நான் அறிந்த இன்னொரு ஜான் ஆபிரகாம் : ஆண்டோ – சிவபிரசாத்.

[ A+ ] /[ A- ]

13465942_10205114331292856_999400376780096910_n

குறிப்பு

( இன்று ஆண்டோவின் பிறந்த நாள் என்பதால் இந்த சிறப்பு கட்டுரையை மலைகள் வெளியிடுகிறது / ஆசிரியர் )

••

ஆண்டோ இறப்பிற்கு பின் வரும் முதல் பிறந்த நாள் இன்று. அவர் இறந்து விட்டார் என்பதை இன்னும் நம்ப மறுக்கும் மனதோடே இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். 2007 மார்ச் மாதத்தில் எனக்கு அரசு வேலை கிடைத்து கல்வராயன் மலையில் பணிக்குச் சென்றேன். கவிஞர் பொன்குமார் மூலமாக ஆண்டோ பற்றியும்,அவர் மலையின் அடிவாரத்தில் தும்பல் என்னும் ஊரில் தான் வசிக்கிறார் என்பதும் தெரிய வந்தது.

ஒரு நாள் மாலை நேரத்தில் அவர் வீட்டிற்கு சென்றேன். சினேகமான புன்னகையோடும் தன்னுடைய அறைக்கு அழைத்து சென்றார். அறையில் ஐந்தாறு பீரோக்களிலும், ஏழெட்டு இரும்பு ரேக்குகளிலும் உலக சினிமாகளின் Original CD மற்றும் DVD வரிசையாக அடுக்கி வகைக்கப்பட்டிருந்தது. அவற்றைப் பார்த்து நான் மிரண்டு போனேன்.

“சார் ஒரு 1000 படங்கள் இருக்குமா?” என்று ஆச்சரியத்தோடு கேட்டேன். அவர் ” Original மட்டுமே 3000 படங்கள் இருக்கிறது” என்று என்னை மேலும் ஆச்சரியப்படுத்தினார். இயக்குநர் Ingmar Bergman இறந்த சமயம் என்பதால் “வரும் ஞாயிறு சேலத்தில் “Cries and Whispers” என்ற படம் திரையிடப்படுகிறது முடிந்தால் கலந்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று அழைப்பிதழ் கொடுத்தார். அந்த திரையிடல் நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டதன் மூலம் தான் அவருடனான நட்பு பலப்பட்டது.

பின் எங்கள் ஊரான ஆட்டையாம்பட்டியிலும், நான் பணி செய்யும் பள்ளியிலும் என் அழைப்பின் பேரில் திரையிடல் செய்தார். நான் மாதத்தில் இரண்டு மூன்று நாட்கள் மாலை நேரத்தில் அவர் வீட்டிற்கு செல்வதை வழக்கமாக கொண்டேன். அவரின் பரிந்துரையின் படி நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட உலக சினிமாக்கள் பார்த்திருப்பேன். ஆரம்பத்தில் இலவசமாக படங்களை copy பண்ணி கொடுப்பார். சும்மா வாங்க எனக்கு கொஞ்சம் குற்றவுணர்வாய் இருந்தது. எனவே dvd – க்கு மட்டுமாவது வைத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று கட்டாயப்படுத்தி பணம் கொடுப்பேன்.

அந்த வாரம் நான் பார்த்த படங்களை பற்றிய என் புரிதல், சந்தேகம், மறக்க முடியாத காட்சி,கதாப்பாத்திரம் என்று அவரிடம் உரையாடுவதன் மூலம் தெளிவுபடுத்திக் கொண்டேன். நான் பார்த்த சினிமாக்கள் பற்றி எழுதச் சொல்லி உற்சாகப்படுத்துவார்.ஆனால் எனக்கோ சிறுகதைகள் எழுதுவதில் தான் ஆர்வமிருந்ததால் சினிமாக்கள் பற்றி எழுதவேயில்லை.

ஆரம்பத்தில் NGO நிறுவனம் மூலம் கல்வராயன் மலையில் உள்ள பழங்குடியினருக்கு கல்வி,சுகாதாரம்,வேலை வாய்ப்பு என்று பல தளங்களில் உதவிகள் செய்தார். இயற்கை வேளாண்மை, மரபு சார்ந்த நெற்களின்(அரிசி) வகைகளின் மாதிரிகளை சேகரித்தல் என்று சுற்று சூழல் சார்ந்த அக்கறையோடு செயல்பட்டார். சூழல் விஞ்ஞனி நம்மாழ்வாரை அழைத்து வந்து கூட்டம் நடத்தினார். ஒரு கட்டத்தில் புகைப்படம்,ஆவணப்படம் எடுப்பதில் தான் ஆர்வம் இருப்பதை உணர்ந்து மற்ற எல்லா வேலைகளையும் விட்டார். அவர் தமிழ் நாட்டில் வசிக்கும் மலைவாழ் பழங்குடி மக்களின் உட்பிரிவுகளில் முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட குழுக்களைப் புகைப்படம் எடுத்திருக்கிறார்.

இதற்காக ஊட்டி,கொடைக்கானல்,கல்வராயன் மலை,சேர்வராயன் மலை,பச்சை மலை,ஜவ்வாது மலை என்று அலைந்ததை நான் பார்த்திருக்கிறேன். அவர் எடுத்த புகைப்படங்களை எல்லாம் தொகுத்து சேலத்தில் புகைப்பட கண்காட்சி நடத்தினார். புகைப்படம் எடுக்கும் ஆர்வத்தோடு ஆவணப்படங்கள் எடுப்பதிலும் அதிக ஈடுபாட்டோடு இருந்தார். ” தும்பலில் இன்று குடியரசு தினம்” என்பது அவர் எடுத்த முதல் ஆவணப்படம். கல்வராயன் மலை கரும்பு விவசாயிகளின் பிரச்சனையை மையமாக கொண்டு எடுக்கப்பட்டது. பின் “பாலம்” என்ற ஆவணப்படத்தின் விளைவால் வசிஷ்ட நதியில்(தும்பளிக்கும் அருகில் ஒரு மலை கிராமம் செல்ல) ஒரு பாலம் கட்டப்பட்டது. “ நாங்கள் படிக்கிறோம்” என்ற கல்வி விழிப்புணர்வு சார்ந்த படமும், புலி யாருக்கு?, எச்சம் மிச்சம் என்று நிறைய ஆவணப்படங்கள் எடுத்தார்.

இதில் புலி யாருக்கு? என்னும் படம் எனக்கு நெருக்கமான படம். அவர் எடுத்த படங்களிலேயே அதிக நாட்கள்,அதிக பொருள் செலவு செய்து எடுக்கப்பட்ட படம். கிட்டதட்ட இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மேல் இதற்காய் உழைத்தார். அந்த படத்தின் editing போதும் நானும் கூட இருந்தேன். “எச்சம் – மிச்சம்” என்ற ஆவணப்படத்தில் தலித்துகளுக்கும் கீழ் தீண்டாமை கொடுமையை அனுபவிக்கும் பொதிய வண்ணார் சாதியின் அவலம் பற்றி ஆவணப்படுத்தியிருந்தார்.

கூடங்குளம் அணு உலைக்கு எதிரான போராட்டம், காவிரி பிரச்சனை பற்றி படம் என்று நிறைய எடுத்திருந்தார். அவை முறையாக எடிட்டிங் செய்யப்பட்டு வெளியிடப்படாமலே இன்னும் கிடக்கிறது. பெயர்,புகழ் மேல் பெரிய ஈடுபாடுகள் இல்லாமல் தன்னை மறைத்து கொள்ளும் கலைஞனாகவே இருந்தார்.

அவரின் திறமைக்கான அங்கீகாரம் முழுமையை கிடைக்காமலே போனது என்பது என் வருத்தம். அவர் குடும்பமும் அவரின் எல்லா முயற்சிகளுக்கும் பக்கபலமாய் இருந்தது. எப்போதும் பயணத்திலேயே இருக்கும் அவரிடம் நான் கடைசியாய் தொலைப்பேசியில் பேசிய போது ஒரு பட வேலையாய் மசனங்குடியில் இருப்பதாகவும் ஊருக்கு வந்ததும் சந்திப்போம் என்றார்.

அவரை நான் ஒரு ஜிப்ஸியை போல கற்பனை செய்து கொள்வேன். எந்த அதிகார மையங்களோடும் சமரசம் செய்யாமல் கிரங்களில் திரையிடம் செய்தல், மக்கள் பிரச்சனையை படமாக எடுத்தல் என நான் பார்த்த இன்னொரு இயக்குநர் ஜான் ஆபிரகாம் ஆண்டோ என்பேன்.

•••••••••••

Comments are closed.