Tag: மலைகள்

விட்டில் பூச்சி / கன்னடத்தில்: கனகராஜ் ஆரணக்கட்டை / தமிழிற்கு : கே. நல்லதம்பி

கனகராஜ் ஆரணக்கட்டை

கனகராஜ் ஆரணக்கட்டை

பெருமாயி கிழவி எப்படி இறந்தாள்? அவளைக் கொல்லப்பட்டது. அவளை மட்டுமல்ல, அவள் பேத்தியையும். இருவர்களையும் கொன்றது யார்? நானா!

டீ குடித்துக் கொண்டிருக்கும் போதுதான் நான் அவளைப் பார்த்தேன். அலுவலகத்திலிருந்து சீக்கிரமாக வந்திருந்தேன். ரூம் மெட்டுக்கள் யாரும் இன்னும் வந்திருக்கவில்லை. சலிப்புடன் வெளியே வந்து, காமாட்சி பாலையத்தின் ‘நியூ கணேஷ் பவன்’ இல் டீ சாப்பிட்டுக்கொண்டு நின்றிருந்தபோது அவள் வந்து படியில் உட்கார்ந்தாள். எழுபது – எண்பது வயதுக் கிழவி அவள். முப்பது வருடங்களிற்கு முன்பு நான் பார்த்த அந்தப் பெருமாயம்மாவை பொருந்தும் அசல் முகம். சோர்வடைந்திருந்தாள்.

அவள் அருகில் சென்று ‘ஏதாவது சாப்பிடுகிறாயா அம்மா?’ கேட்டேன். அவள் முந்தானையால் நெற்றியைத் துடைத்துக் கொண்டே என்னைப் பார்த்தாள். குளிர்காலத்து இளம் வெயிலில் கூர்ந்து எதையோ கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு ப்ளேட் சித்திரான்னம் வாங்கி அவளிடம் கொடுத்தேன். எதுவும் பேசாமல் வாங்கிக்கொண்டாள்.

அவள் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்திருந்தது. அறைக்கு வந்து கைபேசியை எடுத்து முகநூலில் அமர்ந்தேன். ஆனால் எனக்குள் அந்தக் கிழவியும், அவள் நினைவூட்டிய பெருமாயிக் கிழவியும் என்னைத் தடுமாறச் செய்தனர். முப்பது வருடங்களிற்கு முன்பு நான் பதினைந்து வருடப் பையனாக இருந்தபோது பார்த்த பெருமாயிக் கிழவியின் வாழ்க்கை மற்றும் சாவு என் கண்முன் விரிந்துகொண்டிருந்தது. நெஞ்சு படபடத்தது! அவளைக் கொன்றது நான்தான் எனத் தோன்ற அதிர்ந்து போனேன்!

பெருமாயி என் ஊர்க்காரி. அவள் இருந்தது எங்கள் ஊரின் வடக்கில். அவள் வீடுதான் கடைசி. பக்கத்தில் எங்கள் ஊரின் வண்ணான் வீடு. தன் வாழ்க்கையின் அதிக நேரத்தை அவள் அந்த வண்ணான் வீட்டில்தான் கழித்திருப்பாள் போல! நான் பார்க்கும் போதெல்லாம் அங்கேதான் இருப்பாள். எங்கள் வீட்டிற்கு அவள் வருவது சாவிற்கோ அல்லது திருமணத்திற்கோ மட்டும் தான். அவள் பிரமலைக் கள்ளர் குலத்தைச் சேர்ந்தவள்.கருநாத்தத்தின் எங்கள் ஊரில் இருந்த பிரமலைக் கள்ளர் வீடு அவளுடையது மட்டும்தான்.

எங்களுக்கும் பிரமலைக் கள்ளர்களுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை, ஆண் – பெண் கொடுத்து எடுக்கும் வழக்கமும் கிடையாது. ஹிரியூர் தாலுக்காவில் அணை கட்ட வெள்ளைக்கார்களால் தமிழ் நாட்டிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட ஆட்களில் அவளும் ஒருவள் என்றும் மதுரைப் பக்கம் ஏதோ ஊரைச் சேர்ந்த இவள் அங்கு கொலை செய்து கர்நாடகாவிற்கு வந்திருக்கிறாள் என்றும் அவால் பூர்வீகத்தைப் பற்றி பலபேர் பலவிதமாக பேசிக்கொண்டார்கள். புதிதாகக் கட்டிய மாரி அணையைப் பற்றி அறிந்த எங்கள் முன்னோர்கள் நூறு வருடங்களுக்கு முன்பு விவசாயத்திற்காக கன்னட நாட்டின் ஹிரியூருக்கு வந்த போது பெருமாயி திண்டாவரம் மேட்டாங்காட்டில் குடிசை போட்டுக்கொண்டிருந்தாளாம்.

மாரி அணையைக் கட்ட வந்த அனேகம்பேர் தமிழ் நாட்டிற்கே திரும்பிப்போய் விட்டார்கள் என்றும் தான் மட்டும் இங்கேயே தங்கிவிட்டதாகவும் சொன்னாளாம். ஆதிவாள என்ற ஊருக்கு நாமக்கல் கௌண்டார்கள் விவசாயத்திற்கு வந்ததாக தெரிந்து வந்தவள், அங்கே தங்கமுடியாமல் யளநாட்டுப் பக்கம் வந்திருக்கிறாள். அங்கிருக்கும் நாயக்கர்கள் குடிசைவாழ் மக்களுடன் கலந்து கன்னடம் கற்றிருக்கிறாள். உப்பளக்கரை பக்கம் கூலிக்குச் சென்றபோது காதில் உறுமிச் சத்தம் கேட்டு உயிர் துடிக்க அந்தப் பக்கம் ஓடினாளாம். வேதவதி குளத்தின் அருகே எங்கள் குலத்தோர் கருப்புசாமி உற்சவங்கள் நடத்திக் கொண்டிருந்தாராம். இவர்கள் தன் குலத்தவர்கள் இல்லை என்றாலும் தன் இனம்தான் என்று அன்றிலிருந்து எங்கள் ஊரில் வந்து நிலைத்துவிட்டாள்.

கதை கேட்காமல் சாப்பிமுடியாத எனக்கு என் பாட்டி அவ்வப்போது பெருமாயி குலத்து மக்களின் கதையைச் சொல்லி எனக்குள் அவள் மீது தீராத ஆர்வத்தைத் தூண்டியிருந்தாள். பிரமலை கள்ளர் குலத்தவர்களின் வழக்கம் விசித்திரமானாது! ஆண்பிள்ளைகளுக்கு முஸ்லிம்கள்போல சுன்னத் செய்கிறார்கள். கொலை செய்யத் தயங்காதவர்கள். திருட்டில் கைதேர்ந்தவர்கள். அந்தக் காலத்தில் குடியானவர்கள் அதிகமாகத் தொல்லை கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார்களாம். யாருக்கும் பயப்பட மாட்டார்களாம். மதுரை நாயக்கர் பாளையக்காரர்களை நடுங்கவைத்தவர்கள். ஆங்கிலேயர்களையே எதிர்த்து நின்று கடைசியில் அது ஏதோ ஒரு புது சட்டத்திற்கு அடிபணிந்தார்களாம்…இப்படி எனக்கு எதேதோ சொல்லி அந்த பெருமாயிக் கிழவியை பற்றி தீராத ஆர்வத்தை என் பாட்டி எனக்குள் ஏற்படுத்தியிருந்தாள். ஆனால் இந்தப் பெருமாயிக் கிழவியை நினைத்தால் எனக்கு ஒருவித பயம் ஏற்பட்டது.

தென்னங்கீற்றுகளால் அமைக்கப்பட்ட குடிசையைச் சுற்றி முள்வேலி போட்டு வாழ்ந்துகொண்டிருந்த அவளின் வீட்டு ஒரத்தில் இனிப்பான புளியமரம் ஒன்று இருந்தது. அதிலிருந்து விழும் பழங்களைப் பொறுக்கிக்கொள்ள நாங்கள் வீண் முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தோம். அவள் வீட்டிலில்லாத சமயம் பார்த்து முள்வேலியைத் தாண்டிப் போவோம். பழங்களை அவசரமாகப் பொறுக்கும்வரை அவள் வீட்டிலிருந்த புத்தி மந்தமான பிள்ளையொன்று கத்திக்கொண்டு ஓடிவரும். நாங்கள் அவளை கிண்டலும், கேலியும் செய்துகொண்டு பழங்களைப் பொறுக்கிக்கொண்டு ஓடுவோம். எங்கள் கூட்டத்திலிருந்த நந்தீசன் ட்ரௌசரைக் கழட்டி குண்டியை அந்தப் பிள்ளைக்கு காட்டி கேலிசெய்வான்.

பழங்களைத் தின்ற பிறகு எனக்கு அந்த புத்திமந்தமான பிள்ளையை பார்க்கவேண்டுமென்று மனம் தவிக்கும். தாத்தாவிடமிருந்து 25பைசா கேட்டு வாங்கிக்கொண்டு, கடையில் பன் வாங்கிக்கொண்டு அங்கே ஓடுவேன். நான் போகும்போது பெருமாயிக் கிழவி கூலி வேலை முடித்து திரும்பிக்கொண்டிருப்பாள். அந்தப் பிள்ளை என்ன சொன்னதோ, அந்தக் கிழவி என்ன புரிந்துகொண்டாளோ, கிழவி வீதியில் நின்று கத்துவாள். அக்கம் பக்கத்து வீட்டாரை திட்டித் தீர்ப்பாள். “எங்களுக்கு என்ன தெரியும்மா இப்படித் திட்டரே” என்பாள் கொல்லர் பெண் நாகவ்வா. எங்கள் சொந்தக்காரப் பெண்கள் அவள் சேதிக்கே போகமாட்டார்கள். பெருமாயிக் கிழவி அதிகமாக திட்டுவது எங்களைத்தான். என்னவெல்லாமோ சொல்லித் வசைபாடுவாள். எனக்கு எதுவும் புரியாது. நான் தூரமாக நின்று பார்ப்பேன்.. வண்ணாத்தி வள்ளி அவளை சமாதானப்படுத்தி உள்ளே அழைத்துச் செல்வாள்.

அவள் எப்பவும் இப்படித்தான், தன் வீட்டிலோ அல்லது வாசலிலோ ஏதாவது காணாமல் போனாலோ இல்லை தன் ஒரே கோழி கூண்டிற்குத் திரும்பாவிட்டாலோ வீதிக்கு வந்து ரகளை செய்வாள். தன் பொருள்களை எடுத்துச் சென்றவர் யார் என்று தெரிந்தால் அவ்வளவுதான், அவர்களை உண்டு இல்லை என்று பண்ணி, அந்த வீட்டாரின் மானத்தை மூன்று காசுக்கு ஏலம் போட்டுவிடுவாள். சில சமயங்களில் அவளே மம்மிட்டியையோ, கருக்கரிவாளையோ எங்கேயோ மறந்து வைத்து, யாரோ திருடிவிட்டார்கள் என்று கத்துவாள். எங்கள் வயலிற்கு வேலைக்கு வந்தபோது கத்தி, மம்மிட்டியைப் பார்த்திருந்தேன். அவளுடைய கருக்கரிவாள் மிக நன்றாக இருக்கும் என்று எல்லோரும் சொல்வார்கள்.

அவளுடைய மம்மிட்டியையும் அப்படித்தான், ஆண்களின் மம்மிட்டிகளும் அவ்வளவுகூர்மையாக இருக்காது என்று தாத்தா பேசிக்கொண்டிருந்ததைக் கேட்டிருக்கிறேன். ஒருமுறை இப்படித்தான் எங்கள் வயலில் கரும்பை அறுவடை செய்துகொண்டிருந்தார்கள். அவள் மறந்து கருக்கரிவாளை எங்கேயோ வைத்துவிட்டாள், அதை ஒத்துக்கொள்ளாமல் யாரோ திருடிவிட்டதாக கூச்சலிட்டு ரகளை செய்வாள். இவளைப் பார்த்து பயப்பட எனக்கு இந்தக் காரணங்களைவிட மற்றொரு பெரிய காரணம் இருந்தது. சாவு வீட்டில் அவள் பாடும் ஒப்பாரிச் சத்தம் எனக்குள் பயங்கரமான பீதியைக் கிளப்பும்.

எங்கள் யார் வீட்டிலாவது சாவு விழுந்தால் ஊர்ப் பெரியவர்கள் இவளை அழைப்பார்கள். சிறுவர்களான நாங்களும் அந்தச் சாவு வீட்டில் இருப்போம். எங்கள் குலத்தின் யார் வீட்டிலும் சமைக்க மாட்டார்கள். எல்லோரும் இழவு வீட்டிலேயே இருப்போம். பிணத்தை எடுத்துச் சென்ற பின்தான் எல்லோருக்கும் சாப்பாடு. சாவு வீட்டில் முப்பது நாட்களிற்கு அடுப்பு எரிக்கக் கூடாதாம், அதனால் உறவுக்காரர்கள் ஒவ்வொருவரின் வீட்டிலிருந்தும் ஒவ்வொரு நாளும் சமைத்துக் கொண்டுபோய் கொடுப்பார்கள். அந்தச் சமையலில் இனிப்புப் பலகாரங்களும் இருக்கவேண்டும்.

இந்தக் காரணங்களிற்காக எங்களுக்கு உறவுக்காரர்களின் வீட்டில் சாவு விழுந்தால் ஒரே கொண்டாட்டம். எங்கள் கூட்டத்துப் பசங்க வீட்டில் சாவு விழுந்தால் எங்கள் சந்தோஷத்திற்கு எல்லையே இல்லை. சாவு வீட்டார் சிறுவர்களான எங்களை அழைத்து சாப்பாடு போடுவார்கள். முப்பது நாட்களில் பத்து நாட்களாவது எங்கள் வீட்டிற்குத் தெரியாமல் அங்கே போய் ஒரு வெட்டு வெட்டிவிட்டு வருவோம். இந்தக் காரணத்திற்காக சாவு விழுந்த நாள் நாங்கள் தவறாமல் அங்கு ஆஜராகிவிடுவோம். பிணத்தின் முன் பெண்கள் தலைவிரித்து உட்கார்ந்துகொண்டு அழுவதைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருப்போம். ஆங்காங்கே மூன்று நான்கு கும்பல்களாக உட்கார்ந்து ஒப்பாரி வைத்து அழுவார்கள்.

ஒப்பாரி என்றால் சாவுப் பாட்டு. இறந்தவர்களைக் புகழ்ந்து கொண்டாடி அவர் விட்டுச் சென்ற நினைவுகளை, பேசிய பேச்சுக்களை, செய்ய வேண்டிய வேலைகளை பாட்டுக் கட்டிப் பாடுவார்கள். ஒப்பாரி வைத்து அழாவிட்டால் இறந்தவர்கள் ஆத்மா சொர்க்கம் சேராதாம், ஆதலால் ஒப்பாரி இட்டு அழுவது எழுதப்படாத வழக்கமாக இருந்தது. எங்கள் பெண்கள் ஒப்பாரி வைத்து அழுவதில் கைதேர்ந்தவர்கள். இறந்தவர்களின் நினைவுடன் தங்கள் கஷ்ட நஷ்டங்களையும் சேர்த்து அழுது மனதிற்கு ஆறுதல் தேடிக்கொள்வார்கள். ஆனாலும் எங்கள் ஊர்க்காரர்களுக்கு சமாதானமில்லை, ஒப்பாரி வைத்து அழுவதற்கு பெருமாயிக் கிழவிக்கு சொல்லி அனுப்புவார்கள்.

ஒப்பாரி வைத்து அழுவதில் அவளை மிஞ்ச யாராலும் முடியாது. அவள் பாடிக்கொண்டு அழ ஆரம்பித்தால் வெளியே முகத்தை இறுக்கிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கும் ஆண்கள் கண்களிலும் நீர் சொட்டும். அவள் பாடும் தமிழ் அங்கிருந்தவர்களிற்கு புரியுமோ என்னமோ எனக்குப் புரியாது. ராகமாகப் பாடுவாள். எல்லோரையும் அதிகம் அழவைத்து, மூக்கில் ஒழுகும் நீரைத் துடைத்துக்கொண்டு அவள் பிணத்தைப் பார்த்து சில விநாடி சும்மா இருந்து மறுபடியும் ஒப்பாரி வைப்பாள்.

தமிழ் நாட்டிலிருந்து இறந்த வீட்டாரின் உறவினர்கள் வந்தால் அவ்வளவுதான், துக்கத்தின் உச்சிக்குப் போய் குரலை உயர்த்தி “ ஏஏஏஏஏ..” என்று உச்சத்தைத் தொடுவாள். அழுவதற்காகவே பிறந்தவள் போல அழுவாள். அதைப் பார்த்து நானும் அழுவேன். இறுதிச் சடங்குகள் முடியும்போது அவளுக்கு நூறு ரூபாய் நோட்டைக் கொடுத்து அனுப்புவார்கள். சாவு வீட்டு வாசலைத் தாண்டவேண்டியதுதான் அவள் முகம் மலரும். நான் அந்தக் கிழவியின் பின்னால் யாருக்கும் தெரியாமல் போவேன்.

வேலிக்குப் பின்னால் நின்றுகொள்வேன். அவள் தன் பேத்தியுடன் எதையோ பேசுவாள். அந்த புத்தி சுவாதீனமில்லாத பிள்ளை திக்கிக்கொண்டு எதையோ சொல்வாள். அந்தப் பிள்ளைக்கு எங்கள் சித்தி வயசாம்! பார்க்க ஹைஸ்கூல் போகும் பெண்களைப் போலத் தெரிவாள். இடது கை, கழுத்து ஒரு பக்கமாக இழுத்துக் கொண்டிருக்கும். அவளுக்குப் பேசத் தெரியாது. எதை எதையோ திக்குவாள். அவள் சொல்வது பெருமாயிக் கிழவிக்கு மட்டும் புரியும். பெருமாயி பேசும் தமிழே எனக்குப் புரியாது. இனி அந்தப் பெண் பேசும் தமிழ் எப்படிப் புரியும். அவ்வப்போது பெருமாயிக் கிழவிக்குப் பின்னால் ஓடிக்கொண்டே மெதுவாக கிழவியிடம் பேச்சுக்கொடுப்பேன். அந்தப் பெண்ணிற்கு மிட்டாய் வாங்கிக்கொடுப்பேன்.

பக்கத்தில் போன பின்புதான் தெரிந்தது அவள் எங்களைப் போல சின்ன வயசுக்காரி அல்ல என்பது! அப்போதே அவளுக்குப் பெண்களைப் போல முலைகள் இருந்தது. அவள் வாயும் கை கழுத்தைப் போல ஒரு பக்கம் இழுத்துக்கொண்டிருந்தது. அவளைப் பார்க்க சிலசமயம் எனக்குப் பயமாக இருக்கும். நானும் ராஜாவேலுவும் ஆவலுடன் விளையாடுவோம். எங்கள் நண்பர்களில் சிலர் ‘அந்தப் பைத்தியக்காரியை …ம்… ம்… ம் நீங்கள் இருவரும் …ம்…தெரியும்டா எங்களுக்கு’ என்று கேலிசெய்வார்கள். எனக்கும் ஒரு விதமான ஆர்வம்! அவள் தேகத்தைப் பார்ப்பதற்கு. இந்த செக்ஸைப் பற்றி எனக்கும் கொஞ்சம் தெரியும்.

எங்கள் ஊரில் விநாயக பண்டிகையின் போது பத்தாவது பைல் ஆனா வெங்கடேசன், ராஜசேகரன், மதுசந்திரன் போன்ற பையன்கள் அது ஏதோ ஒரு செக்ஸ் புத்தகத்தை உரக்கப் படித்து சிரித்துக்கொண்டு எனக்குள்ளான உணர்வுகளை சீண்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். அங்கிருந்து ஆரம்பமான என் செக்ஸ் அறிவு நாங்கள் டியூசனிற்கு போய்க்கொண்டிருந்த லதா அக்காவின் வீட்டில் மற்றொரு நிலையை அடைந்தது. லதா டீச்சருக்கு இரண்டு தங்கைகள். அவர்கள் இருவரும் காலேஜிற்குப் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். நானும் ராஜாவேலுவும் ஞாயிற்றுக் கிழமையன்றும் அவர் வீட்டில் விளையாடிக்கொண்டிருப்போம்.

டீச்சரின் தங்கைகள் எங்களுடன் சேர்ந்துகொள்வார்கள். கண்ணாமூச்சி, ஐஸ் பைஸ் விளையாடுவோம். அப்போது டீச்சரின் பெரிய தங்கச்சி புஷ்பக்காவும் நானும் ஒரே இடத்தில் ஒளிந்துகொள்வோம். அவள் என்னை பக்கத்தில் அழைத்து முத்தமிட்டு, உதட்டைக் கடித்து, அவள் மீது படுக்கவைத்துக்கொள்வாள். ஏதேதோ செய்வாள்.

சுவற்றின் ஒருபக்கம் ராஜாவேலு ஒரே மூச்சில் ஒன்று…இரண்டு…மூன்று… எண்ணிக்கொண்டிருப்பான். சுவற்றின் மறுபக்கம் புஷ்பக்காவின் இறுக்கமான பிடியில் சிக்கிக்கொண்டு நான் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருப்பேன். ஆனால், உடம்பும் மனதும் ஒருவிதமாக புல்லரிக்கும். இப்படி என் மர்ம அங்கத்தை முடுக்கிவிட்டிருந்தாள் புஷ்பக்கா. அடுத்த வாய்ப்பு ராஜேஷ், ஜகதீஷ் அவர்களுடையது. என் தேகம் மென்மையாகவும், முகம் உருண்டையாகவும், குண்டி குண்டாகவும் இருந்ததாலோ என்னமோ அந்த இருவரும் என்னை நிலத்தில் சாய்த்து தங்கள் இயலாமையின் வலியை என் மீது தீர்த்துக்கொள்வார்கள். லதா டீச்சரின் தங்கைகளைப்பற்றி கேட்டாலே என் உடம்பும் மனதும் பிழியும். இந்த வகையில் செக்ஸைப்பற்றிய பலவித முகங்களைப் பார்த்த நான் எல்லாவகையிலும் பலியாகி இருந்தேன் என்று தோன்றுகிறது. அதனால் நான் யாராவது ஒருவர் மீது சவாரி செய்யவேண்டும் என்று துடித்துக் கொண்டிருந்தேன். புரியாத அந்த வயதில் என் மர்மாங்கம் விசித்திரமாக துடித்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தத் துடிப்பை அனுபவிக்கவேண்டுமென்ற ஆசை ஏனோ நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது. என் நண்பர்களின் மீது அந்தத் துடிப்பைப் பிரயோகம் செய்ய முடியவில்லை. பெண்தான் வேண்டுமென்று தோன்றியது. புஷ்பக்கா டிக்ரீ படிக்க பெங்களூருக்குப் போயிருந்தாள். பெண்ணின் நெருக்கத்திற்குத் துடித்துக்கொண்டிருந்த நேரத்தில் இந்தப் பெருமாயிக் கிழவி வீட்டிற்குள் நான் நுழைந்தேன்.

பெருமாயிக் கிழவி அந்த பெண்ணை குளிப்பாற்றும் பொழுது ஓலைக்கதவை நகர்த்திப் பார்த்தேன். அவள் ‘ஜூ,ஜூ,ஜூ’ தலையை ஆட்டிக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய மார்பு பெருத்திருந்தைப் பார்த்து எனக்குள் பூரிப்பு உண்டானது. இப்படி ஒரு நாள் கிழவி இல்லாத நேரம் அவள் மார்பை என் ஆள்காட்டிவிரலால் தொட்டேன். அவள் ‘ஹிஹிஹிஹி’ என்று சிரித்தாள். என் நெஞ்சம் படபடவென்று அடித்துக்கொள்ள ஆரபித்தது. ஒருவிதமான பயம். அடிவயிற்றில் ஓணான் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மெதுவாக அவள் உதட்டோடு உதட்டை வைத்தேன். அவளுடைய கோணலான வாய் வெதுவெதுப்பாக இருந்தது. புஷ்பக்கா செய்வது நினைவிற்கு வந்து அதை செய்யத்தொடங்கினேன். உத்வேகமடைந்தேன். ராஜேஷ், ஜகதீஷ் அவர்களின் வரிசையை இவள் மீது சோதிக்கத் துடிப்பு. ஆதுரத்தால் நடுங்கிகிக்கொண்டிருந்தேன். அவள் வேகமாக மூச்சுவிட்டுக்கொண்டிருந்தாள், அவள் வாயிலிருந்து ஜொள்ளு ஊற்றியது.

அவள் கண்கள் விரிந்து படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது. என்னை இறுக்கமாக தழுவிக்கொண்டு ‘ஏய், ஏய், ஏய்’ என்றாள். விநாடிக்குப் பிறகு நான் எழுந்து நின்றேன், அவள் கண்ணை மூடிக்கொண்டிருந்தாள். கைகால், முகம் வலது பக்கம் இழுத்துக்கொண்டிருந்தது. உடனே எனக்கு வீழ்ச்சியின் அனுபவம் ஏற்பட்டது. தவறு செய்தேன் என்று தோன்றி அழவேண்டும்போலிருந்தது. அவளைப் பார்க்க பாவமாகத் தோன்றியது. அவள் கால்களைப் பிடித்து மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும் போலிருந்தது. நெஞ்சை புல்டோஜர் பிளந்து வெளியே எரிந்ததுபோல இருந்தது. அபரிமிதமான பயம் நெஞ்சுக்குள் புகுந்து தலை கிர்ரென்று சுற்ற ஆரம்பித்தது. நெற்றியிலிருந்து வேர்வை கொட்டியது. அந்தக் குடிசை தகதகவென்று எரிவதுபோலத் தோன்றி ஒரே ஓட்டத்தில் வெளியே ஓடிவிட்டேன்.

அன்றிலிருந்து ஒருவாரத்திற்கு அந்தப்பக்கம் தலைவைத்துக்கூட படுக்கவில்லை. ஒவ்வொரு விநாடியும் பயம் அதிகமாகிக்கொண்டே போனது. பெருமாயிக் கிழவிக்கு இந்த விசயம் தெரியவந்து வீட்டுக்கு வந்தால்! அவள் பெரிய சண்டைக்காரி, இது தெரிந்தால் விடுவாளா!? தன் வாசலின் இனிப்பு புளியம்பழத்திற்கே சண்டைப்போடுபவள். கடவுளே காப்பாற்று என்று கிடுகிடுவென்று நடுங்கினேன். இரவு-பகல்களை நடுங்கிக்கொண்டே கழித்தேன்.

அந்தப் பெண் எதற்காகவோ கிழவியிடம் எதையும் சொல்லவில்லை என்று நினைக்கிறேன். மறந்து போயிருக்கவேண்டும்! ஒருநாள் எங்கள் பசு கன்று போட்டிருக்கிறதென்று தெரிந்து சீம்பால் எடுத்துச்செல்ல வந்தவள் என்னை விடாமல் கூட்டிக்கொண்டு சென்றாள். ஆதங்கமும், மகிழ்ச்சியும் ஒன்றாக என்னை நடுங்கவைத்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தப் பெண் என்னைப்பார்த்ததும் சந்தோசத்தால் குதித்தாள். பெருமாயிக் கிழவி சீம்பாலில் ஏதோ இனிப்பு செய்துகொடுத்தாள். அந்த நேரம் எனக்கு அழவேண்டும்போல தோன்றியது. அந்த பெண் என்னை ஒட்டிக்கொண்டு உட்கார்ந்தாள். நான் நகர்ந்து நகர்ந்து உட்கார்ந்தேன். பெருமாயிக் கிழவியின் பக்கத்தில் உட்கார வேண்டும்போல இருந்தது, அவளுடைய அருகாமை ஒருவித நிம்மதியைக் கொடுத்தது. எப்படியோ அந்த பெண்ணைத் தள்ளிக்கொண்டே, தூரமாக அமர்ந்துகொண்டேன். கிழவியின் வீட்டுக்கு மறுபடியும் போக்கத்தொடங்கினேன். ராஜூவேலுவும் என்னுடன் சேர்ந்துகொண்டான்.

பெருமாயிக் கிழவி பணியாரம் செய்து எங்களுக்கு சாப்பிடக் கொடுப்பாள். அவள் இழவு வீட்டுக்குப் போனால் நானும் அவனும் அவளுக்குப் பின்னால் உட்கார்ந்து கொள்வோம். சில பெண்கள் அழுதுகொண்டே எங்களைப் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே ‘இந்த ரெண்டு பசங்களும் ஏந்தான் இந்த கிழவி பின்னாலயே விழுந்திருக்காணுங்களோ’ என்று முணுமுணுப்பார்கள். நாங்களோ அவள் ஒப்பாரி வைப்பதை ஆழ்ந்து கேட்டுக்கொண்டே மெய்மறந்துபோவோம். அவள் பாடும் ஒப்பாரியின் தலைவால் புரியாமல் நாங்கள் இருவரும் வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருப்போம். ஆனால் ஒன்றுமட்டும் புரியும்: சாவு-மரணம். இவைகளைத் தாண்டி எங்களுக்கு தலைவால் புரியவில்லை.

ஒப்பாரி வைத்து இறந்த வீட்டுக்காரர்களின் துன்பத்திற்கு குரல்கொடுத்து பணம் வாங்கிவந்த நாள் அவளுடைய முகம் விசித்திரமாகத் தெரியும். இழவு வீட்டிற்குப் போகும்போது அவள் தன் இரும்புப் பெட்டியைத் திறந்து துணியில் சுத்திவைத்திருக்கும் தங்கத் தோட்டை போட்டுக்கொண்டு புறப்படுவாள். வெகு கனமான அந்தத் தோடு காதில் ஏறியவுடன் அவள் நம் வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் இருக்கும் எகிப்து நாட்டுப் பெண்களைப் போலத் தெரிவாள். அந்த தோட்டின் கனத்திற்கு அவள் காது தொங்கும். பெரிய ஓட்டை ஒன்று தோன்றி அவள் காது கிணறுபோலாகும். அவள் ஒப்பாரிவைத்துப் பாடிக்கொண்டே உடலை அங்கிங்கும் ஆட்டும்போது அவளுடைய தொங்கும் காதுகளின் கீழ்பகுதி அரைக்கிலோமீட்டர் போய்த் திரும்பும் அழகைப் பார்க்க துடித்துக்கொண்டிருப்போம். சுய்யென்று தோட்டுடன் அவளுடைய காதுகள் பறந்ததும் நான் சட்டென்று எகிறி ராஜாவேலுவின் தலையில் பலமாக அடித்து ஹாஹாஹா என்று சிரிப்பேன்.

அந்தத் தோடு எப்படி இருக்கும் என்றால், எங்கள் வயலின் தண்ணீர் பைப் ஒன்றைக் கத்தரித்து அடுக்கிவைத்ததைப் போலத் தெரியும். சாவு வீட்டிற்கு தங்கநகைகளைப் போட்டுக்கொண்டு போகக்கூடாதென்று நம் வீட்டுப்பெண்கள் கழட்டிவைத்துவிட்டு வந்தால் இவள் மட்டும் கால்படி அரைப்படி போல இருக்கும் தோட்டை போட்டுக்கொண்டு பளபளவென்று மின்னிக்கொண்டிருப்பாள். அவள் உடுத்தும் வெள்ளைச் சேலை மற்றும் தங்க ஜோடித் தோட்டில் அவள் பேயைப்போலத் தெரிவது சிலசமயம் பயமாக இருக்கும். ‘பாட்டி, இழவுக்குப் போகும்போது இந்தத் தோட்டை ஏன் போட்டுக்கறீங்க?’ என்று நான் கேட்டதற்கு அது தன் அம்மாவின் தோடு என்றும் அதைப் போட்டுக்கொள்ளும் போது அவள் அம்மாவின் நினைவு வந்து அழ ஆரம்பிக்கிறேன், அப்படியே தன் வீடு, ஊர், சொந்தபந்தம் எல்லாம் நினைவிற்கு வந்து அழுகிறேன் என்று சொல்லி என்னைப்பார்த்து சிரித்தாள். அப்படி சிரித்த ஒருவாரத்தில் இறந்துபோனாள். அந்த சாவிற்கு நான் காரணமானேனா என்பது தெரியவில்லை.

அன்று கிழக்கு வீதி பெரியசாமி தேவர் வீட்டில் இழவு அங்கிருந்து திரும்பி வந்து வாசலில் காலை நீட்டி தோட்டைக் கழற்றிக்கொண்டிருந்தாள். இருமிக்கொண்டிருந்தாள். “டேய், சிறுக்கி தண்ணி கொண்டுவாடி’ என்று கூவிக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய பேத்தி வரவே இல்லை. நான் உள்ளே ஓடிப்போய் சொம்பில் தண்ணீர் நிரப்பி கொண்டு வந்து அவளிடம் கொடுத்தேன். அந்த சிறுக்கி என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாள் என்று என்னைக் கேட்டாள். சும்மா உக்காந்திருக்கா என்று பொய் சொன்னேன். ஆனால் அந்த சிறுமி ஆடைகளை கழற்றிவிட்டு படுத்துக்கொண்டு தொடைகளுக்கு இடையில் கைவைத்துக்கொண்டிருந்தாள். என்னைப் பார்த்ததும் வா என்பதைப்போல சமிக்ஞை செய்தாள். அவள் பக்கம் திரும்பாமல் வெளியேவந்தேன். பெருமாயிக் கிழவியை உள்ளே போகவிடாமல் நான் அவளைப் பார்த்து ‘எதுக்கு பாட்டி இப்படி இழவு வீட்டுக்குப்போய் அழுவுர? அழுது அழுது உடம்புக்கு சரியில்லாம படுத்துக்கர?’ என்றேன். அவள் தன் கைப்பையிலிருந்து பாக்கை எடுத்து வாயில் வீசி, வெற்றிலைக்கு சுண்ணாம்பு தடவி அதை கடைவாயில் நுழைத்து ‘அழுகறதுதான் என் வருமானம்டா’ என்று ‘இந்த சிறுக்கிக்கு ஒரு கலியாணம் பண்ணலாமுன்னு பாக்கறேன், நடக்கவே மாட்டேங்குது! நான் சாகரதுக்குள்ள இந்த முண்டையை கரை சேக்கணும்னு நினைக்கிறேன்…..போகட்டும், இந்தத் தேவடிய சாவாளான்ன சாகவும் மாட்டேங்கிகிறா’ என்று தன் பேத்தியைக் காட்டி அவள் வாயை முந்தானையால் மூடிக்கொண்டு கிளுக் என்று சிரித்தாள். நான் கிழவியைப்பார்த்து ‘பெரியவனானதும் நானே கலியாணம் கட்டிக்கிறேன் பாட்டி’ என்றேன். அவள் தாவாக்கட்டையில் கைவைத்து ‘ஆத்தாடி, வீரத்தேவன் பேரனா கொக்கா!?’ என்று என் தலையைக் கோதி, தன் விரல்களை மடித்து சொடுக்குப் போட்டாள்.

அப்போது கொக்கரக்கோ…கொக்…கொக்… அவளுடைய ஒரேஒரு கோழி வந்துகொண்டிருந்தது. கிழவி அந்தக் கோழியையே முறைத்தாள். அதுவும் அவளையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றது. கொக்கை தாழ்த்தி அங்கே விழுந்திருந்த தானியங்களைப் பொறுக்கி தின்றுகொண்டு அவ்வப்போது அவளைப் பார்த்து கொக், கொக் என்றது. அவள் ‘ஏய், வாடி இங்க’ கூப்பிட்டாள். கோழி எந்த பதிலையும் சொல்லாமல் அதுபாட்டிற்கு தானியங்களை பொறுக்கிக் கொண்டிருந்தது. அது பெருமாயி நேற்றுப் போட்ட மேவு. கிழவி மறுபடியும் கூப்பிட்டாள். அந்தக் கோழி மெல்ல அவள் பக்கம் வந்தது. எனக்கு வியப்பு, கோழிகளுக்கும் மனிதர்களின் மொழி தெரியுமா! பெருமாயி கிழவி கோழியின் கண்களைப் பார்த்துக் கேட்டாள்: ‘முட்டைய எங்கடி வச்ச? இந்தத் தடவையும் எங்கயோ வச்சு இங்க வந்திருக்கயா! திங்கறது மட்டும் நா போடற மேவு, முட்டைங்களை மட்டும் போடறது யார் வீட்லயோ, அல்ல? ஏன், என் வீட்டில வைக்கத் தெரியாதா? என்னுது குடிசையின்னு சங்கடமா? உனக்குன்னு அந்தக் கூட்ட கட்டியிருக்கேந்தானே! ஏன் அங்க வைக்கத் தெரியாதா?! பேசராள பாரு …….எங்கடி வைச்ச?….தேவடியா, சொல்லு’ என்று சொல்லிக்கொண்டே கையில் கிடைத்ததை எடுத்து அதன் மீது எறிந்தாள். அது ஓடிக்கொண்டே கொக்கரக் ..கொக் என்று பட்டென்று தாவி வெளியே போனது.

பெருமாயிக் கிழவியின் தொண்டை திறந்துகொண்டது. நெற்றிக்கு மேலே வானம் மெல்ல கருப்புக் கட்டியது. மழை வருவது உறுதியாகத் தெரிந்தது. பெருமாயிக் கிழவி கோழியை திட்டும் சாக்கில் சுற்றியுள்ள வீட்டுக்காரர்களை திட்ட ஆரம்பித்தாள். அவள் கோழி அவர்கள் வீட்டில் முட்டை இட்டால் முட்டை அவர்களுடையதாகி விடுமா? திருட்டுப் பசங்க, பொம்பள தனியா இருக்கான்னு என்னைய ஏமாத்தப் பாக்கராங்க…ஏய் பாழாப்போன கோழி, எங்க முட்டைய வச்சுத் தொலைச்ச? ஏய் வண்ணாத்தி வள்ளி, உங்க வீட்ல வைச்சதாடி? என்னம்மா, அலமேலு உன் வீட்ல? சுந்தரி, உன் வீட்ல காணா…? என்று அக்கம்-பக்க வீட்டுக்காரர்களை எல்லாம் வம்புக்கிழுத்தாள். அந்தக் கோழி நடந்துபோன இடங்களை எல்லாம் நினைவுப்படுத்திக்கொண்டு தேடினாள். நான்கு வீடுகள் தாண்டி இருப்பதுதான் அந்த நல்லமுத்து தேவர் வீடு. அவன் பிள்ளைகள் ஒருமுறை அவள் வீட்டுப்பக்கத்தில் இருந்த கருவேப்பிள்ளை மரத்தை வெட்டிக்கொண்டுபோயிருந்தார்கள். அது தெரிந்த இவள் அவர் வீட்டுக்கு முன்னால் நின்று பெரிதாக சண்டைப்போட்டிருந்தாள். நல்லமுத்துவின் இரண்டு பசங்களும் இவள் மீது பாய்ந்து அடிப்பது ஒன்றுதான் மீதம். அங்கிருந்தவர்கள் தடுத்து பஞ்சாயத்து கூட்டி நல்லமுத்துவிற்கு அபராதம் விதித்தார்கள். அன்றிலிருந்து நல்லமுத்துவின் பசங்களுக்கு இவள் மீதான கோபம் அதிகமாகிக்கொண்டே போனது. சரியான நேரத்திற்காக காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். தன் மீது பாய்ந்த அந்த சேர்வை (அகமுடித் தேவர்) நாய்களை கொன்றுவிடவேண்டுமென்று பெருமாயி அன்று இரவு தூங்காமல் குத்தவைத்து உட்கார்ந்துகொண்டே விளக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். தன் இரும்புப்பெட்டியில் இருந்த கத்தியை எடுத்து இடுப்பில் சொருக்கிக்கொண்டு, தன் வீட்டைத் தாக்க அந்தப் பொட்டப்பயல்கள் வந்தாலும் வரலாம் என்று இரவு முழுதும் உட்கார்ந்தே இருந்தாள். அவர்கள் கிடைப்பார்கள் என்ற முழு நம்பிக்கையில் இவளும் காத்துக்கொண்டிருந்தாள். அவர்கள் மீதான பழியை தீர்த்துக்கொள்ள நேரம் வந்துவிட்டதா? இல்லை மற்றொரு நல்ல வாய்ப்புக்காக காத்திருக்கவா? என்ற குழப்பத்தில் நல்லமுத்து வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றாள். தலை கிர்ரென்று சுற்றியது. வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே சிக்கிக் கொண்டதைப் போலாகி கேட்பது வேண்டாம் என்று தீர்மானித்து முன்னால் நடந்தாள். இந்தத் தருணத்திற்காகவே காத்திருந்த நல்லமுத்துவின் சின்ன மகன் வெங்கடேசன் சலிப்புடன், வெளியே வந்து தூ என்று துப்பினான். பெருமாயி கிழவி அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் முன்னால் நடந்தாள். சரசாத்தாவின் வீட்டில் கேட்டு முட்டைகள் எங்கேயும் கிடைக்காமல் கோழியை வாய்க்குவந்தபடி வசைபாடிக்கொண்டே வீட்டுப்பக்கம் நடந்தாள். ‘இந்த வாரமெல்லாம் முட்ட வச்சிருக்கணும். குறஞ்சது பத்துப்பதனஞ்சு முட்டயாவது இருக்கணும்…….எங்கவைச்சுத் தொலைஞ்சதோ, பாழாப்போன கருப்பாயி!? அந்தக் கோழிக்கு என் பாட்டி பேர வச்சிருக்கக்கூடாது..அவளப் போலவே ஊருக்கு உபகாரி, வீட்டுக்கு வஞ்சகி! என் தாத்தாவின் பேரை வச்சிருக்கணும்…அந்த வெள்ளைக்காரன் வீட்டையே கொள்ளையடிச்சவன்..தூ…. எங்க போயறப்போற, வந்தே வருவ, வா, கொக், கொக், என்று குண்டியத் திருப்பிக்கிட்டு வருவியல்ல ..அப்பா வைச்சுக்கறேன்….திங்கறதுக்கு எங்கிட்டத்தானே வந்தாகனும்….உங்கழுத்தத் திருவி அடுப்பல போடலன இவ கள்ளச்சியே இல்ல!’ பெருமாயிக் கிழவி தன் வீட்டு வாசலுக்கு போய்க்கொண்டிருக்கும் போது வானம் கருத்து மழைத் துளிகள் பட படவென்று தூறல்போட ஆரம்பித்தன. வாசலில் போட்டிருந்த விறகுகளை பொறுக்கிக்கொண்டு முணுமுணுத்துக் கொண்டே தன் பேத்தியைக் கூப்பிட்டாள். காயப்போட்டிருந்த துணிகளை அவசரவசரமாக எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே ஓடினாள். உள்ளே கும்மிருட்டு. பேத்தியை கூப்பிடபடியே விளக்கை ஏற்றினாள். அங்கே திரும்பியவள் ஒருவிநாடி அதிர்ந்து போனாள். பேத்தி துணியில்லாமல் அம்மணமாக படுத்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள். உடனே அவளைக் காலால் உதைத்து எழுப்பி, அவளுக்கு உடுப்பை உடுத்திக்கொண்டே வைதுகொண்டிருந்தாள். மழைத் துளிகள் குடிசையின் மீது ஒரேடியாக படபடவென்று விழுந்துகொண்டிருந்தது. அங்கங்கே ஒழுக்கிக்கொண்டிருந்தது. பேத்தியைத் திட்டிக்கொண்டே, அப்படியே கோழியையும் சபித்துக்கொண்டு எழுத்து அடுப்புப் பக்கம் போய் காலையில் வடித்த சோத்துக்கு ரசத்தை பிசைந்து பேத்திக்கு ஊட்டி தானும் கொஞ்சம் தின்று மழை ஒழுகாத இடம் பார்த்து பாயை விரித்தாள். பேத்தியை வந்து படுக்க கூப்பிட்டாள். ‘இந்தப் பாழாப்போன கோழி எங்க போச்சோ! மழைல எங்க நின்னிருக்கோ! நனைஞ்சு தொப்பையாயிருக்கும்….பாவம்! அஞ்சு மாசமா நான் பாத்துக்கிட்டுத்தான் இருக்கேன், ஒரு முட்டை வைக்குதான்னா இல்ல! இந்தத் தடவையாவது வைக்கும்னு பாத்தா அதுவும் இல்ல. இல்ல, வேற எங்கேயாவது வைச்சிருக்கணும், சேவல் ஒண்ணு இதுக்குப் பின்னாடி சுத்திக்கிட்டு இருந்தத அன்னைக்கு நான் பாத்தனல்ல! நாளைக்கு வரட்டும், கழுத்த அறுத்து கொளம்புவைக்கலன்ன நான் கள்ளச்சியே அல்ல!’

பெருமாயிக் கிழவி பேத்தியைப் பார்த்தாள். அவள் கண்ணைத் திறந்துகொண்டே படுத்திருந்தாள். அடிவயிறு களுக் என்றது. ‘கடவுளே, இவள எதுக்குப்பா இப்படி தண்டிக்கிற!’ என்று தலையில் அடித்துக்கொண்டு அழத் தொடங்கினாள். ‘இவ பிறந்தப்பவே கள்ளிப் பால குடிக்கவச்சு சாகடிச்சிருந்தா இந்த ரோதனையே இருந்திருக்காது….அய்யோ..அய்யய்யோ… இவள என்ன செய்ய? நான் பெத்தவ ஒன்னப்பெத்து என்கிட்ட குடுத்துட்டுப் போயிட்டா, அவளக் கட்டிக்கிட்டவனோ குடிச்சுக் குடிச்சு அவனும் மண்ணா போயிட்டான்.’ திக்கில்லாத தனக்கு இந்தக் குழைந்ததான் துணைன்னு அவள் வளர்வதை பார்த்துக்கொண்டு நாளைத் தள்ளிக்கொண்டிருந்த பெருமாயி இப்போது உண்மையாகவும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள். கொதித்துக்கொண்டிருக்கும் மனதை அடக்கமுடியாமல் எழுந்து அடுப்பைப் பற்றவைத்து புகையிலை, வெல்லம் மற்றும் இன்னும் சிலதை நீரில் சேர்த்து கொதிக்கவைத்துக் குடித்து பெரியதொரு ஏப்பம் விட்டாள். ‘நீ கள்ளச்சிடீ, எதுக்கும், யாருக்கும் பயப்படாதவ, தைரியமா உன்ன கரை சேத்தாம இந்தப் பெருமாயி செத்துப் போகமாட்டா…விடிஞ்சதும் புறப்புடு, பேச்சி ஆத்தாளுக்கு வேண்டுதல் போட்டுட்டு வரலாம்..உனக்கு அவ கலியாணம் பண்ணிவைக்காம இருக்கட்டும், அப்புறம் அவளுக்கு இருக்கு…எங்கம்மா…எங்கம்மா அவ…நம்பள கைவிட்டட மாட்டா..ஆம்பள வாரிசு இல்லைன்னு சொத்தை எல்லாம் அவன் பிடுங்கிக்கிட்டான் …..யாரு? என் சித்தப்பா மகன்! உனக்கு ஒரு வழி கிடைச்சதும் போறேன், திரும்பி நம்ம ஊருக்கு போயி அவனைக் கொன்னு போடறேன்.’

மழை விட்டதுபோல இருந்தது. எழுந்து போய் வெளியே பார்த்தாள். ‘ஒண்ணுக்குப் போறயா’ கேட்டாள். பேத்தி இல்லை என்பதைப்போல தலையை ஆட்டினாள். பெருமாயிக் கிழவி வாசலைத் தாண்டி வேலிக்குப் பக்கத்தில் போய் நின்று மூத்திரம் அடித்துக்கொண்டு தன் கோழி தெரிகிறதா என்று அங்கிங்கும் கண்ணாலேயே தேடினாள். எங்கேயும் காணவில்லை. பாழாப்போன கோழி என்று கதவுப்பக்கம் திரும்பினாள்.

யாரோ தூரத்தில் நின்று தன் குடிசைப் பக்கம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைப் போல நினைத்து சத்தம் போட்டாள், ‘யார்ரா அவன்?’ இருட்டில் அந்த உருவம் மறைந்ததுபோலத் தெரிந்தாலும் ‘நிம்மம்மன்….மூடிக்கிட்டு போயிரு, நீ எந்த ஊருப் பேயா இருந்தாலும் நான் பயப்பட மாட்டேன்…. நான் கள்ளச்சி பெருமாயி, கருத்தம்மா பேத்தி, முனியாண்டித் தேவனின் மகள்..யாருக்கிட்ட உன் விளயாட்டு’ தமிழ் கன்னடம் இரண்டையும் கலந்து விசித்திரமான மொழியில் பேசிக்கொண்டு உள்ளே போனாள். பேத்தியை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டு படுத்தாள். கண் இமைகள் கனத்து ஊஞ்சலாடியது. மனது அலைபாயத்தொடங்கி தூக்கத்தை எவ்வளவு தடுத்தாலும் அழுத்தியது. நீரின் மீது மிதந்து கொண்டிருப்பதைப்போல எண்ணி கைகால்கள் விரைத்துக்கொள்ளத் தொடங்கியது. ஒருமுறை பேத்தி எழுந்து போவது தெரிந்தாலும் எழ முடியவில்லை. மூத்திரம் கழிக்கப் போனவள் எப்போது வந்து படுத்தாளோ, ஒன்றும் தெரியவில்லை. அப்படி ஒரு பிணத் தூக்கம்.

பெருமாயிக் கிழவி கண் திறந்தபோது கிழக்கு வெளுத்து மிக நேரமாகி இருந்தது. பக்கத்தில் படுத்திருந்த பேத்தி காணவில்லை. எழுந்து வாசலுக்கு ஓடினாள். கூப்பிட்டாள். வண்ணாத்தி வள்ளியைக் கேட்டாள், நாகவ்வாவைக் கேட்டாள். யாரிடமிருந்தும் பதில் இல்லை. எங்க போன இந்தச் சிறுக்கி என்று எதிர் அங்கேயும் இங்கேயும் அலைந்தாள். பின் வீட்டு அலமேலு கூச்சலிட்டாள். எல்லோரும் அங்கே ஓடினார்கள். பெருமாயி பேத்தி அங்கே விழுந்திருந்தாள். அவளுடைய பாவாடை கிழிந்திருந்தது. இரத்தம் தொடையில் உறைந்திருந்தது. வள்ளி, அலமேலு மற்ற சில பெண்கள் கத்திக்கொண்டு அவளை தூக்கிக்கொண்டு குடிசைக்குள் போனார்கள். ‘எந்தப் படுபாவி இப்படிப் பண்ணானோ’ என்று கத்தினார்கள். சிலர் அழுதுகொண்டிருந்தார்கள்.

கூட்டம் கூடியது. பெருமாயிக் கிழவி உள்ளே போனாள். பேத்தியை பார்த்தாள். ‘மூச்சு நின்னுருச்சு விடுங்கம்மா’ என்றாள். வண்ணாத்தி வள்ளி சிறுமியின் மூக்கின் மீது விரல் வைத்துப் பார்த்தாள். ‘முடிஞ்சிருச்சு’ என்றாள். அலமேலு அழத் தொடங்கினாள். சின்னக்கண்ணு அழுதுகொண்டே ‘அடிப்பாவி மகளே, இப்படியா சாவ’ என்று கத்திக்கொண்டிருந்தாள். பெருமாயிக் கிழவி அவள் தொடையில் முள் கீறிய அடையாளத்தை கவனித்து அவள் முகத்தைப் பார்த்தாள். எப்படி செத்திருப்பாள் என்று யோசிக்கத் தொடங்கினாள். கிழக்கு வீதி, மேற்கு வீதி என்று எல்லா வீதிகளிலிருந்தும் மக்கள் வந்து சேர்ந்தார்கள். ஆண்கள் ஒவ்வொருவாக வந்தார்கள். நல்லமுத்து தன் பிள்ளைகளுடன் வந்திருந்தான். பிணத்தை எடுக்க ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. உள்ளே பெண்கள் அழுதுகொண்டிருந்தார்கள். ஒப்பாரி வைத்துப் பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

பெருமாயிக் கிழவி மௌனமாக உட்கார்ந்திருந்தாள். அவள் கண்களில் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீரும் காணவில்லை. ஒன்றும் பேசாமல் பேத்தியின் பிணத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். நானும் ராஜாவேலுவும் அவள் பக்கத்தில் போய் உட்கார்ந்தோம். அவள் எங்களை ஒருமுறை பார்த்து நிலத்தை கூர்ந்து பார்த்தாள். பிணத்தை எடுத்துக்கொண்டு போகும் போதும் அவள் அழவில்லை. மக்கள் பலவிதமாகப் பேசினார்கள். பணம் கொடுத்தால் மட்டும் பெருமாயிக் கிழவி அழுவாள், நூறு ரூபாய் நோட்டு கிடைத்தால் மட்டும்தான் அவள் ஒப்பாரி வைப்பாள் என்றும் அவள் பேத்தி இறந்தால் போதும் என்றிருந்தாள் என்றும் பேசிக்கொண்டார்கள்.

நான் மறுநாள் அவள் குடிசைக்குப் போனேன். அவள் கீற்றில் சாய்ந்து உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளுடைய இழுத்த காதில் தோடு தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அது அவளுடைய அம்மாவின் தோடு என்று சொன்னது நினைவிற்கு வந்து எனக்கு சங்கடமானது. ‘பாட்டி, பாட்டி’ அழைத்தேன். அவள் பேசவில்லை. எனக்கு பயமானது. கொக் கொக் என்று கோழி வாசலுக்கு வருவது கேட்டது. எனக்கு பயம் அதிகமாக வெளியே வந்தேன்.

கோழி பெருமாயிக் கிழவியை தேடிக்கொண்டிருந்ததோ என்னமோ , அங்கிங்கும் கழுத்தைத் திருப்பி கொக் கொக் என்றுகொண்டிருந்தது. ஆச்சரியமாக அதன் பின்னால் ஐந்து குஞ்சுகள் குய்ங் குய்ங் என்று தங்கள் அம்மாவின் பின்னால் ஓடின. அந்தக் கோழி வாசலை எல்லாம் தேடி வீட்டுக்குள் போனது. இதைப் பார்த்த அலமேலம்மா ‘பாத்தயா இந்தக் கோழி செஞ்ச வேலைய!’ என்று சுற்றி இருந்த பெண்களிடம் எதையோ சொல்லிக்கொண்டே ‘ஆத்தா பெருயாயி ஆத்தா உன் கோழி எப்பிடி வந்திருக்கு பாரு! முட்டை வக்கவே இல்லேன்னு இந்தக் கோழிய திட்டி தீத்த இல்ல. இப்பப் பாரு’ என்று உள்ளே போனாள். நான் குடிசைக்கு வெளியே நின்றிருந்தேன். அலமேலம்மா கத்தினாள். அங்கிருந்த பெண்கள் அங்கே ஓடினார்கள். நானும் ஓடினேன். பெருமாயிக் கிழவி கீழே விழுந்திருந்தாள். இறந்துவிட்டாள் என்று எனக்குத் தெரிந்தபோது பெரிதாக அழத்தொடங்கினேன். கோழி தன் குஞ்சுகளுடன் பெருமாயி உடம்பில் ஏறி கொக் கொக் என்றுகொண்டிருந்தது. பெண்கள் அதை துரத்தினார்கள். நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன். இந்தப் பெருமாயிக் கிழவி எப்படி இறந்தாள். ஏன் இறந்தாள் என்று எனக்கு அப்போது தெரியாது.

பெருமாயி கிழவியைக் கொன்றது நானா!? நெஞ்சு வெடித்துவிடும் அளவிற்கு துடிக்கிறது. நான் ஒரு கொலைக்காரனா?

.

***

நெளிக்கோடுகளும் அசையாப் புள்ளிகளும் – பாலசுப்ரமணியன் பொன்ராஜ்

பாலசுப்ரமணியன்  பொன்ராஜ்

பாலசுப்ரமணியன் பொன்ராஜ்

நாம் செயல்பட முடிகிற எல்லைக்கு வெளியே ஓர் உலகமே (பெரும்பாலும் நமக்கு எதிராகவே) இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறதென்பதை மிக விரைவில் உணர்வது மனச்சமாதானத்திற்கான எளிய வழி. சில பொருளில்லாத தருணங்களுக்குப் பிறகு நான் எனக்காக ஏற்படுத்திக் கொண்ட ஒரு விதி FAT.

உதாரணத்திற்கு, பாரத வங்கியின் ஏடிஎம் அட்டையை முதலில் தென்படும் வேறெதாவது வங்கியின் இயந்திரத்தில் நுழைப்பதைத் தவிர்த்து பாரத வங்கியின் ஏடிஎம்மைத் தேடிப் பிடித்தால் அவ்வியந்திரம் மலரிதழ்களைப் போலத் தூவப்பட்ட காகிகத் குப்பைகளுக்கு நடுவே பிணமாகியிருக்கும். முடிந்தால் கேமராவைப் பார்த்து விட்டு அதற்கு ஓர் உதை கொடுக்கலாம் அல்லது அதன் அம்மாவைத் திட்டலாம். இரண்டிற்குமே அது அசைந்து கொடுக்காது. தனது கடமையைக் கண்ணாகச் செய்வதில் மார்வாடிகளுக்கு ஒப்பானது.

அன்றாட வாழ்க்கைக்கான விதிகளை உருவாக்கிக் கொள்வதற்கு ஆராய்ச்சிகள் எதுவுமே தேவையில்லை. எனது விதியை விவரிக்கிறேன்.

FAT: First Availablity Theory

தவறுதலாக Fist Availablity என வாசித்து விட வேண்டாம். இவ்விதி எளிமையானது. நாம் ஒரு செயலைச் செய்ய நினைத்தால் அதற்கான முயற்சியின் துவக்கத்திலேயே கிடைக்கக் கூடய வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொள்வது. ஆனால் இது நூறு சதவீதம் வெற்றிகரமானதென்பதற்கு நான் உத்திரவாதமளிக்க முடியாது. ஒரு சட்டையின் மீது கவனம் குவிந்து பின் வெகுநேரம் தேடிச் சலித்து கவனத்திலிருக்கும் சட்டையை வாங்குவதற்கு ஒப்பானது.

மலைகள் இணைய இதழுக்கு ஒரு பத்தி எழுதுவதென்று ஒப்புக் கொண்ட பிறகு எங்கிருந்து துவங்குவதன்று அதிகமும் யோசிக்காமல் இப்பத்தியை எழுத அமர்ந்திருக்கும் வேளையில் ஒலிக்கும் EDM எனப்படும் மின்னணு நடன இசையிலிருந்து துவங்கிவிடாலமென்ற முடிவை எட்டியதற்கு மேற்சொன்ன என்னுடைய சொந்தத் தியரியதைத் தவிர வேறொரு காரணமுமில்லை.

டெட்மவுஸின் (DeadMou5) அவரிசியா எனும் இசைத்துண்டு ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் டெட்மவுஸிற்கு வருவதற்கு இரண்டு மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பே, டஃப்ட் பங்க் இசையமைத்த ட்ரோன்: லெகஸி திரைப்படத்திற்கான இசையைக் கவனித்த பிறகு மின்னணு இசையைக் கேட்கத் துவங்கியிருந்தேன்.

download (12)

என்ன ஓர் ஆரம்பம். சோர்வுற்ற நாளின் தலையில் தண்ணீரை ஊற்றிச் சிலிர்க்க வைத்து, உடையும் நிலைக்கு உற்சாகத்தை உயர்த்திய இசை. பாடலுடனும், வெறும் இசைக்கோர்ப்பாகவும் மின்னணு நடன இசை படைக்கப்படுகிறது. டஃப்ட் பங்க் இசையமைத்து பேரல் வில்லியம்ஸ் (Pharrel Williams) பாடிய “கெட் லக்கி” பாடலில் இருந்தே துவங்கியது நன்றாக நினைவிருக்கிறது. ஆனால் அது ஒரு பாப் பாடலைப் போன்றிருக்கும். கறுப்பர்களின் முகத்திலிருக்கும் வசீகரத்தால் நாம் ஈர்க்கப்பட்டால் வசீகர வெள்ளை முகங்களும் கூட பின்னுக்குப் போய்விடும். அப்படியொரு முகம் வில்லியம்ஸிற்கு. வாயை இறுக்கமாக மூடினாலும் புன்னகைக்கும் முகம்.

மின்னணு இசையின் மூலகங்கள் ஆச்சரியமானவை. Kraftwerk எனும் ஜெர்மானிய இசைக்குழுவினர் அல்லது ஜியார்ஜியோ மோரடோர் ஆகியோரிடமிருந்து துவங்குவதாக என்னால் முடிவுக்கு வரமுடியவில்லை. நாம் அறுதியுட்டுக் கூற முடியாத ஆரம்பநிலை முயற்சிகளும், தொடர்ச்சியும் ஜாஸ் இசைக்காலத்திலிருந்தே துவங்கி விட்டதாக மின்னணு இசைக்கருவிகளின் வரலாறு சொல்கிறது. ஹென்றி கோவெல் எனும் இசைக்கலைஞரும், லியோன் தெரெமின் எனும் இரஷ்யரும் இணைந்து Rhythmicon எனும் முதல் டிரம் மெஷினை உருவாக்கிய வருடத்தில் காந்தி உப்புச்சத்தியாகிரம் செய்து கொண்டிருக்க, முதல் தமிழ் டாக்கியான காளிதாஸ் தென்னிந்தியாவில் தயாரிக்கப்பட்டது.

டிஸ்கோவும் மின்னணு நடன இசையும் ஒட்டியே வளர்ந்தவை. டோனா சம்மர் பாடிய ஹாட் ஸ்டஃப் பாடலுக்கான இசை ஜியார்ஜியோ மோரடோர். டிஸ்கோ இசைக்கு கச்சிதமான உதாரணம் இப்பாடல். இருவரும் சேர்ந்து பணியாற்றிய நாட்களில் டோனா பாடிய “ஐ ஃபீல் லவ்” (1977) பாடலே மின்னணு நடன இசையின் சரியான துவக்கம் என்கிறார் ஜியார்ஜியோ. ஆனால் Kraftwerk குழுவினரின் ஆட்டோபான், டிரான்ஸ் யூரோப் எக்ஸ்பிரஸ் ஆல்பங்கள் இதற்கு முன்பே வெளியாகியிருக்கின்றன. அதிலும் ஆட்டோபான் (1974) ஆல்பத்தின் இசை நேற்றுத்தான் இசைக்கப்பட்டதைப் போலிருக்கும். இன்னுமொரு ஐம்பது ஆண்டுகள் கழித்துக் கேட்டாலும் இதே உணர்வுதான் எழக்கூடும். நிச்சயமாக ஒரு T-800 எதிர்காலத்திலிருந்து ஒலிகளைச் சேகரித்து அவர்களுக்கு அளித்திருக்க வேண்டும். ரஹ்மானின் பல இசைக் கோர்வைகள் Kraftwerkன் பாதிப்பில் எழுந்தவையாக ஊகிக்க முடிகிறது. டஃப்ட் பங்க்கின் “டெக்னலாஜிக்” பாடலையும் அவர் எந்திரன் திரைப்படத்தில் பயன்படுத்தியிருக்கிறார். ஜியார்ஜியோ நடன இசைக்கு வழிவகுத்தவர் என்று ஒப்புக் கொண்டால் Kraftwerkஐ தாராளமாக மின்னணு இசையின் செவ்வியல் மூதாதை எனலாம். அவர்களுடைய ஆல்பங்கள் இன்றுமே புத்துணர்ச்சியுடனிருக்கின்றன. டஃப்ட் பங்க்கின் இசையை விட எனக்கு இவர்களைக் கேட்பதே பிடித்திருக்கிறது. பெளத்தர்கள் மந்திரம் ஓதுவதைப் போன்றொரு meditative quality ஆட்டோபான் ஆல்பத்திலிருக்கிறது. பறவைகள் கூட்டமாக நிலம் நோக்கிச் சரியும் சாயங்காலத்தின் அலையடிப்பையும், உயர எழும் கட்டிடங்களின் ஒழுங்கையும் மின்னணு இசை அளிக்கிறது.

வெறும் நான்கைந்து மின்னணு கருவிகளைக் கொண்டு வெவ்வேறு இசை ஒலிகளைக் கோர்த்து விதவிதமான இசைக்கோர்ப்புகளையும், பாடல்களுக்கான இசையையும் எப்படி தொடர்ந்து உருவாக்க முடிகிறதென்று எனக்கு ஆச்சரியமாகவே இருக்கிறது. பல்வேறு இசைக்கருவிகளின் கலவையான தமிழ் சினிமாப் பாடல்களின் இசையைக் கேட்டு வளர்ந்த எனக்கு மின்னணு கருவி இசையின் விரிவடையும் கற்பனை வியப்பளிக்கிறது. Nothing will be endless. ஆனால் வாழ்வைப் போலத்தான் இசையும் நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடியாத வெளிகளில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

என்னைப் போலவே சில சொந்தத் தியரிகள் உள்ள ஒரு கதாபாத்திரத்தை Arturo Perez-Reverte நாவலொன்றில் சந்தித்தேன். தீவிர இலக்கிய வகை நாவல் அல்ல. ஷெர்லாக் ஹோம்ஸின் தந்தையின் மீது உங்களுக்கு ஆர்வமிருந்தால் அல்லது ராபர்ட் லூயி ஸ்டிவென்சனின் “லாங் ஜானை”* உங்களுக்குப் பிடித்திருந்தால் இந்நாவலும் உங்களுக்குப் பிடிக்கும். நாட்டிகல் சார்ட் எனும் அந்நாவலின் பாத்திரம் Coy சில சொந்த தியரிகளை உற்பத்தி செய்வான். அவற்றில் ஒன்று:

LBTAFFD: Law of Buttered Toast Always Falls Face Down.

இங்கே இதனை அளிப்பதற்காக வாசிக்கையில் ஒருவேளை இக்கட்டுரையைத்தான் இது குறிக்கிறதோ என்கிற சந்தேகத்தோடு…

•••

*லாங் ஜான் – டிரஸர் ஐலண்ட் நாவலின் ஒரு பாத்திரம்.

டஃஃப்ட் பங்கின் டெக்னோலாஜிக் பாடலும் , Kraftwerkன் தி ரோபோட்ஸ் பாடலும் ரஹ்மானின் எந்திரன் திரைப்பட இசையில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

செஸ்லா மிலாஷ் கவிதைகள் ( போலந்து மொழி கவிதைகள் ) : Czeslaw Milosz ஆங்கிலம் : ராபர்ட் ஹாஸ் ,ராபர்ட் பின்ஸ்கி Robert Hass and Robert Pinsky. / தமிழ் : தி.இரா.மீனா

Czeslaw Milosz

Czeslaw Milosz

செஸ்லா மிலாஷ் [ Czeslaw Milosz 1911–2004 ] 1980 ல் போலந்து மொழி யில் இலக்கியத்திற்கான் நோபெல் பரிசு பெற்றவர்.கவிதை, நாவல்கள், கட்டுரைகள்,மொழிபெயர்ப்பு என்று பலதுறை பங்களிப்பாளர்.

எதிர்பார்ப்பு

நீ நம்பும் பொழுதில் நம்பிக்கை உன்னிடமிருக்கிறது

பூமி என்பது ஒரு கனவில்லை ஆனால் வாழும் சதை

அந்தக் காட்சி , தொடுவுணர்வு, பொய்யின்மை

அங்கு நீ பார்த்த எல்லாமும்

கதவிலிருந்து பார்க்கும் தோட்டம் போன்றது.

நீ நுழையமுடியாது.ஆனாலது அங்கிருக்கிறதென்று உனக்குத் தெரியும்

மிகத் தெளிவாகவும் தீட்சண்யமாகவும் பார்க்கமுடியும்

ஒரு புதிய வித்தியாசமான மலரையும் பெயரில்லாத நட்சத்திரத்தையும்

அந்தத் தோட்டத்தில் நாம் கண்டுபிடிக்கலாம்.

நம் கண்களை நாம் நம்பக் கூடாதென்று சிலர் சொல்வார்கள்,

அங்கு ஒன்றுமில்லை,இருப்பதாகத் தெரிகிறது,.

அவர்கள்தான் எந்த நம்பிக்கையும் இல்லாதவர்கள்.

நாம் திரும்பும் கணத்தில் நம் பின்னாலிருக்கிற

உலகத்தை திருடர்கள் பறித்துக் கொண்டது போல அவர்கள் நினைக்கின்றனர்

நம்பிக்கை

உனக்குள் இருக்கும் நம்பிக்கை என்பது

நீ பனித்துளியை அல்லது மிதக்கும் இலையைப் பார்ப்பதானது.

அவை அப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் என்பதால் அப்படியிருக்கின்றன.

நீ கண்களை மூடிக் கொண்டு கனவு கண்டாலும்

உலகம் எப்போதும் தானிருப்பது போலவேயிருக்கும்

இலை ஆற்றுநீரால் சுமந்து செல்லப்படும்.

உன்காலைக் கூரானகல்லால் நீ காயப்படுத்திக் கொள்ளும்போதும்

கல்லிருப்பது நம்பாதங்களைக் காயப்படுத்தத்தான் என்பது உனக்குத் தெரியும்.

மரத்தால் உருவான நீண்ட நிழலைப் பார்

நாமும் மரங்களும் பூமியில் நிழலை வீசுகிறோம்

எதற்கு நிழலில்லையோ அதற்கு வாழ்வதற்கான வலிமையில்லை.

எதிர்கொள்ளல்

வைகறையில் பனியுறைந்த வயல்களினூடே

வண்டியில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தோம்.

ஒரு சிவப்பு இறக்கை இருளிலிருந்து எழுந்த்து.

திடீரென ஒரு முயல் சாலையின் குறுக்கில் ஓடியது

எங்களில் ஒருவர் தன் கையால் சைகை காட்டினார்.

அது பல காலத்திற்கு முன்பு. இன்று இருவரும் உயிருடனில்லை

முயலுமில்லை, சைகை காட்டியவருமில்லை.

அன்பே, அவர்கள் எங்கே, அவர்கள் எங்கே போகின்றனர்

கையின் சைகை அசைவின் கீற்று, கூழாங்கல்லின் சலசலப்பு

நான் துக்கத்தால் கேட்கவில்லை ஆச்சர்யத்தில் கேட்கிறேன்.

மேலும் ஒரு முரண்பாடு

ஆறுகள் பாய்ந்தகொண்டிருக்கிற ,புற்கள் தம்மை புதுப்பித்துக்கொண்டிருக்க்கிற

வெள்ளை மேகங்களின் கீழேயுள்ள ஒரு வீட்டின் விருந்தாளி நான்.

இங்கே பூமியில் நான் செய்ய வேண்டியதை நிறைவேற்றினேனா?

எனக்குத் தெரியாமலேயே நான் அழைக்கப்பட்டுவிட்டால் என்ன ஆகும்

அடுத்த முறை விரைவிலேயே நான் ஞானத்தைத் தேடுவேன்

நான் மற்றவர்களைப் போலத்தான் என்று நடிக்கமாட்டேன்

அதிலிருந்து கேடும் துயரமும்தான் வரும்.

துறக்கும்போது கீழ்ப்படிதலின் விதியை நான் தேர்ந்தெடுப்பேன்

என் பொறாமைக்கண்ணையும் கெட்டநாவையும் ஒடுக்குவேன்

கீழே மின்னும் நகரங்களை அல்லது ஓடை ,

ஒரு பாலம் மற்றும் பழைய தேவதாருக்களைக் காணும் நோக்கத்தோடு

துறவுக் கன்னியர்மாடத்தின் ஒருகுடியிருப்பாளர் வானில் பறக்கிறார்

என்னால் ஒரு பணியில்தான் செயல்பட முடியும்.

எனினும் அதுவும் நிறைவேற்ற முடியாதது.

மறந்துவிடு

மற்றவர்களுக்கு நீ தந்த

துன்பங்களை மறந்துவிடு.

மற்றவர்கள் உனக்குச் செய்த

துன்பங்களை மறந்து விடு.

தண்ணீர் ஓடிக் கொண்டேயிருக்கும்,

வசந்தம் பிரகாசித்து முடியும்

நீ மறந்த பூமியிலேயே நடந்து கொண்டிருப்பாய்.

சில சமயங்களில் தொலைவில் நீ ஒரு பல்லவியைக் கேட்கலாம்

யார் பாடுகிறார்கள் அதன் பொருளென்ன என்று நீ கேட்கலாம்

குழந்தை போலான சூரியனின் இளம்சூடு வளர்கிறது.

பேரனும் கொள்ளுப் பேரனும் பிறக்கின்றனர்

கரங்களால் நீ மீண்டும் வழிநடத்தப்படுகிறாய்.

ஆறுகளின் பெயர்கள் உன் நினைவில் தங்கியிருக்கும்

எத்தனை முடிவற்றவையாய் அந்த ஆறுகள் தெரிகின்றன!

உன் நிலங்கள் தரிசாகக் கிடக்கின்றன.

நகரத்தின் கோபுரம் முன்னிருந்ததைப் போலில்லை

நீ தொடக்க நிலையில் ஊமையாக நிற்கிறாய்.

என்னுடையதல்ல

அவர்களின் உலகம் என்னுடையது என்று நான் வாழ்க்கை முழுவதும்

நடித்தால் அந்த நடிப்பு அவமானகரமானது

ஆனால் நான் என்ன செய்யமுடியும்?ஒரு வேளை நான் திடீரென அலறி

குறிசொல்லத் தொடங்கி விட்டால்.யாரும் என்னைக் கேட்க மாட்டார்கள்.

அவர்களின் திரைகளும் மைக்ரோபோன்களும் அதற்கானவையல்ல.

என்னைப் போன்ற மற்றவர்கள் வீதிகளில் அலைந்து

தனக்குள்ளாகவே பேசுவார்கள்.பூங்காக்களின் பெஞ்சுகளில்.

அல்லது சந்துகளின் நடைபாதைமேல் தூங்குவார்கள்.

எல்லா ஏழைகளையும் அடைப்பதற்கு

போதுமான சிறைகளில்லை.நான் சிரித்து அமைதியாகிறேன்.

அவர்களால் என்னைப் பிடிக்க முடியாது

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களோடு விருந்து—நான் அதை நன்றாகச் செய்கிறேன்.

பொருள்

நான் இறக்கும்போது, உலகின் உள்பூச்சைப் பார்ப்பேன்.

மற்றொரு புறத்தில் பறவைகள்,மலைகள்,சூரியாஸ்தமனத்திற்கப்பால்

உண்மையான பொருள் குறிவிலக்கிற்காகத் தயாராக இருக்கும்

எது சேர்க்க முடியாமலிருந்ததோ அது சேர்க்கப்படும்

எது புரிந்து கொள்ளமுடியாத்தாக இருந்ததோ அது புரியும்

-இந்த உலகிற்கு உள்பூச்சே இல்லையெனில்?

மரத்தின் கிளையிலிருக்கும் பறவை அடையாளமில்லையெனில்,

ஆனால் கிளையின் மேல் பறவையெனில்?இரவும் பகலும்

ஒன்றையொன்று தொடர்வதில் பொருளில்லையோ?பொருளில்லையெனில்?

இந்த பூமியின் மேல் பூமியைத் தவிர எதுவுமில்லையெனில்?

-அப்படி இருந்தாலும் அது தொடரும்

உதடுகளிலிருந்து பிறந்த வார்த்தை அழியும்

விண்மீன்களினூடே சுழலும் அண்டங்களுக்கிடையே

சலிப்பின்றி ஓடிக்கொண்டேயிருக்கும் தூதுவர்

அழைத்தும், எதிர்த்தும் ,கதறியும்.

மிகச் சிறிய அளவில்

நான் மிகச் சிறிய அளவு சொன்னேன்

நாட்கள் குறுகின

குறுகிய நாட்கள்

குறுகிய இரவுகள்

குறுகிய ஆண்டுகள்.

நான் மிகச் சிறியஅளவு சொன்னேன்

நான் அவற்றைப் பின்பற்ற முடியவில்லை.

மகிழ்ச்சியில்

கசப்பில்

ஆசையின் தீவிரத்தில்

நம்பிக்கையில்

என் இதயம் களைப்புற்றது.

திமிங்கலத்தின் தாடைகள்

என்னைக் நெருக்குகின்றன.

பாலைவனத் தீவுகளின் கரையில்

நிர்வாணமாய் படுத்துக் கிடக்கிறேன்.

உலகின் வெள்ளை திமிங்கிலம்

என்னைத் தன் குழிக்குள் இழுக்கிறது.

எனக்கு இப்போது தெரியவில்லை

அதற்குள் இருந்த எல்லாமும் உண்மையென்று.

———————————

கவிதையின் விடுதலை / நிகனோர் பார்ரா – நேர்காணல் (தமிழில் : ராஜேஷ் சுப்ரமணியன் )

நிகனார் பார்ரா

நிகனார் பார்ரா

1914 ம் ஆண்டு சிலி (சிலே -Chile ) நாட்டில் பிறந்த நிகனோர் பார்ரா , ஸ்பானிய மொழியின் மிக முக்கியக் கவிஞர். பல முறை நோபல் இலக்கியப் பரிசுக்காகப் பரிந்துரைக்கப்பட்டவர். நூற்றாண்டைக் கடந்து வாழும் கவி ஆளுமை.

அவரது ” கவிதைகளும் எதிர்க்கவிதைகளும் ” (Poems & Antipoems ), ஸ்பானிய மொழியின் மிக முக்கியமான கவிதைத் தொகுப்பாகக் கருதப்படுகிறது. தன்னை, “எதிர்க்கவிஞன் ” என்று பிரகடனப்படுத்திக்கொண்டவர். எளிமையான வார்த்தைகளுடன், நாம் அன்றாடம் எதிர்கொள்ளும் அனுபவங்களையும் புற உலகப் பொருட்களையும் கொண்டு, அபார வீச்சுடன் வெளிப்படுபவை அவரது கவிதைகள். கேலியையும், நகைச்சுவையையும், நையாண்டியையும் ஆயுதங்களாகக் கொண்டு சமூகத்தையும், மதிப்பீடுகளையும் கேள்விக்கு உட்படுத்துபவை அவரது கவிதைகள்.

சுற்றுச்சூழல் அழிவுகளால் மனித இனம் அழிவுப் பாதையில் செல்லுவதை அவரது பிற்காலத்திய கவிதைகள் பிரதிபலிக்கின்றன. சூழலியல்-கவிஞர் (eco-poet ) என்றும் அழைக்கப்படும் அவர், Marie-Lise Gazarian Gautier என்பவருக்கு அளித்தப் பேட்டியிலிருந்து (1989) பெரும்பகுதி கீழே:

கே: லோர்க்காவின் “நாடோடிப் பாடல்புத்தகம் ( Gypsy Songbook) ” நூலின் தாக்கம் உங்களுடைய முதல் கவிதைத் தொகுப்பில் ( “Cancionero sin nombre” ) இருந்தது என்று நினைக்கிறீர்களா?

ப: கட்டாயம், எல்லா வகைகளிலும் இருந்தது.

கே: “புதிர் ” ( Puzzle ) எனும் உங்கள் கவிதையில், ” ஒரு முட்டாளாகவே நடித்துவிட்டு , ஒன்றிற்கு பதில் இன்னொன்று சொல்லிச் செல்வது மேல் ” என்று கூறுகிறீர்கள். உங்களுடனான இந்தப் பேட்டியும் ஒரு எதிர்-பேட்டியாகவே மாறி விடுமோ?

ப: நீங்கள் அவ்வாறு நினைப்பது சரியாகவே இருக்கும், ஏனெனில் நான் தொடர்ந்து எப்பொழுதும் அறிவுத்தன்மைக்கும், அறிவற்றதன்மைக்கும் இடையே இடம் மாறிக் கொண்டே இருக்கிறேன். பரந்து விரிந்த நிறமாலையின் (spectrum ) எந்த ஒரு இடத்திலும் தேங்கி நின்று விடக்கூடாது எனும் உள்மனக் கட்டமைப்புடன் இருக்கிறேன். இந்தப் பேட்டியும் வெறுப்படைய வைக்கக் கூடிய ஒன்றாக மாறிவிடக் கூடும்.

 ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்


கே: “வெறுப்படைய வைக்கக் கூடிய ” என்று கூறுவதின் பொருள் என்ன ?

ப: அது என்னப் பொருளை உணர்த்துகிறதோ, அது தான்- கூடுதலாக ஒன்றும் இல்லை.

கே: சிலி (சிலே ) நாடு, ஒரு கவித்துவம் மிகுந்த நாடாகக் கருதப்படுகிறது. ரூபென் டாரியோ (Ruben Dario ) எழுதிய “அஸுல் ” (Azul ) எனும் நூலின் மூலம், Modernismo என்றழைக்கப்படும் நவீனத்துவ இலக்கிய இயக்கம் அங்குதான் தோன்றியது. நோபல் இலக்கியப் பரிசு பெற்ற பாப்லோ நெருடா மற்றும் கேப்ரியலா மிஸ்ட்ரல் ஆகியோர் பிறந்த நாடு சிலி. கவிதை செழித்தோங்கும் நாடாக ஏன் சிலி அமைந்திருக்கிறது?

ப: மேற்சொன்ன பெயர்களுடன் நோபல் பரிசு பெற்றிருக்கவேண்டிய Vicente Huidobro வின் பெயரையும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். நீங்கள் எழுப்பியக் கேள்வி குறித்து ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட தருணங்களில் நானும் யோசித்திருக்கிறேன். பொதுவாக சொன்னால், கவிஞர்கள் பலரும் சிலி நாட்டை சேர்ந்தவர்களாக இருப்பது ஒரு தற்செயல்தான். எல்லா விஷயங்களின் மேலும் ஏன் சட்டத்திட்டங்களைத் திணிக்க வேண்டும்? இருப்பினும், நீங்கள் விடாப்பிடியாகக் கேட்பீர்களெனில், சிலி நாடு புவியியல் ரீதியாகத் தனிமைப்படுத்தப் படுத்தப்பட்டிருப்பது மேற்சொன்னதற்கு ஒரு காரணமாக இருக்கும் என்று ஊகிக்கிறேன். அருமையான பல வைன் (wine ) பானங்கள் அங்கேத் தயாரிக்கப்படுகின்றன என்பதையும் நீங்கள் மனதில் கொள்ள வேண்டும். ஆகவே, தனிமையும், வைனும் கவித்துவ ஊற்றுடன் ஏதோ ஒரு வகையில் தொடர்புக் கொண்டுள்ளன.

கே: உங்கள் கைகளின் கீழே ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்துடனேயே செல்வதை நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள். ஒரு கவிஞன் என்பவன், தனது காலத்தைப் பதிவு செய்பவனாக நீங்கள் கருதுகிறீர்களா?

ப: ஆம், ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்துடனேயே நான் வலம் வருகிறேன் என்பது உண்மைதான்; சொல்லப் போனால், ஒரு குரல் பதிவும் செய்யும் கருவியையோ (tape recorder ), கேமராவையோ எடுத்து செல்லவும் விரும்புவேன், ஏனெனில் கவிதை தன்னிச்சையாக, உரையாடல்கள் மற்றும் பேச்சிலிருந்து திடீரென எந்தத் தருணத்திலும் பிறக்க வாய்ப்புண்டு. “Hojas de Parra ” எனும் எனது சமீபத்திய நூலில் உள்ள பல கவிதைகள், நான் காதால் கேட்ட சொற்றொடர்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது; அவற்றை, இயன்றவரை இயல்பு மாறாமல் பயன்படுத்தி இருக்கிறேன் அந்தக் கவிதைகளில். கவிதை என்பது ஒரு உரையாடல் என்னும் கருத்தாக்கத்துடன் தொடர்பு கொண்டது இது. எனவே நான் உரையாடல்களுடன் நேரடி நெருக்கத்தை உண்டாக்கிக் கொள்கிறேன்; முன்னரோ, நான் கேட்ட விஷயங்களை விவரித்து எழுதும் பழக்கம் கொண்டிருந்தேன்..

கே: ஒரு கவிஞனின் வேலை என்ன: ஒரு உலகை உண்டாக்குவது, அந்த உலகை புரிந்துக் கொள்ளும்படியாக மாற்றுவது, அதை அழிப்பது அல்லது அதனை போலித்தனங்களில் இருந்து விடுவிப்பது, இவற்றில் எது?

ப: சுற்றுச் சூழல் சீரழிந்துப் போவதையும், வாழ்வுத் தொடர்ச்சி பற்றியும் நான் செவி மடுக்க வேண்டும். தற்காலத்தில், கவிஞர்கள், எழுத்தாளர்கள் மற்றும் வாசகர்கள் அனைவரும், இந்த உலகை அழிவிலிருந்துக் காப்பாற்றுவதற்கான செயல்பாடுகளில் ஒருங்கிணைத்துக் கொள்ள வேண்டும். பழையப் பிரிவினைகளும் ( யார் எதை செய்யவேண்டும் என்பது போன்றவை) வேற்றுமைகளும் அழிந்து இந்த புதிய முக்கியத்துவங்கள் புரிந்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

கே: ஆகவே, நாம் இந்த உலகைக் காக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறீர்கள் ?

ப: ஆமாம், முதலில் நமது பூமியைக் காப்பாற்ற வேண்டும். இந்தக் குறிக்கோளை அடைந்துவிட்டோம் என்றால் ( ஏற்கனவே காலம் கடந்து விட்டது என்றுப் பலரும் கருதுகிறார்கள்), நாம் முன்னர் கடந்தக் காலங்களில் ஈடுப்பட்ட பொழுதுப் போக்குகளில் ஈடுபடலாம்.

கே: கட்டுக்கதைகளை அழித்தொழிப்பவர் என்று அறியப்படுகிறீர்கள். அதனை ஒப்புக்கொள்கிறீர்களா?

ப: அப்படி ஒரு அடையாளம் பெறுவதுப் பற்றி மகிழ்ச்சியே அடைகிறேன், ஏனெனில், நான் கருதுவது என்னவென்றால், நமது புராதனக் கலாச்சாரம் மற்றும் அதனுடன் தொடர்புக் கொண்ட அணைத்து முன்னுதாரணங்கள் மற்றும் செயற்பாடுகளால் தான், நமது உலகம் இப்போது ஒரு முடிவை/அழிவை நோக்கி செல்லும் நிலையை அடைந்துள்ளது. அத்தகைய முன்மாதிரிகள் மற்றும் முன் உதாரணங்கள் அனைத்தும் அழுகிய மீன்களின் நாற்றம் கொண்டவையாகவே நான் கருதி வந்திருக்கிறேன். அணு குண்டுகளால் உண்டான நாசமும், சுற்று-சூழலியல் அழிந்ததும், விதியினால் ஏற்பட்டவை அல்ல. நம் சமூகத்தை ஆளும் இரண்டு நாசக் காரத் தத்துவங்களால் ஏற்பட்டவை அவை – முதலாளித்துவமும் , சோசியலிச பொது உடமைக் கோட்பாடும் ( அது உருவான, வளர்ந்த வகையினால்) தான் அவை.

images (5)
கே: ” கடவுள் உலகத்தை ஒரு வாரத்தில் உருவாக்கினார் , நான் அதை ஒரு கணத்தில் அழித்து விட்டேன் ” எனும் உங்கள் கவிதை வரியை விளக்க முடியுமா ?

ப: அந்தக் கவிதையின் பொருள் என்ன என்று எனக்குத் தெரியாது. கவிதைகளையோ , ஹாஸ்யங்களையோ விளக்குவதில் எனக்கு அவ்வளவு ஆர்வம் இல்லை. ஒரு ஹாஸ்யத் துணுக்கு, உங்களை உடனே சிரிக்க வைக்க வேண்டும்; ஒரு கவிதை உடனே உங்கள் உள் -மூளையைத் தாக்க வேண்டும்- அவ்வாறு அது செய்யாவிட்டால் , எந்த அளவு விளக்கம் கொடுத்தாலும், எந்த வித்தியாசத்தையும் ஏற்படுத்தப் போவதில்லை.

கே: “பெயர் மாற்றம் ” ( Change of Name- “Cambios de nombre ” ) எனும் உங்கள் கவிதையில் , ” சுய மரியாதை உள்ள எந்தக் இந்தக் கவிஞனும், அவனுக்கேயான சுய-அகராதியை வைத்திருக்க வேண்டும்; நான் சொல்ல மறந்து விடுவதற்கு முன்னர் ஒன்று சொல்ல வேண்டும்- கடவுளுடையப் பெயரைக் கூட மாற்ற வேண்டும்” என்று சொல்கிறீர்கள். உங்களுடைய அகராதியில் என்னென்ன வார்த்தைகள் இருக்கின்றன மற்றும் கடவுளுக்கு என்னப் பெயர் கொடுத்து உள்ளீர்கள்?

ப: இதற்கு நான் பதில் சொல்வதற்கு முன்னர் ஒரு விஷயத்தை சொல்ல விரும்புகிறேன். ஒருவர், ஒரு கவிதையின் சொற்களையும், அதை எழுதிய ஆசிரியனின் உணர்வுகளையும் குழப்பிக்கொள்ளக்கூடாது. எந்தக் கவிதையுடனும் என்னை நானே ஒன்றுப் படுத்திப் பார்ப்பதில்லை, சிலத் தயக்கங்கள் இல்லாமல். முகமூடிகள் அணிந்து செயல்படுவது என்னுடைய படைப்புகளில் அதிகம் – பிரெஞ்சுக் கவிஞர் ரைம்போவுடன் (Rimbaud ) பல ஒற்றுமைகள் இந்த விஷயத்தில் உண்டு. எதிர்-கவிதை என்பது ஒரு புதிய சித்தாந்தம் என்று நினைக்கக்கூடாது. ஒன்றைச் சார்ந்து பேசுவதோ அல்லது மறுதலித்துப் பேசுவதோ கவிதை ஊடகத்தில் தம்மளவில் சுயமாகத் தாமே தனித்து நிற்கவேண்டும்; இல்லையெனில், அவை பொருத்தமற்று, பொருளற்றுப் போய்விடும்.

கே: ஒரு எதிர்க் கவிஞனின் மொழி எது? இருக்கும் மொழியை அழித்து, புதிய சொற்களை உண்டாக்குகின்றானா அவன், மொழியை மறு-உருவாக்கம் செய்ய?

ப: நான் கவிதைகள் எழுதத் துவங்கியபோது, இருவகையான மொழிகளைக் கண்டேன்: கவிஞர்கள் பயன்படுத்திய ” கவி மொழி” மற்றும் தெருக்களில் வாழ்ந்த சாதாரண மனிதர்கள் பயன்படுத்திய “இயல்பான / சாதாரண” பேச்சு மொழி. இவற்றின் இரண்டிற்கும் இடையே இருந்த பெரும் பிளவிற்கான காரணத்தை நான் கண்டறிய முடியாததால், இந்தப் பிரிவை/பிளவை அழிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்ந்தேன். சாதாரண நடைமுறை மொழி தினசரி அனுபவங்களுக்கு நெருங்கியதாக இருந்த அதே சமயத்தில், “கவி மொழி” காலத்திற்கு ஒவ்வாத குணத்தையும், மற்றக் குறைகளையும் கொண்டிருந்ததாக நம்பினேன். ஆகவே, பேச்சு மொழியில் அமைந்த கவிதையை முயற்சிக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்- அந்த உள்ளுணர்வு சரி என்றும் பிற்பாடு சரியானது என்று உறுதி ஆனது, ஹெய்டெக்கரை (Heidegger ) வாசித்தப் பிறகு. அந்தத் தத்துவ அறிஞர் சொல்வார் , மொழியின் சாராம்சம் கவிதை என்று. இந்த விதிமுறையை சற்றே மாற்றி நான் கூறுவேன் – பேச்சு மொழியின் சாராம்சமே கவிதை என்று. இறுதியாக, நான் இலக்கியத்திற்கு எதிரானவன் என்று அறிவித்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை – ஏனெனில், இலக்கியமும் மனித அனுபவத்தின் ஒரு பகுதியே ஆகையால், கவிதைக்கான ஒரு நல்லத் தொடக்கப் புள்ளியாக அது அமையக் கூடும். ஆகவே, ஒரு பேச்சுக் கவிதையின் இடையே ஒரு ” தேய்ந்துப் போன / நைந்துப் போன ” ( cliche ) சொல்லைக் கண்டு ஆச்சர்யப் படக்கூடாது.

கே: கவிதைக்கு என்னென்ன புதிய சொற்கள், சொற்றடர்களை நீங்கள் அறிமுகப் படுத்தியுள்ளீர்கள் ?

ப: எதிர்-கவிதை, முழு அகராதியையும் திறப்பதற்கு ஒரு வாயிலை தோற்றுவிக்கிறது. எந்த ஒரு வார்த்தையையும் தூக்கி எறிந்து விடக் கூடாது. அதன் காரணமாக, ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ஏதேனும் ஒரு கவிதையில் இடம் பெறத் தகுதிக் கொண்டதே.

கே: பழக்கத்தில் தேய்ந்துப் போன /பொருள் இழந்துப் போன சொற்களைக் கவிதைகளில் பயன்படுத்தி, அக்கவிதைகளில் அவை பொருத்தமாக அமைவதற்கேற்றார் போல் செய்ய எவ்வாறு முடிந்தது?

ப: ஒரு தேய்ந்துப் போன சொல்லை மையமாக வைத்து அமைக்கும் கொலாஜ் போன்றது அது. அத்தகைய ஒரு சொல், தன்னுடைய தனித்தன்மையை ஒரு எதிர் கவிதையில் தக்க வைத்துக்கொள்வதில்லை, ஆனால், அக்கவிதையை ஒரு விசேஷமான விளைவை, தாக்கத்தை உண்டாக்கும். கூடைப் பந்தாட்டத்தில் பந்தைத் தூக்கி எறிவது போன்றது அது- பந்தை குறிப்பிட்ட முறையில் சுழற்றி எரிய வேண்டும், புள்ளிகள் பெறுவதற்கு; பழைய முறையில் ஏதோ சும்மாத் தூக்கி எறிந்தால் போதாது.

கே: இந்த உலகைப் பற்றிய யதார்த்தமான ஒரு பார்வை உங்களுக்கு இருக்கிறதா, ஒரு எதிர்-கவிஞன், சூழலியல் கவிஞன் என்ற முறையில் ?

ப: அனைத்துப் புலன் உணர்வுகளும், அனைத்து அனுபவங்களும் ஒரு முழுமையின் ஒரு பகுதியே என்றும், அவை கவிதைகளுடன் ஒன்றிணைக்கப்பட வேண்டும் எனும் அனுமானத்துடனேயே இருக்கிறேன். ஒரு கவிஞனின் வேலை, இந்த பிரபஞ்சத்தைப் பற்றிய ஒரு வரைவை உருவாக்குவதே.

images (1)
கே: ” நிகனோர் பார்ராவின் கவிதைகள்” ( “La Poesia de Nicanor Parra “)

எனும் தனது புத்தகத்தில், Marlene Gottlieb சொல்கிறார், ” கவிதையின் விடுதலையை நீங்கள் சாதித்து விட்டீர்கள் ” என்று. பழையக் கவிதை மொழியை கைவிட்டு, முதலில் எதிர்-கவிதையையும் பின்னர் சூழலியல் -கவிதையையும் நீங்கள் கைக்கொள்ளவும், அவற்றை உருவாக்கவும் உங்களைத் தூண்டியது எது?

ப: மரபார்ந்த கவிதை, சாதாரண மனிதனின் அனுபவங்களை எதிரொலிக்கவில்லை என்றே நான் எப்போதும் கருதி வந்துள்ளேன்; அத்தகைய அனுபவங்களை ஒரு தனித்த தளத்திற்குத் தள்ளி வைத்து விட்டது. அனுபவங்களை ஆராய்ந்து, அவற்றை அவை உள்ளபடி எழுதுவது, குறிப்பாக அலங்காரங்கள் இல்லாமல் எழுதுவது சரியாக இருக்கும் என்றே நான் கருதினேன். ” யதார்த்தவாதம்” என்பது நான் சொன்ன இந்த நம்பிக்கையைத்தான் பிரதிலிபலிக்கிறது எனில்,என்னுடைய எதிர்-கவிதை அதனுடன் அதிகத் தொடர்பு கொண்டது- குறியீடுகள், படிமங்கள் போன்றவற்றுடன் உள்ள தொடர்பை விட.

கே: 1938 ம் வருட தலைமுறையை ( The generation of 1938) சேர்ந்தவர் நீங்கள்; அந்த இயக்கத்தின் போர்க்குரல், ” உருவகத்துடன் சண்டையிடுங்கள்; காட்சியியலின் மரணம், யதார்த்தம் நீண்டு வாழட்டும், மீண்டும் தெளிவு பிறக்கட்டும்”. உங்கள் கவிதையை இந்த போர் முழக்கம் பிரதிநிதித்துவப் படுத்துகிறதா?

ப: நான், உவமைகள், உருவகங்கள், படிமங்கள் போன்றவற்றைப் பயன்படுத்துவதில்லை. என்னுடைய அக்கறைகள் வேறானவை. ரைம்போ, குறியீட்டாளர்கள், நவீனத்துவர்கள் ( Modernistas ) போன்றவர்கள் போல, புலன் ஆகாத விஷயங்களைத் தேடி நான் போவதில்லை. ஒரு சாதாரண மனிதனின் பார்வையில், யதார்த்தம் எப்படி தோன்றுகிறதோ, அதை அவ்வாறே உருவாக்குவதையே நான் விரும்புகிறேன்.

கே:அப்படியெனில், உங்களை “தெளிவு மற்றும் வெளிச்சத்தின் ” கவிஞர் என்று அழைக்கலாமா ?

ப: நான் எனது இருபதுகளில் இருந்தபொழுது, இதுவரை வெளியிடப்படாத ( ” பகல் பொழுதின் வெளிச்சம்”- “The Light of Day” ) எனும் நூலை எழுதினேன். அந்தப் புத்தகத்தில் இருந்துதான், ” தெளிவு” எனும் கருத்தாக்கம் பெற்றேன். பல காலத்திற்கு முன்னர் எழுதப்பட்ட , பெருமைவாய்ந்த சிலி நாட்டு விமர்சகரும் கவிஞரும் ஆன டோமஸ் லகோவின் அறிவார்த்தமான ஒரு கட்டுரையின் அடிப்படையில் கேட்கிறீர்கள் என்று நினைக்கிறன்.

கே: கவிதைகளை , ” இரவின் கவிதைகள் ” மற்றும் “விடியலின் கவிதைகள் ” என்று இருவகைகளாகப் பிரிப்போமாயின் , நீங்கள் உங்கள் கவிதைகளை பாப்லோ நெருடாவின் கவிதைகளோடு எந்த வகையில் ஒப்பிடுவீர்கள்?

ப: அவரே பல முறை சொன்னதுபோல, நெருடாவின் கவிதைகளை ” இரவின் கவிதைகள் ” என்றேக் ,கொள்ளவேண்டும். இருப்பினும், காலப்போக்கில் அவர் “விடியல் கவிதைகளையும்” எழுத முற்பட்டார் (உதாரணம், “Extravagario ” மற்றும் ” The Primary Odes” ). என்னுடைய விஷயத்தில்,நேர்மாறாக நடந்தது; நான் ” பகல் பொழுதின் கவிதைகள்” ( Poetry of Day) மற்றும் “விடியல் கவிதைகளுடன்” தான் துவங்கினேன்; இருப்பினும், எனது கவிதைகளில் நிழல்களின் இருப்பையும், மதிப்பையும் மறுக்கமுடியாது. “கற்பனையான மனிதன் ” ( “The Imaginary Man” ) போன்ற கவிதை, இசை நயத்துடனும், குறியிடுகளுடனும் இருப்பதற்கு வெட்கம் கொள்ளவில்லை.

கே: புதிர்த்தன்மையும் , தெளிவுத்தன்மையும் ஒன்றின் மேல் ஒன்று ஒரே நேரத்தில் இயங்குவதை எவ்வாறு உருவாக்குகிறீர்கள்?

ப: நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதைப் பற்றி எனக்கே உறுதியாகத் தெரியவில்லை. ஒரு வேளை , வாசனைகளை நன்றாக முகரும் திறன் எனக்கு இயல்பிலேயே நன்றாக அமைந்திருப்பதால் இருக்கக் கூடும்.

கே: பார்வைத் திறனை விட அதிகப்படியாக அமைந்திருக்கும், மூக்கினால் வாசனைகளை நுகரும் திறனாலா?

ப: இல்லை,ஒரு உருவகத்தன்மைக்காக , உவமானம் போல சொன்னேன்; “பார்வை வாசனையும் “, ” மூக்கினால் முகரப்படும் வாசனையும் ” வெவ்வேறாக , ஆனால் இருக்கின்றன. அதனை, ஏழாவது அறிவு என்றும் அழைக்கலாம்.

கே: உங்கள் முதல் கவிதைகள் 1937 ஆம் ஆண்டு, ” Cancionero sin nombre” எனும் தலைப்பில் வெளிவந்தது. உங்களுடைய இரண்டாம் நூல், ” கவிதைகள் மற்றும் எதிர்-கவிதைகள்” 1954 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது. ” கவிதைகள்” மற்றும் “எதிர்-கவிதைகள் ” ஆகிய பதங்களை விளக்க முடியுமா?

ப: எதிர்-கவிதை எனும் கருத்தாக்கத்தை நான் தான் தோற்றுவித்தேன் என்று நினைத்திருந்தேன். அப்படி ஒரு பெயர் ஏற்கனவே இருந்தது என்பது எனக்குத் தெரியாமல் இருந்தது. பிரெஞ்சுக் கவிஞர் Henri Pichette எழுதிய Apoemes எனும் புத்தகத்தில் இருந்து எனக்கு அது வந்தது. அந்தப் புத்தகத்தை நான் Oxford பல்கலைக்கழகத்தில் ஒரு புத்தகக் கடையில் 1949 ஆம் வாக்கில் பார்த்தேன். அந்தப் புத்தகம் என்னை வெகுவாகக் கவர்ந்தது; உடனடியாக எதிர்-கவிதை எனும் பதம் என் மனதிற்கு வந்தது. அந்த பிரெஞ்சுக் கவிஞரின் புத்தகம் Antipoems என்று தலைப்பிடப்பட்டிருந்தால், இன்னும் பொருத்தமாக இருந்திருக்கும்,ஏனெனில், எதிர்-கவிதை எனும் சொல், வலிமையானதாக,அதிக தாக்கத்தை உண்டாக்குவதாக இருக்கிறது. அந்தப் பதம் என் சிந்தனையில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது, நான் கடைசியில் தைரியமாக எனது புத்தகம் ஒன்றின் தலைப்பாக அதைப் பயன்படுத்தும் வரை. ஆனால், எதிர்-கவிதை என்பதுடன் ஏதோ வேறு ஒன்றையும் சேர்க்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்; ஆகவே,” கவிதைகள்” எனும் பதத்தையும் சேர்த்து, ” கவிதைகள்- எதிர்-கவிதைகள் ” என்று பெயரிட்டேன். அவ்வாறு செய்ததின் காரணம், எதிர்-கவிதை என்பது, முரண்பாடுகளுடன் தொடர்பு கொண்டது; அது, யதார்த்தத்தின் ஒரு பாதி அளவுடன் திருப்தி அடைந்துவிடுவதில்லை; அனுபவத்தின் முழுமையை ஆட்கொண்டதாக அது இருக்கவேண்டும். ஆராய்ந்து, அலசிப் பார்க்கும் கவிதை வகை அல்ல அது; ஒரு செயற்கையான வகைப்பாடுதான் . அந்த நாட்களில், நான் இயற்பியல் மாணவனாகவும் இருந்தேன். Bohr எனும் இயற்பியல் விஞ்ஞானியின் ஆராய்வுப் படி, ஒவ்வொரு அணுவின் மத்தியில், நேர்மறை சக்தி கொண்ட துகளும், அதை சுற்றி வட்டப்பாதையில், எதிர்மறை சக்தி கொண்ட துகளும் உண்டு. ஆன்மீக உலகிலும், நேர்மறை மற்றும் எதிர்மறை குணங்கள் பற்றிய கருத்தாக்கம் உண்டு. அதே பாணியில், கவிதையும், எதிர்-கவிதையும்.

கே: தாங்கள் இப்போது சூழலியல்-கவிதைகளும் எழுதுகிறீர்கள்; அவற்றில், எதிர்-கவிதையும் ஒரு பங்கு வகிக்கமுடியுமா?

ப: கண்டிப்பாக. எதிர்-கவிதையின் அடிப்படை முகாந்திரம், எந்த வகையான கண்முடித்தனமான நம்பிக்கையையும் மறுதலிப்பது, நான் அந்த சமயத்தில் (எதிர்-கவிதையில்) எடுத்துரைக்கும் விஷயத்தைத் தவிர. ஆகவே, உறுதிப்படுத்துதல்-மறுதலித்தல் ( Affirmation -Negation ) எனும் எதிர்மறைகளுடன் ஒரே நேரத்தில் நான் செயல்படவேண்டும். அந்த வகையில், எதிர்-கவிதை என்பது ஒரு விதத்தில் Taoist கவிதைதான் ( சீனத் தத்துவம்- நேர்மறையும் எதிர்மறையும் ஒன்றுடன் ஒன்று கூடியே வாழும்; ஒன்றின் பிம்பம் தான் மற்றையது எனக் கூறுவது). கடந்தப் பத்தாண்டுகளாக நான் Taoist தத்துவத்தில் ஆர்வம் கொண்டிருக்கிறேன் என்பது தற்செயல் அல்ல. பார்வை, முகருதல் மற்றும் மற்றப் புலன்கள் சம்பந்தமாகவும், உள்ளார்ந்த (உள்முக, அக) ஆராய்ச்சியிலும், TaoTeChing தத்துவம் கருத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும். அத்தகைய ஒரு தத்துவத்தின் தொடர்பு இல்லாமல் என்னை கற்பனை செய்துப பார்க்க இயலவில்லை இப்பொழுது.

கே: உங்களுக்கு ” கடவுள்” எவ்வாறு அர்த்தப்படுகிறார்?

ப: எனக்கு, கிறிஸ்துவர்களின் கடவுளோ அல்லது வேறு தனிப்பட்ட கடவுள்களோ இல்லை; இருப்பினும் தவிர்க்க முடியாத வகையில் சிறுவயதிலிருந்தே கிறிஸ்துவ மதத்தின் பாதிப்பு ஓரளவு இருந்துவந்திருக்கிறது. சிறுவயது முதலே , நம் உள்ளே ஆழமாக ஏற்றப்பட்டிருக்கிறது என்பதால், ஒரு நாத்திகன் கூட ஏதோ ஒரு சமயத்தில் திடீரென ஒரு கத்தோலிக்க பாதிரியிடமிருந்து புனிதப் பிரசாதத்தைப் பெற்றுக்கொள்வது ஆச்சரியம் அளிக்காது.

கே: உண்மைதான்,ஆனால் நீங்கள் நாத்திகவாதி இல்லையே?

ப: இல்லை, நான் என்னை நாத்திகவாதியாக அழைத்துக் கொள்ளமாட்டேன். இந்த விஷயத்தை சரியான முறையில் அணுகவேண்டுமென்றால், Taoist முறையில் தான் செய்ய வேண்டும். ஆகவே, என்னை நானே விவரித்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றால், நான் சொல்வேன்,நான் ஒரு Taoist துறவி என்று, அல்லது ஒரு Taoist துறவியின் சீடன் என்று.

கே: உங்கள் குழந்தைகளுடன் உங்களுக்கு சிறப்பான உறவு இருக்கிறதல்லவா ?

ப: அவர்கள் அனைவருடனும் என்னுடைய உறவு சீராக இருக்கிறதென்றே சொல்வேன் ; ஆனாலும் என்னுடைய குழந்தைகளில் ஒருவரிடம், பெரும் பிரச்சனைகளை அனுபவித்து வருகிறேன், அதைப் பற்றி பேசவே முடியாத அளவிற்கு.

கே: உங்களுக்கு மொத்தம் எத்தனை குழந்தைகள்?

ப: ஆறு.

கே: உங்களுக்கு மிகவும் கவலை ஏற்படுத்தும் விஷயங்கள் என்னென்ன ?

ப: தற்போதய காலத்தில்,நமது கிரகம் அழியாமல் வாழ்வதுப் பற்றி மிகவும் கவலைப்படுகிறேன். இதனைப் பலமுறைகளிலும் சொல்லி இருக்கிறேன், இருப்பினும், திரும்ப சொல்வதில் தயக்கமில்லை. நான் மிகவும் அக்கறைக் கொள்வது,இந்த பூமியின் ஆரோக்கியத்திலும், சுற்றுசூழல் அழிந்துவிடாமலிருப்பதிலும். மற்றும் , அணு ஆயுதப் பேரழிவைத் தடுப்பதிலும் . மற்ற வேறு விஷயங்களில் முன்பு நான் ஆர்வம் கொண்டிருந்தேன்- புதிராகக் கடந்து செல்லும் காலம், நோய்கள்,மறுக்கப்பட்ட காதல் போன்றவற்றில். ஆனால், இன்று நம்மை எதிர்நோக்கி இருக்கும் பிரச்சனைகளோடு ஒப்பிடும்பொழுது , இவை எல்லாம் மேலோட்டமான ஆடம்பர விஷயங்கள் .

******************************

( Email: thesrajesh@gmail.com)

(Parra, Nicanor, and Marie-Lise Gazarian Gautier. “Nicanor Parra.” In Interviews with Latin American Writers, pp. 173-97. Elmwood Park, IL: Dalkey Archive Press, 1989)