Tag: செஸ்லா மிலாஷ்

செஸ்லா மிலாஷ் கவிதைகள் ( போலந்து மொழி கவிதைகள் ) : Czeslaw Milosz ஆங்கிலம் : ராபர்ட் ஹாஸ் ,ராபர்ட் பின்ஸ்கி Robert Hass and Robert Pinsky. / தமிழ் : தி.இரா.மீனா

Czeslaw Milosz

Czeslaw Milosz

செஸ்லா மிலாஷ் [ Czeslaw Milosz 1911–2004 ] 1980 ல் போலந்து மொழி யில் இலக்கியத்திற்கான் நோபெல் பரிசு பெற்றவர்.கவிதை, நாவல்கள், கட்டுரைகள்,மொழிபெயர்ப்பு என்று பலதுறை பங்களிப்பாளர்.

எதிர்பார்ப்பு

நீ நம்பும் பொழுதில் நம்பிக்கை உன்னிடமிருக்கிறது

பூமி என்பது ஒரு கனவில்லை ஆனால் வாழும் சதை

அந்தக் காட்சி , தொடுவுணர்வு, பொய்யின்மை

அங்கு நீ பார்த்த எல்லாமும்

கதவிலிருந்து பார்க்கும் தோட்டம் போன்றது.

நீ நுழையமுடியாது.ஆனாலது அங்கிருக்கிறதென்று உனக்குத் தெரியும்

மிகத் தெளிவாகவும் தீட்சண்யமாகவும் பார்க்கமுடியும்

ஒரு புதிய வித்தியாசமான மலரையும் பெயரில்லாத நட்சத்திரத்தையும்

அந்தத் தோட்டத்தில் நாம் கண்டுபிடிக்கலாம்.

நம் கண்களை நாம் நம்பக் கூடாதென்று சிலர் சொல்வார்கள்,

அங்கு ஒன்றுமில்லை,இருப்பதாகத் தெரிகிறது,.

அவர்கள்தான் எந்த நம்பிக்கையும் இல்லாதவர்கள்.

நாம் திரும்பும் கணத்தில் நம் பின்னாலிருக்கிற

உலகத்தை திருடர்கள் பறித்துக் கொண்டது போல அவர்கள் நினைக்கின்றனர்

நம்பிக்கை

உனக்குள் இருக்கும் நம்பிக்கை என்பது

நீ பனித்துளியை அல்லது மிதக்கும் இலையைப் பார்ப்பதானது.

அவை அப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் என்பதால் அப்படியிருக்கின்றன.

நீ கண்களை மூடிக் கொண்டு கனவு கண்டாலும்

உலகம் எப்போதும் தானிருப்பது போலவேயிருக்கும்

இலை ஆற்றுநீரால் சுமந்து செல்லப்படும்.

உன்காலைக் கூரானகல்லால் நீ காயப்படுத்திக் கொள்ளும்போதும்

கல்லிருப்பது நம்பாதங்களைக் காயப்படுத்தத்தான் என்பது உனக்குத் தெரியும்.

மரத்தால் உருவான நீண்ட நிழலைப் பார்

நாமும் மரங்களும் பூமியில் நிழலை வீசுகிறோம்

எதற்கு நிழலில்லையோ அதற்கு வாழ்வதற்கான வலிமையில்லை.

எதிர்கொள்ளல்

வைகறையில் பனியுறைந்த வயல்களினூடே

வண்டியில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தோம்.

ஒரு சிவப்பு இறக்கை இருளிலிருந்து எழுந்த்து.

திடீரென ஒரு முயல் சாலையின் குறுக்கில் ஓடியது

எங்களில் ஒருவர் தன் கையால் சைகை காட்டினார்.

அது பல காலத்திற்கு முன்பு. இன்று இருவரும் உயிருடனில்லை

முயலுமில்லை, சைகை காட்டியவருமில்லை.

அன்பே, அவர்கள் எங்கே, அவர்கள் எங்கே போகின்றனர்

கையின் சைகை அசைவின் கீற்று, கூழாங்கல்லின் சலசலப்பு

நான் துக்கத்தால் கேட்கவில்லை ஆச்சர்யத்தில் கேட்கிறேன்.

மேலும் ஒரு முரண்பாடு

ஆறுகள் பாய்ந்தகொண்டிருக்கிற ,புற்கள் தம்மை புதுப்பித்துக்கொண்டிருக்க்கிற

வெள்ளை மேகங்களின் கீழேயுள்ள ஒரு வீட்டின் விருந்தாளி நான்.

இங்கே பூமியில் நான் செய்ய வேண்டியதை நிறைவேற்றினேனா?

எனக்குத் தெரியாமலேயே நான் அழைக்கப்பட்டுவிட்டால் என்ன ஆகும்

அடுத்த முறை விரைவிலேயே நான் ஞானத்தைத் தேடுவேன்

நான் மற்றவர்களைப் போலத்தான் என்று நடிக்கமாட்டேன்

அதிலிருந்து கேடும் துயரமும்தான் வரும்.

துறக்கும்போது கீழ்ப்படிதலின் விதியை நான் தேர்ந்தெடுப்பேன்

என் பொறாமைக்கண்ணையும் கெட்டநாவையும் ஒடுக்குவேன்

கீழே மின்னும் நகரங்களை அல்லது ஓடை ,

ஒரு பாலம் மற்றும் பழைய தேவதாருக்களைக் காணும் நோக்கத்தோடு

துறவுக் கன்னியர்மாடத்தின் ஒருகுடியிருப்பாளர் வானில் பறக்கிறார்

என்னால் ஒரு பணியில்தான் செயல்பட முடியும்.

எனினும் அதுவும் நிறைவேற்ற முடியாதது.

மறந்துவிடு

மற்றவர்களுக்கு நீ தந்த

துன்பங்களை மறந்துவிடு.

மற்றவர்கள் உனக்குச் செய்த

துன்பங்களை மறந்து விடு.

தண்ணீர் ஓடிக் கொண்டேயிருக்கும்,

வசந்தம் பிரகாசித்து முடியும்

நீ மறந்த பூமியிலேயே நடந்து கொண்டிருப்பாய்.

சில சமயங்களில் தொலைவில் நீ ஒரு பல்லவியைக் கேட்கலாம்

யார் பாடுகிறார்கள் அதன் பொருளென்ன என்று நீ கேட்கலாம்

குழந்தை போலான சூரியனின் இளம்சூடு வளர்கிறது.

பேரனும் கொள்ளுப் பேரனும் பிறக்கின்றனர்

கரங்களால் நீ மீண்டும் வழிநடத்தப்படுகிறாய்.

ஆறுகளின் பெயர்கள் உன் நினைவில் தங்கியிருக்கும்

எத்தனை முடிவற்றவையாய் அந்த ஆறுகள் தெரிகின்றன!

உன் நிலங்கள் தரிசாகக் கிடக்கின்றன.

நகரத்தின் கோபுரம் முன்னிருந்ததைப் போலில்லை

நீ தொடக்க நிலையில் ஊமையாக நிற்கிறாய்.

என்னுடையதல்ல

அவர்களின் உலகம் என்னுடையது என்று நான் வாழ்க்கை முழுவதும்

நடித்தால் அந்த நடிப்பு அவமானகரமானது

ஆனால் நான் என்ன செய்யமுடியும்?ஒரு வேளை நான் திடீரென அலறி

குறிசொல்லத் தொடங்கி விட்டால்.யாரும் என்னைக் கேட்க மாட்டார்கள்.

அவர்களின் திரைகளும் மைக்ரோபோன்களும் அதற்கானவையல்ல.

என்னைப் போன்ற மற்றவர்கள் வீதிகளில் அலைந்து

தனக்குள்ளாகவே பேசுவார்கள்.பூங்காக்களின் பெஞ்சுகளில்.

அல்லது சந்துகளின் நடைபாதைமேல் தூங்குவார்கள்.

எல்லா ஏழைகளையும் அடைப்பதற்கு

போதுமான சிறைகளில்லை.நான் சிரித்து அமைதியாகிறேன்.

அவர்களால் என்னைப் பிடிக்க முடியாது

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களோடு விருந்து—நான் அதை நன்றாகச் செய்கிறேன்.

பொருள்

நான் இறக்கும்போது, உலகின் உள்பூச்சைப் பார்ப்பேன்.

மற்றொரு புறத்தில் பறவைகள்,மலைகள்,சூரியாஸ்தமனத்திற்கப்பால்

உண்மையான பொருள் குறிவிலக்கிற்காகத் தயாராக இருக்கும்

எது சேர்க்க முடியாமலிருந்ததோ அது சேர்க்கப்படும்

எது புரிந்து கொள்ளமுடியாத்தாக இருந்ததோ அது புரியும்

-இந்த உலகிற்கு உள்பூச்சே இல்லையெனில்?

மரத்தின் கிளையிலிருக்கும் பறவை அடையாளமில்லையெனில்,

ஆனால் கிளையின் மேல் பறவையெனில்?இரவும் பகலும்

ஒன்றையொன்று தொடர்வதில் பொருளில்லையோ?பொருளில்லையெனில்?

இந்த பூமியின் மேல் பூமியைத் தவிர எதுவுமில்லையெனில்?

-அப்படி இருந்தாலும் அது தொடரும்

உதடுகளிலிருந்து பிறந்த வார்த்தை அழியும்

விண்மீன்களினூடே சுழலும் அண்டங்களுக்கிடையே

சலிப்பின்றி ஓடிக்கொண்டேயிருக்கும் தூதுவர்

அழைத்தும், எதிர்த்தும் ,கதறியும்.

மிகச் சிறிய அளவில்

நான் மிகச் சிறிய அளவு சொன்னேன்

நாட்கள் குறுகின

குறுகிய நாட்கள்

குறுகிய இரவுகள்

குறுகிய ஆண்டுகள்.

நான் மிகச் சிறியஅளவு சொன்னேன்

நான் அவற்றைப் பின்பற்ற முடியவில்லை.

மகிழ்ச்சியில்

கசப்பில்

ஆசையின் தீவிரத்தில்

நம்பிக்கையில்

என் இதயம் களைப்புற்றது.

திமிங்கலத்தின் தாடைகள்

என்னைக் நெருக்குகின்றன.

பாலைவனத் தீவுகளின் கரையில்

நிர்வாணமாய் படுத்துக் கிடக்கிறேன்.

உலகின் வெள்ளை திமிங்கிலம்

என்னைத் தன் குழிக்குள் இழுக்கிறது.

எனக்கு இப்போது தெரியவில்லை

அதற்குள் இருந்த எல்லாமும் உண்மையென்று.

———————————