Tag: நிகானார் பார்ரா கவிதைகள்

கவிதையின் விடுதலை / நிகனோர் பார்ரா – நேர்காணல் (தமிழில் : ராஜேஷ் சுப்ரமணியன் )

நிகனார் பார்ரா

நிகனார் பார்ரா

1914 ம் ஆண்டு சிலி (சிலே -Chile ) நாட்டில் பிறந்த நிகனோர் பார்ரா , ஸ்பானிய மொழியின் மிக முக்கியக் கவிஞர். பல முறை நோபல் இலக்கியப் பரிசுக்காகப் பரிந்துரைக்கப்பட்டவர். நூற்றாண்டைக் கடந்து வாழும் கவி ஆளுமை.

அவரது ” கவிதைகளும் எதிர்க்கவிதைகளும் ” (Poems & Antipoems ), ஸ்பானிய மொழியின் மிக முக்கியமான கவிதைத் தொகுப்பாகக் கருதப்படுகிறது. தன்னை, “எதிர்க்கவிஞன் ” என்று பிரகடனப்படுத்திக்கொண்டவர். எளிமையான வார்த்தைகளுடன், நாம் அன்றாடம் எதிர்கொள்ளும் அனுபவங்களையும் புற உலகப் பொருட்களையும் கொண்டு, அபார வீச்சுடன் வெளிப்படுபவை அவரது கவிதைகள். கேலியையும், நகைச்சுவையையும், நையாண்டியையும் ஆயுதங்களாகக் கொண்டு சமூகத்தையும், மதிப்பீடுகளையும் கேள்விக்கு உட்படுத்துபவை அவரது கவிதைகள்.

சுற்றுச்சூழல் அழிவுகளால் மனித இனம் அழிவுப் பாதையில் செல்லுவதை அவரது பிற்காலத்திய கவிதைகள் பிரதிபலிக்கின்றன. சூழலியல்-கவிஞர் (eco-poet ) என்றும் அழைக்கப்படும் அவர், Marie-Lise Gazarian Gautier என்பவருக்கு அளித்தப் பேட்டியிலிருந்து (1989) பெரும்பகுதி கீழே:

கே: லோர்க்காவின் “நாடோடிப் பாடல்புத்தகம் ( Gypsy Songbook) ” நூலின் தாக்கம் உங்களுடைய முதல் கவிதைத் தொகுப்பில் ( “Cancionero sin nombre” ) இருந்தது என்று நினைக்கிறீர்களா?

ப: கட்டாயம், எல்லா வகைகளிலும் இருந்தது.

கே: “புதிர் ” ( Puzzle ) எனும் உங்கள் கவிதையில், ” ஒரு முட்டாளாகவே நடித்துவிட்டு , ஒன்றிற்கு பதில் இன்னொன்று சொல்லிச் செல்வது மேல் ” என்று கூறுகிறீர்கள். உங்களுடனான இந்தப் பேட்டியும் ஒரு எதிர்-பேட்டியாகவே மாறி விடுமோ?

ப: நீங்கள் அவ்வாறு நினைப்பது சரியாகவே இருக்கும், ஏனெனில் நான் தொடர்ந்து எப்பொழுதும் அறிவுத்தன்மைக்கும், அறிவற்றதன்மைக்கும் இடையே இடம் மாறிக் கொண்டே இருக்கிறேன். பரந்து விரிந்த நிறமாலையின் (spectrum ) எந்த ஒரு இடத்திலும் தேங்கி நின்று விடக்கூடாது எனும் உள்மனக் கட்டமைப்புடன் இருக்கிறேன். இந்தப் பேட்டியும் வெறுப்படைய வைக்கக் கூடிய ஒன்றாக மாறிவிடக் கூடும்.

 ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்


கே: “வெறுப்படைய வைக்கக் கூடிய ” என்று கூறுவதின் பொருள் என்ன ?

ப: அது என்னப் பொருளை உணர்த்துகிறதோ, அது தான்- கூடுதலாக ஒன்றும் இல்லை.

கே: சிலி (சிலே ) நாடு, ஒரு கவித்துவம் மிகுந்த நாடாகக் கருதப்படுகிறது. ரூபென் டாரியோ (Ruben Dario ) எழுதிய “அஸுல் ” (Azul ) எனும் நூலின் மூலம், Modernismo என்றழைக்கப்படும் நவீனத்துவ இலக்கிய இயக்கம் அங்குதான் தோன்றியது. நோபல் இலக்கியப் பரிசு பெற்ற பாப்லோ நெருடா மற்றும் கேப்ரியலா மிஸ்ட்ரல் ஆகியோர் பிறந்த நாடு சிலி. கவிதை செழித்தோங்கும் நாடாக ஏன் சிலி அமைந்திருக்கிறது?

ப: மேற்சொன்ன பெயர்களுடன் நோபல் பரிசு பெற்றிருக்கவேண்டிய Vicente Huidobro வின் பெயரையும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். நீங்கள் எழுப்பியக் கேள்வி குறித்து ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட தருணங்களில் நானும் யோசித்திருக்கிறேன். பொதுவாக சொன்னால், கவிஞர்கள் பலரும் சிலி நாட்டை சேர்ந்தவர்களாக இருப்பது ஒரு தற்செயல்தான். எல்லா விஷயங்களின் மேலும் ஏன் சட்டத்திட்டங்களைத் திணிக்க வேண்டும்? இருப்பினும், நீங்கள் விடாப்பிடியாகக் கேட்பீர்களெனில், சிலி நாடு புவியியல் ரீதியாகத் தனிமைப்படுத்தப் படுத்தப்பட்டிருப்பது மேற்சொன்னதற்கு ஒரு காரணமாக இருக்கும் என்று ஊகிக்கிறேன். அருமையான பல வைன் (wine ) பானங்கள் அங்கேத் தயாரிக்கப்படுகின்றன என்பதையும் நீங்கள் மனதில் கொள்ள வேண்டும். ஆகவே, தனிமையும், வைனும் கவித்துவ ஊற்றுடன் ஏதோ ஒரு வகையில் தொடர்புக் கொண்டுள்ளன.

கே: உங்கள் கைகளின் கீழே ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்துடனேயே செல்வதை நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள். ஒரு கவிஞன் என்பவன், தனது காலத்தைப் பதிவு செய்பவனாக நீங்கள் கருதுகிறீர்களா?

ப: ஆம், ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்துடனேயே நான் வலம் வருகிறேன் என்பது உண்மைதான்; சொல்லப் போனால், ஒரு குரல் பதிவும் செய்யும் கருவியையோ (tape recorder ), கேமராவையோ எடுத்து செல்லவும் விரும்புவேன், ஏனெனில் கவிதை தன்னிச்சையாக, உரையாடல்கள் மற்றும் பேச்சிலிருந்து திடீரென எந்தத் தருணத்திலும் பிறக்க வாய்ப்புண்டு. “Hojas de Parra ” எனும் எனது சமீபத்திய நூலில் உள்ள பல கவிதைகள், நான் காதால் கேட்ட சொற்றொடர்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது; அவற்றை, இயன்றவரை இயல்பு மாறாமல் பயன்படுத்தி இருக்கிறேன் அந்தக் கவிதைகளில். கவிதை என்பது ஒரு உரையாடல் என்னும் கருத்தாக்கத்துடன் தொடர்பு கொண்டது இது. எனவே நான் உரையாடல்களுடன் நேரடி நெருக்கத்தை உண்டாக்கிக் கொள்கிறேன்; முன்னரோ, நான் கேட்ட விஷயங்களை விவரித்து எழுதும் பழக்கம் கொண்டிருந்தேன்..

கே: ஒரு கவிஞனின் வேலை என்ன: ஒரு உலகை உண்டாக்குவது, அந்த உலகை புரிந்துக் கொள்ளும்படியாக மாற்றுவது, அதை அழிப்பது அல்லது அதனை போலித்தனங்களில் இருந்து விடுவிப்பது, இவற்றில் எது?

ப: சுற்றுச் சூழல் சீரழிந்துப் போவதையும், வாழ்வுத் தொடர்ச்சி பற்றியும் நான் செவி மடுக்க வேண்டும். தற்காலத்தில், கவிஞர்கள், எழுத்தாளர்கள் மற்றும் வாசகர்கள் அனைவரும், இந்த உலகை அழிவிலிருந்துக் காப்பாற்றுவதற்கான செயல்பாடுகளில் ஒருங்கிணைத்துக் கொள்ள வேண்டும். பழையப் பிரிவினைகளும் ( யார் எதை செய்யவேண்டும் என்பது போன்றவை) வேற்றுமைகளும் அழிந்து இந்த புதிய முக்கியத்துவங்கள் புரிந்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

கே: ஆகவே, நாம் இந்த உலகைக் காக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறீர்கள் ?

ப: ஆமாம், முதலில் நமது பூமியைக் காப்பாற்ற வேண்டும். இந்தக் குறிக்கோளை அடைந்துவிட்டோம் என்றால் ( ஏற்கனவே காலம் கடந்து விட்டது என்றுப் பலரும் கருதுகிறார்கள்), நாம் முன்னர் கடந்தக் காலங்களில் ஈடுப்பட்ட பொழுதுப் போக்குகளில் ஈடுபடலாம்.

கே: கட்டுக்கதைகளை அழித்தொழிப்பவர் என்று அறியப்படுகிறீர்கள். அதனை ஒப்புக்கொள்கிறீர்களா?

ப: அப்படி ஒரு அடையாளம் பெறுவதுப் பற்றி மகிழ்ச்சியே அடைகிறேன், ஏனெனில், நான் கருதுவது என்னவென்றால், நமது புராதனக் கலாச்சாரம் மற்றும் அதனுடன் தொடர்புக் கொண்ட அணைத்து முன்னுதாரணங்கள் மற்றும் செயற்பாடுகளால் தான், நமது உலகம் இப்போது ஒரு முடிவை/அழிவை நோக்கி செல்லும் நிலையை அடைந்துள்ளது. அத்தகைய முன்மாதிரிகள் மற்றும் முன் உதாரணங்கள் அனைத்தும் அழுகிய மீன்களின் நாற்றம் கொண்டவையாகவே நான் கருதி வந்திருக்கிறேன். அணு குண்டுகளால் உண்டான நாசமும், சுற்று-சூழலியல் அழிந்ததும், விதியினால் ஏற்பட்டவை அல்ல. நம் சமூகத்தை ஆளும் இரண்டு நாசக் காரத் தத்துவங்களால் ஏற்பட்டவை அவை – முதலாளித்துவமும் , சோசியலிச பொது உடமைக் கோட்பாடும் ( அது உருவான, வளர்ந்த வகையினால்) தான் அவை.

images (5)
கே: ” கடவுள் உலகத்தை ஒரு வாரத்தில் உருவாக்கினார் , நான் அதை ஒரு கணத்தில் அழித்து விட்டேன் ” எனும் உங்கள் கவிதை வரியை விளக்க முடியுமா ?

ப: அந்தக் கவிதையின் பொருள் என்ன என்று எனக்குத் தெரியாது. கவிதைகளையோ , ஹாஸ்யங்களையோ விளக்குவதில் எனக்கு அவ்வளவு ஆர்வம் இல்லை. ஒரு ஹாஸ்யத் துணுக்கு, உங்களை உடனே சிரிக்க வைக்க வேண்டும்; ஒரு கவிதை உடனே உங்கள் உள் -மூளையைத் தாக்க வேண்டும்- அவ்வாறு அது செய்யாவிட்டால் , எந்த அளவு விளக்கம் கொடுத்தாலும், எந்த வித்தியாசத்தையும் ஏற்படுத்தப் போவதில்லை.

கே: “பெயர் மாற்றம் ” ( Change of Name- “Cambios de nombre ” ) எனும் உங்கள் கவிதையில் , ” சுய மரியாதை உள்ள எந்தக் இந்தக் கவிஞனும், அவனுக்கேயான சுய-அகராதியை வைத்திருக்க வேண்டும்; நான் சொல்ல மறந்து விடுவதற்கு முன்னர் ஒன்று சொல்ல வேண்டும்- கடவுளுடையப் பெயரைக் கூட மாற்ற வேண்டும்” என்று சொல்கிறீர்கள். உங்களுடைய அகராதியில் என்னென்ன வார்த்தைகள் இருக்கின்றன மற்றும் கடவுளுக்கு என்னப் பெயர் கொடுத்து உள்ளீர்கள்?

ப: இதற்கு நான் பதில் சொல்வதற்கு முன்னர் ஒரு விஷயத்தை சொல்ல விரும்புகிறேன். ஒருவர், ஒரு கவிதையின் சொற்களையும், அதை எழுதிய ஆசிரியனின் உணர்வுகளையும் குழப்பிக்கொள்ளக்கூடாது. எந்தக் கவிதையுடனும் என்னை நானே ஒன்றுப் படுத்திப் பார்ப்பதில்லை, சிலத் தயக்கங்கள் இல்லாமல். முகமூடிகள் அணிந்து செயல்படுவது என்னுடைய படைப்புகளில் அதிகம் – பிரெஞ்சுக் கவிஞர் ரைம்போவுடன் (Rimbaud ) பல ஒற்றுமைகள் இந்த விஷயத்தில் உண்டு. எதிர்-கவிதை என்பது ஒரு புதிய சித்தாந்தம் என்று நினைக்கக்கூடாது. ஒன்றைச் சார்ந்து பேசுவதோ அல்லது மறுதலித்துப் பேசுவதோ கவிதை ஊடகத்தில் தம்மளவில் சுயமாகத் தாமே தனித்து நிற்கவேண்டும்; இல்லையெனில், அவை பொருத்தமற்று, பொருளற்றுப் போய்விடும்.

கே: ஒரு எதிர்க் கவிஞனின் மொழி எது? இருக்கும் மொழியை அழித்து, புதிய சொற்களை உண்டாக்குகின்றானா அவன், மொழியை மறு-உருவாக்கம் செய்ய?

ப: நான் கவிதைகள் எழுதத் துவங்கியபோது, இருவகையான மொழிகளைக் கண்டேன்: கவிஞர்கள் பயன்படுத்திய ” கவி மொழி” மற்றும் தெருக்களில் வாழ்ந்த சாதாரண மனிதர்கள் பயன்படுத்திய “இயல்பான / சாதாரண” பேச்சு மொழி. இவற்றின் இரண்டிற்கும் இடையே இருந்த பெரும் பிளவிற்கான காரணத்தை நான் கண்டறிய முடியாததால், இந்தப் பிரிவை/பிளவை அழிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்ந்தேன். சாதாரண நடைமுறை மொழி தினசரி அனுபவங்களுக்கு நெருங்கியதாக இருந்த அதே சமயத்தில், “கவி மொழி” காலத்திற்கு ஒவ்வாத குணத்தையும், மற்றக் குறைகளையும் கொண்டிருந்ததாக நம்பினேன். ஆகவே, பேச்சு மொழியில் அமைந்த கவிதையை முயற்சிக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்- அந்த உள்ளுணர்வு சரி என்றும் பிற்பாடு சரியானது என்று உறுதி ஆனது, ஹெய்டெக்கரை (Heidegger ) வாசித்தப் பிறகு. அந்தத் தத்துவ அறிஞர் சொல்வார் , மொழியின் சாராம்சம் கவிதை என்று. இந்த விதிமுறையை சற்றே மாற்றி நான் கூறுவேன் – பேச்சு மொழியின் சாராம்சமே கவிதை என்று. இறுதியாக, நான் இலக்கியத்திற்கு எதிரானவன் என்று அறிவித்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை – ஏனெனில், இலக்கியமும் மனித அனுபவத்தின் ஒரு பகுதியே ஆகையால், கவிதைக்கான ஒரு நல்லத் தொடக்கப் புள்ளியாக அது அமையக் கூடும். ஆகவே, ஒரு பேச்சுக் கவிதையின் இடையே ஒரு ” தேய்ந்துப் போன / நைந்துப் போன ” ( cliche ) சொல்லைக் கண்டு ஆச்சர்யப் படக்கூடாது.

கே: கவிதைக்கு என்னென்ன புதிய சொற்கள், சொற்றடர்களை நீங்கள் அறிமுகப் படுத்தியுள்ளீர்கள் ?

ப: எதிர்-கவிதை, முழு அகராதியையும் திறப்பதற்கு ஒரு வாயிலை தோற்றுவிக்கிறது. எந்த ஒரு வார்த்தையையும் தூக்கி எறிந்து விடக் கூடாது. அதன் காரணமாக, ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ஏதேனும் ஒரு கவிதையில் இடம் பெறத் தகுதிக் கொண்டதே.

கே: பழக்கத்தில் தேய்ந்துப் போன /பொருள் இழந்துப் போன சொற்களைக் கவிதைகளில் பயன்படுத்தி, அக்கவிதைகளில் அவை பொருத்தமாக அமைவதற்கேற்றார் போல் செய்ய எவ்வாறு முடிந்தது?

ப: ஒரு தேய்ந்துப் போன சொல்லை மையமாக வைத்து அமைக்கும் கொலாஜ் போன்றது அது. அத்தகைய ஒரு சொல், தன்னுடைய தனித்தன்மையை ஒரு எதிர் கவிதையில் தக்க வைத்துக்கொள்வதில்லை, ஆனால், அக்கவிதையை ஒரு விசேஷமான விளைவை, தாக்கத்தை உண்டாக்கும். கூடைப் பந்தாட்டத்தில் பந்தைத் தூக்கி எறிவது போன்றது அது- பந்தை குறிப்பிட்ட முறையில் சுழற்றி எரிய வேண்டும், புள்ளிகள் பெறுவதற்கு; பழைய முறையில் ஏதோ சும்மாத் தூக்கி எறிந்தால் போதாது.

கே: இந்த உலகைப் பற்றிய யதார்த்தமான ஒரு பார்வை உங்களுக்கு இருக்கிறதா, ஒரு எதிர்-கவிஞன், சூழலியல் கவிஞன் என்ற முறையில் ?

ப: அனைத்துப் புலன் உணர்வுகளும், அனைத்து அனுபவங்களும் ஒரு முழுமையின் ஒரு பகுதியே என்றும், அவை கவிதைகளுடன் ஒன்றிணைக்கப்பட வேண்டும் எனும் அனுமானத்துடனேயே இருக்கிறேன். ஒரு கவிஞனின் வேலை, இந்த பிரபஞ்சத்தைப் பற்றிய ஒரு வரைவை உருவாக்குவதே.

images (1)
கே: ” நிகனோர் பார்ராவின் கவிதைகள்” ( “La Poesia de Nicanor Parra “)

எனும் தனது புத்தகத்தில், Marlene Gottlieb சொல்கிறார், ” கவிதையின் விடுதலையை நீங்கள் சாதித்து விட்டீர்கள் ” என்று. பழையக் கவிதை மொழியை கைவிட்டு, முதலில் எதிர்-கவிதையையும் பின்னர் சூழலியல் -கவிதையையும் நீங்கள் கைக்கொள்ளவும், அவற்றை உருவாக்கவும் உங்களைத் தூண்டியது எது?

ப: மரபார்ந்த கவிதை, சாதாரண மனிதனின் அனுபவங்களை எதிரொலிக்கவில்லை என்றே நான் எப்போதும் கருதி வந்துள்ளேன்; அத்தகைய அனுபவங்களை ஒரு தனித்த தளத்திற்குத் தள்ளி வைத்து விட்டது. அனுபவங்களை ஆராய்ந்து, அவற்றை அவை உள்ளபடி எழுதுவது, குறிப்பாக அலங்காரங்கள் இல்லாமல் எழுதுவது சரியாக இருக்கும் என்றே நான் கருதினேன். ” யதார்த்தவாதம்” என்பது நான் சொன்ன இந்த நம்பிக்கையைத்தான் பிரதிலிபலிக்கிறது எனில்,என்னுடைய எதிர்-கவிதை அதனுடன் அதிகத் தொடர்பு கொண்டது- குறியீடுகள், படிமங்கள் போன்றவற்றுடன் உள்ள தொடர்பை விட.

கே: 1938 ம் வருட தலைமுறையை ( The generation of 1938) சேர்ந்தவர் நீங்கள்; அந்த இயக்கத்தின் போர்க்குரல், ” உருவகத்துடன் சண்டையிடுங்கள்; காட்சியியலின் மரணம், யதார்த்தம் நீண்டு வாழட்டும், மீண்டும் தெளிவு பிறக்கட்டும்”. உங்கள் கவிதையை இந்த போர் முழக்கம் பிரதிநிதித்துவப் படுத்துகிறதா?

ப: நான், உவமைகள், உருவகங்கள், படிமங்கள் போன்றவற்றைப் பயன்படுத்துவதில்லை. என்னுடைய அக்கறைகள் வேறானவை. ரைம்போ, குறியீட்டாளர்கள், நவீனத்துவர்கள் ( Modernistas ) போன்றவர்கள் போல, புலன் ஆகாத விஷயங்களைத் தேடி நான் போவதில்லை. ஒரு சாதாரண மனிதனின் பார்வையில், யதார்த்தம் எப்படி தோன்றுகிறதோ, அதை அவ்வாறே உருவாக்குவதையே நான் விரும்புகிறேன்.

கே:அப்படியெனில், உங்களை “தெளிவு மற்றும் வெளிச்சத்தின் ” கவிஞர் என்று அழைக்கலாமா ?

ப: நான் எனது இருபதுகளில் இருந்தபொழுது, இதுவரை வெளியிடப்படாத ( ” பகல் பொழுதின் வெளிச்சம்”- “The Light of Day” ) எனும் நூலை எழுதினேன். அந்தப் புத்தகத்தில் இருந்துதான், ” தெளிவு” எனும் கருத்தாக்கம் பெற்றேன். பல காலத்திற்கு முன்னர் எழுதப்பட்ட , பெருமைவாய்ந்த சிலி நாட்டு விமர்சகரும் கவிஞரும் ஆன டோமஸ் லகோவின் அறிவார்த்தமான ஒரு கட்டுரையின் அடிப்படையில் கேட்கிறீர்கள் என்று நினைக்கிறன்.

கே: கவிதைகளை , ” இரவின் கவிதைகள் ” மற்றும் “விடியலின் கவிதைகள் ” என்று இருவகைகளாகப் பிரிப்போமாயின் , நீங்கள் உங்கள் கவிதைகளை பாப்லோ நெருடாவின் கவிதைகளோடு எந்த வகையில் ஒப்பிடுவீர்கள்?

ப: அவரே பல முறை சொன்னதுபோல, நெருடாவின் கவிதைகளை ” இரவின் கவிதைகள் ” என்றேக் ,கொள்ளவேண்டும். இருப்பினும், காலப்போக்கில் அவர் “விடியல் கவிதைகளையும்” எழுத முற்பட்டார் (உதாரணம், “Extravagario ” மற்றும் ” The Primary Odes” ). என்னுடைய விஷயத்தில்,நேர்மாறாக நடந்தது; நான் ” பகல் பொழுதின் கவிதைகள்” ( Poetry of Day) மற்றும் “விடியல் கவிதைகளுடன்” தான் துவங்கினேன்; இருப்பினும், எனது கவிதைகளில் நிழல்களின் இருப்பையும், மதிப்பையும் மறுக்கமுடியாது. “கற்பனையான மனிதன் ” ( “The Imaginary Man” ) போன்ற கவிதை, இசை நயத்துடனும், குறியிடுகளுடனும் இருப்பதற்கு வெட்கம் கொள்ளவில்லை.

கே: புதிர்த்தன்மையும் , தெளிவுத்தன்மையும் ஒன்றின் மேல் ஒன்று ஒரே நேரத்தில் இயங்குவதை எவ்வாறு உருவாக்குகிறீர்கள்?

ப: நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதைப் பற்றி எனக்கே உறுதியாகத் தெரியவில்லை. ஒரு வேளை , வாசனைகளை நன்றாக முகரும் திறன் எனக்கு இயல்பிலேயே நன்றாக அமைந்திருப்பதால் இருக்கக் கூடும்.

கே: பார்வைத் திறனை விட அதிகப்படியாக அமைந்திருக்கும், மூக்கினால் வாசனைகளை நுகரும் திறனாலா?

ப: இல்லை,ஒரு உருவகத்தன்மைக்காக , உவமானம் போல சொன்னேன்; “பார்வை வாசனையும் “, ” மூக்கினால் முகரப்படும் வாசனையும் ” வெவ்வேறாக , ஆனால் இருக்கின்றன. அதனை, ஏழாவது அறிவு என்றும் அழைக்கலாம்.

கே: உங்கள் முதல் கவிதைகள் 1937 ஆம் ஆண்டு, ” Cancionero sin nombre” எனும் தலைப்பில் வெளிவந்தது. உங்களுடைய இரண்டாம் நூல், ” கவிதைகள் மற்றும் எதிர்-கவிதைகள்” 1954 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது. ” கவிதைகள்” மற்றும் “எதிர்-கவிதைகள் ” ஆகிய பதங்களை விளக்க முடியுமா?

ப: எதிர்-கவிதை எனும் கருத்தாக்கத்தை நான் தான் தோற்றுவித்தேன் என்று நினைத்திருந்தேன். அப்படி ஒரு பெயர் ஏற்கனவே இருந்தது என்பது எனக்குத் தெரியாமல் இருந்தது. பிரெஞ்சுக் கவிஞர் Henri Pichette எழுதிய Apoemes எனும் புத்தகத்தில் இருந்து எனக்கு அது வந்தது. அந்தப் புத்தகத்தை நான் Oxford பல்கலைக்கழகத்தில் ஒரு புத்தகக் கடையில் 1949 ஆம் வாக்கில் பார்த்தேன். அந்தப் புத்தகம் என்னை வெகுவாகக் கவர்ந்தது; உடனடியாக எதிர்-கவிதை எனும் பதம் என் மனதிற்கு வந்தது. அந்த பிரெஞ்சுக் கவிஞரின் புத்தகம் Antipoems என்று தலைப்பிடப்பட்டிருந்தால், இன்னும் பொருத்தமாக இருந்திருக்கும்,ஏனெனில், எதிர்-கவிதை எனும் சொல், வலிமையானதாக,அதிக தாக்கத்தை உண்டாக்குவதாக இருக்கிறது. அந்தப் பதம் என் சிந்தனையில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது, நான் கடைசியில் தைரியமாக எனது புத்தகம் ஒன்றின் தலைப்பாக அதைப் பயன்படுத்தும் வரை. ஆனால், எதிர்-கவிதை என்பதுடன் ஏதோ வேறு ஒன்றையும் சேர்க்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்; ஆகவே,” கவிதைகள்” எனும் பதத்தையும் சேர்த்து, ” கவிதைகள்- எதிர்-கவிதைகள் ” என்று பெயரிட்டேன். அவ்வாறு செய்ததின் காரணம், எதிர்-கவிதை என்பது, முரண்பாடுகளுடன் தொடர்பு கொண்டது; அது, யதார்த்தத்தின் ஒரு பாதி அளவுடன் திருப்தி அடைந்துவிடுவதில்லை; அனுபவத்தின் முழுமையை ஆட்கொண்டதாக அது இருக்கவேண்டும். ஆராய்ந்து, அலசிப் பார்க்கும் கவிதை வகை அல்ல அது; ஒரு செயற்கையான வகைப்பாடுதான் . அந்த நாட்களில், நான் இயற்பியல் மாணவனாகவும் இருந்தேன். Bohr எனும் இயற்பியல் விஞ்ஞானியின் ஆராய்வுப் படி, ஒவ்வொரு அணுவின் மத்தியில், நேர்மறை சக்தி கொண்ட துகளும், அதை சுற்றி வட்டப்பாதையில், எதிர்மறை சக்தி கொண்ட துகளும் உண்டு. ஆன்மீக உலகிலும், நேர்மறை மற்றும் எதிர்மறை குணங்கள் பற்றிய கருத்தாக்கம் உண்டு. அதே பாணியில், கவிதையும், எதிர்-கவிதையும்.

கே: தாங்கள் இப்போது சூழலியல்-கவிதைகளும் எழுதுகிறீர்கள்; அவற்றில், எதிர்-கவிதையும் ஒரு பங்கு வகிக்கமுடியுமா?

ப: கண்டிப்பாக. எதிர்-கவிதையின் அடிப்படை முகாந்திரம், எந்த வகையான கண்முடித்தனமான நம்பிக்கையையும் மறுதலிப்பது, நான் அந்த சமயத்தில் (எதிர்-கவிதையில்) எடுத்துரைக்கும் விஷயத்தைத் தவிர. ஆகவே, உறுதிப்படுத்துதல்-மறுதலித்தல் ( Affirmation -Negation ) எனும் எதிர்மறைகளுடன் ஒரே நேரத்தில் நான் செயல்படவேண்டும். அந்த வகையில், எதிர்-கவிதை என்பது ஒரு விதத்தில் Taoist கவிதைதான் ( சீனத் தத்துவம்- நேர்மறையும் எதிர்மறையும் ஒன்றுடன் ஒன்று கூடியே வாழும்; ஒன்றின் பிம்பம் தான் மற்றையது எனக் கூறுவது). கடந்தப் பத்தாண்டுகளாக நான் Taoist தத்துவத்தில் ஆர்வம் கொண்டிருக்கிறேன் என்பது தற்செயல் அல்ல. பார்வை, முகருதல் மற்றும் மற்றப் புலன்கள் சம்பந்தமாகவும், உள்ளார்ந்த (உள்முக, அக) ஆராய்ச்சியிலும், TaoTeChing தத்துவம் கருத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும். அத்தகைய ஒரு தத்துவத்தின் தொடர்பு இல்லாமல் என்னை கற்பனை செய்துப பார்க்க இயலவில்லை இப்பொழுது.

கே: உங்களுக்கு ” கடவுள்” எவ்வாறு அர்த்தப்படுகிறார்?

ப: எனக்கு, கிறிஸ்துவர்களின் கடவுளோ அல்லது வேறு தனிப்பட்ட கடவுள்களோ இல்லை; இருப்பினும் தவிர்க்க முடியாத வகையில் சிறுவயதிலிருந்தே கிறிஸ்துவ மதத்தின் பாதிப்பு ஓரளவு இருந்துவந்திருக்கிறது. சிறுவயது முதலே , நம் உள்ளே ஆழமாக ஏற்றப்பட்டிருக்கிறது என்பதால், ஒரு நாத்திகன் கூட ஏதோ ஒரு சமயத்தில் திடீரென ஒரு கத்தோலிக்க பாதிரியிடமிருந்து புனிதப் பிரசாதத்தைப் பெற்றுக்கொள்வது ஆச்சரியம் அளிக்காது.

கே: உண்மைதான்,ஆனால் நீங்கள் நாத்திகவாதி இல்லையே?

ப: இல்லை, நான் என்னை நாத்திகவாதியாக அழைத்துக் கொள்ளமாட்டேன். இந்த விஷயத்தை சரியான முறையில் அணுகவேண்டுமென்றால், Taoist முறையில் தான் செய்ய வேண்டும். ஆகவே, என்னை நானே விவரித்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றால், நான் சொல்வேன்,நான் ஒரு Taoist துறவி என்று, அல்லது ஒரு Taoist துறவியின் சீடன் என்று.

கே: உங்கள் குழந்தைகளுடன் உங்களுக்கு சிறப்பான உறவு இருக்கிறதல்லவா ?

ப: அவர்கள் அனைவருடனும் என்னுடைய உறவு சீராக இருக்கிறதென்றே சொல்வேன் ; ஆனாலும் என்னுடைய குழந்தைகளில் ஒருவரிடம், பெரும் பிரச்சனைகளை அனுபவித்து வருகிறேன், அதைப் பற்றி பேசவே முடியாத அளவிற்கு.

கே: உங்களுக்கு மொத்தம் எத்தனை குழந்தைகள்?

ப: ஆறு.

கே: உங்களுக்கு மிகவும் கவலை ஏற்படுத்தும் விஷயங்கள் என்னென்ன ?

ப: தற்போதய காலத்தில்,நமது கிரகம் அழியாமல் வாழ்வதுப் பற்றி மிகவும் கவலைப்படுகிறேன். இதனைப் பலமுறைகளிலும் சொல்லி இருக்கிறேன், இருப்பினும், திரும்ப சொல்வதில் தயக்கமில்லை. நான் மிகவும் அக்கறைக் கொள்வது,இந்த பூமியின் ஆரோக்கியத்திலும், சுற்றுசூழல் அழிந்துவிடாமலிருப்பதிலும். மற்றும் , அணு ஆயுதப் பேரழிவைத் தடுப்பதிலும் . மற்ற வேறு விஷயங்களில் முன்பு நான் ஆர்வம் கொண்டிருந்தேன்- புதிராகக் கடந்து செல்லும் காலம், நோய்கள்,மறுக்கப்பட்ட காதல் போன்றவற்றில். ஆனால், இன்று நம்மை எதிர்நோக்கி இருக்கும் பிரச்சனைகளோடு ஒப்பிடும்பொழுது , இவை எல்லாம் மேலோட்டமான ஆடம்பர விஷயங்கள் .

******************************

( Email: thesrajesh@gmail.com)

(Parra, Nicanor, and Marie-Lise Gazarian Gautier. “Nicanor Parra.” In Interviews with Latin American Writers, pp. 173-97. Elmwood Park, IL: Dalkey Archive Press, 1989)