள் கிடைத்தார்கள்.உழவன் என்றால் இப்படி.. ஆசிரியர் என்றால் இப்படி.. ரிக்ஸா இழுப்பவர் என்றால் இப்படி என்று அவர்களைப் பற்றி மிக விரிவாக எழுதி னேன்.கிராமங்கள் மட்டுமில்லை.நாட்டுப்புறம் சார்ந்த வங்காளமும் செய்திக் குள்ளானது.நான் முதல் பழங்குடிப்பெண், முதல் இசுலாமியப் பெண் என்று ஒவ்வொன்றாய் வெளிவந்தது;வெளிவந்தனர்.

கே: அவர்கள் எழுதியது அவர்களின் சொந்தக் கதையா?

பதில்:ஆமாம். சொந்தக் கதைதான்.உங்களுக்கு ஞாபகமிருக்கிறதா?தற்கொலை செய்துகொண்ட லோதாபெண் Chuni Kotal,,

கே:பழங்குடி இனத்தில் முதன்முதலாக பி.ஏ. பட்டம் பெற்ற பெண்..

பதில்:அவள் எனக்கு மகள்போல.அடிக்கடி கல்கத்தா வருவாள்.மேதின்பூர் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்தாள்.எழுதும்பதி சொன்னபோது ”என்னால் எழுத முடியாது..தெரியாது..“என்றாள்.”உன்னால் முடியும் “என்று வற்புறுத்தினேன். அதுதான் அவளுடைய முதலும் முடிவுமான எழுத்து.அதற்குப் பிறகு அவளைப் போல நிறையப்பேர் எழுதினார்கள்.லோதாக்கள் படிப்பின்மீது தாகம் கொண்ட வர்கள்.அவர்கள் தம்வாழ்க்கையை எழுதினார்கள்.பள்ளிக் குழந்தைகள் கவிதை கள்,உரைநடைப் பத்திகள் எழுதினார்கள்.லோதாக்கள் பற்றி மட்டும் ஐந்து இதழ்கள் வந்தன.சாந்தல்,முண்டாபழங்குடியினர் பற்றியும் தலா ஒரு இதழ் வந்தது.மூடபட்ட தொழிற்சாலைகள்,ரிக் ஷா இழுக்கும் மனிதர்கள்—என்று பலர் பற்றியும்..

கே:Bortikaவில் மற்றவர்களின் வாழ்க்கைக்கு உதவியது என்ற வகையில் குறிப்பிடத்தக்க பெண்கள் மற் பிறர் எழுதிய கருத்துக்கள் ஏதாவது ஞாபகம் இருக்கிறதா?

பதில்:ஆமாம். என் தாய்தான் எல்லாக்கதைகளுக்கும் மூலகாரணம். மிக நல்லவள். தன்கருத்தில் உறுதியானவள். வங்காளப் பிரிவினைக்குப் பிறகு வேலைக்குவந்த பெண்களிடம் கண்டிப்பாக இருப்பாள்.அருகிலுள்ள பள்ளிக் கூடத்திற்கு அரிசனக்குழந்தைகளை அழைத்துப் போவாள்.”இந்தக் குழந்தை களைப் பள்ளியில் சேர்க்கவந்திருக்கிறேன் என்று சொல்வாள்.அக்குழந்தைகள் தலையின் மீது கழிவைச் சுமந்துபிழைப்பவர்கள்.எப்படி அவர்களைப் பள்ளியில் சேர்க்கமுடியும்?என்று அவர்கள் சொல்லும் போது”அரசாங்கம் பள்ளிக்கூடங் களைத் தொடங்கியிருக்கிறது. உங்களுக்குச் சம்பளம் தருகிறது.இவர்களைச் சேர்க்கக்கூடாதென்று யாராவது சொன்னார்களா?நான் இவர்களைச் சேர்க்கி றேன்.நான் வருமானவரித்துறை அதிகாரியின் மனைவி.ஒருவாரம் கழித்து வந்து விசாரிப்பேன்.என் கணவரும் வந்து பார்ப்பார்”என்பாள்.என் பெற்றோர் அரசாங்கவேலை பற்றிக் கவலைப்பட்டதேயில்லை.எங்கள் வீட்டில் கழிவ றையைச் சுத்தம் செய்யவரும் பெண்ணுக்கு நான்குகுழந்தைகள். அவர்களுக்கு வேண்டியதெல்லாம் தாய்செய்தாள். அந்தக் குழந்தைகளைப் பள்ளியில் சேர்த் தாள்.தீண்டாமை மிகப்பெரிய பிரனையாக இருந்தநிலையில் என்தாயை பிராம ணன்மனைவி என்று சொல்லிக்காட்டும்போது கூட அவள் கவலைப்பட்ட தில்லை.சாதி மிகப்பெரிய பிரச்னையாக கருத்தப்பட்ட பெர்காமில் இதற்கு முன்னால் தாயைப் போல யாரும் நடந்து கொண்டதில்லை.நான்கு குழந்தை களில் ஜூகல் நன்கு படித்து முனிசிபல் தொழிலாளர் சங்கத்தின் செயலாளர் ஆனான். என் தாயிடம் வந்து “நான் சங்கத்தின் தலைவராகவேண்டும் என்று வேண்டினான்.நான் மறுத்தேன்.ஆனால் என்தாய் என்னைச் சம்மதிக்க வைத்தாள்.தலைவியான பிறகு முனிசிபல் அதிகாரிகளு டன் சண்டை போட்டு பலவுரிமைகளைப் பெற்றுத்தந்திருக்கிறேன்.நிறைய நடந்துவிட்டன என் வாழ்க்கையில்..

கே:யாராவது உங்கள் வாழ்க்கையை நாவலாக எழுத முயன்றால் அது..மிகக் கஷ்டமாக..

பதில்:மிகக் கஷ்டம்தான்

கே:அது மாயாஜால யதார்த்தத்தைவிடக் கடினம்.

பதில்: ஆமாம். நான் எதைச் செய்யவில்லை…

கே:நீங்கள் எழுதிய பெரும்பாலான கதைகளில் பாத்திரங்கள் அல்லது கதைக் களம் அல்லது கரு சமுதாயத்தின் அடித்தளத்தில் துன்பப்படும் மக்கள் வாழ்க்கை பற்றியது.பெண் கதைகள்.பிரச்னைகள்,பாத்த்திரங்கள் என்றுஅதற்குள் பல கூறுகள்.. இப்போது இதுபற்றி எல்லாம் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?நீங்கள் பெண்களைப் பற்றி அதிகம் எழுதியதாகச் சிலர் நினைக்கின்றனர். அதை ஒப்புக் கொள்கிறீர்களா?

பதில்:எல்லா வகுப்பையும் எழுத்தில் கொண்டுவர முயற்சிக்கிறேன்.வகுப்பு வாரி யாக அவர்கள் சுரண்டப்படுகின்றனர்.ஆண்,பெண் ,குழந்தைகள் எல்லோருமே பெண் பிரச்னைகள் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன.அவர்கள் துன்பப்படுவதற்கு அவர்கள் உடலும் காரணம்.அவள் துன்பப்படுவது பல ஆயிரம் வருடங்களாக. .வீட்டில் தொடங்கி.. ஏழு வயதுக் குழந்தை கற்பழிக்கப்படுவது..பிறந்த பெண் குழந்தையை ரயில் நிறுத்தத்தில் விடுவது ..என்று தொடர்ந்து நடந்துகொண் டிருக்கிறது.சிந்தாகதை தெரியுமா?விதவையான அவள் இன்னொருவனோடு வாழ்வதற்காகத் தன் இரண்டு பெண்குழந்தைகளை விற்க வேண்டிவந்தது .ஆனால் பழங்குடிச்சமுகத்தில் இவையெல்லாமில்லை.பெண் குழந்தைக்கு அங்குவரவேற்புண்டு.அவர்களின் பார்வை வித்தியாசமானது.இது ஆயிரக்கணக் கான வருடங்களாக உள்ளது.அதை அவர்கள் வழி நடத்துகிறார்கள். நான் அவர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன் அதனால்தான் எழுதினேன்.
கே:மதங்களைப் பற்றிய மக்களின் அணுகுமுறையில் உங்களுக்கு எந்தவித கருத்து மாறுபாடும் இல்லாதது போல உங்கள் பேச்சு இருக்கிறது.அதே சம யத்தில் பலகதைகளில் மதங்கள் மக்களைச் சுரண்டியிருப்பதை விமர்சித் திருக்கிறீர்கள். மதம் பற்றிய உங்கள் பார்வையென்ன?

பதில்::தனிப்பட்ட முறையில் நான் கடவுளை வழிபடுவதில்லை.என் வீட்டில் வேலைசெய்யும் பெண் சாமிகும்பிடுவாள்.கிராம வாழ்க்கையில் மதம் முக்கிய மானது.பழைய நாட்களில் இந்தியா முழுவதிலும் மதம் சார்ந்த விழாக்கள் ,பண்டிகைகள்,கண்காட்சிகள் என்று நடக்கும். எல்லா இடங்களில் இருந்தும் மக்கள் வருவார்கள்.இது அவர்களுக்கு மனஅமைதி தருவதாக இருக்கும். இதில் முக்கியமானது தங்கள் நினைவிலிருக்கும் பழைய பாடல்களை எல்லாம் பாடுவார்கள்.இந்தியாவில்,அதன் மாநிலங்களில்,குறிப்பாகப் பழங்குடி மக்களின் இராமாயண ,மகாபாரதம் வேறுவேறு கதைகள் கொண்டவை.விழாக்களின் போது இக்கதைகள் சொல்லப்படும்;அறியப்படும்கொல்கத்தி என்ற பழங்குடி மக்கள் சொல்லும் இராமாயணம்,பாரதக்கதைகள் அதே இடத்தில் வாழும் மக்கள் சொல்லும் கதைகளை விட மாறுபட்டது.பாரம்பரியத்தை வாய்மொழி யில் சொல்லும்போதான சிறப்பு சொல்லில் அடங்காதது…மதங்களால் என்ன குறை இருக்கிறது?

கே:ஒரு படைப்பாளி தன் காலத்தையும்,தான் அங்கமாக இருக்கிற சமூகத் தையும் ஆவணப்படுத்த வேண்டும் என்று நீங்கள் அடிக்கடி சொல்லியிருக் கிறீர்கள்…..

பதில்:::அதை நான் நம்புகிறேன்.

கே:அதுபற்றி சிறிது விளக்க முடியுமா?

பதில்::என் காலத்தையும்,என் வரலாற்றையும் ஆவணப்படுத்தும் போது என் வரலாற்றின் பழமையை ,அதன் நிரந்தரத் தன்மையை உணர்கிறேன்.அதனால் நம்புகிறேன்.

கே:கதை எழுதும்போதும்,உரைநடை எழுதும் போதும் உங்கள் சிந்தனைப் போக்கு வித்தியாசப்படுவதாக நினைக்கிறீர்களா? அல்லது.

பதில்:நிச்சயமாக

கே:எந்த வகையில்?

பதில்:: படைப்பிலக்கியம் எழுதும்போது ஒருகுறிப்பிட்ட பொருளை மனதிற் குள் பலமுறை உள்வாங்குகிறேன்.அது பரவலாகிறது.அதைக் குறுக்குகிறேன் .அது இறுகுகிறது.அதைத் தொட்டுப்பார்க்க முடியும் .பிறகு கதை உருவாகி மெதுவாக வளர்கிறது.
கே: : Hanh, 1084 ஓரிரவில் எழுதப்பட்டது என்று ஒருமுறை சொல்லியிருக் கிறீர்கள்..

பதில்:: Hanh, 1084 ஓன்றரை நாளில் எழுதப்பட்டது. Breast Give, Draupadi இரண்டும் ஓரிரவில் எழுதப்பட்டன.அஞ்சும்..இதை என்னால் விளக்கமுடியாது. பலபக்கங்கள் எழுதி..எழுதி எழுதி….”உங்கள் உடலை நீங்கள் இப்படிச் சித்ரவதை செய்துகொள்ளக்கூடாது”என்று மருத்துவர் சொன்னார். ஆனால் எழுதாவிட்டால் நான் செத்துவிடுவேன்” மூச்சுத் திணறுவதைப் போல உணர்வேன்..”

கே:பெண்ணியம் பற்றி உங்கள் கருத்தென்ன?அதுபற்றி நீங்கள் முன்பு சொல்லி யதைக் கேட்டிருக்கிறேன்.பெண்ணியவாதி என்று அழைக்கப்படுவதை விரும்பு கிறீர்களா?

பதில்:;இப்படி சொல்லட்டுமா?என் வாழ்நாளில் நான் மார்க்ஸ், லெனின், மா சேதுங் –யார் பற்றியும் படித்ததில்லை.ஆனால் என் எழுத்தைப்படிக்கும் மக்கள் மார்க்ஸ் ,லெனின்,மா சேதுங் வெளிப்படுவதாகச் சொல்கின்றனர்.என் எழுத் துக்களில் பெண்ணியம் வெளிப்பட்டால் ஒன்றும் செய்யஇயலாது. நான் எப் போதும் சொல்வதைப் போல முழுச்சமுதாயம் பற்றியும் எழுதுகிறேன்.ஆண் ,பெண்,குழந்தைகள் என்று..பெண்கள்பற்றி வரும்போது யாரும் எழுதாதவர் களைப் பற்றி எழுதுகிறேன்.மேரி ஓரான்,திரௌபதி..யார் எழுதினார்கள்?அவர்கள் நம்மைச் சுற்றிலும் இருக்கிறார்கள்.பலவகைகளிலும் அவமதிக்கப்படுகிறார்கள் பெண்கள் என்று சொல்லும்போது நான் பழங்குடிப்பெண்களைப் பற்றி மட்டும் சொல்லவில்லை .நடுத்தர,உயர்தர வகுப்புப்பெண்கள் எல்லோரும்..மருத்துவர், கார்ப்பரேட் என்று துறை எதுவாக இருந்தாலும் நிலைமை ஒன்றுதான். நாற்பதுவயதுவரை துன்பம் என்று சொன்னால்..நாற்பதில்தான் வாழ்க்கை தொடங்குகிறது என்று சொல்லலாம்.கருத்தரங்கு நடத்துபவர்களிடம் நான் கேட்பது’ அதன் பயன்கள் யாரையாவது போய்ச் சேர்ந்திருக்கிறதா ?”என்றுதான். இலக்கியத்தில் பெண்ணியம் உண்டு.எனக்குக் கொள்கைகள் பற்றித் தெரியாது. எது தோன்றுகிறதோ அதை எழுதுகிறேன்.முடிவும் ,தொடக்கமும் முடிவும் என்று….வாசகர்கள்தான் அதை மதிப்பீடு செய்யவேண்டும்.
————————-

இது இரண்டு நாட்கள் நடந்த பேட்டி என்று குறிப்பிட்டுள்ளதால் மகாஸ்வேதா தேவியின் கருத்தோடு நிறைவு பெறுவதாக அமைகிறது.

•••

Comments are closed.