Category: அக்டோபர்

ஒரு பைத்தியத்தின் உளறல் / சிபிச்செல்வன்

உரையாடிக்கொண்டிருக்கிறேன்
மழையுடன்
ரகஸியமாக
அவ்வளவு கிசுகிசுப்பாக

•••
ஒரு பைத்தியத்தின் உளறலைப் போல
பிதற்றிக்கொண்டிருக்கிறது இந்த இரவு
யாருக்கோ ஒரு மெல்லிய விசும்பலைப் போல அது கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது
இன்னும் சிலரின் காதுகளில் ரகஸியமாக ஒரு மௌன மொழி கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது
அது பைத்தியத்தின் மொழியை
நள்ளிரவைப்போல உளறிக்கொண்டிருக்கிறது
•••
உருளைக் கிழங்கு

உருளைக் கிழங்கு எனக் கேட்கிறாள் பணிப்பெண்
அது என்ன?
அது என்ன? என நான் கேட்கிறேன்
பொட்டாட்டோ பொட்டாட்டோ எனக் கேட்கிறாள்
தற்போது
எனக்கு உருளைக் கிழங்கும் தெரியாது
பொட்டாட்டோவும் தெரியாது எனச் சொன்னால்
கேலியாக சிரிக்கிறாள்
இது உருளைக்கிழங்கிற்கும் பொட்டாட்டோவிற்கும் தெரியுமா எனக் கேட்டு
அதிர்ந்து நிற்கிறது
உருண்டு திரண்டு நிற்கிற அந்த காபிநிற
உருண்ட வடிவில் நிற்கிற காய்
ஆமாம்
நீங்கள் அறிவீர்களா?
உருளைக்கிழங்கையாவது
அதனால் போய்க்கொண்டிருக்கிறேன்

உருளைக் கிழங்கு
உருளைக் கிழங்கு எனக் கேட்கிறாள் பணிப்பெண்
அது என்ன?
அது என்ன? என நான் கேட்கிறேன்
பொட்டாட்டோ பொட்டாட்டோ எனக் கேட்கிறாள்
தற்போது
எனக்கு உருளைக் கிழங்கும் தெரியாது
பொட்டாட்டோவும் தெரியாது எனச் சொன்னால்
கேலியாக சிரிக்கிறாள்
இது உருளைக்கிழங்கிற்கும் பொட்டாட்டோவிற்கும் தெரியுமா எனக் கேட்டு
அதிர்ந்து நிற்கிறது
உருண்டு திரண்டு நிற்கிற அந்த காபிநிற
உருண்ட வடிவில் நிற்கிற காய்
ஆமாம்
நீங்கள் அறிவீர்களா?
உருளைக்கிழங்கையாவது
அல்லது
பொட்டாட்டோவையாவது
அறிந்தவர்கள்
சொல்லுங்கள்
பணிப்பெண்ணிடம்
உருளைக்கிழங்கின் குணங்களை
அதன் நிறங்களை
அதன் அதிசயங்களை
அதன் பூர்விகத்தை
அதன் வரலாற்றை
குறைந்தபட்சம் அதன் வாசனையை சொல்லுங்கள்
நான் ரஸித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்
அதுவரை
ஒரு உருளைக்கிழங்கின் மூன்று பக்கங்களை
கூடவே
தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன் மறைந்திருக்கும் ஒன்றை
•••

முகமது பாட்சா கவிதைகள்

1. ஓவியனின் கோடுகள்

கேன்வாசின் மீது தெறிக்கப்பட்ட வண்ணங்கள்
குடிசையின் ஒழுகலாய் வழிந்து நிற்க
சற்றே உற்றுப் பார்க்கிறேன்,
அதில் பாலகியொருத்தி பாழ் சிதைவில் கிடக்க,
சுற்றிலும் யோனியின் உதிரம் கொட்டிக் கிடக்கிறது,
பட்டை தூரிகையெடுத்து நிட்டை கலைக்கிறேன்,
துப்பாக்கிப் பிடித்த ஒருவன் வைத்த பொட்டுகளில்
சிதறிக் கிடக்கின்றன உடற் பாகங்கள்,
ஒன்றிரண்டு கோடுகளால் தூரிகையை அலசுகிறேன்,
நித்திரை கலைந்த சாமியாரின் பின்
ஒரு லார்வாப் புழு அசுரம் எடுக்க ,
காலடியில்
ஆடையிழந்தப் பெண் அழுது கொண்டிருந்தாள்,
தூரிகையை மாற்றி வனங்களை இழுத்தேன்,
இடையில் எவனோவொருவன்
மரங்களை வெட்டிக் கொண்டிருந்தான்,
வானம் வரைந்தேன்
நீலத்திட்டுகளின் ஒழுகலில்
ஓசோனின் ஓட்டை அடைய மறுத்தது,
நதிகளை வரைந்த போதும் ,
வயல்வெளிகள் இரத்தத்திட்டுகளில் இறந்து கிடந்தன.
மூளைக்குள் நெளிந்த நெகிழிக் குழம்பால்…
நான்கைந்து வண்ணங்களை ஒன்றாக்கி வீசினேன்,
போதி மரத்தின் கீழ் பாம்புகள் நெளிந்து கொண்டிருக்க,
புத்தன் எங்கோ சென்று கொண்டிருந்தான்.
அபாரம்! அபாரம்! என்று
எல்லோரும் எழுந்து நின்று கை தட்ட
என் கைகளைச் சாத்தான் முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தான்.


2. பேரம்

பேரம் பேசியும் படியாதவர்கள்
அங்கேயே உட்கார்ந்திருக்க,
படிந்துவிடும் நம்பிக்கையில்
பேசிக் கொண்டேயிருந்தார்கள்,
நுட்பமாகவே நகர்கிறது பேரம்
பிணைத்த சங்கிலிகள்
ஒவ்வொன்றாய் அவிழ்கின்றன,
வெட்கப்படாமல் பேரம் எகிர்கிறது
அவர்களுக்குத் தெரியும்
குதிரைகள் விற்பனைக்கென்று
கடிவாளங்களைக் கழற்றியோட
குதிரைகள் எத்தனிக்கின்றன…
துப்பாக்கிகளின் கண்கள்
தோட்டாக்கள் வழி குறி பார்க்க…
பேரம் பேசியவர்கள்
கை கலப்பில் இறங்கியிருந்தார்கள்,
பேரத்தின் முடிவில் இதுவும் சாத்தியம்,
சந்தைக்கடை முழுவதும் அவர்களையே
வெறித்துக் கொண்டிருக்க.
ஒன்றிரண்டு குதிரைகள் இறந்து கிடந்தன,
அங்குவந்த அதிகாரிகள்
பேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்
கரண்சிகள் இடம் மாறியவுடன்
‘இதெல்லாம் அவர்கள் பிரச்சனை
நமக்கேன் வம்பு’ என்று நகர்ந்துவிட்டார்கள்.
மீண்டும் பேரம் தொடங்கியது…

3. பிழைக் கவிதைகள்

பிழைகளென்றொதுக்கிய
கவிதைகளை
சந்தையில்
விதைத்துவிட்டு வருகின்றேன் ,
ஒவ்வொன்றும், வெவ்வேறு
செடிகளாகவும் மரங்களாகவும்
விளைந்திருக்கின்றன !
பறவைகளும்
அதில் கூடுகட்டி
குஞ்சு பொறித்திருக்கின்றன ,
பறவைகளுக்காக
சில இரைகளும்
இரைகளுக்காகச் சில உயிர்களும்
உற்பத்தியாகின்றன !
வாழ்விடத் தேடல்களின் நிமித்தத்தில்
அவைகள்
என் மேசைகளையும் அபகரிக்க
என்னையும் பற்றிப் படரும்
சில செடி, கொடிகள்
கழுத்தை இறுக்கி
ஒரு மரணத்தை நிகழ்த்துகின்றது ,
பறவைகளின் அலகுகளில்
பேனாவும், எழுதிடச் சில பேப்பர்களும்
எனது மரணத்திற்கான
இரங்கற்பாவை
எழுதுவதற்காக இருக்கலாம் !

4. காகமும் நானும்

அந்தக் காகமும் நானும்
ஒரு வகையில் உறவாக இருக்கலாம் !
நான் தனியென்று தெரிந்து
என் அருகிலேயே நிற்கிறது !
கடலின் சிலிர்த்த காற்றில்
சிறகுகள் அசையும் போதில்,
அவளின் கூந்தல்
நினைவிற்கு வந்து போகிறது !
தலை சாய்த்து பார்க்கும்
அந்த ஓரவிழிப் பார்வையும் கூட,
அவளின் பார்வைதான் !
ஆனாலும்
அவள் காகத்தை விடவும்
சற்று நிறம் கம்மிதான் !
காயம் படுத்தாமல் தலையை
தட்டிவிட்டு முன் நிற்கிறது ,
தலையைக் கலைத்து விடுவதில்
அவளுக்கும் அத்தனை சந்தோஷம் !
வேர்க் கடலையை
ஒவ்வொன்றாய் வீசுகின்றேன்,
தாவி தாவி பிடிக்கின்றது !
ஆனால்
அவள் தூக்கிப் போடுவாள்,
நான்தான் தாவி வாயில் பிடிப்பேன் !
பிரியும் போது
அதன் பார்வையில் சோகம் தெரிந்தது,
அவளுக்குத் தெரியுமாத் தெரியாது
இன்று நான்
அவளோடு இருந்து விட்டுப் போனது !

•••

முள்ளிக்காட்டு மர்மம் ! / மிஹாத்.

தர்க்கங்களுக்குப் புறம்பான அனுபவங்கள் ஏற்படுத்துகின்ற பரவசங்கள் பற்றி முள்ளிக் காட்டுக் குகையின் கல்வெட்டுகளில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் குறிப்புகளைப் பார்க்காதவருக்கு நமது பூர்வீகம் இலகுவில் புரிந்து விடப் போவதில்லை. வட மாகாணத்தையும் கிழக்கு மாகாணத்தையும் பிரிக்கும் எல்லையாக முள்ளிக்காடு உள்ளது. நான் உயர்தரம் படித்துக் கொண்டிருந்த போது எமது உயிரியல் ஆசிரியர் இக் குகை பற்றி அதிகம் சொல்லியிருக்கிறார். உலகின் மிக அரிதான தாவர இனங்களும் பறவை இனங்களும் அந்த மலைக்காட்டுச் சூழலுக்குள் வாழ்வதாகக் கூறினார். அங்கிருந்துதான் நமது நாகரிகம் தோன்றியதாகவும் கூறினார். இந்தக் குகைப் பிரதேசத்திற்கு நாங்கள் பயணித்த அனுபவங்கள் சுகமானவை.

முள்ளிக்காடானது எண்ணூறு சதுர கிலோமீற்றர் விஸ்தீரணம் கொண்டது. முள்ளிக்காட்டு மலையின் அடியிலிருந்து ஏழு கிலோ மீற்றர் ஆரை கொண்ட சுற்று வட்டாரத்தில்தான் அரிய வகைத் தாவர இனங்களைக் கொண்ட காடு இருக்கிறது. இங்கு ஆயிரத்து அறுநூற்றி ஐம்பத்தேழு வகைத் தாவர இனங்கள் இதுவரை கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளதாக கூறுகிறார்கள். இவற்றுள் சாகியமேத்தி, தறுவாக்கோதி, சிம்புடுவட்டா, சீகிலமுண்டம், தனிதுங்கா, தம்பரமேகா போன்ற உலர் வலயப் பெரும் மரங்களும் சிறுஞ்சிப்புட்டா, தூமேகராளி, துறுஞ்சிக்கையா, துறுத்தியா குறூமி போன்ற புதர்ச் செடிகளும் அடங்கும். மேம்புடுசிங்கான், பூணான்போதி, போண்டுமாவராளி போன்ற படரும் கொடி வகைகளும் இங்கு உள்ளன.

சாகியமேத்தி எனும் பெரும் விருட்சம் அறுபது அடி உயரமும் பனிரெண்டு அடிச் சுற்றுவட்டமும் கொண்ட அளவிற்கு வளரக் கூடியது. இதன் இலைகள் அவரை இனத் தாவரங்களின் இலைபோல இருக்கும். தண்டு முழுவதும் இரண்டு அல்லது மூன்று அங்குலக் கனத்திற்குப் பட்டைகள் இருக்கும். இங்குள்ள ஏனைய பெரும் மரங்களும் இது போன்ற பல்வேறு தனித்துவ அம்சங்களைக் கொண்டிருக்கின்றன. அதிகளவான உலர்ந்த காலநிலையை இப்பிரதேசம் கொண்டிருப்பதனால் இங்குள்ள மரங்களும் ஒரு விதமான உலர்ந்த வெளிப்புறத் தண்டுகளுடன் தோற்றமளிக்கும். புற்களும் புதர்ச் செடி கொடி வகைகளும் கடும் வரட்சிக் காலங்களில் கருகிய நிலையில் காணப்படும். பெரும் விருட்சங்கள் இக்காலத்தில் இலைகளை உலர்த்திக் கொள்ளும்.

முள்ளிக்காட்டுக் குகையும் அதனைச் சூழ்ந்துள்ள பெரும் காட்டு வளமும் உலகின் மனிதாபிமான மனசாட்சியின் முன்பு அறிமுகமாகாமலேயே போய்விட்டது. இந்தக் காடு சூழலியல் ஆராய்ச்சிக்குள் அலசப்பட்ட அளவிற்கு இதன் அரசியல் வகிபாகமானது வரலாற்றில் கணிக்கப்படாமல் போனது துரதிஸ்டம்தான்.

சூழலியல் ஆராய்ச்சி அறிக்கைகளின்படி இந்தக் காடு நான்கு வகையான தாவரப் படைகளினால் சூழப்பட்டிருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. அவை தரைப்படலம், புதர்ச் செடிப்படலம், உள்ளகத் தாவர முகட்டுப் படலம், தான்தோன்றி விதானப் படலம் என்பதாக அறிய முடிகிறது.

இவற்றில் தான்தோன்றி விதானப் படலத்தினை உலர் வலயப் பெரும் காடுகளுக்குரிய சிறப்பம்சமாக ஆராய்ச்சியாளர்கள் வரையறுக்கிறார்கள். தரைப்படலமும் புதர்ச் செடிப்படலமும் எப்போதும் நிழலின் இருள் நிறைந்ததாகவே இருக்கும். இதன் மீது சூரிய வெளிச்சமானது அதிகளவில் படுவதில்லை. அதனால் தரையானது அதிக நாட்களுக்குக் குளிர்மை நிறைந்ததாகவே இருக்கும்.

இந்தப் புதர்ச் செடிப் படலத்தில் பல வகையான உலர் வலயத்துச் செடிகள் செழித்து வளர்கின்றன. இங்கு வளரும் துருத்தியா குறூமியானது அன்னாசி வகைக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்ததாகும். இவற்றின் கனமான மெழுகு போன்ற இலைகள் ஒரு ஜாடியைப் போல குவிந்து இருப்பதனால் மழை நீரைத் தேக்கி வைக்கக் கூடியவையாய் உள்ளன. இவற்றில் சில வகைச் செடிகள் ஏழு போத்தல்களுக்கும் அதிகமான கொள்ளளவு நீரைத் தேக்கி வைக்கக் கூடியவை. இதனால் இங்கு ஒருவித ஒன்றிய உயிரினச் செயல்பாடு உண்டாகிறது. அதாவது சில தவளை இனங்களும் பூச்சியினங்களும் இத் தாவரத்தினை தங்குமிடமாகக் கொண்டிருக்கின்றன.

இன்னொரு புதர்ச் செடியான துறுஞ்சிக்கையாவானது கள்ளிச்செடி இனம் ஆனபோதும் இதன் இலைகள் மெல்லியதாகவே இருக்கிறது. பூச்சிகளைக் கவர்ந்துண்ணும் இத்தாவரத்தின் அழகிய மலரில் முதிர்ச்சியடைகின்ற விதைகள் காற்றினாலும் விலங்குகள் மூலமும் பரம்பலடைகின்றன.

இங்கு உள்ள விதானப் படலமானது முள்ளிக்காட்டின் கூரை போலவே இருக்கிறது. மலைக்கு நெருக்கமான வலயத்தில் காணப்படும் விதானத்தை உருவாக்கியிருக்கும் மரங்கள் சற்று மென்மையானவை. தறுவாக்கோதி, சிம்புடுவட்டா போன்ற இம்மரங்களின் இலைகள் முட்டை வடிவில் அமைந்தவை. விதான வலயத்தின் சுற்று வட்டாரங்களில் மிதமிஞ்சிய தாவர உணவு வகைகள் அளவின்றிக் கிடைப்பதனால் இங்கு அதிகளவான பூச்சியினங்கள் வாழ்கின்றன. அதனால் இப்பூச்சியினங்களை உண்ணும் பாம்புகள், மரத்தவளைகள் போன்ற உயிரினங்களுக்கும் இங்கு குறைவில்லை.

உள்ளகத் தாவர முகட்டுப் படலத்தில் ஓரளவு சூரிய வெளிச்சம் இருப்பதனால் இங்குள்ள தாவரங்கள் வேகமாக வளரும் தன்மையைக் கொண்டுள்ளன. மேம்புடுசிங்கன், பூணாப்போதி போன்ற செடிகள் பனிரெண்டு அடி உயரம் வரை வளரக் கூடியவை. இங்கு ஈர அணுங்குகளும் செந்நிறக் கண்கள் கொண்ட மரத்தவளைகளும் புளுட்டுக் குரங்குகளும் வாழ்கின்றன. ஈர அணுங்குகளின் கொழுப்பை உருக்கிப் பெறும் எண்ணெய்யை மனிதர்களின் ஆண் குறியில் பூசினால் அதிக நேரம் கலவியில் ஈடுபட முடியும் எனும் நம்பிக்கை இங்குள்ள மக்கள் மத்தியில் நிலவுவதனால் இந்த விலங்கினம் வேட்டையாடப்பட்டு வருகிறது. இதனால் இன்று இக்காட்டில் மிகக் குறைவான அளவிலேயே ஈர அணுங்குகள் உள்ளன.

விதானப் படலத்திற்கு மேலாக வளரும் தான்தோன்றிப் படலமானது முள்ளிக்காட்டின் வடமேல் பகுதியிலேயே அதிகம் உள்ளது. மிகவும் குறைந்த அளவிலான பெரிய மரங்களே இதில் அடங்குகின்றன. நாற்பத்தைந்து தொடக்கம் ஐம்பத்தைந்து யார் நீளம் வரை இவை வளர்கின்றன. சில மரங்கள் இந்த அளவையும் விட உயரமாகவும் வளர்ந்திருக்கின்றன. சாகியமேத்தி போன்ற மரங்கள் இந்த வலயத்தில்தான் உள்ளன. இந்த மரங்களுக்கு சிறந்த வெப்பநிலையும் கடும் காற்றும் வசதியானவை. இங்கு கழுகுகள், வண்ணத்துப் பூச்சிகள், வௌவால்கள் மற்றும் குரங்குகள் போன்றவை அதிகம் வாழ்கின்றன.

செப்டம்பர் மாதத்திலிருந்து ஜனவரி வரை இங்கு அதிக மழைவீழ்ச்சி இருக்கும். இக்காலங்களில் இந்தப் பிரதேசம் எழில் மிக்க பசுமை வனமாகக் காட்சியளிக்கும். காட்டு வெள்ளம் இவ்வனப் பிரதேசத்தை ஊடறுத்துச் சென்று பண்ணையாற்றில் கலந்து நரியோடை வழியாக கடலில் சேரும். இக்காட்சியினை முள்ளிக்காட்டு மலையின் உச்சியிலிருந்து பார்க்கும்போது பரந்த நீரில் நாமும் ஒரு கல்லில் மிதந்து கொண்டிருப்பது போலிருக்கும். கண்ணுக்கெட்டிய தூரத்தில் குமுறிக் கொண்டிருக்கும் நீலக்கடல் தட்டையான திரையின் கரையில் நெழியும் ஓவியம் போலிருக்கும். கண்களை நிறைக்கும் இந்த இரட்டிப்புப் பேரானந்தம் எல்லோருக்கும் கிடைப்பதற்கரிய அனுபவம்தான்.

மாரிகாலத்தில் பறவைகள் இங்கு வருவதேயில்லை. சாதாரணமாகக் காகங்களும் சில வகைக் குருவியினங்களும் மீன்கொத்திகளும் மட்டுமே மாரிகாலத்தில் பறந்து திரிய முடியாமல் மரக்கிளைகளில் ஒதுங்கியபடியிருக்கும்.

மழை காலத்தில் முள்ளிக்காட்டு மலையில் ஏறுவது சிரமம். மலை முழுவதும் பாசி படர்ந்து எங்கும் கடும் பச்சை நிறமாகக் காட்சியளிக்கும். அது கடுமையாக வழுக்குவதனால் மழைக்காலத்தில் யாரும் ஏற முயற்சிப்பதில்லை. அசட்டுத் தீவிரம் நிறைந்தவர்களுக்கு அதுவொரு பொருட்டல்ல. மலையின் அடிப்பாகத்தைச் சுற்றியிருக்கும் தரையில் மாரிகாலத்தில் தண்ணீர் தேங்குவதனால் இந்தப்பகுதி சதுப்பு நிலம் போல மாறி விடும். அதனால் மாரிகாலத்தில் மலையடிவாரத்தை நெருங்குவது ஒரு வீரதீரச் செயல்தான். பொதுவாக இங்கு விஜயம் செய்ய கோடைகாலமே சிறந்ததென ஒரு அபிப்பிராயம் இருக்கிறது.

இயற்கையைப் பலரும் அழிக்கும் இக்காலத்தில் பூமி வெப்பமடைவதனாலும் மனிதர்களின் அத்துமீறல்களினாலும் இயற்கை வளமான தாவரங்களும் விலங்குகளும் அழிந்து வருகின்றன. முள்ளிக்காட்டினைச் சூழ்ந்துள்ள வனப்பகுதிகள் காலநிலை மாற்றத்தினாலும் ஆட்சியாளர்களினாலும் ஆயுததாரிகளினாலும் பல்வேறு நியாயங்களின் அடிப்படையில் அழிக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது. இந்த நடவடிக்கைகள் இந்த மண்ணில் வாழ்ந்து வரும் மக்களுக்கு பல்வேறு வகையான சுற்றுச் சூழல் பாதிப்புகளை உருவாக்கியது. இங்குள்ள மக்களின் நல்வாழ்வினுள் நிலவிய பேரமைதியை ஆதிக்கத் தரப்புகளின் செயலானது சீர்குலைக்காமல் இருக்கவில்லை.

முள்ளிக்காட்டு வலயத்து மக்கள் கரையோரங்களை அண்டியே வாழ்வதனால் இயற்கைச் சூழல் மீதான அழிப்பும் காலநிலை மாற்றங்களும் இங்கிருந்த இயல்பு வாழ்வில் பாதிப்புகளை உருவாக்கியது. இதனால் விலங்குகளினதும் தாவரங்களினதும் சீரான உயிரியல் பல்தன்மையானது நெருக்கடி மிக்கதாய் மாறியது. மனித அத்துமீறல்களால் இங்கு அச்சுறுத்தலுக்குள்ளாகியிருக்கும் உயிரினங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டிய அவசரத் தேவைகளை அதிகாரத் தரப்புகள் உணராமல் இருப்பதானது அவர்களின் இயற்கை விரோத நிலைப்பாட்டையே காண்பிக்கிறது.

ஆனாலும் சுயாதீனமான சுற்றுச் சூழல் தொண்டுப் பணியாளர்கள் இதில் அக்கறை செலுத்தி வருவது ஓரளவு திருப்தியளிக்கிறது. இந்தத் தொண்டுப் பணியாளர்கள் கிரமமாக இக்காட்டின் புவியியல் தன்மையையும் தாவர வகைமைகளையும் இங்குள்ள விலங்குகள் மற்றும் பறவையினங்களையும் தமது கண்காணிப்பு வளையத்துக்குள் கொண்டு வந்து அவற்றின் இயல்பான தன்மைகளைப் பாதுகாக்க முயற்சியெடுத்து வருகிறார்கள்.

அந்த வகையில் முள்ளிக்காட்டு வனப் பகுதிக்குள் அவதானித்துப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள பறவை இனங்கள் 363. இவற்றில் 143 வகைப் பறவை இனங்கள் இந்தப் பிராந்தியத்துக்குரிய பூர்வீகச் சான்றுகளைக் கொண்டவை. 119 வகைப் பறவை இனங்கள் பங்களாதேஷ், பப்புவாநியூகினி, அவுஸ்திரேலியா போன்ற பிரதேசங்களிலிருந்து இடம்பெயர்ந்து வருபவை. இடம்பெயர்ந்து வரும் இப்பறவை இனங்கள் இங்கு தங்கியிருக்கும் காலப்பகுதியில் முட்டையிட்டு அடைகாத்து, குஞ்சு பொரித்து சிறிது காலத்தின் பின்னர் தமது சொந்த இடங்களுக்கு புதிய சந்ததிகளுடன் திரும்பிச் செல்கின்றன. இங்கு அவதானிக்கப்பட்டுள்ள 101 வகையான பறவை இனங்கள் நிரந்தரமாகத் தங்குமிடமற்ற அலைவுக்குரியவையாகும்.

பறவைகளின் ஆராய்ச்சிகளுக்காகவே தனது வாழ்நாளின் பெரும் பகுதியைச் செலவிட்ட தயானந்த அதுரலியவின் Green heaven in danger எனும் ஆராய்ச்சிக் குறிப்புகளில் உள்ள தகவல்களின் அடிப்படையில் காலநிலை மாற்றங்களினாலும் போர் அனர்த்தங்களினாலும் முள்ளிக்காட்டு வனப்பகுதியில் அருகி விட்ட பறவை இனங்களின் பட்டியல் இது.

* வள்ளிக்கோழி – பழுப்பு நிறத்தில் கறுப்பு நிறப் புள்ளிகளும் வெள்ளைப் புள்ளிகளும் கொண்ட பறவையினம். குறுகிய தூரத்திற்கு மட்டும் பறக்கக் கூடியது. பற்றைகளுக்குள் கூடு கட்டி வாழும்.

* காட்டுச்செங்காடை – இறக்கைகளில் சிவப்பும் மஞ்சளும் கலந்திருக்கும். உடலின் கீழ்ப்பாகம் கறுப்பாக இருக்கும். சீகிலமுண்டம், தம்பரமேகா போன்ற மரங்களில் மட்டுமே தங்கி வாழும்.

* மோகினிப்புறா – இறக்கைகளும் நெஞ்சுப்பகுதியும் சாம்பல் நிறமாக இருந்த போதும் கழுத்தும் தலைப்பாகமும் மஞ்சள் நிறத்திலிருக்கும். சொண்டு சற்று நீண்டிருக்கும்.

* பச்சைக்கன்னி – பச்சைத் தலையும் மஞ்சள் வயிற்றுப்புறமும் கொண்ட கொக்கு வகையினம். ஓடைகளிலுள்ள மீன்களையும் புழுக்களையும் தின்று வாழும்.

* சிறுஞ்சிக்கிளி – வண்ணமயமான கிளியினம். பச்சை, சிவப்பு மற்றும் நீல நிறங்களைக் கொண்ட பறவை. சிம்புடுவட்டா மரங்களிலுள்ள பொந்துகளில் வாழும்.

* நீலநாரை – பச்சையும் சாம்பல் நிறமும் தலையில் இருக்கும். நீல நிற இறக்கையில் மஞ்சள் புள்ளிகள் தென்படும். நீண்ட சிறகுகளைக் கொண்டது.

* தும்பிக்குருவி – கரும்பச்சை உடலும் சிவப்புத் தலையும் வயிற்றில் வெள்ளை நிறமும் கொண்ட சிறிய பறவையினம். அடர்ந்த பற்றைகளாய் உள்ள செடிகளுக்குள் கூடு கட்டி வாழும்.

* முடுக்குஆந்தை – மேற்புற இறக்கைகள் கறுப்பாக இருக்கும். வயிற்றுப்புறம் மஞ்சள் நிறத்தில் காணப்படும். செந்நிறக் கண்களைக் கொண்டது.

இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு வரை புராதன முள்ளிக்காட்டு நகரம் எண்பது வீதமான காடுகளால் சூழப்பட்டதாகவே இருந்திருக்கிறது. மெமூனாவின் ஆட்சிக் காலம் தவிர்த்து இப்பிரதேசத்தை இறுதியாக ஆண்ட மன்னனின் காலம் வரைக்கும் இப்பிரதேசத்தின் இயற்கைப் பல்வகைத் தன்மையும் மக்களுக்கிடையிலான சௌஜன்ய நிலையும் பாதுகாக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது.

இந்தப் பெரும் நிலப்பரப்பை ஐரோப்பியரின் துணையுடன் பெரும்பான்மையினர் கைப்பற்றியதன் பின்னர்தான் அனைத்தும் உருக்குலையத் தொடங்கியது. அந்த ஆட்சி நிருவாகங்களில் ஏற்பட்ட பாரபட்சங்கள் சிறுபான்மையினரை மிகுந்த வெறுப்புக்குள்ளாக்கியது. இதன் மூலம் உருவான உள்நாட்டுப் போரினாலும் அபிவிருத்தி என்ற பெயரில் இடம்பெற்ற சுற்றுச் சூழல் கொள்ளைகளினாலும் முள்ளிக்காடு கடும் பாதிப்புக்குள்ளானது. தற்போது இங்குள்ள காடானது பதினைந்து வீதமாகி அழியும் நிலையில் இருக்கிறது.

ஆயுதமேந்திய இரண்டு விதமான ஆதிக்கத் தரப்புகளினாலும் காவலரண்களுக்காகவும் கட்டட நிர்மாணங்களுக்காகவும் பெரும்பகுதிக் காடுகள் அழிக்கப்பட்டன. காவலரண் என்ற போர்வையில் திருட்டு மர வியாபாரமும் பிரமாண்டமாக இடம்பெற்றதனால் வனப்பு மிக்க முள்ளிக்காடு தனது அடர்ந்த பசுமையை இழந்தது.

அதேபோன்று இராணுவத்தின் பாதுகாப்புக் காரணங்களுக்காக ஏராளமான விருட்சங்களும் கொடிகளும் பற்றைகளும் கனரக இயந்திரங்களினால் நிர்மூலமாக்கி தீயிட்டு எரிக்கப்பட்டது. ஆனாலும் விமானக் குண்டு வீச்சுகளின் மூலம்தான் மிக அதிகமான மரங்கள் அழிந்தன.

முள்ளிக் காட்டுக்கு மக்கள் மத்தியில் இன்னொரு பெயருமுண்டு. அது மெமூனா மலைக்காடு என்பதாகும். இந்தப் பெயர் வரக் காரணம் ஏன் என்பது பற்றிய ஆராய்ச்சி இன்னும் முற்றுப் பெறவில்லை. ஆனாலும் பல்வேறு வகையான வாய்வழிக் கதைகளும் சில வரலாற்று ஆதாரங்களும் இருப்பதாக இப்பிரதேச மக்கள் நம்புகிறார்கள். ஆப்பிரஹாமின் எழுனூற்றைம்பதாவது பரம்பரையில் வந்த மெமூனா எனும் பௌராணிகப் பெண்ணரசி கிழக்காசியாவுக்கான மதம் பரப்பும் பயணத்தில் இந்தக் கடல் வழியாக வந்தபோது தனது மரக்கலத்தில் ஏற்பட்ட பழுதின் காரணமாக இங்கு ஒதுங்க வேண்டியேற்பட்டது.

நீண்ட காலம் இங்கு தங்கிய மெமூனா இங்கிருந்த சுதேசிப் பெண்களைத் தனது சூட்சுமமான பௌராணிகப் போதனைகள் மூலம் விரைவாக மதமாற்றம் செய்தாள். இது அவளது ராணித்தந்திரத்தின் முதல் அணுகுமுறையாகும். மதம் மாறிய பெண்கள் மூலமாக தனது ஒவ்வொரு காரியங்களுக்குமான பொறிகளை விதைத்தாள்.

ஆண்களை மதம் மாற்ற எடுத்த முயற்சிகள் பலனளிக்காததினால் அடுத்த கட்டமாக மதம் மாறிய பெண்களின் கட்டளைகளுக்கு இணங்க மறுத்த ஆண்களுக்கு கலவி தடை செய்யப்பட்டது. இதன்போது பெரும் கலவிப் பஞ்சம் ஏற்பட்டது. பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்குமிடையில் விரிசல்கள் உண்டாகியது. இது வேறொரு உறவுப் பாரம்பரியத்தை உருவாக்கத் துணைபோனது. அங்கு ஒருபாலுறவு தழைத்தோங்கத் தொடங்கின. பிறப்பு வீதம் குறைந்து போனதால் நாளடைவில் மக்களின் தொகையில் வீழ்ச்சியேற்படும் அபாயம் உருவானது. இந்த நிலைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முடிவெடுத்தாள் மெமூனா.

அப்போது கடும் பெண்ணுடல் பசியில் அலைந்த ஆண்களைப் பார்த்து அவள் ஒரு அறைகூவல் விடுத்தாள். தனது கொள்கைகளை முதலில் ஏற்றுக் கொள்பவர்களுக்கு முன்னுரிமை அடிப்படையில் தனது எழில் மிகு மேனியைக் கலவிக் களிப்புக்கென பகிர விரும்புவதாக அறிவித்தாள். அந்தத் தருணத்தில் அங்கிருந்த ஆண்கள் எல்லோரும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு மதம் மாறிக் கலவி கொள்ள ஆயத்தமாகினர்.

இக்காலப் பகுதியில் மெமூனாவின் தந்திரத்தினால் இருபதினாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட ஆண்கள் மதம் மாறினர். இதன் பின்னர் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்குமிடையில் புரிந்துணர்வு ஏற்பட்டு விட அவர்கள் அனைவரும் தம்மை ஆளும் பொறுப்பை மெமூனாவிடம் ஒப்படைத்தனர்.

மதத்தினை ஒரு சுரண்டல் கருவியாகவும், கலவியை அங்கிருந்த மக்களை அடிமைப் படுத்தும் சாதனமாகவும் பயன்படுத்திய மெமூனாவின் திட்டம் வெற்றி பெற்றது. இதனால் முள்ளிக்காட்டின் வளங்கள் முழுவதையும் சுரண்டிக் கொள்ளையிடும் அதிகாரம் அவளிடம் வந்து சேர்ந்தது. பின்னர் அவளது தூர தேசத்திலிருந்து வளங்களைக் கொள்ளையிடும் நிபுணர்கள் வரவழைக்கப்பட்டனர். இங்கிருந்த வளங்களைச் சட்டபூர்வமாக அவர்கள் தமது சொந்த நாட்டிற்குக் கொண்டு செல்லத் தொடங்கினர்.

முள்ளிக்காட்டை ராசதானியாகக் கொண்டு மெமூனா நெடுங்காலம் ஆட்சி செய்தாள். அவளது அரியணையின் மாளிகையே இன்று மெமூனா மலைக்காடு என அழைக்கப்படுகிறது.

மெமூனாவின் ஆட்சிக் காலத்தில் நிலவிய பல்வேறு நிகழ்வுகளும் இங்குள்ள மலைக்குகையில் சிற்பங்களாகவும் கல்வெட்டுகளாகவும் குகையோவியங்களாகவும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தக் கல்வெட்டுகளில் இங்கிருந்த மக்களின் தொன்மையான பண்பாட்டுச் சாரங்களை அறிந்து கொள்ளலாம். இதிலுள்ள மொழியின் மூல அம்சங்களை ஆய்வு செய்து பெறப்பட்ட நேர்த்தியான நவீன மொழிபெயர்ப்புகள் சில :

* உடலின் பரவசங்களில் இருந்துதான் ஆன்மீகம் முளைக்கிறது. சமயங்களின் குறுகலான சட்டகங்களுக்குள் உடலை அடைக்க முடியாது.

* தியானமும் அமைதியும் சடங்குகளில் இல்லை. மனங்கள் லயித்து அவயவங்கள் மருவினால் முக்தியின் முடிவைக் காணலாம்.

* தின்ற உணவு மலம் ஆவது போல பண்பாடுகளும் கலாசாரங்களும் முடிவில் நாற்றமெடுப்பவைதான்.

* எதுவும் நிரந்தரமில்லை, நம்பிக்கைகளைப் போல.

இது போன்ற பலநூறான தொன்மை ஆதாரங்கள் ஆய்வு செய்யப்பட்டு வெளியுலகத்திற்கு இன்னும் தெரியப்படுத்தப்படாமல் இந்தக் காட்டின் குகைகளில் இருக்கிறது. இவை வெளிப்படுத்தப்பட்டால் இங்குள்ள மக்களின் பண்டைய நாகரிகம் உலகத்திற்கும் தெரிந்து விடும். இவர்கள் தனித்துவமான வரலாறுகளைக் கொண்ட தேசிய இனம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள நேரிடும் எனும் உண்மையை மறைக்க விரும்பிய பெரும்பான்மை ஆதிக்கத் தரப்புகள் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி எனும் போர்வையில் இப்பிரதேசத்தைக் கைப்பற்றினர்.

தமது அதிகாரத்திற்கு இசைவான வழிகளில் புதிய வரலாறுகளை வடிவமைக்கத் தொடங்கினர். இப்பிராந்திய மக்களின் அரசியல் உரிமைகளையும் வாழ்வியல் உரிமைகளையும் படிப்படியாகப் பறிக்க முயன்றனர். தமது பூரண இறைமையை நிலைநாட்டுவதன் மூலம் ஒரு காலத்தில் மதம் மாறிய தமது மூதாதையர்களின் தற்காலச் சந்ததிகளை மீண்டும் தமது பக்கம் கொண்டு போகலாம் என அவர்கள் எண்ணினர். இங்கிருந்த சுதேச சமூகம் யோனி வழியில் மதம் மாறியதைச் சகித்துக் கொள்ள முடியாத பிந்திய நாகரிக ஆதிக்கத் தரப்புகள் அது பற்றிய வரலாற்றுச் சான்றுகளை அழிக்க நினைத்தனர். அதற்குப் போரை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தினர்.

•••

ஏதேன் தோட்டம் ( கவிதை ) / ப.மதியழகன்

பகல் மரணித்து தான்

இரவைப் பிரசவிக்க வேண்டும்

அழியப்போகும் ஜீவராசிகள்

மரணக் கனவினை

அலட்சியப் படுத்துகிறார்கள்

மேகம் தன்னை

இழப்பது தானே மழை

கண்ணெதிரே எரிந்து

கொண்டிருக்கிறதே சூரியன்

அன்பு மட்டுமே மரணத்திற்கு

அர்த்தம் தருகிறது

உள்ளுக்குள் ஏதோவொன்று

நமக்கு தேவையாய் இருக்கிறது

அதை திருப்திப்படுத்த

புறத்தில் எதைஎதையோ தேடி

நாம் அலைந்து கொண்டிருக்கிறோம்

கூரையைப் பிய்த்துக்கொண்டு

கொட்ட வேண்டாம்

கடவுள் உள்ளத்தில்

கருணையை எதிர்பார்த்து தான்

நான் கோயில்படி ஏறுகிறேன்

பூபாளம் பாட மறந்தால்

சூரியன் உதிக்காதா என்ன

நிமித்தங்களை கூர்ந்து

கவனிக்கும் போது

மரணம் என்னைத்

துரத்துவதாகப்படுகிறது

எச்சமிடும் காக்கைகள்

விதை விருட்சமாகும் வரை

அங்கேயே காத்திருப்பதில்லை

கூவும் போதுதான்

காகம் அறிந்து கொள்கிறது

அது குயில் என்று

இப்போதும் தெரிகிறது வானவில்

ஆனால் என் பால்யம்

தொலைந்துபோய் விட்டதே

மொய்க்கும் ஈசலுக்குத் தெரியுமா

தனது ஆயுட்காலம்

ஒருஇரவு தான் என்று

உன் கண்களுக்கு

அழகுறத் தெரிவதெல்லாம்

இயற்கையின் வெளிப்பாடுகள் தான்

வாழ்க்கை என்னவென்ற

அவதானிக்கும் முன்

மரணம் நெருங்கிவிடுகிறது

விதைக்கும் ஒருவன்

அறுக்கும் வரையிலாவது

உயிரோடு இருப்பானா

எவரெவருக்கு எது

பலகீனமென்று மரணம்

தெரிந்து வைத்திருக்கிறது

என்னைப் போன்று

உங்களாலும் கண்டுகொள்ள

முடிகிறதா உங்களைத்

தொடரும் மரணத்தின் நிழலை

வாழ்க்கை நாடகம்

எல்லோருக்கும் சுவாரஸியமாக

இருப்பதில்லையே ஏன்

சின்ன வேடமென்றாலும்

அரிதாரத்தைப் பூசிக்கொண்டு

மேடை மீது ஏறத்தானே

வேண்டியிருக்கிறது

விதியின் கோடுகள்

எங்கு ஆரம்பித்து

எங்கு முடிகிறதென்று

யாருக்குத் தெரியும்

கோபுரம் தாங்கிகளா

கோபுரத்தை தாங்குகின்றன

நித்யமான ஒன்றை

தேடியவர்களுக்கெல்லாம் இங்கு

சிலுவையே பரிசாகக் கிடைத்தன

கைதிகள் அனைவரும்

மரணத்தை எதிர்கொண்டு தானே

ஆகவேண்டும்

அதர்மத்திற்கு துணைபோக

கடவுளிடம் பேரம் பேசும் கூட்டத்தினர்

உலகில் பெருகிவிட்டனர்

காலடித் தடத்தில்

கடவுளின் தாமரைப் பாதத்தை

ஆண்டாளால் மட்டுமே

கண்டு கொள்ளமுடியும்

நான் தொலைத்தது

கடவுளின் விலாசமென்று

இன்று தான் தெரிந்தது

தேவாலயத்தில் யாருமற்ற

நேரத்தில் நான் சென்றிருந்தேன்

அங்கு இயேசு பாவிகளுக்காக

காத்திருந்தார்

கங்கை புத்திரனுக்கு

மரணத் தாகமெடுத்தது

என்றால் நம்ப முடிகிறதா

உயிர்த்தெழுதல் சாத்தியமில்லைதான்

அன்று அற்புதங்கள்

நடத்திய பிதா இன்று

பரமண்டலத்தில் என்ன

செய்து கொண்டிருக்கிறார்

இஸ்ரவேலில் நிறைய

கிணறுகள் இருக்கின்றன

தாகத்துக்கு தா என்று கேட்க

எந்த தேவகுமாரனையும்

காணவில்லை

தர்மத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும்

என்று நினைப்பவர்கள் எல்லோரும்

கடவுளின் அவதாரங்கள் தான்

பொறுத்திருப்போம்

யூதர்களின் மெசியா

இவ்வுலகைக் காண

வருவாரென்று.

பூநாரைகள் ( சிறுகதை ) : சித்துராஜ் பொன்ராஜ்

சித்துராஜ் பொன்ராஜ்

காலைநேர சவ அடக்கம் சற்று அசௌகரியமானது என்று ஜான்சனுக்குத் தோன்றிக் கொண்டே இருந்தது. காலையில் சவ அடக்கத்தக்கு வருபவர்கள் காரியங்களை விரைவாக முடித்துவிட்டு அலுவலகத்திற்குப் போகும் அவசரத்தில் சவக்குழியின் அருகே நெளிந்தபடி நிற்பார்கள். அடக்கம் செய்யப்படுபவரின் குடும்பத்தாரின் கண்களில்கூட ஆளைப் புதைத்துவிட்டு மிச்ச நாளுக்கு என்ன செய்வது என்ற கலவரம் தெரியும்.

பிற்பகல் நேர சவ அடக்கத்திற்கு இந்த வேதனைகள் இல்லை. அலுவலகத்திலிருந்து அடக்கத்திற்கு வருபவர்கள் சடங்குகளுக்குப் பிறகு வீட்டிற்குப் போய்விடலாம் என்ற சின்னக் குதூகலத்தோடு இருப்பார்கள். குடும்பத்தினரும் அடக்கத்தை முடித்துவிட்டு வீட்டிற்குப் போய்ச் சாப்பிட்டுப் படுத்தால் மறுநாள் அலுவலகத்துக்கும் பள்ளிக்கும் செல்ல ஆரம்பிக்கலாம்.

ஜான்சி ராணிக்கு காலை நேர சவ அடக்கம் வாய்த்திருந்தது. அன்றென்று பார்த்துக் கிறிஸ்துவ இடுகாட்டில் குழி வெட்டும் சாமுவேலுக்கு ஏக கிராக்கியாகிப் போய்விட்டது. போன இரண்டு நாட்களாக நிறைய சாவுகள். ஜான்சி ராணியின் வளர்ப்பு மகனான விக்டர்தான் அதற்கு முந்திய இரவே சாமுவேலிடம் கெஞ்சிக் கூத்தாடி காலை எட்டரை மணிக்கெல்லாம் அடக்கத்தை வைத்துக் கொள்ள ஏற்பாடு செய்திருந்தான்.

இரவு நன்றாக மழை பெய்ததில் இடுகாட்டு நிலமெல்லாம் சிவப்பு நிறத்தில் சேறாகக் கிடந்தது. சாமுவேல் இரவே குழியை வெட்டியிருக்க வேண்டும். சவப்பெட்டியைச் சுமந்தபடி தாழ்ந்த குரலில் கீர்த்தனைகள் பாடிக் கொண்டு சேற்றில் மெல்ல அசைந்து முன்னேறிய திருச்சபையாருக்கு முன்னாலிருந்த செவ்வகக் குழியில் பாதிக்கும் மேல் மழைத்தண்ணீர் ஆறிப்போன தேநீரின் நிறத்தோடும் அதே கன பரிமாணத்தோடும் நிரம்பியிருந்தது.

எல்லோருக்கும் முன்பாக உயரமான இரும்புக் கழியில் பொருத்தப்பட்ட சிலுவையைப் பிடித்துக் கொண்டு வந்த பதினாறு வயது ஜான்சன் குழியில் நீர் நிரம்பி இருப்பதைப் பார்த்துத் திடுக்கிட்டுச் சிலுவையைப் பயத்தில் உயரத் தூக்கியபடியே குழிக்குள் சரிய ஆரம்பித்தான். ஜான்சனை முறைத்துப் பார்த்தபடியே அவன் பின்னால் நடந்து வந்த கிழவர் அவன் விழாமல் இருக்க ஒற்றைக் கையால் ஜான்சனின் முழங்கையைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டார்.

பின்னால் சேற்றைக் கவலையுடன் பார்த்தபடி கீர்த்தனையை முணுமுணுத்துக் கொண்டு வந்தவர்கள் ‘ஐயோ ஐயோ’ என்றும் ‘பார்த்து, பார்த்து’ என்றும் மெல்ல கத்த ஆரம்பித்தார்கள். ஜான்சன் குழிக்குள் விழவில்லை என்றாலும் ஒரு முழங்கால் முழுவதும் குழிக்குள் இறங்கியிருந்ததால் அவன் அணிந்திருந்த வெள்ளை அங்கியின் விளிம்பைச் சுற்றியும் சேறு ஜரிகையாட்டம் பளிச்சிட்டது. அங்கிக்கு அடியில் அவன் அணிந்திருந்த பள்ளிக்கூடச் சப்பாத்துகள் இரண்டும் சேற்றில் முழுவதும் நனைந்து செம்பழுப்பு நிறமாக மாறியிருந்தன. அதைப் பின்னாலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த பிலோமினாவின் முகத்தில் கோபம் கொடுக்குத் தூக்கி நகரும் கருந்தேள்களாக அலைந்தது.

“காலையில வீட்ட விட்டுக் கிளம்பும்போதே படிச்சுப் படிச்சுச் சொன்னேன். சுடுகாடு சேறா இருக்கும். ஷூவும் யூனிஃபார்மும் பத்திரமின்னு. இன்னைக்கி ஸ்கூலுல பேச்சுப் போட்டி இருக்கு, நல்ல டிப் டாப்பா போகணுமுன்னு. எல்லாத்துக்கும் தலையாட்டிட்டுச் சனியன் உடம்பெல்லாம் சேறா நிக்குது பாரு.”

பிலோமினா திருச்சபை பாடகர் குழுவுக்குத் தலைவியாக இருந்தாள். நல்ல தாஷ்டிகமான கறுப்பு உருவம். குள்ளம். தன் மகனின் உருவத்தில் பாதியே இருந்தாள். பரந்த நெற்றியும் உருண்டை மூக்குமாய் உதட்டின் மேற்புறத்தில் மெல்லிய பூனைமயிர்கள் காலை வெயிலில் பொன்னிறமாய் மின்னும் ஆண்மை லட்சணங்கள் கலந்த சதுர முகம். கனமான இமைகளுக்கடியில் ஜ்வலிக்கும் முட்டைக் கண்கள். ஆனால் கம்பீரமான திருக்கோயில் கண்டாமணி போன்ற குரல். பிலோமினாவுக்குப் பாடகர் குழுவிற்குத் தலைவியாக இருக்க என்ன தகுதி என்று இந்தப் பன்னிரண்டு வருடங்களில் கேட்கும் திராணி யாருக்கும் வந்ததில்லை.

ஜான்சன் தன் கண்களில் திரண்டிருந்த கண்ணீரை இமைகளைப் பல முறை மூடியும் திறந்தும் கலைத்தபடியே பிலோமினாவை வெட்கத்தோடு பார்த்தான். கண்ணீரின் அடர்த்தியில் அவள் கட்டியிருந்த பட்டுச்சேலையும் அணிந்திருந்த தங்க ஆபரணங்களும் தலையில் கொத்தாய்ச் சூடியிருந்த கனகாம்பரங்களும் கரைந்தோடின. சாயம்போன நிறங்களில் ஆடைகளையும் கழுத்துப்பட்டைகளையும் அணிந்திருந்த கூட்டத்தாரிடையே பிலோமினா சிவப்பு, பச்சை, தங்கம், ஆரஞ்சு, காபி நிறம் கலந்து மிக விநோதமான பூநாரையாட்டம் கழுத்தை கொஞ்சம் முன்னால் வளைத்துச் சாய்த்தபடி நின்றிருந்தாள்.

பெண்கள் நகைகளை அணிந்து கொள்வதும் ஆடம்பரமான உடைகளை அணிவதும் வேதத்துக்குப் புறம்பானது என்று நூற்றைம்பது வருடங்களாகப் போதித்து வந்த திருச்சபை கடந்த பத்தாண்டுகளில்தான் மிஞ்சி இருப்பவர்களும் மற்ற சபைகளுக்குப் போகாமல் இருக்க விதிகளைத் தளர்த்திக் கொண்டது. அத்தகைய பாரம்பரியம் வாய்ந்த தமிழ்த் திருச்சபையில் பிலோமினா விநோதப் பறவையாகத்தான் சுற்றி வந்தாள்.

“என்ன ஜான்சன், உங்க அம்மா ஊருல இருக்குற நகைக்கடை, சேலைக்கடை எல்லாத்தையும் மொத்தமா காசு கொடுத்து வாங்கிட்டாங்களா? இந்த வெளிச்சத்துலயும் கண்ணு கூசுது.”

ஆராதனைக்கு முன்பாக பலிபீடத்துக்குப் பின்னால் இருக்கும் காற்றோட்டமில்லாத சின்னஞ்சிறிய அறையில் அங்கிகளை தலைக்கு மேலாக இழுத்து மாட்டிக்கொள்ளும்போது மற்ற பையன்கள் கேட்பார்கள். தொழிற்சாலை நடத்துவதற்காகக் கட்டப்பட்ட இடத்தைத்தான் சபை நடத்துவதற்காக மலிவு வாடகைக்கு எடுத்திருந்தார்கள். அதனாலோ என்னவோ திருச்சபை முழுக்க ஒளிரவிடப்படும் விளக்குகள் இயல்பைவிட மிக சக்திவாய்ந்தனவாக இருந்தன. மற்ற பையன்கள் பிலோமினாவைக் கேலி செய்யும் போதெல்லாம் விளக்குகளின் கிரணங்கள் சின்னச் சின்னப் புழுக்களாக இறங்கித் தன் பிடறி முழுவதும் நெளிவதாக ஜான்சன் உணர்வான்.

அப்பா வீட்டை விட்டுப் போகாமல் இருந்திருந்தால் அம்மா இப்படியெல்லாம் இருந்திருப்பாளா என்று அவ்வப்போது ஜான்சன் ஆண்டவரையோ அல்லது ஆண்டவர் என்னும் பெயரில் அவனுக்கு முன்னால் விரிந்திருந்த வெறுமையையோ கேட்டுக் கொள்வான்.

“பரமண்டலங்களிலே உள்ள எங்கள் பிதாவே, உங்கள் நாமம் அர்ச்சிக்கப்படுவதாக.”

வெட்டிய சவக்குழிக்கருகே ஜான்சி ராணியின் சவப்பெட்டியைக் கிடத்தி எல்லோரும் உள்ளங்கைகளை விரித்து ஜெபித்தார்கள். பழுப்பு நிறச் சவப்பெட்டியின் மீது பதித்திருந்த சதுரக் கண்ணாடியின் வழியாக வெள்ளை வெளேரன்று ஜான்சி ராணியின் லேசாய் உப்பிய முகம் தெரிந்தது.

அதில் அவள் எப்போதும் அணியும் பெரிய பழுப்புநிற மூக்குக்கண்ணாடியை மாட்டியிருந்தார்கள். ஜான்சி ராணியின் முகத்திலோ கழுத்திலோ வேறெந்த ஆபரணங்களும் இல்லை.

ஃபாதர் இக்னாட்சியஸ் தன் கையில் பிடித்திருந்த கறுப்பு அட்டை போட்ட கனமான ஆராதனை முறைமை புத்தகத்தின் பக்கங்களுக்கிடையே தன் விரலை நுழைத்து வைத்தபடியே பதற்றத்துடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார். விக்டரும் திருச்சபை இளவட்டங்களில் சில பேரும் எங்கிருந்தோ கைப்பிடிகள் இல்லாத சிறிய வாளிகளை எடுத்து வந்து குழிக்குள் குதித்து அதில் நிறைந்திருந்த தண்ணீரை மொண்டு வெளியே எறிந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

வெளியில் எறிய எறிய குழியின் அடியில் எங்கிருந்தோ தண்ணீர் மீண்டும் கசிந்து வந்து கொண்டிருந்தது.

“போதும்’பா. நிக்கோலஸ், விக்டர், மரியாதாஸ் எல்லாம் மேல வந்திருங்க. நீங்க தண்ணிய மொள்ள மொள்ள குழி நிரம்பிகிட்டே இருக்கு. இப்படி போனா எப்ப முடிக்கிறது. பூமிக்குள்ளப் போக வேண்டிய ஒடம்புதானே. இன்னைக்கி இல்லனா நாளைக்குத் தண்ணி பூறத்தானப் போகுது. விடுங்க. கடைசில அந்த சாமுவேல் பய அவன் பரம்பரை புத்தியக் காட்டிட்டான்.”

கூட்டத்தின் நடுவில் நின்று கொண்டிருந்த உக்கிராணக் குழுவின் பழைய தலைவர் நோர்மன் குழியிலிருந்தவர்களிடம் இதைச் சொன்னாலும் ஃபாதர் இக்னாட்சியஸையும் குழிக்கருகே கைபிசைந்தபடி நிற்கும் புதிய உக்கிராணக் குழு உறுப்பினர்களையும் எரிச்சலுடன் பார்த்துத்தான் பேசினார். இரண்டு மாதங்களுக்குப் முன்னர்தான் ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆராதனை முடிந்து பகல் விருந்து ஆன பிறகு நோர்மன் மிகத் தீர்க்கமாகவும் திடமாகவும் திருச்சபை கட்டட நிதியைத் துஷ்பிரயோகம் செய்ததற்காக பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட்டிருந்தார்.

அவருடைய எழுபத்திரண்டு வயதைக் கருதியும், பிறந்ததிலிருந்தே சபை உறுப்பினர் என்ற தகுதியைக் கருதியும் அவரின் பெயரில் அரசாங்கத்தில் புகார் கொடுக்காமல் இருக்க இரண்டு வாரங்கள் கழித்துத் திருச்சபை அரைமனதாக தீர்மானம் நிறைவேற்றியது.

நோர்மனுக்குப் பின்னால் இரண்டாம் வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தவர்கள் யாரும் பார்க்காதவாறு வியர்வையில் நனைந்திருந்த தங்கள் கழுத்தின் பின்புறங்களையும் விலாப்பகுதிகளையும் அவ்வப்போது சொறிந்து விட்டுக்கொண்டார்கள்.

குழிக்குள்ளிருந்து வெளியே ஏறி வந்தவர்களின் உடம்பெல்லாம் சேறு அப்பியிருந்தது. அவர்களது நெற்றியும் கன்னக் கதுப்புகளும் காலை வெயிலின் உக்கிரத்தில் பளபளத்தன.

அவர்கள் வெளியே குதித்த போது தெறித்த சேறு அவள் புடவைமீது படாமல் இருக்க பிலோமினா விலகி நின்று கொண்டாள். ஜான்சனையும் விலகி நின்று கொள்ள கண்களை வெருட்டி ஜாடை காட்டினாள். அவளைச் சுற்றி நின்றிருந்த பாடகர் குழுவினர் உருவிவிட்ட மாலையாக வெவ்வேறு திசைகளில் பிரிந்து நிற்க ஆரம்பித்திருந்தார்கள்.

“எல்லார்கிட்டயும் தன்மையாப் பழகுனாதானே நல்ல சாவு கெடைக்கிறதுக்கு. இருக்குறவரைக்கும் எல்லாரையும் என்ன பாடா படுத்துனா. இப்பச் சவக்குழியே அவ ஒடம்ப ஏத்துக்க மாட்டேங்குது.”

நோர்மன் நடுங்கும் குரலில் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் ஃபாதர் இக்னாட்சியஸையும் புதிதாய் அதிகாரத்துக்கு வந்தவர்களையும் உற்றுப் பார்த்தார்.

விக்டர் நோர்மனைப் பார்த்து முறைத்தான்.

“சில பேருக்குக் குழில வைக்க ஒடம்பே கிடைக்காத கதைகூட உண்டு. கர்த்தர் நெனச்சா சவப்பெட்டிக்குள்ள வைக்க ஒரு துண்டுகூட மிஞ்சாம பண்ணிட முடியும். யாரா இருந்தாலும் வார்த்தையை அளந்து பேசுறது நல்லது.”

செம்மண் நிலத்தின் வெப்பக் காற்று தரையில் பரந்திருக்கும் தன் ஆடைகளை கையில் அள்ளிக் கொண்டு மெல்ல எழும்பும் பருத்த உடம்பு பெண்பிள்ளையாய் மெல்ல எழுந்து அவர்களைச் சுற்றிக் கடந்து போனது. எல்லோரும் மௌனமாக நின்றிருந்தார்கள். சிலுவை பொருத்தியிருந்த கனமான இரும்புக் கழியை மார்போடு அணைத்திருந்த ஜான்சன் பிலோமினாவைக் விசனத்தோடு பார்த்தான்.

பிலோமினாவின் கோபமும் எகத்தாளமும் தனக்குள்ளேயே ரசம் சுரந்து பெரிதாகி வெடிக்கக் காத்திருக்கும் கனிவர்க்கம் என்று ஜான்சனுக்குத் தெரியும். அது எப்போது வேண்டுமானாலும் வெடித்து எல்லாத் திசைகளிலும் பளபளக்கும் கறுப்பு விதைகளாக வெறுப்பை உமிழக் கூடியது. இந்தக் கோபம் அப்பா வீட்டை விட்டுப் போனதிலிருந்து பிலோமினாவுக்குள் கனிந்து கொண்டிருந்தது. மற்றவர்கள் போடும் வாய்ச்சண்டைதான் கடந்த பதின்மூன்று ஆண்டுகளாகப் பிலோமினா தன் கோபத்தை வெளிக்காட்ட தேர்ந்தெடுக்கும் பிடித்தமான தருணம் என்று ஜான்சனுக்குத் தெரியும்.

ஆனால் பிலோமினா வழக்கத்துக்கு மாறாக எதுவும் சொல்லாமல் சவப்பெட்டியில் பதிக்கப்பட்டிருந்த கண்ணாடியின் வழியாகத் தெரியும் ஜான்சி ராணியின் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

உக்கிராணக் குழுத் தேர்தலின்போது திருச்சபையில் சண்டை நடந்து நோர்மனின் பதவி பறிக்கப்பட்ட நாள் மாலை சமையலறை வாசலில் சாய்ந்து நின்று கொண்டு கையில் உள்ள தேநீர்க் கோப்பையை இறுகப் பிடித்தபடி ஜான்சன் பிலோமினாவிடம் கேட்டிருக்கிறான்:

“ஏம்மா எல்லாருக்கும் ஜான்சி ஆண்டியப் பிடிக்க மாட்டேங்குது?

பிலோமினா சமையல் மேடையின் முன்னால் நின்று கொண்டு இரவுச் சாப்பாட்டுக்காகச் சட்டியில் மீன் துண்டுகளைப் பொறித்துக் கொண்டிருந்தாள். சமையலறை விளக்குகளின் வெளிச்சம் அவள் மீது பொழிந்து அவள் அணிந்திருந்த நைட்டியும் கலைந்திருந்த அவளது தலைமயிரும் தீப்போல் ஜ்வாலைவிட்டு எரிந்து கொண்டிருந்தன. ஜான்சனுக்குப் பதில் சொல்ல அவள் முகத்தைத் திருப்பிய போது அவள் முகம் சூரியனைப்போல் பிரகாசித்தது.

“வாய்க்கொழுப்புதான், வேறென்ன. அந்தக் கிழவன் நோர்மன் கோவில் கட்டடக் கணக்குல தப்புப் பண்ணத இந்த ஜான்சிதான் பெரிய துப்பறியும் புலியாட்டம் துப்புத் துலக்கி ஃபாதர்கிட்டயும் மத்தவங்க கிட்டயும் வத்த வச்சா.”

அன்றைய திருச்சபைக் கூட்டத்தில் அங்கிள் நோர்மன் ஜான்சி ஆண்டியைப் பார்த்து தீராத கோபத்தில் பற்களை கடித்ததையும் ஜான்சியின் முகத்துக்கு மிக அருகில் கையை முஷ்டியாக மடக்கியும் மலர்போல விரித்து வைத்தும் மேலும் கீழும் ஆட்டி விரசமாக உரக்கக் கத்திப் பேசியதை ஜான்சன் நினைத்துக் கொண்டான். அங்கிள் நோர்மன் பேசும் போக்கில் ஜான்சி ஆண்டியை ஓரிரு முறைகள் ‘விபச்சாரி’ என்று அழைத்தார். விபச்சாரி என்பது வேதாகமத்தில் உள்ள வார்த்தை. என்றைக்கும் உடம்பின் வளைவுகளைக் கண்ணுக்குக் காட்டும்படி ஆடைகளையோ முகத்துக்கு ஒப்பனைகளோ உடம்பில் பொட்டுத் தங்கமோ அணியாத ஜான்சியை அவர் அப்படி அழைத்தது ஜான்சனுக்கு விநோதமாகவும் வேடிக்கையாகவும் இருந்தது.

யோசித்தபடியே பிலோமினாவைப் பார்த்த ஜான்சனின் முகத்தில் ஒரு கணம் திகைப்புத் தோன்றியது. ஒரு கணம் பேசாமல் இருந்துவிட்டுப் பிறகு தன்னைச் சுதாரித்துக் கொண்டான்.

“அவங்களோட பிள்ளை, அதான் விக்டர். அவங்களோட வளர்ப்புப் பிள்ளைதான் இல்லையா’ம்மா?”

ஜான்சனின் குரல் லேசாய்க் கமறியது. விதவிதமான கதைகள், தடித்த வழவழப்பான தண்டுகளோடு, கொப்பும் கிளையுமாக, இருட்டில்கூட சிதறிய ஸ்படிகப் பரல்களைப் போல் மின்னி அடங்கும் பரந்த கரும்பச்சை இலைகள் உடையனவாய். பள்ளிக்கூட விடுமுறைகளில் நடக்கும் வேதாகம முகாம்களில் இரவு விளக்குகளை அணைத்த பிறகு பெரிய பையன்கள் படுக்கைகளில் ஒருக்களித்துப் படுத்துக்கொண்டு தாழ்ந்த குரலில் ஒருவருக்கொருவர் ஜான்சியைப் பற்றிப் பேசிய விஷயங்களை ஜான்சன் கேட்டிருக்கிறான்.

படபடவென மீன்கள் பொறியும் சட்டியிலிருந்து எழுந்த கனமான புகையை முகத்துக்கு முன்னால் புறங்கையை வைத்து விலக்கியபடியே பிலோமினா பதில் சொன்னாள்.

“ஊர் வம்ப இழுத்துவிட்டுகிறதுதான் அவளுக்குப் பொழப்பாச்சே. அவன் நம்ம பையன் இல்லை. இந்து. அவனோட அம்மாவும் அப்பாவும் குடிபோதையில அடகுக்கடை சீனக் கெழவனக் கொன்னதா கேஸு நிரூபணமாகி அவங்கள தூக்குல போட்டதுக்கப்புறம் ஜான்சிதான் அவன எடுத்து வளர்த்தா. இதுவரைக்கும் அவனுக்கு ஞானஸ்நானம்கூட பண்ணி வைக்கல. சும்மா பேர மட்டும் விக்டர்னு வச்சிருக்கான்.”

“ஏன் ஞானஸ்நானம் பண்ணி வைக்கல?”

“அவன் அப்பா அம்மாவுக்கு அது அவ செய்யுற துரோகமாயிடுமாம். அந்தப் பொடியனக் கவர்மெண்டு ஆளுங்க கூட்டிட்டுப் போக வந்த நேரத்துல நானும் அங்கதான் இருந்தேன். அவனோட அம்மாவும் அப்பாவும் நம்ம சர்ச்சுலதான் வேலை பார்த்தாங்க. சர்ச்சுலயே ரெண்டு பேரும் தங்கிக்குவாங்க. சர்ச்சு அப்ப தோட்டப்புறத்துல இருந்துச்சு. அப்புறமாத்தான் தோட்டத்துல இருந்தவங்க கொஞ்ச கொஞ்சமா வேலைக்காக டவுனுக்கு வந்தப்புறம் சர்ச்சும் இங்க வந்துச்சு. பையன இழுத்துகிட்டுப் போக இருந்த போலீஸ்காரன்கிட்ட நான்தான் பையனோட சொந்த அத்தைனு சொல்லிக் கையெழுத்துப் போட்டுக் கூட்டிட்டு வந்துட்டா. மலாய்க்காரப் போலீசு ஜான்சியக் கண்டானா ஜானகியக் கண்டானா? கையெழுத்து வாங்கிக்கிட்டுப் போயிட்டான்.”

பிலோமினாவின் குரல் லேசாய் நடுங்கியது. அவள் முகம் இப்போது மெழுவர்த்தித் தீபம்போல் கனிந்து மென்மையாகி இருந்தது. ஜான்சன் அவளை வியப்புடன் பார்த்தான்.

இத்தனை வருடங்களில் ஜான்சன் பிலோமினாவிடம் எந்த விதமான பலவீனத்தையும் உணர்ந்ததில்லை. ஜான்சனின் மூன்று வயதில் சிங்கப்பூருக்கு வேலைக்குப் போகிறேன் என்று சொல்லிக் கிளம்பிய அப்பா திரும்பியே வராதது இருவருக்குமிடையில் ஆறாத காயமாக இருந்தது. கணவன் உயிருடன் இருக்கிறானா, மீண்டும் வருவானா என்பது தெரியாமல் ஒரு வருடமாய் கடன்களை வாங்கி அவற்றைத் திருப்பிக் கட்ட முடியாமல் எல்லோருடைய ஏச்சுக்கும் ஏளனத்துக்கும் ஆளான பிலோமினா பின்பு பெண்களுக்கு ஒப்பனை செய்யும் தொழிலைத் தொடங்கினாள். கைக்கு வந்த வருமானத்தைச் சேர்த்து வைத்து முதன்முதலாய் பினாங்குக்குப் போய் விலை உயர்ந்த பட்டுப்புடவை வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டாள்.

பிலோமினா ஆராதனைக்குப் பட்டுப்புடவை கட்டிக் கொண்டு போனபோது அதைக் கடுமையாக எதிர்த்தவர்களில் ஜான்சி ஆண்டி முக்கியமானவள். ஒரு நாள் இந்தச் சண்டை ஆராதனை முடிந்து பெரும் சர்ச்சையாக வெடித்ததாக மற்ற பையன்களின் அம்மாக்கள் பேசுவதை ஜான்சன் கேட்டிருக்கிறான்.

பிலோமினா பின்னர் சாப்பாட்டு மேசையில் ஜான்சனுக்கு மீன் துண்டுகளைப் பரிமாறும்போது அவன் கேள்விக்குப் பதில் சொல்வதுபோல பேசினாள். அது அவள் தனக்குத்தானே பேசிக் கொள்வதுபோல் இருந்தது.

“என்ன இருந்தாலும் ஒழுங்குதான் முக்கியம்னு சொல்வாங்க. சில சமயத்துல எல்லாருக்கும் பிடிக்குற உண்மையவிட ஒழுங்குதான் முக்கியம். ஜான்சி அந்தப் பையனைத் தத்து எடுக்குறதுக்குச் சில மாசத்துக்கு முன்னாடி அவளுக்கும் நோர்மனோட மகனுக்கும் கல்யாணம் நிச்சயமாகி இருந்தது.”

ஜெப ஆராதனையை முடித்துவிட்டுக் கைக்குட்டையால் நெற்றி வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்த ஃபாதர் இக்னாட்ஸு சைகை காட்ட விக்டரும் மற்றவர்களும் சவப்பெட்டியை குழிக்குள் இறக்க ஆயத்தமாக பெட்டிக்கு அடியில் கனமான கயிறுகளை நுழைத்தார்கள்.

அப்போது பிலோமினாவுக்கு அருகில் நின்று கொண்டிருந்த ஜெயக்கொடி பாட்டி ‘நாப்பத்தொன்போது எல்லாம் மாரடைப்புல போற வயசா’ என்றாள்.

அதைக் கேட்ட பிலோமினா மெல்ல மொட்டவிழும் கொடிபோல லேசாய் அதிர்ந்தாள். விலை உயர்ந்த பலவண்ணப் பட்டுச்சேலை, கழுத்திலும் கைகளிலும் மின்னிய நகைகள், தலையில் சூடிய கனகாம்பரம் குலுங்க ஓடிச் சென்று முன்னால் கிடத்தப்பட்டிருந்த சவப்பெட்டியைத் தரையில் அமர்ந்தபடியே கட்டிப்பிடித்து அழுதாள். கனத்த கண்ணாடியின் வழியாகத் தெரிந்த ஜான்சி ராணியின் முகத்துக்கு முத்தமிட்டாள். அவள் நெற்றிக்கு நேராக ஒற்றை விரலால் சிலுவை குறியிட்டாள்.

கோயில் கண்டாமணிபோல அனைவரையும் சொக்க வைக்கும் பிலோமினாவின் குரல் செம்மண் நிலப்பரப்பெங்கும் பரவி ‘ஐயோ, ஐயோ’ என்று எதிரொலித்தது.

சவப்பெட்டிக்கு அருகே பிலோமினா பெருங்குரலெடுத்து அழுததைக் கேட்டு எல்லோரும் உறைந்து போயிருந்தார்கள். விக்டரின் முகம் அழுது அழுது வீங்கியிருந்தது. சேலை முழுவதும் சேறு படிய தரையில் அமர்ந்து ஓலமிட்டுக் கொண்டிருந்த பிலோமினாவைப பார்த்த ஜான்சனுக்கு அன்று தான் பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போகத் தேவை இருக்காது என்று தெரிந்தது.

சேற்றுப் புழுதியை ஆடையாகத் திரட்டிக் கொஞ்ச தூரம் போய்விட்டிருந்த செம்மண் காற்று மீண்டும் தரையில் அடங்கி அமர்ந்து அவர்களைக் கண் கொட்டாமல் மிகுந்த ஆச்சரியத்தோடு பார்க்க ஆரம்பித்தது.

***

சித்துராஜ் பொன்ராஜ்/sithurajponraj134@gmail.com

பொன் தாலி (சிறுகதை ) – சுரேஷ் பரதன்

எஸ்தர் அழகாய்ச் சுடர்விட்டு எரிந்து கொண்டிருந்த குத்து விளக்கருகே தலையைக் குனிந்த நிலையில் வைத்தபடி, வலக்காலைச் சம்மணமிட்டும் இடக்காலைக் குதிக்காலிட்டும் அமர்ந்தபடி இரண்டாம் முறையாகக் கழுத்தில் தாலி வாங்கிக் கொண்டாள். இம்முறையும் நடேசன்தான் அவளுக்கு தாலி கட்டினான்.

ஒரு மே மாத வெயில் சுள்ளென்று சுட்டெரித்த மதிய வேளையில், ஒரு அம்பாசடர் காரின் பின்னிருக்கையில் நடேசனும் எஸ்தரும் அமர்ந்திருக்க, அவன் சுண்டுவிரல் அளவிலிருந்த ஒரு விரலி மஞ்சள்த்துண்டு கோர்த்திருந்த மஞ்சள் கயிற்றை அவள் கழுத்தில் அணிவித்தான். அப்படித்தான் அவர்களிருவரும் திருமணம் செய்து கொண்டார்கள்.

அந்தத் தாலியை அவன் கட்டிய போது காருக்குள் அவர்களிருவரைத் தவிர வேறு ஒருவரும் இல்லை. தாலியின் மூன்று முடிச்சுகளையும் நிதானமாகக் கட்டி முடித்த நடேசன் காரின் முன்பக்கக் கண்ணாடி வழியே தொலைவில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்த ஒரு நபரைக் காண்பித்து அவர் அவனுடைய நண்பனின் அப்பா என்றும், அவரை அவனும் அப்பாவென்றே அழைத்து வருவதாகவும் நடந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு நிகழ்வுக்குக் கொஞ்சமும் சம்பந்தமேயில்லாமல் சொன்னபோது அவளுக்குச் சிரிப்பாக வந்தாலும் அவள் அதை சிரமத்துடன் அடக்கிக் கொண்டாள். பின்னர் நடேசனுடைய நண்பர்கள் அவனுக்குப் புதிதாய் முழுக்கைச் சட்டையொன்றை காரின் கண்ணாடிச் சன்னலைத் திறக்கச் சொல்லிக் கொடுத்து விட்டுப் போனார்கள்.

காருக்குள் அமர்ந்தவாறே அவன் அணிந்திருந்த பழைய சட்டையைக் கழற்றிவிட்டு, புதுச்சட்டையை அணிந்து கொண்டான். இவளுக்கு மாற்றுவதற்கென துணிகளெதுவும் இல்லை. அதைப்பற்றி அவனுடைய நண்பர்கள் யோசித்ததாகத் தெரியவில்லை. அப்படியே அவர்கள் வாங்கியிருந்திருந்தாலும் அவளால், அவனைப் போல காருக்குள் மாற்றியிருக்க முடியாதுதான். மூன்று நாட்களுக்கு முன் வீட்டிலிருந்து கட்டிக் கொண்டு வந்த சேலையிலேயே தான் அவளுக்கு திருமணமென்ற அந்த சுப நிகழ்வு நடந்தேறியது.

எஸ்தருக்கு அவளின் மற்ற தோழிகளுக்கிருந்த மாதிரி, திருமணத்தைப் பற்றிய பெரிய பெரிய கனவுகள் எதுவும் எப்போதுமே இருந்ததில்லையெனினும், இப்படி மூன்று நாடகள் முன்னர் அணிந்த அழுக்குச் சேலையில் அது நிகழுமென்று அவள் ஒருபோதும் நினைத்துப் பார்த்ததில்லை. நடேசனை அவள் கடந்த ஒன்றரை வருடமாகத்தான் அறிவாள். அதிலும் அவன் தன் காதலை இவளிடம் சொல்லி இன்னும் முழுதாக ஆறு மாதங்கள் கூட ஆகவில்லை.

முந்தைய வருடத்தின் திசம்பர் மாதத்தின் கடைசி வாரத்தில் ஒரு நாள் மாலையில் அவன் தன் காதலைச் அவளிடம் சொன்னபோது அவள் கொஞ்சம் சங்கடமாகவே உணர்ந்தாள். அதனாலேயே அவள் அவனுக்கு சரியென்று சம்மதம் தெரிவிக்கவே இல்லை. ஆனால் மறுப்பாகவும் எதுவும் சொல்லவில்லை. அதையே அவன் அவளின் சம்மதமாக நினத்துவிட்டான். பின்னர் தினசரி திருமணத்தைப் பற்றிப் பேசிப்பேசியே இவளையும் சம்மதிக்க வைத்துவிட்டான்.

பேருந்து பயணத்தில் பக்கத்திலமர்ந்து வரும் அந்நிய நபரை ஒரு இரண்டு மணி நேரம் கூடச் சகிக்க முடியாமல் போகிறதென்றால் வாழ்நாள் முழுவதும் எப்படி ஒரு முன்பின் தெரியாத பெண்ணுடன் அல்லது ஆணுடன் வாழ்க்கையை ஒப்புக்கொடுப்பது என்பதே அவன் அடிக்கடி இவளிடம் சொன்ன ஒரு விசயமாக இருந்தது. அவன் பேசுவதும், அவனோடு பேசுவதும் எஸ்தருக்கு பிடிக்கவே செய்தது. இருப்பினும் அவர்களிருவருக்கும் இடையில், அவர்கள் பெரிதென மதிக்காத, மதமும் சாதியும் ஊடாடிக் கிடந்ததை யோசிக்கும் வேளைகளிலெல்லாம் எஸ்தர் ஓரடி தன்னைத் தனக்குள் பின்னோக்கிச் சுருக்கிக் கொண்டவளாய் இருந்தாள்.

இத்தனைக்கும் நடேசனின் குடும்பம் மிகவும் தெய்வ பக்தி நிரம்பிய ஒரு குடும்பம். அந்தக் குடும்பத்தின் பக்தி நடேசனுக்கும் இருக்கவே செய்தது. எஸ்தரிடம் தன் காதலைச் சொன்ன திசம்பருக்கு அடுத்த ஜனவரியில் பழனியிலுள்ள முருகன் கோவிலுக்குப் போவதற்கென்று ஒரு நாள் காலையில் திருச்செந்தூர் கோவிலுக்குச் சென்று சாமிகும்பிட்டு தனக்குத் தானே மாலை போட்டுக் கொண்டு வந்து நின்றான்.

நடேசனின் இப்படியன பல விசயங்கள் எஸ்தருக்கு இந்த ஆறு மாதங்களில் மனதில் பெரும் போராட்டங்களை உருவாக்கிக் கொண்டேயிருந்தன. இனி பூஜையறையில் முருகப் பெருமானுடன் ஜீஸஸுக்கும் இவன் இடந்தருவானா. அதை அவன் குடும்பத்தார் ஏற்றுக் கொள்வார்களா என்றெல்லாம் அவள் யோசிக்க ஆரமபித்தாள். ஜீஸஸை விடுங்கள், அவன் குடும்பத்தினர் முதலில் தனக்கு இடம் தருவார்களா என்பதே அவளுக்கிருந்த பெரும் கேள்வி.

அதற்குள் ஜீஸஸின் இடத்திற்கு என்ன அவசரம். ஆனால் அவனோ பிடிவாதமாக அனுதினமும் எஸ்தரிடம் வா நாம் கல்யாணம் செய்து கொள்ளலாம் என்று கூறிய வண்ணமே இருந்தான். சில சமயங்களில் நடேசன் உண்மையாகவே தன்னைக் கல்யாணம் செய்துகொள்ள விரும்புகிறானா அல்லது எஸ்தர் சம்மதம் சொல்லவே மாட்டாள் என்கிற தைரியத்தில்தான் இப்படிச் சொல்லிக் கொண்டு திரிகிறானா என்றெல்லாம் சந்தேகங்கள் அவளுக்கு வந்ததுண்டு. சரியென்று சொன்னால் நம் பக்கமே வரமாட்டான் என்றும் சில சமயங்களில் தோன்றியும் இருந்தது.

ஆனால் நடேசனோ எஸ்தர் சரியென்று சொன்ன அந்த நாளில் தன் நண்பர்களின் துணையோடு அவளை அழைத்துக் கொண்டு போய்விட்டான். அப்படி போன நாளிலிருந்து மூன்றாம் நாளில் சப்-ரிஜிஸ்திரார் அலுவலகத்தின் அருகிலிருந்த மரத்தினடியில் நிறுத்தப்பட்ட காருக்குள் அமர்ந்தபடி நடேசன், எஸ்தர் கழுத்தில் முதன் முறையாக தாலி கட்டினான். தாலி கட்டும்பொழுது இதெல்லாம் மற்றவர்களுக்காகத் தான் என்றும் கூறினான்.

அதற்கு என்ன அர்த்தம் என்று எஸ்தருக்கு புரிபடவேயில்லை. அதன் பின்னர் இருவரும் காரை விட்டிறங்கி, சப்-ரிஜிஸ்திரார் அலுவலகத்தினுள் சென்று, அங்கே நடேசனின் நண்பர்கள் முன்பே வாங்கி வைத்திருந்த ரோஜா மாலைகளை ஒருவருக்கொருவர் மாற்றிக் கொண்டார்கள். பின்னர் அந்த சப்-ரிஜிஸ்தரார் அவர்களிருவரையும் குறுகுறுவென்று பார்த்த வண்ணமிருக்க, அவர்முன் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு தடிமனான நோட்டுப் புத்தகத்தில் இருவரும் கையெழுத்திட்டார்கள்.

அப்போது நடேசனின் நண்பனொருவன் தன் கேமராவில் இவர்கள் இருவரையும், மாலை மாற்றும் பொழுது ஒருதரமும், கையெழுத்திடும் பொழுது ஒரு தரமும் என புகைப்படங்கள் பிடித்துக் கொண்டான். அன்றிரவு நடேசனின் நண்பரான இராமலிங்கம், அவர்களிருவரையும் தன் வீட்டிற்கு அழைத்துக் கொண்டு போனார்.

இராமலிங்கமும், அவர் மனவியைக் காதலித்துத்தான் திருமணம் செய்திருந்தாரென்று அவர் வீட்டிற்குப் போனபோது எஸ்தருக்குத் தெரிய வந்தது. அவர் வீட்டிற்குச் சென்ற இருவரும் மூன்று நாட்களுக்குப் பின்னர் குளித்தனர். அவர் நடேசனுக்கு ஒரு கைலியும் ஒரு டீ சர்ட்டும் கொடுத்தார். இராமலிங்கத்தின் மனைவி எஸ்தருக்கு ஒரு நைட்டியைத் தந்தார். எஸ்தரும் நடேசனும் அவற்றை வாங்கிக் கொண்டு ஒருவரையொருவர் பார்த்து, இனியெல்லாம் இப்படி இரவல் பொருட்களைக் கொண்டுதான் வாழ்க்கையை வாழ வேண்டியிருக்குமோ என்று கண்களாலேயேக் கேட்டுக் கொண்டனர்.

வாழ்நாளில் அந்நாள்வரை அடுத்தவர் ஆடைகளை உடுத்தியேயிராத எஸ்தருக்கு முனுக்கென்று கண்களில் நீர் கோர்த்துக் கொண்டது. அதுவரை இருந்திராத பயமொன்று நடேசனின் கண்களில் உருள்வதையும் எஸ்தர் முதன் முதலாய் பார்த்தாள். இதையெல்லாம் கவனித்துக் கொண்டிருந்த இராமலிங்கம் “அட எல்லாம் சரியாப் போகுங்க” என்று இருவருக்கும் பொதுவாகச் சொன்னார்.

ஆனால் எல்லாம் அத்தனை சுளுவாக சரியாகப் போகிற மாதிரி தெரியவில்லை. திருமணமான இரண்டாம் நாள் இராமலிங்கம் வீட்டிலிருந்து கிளம்பினார்கள். இராமலிங்கம் அவர் வீட்டிலிருந்து கிளம்பும் போது வெள்ளியிலான காமாட்சி விளக்கொன்றை எஸ்தரின் கையில் கொடுத்தார். இதை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வதென்று யோசித்தாள் எஸ்தர்.

நடேசனோ வாங்கிக்கொள் என்பது மாதிரி பார்த்தான். அவளும் வாங்கிக் கொண்டாள். இராமலிங்கத்தின் மனைவி எஸ்தரைப் பார்த்துப் மெல்லிசாய் புன்னகைத்தாள். அந்த புன்னகை, அவள் நேற்றிரவு எஸ்தரையும் நடேசனையும் அவர்களது படுக்கையறைக்கு அனுப்புவதற்கு முன்னர் எஸ்தரைத் தனியாக அழைத்துச் சொன்ன ஒரு விசயத்தை மீண்டும் நினைவுபடுத்துவதைப் போல இருந்தது.

இந்தக் கல்யாணமெல்லாம் சரிப்பட்டு வராது. பேசாமல் உன் வீட்டிற்கே போய்விடு. இதற்கு முன்னால் அவனுடன் கூடியிருக்கிறாயா.. இல்லையா.. அப்படியென்றால் சரிதான். அந்த சுகத்தினை ஒருமுறை அனுபவித்து விட்டாயானால் அப்புறம் சட்டென்று விட்டுவிட முடியாது. என்னைப் பார். என் கல்யாணத்தில் நான் அடைந்த சந்தோசங்களை விட துக்கங்களே அதிகம். என் வீட்டிலிருந்தால் நான் இவ்வளவு கஷ்டங்கள் பட்டிருக்க மாட்டேன். இப்போது கூட ஒன்றும் கெட்டுப்போய் விடவில்லை.

நீ மட்டும் சரியென்று ஒரு வார்த்தை சொல். இராமலிங்கத்திடம், உன்னைக் கொண்டுபோய் உன் வீட்டிலேயே விட்டுவிடச் சொல்கிறேன். நடேசன் கையில் காசு பணமெல்லாம் வைத்திருக்கிறானா.. தெரியாதா.. உன் வீட்டிலிருந்து உன்னை பணம் காசு நகை நட்டெல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு வரும்படி சொன்னானா. இல்லையா. எவ்வளவு சம்பாதிக்கிறான். என்னது அதுவும் தெரியாதா.. நான் நினைச்சது சரியாகத்தான் இருக்கிறது. வேளாவேளைக்குச் சோறாவது போடுவானா.. பசியெடுக்குமேம்மா நாள் தவறாம மூணு வேளையும்.. எவ்வளவு நாள் பட்டினியாய் இருப்பே. எப்படித்தான் இவர்கள் அத்தனை பேரும் இப்படிச் சொல்லி வைத்த மாதிரி ஒன்றுபோல் இருக்கிறார்களோ தெரியவில்லை.

அவள் இடைவெளியின்றி நிறுத்தாமல் எஸ்தரின் மறுமொழிகளுக்கெல்லாம் காத்திருக்காமல் பேசிக்கொண்டே இருந்தாள். எஸ்தருக்கோ அவள் மேல் வெறுப்பாகவும் அதே சமயம் பரிதாமாகவும் இருந்தது. என்ன பெண் இவள். எவ்வளவு நம்பிக்கையாய் புதிதாய் ஒரு வாழ்க்கை வாழ முடிவெடுத்த தன்னிடம் அந்த வாழ்க்கை ஆரம்பமான முதல் இரவன்றே இவளால் இப்படியெல்லாம் எப்படி பேச முடிகிறதென்று யோசித்தாள் எஸ்தர். இருப்பினும் அவள் சொன்ன சில விசயங்கள் எஸ்தரின் மனதிலும் பல கேள்விகளை எழுப்பவே செய்தது.

இதுவரை கூடவே வேலை பார்த்தாலும் நடேசனின் வருமானம் என்னவென்று எஸ்தருக்குத் தெரியாது. திடீரென்று செய்துகொண்ட திருமணத்தால் நாளையிலிருந்து இருவரும் பழைய கம்பனிக்கு, பழைய மாதிரியே வேலைக்குப் போகமுடியுமா. முடியாதா. இல்லை வேறு இடத்திற்கு வேலைக்குப் போனாலும் இதே சம்பளம் கிடைக்குமா.. நடேசனும் தொடர்ந்து வேலைக்குப் போவானா இல்லையா.. இராமலிங்கத்திற்கு தொடர்ந்தாற்போல் வருமானம் வருவதில்லையோ.

அதனால் தான் அவர் மனைவி வேலைக்குப் போகிறாளா.. அவளைச் சம்பாதிக்க அனுப்பிவிட்டு அவர் எந்த வேலைக்கும் போகாமல் இருப்பதினால் தான் இப்படி வெறுப்பாய் இருக்கிறாளா.. காசில்லாமல் போகும்போது இப்போதிருக்கும் காதலெல்லாம் கசப்பாய் போய்விடுமா. நடேசன் அப்படியெல்லாம் சம்பாதிக்காமல் இருந்து விட மாட்டான். ஏதாகிலும் செய்வான் என்ற நம்பிக்கை அவளுக்கு இருந்தது. நான் இவளை மாதிரி இந்தக் கல்யாணத்தை வெறுக்க மாட்டேன்.

என்னதான் நடேசன் பேசிப் பேசி என்னைச் சம்மதிக்க வைத்து விட்டாலும் இதில் என் பங்களிப்பும் இருக்கிறது. நான் எடுத்த இந்த முடிவு தவறாகவே இருந்தாலும் அதை சரி செய்வேன். என்னுடைய இந்த முடிவால் மற்றவர்கள் யாரும் என்னைக் குறை சொல்லும்படி ஒரு நாளும் நான் விட மாட்டேன் என்ற முடிவுக்கு வந்தவளாய் இராமலிங்கத்தின் மனைவியிடம் அதெல்லாம் வேண்டாம்.

நான் இவருடன் தான் வாழப் போகிறேன் என்று சொல்லியிருந்தாள். ஆனாலும் அன்றிரவு எஸ்தரும் நடேசனும் தனித்து விடப்பட்ட அறையில் அவள் அவனை வெறுமென கட்டிக் கொண்டு படு என்று மட்டும் சொல்லிவிட, நடேசனும் சரியென்று சொல்லி அவளை பின்புறத்திலிருந்து கட்டிக்கொண்டு படுத்துறங்கினான். அவன் முகத்தில் அந்த மங்கிய விளக்கொளியில் மிகப்பெரிய சந்தோசத்தையும், பெரிய கடினமான செயலொன்றை வெற்றியுடன் முடித்த ஒரு நிம்மதியையும் ஒரு சேரப் பார்த்தாள் எஸ்தர்.

நடேசன் செய்யும் எல்லா காரியங்களும் எஸ்தருக்கு அவன் மேல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் நம்பிக்கை தருவனவாய் இருந்தன. மறுநாளே சின்னதாய் ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு அமர்த்திய நடேசன் முதன் முதலாய் ஒரு விநாயகர் படத்தையும் ஒரு ஜீஸஸ் படத்தையும் வாங்கி வந்தான். இராமலிங்கம் தந்த காமாட்சி விளக்கை அந்தப் படங்களின் முன் வைத்து தினமும் அந்திப் பொழுதில் எஸ்தரை ஏற்றும் படி சொன்னான். அதனால்தான், அவளால்தான் அவன் வாழ்க்கை இனி வெளிச்சமாய் இருக்கும் என்றும் கூறினான்.

பழைய கம்பனிக்கே தான் வேலைக்குப் போகப் போவதாகவும் எஸ்தரை அந்த வேலைக்குப் போக வேண்டாமென்றும் சொன்னவன் வேண்டுமானால் அவள் விருப்பப்பட்டால் வேறு இடத்தில் வேலை தேடிக் கொள்ளலாம் என்றும் சொன்னான். மாதச் சம்பளத்தினை இனி அவன் எஸ்தரிடம் தான் கொடுப்பானென்றும் வீட்டின் வரவு செலவுகளை அவள்தான் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றும் சொன்னான். அவளுக்கு பயமாயும் இருந்தது. சந்தோசமாகவும் இருந்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மலர ஆரம்பித்தாள் எஸ்தர்.

நடேசனின் உறவில் ஒருத்தர் ஒரு நாள் அவர்களைத் தேடிக்கொண்டு வந்தார். அவனும் அவரைப் பார்த்ததில் சந்தோசமடைந்தான் என்பதை அவன் முக மாறுதல்களில் எஸ்தர் புரிந்து கொண்டாள். அவரைத் தன் அண்ணன் முறை என்று அறிமுகப்படுத்தி வைத்தவன் அவரிடம் அவனுடைய அம்மா அப்பாவைப் பற்றி விசாரிக்கத் துவங்கினான். அவர்களெல்லாம் நடேசன் மீது அளவுகடந்த கோபத்தில் இருப்பதாகக் கூறியவர் இப்படி சொல்லாமல் கொள்ளாமல் திடீரென்று கல்யாணம் செய்ய என்ன காரணம் என்று கேட்டார். அதையெல்லாம் இப்போது பேசி என்னவாகப் போகிறது என்று எஸ்தர் நினைக்கும் பொழுதில் அதையே நடேசனும் அவரிடம் சொன்னான். நடந்தது நடந்தாகி விட்டது. இனி மேற்கொண்டு என்ன செய்வது என்பது பற்றி பேசலாமேண்ணே என்று அவரைப் பார்த்து கேட்டான் நடேசன்.

சித்தி தாண்டா ரொம்ப சங்கடப்பட்டுட்டே இருக்காங்க நடேசா. இராப்பகலா அழுதழுது கண்ணெல்லாம் வீங்கிப்போய் இருக்கு. சித்தப்பா யார்கிட்டேயும் பேசுறதேயில்லை. வேலைக்கும் போகலை. லீவு போட்டிருப்பாங்கன்னு நினைக்கிறேன். இந்தப் பொண்ண நான் விரும்புறேன், இவளைத்தான் கட்டிப்பேன்னு ஒரு வார்த்தை வீட்டிலே சொல்லியிருக்கலாம். இல்ல எங்ககிட்ட சொல்லியிருக்கலாமே. நான் சித்திகிட்ட சித்தப்பாகிட்ட பேசியிருப்பேனே. அவங்க கேக்கலைன்னா, ஒத்துக்கலைன்னா அப்புறமா இப்படி முடிவெடுத்துருக்கலாமே.

பொசுக்குன்னு இப்படிப் பண்ணீட்டியேப்பா. என்று பேசிக்கொண்டே போனார். வீட்டில் சொல்லியிருந்தால் எல்லாரும் சேர்ந்து எப்பாடு பட்டாவது இந்தக் கல்யாணத்தை நடத்தவிடாமல் இருப்பதிற்கு என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டுமோ அவ்வளவையும் செய்திருப்பார்கள் என்று அவருக்கும், நடேசனுக்கும், எஸ்தருக்கும் தெரிந்திருந்தது. கொஞ்ச நேரம் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாய் இருந்தவர் நீ வாப்பா உங்கிட்ட கொஞ்சம் தனியா பேசனும்ன்னு நடேசனை வெளியே அழைத்துக் கொண்டு வெளியே போனார்.

வீட்டை விட்டு வெளியே போய் என்ன பேச வேண்டியிருக்கிறது.. எதைச் பேசவேண்டுமோ அதை இங்கேயே பேசினால் ஆகாதா. எனக்குத் தெரியாமல் பேச வேண்டும் எனில் என்னைப் பற்றி வேண்டாததாகத் தானே இருக்க வேண்டும் என்று வந்தவர் மேல் ஒரு இனம்புரியாத கோபம் வந்தது. அவர்தான் கூப்பிட்டார் என்றால் நடேசனும் ஏன் போனான். இங்கேயே சொல்லச் சொல்லியிருக்கலாம் தானே. வரட்டும் கேட்போம் என்று காத்திருக்கத் துவங்கினாள் எஸ்தர்.

பத்து நிமிடத்தில் தனியாய்த் திரும்பி வந்த நடேசனோ முகத்தில் ஒன்றுமே காட்டிக் கொள்ளாதவனாய் இருந்தான். கொஞ்ச நேரம் அமதியாய் இருந்தவன் தனியாய்ப் போய்ப் பேசி வந்ததிற்கு முதலில் அவளிடம் மன்னிப்புக் கேட்டான். அதுவரை கோபமாய் இருந்த எஸ்தருக்கு மனம் லேசாய் இளகிப்போனது. எப்படி இவன் என்னுடைய எல்லா உணர்ச்சிகளையும் சொல்லாமலேயே புரிந்து கொள்கிறான் என்று சற்று ஆச்சர்யமாக கூட இருந்தது எஸ்தருக்கு. அவர் சொன்ன விசயம் இதுதான். நடேசனை அவனம்மா வீட்டிற்கு வரச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அதுவும் இவளில்லாமல் தனியாக. இவனோ வந்தால் எஸ்தரோடுதான் வருவேன். அவளை தனியாக விட்டு விட்டு வர மாட்டேன். அதற்காக அவளை அவன் திருமணம் செய்யவில்லை என்று தீர்மாணமாகச் சொல்லியிருக்கிறான்.

வந்த நடேசனின் அண்ணனுக்கோ ஏமாற்றமாய்ப் போய்விட்டதாம். என்றெல்லாம் சொல்லியவன் அவளை அவனருகே அமரச் சொல்லி அவள் மடியில் தலை வைத்துப் படுத்துக் கொண்டான். தன் மடியில் கண் மூடிப் படுத்திருந்தவனைக் கொஞ்ச நேரம் கண் கொட்டாமல் பார்த்திருந்த எஸ்தர் மெல்லக் குனிந்து அவனை முத்தமிட்டாள். அவன் அவளைப் பார்த்த பார்வையில் அவளுடைய இளமையெல்லாம் மொத்தமாகப் பிரவாகமெடுத்து ஆறாய் பாயத் தொடங்கியது.

நடேசனின் அண்ணன் அதிலிருந்து அடிக்கடி வந்து போகத் துவங்கினார். நடேசனுக்குத் துணிமணிகள் எடுத்து வந்து கொடுத்தார். எஸ்தருக்கும் நடேசனின் அம்மா அவளின் பழைய சேலைகளை அவரிட்ம் கொடுத்தனுப்பியிருந்தாள். எஸ்தரிடமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்ப் பேசிப் பழகினார். வரும் பொழுதிலெல்லாம் எப்படியாவது நடேசனையும் எஸ்தரையும் நடேசன் வீட்டிற்கு அழைத்துப் போவது ஒன்றைப் பற்றியே பேசினார்.

அவருடைய சித்தி பற்றி சித்தப்பா பற்றி பேசினார். அவருடைய பேச்சே அவர்களிருவரையும் பற்றி எஸ்தருக்கு புரிந்து கொள்ள போதுமானதாக இருந்தது. இங்கே அவர்களைப் பற்றி பேசுபவர் அங்கே போய் இவர்களைப் பற்றியும் பேசியிருப்பார் என்று எஸ்தருக்குப் புரிந்து கொள்ள வெகுநேரம் பிடிக்கவில்லை. அவர் ஒருநாள் வந்திருந்த வேளையில் நடேசனின் நண்பனொருவன் திருமணத்தன்று எடுத்த புகைப்படங்களோடு வீட்டிற்கு வந்தான்.

நடேசன் புகைப்படங்களை முதலிலேயே பார்த்திருப்பான் போல. அவற்றைப் பார்க்க அவன் அவ்வளவு அக்கறை காட்டாமலிருந்தான். எஸ்தருக்கு முன்னால் நடேசனின் அண்ணன் வாங்கிப் பார்த்தார். பார்த்தவர் மாலைகளை கழுத்தையொட்டிப் போட்டிருக்கக் கூடாதா.. நார் மட்டும் இவ்வளவு நீளம் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறதே என்று அங்கலாய்த்துக் கொண்டார்.

பின்னரே அந்த புகைப்படங்களை எஸ்தரிடம் தந்தார். வாங்கிப் பார்த்தவளுக்கு சின்னதாய் ஒரு சிரிப்பும் கூடவே ஒரு பூரிப்பும் வந்தது. நடேசனின் அண்ணனும் நண்பனும் போன பின்னால் அந்த புகைப் படங்களை மீண்டும் எடுத்துப் பார்த்தவள் எப்ப பாரு நான் உன்னை காதலிக்கிறேன்னு சொல்லவே இல்லைன்னு சொல்றியே .. இந்த மாலை மாத்துற போட்டோவில என்னோட சிரிப்பைப் பாத்தியா.. என்னோட அந்த சந்தோசம் சொல்லலையா நான் உன்ன எவ்வளவு காதலிக்கிறேன்னு.. என்று சொன்னாள். அதை அன்றைக்கே கவனித்துவிட்டதாகச் சொன்ன நடேசன் அவளை வாரி அணைத்துக் கொண்டான்.

நடேசனின் அண்ணன் இவர்களைத் தேடி நடையாய் நடந்தது வீண் போகாமல் ஒரு நாள் நடேசனின் அம்மா அவர்கள் இருவரையும் வீட்டிற்கு வருமாறு அழைத்திருந்தாள். நடேசனின் அண்ணன் அவரே அழைத்துக் கொண்டு போவதாயும் சொன்னதும் எஸ்தருக்கு கொஞ்சம் கலக்கமாகவே இருந்தது. நடேசனுடன் குடித்தனம் செய்த இந்த ஐம்பது நாட்களில் அவன் தன் வீட்டில் உள்ளவர்களின் குண நலன்களைப் பற்றி ஓரளவு சொல்லியும் இருந்தான். அவன் அவளிடம் சொன்ன ஒரு விசயம் எங்க வீட்டு ஆட்கள் கொஞ்சம் உணர்ச்சி வசப்பட்டு பேசுவாங்க. அவங்க அப்படித்தான்.

அவங்க என்ன சொன்னாலும் உன்னை ஏசினாலும் பேசினாலும் இல்லை என்னை ஏசினாலும் பேசினாலும் நீ அதைப் பெருசா எடுத்துக்காதே. அவங்களுக்கு நம்மோட காதலைப் பத்தி ஒன்னும் தெரியாது. அவங்களுக்கு இப்போ அவங்க பையன் அவங்களை ஏமாத்திட்டாங்கிறதைத் தவிர வேற ஒன்னும் புத்திக்குள்ள இருக்காது. அதனால நாம அவங்களை அவங்களோட மன நிலையைப் புரிஞ்சு நடந்துக்கணும்.

அவங்க திட்டினாங்க இவங்க திட்டினாங்கன்னு எதையும் மனசுல வைச்சுக்காதே நான் யாருக்காகவும் உன்னை விட்டு விட்டு எங்கும் போகமாட்டேன் என்று எஸ்தரை சமாதானம் செய்தே அழைத்துப் போனான். அவன் சொல்லிய மாதிரியே எல்லாமும் நடந்தது. ஆளாளுக்கு இருவரையும் திட்டினார்கள். எல்லாரையும் விட நடேசனின் அம்மாதான் அதிகமாகத் திட்டினார்கள். அப்புறம் அழுதார்கள். தன் அம்மா அழுவதைப் பார்த்து நடேசனும் அழுதான். நடேசனின் அப்பா ஒன்றுமே சொல்லாமல் இருந்தார்.

எஸ்தர் எல்லாவற்றையும் தாங்கிக் கொள்ளும் மனப்பக்குவத்திற்கு வந்துவிட்டிருந்தாள். அன்றிரவு அங்கேயே சாப்பாடு சாப்பிடச் சொன்னார்கள். தன்னை நடேசன் அன்றிரவு அங்கேயே தங்கச் சொல்லிவிடுவானோ என்று எஸ்தருக்குப் பயமாய் இருந்தது. ஆனால் அப்படி எதுவும் ஆகவில்லை. சாப்பிட்டுமுடித்த பின் என் வீட்டிற்குப் போகிறேனென்றான். ஏன் இது உன் வீடில்லையா என்று அவன் வீட்டில் அவனை யாருமே கேட்காதது குறித்து அன்றிரவுக் கூடலுக்குப் பின் சொல்லி சின்னதாய்க் கண்ணீர் சிந்தினான் நடேசன். உன்னையாவது உன் அம்மா பார்க்க வேண்டுமென்று ஆசைப் பட்டார்களே.

என் அன்னையையும் அக்காவையும் பார். நம் கல்யாண நாளன்று நாமாகப் போன் செய்து சொன்ன நேரத்திலிருந்து இன்று இப்போதுவரை எஸ்தருக்கு என்னாயிற்று ஏதாயிற்று, அவள் உயிரோடிருக்கிறாளா இல்லையா என்று பார்க்கக் கூட அவர்களுக்குத் தோன்றவில்லையே என்று சொல்ல வாய்வரை வந்ததை சொல்லாமல் நிறுத்திக் கொண்டாள். அவளுக்கும் கண்ணீர் வடிந்தது. அவள் கண்ணீர் வழிந்த அவள் கன்னத்தைக் கையால் துடைத்து முத்தத்தால் நிறைத்தான்.

ஒருநாள் அலுவலகத்திலிருந்து வந்த நடேசன் அவனையும் எஸ்தரையும் அவனுடைய அம்மா அழைத்திருப்பதாக சொன்னான். எதற்கு என்று கேட்டதற்கு இதுவரை மஞ்சளில் எஸ்தர் கழுத்தில் இருந்த தாலிக்குப் பதிலாக தங்கத்தில் தாலி அணிவிக்க வேண்டுமென்றும் அதற்காக நல்ல நாள் பார்த்திருப்பதாகவும் அதற்காகவே வரச் சொன்னதாகவும் கூறினான்.

கண்டிப்பாய் செய்ய வேண்டுமா என்று கேட்டதற்கு தன் மகன் தாலி கட்டுவதை அம்மா பார்க்க விரும்புவதாகவும் கூறினான். எஸ்தரால் மறுக்க முடியவில்லை. மறுநாள் இருவரும் கிளம்பிச் சென்றார்கள்.

நடேசனின் அம்மா எஸ்தரை சுடர்விட்டு எரிந்து கொண்டிருந்த குத்து விளக்கருகே அமரச் சொன்னார்கள். இரண்டு கால்களையும் சம்மணமிட்டு அமர்ந்த எஸ்தரை வலது காலை சம்மணமிட்டும் இடது காலை குதிக்காலிட்டும் அமரச் சொன்னார்கள். அப்படியே அமர்ந்தாள் எஸ்தர். தலையைக் குனிந்தவாறு அமரச் சொன்னார்கள். குனிந்தாள். வெட்கப் படச் சொன்னார்கள். அறுபது நாட்கள் குடித்தனம் செய்த பெண் எப்படி வெட்கப் படுவாள். அவளுக்கு வெட்கம் வரவேயில்லை.. இருந்தாலும் குனிந்தவாறு அமர்ந்தாள்.

நடேசன் அவனம்மா கொடுத்த புது மஞ்சள் கயிற்றில் கோர்த்திருந்த பொன்னாலான தாலியை எஸ்தர் கழுத்தில் அணிவித்தான். அவனம்மா கண்ணீர் வடித்தாள். அருகிலிருந்த நடேசனின் அண்ணன் சித்தி தாலி கட்டுற நேரத்தில நல்ல வார்த்தை சொல்லாம ஏன் அழுறீங்க என்று கேட்க, நடேசன் கல்யாணத்தை நான் எப்படியெல்லாம் நடத்தனும்ன்னு நினைச்சிருந்தேன். இப்படி ஆகிப்போச்சே என்று மேலும் அழுதாள். எஸ்தரின் கழுத்தில் ஏறிய புது பொன் தாலி ஏற்கனவே இருந்த மஞ்சள் தாலியை விட கனமாய் இருந்தது அவளது மனதைப் போலவே. நல்லவேளை யாரும் அப்போது புகைப்படம் எடுக்கவில்லை. அவளின் அந்நேரத்துச் சிரிப்பில்லாத முகத்தை யாரும் மீண்டும் பார்க்கப் போவதில்லை.

*****

ஆசீர்வாதத்தின் வண்ணம் ( ஆசீர்வாதர் ரங் ) – சாளை பஷீர்

“ பிரம்மாவின் மகன், அப்துல் கனியின் மகன் இருவரும் கழுத்தை கட்டிக் கொண்டு நதி நீரில் விளையாடுவோம். இது ஹிந்து நதி இல்லையா ! பிரம்மா எனக்கு என்ன தண்டனை கொடுக்கிறார் என்று பார்க்கிறேன்! அவரே நேரில் வந்து ‘ இந்த நதியில் உன் மகன் நீராடக் கூடாது, இது ஹிந்து நதி ‘ என்று சொல்கிறாரா, பார்க்கிறேன்….”

“இப்போது அவளுடைய பார்வை ஹஸினாவின் நெற்றிக் குங்குமத்தின் மீது சென்றது. ஒரு முஸ்லிம் பெண்ணின் நெற்றிப் பொட்டு. தன்னுடைய முதல் ஆசீர்வாதத்தின் சின்னம். அவள் தன் நடுங்கும் உதடுகளை ஹஸீனாவின் நெற்றிப் பொட்டின் மீது பதித்தாள்!…. “

—- ’ஆசீர்வாதத்தின் வண்ணம் ‘

‘ நீலகண்ட பறவையை தேடி ‘ புதினத்தின் அஸாமிய நீட்சி என்று கூட ‘ஆசீர்வாதத்தின் வண்ணம்’ புதினத்தை சொல்லலாம் . நாட்டு பிரிவினையின் வேர்களில் ஊறிக் கிடக்கும் நச்சை உரித்து போடும் எழுத்து.

இணைந்தெழும் காலையும் கதிரவனும் போல ஹிந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் விரவி பிணைந்திருக்கும் வாழ்க்கையற்ற பெங்காலையும் அஸாமையும் ஏன் முழு இந்தியாவையும் நினைத்து கூட பார்க்க முடியாது.

வன்மத்துடன் வெட்டி பிளக்கப்பட்ட தாய் மண்ணின் காயங்களின் வேர்களில் உள்ளோடிய வெறுப்பின் நச்சு படிமங்கள் சிதையாமல் அப்படியே அழுந்திக் கிடக்கின்றன. திறப்பு தேடி மண்ணில் விழும் புத்தன் விதைகளை தன் அழுகிய விரல்களின் கூர் நகங்களால் துளைத்திடும் ஒரு கொடுந்தருணத்திற்காக அவை காத்துக் கிடக்கின்றன.

இந்த புதை கிடங்கின் நச்சு தேக்கமானது அரசியல் சமூக அறிவுத்தள செயல்பாடுகளின் வழியாக வெளியேற்றப்பட்டு அழிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். இவைகள் செய்யத் தவறிய பெரும்பணியை இலக்கியத்தின் வழியாக படைப்பு மனதின் வழியாக செய்திருக்கிறார் அருண் சர்மா. இதற்கு மலையை ஒத்த மனம் தேவை.

பிரம்மபுத்ரா நதியில் பயணிக்கும் மன்ஸூர், தற்செயலாக ஒரு நிலப்பரப்பை கண்டடைகின்றான். பிரம்மபுத்ரா நதியின் கிளை நதியான குரயீ நதியின் முகத்துவாரத்தில் அமைந்திருக்கின்றது அந்த புதிய நிலப்பரப்பு. அவனுடன் பல முஸ்லிம்களும் அந்த பூமியில் குடியேறுகின்றனர். அந்த நிலத்தை கொத்தி திருத்தி வளங்கொழிக்கும் ஒன்றாக மாற்றுகின்றனர். பின்னர் அங்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நேபாளிகளும் குடியேறுகின்றனர்.

அந்த புதிய நிலப்பரப்பிற்கு குரயீகுடி என்று பெயரிடப்படுகின்றது. இதனருகிலேயே அமைந்திருக்கும் இன்னொரு கிராமமான ஸோனாரூச்சுக் கிராமத்தில் ஏற்கனவே ஆட்கள் வசித்து வருகின்றனர்.

ஸோனாரூச்சுக்கில் கஜேன் என்கிற ஹிந்து இளைஞனும் அவனது வயதான பாட்டியும் வசித்து வருகின்றனர். கஜேனுக்கு தாயுமில்லை தந்தையுமில்லை. பாட்டியோ பழஞ் சடங்குகளில் ஆழ்ந்த பற்றுள்ளவள். வாட்டசாட்டமான கஜேன் காணாமல் போன தனது தந்தையைப்போலவே துணிச்சலானவன். கண் முன்னே நடக்கும் அநீதியை உடல் வலுவுடன் தட்டிக் கேட்பவன்.

ஸோனாரூச்சுக் கிராமத்தின் தலைவரான கர்க்கீ, அனைத்து போக்கிரித்தனங்களையும் உடைய ஆசாமி. அவருக்கு அதே போல துர் நடத்தைகளுடைய யாதவ் பௌரா, மோத்தி மிஸ்த்திரி , தீன் துத்திராம் போன்ற ஆட்களும் இயல்பான கூட்டாக அமைகின்றனர். துர்நடத்தையுடன் கூடவே கள்ளும் விற்கும் மோத்தி மிஸ்த்திரியின் மனைவியுடன் யாதவ் பௌரா பகிரங்கமாக முறையற்ற தொடர்பபையும் பேணி வருகின்றான்.

கிராமத்திற்கு பொதுவான குளத்தை கர்க்கீ தனது செல்வாக்கினாலும் வலிமையினாலும் அபகரிக்கின்றார். அதை கஜேன் தட்டிக் கேட்கின்றான். அன்றிலிருந்து கிராமத்தின் தீய கூட்டணியினருக்கும் கஜேனுக்கும் இடையிலான உறவு வெளியில் நன்றாக இருப்பதாக தெரிந்தாலும் உள்ளுக்குள் முறுகிக் கொண்டே செல்கின்றது

மீன் பிடிப்பதற்காக குரயீகுடி கிராமத்திற்கு வழமையாக கஜேன் செல்லுமிடத்தில் மன்ஸூரும் அவனது குடும்பத்தினரும் நட்பாகின்றனர். ஒரு நாள், காலில் காயம்பட்ட மன்ஸூரின் மகளான சிறுமி ஹஸீனாவை கஜேன் தனது வீட்டில் தங்க வைக்கின்றான். முஸ்லிம்கள் விஷயத்தில் தீண்டாமையை கடைப்பிடிக்கும் கஜேனின் பாட்டிக்கு இது ஒவ்வாமையை அளித்தாலும் மனதின் ஆழத்தில் சிறுமி ஹஸீனாவின் மீதான பாசமும் நேசமும் துளிர் விடுகின்றது. தீண்டாமையை மென்மையாக கடைபிடித்துக் கொண்டே ஹஸீனாவிடம் அன்புமும் செலுத்தி வருகின்றாள் பாட்டி.

இதற்கிடையே இந்திய பாக்கிஸ்தான் பிரிவினையின் இருண்ட கரங்கள் குரயீ குடீ, ஸோனாரூச்சுக் கிராமங்களையும் எட்டுகின்றது.

குரயீகுடியும் குரயீ நதியும் அவர்களது உள்ளங்களிலும் உணர்விலும் இரண்டற கலந்த நிலையில் முஸ்லிம் லீக் போதகர்களின் பாக்கிஸ்தான் கோரிக்கையை குரயீகுடி முஸ்லிம்கள் திடமாக நிராகரித்து விடுகின்றனர். தங்களது வேர்கள் எங்கயோ இல்லை. அவை ஊன்றியிருப்பது தங்களது கால்களுக்கு கீழேதான் என்பதை அவர்களின் ஆன்மாவின் உள்ளுறை குரல் நினைவுபடுத்திக் கொண்டே இருக்கின்றது.

ஆனால் ஸோனாரூச்சுக் கிராமத்திலோ பிரிவினையின் வெறுப்பானது தனது கூட்டாளிகளை சரியாக இனங்கண்டு கொண்டது. கர்க் கும்பலானது வீர் சாவர்க்கர், கோல்வல்கர், ஆர்.எஸ்.எஸ் ஆகியோரின் வெறுப்பு போதனைகளின் பால் மனங்கொள்வதுடன், அவர்களே அதன் பாத்திரங்களாகவும் பரப்புரையாளர்களாகவும் மாறி விடுகின்றனர்

ஊர் குளத்தை வளைத்து வாயில் போட்ட கிராமத்தலைவர் கர்க்கிற்கும் அவரது கும்பலுக்கும் நீண்ட நாட்களாக குரயீகுடி கிராமத்தின் மீது ஒரு கண் இருந்து கொண்டே இருக்கின்றது. பிரிவினையின் கரிய நிழலானது இந்த இரு கிராமங்களையும் தீண்டியவுடன் குரயீகுடியை நாட்டுப்பற்றின் பெயரால் கைப்பற்ற கர்க் விழைகின்றார். அதை அவரின் வாயும் உறுதிப்படுத்துகின்றது. கஜனோ, இந்த அநீதியை நடந்தேற விட மாட்டேன் என ஆக்கிரமிப்பாளர்களின் முகத்திற்கு நேராகவே அறைகூவல் விடுக்கின்றான்.

இதற்கிடையில் கர்க், யாதவ் பௌரா கும்பலானது குரயீகுடி கிராமத்தை தீக்கிரையாக்குகின்றது. நேபாளிகளின் வீடுகளைத் தவிர அனைத்து முஸ்லிம்களின் குடிசைகளும் தீய்ந்தழிந்து விடுகின்றன. நெருப்பின் கருக்கும் கரங்களுக்கு தப்பிய முஸ்லிம்கள் அனைவரும் வெட்டிக் கொல்லப்பட்டு ஆற்றில் போடப்படுகின்றனர். அவர்களின் நகையும் பணமும் கொள்ளையடிக்கப்படுகின்றது. இதனை கேள்விப்பட்ட கஜேன் கையாலாகாமல் உன்மத்தங்கொள்கின்றான். கொலைத்தாண்டவத்தின் குற்றவாளிகளை வாளின் மூலம் தண்டிக்க விழைகின்றான். மனதின் கொந்தளிப்பு அடங்கியதும் வாளேந்தியதின் தவறை உணர்ந்து வருந்துகின்றான்.

குரயீகுடி கிராமத்தை கொளுத்திய கொலையாளிகளை சிறையிலடைக்காமல் வெறுமனே நிற்கின்றது காவல்துறை.

கொலையாளிகளை மிரட்டியது, அவர்களின் குடும்பத்தினரை அவமதிக்கும் வகையில் நடந்தது, மோத்தி மிஸ்த்திரியின் மனைவியை பாலியல் வன்கொடுமை செய்தது என மூன்று பொய் வழக்குகளில் கஜேனை விரைந்து சிறைபிடித்து வதைக்கின்றது காவல்துறை.

வழக்கு விசாரணைக்கு வரும்போது, இரண்டு வழக்குகளில் ஒன்றில் விடுதலையும் மற்றொன்றில் சிறிய தண்டத்தொகையுமாக தீர்ப்பாகின்றது. பாலியல் வன்கொடுமை வழக்கில் மோத்தி மிஸ்த்திரியின் மனைவி, கஜேன் மீதான குற்றச்சாட்டை உறுதியாக மறுத்து விட்டாள். வழக்கறிஞரின் உருட்டல் மிரட்டல்களுக்கெல்லாம் பணியாமல் , கஜேன் மிகவும் நல்லவன் என நீதிமன்றத்தில் வாக்குமூலத்தை பதிவு செய்தாள். எனவே இவ்வழக்கிலும் கஜேனுக்கு விடுதலை கிடைத்துவிட்டது .வெளிவரும் கஜேன் ஓய்ந்திருக்கவில்லை. தொடர்ந்து வெறுப்பு அணிக்கு எதிராக இயங்குகின்றான்.

குரயீகுடியில் மன்ஸூரும் அவனது மனைவியும் கொல்லப்பட்டு விட்டனர். மன்ஸூரின் மகளாகிய ஹஸீனா, கஜேனின் வீட்டில் அடைக்கலம் புகுகின்றாள். முழு ஆதுரத்துடன் அவளை தன் மெலிந்த கரங்களில் பொதிந்து கொள்கின்றாள் பாட்டி..

குரயீகுடி அழித்தொழிப்பின் ஒரே நேர் சாட்சியான ஹஸீனாவையும் வெறுப்பு மனிதர்கள் குறி வைக்கின்றனர். அவள் தற்சமயம் சிறுமி இல்லை. அவளை தனது வீட்டில் வைத்து தொடர்ந்து பாதுகாப்பதில் உள்ள பலமுனை நெருக்கடிகளை பற்றி சிந்தித்ததில் அவளுக்கு மணமுடித்து வைப்பதுதான் ஒரே பாதுகாப்பு என தீர்மானிக்கின்றான் கஜேன். குரயீகுடியில் ஒரு முஸ்லிம் கூட உயிருடன் எஞ்சியிருக்கவில்லை. தொலைவான இடத்தில் போய் தேடியதிலும் பொருத்தமான வரன் அமையவில்லை.

யாரோ தெரியாத ஒருவரிடம் ஹஸீனாவை திருமணம் என்ர பெயரில் தள்ளி விடுவதை விட தானே முஸ்லிமாகி அவளை மணந்து கொண்டால் என்ன ? என்ற கோணத்திலும் சிந்திக்கின்றான் கஜேன். அப்படி மதம் தழுவி அவளை திருமணம் செய்து கொள்ளலாம்.என்ற தன் விருப்பத்தை பாட்டியிடம் தெரிவித்தான். அவளோ அதைக்கேட்டு அருவருப்படைகின்றாள்.

சரி, கடைசியாக ஒரு வழி, ஹஸீனாவை ஹிந்துவாக மதமாற்றினால் ஒரு ஹிந்து இளைஞனை கட்டி வைக்கலாம்தானே? என்று புதியதாக மனதில் கஜேனுக்கு தோன்றுகிறது. ஹிந்து மத விற்பன்னர்கள் இருவரிடம் போய் சம்மதம் கேட்கின்றான். அவர்களோ அதற்கு வழியில்லை என மறுத்து விடுகின்றனர்.

நீதியின் பக்கம் எப்போதும் சார்ந்திருக்கும் அவனுடைய மனதானது ஹஸீனாவின் உயிரையும் மானத்தையும் எதைக் கொடுத்தாவது காப்பாற்றியே தீருவது என்ற தீர்க்கமான முடிவிற்கு வருகிறது. கஜேன் அப்துல் கனியாகின்றான்.

முஸ்லிம்கள் விஷயத்தில் விலகல் மன நிலை கொண்ட பாட்டிக்கு இந்த மதமாற்ற, திருமண நிகழ்வுகள் நிலைகுலைவை ஏற்படுத்துகின்றன. ஆனாலும் பேரனையும் அவனது மனைவி ஹஸீனாவையும் வெறுக்க அவளால் இயலவில்லை.

தங்களுக்கு எதிரான சிறு முணுமுணுப்பையும் தேய்த்து நசுக்கும் வெறுப்புக்கும்பல் மோத்தி மிஸ்த்திரியின் மனைவியையும் விட்டு வைக்கவில்லை. வெளிப்பார்வைக்கு அறம் பிறழ்ந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்தாலும் உள்ளுக்குள் அறத்தின் நீதியின் மீதான பிடியை தனது ஆன்மாவின் மையத்துடன் பிணைத்து வைத்திருந்த அவளை அவளது கணவன் மோத்தி மிஸ்த்திரியே மண்ணெண்ணெய் ஊற்றி கொளுத்தி கொன்று விடுகின்றான். இவ்வழக்கு காவல்துறையினரால் தற்கொலை என பதியப்படுகின்றது.

மாபாதக தேசபக்த வெறுப்புக் கும்பலுக்கு கஜேன் ஒரு தொடர் தடங்கலாகவே இருக்கின்றான் என்றவுடன் ஓர் இரவின் மறைவில் அவனையும் அழித்தொழித்து விடுகின்றனர். பேரனின் கொலையானது பாட்டியின் மனதிற்குள் ஒட்டியிருந்த முஸ்லிம் விலகலை முற்றிலுமாக துடைத்தெறிந்து விடுகின்றது.

‘ஆசீர்வாதத்தின் வண்ணம்’ புதினத்தில், வாழ்வின் வண்ணமிகு முரண்கள் சேர்க்கைகளுக்கிடையே வெறுப்பாற்றின் பெரு ஓட்டத்திற்கிடையே வாழ்க்கை தளிரானது தீய்க்கப்பட இயலாத சாசுவத மென்னிதழ்களுடன் தாரகையைப்போல இளம் நகையுடன் ஒளிர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றது

புரோகிதர், அவரின் இளம் விதவை மகள், மருத்துவர், விடுதலைப்போராளி & வழக்கறிஞர் & நீதிபதி என கதையின் கிளையோட்டங்களில் வாழ்வின் எண்ணற்ற சொல்லி முடியாத தருணங்கள் அமர்ந்திருக்கின்றன. சிற்பங்களுக்குரிய உள்செதுக்கலாக நிற்கின்றன. அந்த செதுக்கல்களின் வளைவும் நெளிவும் நிமிர்வும் புது புது விரிவுகளுக்காக காத்திருக்கும் புழைகள். வாசகர்கள் உள்தேடல் விரிவுகளுக்கான தாவு தளங்கள்.

சாஹித்ய அகாதமி விருது பெற்ற இந்த புதினத்தின் ஆசிரியரான அருண் சர்மா பிராமண சமூத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவர். அகில இந்திய வானொலியில் பல்வேறு பொறுப்புக்களை வகித்தவர். கல்விப்புலம் சார்ந்தும் சிறப்பாக இயங்கியுள்ளார். சாதிய, வகுப்பு ஓர்மை, மேட்டிமை, அரசு ஊழியர்களுக்கே உரிய எண்ணெய் படல குணம் போன்றவற்றையெல்லாம் மிக நேர்மையாக தன் படைப்பில் கடந்திருக்கின்றார் ஆசிரியர்.

கஜேனின் பாட்டி தன் முதிர்ந்து கனிந்த வயதின் படையலாக ஹஸீனாவின் துளிர் கரங்களில் உவந்தளித்த தேங்காய், சோளப்பொரி, பொரியுருண்டை, வெல்ல அவல், லட்டு, இனிப்பு அதிரசத்திற்காக மனமும் வாயும் ஏங்குகின்றது.

***

ஆசீர்வாதத்தின் வண்ணம் ( ஆசீர்வாதர் ரங் )

அஸாமி மொழி புதினத்தின் தமிழாக்கம்

ஆசிரியர் : அருண் சர்மா

விலை ரூ.225/=

வெளியீடு: சாஹித்ய அகாதமி, தொலைபேசி: 044 24311741, 24354815

88888888888
&&&

Shalai_basheer@yahoo.com

முதற்காதல் ( சிறுகதை ) – சொ பிரபாகரன்

சென்னைச் சித்தப்பா, அன்னியோனியம் காட்டுகிறார் என்றால், ஏதோ வில்லங்கத்தில் நம்மைச் சிக்க வைக்கப் போகிறார் என்று அர்த்தமாம். சித்தப்பாவின் ஏகப்புத்திரி செளந்தரியாதான், இதை அழுத்தம் திருத்தமாய்ச் சொன்னாள்.

நான் அப்போது சென்னைக் கம்பெனி ஒன்றில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தேன்.

எனக்கு ஒரு டாக்டர் பெண்ணை மணம் முடிக்க, சித்தப்பா ஏக காலமும் தேனீச்சி போல் அலைந்து திரிந்தார். “பண்பாடுள்ள குடும்பம்டா! அவங்களுக்கு வாடகை மட்டுமே மாசம் லட்சத்துக்கு மேலே வரும்.. அந்தப் பொண்ணு மகாலஷ்மி! குடும்பத்துக்கு ஒரே வாரிசு.. நம்ப செளந்தரியா மாதிரியே..” என்று மட்டும் சித்தப்பா சொல்லி விட்டிருந்தால் பரவாயில்லை..

மேலும் சேர்த்துச் சொன்னதுதான் இடித்தது: “அவங்களுக்கு வருற வாடகை மட்டும், இப்ப நீ வாங்கும் ஈத்தச் சம்பளத்தை விட, பத்து மடங்கு அதிகம்.. அதோட பொண்ணு, நம்ப செளந்தரியா மாதிரி டிகிரி கூட முடிக்காத பொண்ணு இல்லை; எம்.பி.பி.எஸ். முடிச்சவள்.”

பெண் வீட்டாரின் பெருமை பேசி, என்னையும், என்னுடன் பாந்தமாய் இருக்கிறாள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக செளந்தரியாவை, தன் மகளேயானாலும் சித்தப்பா சிறுமைப்படுத்துகிறார் என்றாலும், இந்த டாக்டர் பொண்ணை மட்டும் இழந்துடக் கூடாது என்பதில் உறுதியானேன்.
செளந்தரியா, சித்தப்பாவின் நல்லெண்ணத்தையும், அன்னியோனியத்தையும், துளியும் நம்பவில்லை. “இவ்வளவு பணம் வரும்னு தெரிஞ்சா, அப்பா பேசாம அம்மாவை டைவர்ஸ் பண்ணிட்டு, அந்தப் பொண்ணை அவரே கல்யாணம் பண்ணியிருந்திருப்பார்; இதில் நமக்கு விளங்காதது எதோ இருக்கு. ஒருவேளை டாக்டர் பொண்ணு, அப்பா வயசாளினு நிராகரித்து இருப்பாளோ?” என நெற்றிச் சுருக்கி, என்னிடமே சந்தேகம் கேட்டாள்.

“சித்தப்பா இயல்பில் நல்லவர்தாம்.. சில சூழ்நிலைகளில் நல்லா நடந்துக்க முடியாம போய் இருந்திருக்கலாம். அதுக்காக அவரை மொத்தமா அலட்சியம் செய்றது சரியில்லை,” என போதி புத்தன் மாதிரி நான் சொல்ல, செளந் காதுகளை மூடிக் கொண்டு, கண்களை விரித்து, திருஷ்டிப் பூசணி மாதிரி வாயைப் பிளந்து, சிரித்தாள். என்னை அவமதிக்கிறாளாம்..

செளந்தரியா தனக்கு தோன்றுவதைக் கல்மிஷம் இல்லாமல் பேசுவாள்; எங்கள் ஒட்டு மொத்த குடும்பத்திலும், அவளது நம்பிக்கைக்குரியவன் (அவளது கணவனையும் விட) நான் ஒருவனே என்ற முறையில், அதிக உரிமை எடுத்துக் கொண்டு, அதிஉண்மைகளைச் சொல்லி, எல்லோரையும் தர்மச் சங்கடத்துக்குள் உள்ளாக்குவாள்.

அவளது பேச்சு பெரும் அசெளகரியங்களைக் கிளப்புகிறது என்பதினால், அவள் டிகிரி முடிப்பதற்குள் திருமணம் முடித்து, சைதையில் தனிக்குடித்தனம் வைத்தார், சித்தப்பா. கல்யாணத்துக்குப் பிறகு, கிறங்கிய கண்களுடன், கணவனை விழுங்குவதை முழுநேர வேலையாய், செளந் செய்து கொண்டிருக்கிறாள்.

“கல்யாணத்துக்குக் காதலெல்லாம் அவசியமில்லை. ஆண்-பெண் உடல் இருந்தால் போதும்..” என தனது ஆராய்ச்சி முடிவை ஒருநாள் வெளியிட்டு, அனைவரையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கினாள்.
இப்படி அப்பட்டமாய் அனைத்தையும் அம்மணமாக்கித் தோலுரித்துப் பேசுபவள், சித்தப்பாவை அனுசரித்துப் போவதென தற்காலிகமாக முடிவெடுத்துள்ள என்னைக் கேலி மட்டும் பேசி, சும்மா விட்டுவிடுவாள் என எதிர்பார்க்க முடியாதுதான்.

“பிரபா! பிராய்டின் இட் பற்றி உனக்குத் தெரியுமா? தெரிந்திருந்தால், உன் சித்தப்பா (என் அப்பா என்று சொல்ல மாட்டாள்) உள்ளிட்ட எல்லா மனிதர்களும், நீ நினைப்பது போல, நல்லவரில்லை என்பது எப்பவோ உனக்குப் புரிஞ்சிருக்கும். சதா சர்வகாலமும் வன்முறை, பாலுணர்வு எண்ணங்களுடன் அலைந்து கொண்டிருக்கும் உயிர்ஜீவிதான், இன்று மனிதன் என்ற பெயருடன் அலைந்து கொண்டிருக்கும் இந்த ஹோமோசெபியன். அதற்கு விதிவிலக்கு நீயுமில்லை; நானுமில்லை.

மற்ற உயிரினங்களுக்கு இனப்பெருக்க காலத்தில் மட்டுமே பாலுணர்வு வரும். ஆனா உயிரினங்களில் மனுஷனுக்குள் மட்டுமே, சர்வசதா காலமும் பாலுணர்வு மட்டுமே மீந்து நிற்கிறது. பாலுணர்வுதான் மனிதனின் இயல்பான இட் என்பது புரிந்ததும், எனது சூப்பர்ஈகோவை எல்லாவற்றையும் தூக்கிப் போட்டுட்டு, எனது கணவனையே விழுங்க ஆரம்பித்தேன்.”

அவள் சொன்னதில், பாதிக்கு மேல் எனக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் அதை, அவளிடம் அப்பட்டமாக ஒப்புக்கொண்டால், முதுகு மேலேறி, இன்னும் புரியாத விஷயம் பேசி, சிவத் தாண்டவமாடி விடுவாள்.

“உனக்கு நீ செய்யும் காரியங்களை நியாயப்படுத்த, ஒரு காரணம் வேண்டும். அக்காரணம் மற்றவர்களுக்குப் புரியாத மாதிரியும், புரியாததினாலேயே மிரட்டுற மாதிரியும் இருந்தால், ரொம்ப உத்தமம். அதற்கு வசதியாய், உனக்கு பிராய்ட் கிடைத்து விட்டார். அவரைப் பிடித்துக் கொண்டு, பாலுணர்வுடன் இருக்கும் மனுஷிதான் இயல்பாய் இருக்கிறாள் எனச் சாதிக்கிறாய். அந்த உணர்வுடன், உனது கணவனையும் கையாள்கிறாய். என்னால் உன்னை மாதிரி எல்லாம் இயல்பா இருக்க முடியாதம்மா! ஆளை விடு!” எனக் கைக்கூப்பி கெஞ்சினேன்.

“போடா போ! உன்னிடம் போய் பிராய்டைப் பற்றி பேசினேன், பார்! என் புத்தியைச் செருப்பால் அடிக்கணும்..”

#

செளந்துடன் கூடுதல் ஒட்டு வைத்தால், எனக்கு வாய்ப்பிருக்கும் டாக்டர் பெண்ணை முயற்சிக்காது சித்தப்பா கைவிடலாம் எனக் கருதி, அவளிடம் இருந்து சற்று விலகி நின்றேன்; சித்தப்பாவிடம் பாந்தமாய் நடந்து கொண்டேன். என்னப் பாந்தமாய் இருந்து, என்னச் செய்ய? கடைசியில் சித்தப்பா பற்றிய செளந்தின் அனுமானம்தான், சரியென நிரூபணமாகி விட்டது.
சித்தப்பாவின் வில்லங்கம் அப்பட்டமாய் அம்பலமாகி விட்டது.

விஷயம் தெரிந்ததும், செளந்துக்குப் போன் செய்தேன். போனை எடுத்தவள், தான் ரொம்ப பிஸியாக இருப்பதாகவும், அரை மணி நேரம் கழித்து அழைப்பதாக கூறி விட்டு, நான் என்ன சொல்ல வந்தேன் என்பதைக் காது கொடுத்துக் கூட கேட்காமல், கட் செய்தாள்.

சித்தப்பா என்னை நடுத்தெருவில் விட்டு விட்டு, செளந்துக்கு 24×7 எனச் சர்வ சதா காலமும் வீரியமாய் செயல்புரியும் கணவனை, ஏற்பாடு செய்துள்ளார். கணவன் களைத்துப் போகும் வரை, அவள் பிஸியாதான் இருப்பாள். தலையில் கையை வைத்துக் கொண்டு செளந்தின் போன் எப்போது வருமென காத்திருந்தேன். விட்டால் அழுது விடுவேன் போலிருந்தேன். கடைசியாக போனில், அவள் வந்த போது, “என்ன பிரபா? குடி முழுகுனது போல், பரபரப்பாய் பேசினே? என்ன விஷயம்?” எனப் பெருமூச்சுடன் கேட்டாள். .

“சித்தப்பா பாத்து வைத்திருந்த பொண்ணை விசாரித்தேன். அவ யாரு கூடவோ ஒரு வாரம் ஒடிப் போயிட்டு, திரும்பி வந்தவளாம்..”
“இருக்கட்டும்.. அதுக்கென்ன? உனக்கு டாக்டர் பொண்ணு வேணுமென்பதுதானே முக்கியம்? அவ ஓடிப்போன பொண்ணா இருந்தா என்ன? ஓடிப்போகாத பொண்ணா இருந்தா என்ன? இவ்வளவு தூரம் வந்த பிறகு, ஓடிப் போகாத டாக்டர் பொண்ணுதான் வேணும்னு, டிமாண்ட் பண்றது, ஓவரா தெரியலை?”

“உனக்குப் பைத்தியம் பிடிச்சுப் போச்சா? தான் கல்யாணம் பண்ணப் போற பொண்ணு சுத்தமா இருக்கணும்னுதானே, யாருமே எதிர்பார்ப்பாங்க?”
“சுத்தமான பொண்ணுதான் வேண்டும் என்றால், இங்கே பாரதத்தில் நடந்த எழுபத்தஞ்சு சதம் கல்யாணம் நடந்தே நடந்திருக்காது. நான் உங்கிட்டே ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன், கோவிச்சுக்காதே.. நீ மொதல்ல சுத்தமானவனா, மனசாட்சியைத் தொட்டுப் பதில் சொல்லு..”

செளந்தா இப்படிப் பேசறா? சித்தப்பாவை விட வில்லங்கமான ஆளாய் இருப்பாள் போலிருக்குது.. நான் தவித்துப் போய் நின்றேன். கைகளைப் பிசைந்து கொண்டேன்.
எனது மனதின் குரல் செளந்துக்கு எப்படியோ அப்படியே கேட்கி்றது. அனதால்தான் எனது உள்மனம் எழுப்பும் கேள்விகளுக்கு அப்படியே பொருத்தமாய் பதில் சொல்கிறாள்.

“வில்லங்கம் என்று நான் சொன்னது, உனது ஆத்மாவின் தேவை என்ன, உனது மற்ற தேவைகள் என்ன, அவைகளை இந்தத் திருமணம் நிறைவேற்றுமா என்று பார்க்காமல், இந்தத் திருமணம் நடந்தால் தனக்கு என்ன லாபமென பார்க்கும் அப்பாவின் திருட்டுத் தனத்தை. தனக்கு லாபம் ஒன்றும் இல்லையென்றால், பெண்ணின் கடந்த காலத்திற்குள் அவரே போய், இந்நேரத்துக்குள் இக்கல்யாணத்தைக் குலைத்து, உனக்கு எந்த ஆதயமும் இல்லாது செய்து இருந்திருப்பார். இந்த திருமணத்தை முடித்து வைத்தால், ஏதாவது பெரிய கமிஷன் தருவதாக, பெண் வீட்டில் அப்பாவுக்கு ஆசைக் காட்டி இருந்திருக்கலாம். இல்லையெனில் அவர் ஏன் உன் கல்யாணத்தில் தலையிட போகிறார்?”
அவள் இப்படி நீட்டி முழங்குவது, எனக்கு எரிச்சலை மூட்டியது. “அப்ப நீ எனக்குப் பண்ணும் அட்வைஸ்தான் என்ன?”

“உனக்கு டாக்டர் பொண்டாட்டி எதுக்கு வேணும்? அவ சம்பாதிச்சு, வீட்டைக் கவனித்துக் கொண்டால், நீ வீட்டில் சோம்பேறித்தனமாய் உன் அத்தான் மாதிரியே புருஷ பணியை மட்டும் பாத்துட்டு இருக்கலாம். சரியா? அப்படி நினைப்பதில் தப்பு ஒன்றும் இல்லை.”
என்னைப் பற்றியும், அவளது புருசனைப் பற்றியும் எவ்வளவு கேவலமா எடை போட்டு வைத்திருக்கிறாள். அவ்வளவு கேவலமான என்னையும் அவள் புருசனையும அவள் வெறுக்க வில்லை என்பதுதான் இதில் ஆறுதலான விசயம்..

அவள் யோசித்தாள். இந்தப் பிரசினைக்கு ஒரு தீர்வு காண வேண்டும் என தீவிரமாய் சிந்திக்கிறாள். நிச்சயம் அவள் என் நலனை விட்டுக் கொடுக்க மாட்டாள் என்ற நம்பிக்கை எனக்குள் துளிர் விட்டது.
“உன் பிரசினையைத் தீர்க்க நான் ஒரு வழி சொல்றேன் கேளு! நேரா அவளைப் போய் பாரு! அவ மூஞ்சியைப் பார்த்துப் பேசு. வழக்கமா நீ செய்றது போல, மாரைப் பாத்துப் பேசாதே! அவளிடம் சொல்: உனது கடந்த காலத்தைப் பற்றி எனக்குக் கவலை இல்லை. கல்யாணத்துக்குப் பிறகாவது, எனக்கு உண்மையாய் நடந்து கொள்வாயா என்று கேள்!” என்றவள் பிரேக் போட்ட பேருந்தைப் போல் பேச்சை திடீரென நிறுத்தி, தனக்குள் எதையோ மறுபடியும் தீவிரமாக யோசித்தாள்.

சிந்தனையின் தொடர்ச்சி லாவகப் பட்டதும், தொடர்ந்து பேச ஆரம்பித்தாள்: “உண்மையா நடந்து கொள்வாயா என்று ஏன் கேட்க வேண்டும்? உண்மைக்கு ஆயிரம் அர்த்தம் இருக்கு. அதெல்லாம் உனக்குப் புரியாது! அதனால் இப்படி நேரடியா பச்சையாய் கேள்! கல்யாணத்துக்குப் பிறகு, அவ உன்னுடன் மட்டும்தான் படுத்துக்கணும் என்று சொல்லு. நீயும் அவளைத் தவிர, வேறு யாருடனும் உறவு வைத்துக்க கொள்ள மாட்டேன் என்று உறுதி கொடு, எல்லாம் சரியாயிடும்!”

“அப்படிச் சொல்லி விட்டு, பின்னால் சொன்ன மாதிரி அவள் நடந்து கொள்ளா விட்டால்?”

அவளுக்கு என் கேள்வி கடுமையான ஆத்திரத்தை மூட்டியது.. “மடையா! அப்படின்னா நீயும் சொன்ன மாதிரி நடந்து கொள்ளாதே! நம்ப தெரு முட்டுச் சந்தில், ஒரு பைத்தியக்காரி ராத்திரி நிர்வாணமாய் படுத்துக் கிடப்பா தெரியுமா? அவளுடன் போய், உனக்கு எய்ட்ஸை வர வாய்ப்பிருக்கிறது என்றாலும், படுத்துக்கோ! அதுதான் உன் டாக்டர் பொண்டாட்டிக்குக் கடுமையான எரிச்சலைத் தரும்…. ”

அவள் பதிலால் இடி விழுந்தது போல், சோர்ந்து போய், ஒன்றும் பேசாமல் உட்கார்ந்திருந்தேன்.
என் நிலையைப் பார்த்து, அவளுக்கே பரிதாபம் ஏற்பட்டு இருந்திருக்க வேண்டும்.. என்னைச் சமாதானப் படுத்த அவளே பேசினாள். ”பிரபா! வார்த்தைகளுக்கு மந்திரசக்தி உண்டு! சொன்ன வார்த்தைகளை மீறுவது அவ்வளவு எளிதல்ல… என் கவலை எல்லாம், அந்தப் பொண்ணு எதாவது உன்னிடம் சொல்லி, சொல்லிய சத்தியத்துக்கு நிற்பாள். ஆனால் உன்னால்தான், அப்படி முடியாது. உன்னைப் பற்றி எனக்கு நல்லா முழுமையா தெரியும். அதான் சொல்றேன்..”

#

இறுக்கமாய் ஜீன்ஸிம், பிடித்த மாதிரியான டைட் டாப்ஸில், திமிர்ந்த குதிரையைப் போல் இருந்தாள். என்னருகே வந்ததும், அவள் எனது கண்களை நேரடியாகப் பார்த்தாள். எனக்குதான் என்னவோ அவளது பருத்த மார்பையே பார்க்க வேண்டும் போலிருந்தது. செளந் என்னைப் பற்றி சரியாதான் எடைப் போட்டு வைத்திருக்கிறாள்.
“ஹாய்!” என்றவள், தனக்கு ஒரு சூடான பில்டர் காபி ஆர்டர் செய்து விட்டு, “உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று கேட்டு, என்னையே ஆர்டர் செய்ய விட்டு விட்டாள்.

அவள் பெர்ப்யூம் போடவில்லை. ரொம்ப இயல்பாய் இருந்தாள். எந்த மேக்கப்பும் இல்லாமல், அன்று மலர்ந்த புஷ்பம் போல புத்துணர்வுடன் இருந்தாள்.
“மிஸ்டர் பிரபா! எனக்குச் சுற்றி வளைத்துப் பேச தெரியாது. நேரா விஷயத்துக்கு வரேன்.. புரோபோஸ் பண்றதுக்காக, நீங்க என்னைப் பார்க்க விரும்புவதாக உங்க சித்தப்பா சொன்னார். சரிதானா?”
அவளது நேரடியான பேச்சு பிடித்திருந்தாலும், பயமாக இருந்தது. இவள் இன்னொரு செளந்தரியா! தனக்குத் தோன்றும் உண்மைகளை அப்படியே புட்டு வைத்து விடுவாள் போல் இருந்தது..

குற்றால அருவி போல தனது மனதைக் கொட்டினாள்: “பட், புரோபோஸ் செய்யணும்னா, அதுக்கு முன்னாடி என்னைப் பற்றி முழுசாய் தெரிஞ்சுக்கணும்.. உங்களைப் பற்றியும் முழுசா சொல்லணும். அப்பதான் சரியான முடிவு எடுக்க முடியும்.. முதலில் நான் என்னைப் பற்றி சொல்லட்டுமா?…” என்றவள், சிறிதாகச் செருமிக் கொண்டு, நெற்றியில் முத்திட்டிருந்த வியர்வையைத் தனது கைக்குட்டையால் துடைத்துக் கொண்டாள்.

நெற்றியைச் சுருக்கி தான் பேச நினைத்ததை மனதுக்குள் ஒருமுகப் படுத்திப் பேசத் துவங்கினாள். “நான் ஒருத்தனை லவ் பண்ணினேன். அவன் நம்ப சாதி பையன் என்பது மட்டுமே, அந்த லவ்வை எங்க வீட்லே அக்சப் பண்ணதுக்கான காரணம்னு சொல்ல மாட்டேன். அவன் ரொம்ப வசதியானவன் என்பது, அந்த லவ் அக்சப் ஆனதுக்கு முக்கிய காரணம்.

இவ்வளவு ஈஸியா ஆப்ரூவ் ஆனதினால்தான் என்னவோ, அது சுவாரசியமில்லாத காதலா போயிடுச்சு.” சன்னமாய் தனக்குள் புன்னகைத்தாள்
“நான் எனது தோழிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் போது கூட, சின்னதா ஏதாவது சோதனை வைத்துப் பார்த்து, அதில் தேறினாதான் பிரெண்டாவே வச்சுக்குவேன்.. அப்படிப்பட்ட நான், லைப் பார்ட்னரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் போது, எப்படி சும்மா ஓ.கே. சொல்ல முடியும்? அவரைச் சோதிக்க விரும்பினேன். இந்த மாதிரியான சோதனைகள்தாம், அவரை நமக்குப் புரிய வைக்கும்,” என்றவள் சன்னமாய் இருமிக் கொண்டாள்.

“எங்காவது ஒரு வாரம் ஓடிப் போலாமெனச் சொல்லி, அவரை வலுக்கட்டாயமாய் புலிகெட்டுக்கு, யாரிடமும் சொல்லாமல் இழுத்துச் சென்றேன். குட்டிப் போட்ட தாய் நாய், குட்டிகளை விட்டு தயங்கி தயங்கி வருவது மாதிரி, என் பின்னால் வந்தான். புலிகெட் ஒரு லவ்வர் பாரடைஸ்.”

எந்தவித தயக்கமுமின்றி, தனது காதலை தனது எதிர்கால கணவனிடம் மூடி மறைக்காமல் சொல்லும் அவளது தைரியத்தைக் கண்டுண, அதிர்ச்சியில் இருந்து மீளாமல் உறைந்து போய் இருந்தேன். இதே போல், நான் திருட்டுத் தனமாய் புணர்ந்த தேவடியாக்களைப் பற்றி, பட்டவர்த்தனமாய் அவளிடம் சொல்ல முடியுமா?

அதை விடுங்கள்! செளந் சொல்லச் சொன்ன கோரிக்கையையாவது (என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிய பிறகு, வேறு யாருடனும் படுத்துக் கொள்ளக்கூடாது) குறைந்த பட்சம், என்னால் அப்படியே அவளிடம் சொல்ல முடியுமா?.
என்னால், யதார்த்தத்தில் செளந்தரியாவுடன், எப்போதும் பொய்யே பேச முடிந்ததில்லை. அப்படியொரு வலுவான பர்சனாலிடி அவள். அதுபோலதான் இவளும்.. இல்லை, இல்லை இவள் செளந்துடன் வலுவானவள். இவளுடன் என்னால் பேசவே முடியாது! அது உண்மையாக இருந்தாலும் சரி, பொய்யாக இருந்தாலும் சரி..

“அங்கே இருந்த ஒரு வாரமும், அவன் சாமியார் மாதிரி இருந்தான். அவரம்மா, நாங்க பழக ஆரம்பிச்சதும், ஏங்கிட்டே இருந்து விலகி இருனு அறிவுரை சொல்லி இருந்தாளாம். விலக முடியாமல், என் மீது அப்சஷனாகி விட்டால், எங்களிடம் இருந்து அவங்களால் எதுவும் கறக்க முடியாது இல்லையா? அம்மாவை அவரால் மீற முடியலை. மீற முடியாதவங்க, வான்னதும் என்னுடன் ஏன் ஓடி வரணும்?னு கேட்டேன். ‘அம்மா உன்னோட ஓடிப் போகக்கூடாதுனு ஒரு போதும் சொன்னதில்லை’, என்றார்.

விருட்சம் நினைவுகள் 10 – அழகியசிங்கர்

சிறு பத்திரிகையோடு தொலைந்து போன எழுத்தாளர்களைப் பற்றி குறிப்பிட்டிருந்தேன். ஆனால் சிறு பத்திரிகையுடன் தொலைந்து போகாத எழுத்தாளர்களும் உண்டு.

அதேபோல் சிறுபத்திரிகையில் எழுதியவர்கள் பெரிய பத்திரிகைகக்கு மட்டும் மாறுபவர்களாகப் பல எழுத்தாளர்கள் இருக்கிறார்கள்.

சுஜாதா, பாலகுமாரன் சிறுபத்திரிகையில் எழுதியவர்கள். சுஜாதாவின் ஒரு கதை தனிமை கொண்டு முதன் முதலில் நகுலன் தயாரித்த குருஷேத்ரம் இலக்கியத் தொகுப்பில் வெளிவந்தது.

க.நா.சுவுடன் ஒரு கட்டுரை வாங்கிப் போட வேண்டுமென்று நினைத்து மைலாப்பூரில் உள்ள க நா சு வீட்டிற்குச் சென்று பார்த்தேன். அவர் உடனே எழுதி வைத்த ஒரு கட்டுரையைக் கொடுத்தார்.

அந்தக் கட்டுரையின் பெயர் புதுக்கவிதையின் எல்லைகள் என்று. விருட்சத்திற்காக க நா சு கொடுத்த அக் கட்டுரையை இப்போது எடுத்துப் படிக்கிறேன். அதை ஏன் பிரசுரம் செய்யாமல் விட்டுவிட்டேன் என்று இப்போது யோசித்துப் பார்க்கிறேன். இரண்டாவது இதழிலிருந்து கோபிகிருஷ்ணன் விலகினாலும், மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து படைப்புகளைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். அதில் க நா சு கட்டுரையையே மற்றவர்கள் வேண்டாம் என்றார்கள்.

ஞானக்கூத்தனுக்கு அக் கட்டுரை விருட்சத்தில் பிரசுரம் ஆகவில்லை என்பதில் வருத்தம். அதன்பின் அவர் அக் கட்டுரையை ழவின் கடைகி இதழான 28 ல் பிரசுரம் செய்தார். இது சிறு பத்திரிகையில் பெரிய பிரச்சினை. பலர் சேர்ந்து முடிவெடுக்கும்போது பல நல்ல படைப்புகளை நாம் விட்டுவிட வேண்டும்.

ஒன்றிரண்டு இதழ்களுக்குப் பிறகு விருட்சம் என் பொறுப்பில் வரத் துவங்கியது. இன்று தனி மனிதனாக நவீன விருட்சம் இதழைக் கொண்டு வந்துகொண்டிருக்கிறேன்.

அக் கட்டுரையில், ‘புதுக்கவிதை என்று சொல்லும்போது ஷண்முகசுப்பையால, நகுலன், ஞானக்கூத்தன், இவர்களோடு மயன் (நான்) ஏற்படுத்தித் தந்த ஒரு மரபு சோதனைக்கட்டத்தைத் தாண்டி கவிதை என்கிற கட்டத்தை எட்டி விட்டது,’ என்கிறார்.

இதை அவர் சொல்வதை எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள முடியும் என்ற ரீதியில் நாங்கள் யோசித்து இக் கட்டுரையைப் போடக்கூடாது என்று முடிவெடுத்தோம்.

இதை ஞானக்கூத்தனிடம் தெரிவித்தபோது, அவருக்கு என் மீது கோபம். அவர் கட்டுரையில் அவருடைய கருத்தைத் தெரிவிக்கிறார். அதைப் பிரசுரம் செய்யாமல் விடுவது தவறு,ý உண்மையில் இந்தத் தவற்றை நான் செய்திதக்கக் கூடாது. க.நா.சு எவ்வளவு பெரிய எழுத்தாளர். . ஆனால் என் தவற்றை ழ பத்திரிகையில் பிரசுரம் செய்ததிலிருந்து சரி செய்து விட்டார்.

ஒரு துயரமான நிகழ்ச்சி நடக்காமலில்லை. க நா சு அந்தத் தருணத்தில் தில்லியில் இறந்து போனதுதான் அந்தத் துயரமான நிகழ்ச்சி. இந்தக் கட்டுரையைப் பிரசுரம் செய்யாமல் போய்விட்டேனே என்ற வருத்தத்துடன் க நா சு ஓவியத்தை வெளியிட்டு 3வது இதழ் விருட்சம் கொண்டு வந்தேன்.

க நா சு தன் கட்டுரையில் ஒரு இடத்தில், ‘பிச்சமூர்த்தி, கண்ணதாஸன் இருவரும் விஷய எல்லைகளைப் பழைய அளவில் ஏற்றக்கொண்டதாலேயே கவிதை என்று செய்தாலும் அவர்களுக்குக் கவிதை கை வரவில்லை என்று சொல்ல வேண்டும்,’ என்று குறிப்பிடுகிறார்.

என்றெல்லாம் க நா சு எழுதியிருப்பதால், அக் கருத்தை நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்று சொன்னாலும், க நா சு என்ற மூத்த எழுத்தாளர் கொடுத்த ஒரு கட்டுரையைப் பிரசுரம் செய்யாமல் விட்டது தவறு என்று இப்போதும் உணருகிறேன். அதை நிவர்த்திச் செய்யும் விதமாக ழ பத்திரிகையில் வெளிவந்ததை மீள் பிரசுரமாக விருட்சம் இதழில் வெளிவந்ததை இப்போது திரும்பவும் பிரசுரம் செய்யலாமென்று நினைக்கிறேன். இதோ 107வது இதழ் விருட்சத்தில் பிரசுரம் செய்ய உள்ளேன்.

(இன்னும் வரும்)

அன்வர் புஹாரி கவிதைகள்

1.

உண்மை வளர்த்தல்

என்னுடைய தாத்தா
மரம் வளர்ப்பது போல மிக நூதனமாக
இந்த உண்மையை வளர்த்துவந்தார்
அதன் உடலில் சிறு துரும்பு பட்டாலும்
தாங்கிக்கொள்ள திராணியற்ற அவர்
இந்த உண்மையை வளர்ப்பது பற்றியும்
உண்மையின் உயிர் பிடுங்கும்
பொய்யின் கொடூரம் பற்றியும்
அவர்தம் பிள்ளைகளுக்கும்
குடும்பத்திற்கும் கற்றுக்கொடுத்தார்

எனது அப்பா
எங்களுடைய வசதிக்காக
இந்த உண்மையை
ஆடு மாடு கோழி வளர்ப்பது போல வளர்த்து
அதன் மேல் ஒரு ஈர்பை
எங்களுக்கு உண்டாக்கினார்
இப்போது நாங்கள் இந்த உண்மையை
ஒரு பிள்ளையை வளர்ப்பது போல
உள்ளங்கையில்
நெருப்புத் தணலை ஏந்துவதைப்போல
மிகக் கவனமாகவும்
மிகக் கடினமாகவும் வளர்த்து வருகின்றோம்
எங்கள் சந்ததிக்கும் அதனை
கட்டாய கடமையுமாக்கியிருக்கின்றோம்
இருந்த போதும்
விழுந்துவரும் ஓசோன் ஓட்டை போல
அழிந்துவரும் இந்த உண்மையின்
எதிர்காலம் பற்றித்தான்
முழுக் கவலையும் எங்களுக்கு

2.

ஆதலால் நாம் தண்ணீரை காதலிப்போம்

எனது அப்பாவின் அப்பாவிடம்
மழை இருந்தது
அதையவர்
நாய்க்குட்டி போல வளர்த்து வந்தார்
அப்பாவிடம்
ஒரு கடல் இருந்தது
அதற்கு பூனைக்குட்டி யென்று பெயர்
அவர் காலையது சுற்றிச் சுற்றி வந்தது
அம்மா புளியாணம் காய்ச்சினால்
அது ஆறு போலது ருசித்தது
நான் முங்கிக் குளித்தேன்
அந்த இடம் தன்னை குளம் என்றது
நண்பன் நீச்சல் பழக
ஏரிக்குப் போனான்
என் மனைவிக்கு
நீர்வீழ்ச்சி பிடித்திருந்தது
நேற்று நான் எனது பிள்ளைகளுக்கு
கிணறொன்றை பரிசளித்தேன்
இன்றது அவர்களிடம்
இல்லாமல் போயிருந்தது
நாளை என் பேரப்பிள்ளைகள்
ஒரு மிடர் தண்ணீருக்காக கண்ணீர் சுமந்து
விண்வெளி செல்லும் ஒரு கெட்டகனவை
சூரியன் வந்தென்னிடம் சொல்லிச் சொல்லி
அழத்தொடங்கியது இன்று
ஆதலால் நாம் தண்ணீரை காதலிப்போம்

3

பொறுமையை தின்றவனின் அருமையான அனுபவங்கள்

அம்மாவின் சமையல் குறிப்பின்படி
பொறுமையை
நெய் ஊற்றி
தாளித்துக் கொட்டினாள் மனைவி
நான் அதை
சிறு சிறு பொட்டலங்களாக கட்டிக்கொன்டு
கூடவே
தனிமையெனும் பூனைக் குட்டியொன்றையும்
கையில் பிடித்துக்கொண்டு
காலாற கடலோரம் நடந்தேன்
அங்கு
விளையாடிக் கொண்டிருந்த மீன்கள்
என்னிடம் பசியென்றதும்
என் நிழலை அதற்கு தின்னக் கொடுத்துவிட்டு
மீண்டும்
என்னை மட்டும்
கையில் பிடித்துக்கொண்டு நடந்த நான்
அங்கு
பட்டம் விட்டுக் கொண்டிருந்த
நண்டுகளோடு அமர்ந்து
பொட்டலங்களை பிரித்து
பொறுமையை
அருமையாய் தின்று முடித்ததும்
என்னை தூக்கிக்கொண்டு
குதிரை சவாரி போக ஆயத்தமானது காற்று

4.

கனவில் கணவனாகிய மனைவியொருத்தி பற்றிய
கணவனொருவனின் சில கனவுக்குறிப்புகள்

நான் அவளாகவும்
அவள் நானாகவுமாகிய ஒரு கனவில்
வேலை முடிந்து
வீட்டுக்கு வரும்போதவள்
என்னைப்போல
லைட்டாகவோ
ஹெவியாகவோ குடித்திருக்கவில்லை
பின்பு
மூடவுடென்று
மணிக்கொருதரம்
புகைக்கவுமில்லை
கொத்துக் கொத்தாய்
சாப்பாட்டில் முடி கிடக்கின்றதென்று
எரிந்து விழவோ
அல்லது
சோற்றுப் பீங்கானை முகத்தில்
தூக்கி வீசவோ இல்லை
அன்ட்ரோயிட் போனை
படுக்கையறைக்கு கொண்டு வராதவள்
இரவெல்லாம் என்னை
புன்னகையால் குளிப்பாட்டி
ஒரு பூவைப் போல பார்த்துக்கொண்டாள்
மீண்டும்
காலையில் எழுந்து
வேலைக்கு போகும் முன்
ஒரு காபியோடு
இனிப்பான முத்தங்களையும்
அன்புப் பரிசாயெனக்கு தந்துவிட்டுப் போக
மறக்கவுமில்லை அவள்

5.

புனைவுப் பாடம்

அறிவை கழற்றிவைத்துவிட்டு
யானையை பறக்கவைத்தல் மிக மிக இலகு
தும்பிக்கையோடு சேர்த்து
அழகான வண்ணத்துப்பூச்சியின் சிறகுகளையும்
நம்பிக்கையோடு இணைத்துவிடலாம்
அது பறக்கும் அழகை படம்பிடித்து
புனைவுக் கதை சொல்ல
பள்ளிப் பிள்ளைகளின்
பாடப்புத்தகத்தில் அச்சடிக்கலாம்
மலர்களிலது போயமர்ந்து
தேனருந்தும் அழகைச் சொல்லி
குட்டி நட்டிகளை குஷிப்படுத்தலாம்
கதைக்குள் போயமர்ந்து
யானை பிடித்து நூலில் கட்டி
பறக்கவிட்டு விளையாடும் சிருசுகளிடம்
பாவமது என்று சொல்லி
ஜீவகாருண்யம் நாம் வளர்க்கலாம்

***