ஐந்து கவிதைகள் ( அறிமுகப் படைப்பாளி ) – தமிழ் உதயா ( இலங்கை )

[ A+ ] /[ A- ]

download-3

01

ஆசீர்வாதத்தின்
ஆதாமும் ஏவாளும் ஆக
இருந்து விட
அங்கே பரிசளிக்கப்பட்ட
கனிவும் காதலும் பேரழகும்
இன்பமாய் இருக்கக் கூடும்.
இறந்த காலத்தின்
எதிர்காலத்தின் கிண்ணங்கள்
வெறுமையாக்கப் படலாம்.
நிகழ்காலத்தால் நிரப்பப் பட்ட
அன்பின் கிண்ணம்
எப்போதும்
நிரம்பியதாகவே இருக்கட்டும்.
துன்பக் கிண்ணங்கள்
அருகிலேயே அமர்ந்திருக்கக் கூடும்
அப்போது தான்
துயரங்களின் வெறுமையும்
நிரம்பிய மகிழ்வின் தருணமும்
காத்திருக்கின்றன
என்பதை உணர்ந்து கொள்கிறோம்
அது
வாழ்க்கை நழுவும்
தருணமாகவும் இருக்கக் கூடும்.

02

துடித்தலையும்
ஓர்
ஈனக்காற்று
துயரக் கடல்கள்
நிறை
பிரிவின் வனம்
கொண்டாட்டம்
ஒன்றின்
மகிழ்வின் மரணம்
உடன்பாடு இல்லாத
உணவின்
வெறுப்பு
அன்பின் கொதி உலையில்
வெந்து உருக்கிய
உயிர்
வளர்ந்து செழித்த
ஒரு காதல்
வேர் நுனி
தவித்துப் பசித்திருந்த
ஒரு வயிற்றின்
கருணை
ஆதரவாக ஆசுவாசமாய்
கொட்டித் தீர்க்கும்
ஒரு தோள்
மெல்ல மெல்ல அசையும்
ஓர் அலைபேசியின்
இனிய நா
ஒற்றை
யன்னலும்
அதன் திரையும்
தனித்தலையும்
கதவும் அதன்
குருவிக் கீச்சொலியும்
கதை
கதையாய்
பேசித் தீர்க்கிறது
இந்த
சிறையற்ற சிறையின்
ஒவ்வொரு நான்கு சுவர்கள்
நிலா இருட்டில்
ஒரு தனிமையின்
கொடிய மௌனத்தை !

03

நீ
இல்லாத
இந்த இருண்ட வானவில்லை
கலைத்துக் கொண்டு போ
நான்
துடிதுடித்து
மடிந்து விடுகிறேன்
மண்ணின் ஈரத்தோடு
என் மீது
நீ போர்த்திய கார் மேகங்கள்
நீ என்னில் வீழ்ந்து உதிர்த்த
நிலவொளிப் பனித்துளிகள்
சிலிர்க்கும் அடர்ந்த விடியலாய்
மழைத்துளி
ஒன்றின் ஈரத்தை
அதன் நெடு சுவாசத்தை
அதனிலிருந்து பிரிக்கவா முடியும்
அலைகளை உறிஞ்சி
விரிந்த மெத்தையின்
வெண் திட்டுக்களாய்
நிழலென பூத்துக் கிடக்கிறாய்
உதறிய காற்றை
இழுத்து இழுத்துப் பிடித்து
தொடர்ந்திட அலைகிறது
இந்த நதிக்கரையின் காலக் கண்கள்
ஆகாயச் சிறகை விரித்து
ஆயிரம் இரவுகளை
ஏன் கொணர்கிறாய்
ஓர் ஆலண்டாப் பறவையென
காதல் முத்தத்தால் பற்றிச் செல்லவா
உனக்கான சொற்களை
கோர்த்துக் கோர்த்து பார்க்கிறேன்
பெரு வனத்தின் பேரன்பை
கொட்டிக் கொட்டி சாய்க்கின்றேன்
அந்த
இராட்சதப் பறவையின்
கொடூர அன்பை விஞ்சுவதாயில்லை
உனக்கான எந்த மறுபெயரும்

04

மரத்தின் கிளைகளில்
பறந்து தாவும்
ஒரு சிட்டுக்குருவியின் நெஞ்சம் போல
எத்தனை கர்வமற்ற சிலிர்ப்பு
இந்த வைகறை வெயிலும்
விரிந்த மரங்களும்
தனக்கே உரிமையென
சொந்தம் கொண்டாடும்
அதைப் போல எத்தனை
உயிர்ப்பான தேடல்
இந்த சிட்டுக்குருவிகள் இல்லாத
வானத்தை
மரங்களை
பூமி மண்ணை
என் முற்றத்தை
யாரேனும் பரிசளிக்க முடியுமா
அந்த சோகத்தை
யோசித்துக் கூட பார்க்க முடியவில்லை
இது பிரக்ஞையான
ஒரு கவிதைத் தேடலின்
சோகம் நிறைந்த வானம்
அது அதை விட பெரியதாகவே இருக்கும்

05

நீ வருவாயா
ஒரு கிளை பரப்பிய
மௌனங்களின் நிழலில்
உலர விடாத மழையென
சொற்கேசம்
அற்ற படிமங்களால்
புள்ளிக் கோலமிட்டு நிரப்பும்
பூக்களை காவிக் கொண்டு
பித்தன் போல சுற்றும் பட்டாம்பூச்சியென
ஒரு
புல்லாங்குழல்
நனைக்கும் ஈர சுவாசத்தை
இட்டு நிரப்பிவிட்டு
இசை தழுவிய உடலோடு நீ
உன்
நினைவுகளை
காற்றின் மீது அலையவிட்டு
தூவி விடுகிறேன் என்னுள்
மிச்சமாக கிடக்கும் சொற்களையும்
உன்
அன்பு வாசலின்
மெல்லிய கனவுகளை
சுமந்து வரும் இமைகளை
இந்த ஏகாந்தங்கள் வருடி விடக் கூடும்
அதை விடுத்து
பிரபஞ்சத்தின் தளிர்த்தலில்
அசையும் கவிதைச் சிறகொன்றைத்
தூக்கி தூரப் பறந்து விடலாம்
ஒரு
குழந்தை போல
வளர்ந்து கொண்டே இருக்கும்
ஈரம் தேடும் சுவாசங்களை
இறக்கி வைத்து விட்டு வேர் கொள்
சொற்களற்ற
மிதந்து வரும் சௌந்தர்யத்தை
விரிந்த வெற்றுப் புத்தகமாய்
முடியாத இரவொன்றில்
விடிய விடிய வாசித்துப் போகிறேன்

****

Comments are closed.