Category: நாடகம்

ஒதெல்லோ II. – மொழியாக்கம்- சத்தியப்பிரியன்.

download (13)

 

 

 

 

 

அங்கம் II.

காட்சி -1

சைப்ரசில் உள்ள ஒரு துறைமுக நகரம். கடற்புரத்தின் அருகில் ஒரு திறந்தவெளி. மோண்டனோவும் வேறு இரண்டு அதிகாரிகளும் நுழைகின்றனர்.

மோண்டனோ : கடல்கரையிலிருந்து பார்த்தால் உங்கள் கண்களுக்கு ஏதாவது தென்படுகிறதா?

முதல் கணவான் : என் கண்களுக்கு எதுவும் தெரியவில்லை.கடல் பொங்கிக் காணப்படுகிறது. கடலுக்கும் ஆகாயத்திற்கும் நடுவில் ஒரு கப்பலை கூட காணமுடியவில்லை.

மோண்டனோ : நிலத்தில் காற்று பலமாக வீசுகிறது. இன்னும் பேய்க்காற்றாக மாறினாலும் நமது கொத்தளங்களுக்கு ஒன்றும் நேராது. இதே காற்று கடலில் வீசுமேயானால் மலை உயரத்திற்கு ஓங்கி எழும் அலைகளை கப்பல்கள் எவ்வாறு எதிர் கொள்ளும் ? இதன் விளைவு என்னவாகுமோ?

கணவான்-2 : துருக்கிய கப்பற்படையின் அழிவுகாலம். கடற்கரையில் நின்று பாருங்கள். பொங்கும் அலைகள் விண்ணுலகம் வரை எழுகின்றன. கடலின் பேரலைகள் விண்மீன்களின் வெப்பத்தை தணிப்பதாக உள்ளது. பிரகாசமான துருவ நட்சத்திரம் முற்றிலும் மறைந்துவிடும் போல் உள்ளது. இப்படி ஒரு சீற்றத்தை நான் இதுவரையில் கண்டதில்லை.

மோண்டனோ : துருக்கியர்களின் கப்பல் கரை ஒதுங்காவிடில் அதன் கதை முடிந்துவிடும். இந்தக் கடல் சீற்றத்தை தாங்கும் வலிமை அதற்கு கிடையாது.

—-மூன்றாவது கணவான் வருகை ——

மூ.க : நல்ல செய்தி நண்பர்களே! துருக்கியப் போர் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. புயல் துருக்கியரை மூர்க்கமாக தாக்கி விட்டது.அவர்கள் முற்றுகை முறியடிக்கப்பட்டது. வெனிஸ் நகர கப்பல் ஒன்று துருக்கியரின் கப்பல்படை புயலில் சிக்கி சின்னாபின்னமானதை நேரில் பார்த்ததாக தகவல் வந்திருக்கிறது.

மோண்டனோ :நிஜமா இந்தச் செய்தி ?

மூ.க: வெனிஸின் கப்பல் இதோ இப்போதுதான் கரைசேர்ந்தது. போர்போலவே காணப்படும் மூரின் தளபதி மைக்கேல் கேஷியோ இதோ வருகிறார்.மூர் சைப்ரஸ் நாட்டின் ஆளுநரைப் போல இன்னமும் கடலில்தான் இருக்கிறார்.

மோண்டனோ : சந்தோஷம். மூர் அதற்குத் தகுதியானவர்தான்.

மூ.க : துருக்கியரின் நஷ்ட கணக்கை ஒப்பிக்க இதோ கேஷியோ இருப்பினும் நண்பனை புயலில் பிரிந்த வேதனை அவர் கண்களில் தெரிகிறது.

மோண்டனோ : வானம் அவருக்கு வசப்படட்டும். நான் அவர்கீழ் பணிபுரிந்திருக்கிறேன். ஒரு முழுமையான போர்த் தலைவர்.வாருங்கள் கடல் அருகில் செல்வோம்.வந்திருக்கும் கலத்தில் ஒதேல்லோவின் வரவைத் தேடுவோம்.

மூ.க : ஆமாம் . ஒவ்வொரு கலமாக திரும்பியவண்ணம் உள்ளது. மூரின் வருகையை எதிர்கொள்வோம்.

__கேஷியோ வருகை ___

கேஷியோ : மூரின் புகழ் பாடும் இந்தத் தீவின் வீரர்களுக்கு என் வந்தனம். இன்னல்களிலிருந்து அவரை அந்த வானகம் காப்பாற்றட்டும். அவரை ஒரு மோசமான புயல் சூழலில் பிரிந்தேன்.

மோண்டனோ : அவர் இருந்த கப்பல் தரமானதுதானே?

கேஷியோ : அவர் இருந்த கப்பல் உறுதியானது. அதன் மாலுமி வல்லவன். எனவே அவர் கடலுக்கு இரையாவது அத்தனை சுலபமில்லை.

—- கடற்புரத்தில் ஏலேலோ ஏலேலோ என்ற ஆரவாரம் எழுகிறது—–

கேஷியோ : என்ன ஓலம் இது ?

மோண்டனோ : ஊருக்குள்ளிருந்த ஜனம் முழுவதும் இங்கே திரண்டு விட்டனர். மணற்குன்றுகளின் மேல் நின்று போடும் ஏலேலோ ஓலம் அது.

கேஷியோ : அப்படி என்றால் நமது ஆளுநர் வருகிறார் என நினைக்கிறேன்.

—-வானில் துப்பாக்கி இரையும் ஓசை கேட்கிறது —

இரண்டாவது கணவான் : நமது ஆளுநரை வரவேற்க இது மரியாதை நிமித்தம் முழங்கப்படுகிறது.

கேஷியோ : ஆமாம் நீங்கள் சென்று யார் என்று பார்த்து விட்டு வாருங்கள்.

இர க : இதோ போகிறேன். ………….கிளம்புகிறார்—-

மோண்டனோ : தளபதியாரே ! உங்கள் தலைவருக்குத் திருமணம் ஆகிவிட்டதா ?

கேஷியோ” : ஒரு தேவதையுடன் திருமணம் ஆகியிருக்கிறது. அவள் வர்ணனைகளுக்கு அப்பாற்பட்டவள். விவரணைகளுக்கு மேலானவள். கவிஞனின் எழுதுகோலின் வரம்பு மீறியவள். ஓவியனின் தூரிகைக்கு சிக்காதவள்.

—- இரண்டாவது கணவான் வருகை————-

கேஷியோ : ஓ ! இப்போது யார் வந்தது ?

இர. கண : இயாகோ . மூரின் கீழ் பணிபுரியும் மூத்த அதிகாரி.

கேஷியோ: அவர் பயணம் விரைவாக இருக்கட்டும். அவரது பயணம் காலநிலைக்கு சாதகமாக இருக்கட்டும். சீறும் புயலும் ஓங்கிய கடலும், சுழலும் காற்றும், கடும்பாறைகளும், புதைமணல்களும் கப்பலை கவிழ்க்கும் வல்லமை வாய்ந்த கொடிய குணமுடையவை. இவை டெஸ்டிமோனாவின் தெய்வீக அழகில் மயங்கி தங்கள் கொலைநோக்கை மாற்றி மூரின் கப்பலுக்கு ஒரு அச்சமற்ற தொலைநோக்கை அளித்திருக்கும்.

மோண்டனோ : யார் அவள்?

கேஷியோ : நான் இப்போது கூறியது நம் அதிகாரியை அதிகாரம் செய்பவளை பற்றி. துணிச்சல் மிகுந்த இயாகோவின் பாதுகாப்பில் விடப்பட்டிருப்பவள். இந்தக் கரையை அந்த ஒதெல்லோ தனது கப்பலின் மூலம் புனிதப்படுத்தட்டும்: தனது திரண்ட தோள்களின் மூலம் டெஸ்டிமோனாவின் காதலை வெளிப்படுத்தட்டும். சைப்ரசை தனது வீரத்தால் பெருமைபடுத்தட்டும்

—- டெஸ்டிமோனா,எமிலா, இயாகோ, ரோடெரிகோ மற்றும் உதவியாளர்கள் வருகை—

கேஷியோ ( தொடர்கிறான் ) அதோ பாருங்கள் கப்பல் கொணர்ந்த பொக்கிஷம் நம் கண் எதிரில். சைப்ரஸ் மக்களே அவள் முன் மண்டியிட்டு வணங்குங்கள்.கடவுளின் வாழ்த்துக்கள் உங்களை தழுவட்டும்.

டெஸ்டிமோனா, : நல்லது கேஷியோ என் கணவரை குறித்து என்ன செய்தி கொண்டு வந்திருக்கிறாய்?

கேஷியோ :இன்னும் அவர் கரை திரும்பவில்லை மேடம். ஆனால் அவர் நலமாகத்தான் இருக்கிறார்.

டெஸ்டிமோனா, : எனக்கு அச்சம் தீரவில்லை. நீ எப்படி அவரை பிரிந்தாய்?

கேஷியோ : கடலின் சீற்றமும் வானின் முழக்கமும் எங்களைப் பிரித்து விட்டது சீமாட்டி.

அதோ இன்னும் ஒரு ஐலசா கோஷம்.

—மீண்டும் ஏலேலோ ஐலசா கோஷமும் துப்பாக்கி முழக்கமும் கேட்கின்றன—

இர.கண: இதுவும் ராஜ மரியாதையின் ஓசைதான். வந்திருப்பது நமது நண்பர்களாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

கேஷியோ : சென்று யாரென பார்த்து வாருங்கள்.

—-இரண்டாவது கணவான் மறைகிறான்—-

கேஷியோ : ( தொடர்ந்து ) வாருங்கள் கொடிதாங்கும் மூத்தவர் இயாகோ அவர்களே (எமிலாவை வணங்கி ) வாருங்கள் சீமாட்டி. பொறுமை இழக்க மாட்டீர்களே இயாகோ? என் வளர்ப்பும் பழக்கவழக்கமும் அப்படி. சீமாட்டிகளை நான் முத்தமிட்டு வரவேற்பதுதான் வழக்கம். சம்மதம் கிடைக்குமா இயாகோ ?

இயாகோ : முத்தமிடும்போது எனக்கு தன் நாவை கொடுப்பது போல உங்களுக்கு இதழ்களைத் தருவாள். ஐயா ! எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு நேரம் முத்தமிடுங்கள் —- ( கேஷியோ முத்தமிடுகிறான். )

டெஸ்டிமோனா : இதற்கு அவள் சம்மதம் வேண்டாமா ?

இயாகோ : சொல்லப்போனால் அவள் பேச்சுதான் இரவில் நான் படுக்கச் செல்லும் வரை நீடிக்கும். உங்கள் முன்னால் இருப்பதால் தன் நாவினால் என்னை கட்டுவதற்கு பதில் தன் சிந்தையால் கட்டி போட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள்.

டெஸ்டிமோனா :நீங்கள் இப்படி கூற ஒரு காரணமும் இல்லை.

இயாகோ : வாருங்கள் சீமாட்டி வாருங்கள். உங்களை பற்றி எடுத்து விடட்டுமா? நீங்கள் எல்லாம் தொங்கவிடப்பட வேண்டிய சித்திரங்கள் வீட்டிற்கு உள்ளே அல்ல. வீட்டிற்கு வெளியில்; அழைக்கும் மணிகள் ஆனால் உள்ளே வரவேற்பறையில். காட்டுப்பூனைகள் ஆனால் உங்கள் சமையலறையில். துறவிகள் ஆனால் உங்கள் வன்மைங்களில். சாத்தான்கள் ஆனால் உங்களைக் குற்றம் கூறும்போது,. வீட்டுவேலைகளில் விளையாட்டுப்பாவைகள். படுக்கையில் இல்லத்தரசிகள்.

டெஸ்டிமோனா : ஹக் ! என்ன துக்கிரித்தனம் உங்களுக்கு. நீங்கள் பெண்களை வெறுப்பவரா?

இயாகோ : சத்தியமாக நான் சொன்னது உண்மை. இல்லையென்றால் நான் ஒரு துருக்கியன் என்று எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.* நீங்கள் படுக்கையிலிருந்து எழுவது விளையாட. படுக்கைக்கு செல்வது வீட்டுவேலைகளைச் செய்ய.

எமிலா : என் பெருமைகளை எழுத நீர் வரவேண்டாம்.

டெஸ்டிமோனா : என் புராணம் பாடுவதாக இருந்தால் என்னை பற்றி என்ன எழுதுவீர்கள்?

இயாகோ : அம்மணி என்னை மாட்டி விடாதீர்கள். நான் குற்றம் காணும் பழக்கமுடையவன்.

________________________________________________________________________________________________________ நாத்திகன் என்ற பொருளில் துருக்கியன் என்று இயாகோ குறிப்பிடுகிறான்.

*

 

டெஸ்டிமோனா: பரவாயில்லை. முயற்சி பண்ணிப் பாருங்கள் ……. யாராவது துறைமுகத்திற்கு சென்றிருக்கிறார்களா?

இயாகோ :ஆம் சீமாட்டி.

டெஸ்டிமோனா : நான் மகிழ்ச்சியாக இல்லை. ஒதேல்லோவின் நலன் குறித்த கவலையை நான் வெளி காட்டிக்கொள்ளவில்லை..சீக்கிரம். என்னை பற்றி எப்படி புகழ்ந்து எழுதுவீர்கள்?

இயாகோ : பல்லில் மாட்டிகொண்ட சூயிங்கம் போல என் மூளையில் மாட்டிக் கொண்ட எண்ண ஓட்டம் இழுபடுகிறதே தவிர வெளியில் வரமாட்டேன் என்கிறது. பிரசவ வேதனையுடன் நான் ஈன்றெடுத்த கவிதை இதோ

அவள் அழகானவள் அவள் புத்திகூர்மையானவள் அவளது வனப்பு விவேகம்,

இரண்டில் ஒன்றை அவளும் மற்றொன்று அவளையும் பயன்படுத்திக் கொள்ளும்

டெஸ்டிமோனா: அவ்வளவு மோசமில்லை உங்கள் புகழ்ச்சி. சரி அவள் கருப்பாகவும் விவேகமாகவும் இருந்தால் என்ன செய்வாள்?

இயாகோ: அவள் புதிக்கூர்மையுடைய கருப்பழகி என்றால் தனது கரிய நிறத்திற்கு ஈடாக ஒரு வெள்ளை மனிதனை இணையாகத் தேர்ந்தெடுப்பாள்.

டெஸ்டிமோனா : மோசம் ஆக மோசம்.

எமிலா: அவள் அழகாகவும் இருந்து முட்டாளாகவும் இருந்தால்?

இயாகோ : அழகிய பெண்கள் முட்டாள்களா இருப்பதில்லை. அழகிய பெண்கள் துணை தேடிக்கொள்வதில் முட்டாள்கள் ஆவதில்லை..

டெஸ்டிமோனா : இதுவெல்லாம் மதுக்கடைகளில் வெட்டியாக கதை கேட்பவர்களுக்கு சொல்லப்படும் கட்டுக்கதை. சரி , ஒரு பெண் அழகற்றவளாகவும், அசடாகவும் இருந்து விட்டால்?

இயாகோ : அப்படி ஒரு பெண் இன்னும் பிறக்கவில்லை. அப்படியே அபூர்வமாக பிறந்திருந்தால் அழகும் அறிவும் உடையவள் என்ன செய்வாளோ அதையேதான் இவளும் செய்வாள்.

டெஸ்டிமோனா : இவ்வளவு அறியாமையா? யாரு கடைநிலையோ அவளை முத்லானவள் என்று பாராட்டுகிறீர்கள். மற்றவர்களின் மதிப்புரைகளை பற்றி கவலைப்பாடாத அழகும் குணமும் ஒரஐங்கே நிறைந்த பெண்ணை எப்படி பாராட்டுவீர்கள்?

இயாகோ : என்றும் அழகுடன், அகந்தை என்றுமின்றி

வாக்கிருந்தும் வன்மையின்றி

பணமிருந்தும் பகட்டின்றி

சினமிருந்தும் வஞ்சமின்றி

ஆசையிருந்தும் ஆணவமின்றி

தவறுகளை கட்டி வருத்தங்களை பறக்கவிட்டு

விவேகமிருந்தும் அச்சமின்றி

இருப்பதைக் கொண்டு பறப்பதை மறந்து

எண்ணமிருந்தும் வெளிக்காட்டாமல்

வாலிபர்கள் வட்டமிட்டாலும் தன்னை வெளிப்படுத்தாமல்

ஒரு பெண் இருந்தால்….

டெஸ்டிமோனா : இருந்தால்…?

இயாகோ : பிள்ளைகளை வளர்த்த் ஆளாக்கவும்,, வீட்டு வேலைகள் செய்யவும் போயிருப்பாள்.

டெஸ்டிமோனா : என்ன மோசமான கண்ணோட்டம் ? சரியான கோணல் புத்திக்காரர். எமிலா இவர் உன் கணவரே என்றாலும் இவர் சொல்படி கேட்காதே.

கேஷியோ: வாய்க்கு வந்ததை பேசுகிறார் சீமாட்டி. வீரர்களிடம் விவேகம் இருக்காது.

இயாகோ: ( மெதுவாக ) பாரு அவள் பாதங்களை ஏந்துகிறான்.. காதோடுதானே பேசுகிறாய் பேசு. இந்தச் சிலந்திக்கு சின்ன வலை போதும் கேஷியோ உன் போன்ற பெரியபூச்சியைப் பிடிக்க . சிரி சிரி! உன் சபையிலேயே உனக்கு விலங்கு பூட்டுகிறேன். கணவானைப் போல முத்தமிட்டுக் கொண்டிருப்பவனே தொடர்ந்து முத்தமிட்டுக் கொண்டிரு என்னுடைய தந்திரங்களில் ஒன்று உன்னை பதவியிழக்கச் செய்யும்வரை.

( தூரத்தில் படை ஒலி எழுகிறது )

இயாகோ: அவனுடைய போர் நாதம்தான் இப்போது எழுவது. மூர் வந்து கொண்டிருக்கிறான்.

கேஷியோ : நிச்சயமாக இப்போது வருவது அவர்தான்.

டெஸ்டிமோனா; இதோ நான் சென்று அவரை எதிர்கொள்கிறேன்.

கேஷியோ : சீமாட்டி அதோ அவரே வந்துவிட்டார்.

______ஒதேல்லோவும் அவுடைய உதவியாளர்களும் வருகின்றனர்________

ஒதெல்லோ : என் அழகிய வீராங்கனையே !

டெஸ்டிமோனா: என் அருமை ஒதெல்லோ !

ஒதெல்லோ : உன்னைக் காண விழைந்தேன். நீயே என் முன்னால் . என்ன வியப்பு ! என் ஆத்மாவின் ஆனந்தமே ! எல்லா புயல்களுக்குப் பின்னும் உன்னைப் போல ஒரு இன்ப அமைதி பிறக்கும் என்றால்காற்று மரணத்தை ஏற்படுத்தும் வரையில் ஓங்கி வீசட்டும். அலைகளால் எழுப்பப்படும் கப்பல்கள் ஒலிம்பஸ் மலை உயரத்திற்கு மேலே எழுந்து மீண்டும் பாதாளத்திற்கு செல்வது போல கீழே இறங்கட்டும். இக்கணத்தில் இறப்பேன் எனில் என் ஆத்மா ஆனந்தத்தில் மிதக்கும். இதுபோன்ற மனநிறைவை வேறொரு சமயம் நான் பெறுவேனோ மாட்டேனோ?

டெஸ்டிமோனா: அந்தக் கடவுளே தடுத்தாலும் நமது காதலும் நலனும் நாளுக்குநாள் வளரவேண்டும் ஒதெல்லோ .

ஒதெல்லோ: அப்படியே ஆகட்டும் என் ஆதாரசக்தியே !என் மனநிறைவை விவரிக்க முடியவில்லை. என் வார்த்தைகள் நின்று போகின்றன. மிகவும் மகிழ்ச்சியான தருணம் இது. (முத்தமிட்டபடி ) இதோ இந்த முத்தம் நம்மிடையே கருத்து வேறுபாடு எதுவுமில்லை என்பதை நமது இதயங்களுக்குத் தெரிவிக்கட்டும்.

இயாகோ ( மெல்லிய குரலில் ) சுதிசேர்க்கபட்ட யாழின் நரம்புகளைப் போல பேசுகிறாய். பொறு தந்திக் கம்புகளின் முறுக்கினைத் தளர்த்தி விடுகிறேன்.

ஒதெல்லோ : வா ! நாம் அரண்மனைக்கு செல்லலாம். நல்ல செய்தி நண்பர்களே. போர் முடிவுக்கு வந்து விட்டது. துருக்கியக் கப்பல்கள் கடலில் மூழ்கிவிட்டன. என் பழைய நண்பரால் எல்லோரும் நலம்தானே? பெண்ணே (டெஸ்டிமோனாவைப் பார்த்து ) சைப்ரசில் நீ பெரிதும் விரும்பப்படுவாய் பெண்ணே. என் பிரிய சகியே ! அடிக்கடி உணர்ச்சிவசப்பட்டு தேவையில்லாமல் பிதற்றி அளவு கடந்த ஆனந்தத்தில் புலம்புகிறேன். ( இயாகோவைப் பார்த்து ) இயாகோ நீ மிகவும் நல்லவன். போ ! கடற்கரைக்கு ஆள் அனுப்பி என் பெட்டி படுக்கைகளை எடுத்துவரச் சொல்.( டெஸ்டிமோனாவைப் பார்த்து) அவன் நல்லவன். அவன் மதிப்பு மரியாதைக்குரியது. வா டெஸ்டிமோனா !( இருவரும் அகல்கின்றனர் )

இயாகோ : ரோடெரிகோ ! நீ என்னை துறைமுகத்தில் வந்து பார். நீ துணிச்சல்காரன்தானே ? அற்பர்களும் காதல் வயப்பட்டால் பிரபுக்களாக மாறிவிடுவதால் நான் சொல்வதைக் கேள். இன்றிரவு கேஷியோவிற்கு இரவுக்காவல் வேலை. முதலில் ஒன்றைக் கூறி விடுகிறேன். டெஸ்டிமோனா அவனைக் காதலிக்கிறாள்.

ரோடெரிகோ : என்னது ? கேஷியோவையா? நிச்சயம் இருக்காது.

இயாகோ : வாயை மூடிக் கொண்டு நான் சொல்வதைக் கேள். எதற்காக அவள் அந்த மூரைக் காதலித்தாள்? தனது அனுபவங்கள் என்று அவன் அளந்த கற்பனைப் பொய்களை நம்பித்தானே ? மீண்டும் மீண்டும் அவன் பிதற்றல்களை அவள் நேசிப்பாளா என்ன? நான் எண்ணவில்லை. விழிகளுக்கு விருந்திட அந்தப் பாழாய்ப் போன மூரிடம் அப்படி என்ன கவர்ச்சி உள்ளது? வாலிபத்தில் துடிக்கும் ரத்தம் வற்றிவிட்டால் அதை மீண்டும் துடிப்பேற்ற , ஆரம்பப் பசியைத் தூண்ட, மேலும் ஒரு அழகிய வசீகரமான முகம் தேவை. இது எதுவும் மூரிடம் இல்லை. இந்தத் தேவைப் பயன்பாட்டிற்காக டெஸ்டிமோனாவின் மிருதுவான இளமை தாக்கப்பட்டு, வெறுப்புற்று, ருசி மரத்து மூர் மீது வெறுப்பைத் தூண்டும். உடலின் இயல்பு காரணமாக இரண்டாவது காதலனை தேர்ந்தெடுக்கச் சொல்லும். இந்த கதியில் கேசியோவைத் தவிர வேறு யார் அவள் முன் நான் சொன்ன தகுதிகளுடன் இப்போது உலாவுகிறார்கள்? பச்சைத் துரோகி. ஒரு சாதாரணக் குடிமகனைப் போல தோற்றமளிக்கும் காமுகன் அவனைத் தவிர வேறு யாரும் இருக்கமுடியாது. சந்தர்ப்பங்களை தனக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொள்ளும் துரோகி. மேலும் இந்தத் துரோகி அழகன். மிடுக்கன். அனுபவமில்லாதவர்களின் வசதிக்கு தோதானவன் . இந்தப் பெண் முன்பே அவனை நன்கறிந்து கொண்டுவிட்டாள்.

ரோடெரிகோ : டெஸ்டிமோனாவா? ச்சேச்சே ! அவள் கண்டிப்பாக அப்படிப்பட்ட பெண் இல்லை. மிக உயர்ந்த குணங்களை உடைய தூய்மையான பெண். விண்ணகத்தால் அசீர்வதிக்கபட்டவள்.

இயாகோ: தூய்மையானவள் ஹக் ! அவள் அருந்தும் மதுவும் திராட்சை பழத்திலிருந்துதான் தாயாரிக்கப்படுகிறது. ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவள் எனில் எதற்காக அந்த மூரைக் காதலித்தாள்? கேஷியோ அவளை தனது கைகளால் செல்லமாக தட்டியதை கவனித்தாயா?

ரோடெரிகோ: கவனித்தேன். அதில் எவ்வித பண்புக்குறைவும் இல்லை.

இயாகோ : கண்டிப்பாக அது காம வேட்கைதான். செல்லமாக தட்டுவது என்பது காமத்திற்கு மறைமுகமாக அழைக்கும் விடுப்பு. மூச்சினால் கட்டுண்டவர்களைப் போல இதழ்களால் நெருங்கினார்கள். இவை கேவலமான எண்ணங்கள் ரோடெரிகோ. இந்தப் பரிபாஷைகளே பின்னர் பாவம் சுமந்த உடல்களால் பேசப்படும் மொழியாகிறது. என் சொல்படி நட. நான்தான் உன்னை வெனிஸ் நகரத்திலிருந்து அழைத்து வந்தவன்.இன்று இரவு என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பார். கேஷியோவிற்கு உன்னைத் தெரியாது. நானும் உன்னைப் பிரிந்து வெகு தொலைவு செல்ல மாட்டேன்.. நீ செய்ய வேண்டியது இதுதான். இரைந்து பேசுவதன் மூலமாகவோ அவன் கண்ணியத்தை தூற்றுவது போலவோ கேஷியோவிற்கு சினத்தை ஏற்படுத்து. அல்லது வேறு ஏதோ ஒரு காரணத்தைக் கொண்டு அவனை ஆத்திரமடையச் செய். மற்றவற்றை காலம் நிர்வகிக்கும்.

ரோடெரிகோ : அப்படியே செய்கிறேன்.

இயாகோ ; ஐயா ! அவன் கோபக்காரன். ஆத்திரக்காரன். மூர்க்கன். அவசரக்காரன்.எதிர்பாராமல் உன்னை தாக்க வருவான். நீ தடுக்காதே. அவன் அடிக்கட்டும். பிறகு இதனைக் காரணம் காட்டி சைப்ரஸ் மக்களை கேஷியோவிற்கு எதிராக திருப்பி கலகம் மூட்டுகிறேன். அதன் பிறகு அவனுக்கு பதவியை இழப்பதைத் தவிர வேறு மார்க்க்கமில்லை.கவலைப்படாதே ரோடெரிகோ உன் லட்சியத்தை அடையும் பாதையில் முட்கள் அகற்றப்பட்டு மலர் தூவப்படும்..

ரோடெரிகோ :எனக்குக் கிடைக்கும் சந்தர்ப்பத்தை நான் நல்லமுறையில் பயன்படுத்திக் கொள்கிறேன்.

இயாகோ : கவலைப்படாதே ! கண்டிப்பாக உன் எண்ணம் ஈடேறும். அரண்மனையில் சந்திப்போம். மூரின் உடைமைகளை எடுத்து வர கடற்கரை வரை செல்கிறேன். வந்தனம்.

ரோடெரிகோ : வந்தனம். ( மறைகிறான் )

இயாகோ : கேஷியோ அவளைக் காதலிக்கிறான். இதில் மறுப்பதற்கு எதுவுமில்லை. அவளும் அவனைக் காதலிக்கிறாள். ஒதேல்லோவிடம் உதார குணம் இல்லாமல் இருக்கலாம். மாறாத காதல் உடையவனாக இல்லாமல் இருக்கலாம். இருப்பினும் டெஸ்டிமோனாவிற்கு ஒரு நல்ல கணவனாக இருக்கிறான். நானும் டெஸ்டிமோனாவைக் காதலிக்கிறேன். காமத்தினால் அன்று. மாற்றான் மனைவியைக் காதலிப்பது பாவம். என் பதவியை அந்த மூர் தட்டி விட்டான். அதனால் மூண்ட வஞ்சத்தீ அவளை நேசிக்க சொல்கிறது. என் மனைவியின் மூலமே அவன் என் பதவிக்கு உலை வைத்தான். என் மனைவியையும் அவன் பறித்துக் கொண்டதாக எனக்குள் எழுந்துள்ள சந்தேகம் என் உடலில் விஷம் போல ஏறிக்கொண்டிருக்கிறது. பழிக்கு பழி; வஞ்சத்துக்கு வஞ்சம்; மனைவிக்கு மனைவி. அப்போதுதான் என் ஆத்மா சந்ந்தியடையும். வஞ்சத்தில் எரியும் ஆத்மா. அதுவும் இயலவில்லை என்றால் எரியும் பொறாமைத்தீயினால் அந்த மூரை எரித்து சாம்பலாக்கப் போகிறேன். என் பிடியில் சிக்கி விட்டாள் இவள் மூலமாக கேஷியோவை வதம் செய்வேன். ஏன் எனில் கேஷியோ என் மனைவியுடன் தவறான உறவு வைத்துக் கொண்டிருப்பதாக சந்தேகப்படுகிறேன்.மூரை நம்ப வைக்கப்போகிறேன்.எனக்கு நன்றி கூறுவான்; பாராட்டுவான்; விருது வழங்குவான் அவன் அமைதியைக் கெடுத்து அவனை பைத்தியமாக ஆக்கியதற்கு. துரோகம் வெளியாகும்வரை துரோகிக்கும் மனித முகம்தான்.

——————————–காட்சி முடிவடைகிறது———————–

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

காட்சி-2

சைப்ரஸ்நகரின் ஒரு வீதி.

கட்டியம் கூறுபவன் செய்தியறிவிக்க முன்வர மக்கள் அவனை பின் தொடர்கிறார்கள்.

கட்டியங் : தளபதி ஒதேல்லோவின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப துருக்கியரின் கப்பல் படை முறியடிக்கப்பட்டு விட்டது. சைப்ரஸ் நகரக் குடிமகன் ஒவ்வொருவரையும் இந்த வெற்றி அலங்கரிக்கிறது. இந்த வெற்றியைக் கொண்டாடுங்கள். ஆடுங்கள். பாடுங்கள். வாணவேடிக்கைகளில் உங்கள் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்துங்கள். ஆனந்தத்தில் மிதந்து மனம் போனபடி ஒதேல்லோவின் வெற்றியைக் கொண்டாடுங்கள்.சைப்ரசின் வெற்றியைக் கொண்டாடுவதோடு நமது மூரின் திருமண வைபவத்தையும் கொண்டாடுங்கள். இது மூரின் விருப்பம். அனைத்து அலுவலகங்களும் அவர் வெற்றியைக் கொண்டாடும் முகமாக திறந்தே இருக்கும். வானகம் சைப்ரஸ் தீவையும் ஒதேல்லோவையும் வாழ்த்தி அருளட்டும்.

————————————–காட்சி நிறைவு——————————————-

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

காட்சி -3.

இராசமாளிகையில் ஒரு கூடம்.

( ஒதெல்லோ,டெஸ்டிமோனா, கேஷியோ, சில பணியாட்கள் வருகை )

ஒதெல்லோ : நல்லது கேஷியோ ! இரவுநேர காவலை நீ பார்த்துக்கொள். மனம் செல்லும்வண்ணம் நாம் மகிழ்ச்சியில் திளைக்காமல் கட்டுப்பாடு என்றொரு அணை போடுவோம்.

கேஷியோ : என்ன செய்ய வேண்டுமென இயாகோ ஆணை பிறப்பித்துள்ளார். இருப்பினும் நானும் இரவுக்காவலை என் நேரடி பார்வையில் வைத்துக் கொள்கிறேன்.

ஒதெல்லோ : இயாகோ ஒரு நேர்மையான அதிகாரி. சரி மைக்கேல் இரவு வணக்கம். நாளை காலையில் உன்னுடன் ஆலோசிக்கிறேன்.

( டெஸ்டிமோனாவை அழைத்துச் செல்;கிரான். இயாகோ வருகிறான் )

கேஷியோ : வந்தனம் இயாகோ. இரவுக்காவலர்களைக் கண்காணிப்போம்.

இயாகோ : இந்த நேரத்திலா ? மணி பத்து கூட ஆகவில்லையே ? நமது தளபதி அவருடைய மனைவி மேல் கொண்ட மோகத்தால் நம்மை தனியே விட்டு விட்டு போய்விட்டார். அதற்காக நாம் டெஸ்டிமோனா மீது வெறுப்படைய வேண்டாம். அவள் ஜோவி*ன் காதலி.

கேஷியோ : அவள் அற்புதமான நங்கை.

இயாகோ : துடிப்பானவள்.

கேஷியோ ; புதுமையும் மென்மையும் ஒன்றாக செய்த கலவை.

இயாகோ : என்ன ஒரு விழிகள் வா என்று அழைப்பதை போல.

லேஷியோ : அழைக்கும் விழிகள் இல்லை கண்ணியம் மாறாத கற்பை அடைகாக்கும் விழிகள்.

இயாகோ : அவளது பேச்சு காதலின் அழைப்புமணி போல இருக்கிறது.

கேஷியோ : அனைத்திலும் முழுமையானவள்.

இயங்கோ : வாருங்கள். ஒரு குடுவை நிறையும் மதுவை அருந்தி மூரின் வெற்றியைக் கொண்டாடுவோம்.சைப்ரஸ் மக்களின் மகிழ்ச்சியில் மதுவுடன் கலப்போம்.

ஜோவ் ரோமானியப் புராணத்தில் திவங்களின் தலைவன்.
கேஷியோ : வேண்டாம் இயாகோ. எனக்கு மது அருந்த மனமில்லை. வேறு வழிகளில் அவர்கள் ஆனந்தத்தில் கலந்து கொள்வோம்.

இயாகோ : அவர்கள் நம் நண்பர்கள்தான். பரவாயில்லை. எனக்காக ஒரு கிண்ணம் மட்டும் மது அருந்துங்கள். மீதியை நான் அருந்துகிறேன்.

கேஷியோ : வேண்டாம். ஏற்கனவே ஒரு கிண்ணம் மதுவை அதிக நீர் கலந்து அருந்திவிட்டேன். வற்புறுத்தாதீர்கள். என் பலவீனத்தை அதிகப்படுத்தாதீர்கள்.

இயாகோ: நல்ல மனிதர் நீங்கள். இது கொண்டாட்ட இரவு.இளைஞர்கள் உங்களுக்காக காத்திருக்கிறார்கள்.

கேஷியோ : எங்கே அவர்கள் ?

இயாகோ : இதோ வாசலுக்கு வெளியில். அழைத்து வாருங்கள்.( கேஷியோ மறைகிறான் ).

இயாகோ : இன்றிரவு அவனை ஒரு கோப்பை மதுவை அருந்தவைத்தால் என் எஜமானியின் நாயைப்போல கத்தி கலாட்டா பண்ணிவிடுவான். காதலில் சோர்வடைந்துள்ள இந்த முட்டாள் ரோடெரிகோ காதலினால் கலங்கிப் போய் அளவுக்கு அதிகமான மதுவை டெஸ்டிமோனா நலன் கருதி குடித்து நடக்கப்போவதை பார்க்க இருக்கிறான். சைப்ரஸ் நகரைச் சேர்ந்த கெளரவம் மிக்க மூன்று கணவான்களும் இன்று நடப்பதை பார்க்க உள்ளனர். அவர்களுக்கும் மதுவை ஊற்றித் தரப்போகிறேன். இந்தக் குடிகாரகளுக்கு நடுவில் கேஷியோவை ஆடவிட்டு வேடிக்கை பார்க்க போகிறேன்.அவன் செயல் இந்த சைப்ரஸ் மண்ணையே எரிச்சலடைய செய்ய வேண்டும்.இதோ அவர்கள் வருகிறார்கள். இனி நிகழ்வது எனக்கு சாதகமானால் என் படகு சுகமாக நீரோட்டத்திலும் காற்றிலும் கலங்காமல் மிதக்கும்.

( கேஷியோ மோண்டனோ மற்றும் மூன்று கணவாண்களுடன் மீண்டும் வருகிறான். உடன் மதுவகைகளைப் பரிமாறுவதற்கு பணியாளர்களும் வருகின்றனர். )

கேஷியோ : கடவுளே ஏற்கனவே ஒரு கோப்பை ஊற்றிக் கொடுத்து விட்டனர்.

மோண்டனோ : கண்டிப்பாக நீங்கள் ஒரு மடக்கைத் தவிர அதிகம் குடிக்கவில்லை ஒரு உண்மையான வீரன் என்பதால் நான் சொல்வதை நம்புங்கள்.

இயாகோ : கொஞ்சம் மது. எடுத்து வாருங்கள்.

மதுகின்ணங்கள் மதுரமிசைக்கட்டும்

மதுக்கிண்ணங்கள் மதுரமிசைக்கட்டும்

வீரன் என்பவன் மனிதனன்றோ ?

வாழ்வு அவனுக்கு சிறியதன்றோ ?

வீரர்களே! மதுவருந்துங்கள். மது கொண்டு வாருங்கள் சேவகர்களே.

கேஷியோ : அற்புதமான பட்டு.

இயாகோ : இங்கிலாந்தில் கற்றுக் கொண்ட பாட்டு இது. ஆங்கிலேயர் குடியை கலையாக வளர்த்தவர்கள். ஜெர்மானியரே ! ஹாலந்து நாட்டினரே ! டச்சுக்காரர்களே வாருங்கள்.

கேஷியோ : ஆங்கிலேயர் அவ்வளவு பெரிய குடிகாரர்களா?

இயாகோ : நீங்கள் டானிஷ்காரர்கள். நீங்கள் குடித்து நிறுத்திய பின்னும் கூட ஒரு ஆங்கிலேயனால் தொடர்ந்து குடிக்க முடியும். ஒரு ஜெர்மானியனையும் விஞ்சி விடுவான். இந்த மது போத்தலை திறப்பதற்குள் ஹாலந்து பிரதேசத்தைச் சேர்ந்தவன் வாந்தி எடுத்து விடுவான்.

கேஷியோ: நமது மூரின் நலனுக்கு சியர்ஸ்.

மோண்டனோ : நானும் அப்படியே. சியர்ஸ்.

இயாகோ : ( பாடுகிறான் )

ஸ்டீஃபன் என்றொரு அரசன் அவன் அரசருக்கெல்லாம் அரசன்

தைக்கக் கொடுத்தான் தனதாடை அந்தத் தையலன் கேட்டான் உடன் நா(ட்)டை

கூலி அதிகம் என்றெண்ணி அரசன் வெகுண்டான் தையலனை

காட்டான் என்றே மனம்வெதும்பி ஏசி நின்றான் தையலனை

அரசன் மிகவும் நல்லவன்தான் அவன் கௌரவம் உனைவிடச் சிறந்ததுதான்.

ஆணவம் ஆண்டால் பூலோகத்தில் அனைவரும் வீழ்வார் பாதாளத்தில்.

நைந்த ஆடையை நீ உடுத்தி களிப்புடன் இருப்பாய் கவலைவிடு.

ஊற்றுங்கள் நண்பர்களே மேலும் ஊற்றுங்கள்..

கேஷியோ “ உங்கள் முந்தைய பாடலைவிட இது இன்னும் அற்புதம்.

இயாகோ : மீண்டும் பாடட்டுமா?

கேஷியோ : வேண்டாம். பதவியின் தகுதிக்கு புறம்பாக நடப்பவன் வீரன் இல்லை.இருக்கட்டும். ஆண்டவர் அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். சில உயிர்கள் காப்பாற்றப்படுகின்றன. சில உயிர்கள் கைவிடப்படுகின்றன.

இயாகோ : வாஸ்தவம் வீரனே.

கேஷியோ: என் தலைவனுக்கோ அவனைச் சார்ந்தவர்க்கோ நான் தீங்கு இழைத்ததில்லை. எனவே நான் சுவர்க்கம் செல்வேன்.

இயாகோ : நானும்தான் துணைத் தளபதி.

கேஷியோ : எனக்கு முன்னால் நீங்கள் செல்லக்கூடாது. தளபதிக்கு முன்பு கொடிதாங்கி* செல்லக்கூடாது. குடிப்பதை நிறுத்திவிட்டு அலுவல்களுக்கு செல்வோம்.ஆண்டவரே எங்கள் பாவங்களுக்காக எம்மை மன்னியும். பண்பாளர்களே! காரியத்தில் இறங்குவோம்.நான் குடித்திருப்பதாக நினைக்க வேண்டாம்.இது எனது கொடி ( கொடியை உயர்த்திக் காட்டுகிறான். )இது என் வலது கை. இது எனது இடது கை. நான் குடித்திருக்கவில்லை. என்னால் தள்ளாடாமல் நேராக நிற்க முடியும். என்னால் குளறாமல் பேசமுடியும்.

அனைவரும் : ஆமாம் நீங்க தெளிவுடன்தான் பேசுகிறீர்கள்.

கேஷியோ : நல்லது. இனி நான் குடித்திருப்பதாக நீங்கள் நினைக்க வேண்டாம். கேஷியோ அகல்கிறான் )

மோண்டனோ : படை வீரர்களே வாருங்கள். இயங்குதளம் சென்று நம் காவல்பணியைத் தொடர்வோம்.

( அந்த உயர்குடியினர் அகல்கின்றனர் )

இயாகோ : முன்னால் சென்றவனைக் குறித்து உனக்கு தெரியுமா? அவன் பெயரைப் போலவே வல்லமை பொருந்திய வீரன். ஆனால் இப்போது அவனது செய்கையைப் பாருங்கள். அறிவிற்கும் வீரத்திற்கும் எதிராக உள்ளது.ஒதெல்லோ இவன் மேல் கொண்ட நம்பிக்கை இந்தக் குடிஎன்னும் பலவீனத்தால் பாழாகிவிடும் போலிருக்கிறது.

மோண்டனோ: எப்போதும் இப்படித்தான் இருப்பாரா?

இயாகோ : தூங்கச் செல்லும் முன் குடித்தே ஆக வேண்டும் இவனுக்கு. போதுமான அளவு குடிக்கவில்லைஎன்றால் இவனுக்கு காலத்தை கட்டி இழுப்பது போல பாரமாக இருக்கும்.

இயாகோ இந்த நாடகம் முழுவதும் Ancient என்ற பதத்தின் மூலமே ஷேக்ஸ்பியரால் அழைக்கப்படுகிறான். Ancient என்றால் ஒரு உபதலபதிக்கும் கீழே கொடிதாங்குபவன் என்ற பொருள் உள்ளது. ஆனால் இயாகோவின் பொறாமையே தனக்கு கிடைக்கவேண்டிய உபதளபதி பதவி கேஷியோவிற்கு ஒதேல்லோவின் பரிந்துரையின் பேரில் கிடைத்ததற்கு வஞ்சம் தீர்க்க எழுதப்பட்ட நாடகம். எனவே ஷேக்ஸ்பியர் இயாகோவை வெறும் கொடிதாங்கி என்று கீழ்மட்டத்தில் வைத்து பேசியிருக்க வாய்ப்பில்லை. எனவே நான் ancient என்ற பதத்திற்கு என் மொழிபெயர்ப்பு முழுவதும் மூத்தவர் என்றே குறிப்பிட்டுள்ளேன். பதவியில் அனுபவத்தில் மூத்தவர் என்ற பொருளில். பதவி உயர்வு கிடைக்காமல் போவதற்கு இந்தப் பெயர் பொருத்தமாக இருக்கும் என்பதால்
மாண்டனோ: தளபதி ஒதேல்லோவின் கவனத்திற்கு இதனைக் கொண்டு செல்லவேண்டும். அவருக்கும் கேஷியோவின் குடிப்பழக்கம் குறித்து தெரிந்திருக்க வேண்டும்.கேஷியோவின் மற்ற நல்ல குணங்கள் காரணமாக இந்த கெட்ட குணம் தெரியவில்லையோ என்னவோ ?

————ரோடெரிகோ வருகை ——————-

இயாகோ : என்ன ரோடெரிகோ இப்பொழுது வருகிறாய் ? சீக்கிரம் லெப்டினன்ட் பின்னால் போ. (ரோடெரிகோ மறைகிறான் )

மாண்டனோ: பதவியில் தனக்கு அடுத்தநிலையிலுள்ள கேஷியோவின் இந்த பலவீனத்தை மாண்புமிகு மூர் அகற்ற வேண்டும்.இதை அவரிடம் தெரிவிப்பது நமது கடமையாகும்.

இயாகோ : இந்த அழகிய சைப்ரஸ் தீவில் நானும் கேஷியோ மேல் அன்பு செலுத்துகிறேன். நேசிக்கிறேன். அவனை இந்தக் கெடுதலிலிருந்து காப்பாற்றுவோம். ..ப்ச் என்ன சப்தம் அனகே?

( உள்ளேயிருந்து காப்பாற்றுங்கள் காப்பாற்றுங்கள் என்ற குரல் கேட்கிறது. )

( கேஷியோ வெளியில் வருகிறான். ரோடெரிகோ துரத்தி வருகிறான். )

கேஷியோ : துத்தேரி ! அயோக்கியப் பதரே !

மாண்டனோ : என்ன விஷயம் துணைத் தளபதியாரே?

கேஷியோ : ஒரு அயோக்கியன் எனக்கு ஒழுக்கம் குறித்து வகுப்பெடுக்கிறானாம். நான் மிதிக்கும் மிதியில் பாத்திரம் நசுங்குவது போல நசுங்கி விடுவான். ஆமாம்.

ரோடெரிகோ : எங்க அடி பார்க்கலாம்.

கேஷியோ : என்னடா பேத்தற துரோகி (ரோடெரிகோவை கேஷியோ அடிக்கிறான். )

மாண்டனோ : உபதளபதி என்ன இது விடுங்கள் அவனை. கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்.

கேஷியோ : ஓடிப்போய் விடு இல்லையென்றால் உன் மண்டையைப்,பிளந்து விடுவேன்.

மாண்டனோ : கேஷியோ நீங்கள் குடித்திருக்கிறீர்கள்.

கேஷியோ : என்னடா சொன்ன? நான் குடிச்சிருக்கேனா?( இருவரும் கட்டிபிடித்து கைகலப்பில் ஈடுபடுகிறார்கள் )

இயாகோ : (ரோடெரிகோவிற்கு மட்டும் கேட்கும் வண்ணம் ) வெளியில் போ. கலகம் மூண்டுள்ளதாக கூச்சல் போடு. ( ரோடெரிகோ அகல்கிறான். ) .ஓ உபதளபதி. புண்ணியவான்களே ! உதவி உதவி. ஓ ! உபதளபதி ! மாண்டேனா ! ஐயோ இது பெரிய கூத்தாக ஆகிவிட்டதே!( அபாய மணி ஒலிக்கிறது ) ஐயோ என்ன இது அபாயமணி ஒலிக்கிறதே. நிறுத்துங்கள் அதை. நகரம் விழித்துக் கொள்ளப்போகிறது. கேஷியோ உன் செய்கைக்காக தலைகுனியப் போகிறாய். ( ஒதேல்லோவும் காவலர்களும் வருகின்றனர்)

ஒதெல்லோ : என்ன நடக்கிறது இங்கே ?

மாண்டனோ : கைகளில் வழியும் இரத்தம் இன்னும் நிற்கவில்லை. ஐயோ அடித்துக் கொன்றுவிட்டான். (மயங்கிச் சரிகிறான். )

இயாகோ : உபதளபதியாரே ! எழுந்திருங்கள். மாண்டனோ எழுந்திருங்கள் உங்களுடைய கடமையிலிருந்து தவறி விட்டீர்களா? .நமது தளபதி வந்திருக்கிறார்.

ஒதெல்லோ : என்ன ஆனது உங்களுக்கு எல்லாம்? துருக்கியர்களை விரட்டிவிட்ட ஆணவத்தில் நாமும் துருக்கியரைப் போல மாறிவிட்டோமா? நல்ல கிருத்துவர்கள்தாமே நாம் அனைவரும் ? இது என்ன காட்டுமிராண்டித்தனம். வாள் எடுப்பவன் வாளால் மடிவான். தெரியாதா உங்களுக்கு? ச்சை ! அந்த மணி அடிப்பதை நிறுத்துங்கள். இந்த மணியின் நடுக்கம் தரும் ஒலியை நிறுத்துங்கள்.இந்த நகரத்தையே இந்த மணியின் ஓலம் நிரப்பிவிடும் போல் உள்ளது.என்ன நடந்தது என்று சொல்லுங்கள்.இயாகோ ! நேர்மையானவரே ! சொல்லுங்கள் என்ன நடந்தது என்று.யார் ஆரம்பித்தது இதனை? உங்கள் மீது உள்ள பிரியத்தால் ஆணையிடுகிறேன். கூறுங்கள்.

இயாகோ : எனக்கு எதுவும் தெரியாது. இந்தக் கணம் வரையில் நண்பர்களாகவே பழகினோம் இதுவரை. பள்ளியறைக்குள் நுழையும் கணவன் மனைவியைப் போலவே பழகினோம்.என்ன கிரகக் கோளாறோ தெரியவில்லை வாளை உருவுவதும் நெஞ்சைப் பிளப்பதுமாய் குதிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். இந்தக் கோளாறு எப்படி நேர்ந்தது என்பது தெரியவில்லை.போரில் காலை இழந்தால் பெருமைப்படலாம். இப்படி ஒரு தகராறில் என் காலில் வெட்டு படவேண்டுமா?

ஒதெல்லோ : எதற்காக உன் நிதானத்தை இழந்தாய் கேஷியோ?

கேஷியோ : என்னை மன்னிக்கவும். நான் எதுவும் பேசமுடியாத நிலையில் இருக்கிறேன்.

ஒதெல்லோ :மாண்டனோ நீ கண்ணியத்திற்கு பெயர் போனவன் ஆயிற்றே. விவரம் அறிந்தவர்கள் தங்கள் வாயால் உன்னைப் புகழ்வார்களே.? ஏன் உன் நற்பெயரை காற்றில் பறக்கவிடுகிறாய்? தெருவில் அடித்துகொள்பவர்களை போல ஏன் மாறினீர்கள்? எனக்கு விடை கொடு.

மாண்டனோ: மதிப்பிற்குரிய ஒதெல்லோ! நான் கடுமையாக தாக்கபட்டுள்ளேன். உங்கள் உதவியாளர் இயாகோ இதற்கு விடை கூறுவார்.என்னால் பேச இயலவில்லை. மூச்சு வாங்குகிறது. தற்காப்பு கூட நம் மீது கலகம் வந்து சரியும்போது குற்றமாகி விடுகிறது.

ஒதெல்லோ: என் ரத்தம் இன்னும் கொதிக்கத் தொடங்கைவில்லை. என் விருப்பமும் என்னைத் தணிந்து போகவே சொல்கிறது. நானும் கொதிக்கத் தொடங்கினாலோ, என் வாளை உருவினாலோ என்ன ஆகும் தெரியுமா? சொல்லுங்கள் இயாகோ இந்தக் கீழ்த்தரமான சண்டையை முதலில் ஆரம்பித்தது யார்? யார் இதைச் செய்திருப்பினும்…. அவன் எனது இரட்டைச் சகோதரனில் ஒருவனாக இருப்பினும் என் அன்பை இழந்துவிடுவான்.என்ன நடக்கிறது இங்கே ? போரின் பயங்கரத்தால் அமைதி இழந்திருக்கும் மக்களை சமாதானபடுத்துவதை விட்டுவிட்டு காவலர்களான நீங்கள் சொந்தச் சண்டையை பெரிபடுத்திக் கொண்டு?…..விலங்குகளா நீங்கள்? சொல்லுங்கள் இயாகோ யார் ஆரம்பித்து வைத்தது இதனை?

மாண்டனோ : உன் பதவியின் படிநிலை காரணமாகவோ அல்லது கேஷியோவின் மீது உனக்கு இருக்கும் அக்கறை காரணமாகவோ உண்மைக்குப் புறம்பாக பேசாமல் இயாகோ உண்மையான வீரன் என்றால் நடந்ததைக் கூறுங்கள்..

இயாகோ : என்னை குத்திக்காட்ட வேண்டாம் ஒதெல்லோ. என் கூற்று மைக்கேல் கேஷியோவிற்கு களங்கம் ஏற்படுத்துமாயின் என் நாக்கு துண்டிக்கபடட்டும். இருப்பினும் நான் சொல்வது அவனுக்குப் பழியை ஏற்படுத்தாமல் இருக்கட்டும்.நானும் மாண்டனோவும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.அப்போது ஒருவன் உதவி உதவி என்று அலறியபடி ஓடி வந்தான்.கேஷியோ உருவிய வாளுடன் அவனைத் துரத்திக் கொண்டு பின்தொடர்ந்து வந்தான்.மண்டனோ குறுக்கே புகுந்து கேஷியோவைத் தடுக்க முயன்றான்.நான் அலறியபடி ஓடியவனை பின்தொடர்ந்து என்னவென்று விசாரிக்க ஓடினேன். வந்துபார்த்தால் இவர்கள் இருவருக்கும் நடுவில் கடுமையான வாட்போர்.இதற்கு மேல் என்னால் எதுவும் கூற இயலாது. ஆண்கள் என்றுமே ஆண்கள்தாம். ஆத்திரம் கண்களை மறைக்கும்போது நண்பனும் பகைவனாக மாறுவது இயற்கைதானே? இருப்பினும் துரத்தப்பட்ட மனிதன் கேஷியோவை புண்படுத்தும் விதமாக ஏதாவது பேசியிருக்க வேண்டும்.

ஒதெல்லோ: எனக்குத் தெரியும் இயாகோ. கேஷியோ மீது நீங்கள் கொண்டுள்ள அன்பே இதனை தவறான கண்ணோட்டத்திலிருந்து பார்ப்பதை தவிர்க்கிறது. கேஷியோ ! நான் உன் மீது பிரியம் வைத்துள்ளது உண்மைதான்.இருப்பினும் இன்றுமுதல் என்னுடைய பணியிடத்தில் உனக்கு வேலை இல்லை.

( டெஸ்டிமோனா வருகிறாள் )

ஒதெல்லோ : (தொடர்ந்து ) பாருங்கள் என் அன்பிற்குரியவள் விழித்திருக்கவில்லை என்றால் உங்களுக்கு நல்ல பாடம் புகட்டியிருப்பேன்.

டெஸ்டிமோனா : என்ன ஆயிற்று அன்பே?

ஒதெல்லோ : எல்லாம்சரியானது இனியவளே ! வா! பள்ளியறைக்கு செல்வோம். ஐயா ( மாண்டனோவைப் பார்த்து ) உங்கள் காயங்களுக்கு நானே மருந்தாகிறேன். யாரெங்கே இவரை சிகிச்சைக்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்.இயாகோ ! நகரைப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். இந்த விலங்குகளால் சலனமடைந்த நகரின் அமைதியை குன்றவிடாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.வா டெஸ்டிமோனா ! கலவரங்களால் அமைதியையும் தூக்கத்தையும் இழக்க நேரிடுவதுதான் வீரகளுக்கு விதிக்கபட்டிருக்கிறது. ( உள்ளே செல்கின்றனர் )

இயாகோ : வலிக்கிறதா உப தளபதியாரே?

கேஷியோ : இது எந்த மருந்திற்கும் ஆறாத காயம்.

இயாகோ : அப்படி சொல்லாதீர்கள்.

கேஷியோ : என் நற்பெயர் ஐயோ என் நற்பெயர் ஐயோ நான் என் நற்பெயருக்குக் களங்கம் ஏற்படுத்திக் கொண்டுவிட்டேனே. அழியாதது என்று எண்ணிய என் நன்மதிப்பை இழந்து உயிரற்ற உடலாகிப் போனேனே. நற்பெயர் இயாகோ எனது நற்பெயருக்குக் களங்கம் ஏற்பட்டுவிட்டது இயாகோ .

இயாகோ : அட போங்கள்அய்யா ! நீங்கள் ஏதோ வலியில் புலம்புவதாக எண்ணியிருந்தேன்.நீங்கள் என்னவோ நற்பெயருக்குக் களங்கம் வந்ததற்கு புலம்புகிறீர்கள். நற்பெயர் என்றால் என்ன? பயனில்லாத பொய்யாக நிறுவப்படும் பிம்பம். தகுதியில்லாதவரை அடைவதும் தேவையான நேரத்தில் கைக்கு எட்டாமல் இருப்பதும்தான் நற்பெயர் என்பது. நீங்கள் ஏன் உங்கள் நற்பெயரை இழந்துவிட்டதாகப் புலம்புகிறீர்கள்? என்ன ஆளப்பா நீங்கள் ? தளபதியின் மனதை மாற்ற வேறு எத்தனையோ வழிகள் உள்ளன. தளபதி உங்களை நீதிக்காக தண்டித்திருக்கிறார். நட்பிற்காக அன்று. எஜமானனை சமாதானபடுத்த நாயை அடித்தது போலாகிவிட்டது இது. மீண்டும் அவனிடம் மன்னிப்பு கோரு . அவன் உன்னை மன்னிப்பான்.

கேஷியோ :கழிவிரக்கம் என்னைக் கொல்கிறது. ச்சே இப்படி ஒரு படைவீரன் குடிகாரனாக இருப்பதைவிட….நான் பேதைக்கிளியைப் போல புலம்புகிறேனா? நான் வீம்பாவா நடந்து கொள்கிறேன்? பிதற்றுகிறேனா? என் நிழலைப் பார்த்து குதிக்கிறேனா? யார் நான் ? நான் ஏன் குடிக்க வேண்டும்? கண்ணுக்கு புலப்படாத போதையை அளிக்கும் மதுவே இன்று முதல் நீ மது அல்ல. சாத்தான் என்றே அழைக்கப்படுவாய்.

இயாகோ : ஆமாம் எவனோ ஒருவனை உருவிய வாளுடன் துரத்தினாயே யார் அவன்?

கேஷியோ : எனக்கு நினைவில் இல்லை.

இயாகோ : நிஜமாகவா?

கேஹயோ : நிறைய விஷயங்கள் குழப்பமாக இருக்கிறது. எந்த விஷயமும் தெளிவாகத் தோன்றவில்லை. ஒரு பெரிய கைகலப்பு நிகழ்ந்தது மட்டும் நினைவில் இருக்கிறது. கடவுளே! வாய்வழி சென்று அறிவைச் சூறையாடும் அரக்கனை மது என்று போற்றுகிறார்கள்.ஆனந்தமும் ஆர்ப்பரிப்புமாக விளங்கும் மனித வாழ்க்கை மதுவினால் விலங்கினும் கீழான நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறது.

இயாகோ : இப்போது தெளிவாகிவிட்டீர்களே எப்படி ?

கேஷியோ : ஆத்திரம் என்ற பேய் குடிபோதை என்ற பேயை விரட்டி விட்டது. அதனால்தான்.

இயாகோ :விடுங்கள் கேஷியோ இவ்வளவு கடுமையா இருக்காதீர்கள். நேரம்.இடம், நாட்டின் போர் வெற்றிச் சூழல் இவைதாம் உங்களைத் தீயவனாக காட்டிவிட்டன. உங்கள் தகுதிக்கு இது நடந்திருக்க வேண்டாம். நடந்து விட்டது. நல்லதற்குத்தான் என்று எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

கேஷியோ : நான் அவரிடம் என் பதவியைத் திருப்பித் தருமாறு மன்றாடுவேன். அவர் என்னைக் குடிகாரன் என்று ஏசுவார். அந்த ஆதிசேஷனைப் போல எனக்கும் ஆயிரம் நாவுகள் இருந்தால் என் நிலைமையை எடுத்துரைப்பேன். என்ன செய்வது ? எனக்கு இருப்பது ஒன்றுதானே? நல்லவர்கள் குடியினால் அறிவிழந்து மிருகமாகி விடுகிறார்கள். எல்லா மதுக் கோப்பைகளும் சபிக்கப்பட வேண்டியவை. அந்தக் கோப்பைகள் ஏந்துவது மதுவை அல்ல பாவங்களை.

இயாகோ : அளவு தெரிந்தால் மது நம் சொல்கேட்கும் செல்லப் பிராணி. இதற்கு இவ்வளவு வருத்தப்படத் தேவையே இல்லை. நல்லது உபதளபதியாரே ! நான் உங்களை நேசிப்பதை நீங்கள் தெரிந்து கொண்டால் போதும்.

கேஷியோ : நான் அதை ஏற்கனவே அங்கீகரித்து விட்டேன் ஐயா. சொல்லுங்கள், நான் குடிகாரனா?

இயாகோ : இங்கே பாருங்கள் மனிதனாக பிறந்துவிட்டால் குடிக்காமல் இருக்க முடியாது. இனிமேற்கொண்டு நீங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை பேசுவோம், நம்மை ஆள்வது மூர் என்றால் அந்த மூரை ஆள்பவள் டெஸ்டிமோனா. மூர் தன் காதலுக்காகவும் அவளது அழகிற்காகவும் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர். அவளிடம் கையேந்துங்கள். உங்கள் பதவியை மீட்டுத் தர வேண்டுங்கள். அவள் எளிமையானவள்; கருணை மிக்கவள்;பொருத்தமானவள்; நற்குணங்களால் ஆசீர்வதிக்கபட்டவள். கேளாத எவருக்கும் அவள் நன்மை செய்யமாட்டாள். உனக்கும் அவள் கணவருக்கும் இடையில் முறிந்துபோன நட்பின் பாலத்தை அவள் ஒருத்தியால்தான் சீர்செய்ய முடியும்..

கேஷியோ : நல்லவிதமாக புத்திமதி கூறினீர்கள்.

இயாகோ : நிஜமான அன்பினாலும் உங்கள் மேல் உள்ள கருணையினாலும் இவ்வாறு நடந்துகொள்கிறேன் .

கேஷியோ : நீங்கள் சொன்னதை இரவெல்லாம் ஆலோசிக்கிறேன். காலையில் டெஸ்டிமோனாவிடம் என் யாசகத்தைச் சொல்வேன். என் எதிர்காலத்தை இந்த இடத்தில்தான் நிர்ணயிக்கப் போகிறேன்.

இயாகோ : நீங்கள் சொல்வது மிக்கச் சரி. நல் இரவு லெப்டினன்ட். நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.

கேஷியோ : நல் இரவு இயாகோ.( மறைகிறான் ).

இயாகோ : எவராவது என்னைப் பார்த்து கெடுதல்புரிபவன் என்று நம்புவார்களா? நான் திறந்த மனதுடன் கொடுக்கும் அறிவுரை கேஷியோவை மூருடன் இணைத்து வைக்கும் என்றே தோன்றும்.டெஸ்டிமோனாவின் கபடமற்ற எளிய நல்ல குணங்களினால் இதனை எளிதில் செய்து கொடுக்க முடியும். மூரும் அவள் அழகிலும் தோற்றத்திலும் மயங்கி காலடியில் வீழ்ந்து கிடக்கிறான். டெஸ்டிமோனா எது சொன்னாலும் கேட்பான். கேஷியோவிற்கு நான் கூறிய புத்திமதி அவனைக் கெடுக்கும் நோக்கத்துடன் கூறப்பட்டது என்று எவராலும் எளிதில் அறிந்து கொள்ள முடியாது. ஓ ! நரகத்தின் மேன்மையே . சாத்தான்கள் பாவம் செய்யத் தூண்டும்போது பாம்பின் முகத்தை காட்டுவதில்லை. ஆப்பிள் முகத்தையே தாங்குகின்றன. கேஷியோ டெஸ்டிமோனாவிடம் உதவிகோரப் போகிறான். அதற்கு முன்பு நான் மூரிடம் சென்று டெஸ்டிமோனா கேஷியோவின் கட்டான உடல் மீது மோகம் கொண்டுவிட்டதாகக் பொய் கூறப்போகிறேன். எனவே அவன் கேஷியோவிற்கு உதவ வேண்டும் என்ற அவளது நல்லெண்ணம் புதைகுழியில் மூடப்படும். கலைமான்கள் அழகிய கொம்பினால் வேடுவர்களிடம் மாட்டிக் கொள்கிறது. டெஸ்டிமோனாவிற்கு அவளுடைய நல்லகுணமே அவளுடைய அழிவு. அவளைச் சார்ந்தவர்களுக்கும் அதுவேதான்.

———————- ரோடெரிகோ மீண்டும் வருகிறான் ————————

ரோடெரிகோ: வேணும் எனக்கு. இந்த வினோத வேட்டையில் என் கால்கள் தளர்ந்து விட்டன. துரத்தியதால் இல்லை. துரத்தப்பட்டதால்.என் பணம் முழுவதும் கரைந்து விட்டது. செம்மத்தியா அடி வேறு வாங்கிவிட்டேன். இதுபோன்று ஒரு வேதனையை இதற்கு முன்பு நான் அனுபவித்ததில்லை. பணமும், வேடிக்கை பேச்சுமின்றி வெனிஸ் திரும்பப் போகிறேன்.

இயாகோ : பொறுமையில்லார்க்கு இந்தப் பூவுலகமில்லை. எந்த வெட்டுக்காயம் விரைவில் ஆறியிருக்கிறது? வேடிக்கை பேச்சு கூட சொல்லப்படும் நேரத்தை பொறுத்தே ரசிக்கப்படும்.சரியா தவறா என்று பார்க்கிறாயா? கேஷியோ உன்னை அடித்தான். உனக்கேற்பட்ட சின்ன காயம் மூலமாக அவன் பதவிக்கே உலை வைத்துவிட்டாய். வினை விதைத்தவன் வினை அறுப்பான். போதும் இதோடு மனநிறைவு பெறு. பொழுது விடிந்து விட்டது.இந்த இடத்தை காலி பண்ணிச் செல்.நீ இந்த இடத்தில் இருப்பது எவருக்கும் தெரியக்கூடாது. கிளம்பு ! ( ரோடெரிகோ மறைகிறான். ) இன்னும் இரண்டு காரியங்கள் செய்ய வேண்டியுள்ளன. ஒன்று என் மனைவியை அந்த டெஸ்டிமோனாவுடன் நெருங்கிப் பழகவிட வேண்டும். இன்னொன்று அந்த மூரை அங்கிருந்து வேறு இடத்திற்கு கொண்டுபோக வேண்டும். அப்போதுதான் கேஷியோவால் அவளிடம் யாசகம் கேட்க முடியும்.

காட்சி மூன்று நிறைவுறுகிறது.

அங்கம் இரண்டு நிறைகிறது.

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

:

 

 

 

 

 

 

 

ஒதெல்லோ- ஷேக்ஸ்பியர் / தமிழில் / சத்தியப்பிரியன்.

 

download (1)

 

 

 

 

 

உலகின் முக்கிய திரைப்படங்களுக்கு நேரிடையாகவும் மறைமுகவும் உந்துசக்தியாக இருக்கும் ஷேக்ஸ்பியரின் நாடங்களில் முக்கியமான ஒதெல்லா நாடகத்தை தமிழில் வழங்குவதில் மலைகள் இதழ் பெருமையடைகிறது. நண்பர்கள் தொடர்ச்சியாக வாசிக்க வேண்டுகிறேன்

சிபிச்செல்வன்

ஆசிரியர்

 

 

••••
உளவியல் ரீதியான பாத்திரங்களை படைப்பதில் ஷேக்ஸ்பியர் மிகவும் வல்லவர். மேக்பத், ஹம்லட் ,கிங் லியர் நாடக வரிசையில் சற்றும் தரத்தில் குறையாத நாடகம் இந்த ஒதெல்லோ. துறைசார் பொறாமை எவ்வாறு ஒருவனை அழித்து விடும் என்பதை ஒரு சிக்கலான பாத்திரப் படைப்பான இயாகோ என்ற பாத்திரத்தின் மூலம் மிக அற்புதமாக ஷேக்ஸ்பியர் கதை சொல்லியிருப்பார். இனபேதத்தின் அராஜகம் எவ்வாறு தனி மனிதர்களை அழித்து விடுகிறது என்பதற்கு இது ஒரு நல்ல உதாரணம். சந்தேகப்புயல் ஒருவனுடைய வாழ்வை எப்படியெல்லாம் சூறையாடுகிறது என்பதைச் சொல்லும் நாடகம். மதுரைவீரனின் கதை இதனோடு ஒப்புநோக்கத்த்தக்கது. முன்னிலை பாத்திரங்களான கறுப்பின மூர் படைத் தளபதி ஒதெல்லோ அவனது மனைவி டெஸ்டிமோனா இவர்களையெல்லாம் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு இயாகோவின் பாத்திரத்தை ஷேக்ஸ்பியர் செதுக்கியிருப்பார் என்றால் மிகையில்லை.

 

அங்கம்-1

காட்சி-1

இடம் : வெனிஸ் நகரத்தின் வீதி.

காலம்: நள்ளிரவு.

பாத்திரங்கள் :1-இயாகோ என்னும் படைவீரன். பதவி உயர்வுக்காக காத்திருப்பவன்

2-ரோடெரிகோ- இயாகோவின் நண்பன்.

பிரபான்சியோ- கதாநாயகி டெஸ்டிமோனாவின் தந்தை. ஒரு பணக்கார பிரபு. செல்வந்தர். அரசின் உயர்பதவியில் இருப்பவன்.

மற்றும் வேலையாட்கள்.

ரோடெரிகோவும் இயாகோவும் பிரபான்சியோவின் மாளிகை இருக்கும் வீதியில் நடந்து வருகின்றனர்.

ரோடெரிகோ: இயாகோ! என்னிடம் கூட சொல்லவில்லையே நீ? உன் மேல வருதம்தான். இப்படியா பெட்டி எங்கிட்ட இருந்தாலும் சாவி உன்கிட்ட இருப்பது மாதிரி நடந்துக்குவ?

இயாகோ: ஷிட்! நா என்ன சொன்னாலும் நீ கேக்கப்போறதில்ல. சத்தியமா என் மனசில் அப்படி உன்னை விட்டுட்டு ஒருசெயலில் இறங்கனும்கிற நினைப்பெல்லாம் கிடையாது.

ரோடெரிகோ : இல்ல இயாகோ. நீ புலம்பினாய். அவனை உன்னுடைய வெறுப்பெனும் கயிறினால் கட்டப் போவதாக புலம்பினாய்.

இயாகோ : நீ சொல்வதற்கு மாறாக நான் நடந்துகிட்ட அப்புறம் என்னை தூத்து.மூன்று முக்கிய பிரமுகர்கள் என்னை அவனுடைய படையின் தளபதியாக நியமிக்க பரிந்துரைத்தனர். ஆனா அவங்களோட பரிந்துரையை அவன் ஏற்கவில்லை.என்னவோ அவனுக்குத்தான் எல்லாம் தெரியும் என்பது போன்ற மமதை; ஆணவம்; திமிர்.என்னை ஒரேடியாக ஒதுக்கி விட்டான். போய்கேட்டதற்கு தன் அதிகாரியை தான் ஏற்கனவே நியமித்து விட்டதாக கூறினான். அதிலும் அலட்சியமாக.அந்தத் தளபதி யார் தெரியுமா? கேசியோ ! ஆமாம் கேசியோவேதான். ஏட்டுச் சுரைக்காய் , அவனுக்கு என்ன தெரியும் போர் முறைகளை பற்றி? புத்திசாலித்தனமாக ஒரு படை வியூகம் அமைக்கத் தெரியுமா? இவனைவிட ஒரு பெண் போர்முறைகளை நன்கு அறிவாள். இவன் போன்ற புத்தகப்புழுக்களை பாழாய்ப்போன மந்திரிகள் முன்மொழியவில்லை என்றால் இவனுக்கு இப்படி ஒரு பதவி கிடைத்திருக்குமா? சண்டை என்று வந்துவிட்டால் வாய் கிழிய பேசுவான் அவ்வளவுதான். வாளால் ஆகாத பயல். ஆனால் மூருக்கு என் திறமையைப் பற்றி நன்கு தெரியும். தெரிந்திருந்தும் கேசியோ படைத் தளபதி; நான் அவனுக்குக் கீழே கைகட்டி சேவகம். உடம்பெல்லாம் எரிகிறது –ரோடெரிகோ எரிகிறது.

ரோடெரிகோ : எனக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை இயாகோ. அதிகாரிகளுக்கு வரம்பு உள்ளது.

இயாகோ: உழைப்பின் சாபம் இது. பரிந்துரைக்குத்தான் என்றுமே முன்னுரிமை. திறமைக்கு இல்லை. இப்பொழுது சொல் ரோடெரிகோ நான் ஒதேல்லோவிற்கு விசுவாசமாக இருக்க வேண்டுமா?

ரோடெரிகோ : அப்படி என்றால் நானும் அவருக்குக் கீழ்ப்படிய மாட்டேன்.

இயாகோ: அடக்கி வாசி ரோடெரிகோ. என் சந்தர்ப்பத்தை அவன் மேல் பிரயோகிக்கவே நான் காத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அதற்காகத்தான் அவனுக்குக் கீழ் பணிகிறேன்.நாம் எப்போதும் எஜமானர்களாக இருக்க முடியாது. எப்போதும் அடிமைகளாகவும் இருக்கமுடியாது. உனக்குத் தெரியும் துரோகிகள் மண்டியிட்டு பணிசெய்யும் அடிமைகள் போல தங்கள் அடிமைத்தனத்திலேயே காலம் முழுவதும் மோகித்திருப்பார்கள். எஜமானர்களின் கழுதையைப் போல காட்சி தருவார்கள்.வெளித்தோற்றத்தில் தமது எஜமானருக்கு நன்றி விசுவாசத்துடன் இருப்பது போல காட்டிக் கொண்டு உள்ளே தமக்குத் தாமே அகங்காரத்துடன் இருப்பார்கள். இவர்களிடம்தான் கொஞ்சம் உயிர்ப்பு இருக்கிறது. ரோடெரிகோ நான் அவர்களைப் போல.நான் இந்த கருப்பு மூரை பின்பற்றமாட்டேன்…..என்னை பின் பற்றுவேன்.சொர்கமே என் நீதி மன்றம். என் புறத்தோற்றம் ஏற்படுத்தும் பிம்பத்தைப் போல நான் காதலுக்கோ கடமைக்கோ கட்டுப்பட்டவன் இல்லை. தோன்றுவது போல் நான் இல்லை.

ரோடெரிகோ : என்ன ஒரு பொன்னான வருங்காலத்தை இந்த முரட்டு இதழ்கள் ஏந்தியுள்ளன.

ரோடெரிகோ : அவளது தந்தையைக் கூப்பிடு. எழுப்பு அந்தக் கிழவனை. அவனை முச்சந்தியில் நிறுத்து. அவன் எவ்வளவு சுத்தமான இடத்தில் வசித்தாலும் அந்த இடத்தை பெருச்சாளிகள் நிறைந்த சாக்கடையாக மாற்று. அவன் சந்தோஷத்தின் சாயத்தை கழுவி ஊற்று.

ரோடெரிகோ : இதோ இங்கேதான் அவள் தந்தையின் இல்லம்.நான் கூப்பாடு போடுகிறேன். இதோ.

இயாகோ : கூவு. கத்து. நரிகளைப் போல ஊளையிடு. இரவின் அமைதியில் உன் கூக்குரல் இந்த நகரத்தில் தீயைப் போல பரவட்டும்.

ரோடெரிகோ : பிரபான்சியோ ஓ பிரபான்சியோ !

இயாகோ:விழித்துக் கொள்ளுங்கள். பிரபான்சியோ. விழித்துக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் வீட்டிற்கு திருடன் வந்த விட்டான். உங்கள் உடைமைகளையும், வீட்டையும் உங்கள் மகளையும் பத்திரமாக பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். திருடன்.திருடன்.

-பிரபான்சயொவின் மாளிகையின் முகப்பு விளக்கு எரிகிறது. முதலில் கதவைத் திறந்து பிரபான்சியோ வெளியில் வருகிறார். –

பிரபான்சியோ : என்ன வெளியில் இப்படி ஒரு காட்டுகூச்சல்? யாரப்பா அது ?

ரோடெரிகோ : பிரபுவே தங்கள் குடும்பம் முழுவதும் உள்ளே பத்திரமாக இருக்கிறது இல்லையா?

பிரபான்சியோ : உமக்கு எதற்கப்பா இந்த வீண்கவலை?

இயாகோ( இருளில் நின்றபடி ) : நீங்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டு விட்டீர்கள் பிரபு. கொள்ளையடிக்கபட்டுவிட்டீர்கள். வெட்கம். பெருத்த அவமானம். சீக்கிரம் உங்கள் மேலங்கியை அணிந்து கொள்ளுங்கள் இழந்தது எதுவென . உங்கள் இதயம் அறிந்தால் உடைந்துவிடும். தாங்க முடியாத இழப்பு. உங்கள் ஜீவனில் பாதி திருடு போய்விட்டது. ஒரு கருப்புநிற பொலிகாளை உங்கள் சிவப்புநிறபசுவைத் துரத்துகிறது. விழித்துக் கொள்ளுங்கள். மற்றவர்களையும் எழுப்புங்கள். இல்லையென்றால் அந்தக் காளை உங்களை தாத்தாவாக்கிவிட்டு போய்விடும்.விழித்துக் கொள்ளுங்கள் பிரபுவே !

பிரபான்சியோ : உங்களுக்கு என்ன பைத்தியமா?

ரோடெரிகோ : தெளிவுடன்தான் இருக்கிறோம். எங்கள் குரலை உங்களால் அடையாளம் கண்டுபிடிக்க முடிகிறதா?

பிரபான்சியோ : தெரியவில்லை நீங்கள் யார் ?

ரோடெரிகோ : என் பெயர் ரோடெரிகோ.

பிரபான்சியோ : ரொம்ப சந்தோஷம். என் வீட்டு வாசலில் வந்து வீணாக சுற்றி நிற்காதே. நிச்சயம் என் மகளின் விரலில் நீ மோதிரம் அணிவிக்க நான் ஒருபோதும் சம்மதிக்க மாட்டேன். என் அமைதியை குலைக்க மதுவருந்திவிட்டு கலாட்டா பண்ணலாம்னு நினைக்காதே.

ரோடெரிகோ ஐயோ ஐயோ !

பிரபான்சியோ: என் பதவியும் செல்வாக்கும் தெரியுமல்லவா? போய்விடுங்கள்.

ரோடெரிகோ : கொஞ்சம் பொறுமையாக இருங்கள் ஐயா !

பிரபான்சியோ : என் வீடு திருடு போயிற்று என்று கூவுகிறீர்களே. நான் தீவில் வசிக்கவில்லை. வெனிஸ் நகரில்தானே வசிக்கிறேன் ?

ரோடெரிகோ : மிகவும் வருத்தப்படுகிறேன் பிரபான்சியோ பிரபு அவர்களே. நல்ல மனதுடனே உங்களை நாடி வந்திருக்கிறேன்.

இயாகோ :சாத்தான் தீண்டும் வரை கடவுளை நினையாத இனத்தைச் சார்ந்தவரா நீங்கள்? உங்களுக்கு உதவி புரிய வந்த எங்களை இப்படி உதறித் தள்ளாதீர்கள். உங்கள் பெண்ணை போயும் போயும் ஒரு அரேபியக் குதிரைக்கு கட்டி வைக்க முயல்கிறீர்களே நியாயமா?

பிரபான்சியோ : என்ன மோசமான ஆட்களப்பா நீங்கள்?

இயாகோ : அப்படியே இருந்துவிட்டு போகிறோம். உங்கள் மகளும் அந்த அரேபியனும் கொஞ்சிக் குலாவுவதை உங்களிடம் சொல்ல வந்தது எங்கள் தவறுதான்.

பிரபான்சியோ : நீ ஒரு சரியான வில்லன்.

ரோடெரிகோ : நீங்கள் ஒரு அதிகாரி.

பிரபான்சியோ : இது பதிலில்லை ரோடெரிகோ. உன்னை நான் நன்கறிவேன்.

ரோடெரிகோ : ஐயா ! இதற்கு நான் பதிலளிக்க தயாராக உள்ளேன். உங்கள் உயிரினும் மேலான பெண் ஒரு படகோட்டியின் உதவியுடன் காமவெறி பிடித்த ஒரு அரேபிய கறுப்பின மூருடன் ஓடிப் போயிருக்கிறாள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமானால் மன்னியுங்கள் நாங்கள் உங்களுக்கு தீங்கிழைத்து விட்டோம். மாறாக உங்களுக்கு இந்தச் செய்தி தெரியவில்லை என்றால் உங்களை எச்சரிக்க வந்துள்ளோம். எப்போதும் ஒரு கனவானைப் போல சிந்திக்காதீர்கள். உள்ளே சென்று பாருங்கள். அவள் வீட்டில் இருந்தால் உங்களை இந்த அகாலத்தில் தொந்தரவு செய்ததன் காரணமாக உங்கள் அதிகாரத்தை எங்கள் மேல் கட்டவிழ்த்து விடுங்கள்.

ப்ரபான்சியோ: அபாய எச்சரிக்கை மணியை அடிக்கச் சொல்லுங்கள்.எனக்கு ஒரு விளக்கு எடுத்து வாருங்கள். என் ஆட்களை உடனே எழுப்புங்கள். இந்த விபத்து என் கனவில் வந்ததல்ல. இதன் சாத்தியக்கூறு என்னை பாதிக்கத் தொடங்கிவிட்டது. சீக்கிரம் விளக்கு கொண்டு வாருங்கள்.( உள்ளே போகிறார் ).

இயாகோ: நான் உன்னிடமிருந்து விலகுகிறேன் ரோடெரிகோ .மூரின் கீழ் பலகாலமாக வேலைபார்த்துவிட்டு இப்போது இங்கிருந்தால் அவன் பேரில் குற்றம் சுமத்தப்படும்போது நான் அவனுக்கு எதிராக சாட்சி சொல்ல வேண்டியிருக்கும். என்னதான் அவப்பெயர் ஏற்பட்டாலும் வெனிஸ் நகரம் ஒதேல்லோவை விட்டு கொடுக்காது. சைப்ரஸ் போருக்கு ஆயத்தமாகி நிற்கும் அவன் பின்னால் வெனிஸ் நகரம் கை கட்டி நிற்கிறது.ஒதெல்லோ இல்லாமல் வெனிஸ் இயங்காது. சைப்ரஸ் போர் ஏற்கனவே மூண்டுவிட்டது. ஒதெல்லோவிற்கு மாற்றாக ஒருவனை காட்ட ஆட்சியாளர்களால் தற்சமயம் இயலாது. இந்த மறுக்கமுடியாத உண்மைகளின் காரணமாக அவனை நான் விஷம் போல மனதில் வெறுத்தாலும் சூழ்நிலை காரணமாக அவனுடன் நட்பு பாராட்ட வேண்டியுள்ளது.இதைப் புரிந்து கொள். இது ஒரு நாடகம்தான். நான் சாகிடரி என்ற விடுதிக்கு செல்கிறேன். அவனைத் தேடி வரும் கூட்டத்தை அங்கு அழைத்து வா. அவனுடன் நான் இருப்பேன். ( இயாகோ மறைகிறான் ) .

பிரபான்சியோ( வேலையாட்கள் சூழ கையில் விளக்குடன் வருகிறார். )

பெரிய தீங்கு நேர்ந்து விட்டது. என் நேரம் சரியில்லை ரோடெரிகோ. அவள் சென்று விட்டாள். நீ அவளை எங்கு பார்த்தாய்? ஐயோ மோசம் போய்விட்டாயே பெண்ணே ! அந்த மூருடன் சென்றதை நீ பார்த்தாயா? என்ன ஒரு அதிர்ஷ்டம் கெட்ட தந்தை நான்.நீ பார்த்தது அவள்தான் என்று உன்னால் உறுதியாக கூற முடியுமா ? ஐயோ என்னை இப்படி மோசம் செய்து விட்டாலே. உன்ன்டியம் ஏதாவது கூறினாளா? வேலையாட்களே இன்னும் நான்கைந்து விளக்கை ஏற்றுங்கள். அவர்கள் திருமணம் புரிந்து கொண்டு விட்டார்களா?

ரோடெரிகோ : என்னுடைய நேர்மையான பதில் ஆமாம் என்பதுதான்.

ப்ரபான்சியோ : கடவுளே ! எப்படி அவள் என்னை விட்டு அகன்றாள்? நம்பிக்கை துரோகி. உலகத் தந்தைமார்களே உங்கள் மகள்களின் புறத்தோற்றத்தைக் கொண்டு உங்கள் பெண்களை எடை போடாதீர்கள். பெண்பிள்ளைகளின் இளமையையும் கன்னித்தன்மையையும் கட்டி காப்பாற்ற ஏதாவது மந்திரம் இருக்கிறதா ரோடெரிகோ ? உனக்குத் தெரியுமா?

ரோடெரிகோ : தெரியும்.

பிரபான்சியோ : என் சகோதரனை அழையுங்கள். அவனுக்கு இது தெரியுமா எனக் கேட்போம். ஏதாவது ஒரு வழி. எப்படியாவது அவர்களைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். அவர்கள் சென்ற இடம் எங்கே என்று ரோடெரிகோ உனக்குத் தெரியுமா?

ரோடெரிகோ : தெரியும். நீங்கள் துணைக்கு இரண்டு மூன்று கவலாளிகளுடன் அவன்தாள் அவர்கள் இருப்பிடத்தை நான் காட்டுவேன்.

பிரபான்சியோ : உன்னை மன்றாடிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன். வழி காண்பித்த வண்ணம் நீ முன்னால் செல். விசாரிக்கிறேன். என் அதிகாரத்தை பயன்படுத்துகிறேன். ஆயதங்கள் எடுத்து வாருங்கள். நல்ல திறமையான அதிகாரிகளை அழைத்து வாருங்கள். ரோடெரிகோ ! எனக்காக நீ மேற்கொண்டுள்ள சிரமத்தை நான் ஒருபோதும் மறக்க மாட்டேன்.

 

காட்சி -2.

வெனிஸ் நகரின் வேறொரு வீதி.

நேரம் : அதே இரவு நேரம்.
பாத்திரங்கள் : ஒதெல்லோ,இயாகோ, மற்றும் வேலையாட்கள் விளக்குகளுடன்.

இயாகோ : போர்களில் நான் கொலை புரிந்திருக்கிறேன். ஆனால் இதுவரையில் ஒரு கொலையை நான் திட்டமிட்டு செய்ததில்லை. வஞ்சகம் என்னிடம் குறைவாக இருப்பதுதான் காரணம். ஏழெட்டுமுறை அந்த ரோடெரிகோவை மார்பில் குத்திக் கொன்றுவிடலாமா என்பதுபோல ஆத்திரம் வருகிறது.

ஒதெல்லோ : நல்ல வேளை. அப்படி எதுவும் நேரவில்லை.

இயாகோ : இல்லை. அவன் என்ன உளறல் உளறினான் தெரியமா? உங்கள் புகழையும் பெருமையையும் எவ்வளவு கேவலமாக பேசினான் தெரியுமா? என்னிடம் சிறிதளவு ஒட்டிக் கொண்டிருந்த நற்பண்பு காரணமாக அவன் சொன்னதை எல்லாம் பொறுத்துக் கொண்டேன். உங்களுடைய திருமணம் அவசரத்திருமணமா? மறுப்புகளை மீறிய திருமணமா? ஏன் சொல்கிறேன் என்றால் கனவான் பிரபான்சியோ மக்களால் நேசிக்கப்படுபவன். அவன் திறமையினால் வெனிஸ் நகரக் கோமகனைக் காட்டிலும் இருமடங்கு வல்லமை படைத்தவன். உங்களை ஒதுக்கி வைத்து விடுவான்.சந்தர்ப்பத்திற்குக் காத்திருந்து தனக்கு ஏற்பட்ட பழியை துடைக்க சட்டம் மூலம் உங்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க முயற்சிப்பான்.

ஒதெல்லோ : அவரால் முடிந்ததை செய்து கொள்ளட்டும்.அரசுக்கு நான் ஆற்றிய பணிகள் அவருடைய தூற்றல்களுக்கு முற்றுபுள்ளி வைக்கும்.ஒன்றை உறுதியாகச் சொல்கிறேன் இயாகோ. மன்னர் பரம்பரையில் வந்த என்னை நான் வாங்கிய பட்டங்களே என் எதிர்காலத்திற்கு என்னை இட்டுச் செல்லும். நான் மென்மையான டெஸ்டிமோனாவைக் காதலிக்கிறேன். ஆமாம் இயாகோ. நான் அவளை காதலிக்கிறேன். என் காதல் என்னை கட்டிப் போடாது. என் காதல் என்னுடைய சுதந்திராச் சிறகுகளை பூட்டி வைக்காது. காதல் காலில் பூட்டிய விலங்கு இல்லை இயாகோ. காலில் மாட்டிய சக்கரம். அங்கே பார் விளக்குகளின் ஒளி நெருங்கி வருகிறது. யாரென்று பார்.

இயாகோ : டெஸ்டிமோனாவின் தந்தையும் அவருடைய ஆட்களாக இருக்கக் கூடும்.நீங்கள் உள்ளே செல்லுங்கள்.

ஒதெல்லோ : மாட்டேன். ஏன் மறைந்து கொள்ள வேண்டும்? என் திறமை என் நற்பெயர் , என் ஆத்மா இவை என்னை இந்த உலகிற்கு நல்லமுறையிலேயே இதுவரை சித்தரித்துக் காட்டி வந்துள்ளன. இல்லையா?

இயாகோ : கடவுள் பொதுவாக அப்படித்தான்.

( கேஷியோவும் வேறு சில அதிகாரிகளும் கைகளில் விளக்குடன் வருகின்றனர். )

ஒதெல்லோ : கோமகனின் சேவகர்களே ! எனது படைதளபதிகளே !இரவு வணக்கம். எங்கே இவ்வளவு தூரம் ?

கேசியோ : கோமகன் தங்களுக்கு வாழ்த்து சொல்லி அனுப்பியுள்ளார். அதோடு தங்களை இந்த இரவுவேளையில் அவரை வந்து பார்க்கும்படி பணித்துள்ளார்.

ஒதெல்லோ : எதற்காக இருக்கும் என்று நினைக்கிறீர்கள் ?

கேசியோ : சைப்ரசிலிருந்து தகவல் ஏதாவது வந்திருக்கும். அவசர நிமித்தம் என்று நினைக்கிறேன்.கப்பல்களில் பத்து பனிரெண்டு தூதுவர்கள் அனுப்பப்பட்டுள்ளனர். ஏழெட்டு மந்திரிகள் இரவென்று பாராமல் கோமகனின் அரண்மனையில் கண்விழித்துக் கிடக்கின்றனர். உங்கள் உறைவிடத்தில் நீங்கள் இல்லை என்பதால் உங்களை அழைத்து வர ஆள் அனுப்பியிருக்கிறார்கள்.

ஒதெல்லோ : சற்று பொறுங்கள். உள்ளே சென்று ஒரு நொடியில் வந்து விடுகிறேன்.( செல்கிறான் ).

கேஷியோ : மூத்த அதிகாரி அவர்களே ! இவர் ஏன் இந்த இடத்தில் இருக்கிறார்?

இயாகோ : அது வேறு ஒன்றுமில்லை. ஒரு பெரிய கப்பலை சிறைபிடித்து விட்டார். அதனால். டெஸ்டிமோனாவை மனதில் நினைத்துக் கொண்டு இவ்வாறு கூறினான். ) அதை அவர் சட்டபூர்வமாக்கிக் கொண்டால் இனி அவரை பிடிக்க வெனிசில் ஒரு மனிதன் கூட இருக்க முடியாது.

கேஷியோ : புரியவில்லை ஐயா

இயாகோ : அவர் திருமணம் செய்து கொண்டுவிட்டார்.

கேஷியோ : யாரை ?

இயாகோ :அவர் மணந்தது யாரை என்றால் …( ஒதெல்லோ வருகிறான். ) வாருங்கள் தளபதி. கிளம்பி விட்டீர்களா?

ஒதெல்லோ : நீங்கள் இல்லாமலா?

கேஷியோ : அடடே ! வேறொரு குழு கூட உங்களைத் தேடுகிறது.

இயாகோ : பிரபான்ஷியோ கெட்டஎண்ணத்துடன் வருகிறார் போலிருக்கிறது. தளபதி எச்சரிக்கை.

( பிரபான்ஷியோ , சில அதிகாரிகள் விளக்கு மற்றும் ஆயுதங்களுடன் வருகிறார்கள். )

ஒதெல்லோ: ஓஹ்ஹோ நில்லுங்கள் அப்படியே .

ரோடெரிகோ : கனவானே ! அதோ அவன்தான் அந்தக் கறுப்பின மூர்.

பிரபான்ஷியோ : பிடியுங்கள் அவனை. அயோக்கியப்பயல்.

( இரு அணியினரும் வாள் உருவி நிற்கின்றனர். )

இயாகோ : வா ரோடெரிகோ வந்து என் வாளுக்கு பதில் சொல்.

ஒதெல்லோ : மின்னும் வாளுக்கு பயிற்சி கொடுங்கள். இல்லையென்றால் கடல் ஈரம் வாளை துருவேற்றி விடும். உயர் அதிகாரி அவர்களே ! நீங்கள் உங்கள் அனுபவத்தால் மதிக்கப்பாட வேண்டியவர் ஆயுதத்தால் அல்ல.

பிரபான்ஷியோ : அயோக்கிய பதரே ! என் பெண்ணை என்கே ஒளித்து வைத்திருக்கிறாய் ? நீ அவளுக்கு என்ன சொக்குபொடி போட்டாய்? உன்மேல் பித்து பிடித்து போய்தான் பெரும்பதவியில் இருக்கும் அழகிய செல்வந்தர்களை எல்லாம் விட்டுவிட்டு உன் கருப்பு உருவத்தின் பின்னால் வந்து விட்டாளா.? என்ன மந்திரம் போட்டாய்? என்ன ஏவல் செய்தாய்? உன்னைக் கைது செய்வதைத் தவிர எனக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. பிடித்து கட்டுங்கள் அவனை.

ஒதெல்லோ : பொறுங்கள். இரு புறமும் அமைதி காக்க வேண்டுகிறேன்.எனக்கு யுத்தம் செய்ய சொல்லித் தரவேண்டாம். என்னை கைது செய்தால் என்ன பண்ணுவீர்கள் ?

பிரபான்ஷியோ : சிறைச்சாலையில் அடைப்போம்.

ஒதெல்லோ : இந்தத் தருணத்தில் உங்கள் கட்டளைக்கு அடிபணிந்து நான் சிறைக்குள் அடைபட்டால் என்ன நடக்கும் தெரியுமா? என்னுடன் இருப்பவர்கள் எவர் என்று அறிவீர்களா? இந்த இரவு என்னுடன் மந்திராலோசனை நடத்த கோமகன் என்னை கூட்டிவர அழைப்ப்பு விடுத்திருக்கிறார்.

பிரபான்ஷியோ : என்னது கோமகன் உங்களை அழைத்துவரச் சொல்லியிருக்கிறாரா? விட்டு விடுங்கள் அவனை. இவன் கோமகனின் மாளிகைக்கு செல்லட்டும். அங்கு என்போன்ற உயர் அதிகாரிகள் மத்தியில் இவன் அவமானப்படட்டும்.அவர்கள் இவனுடைய அயோக்கியத்தனத்தை புரிந்து கொள்வார்கள். தண்டனை அளிப்பார்கள். இல்லை என்றால் இந்த வெனிஸ் நகரம் இவன் போன்ற அரேபிய கருப்பு மூர்களால் நிரம்பி வழியட்டும்

காட்சி -3

கோமகன் மற்றும் முக்கிய மந்திரிகள், அதிகாரிகள்

கோமகன் : அவர்கள் கொண்டு வந்த செய்தியில் தெளிவில்லை என்பதால் நம்பகத் தன்மை குறைவாக உள்ளது.

முக்கிய மந்திரி -1 : முறையாகவும் இல்லை. எனக்கு வந்த செய்தியில் நூற்றியேழு கலங்கள் என்றுள்ளது.

முக்கிய மந்திரி -2 என் கடிததிதில் இருநூறு என்றிருக்கிறது. எண்ணிக்கையில் வேறுபாடு இருப்பினும் துருக்கிய கப்பல் படை சைப்ரஸ் நோக்கி வந்து கொண்டிருக்கிறது என்ற செய்தி உண்மையானது

கோமகன் : என் அச்சம் கூட கலங்களின் எண்ணிக்கையில் இல்லை கலங்களின் மீதுதான்.

மாலுமி ( வாயிலில் நின்றபடி ) ஐயா உங்களைத்தான் ஐயா!

மு.ம-1 : கப்பல் படையிலிருந்து ஒரு மாலுமி.

( மாலுமி உள்ளே நுழைகிறான் )

கோமகன் : என்ன விஷயம் ?

மாலுமி : கடற்தளபதி ஆங்கெலோ அனுப்பியதால் வந்திருக்கிறேன்.துருக்கியர் ரோடெஸ் தீவை கைப்பற்றுவதில் முனைப்பாக உள்ளனர்

கோமகன் : துருக்கியரிடம் ஏன் இப்படி ஒரு மாற்றம்?

மு.ம-1 : இது நடக்க முடியாத செயல். நம் கவனத்தை திசை திருப்ப இது ஒரு அலங்கார அணிவகுப்பு. அவ்வளவுதான்.துருக்கியருக்கு ரோடெஸ்சை விட சைப்ரஸ் மீதுதான் கவனம் அதிகம். மேலும் சைப்ரஸ் ரோடெஸ்சை போல அத்தனை பெரிய பாதுகாப்பு அரணுக்குள் இருக்கவில்லை. துருக்கியருக்கு சைப்ரசை கைப்பற்றுவது மிகவும் முக்கியம். இவற்றையெல்லாம் பார்க்கும்போது தன் மீது தவறான அபிப்பிராயத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்ளவே துருக்கி ரோடெஸ் தீவை கைப்பற்றியுள்ளது.

கோமகன் : அவர்கள் கண்டிப்பாக ரோடெஸ் மீது படைஎடுத்திருக்க மாட்டார்கள்.

மு.ம-1 : மற்றுமொருவன் செய்தியுடன்.

( இன்னொரு சேதி சொல்லி உள்ளே நுழைகிறான். )

சேதி சொல்லி : ரோடெஸ்சில் மூக்கை நுழைத்த துருக்கியர்களை பலப்படுத்த மேலும் ஒரு கப்பல் படை அதன் துணைக்கு சேர்ந்துள்ளது.

கோமகன் : இந்தப்படையில் மொத்தம் எத்தனை கப்பல்கள்?

சேதி சொல்லி :முப்பதிற்கும் மேல் இருக்கும். கலங்கள் சைப்ரஸ் நோக்கி திரும்புகின்றன. தங்கள் நம்பிக்கைக்கு பாத்திரமான மாண்டனோ என்னும் கப்பல் தளபதி இந்தத் தகவலை அனுப்பியுள்ளார்.

கோமகன் : இனி மாற்று சிந்தனைக்கு இடமில்லை.மர்கஸ் லூசிகொஸ் நகரில் இருக்கிறாரா?

மு.ம:1 : அவர் இப்போது ஃப்லோரன்சில் இருக்கிறார்..

கோமகன் : உடனே அவருக்குத் தகவல் கொடுங்கள்.

மு.ம-1 : இதோ பிரபான்ஷயொவும் மகாதீரன் மூரும் வருகின்றனர்.

–பிரபான்ஷியோ,ஒதெல்லோ , கேஷியோ, இயாகோ மற்றும் ரோடெரிகோ உள்ளே வருகின்றனர்.—

கோமகன் : அதிதீரனே உன்னை இப்போதே அந்த துருக்கியர்களுக்கு எதிராக உன்னை அனுப்ப வேண்டும் ( பிரபான்ஷியோவைப் பார்த்து ) இந்த நேரத்தில் உங்களை இங்கு எதிர்பார்க்கவில்லை கனவானே. வாருங்கள் . உங்களுடைய ஆலோசனையும் உதவியும் இந்த இரவிற்கு மிகவும் அவசியம்.

பிரபான்ஷியோ : அதைப் போலவே உங்களுடைய கருணை எனக்கு வேண்டும்.என்னுடைய பதவியோ, அல்லது இந்த நாட்டின் நிலைமையோ,அல்லது இந்த நாட்டின் மீது எனக்குள்ள அக்கறையோ என்னை என் படுக்கையிலிருந்து எழுப்பி இங்கே கொண்டு வரவில்லை. என்னுடைய சொந்தக்கவலை தனது விஸ்தீரணத்தால் மற்ற எல்லா கவலைகளையும் ஒதுக்கி விட்டு தனியாக முன் நிற்கிறது கோமகனே.

கோமகன் : அப்படி என்ன கவலை உங்களுக்கு ?

பிரபான்ஷியோ: ஐயோ என் மகள் என் மகள்.

கோமகனும் மந்திரிகளும் : என்னது உங்கள் மகள் இறந்துவிட்டாளா?

பிரபான்ஷியோ : என்னைப் பொறுத்த வரையில் அவள் இறந்துவிட்டாள். என்னிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டு விட்டாள். களவாடப்பட்டு விட்டாள்.போலி மருத்துவர்களின் மருந்தினாலும், மாயாவிகளின் மாயத்தினாலும் மோசம் போய்விட்டாள்.மனித இயல்பு தன்னளவில் செயலாற்றல் இல்லாமல் போனாலோ, குருடானாலோ, அல்லது சிந்திக்கும் திறன் அழிந்து போனாலோ அன்றி இப்படி மோசம் போகாது என்று நான் கருதுகிறேன்.

கோமகன்:இந்தக் குற்றத்தைப் புரிந்தவன் என் சொந்த மகனாக இருப்பினும் அவன் மேல் சட்டம் பாயும். இது என் உத்தரவு.

பிரபான்ஷியோ: மிக்க நன்றி கோமகனே ! இந்த கொடுன்செயலைப் புரிந்தவன் உங்களால் இந்த ஆலோசனைக் கூட்டத்திற்கு அழைத்து வரப்பட்ட இந்த மூர்தான்.

கோமகனும் மந்திரிகளும் : நாங்கள் இதற்கு வருத்தம் தெரிவிக்கிறோம்.

கோமகன் ( ஒதெல்லோவிடம் ) நீ ஏதாவது கூற விரும்புகிறாயா?

ஒதெல்லோ : வல்லமையும் கடுமையும் நிறைந்த என்னுடைய மூத்த அதிகாரிகளே ! மாண்பும் மாட்சிமையும் நிறைந்த என்னுடைய நம்பிக்கைக்கு உரிய தலைவர்களே ! நான் இவருடைய மகளை மணந்து கொண்டேன் என்பது நிச்சயமான மறுக்கப்பட முடியாத உண்மை.இது ஒன்றுதான் நான் செய்த குற்றம். வேறு ஒன்றுமில்லை.எனக்குக் கோர்வையாக பேசத் தெரியாது. ஒரு சிறந்த பேச்சாளனைப் போல பேசும் ஆற்றல் கொண்டவன் கிடையாது. என்னுடைய ஒன்பதாவது பிராயத்திலிருந்து ஆயுதம் ஏந்தியவன் நான். போர்க்களம் புரிந்த எனக்கு இந்த உலக நடவடிக்கை தெரியாது. சாமர்த்தியமாக என் வாதத்தை எடுத்து வைத்துதான் என் கட்சிக்கு வாதாட வேண்டும் என்றால் நான் தோற்றுத்தான் போவேன். உங்கள் அனுமதியுடன் என்னுடைய அலங்காரம் எதுவுமற்ற நேரடியான காதல் கதையை கூற விரும்புகிறேன். அதைக் கேட்ட பின்பாவது என் மீது சுமத்தப்பட்டுள்ள அந்த மாயம் எது அந்த ஏவல் எது என்பதை நீங்கள் புரிந்து கொள்வீர்கள்.

பிரபான்ஷியோ : அச்சம் மிகுந்தவள். கூச்சம் மிகுந்தவள். தன் அசைவுகளினால் சிவந்து விடும் மென்மையான மேனி கொண்டவள் டெஸ்டிமோனா. அவளுடைய இயல்பான உள்ளுணர்வுகளை விடுத்து இப்படி வயதினாலும், பருவ காலங்களாலும், விருப்பு வெறுப்புகளினாலும் இடைவெளி மிகுந்த, பார்க்கவே பயன்கரத் தோற்றத்துடன் கூடிய ஒருவன் மீதா காதல் கொண்டிருப்பாள் ? டெஸ்டிமோனாவைப் போன்ற ஒரு நளினமான பெண் இயற்கைக்கும், சிந்தித்து அறியும் குணத்திற்கும் எதிராக செயல்பட்டிருப்பதாகக் ஒரு புத்தியில்லாதவன்தான் கூறக் கூடும். மாந்த்ரீகத்திலும் தாந்த்ரீகத்திலும் வல்லவர்கள்தான் இதற்கு பதில் சொல்ல வேண்டும்.உட்கொண்டவுடன் ரத்தத்தில் கலந்து உடனே வேலையைத் தொடங்கும் மாய மருந்து ஒன்றைத்தான் அவன் பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டும்.

கோமகன் : இதற்கு போதிய நிரூபணங்கள் இல்லை. வெளிப்படையான ஆதாரங்கள் கிடையாது என்பதால் தங்களது குற்றச்சாட்டில் போதிய நம்பகத்தன்மை இல்லை என்றே கருதுகிறேன்.

மு.ம-1 : நீ கூறு ஒதெல்லோ இவர் மகளை கவர்வதற்கு நீ ரகசியமான அல்லது சட்டத்திற்கு புறம்பான வழிகளை பின்பற்றினாயா?

ப்தேல்லோ : இல்லை மந்திரியாரே ! அழைத்து வரச் சொல்லுங்கள் டெஸ்டிமோனாவை. அவளிடம் அவள் தந்தை முன் விசாரியுங்கள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறாள் என்று.. அவள் என்னை பழி சொன்னாலோ குற்றம் கூறினாலோ என்னை என்னுடைய பதவியிலிருந்து நீக்குங்கள். அவ்வளவு ஏன் எனக்கு மரண தண்டனை கூட அளியுங்கள். ஏற்றுக் கொள்ள காத்திருக்கிறேன்.

கோமகன் : டெஸ்டிமோனாவை அழைத்து வாருங்கள்.

ஒதெல்லோ : மூத்தவரே ! ஆட்களை சாகிடரிக்கு அனுப்புங்கள். உங்களுக்குத்தான் அந்த இடம் எங்கே இருக்கிறது என்று தெரியும்..

-இயாகோவும் சில காவலாட்களும் அகல்கின்றனர்—

ஒதெல்லோ ( தொடர்ந்தபடி ) அவர்கள் வரும் வரையில் கடவுளிடம் பாவமன்னிப்பிற்கு மன்றாடும் ஒருவனைப் போல என் காதல் கதையை உங்களிடம் கூற ஆசைப்படுகிறேன்.

கோமகன் : சொல்லு ஒதெல்லோ கேட்கக் காத்திருக்கிறோம் .

ஒதெல்லோ : டெஸ்டிமோனாவின் தந்தை ஒருகாலத்தில் என்னை நேசித்தவர். என்னை அவருடைய இல்லத்திற்கு பலமுறை உபசரித்திருக்கிறார். நானும் சென்று அளவளாவியிருக்கிறேன். நான் புரிந்த போர்கள், நான் இட்ட முற்றுகைகள், என் எதிர்காலம் என்று எனது ஏற்ற,இறக்கங்களை அவருடன் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்.எத்தனை போராட்டங்கள் ! மலையிலும்,கடலிலும், பாலைவனங்களிலும் அலைந்த போராட்டங்கள். முற்றுகையின்போது கோட்டை சுவர் இடிந்ததில் காயம் ஏதுமின்றி தப்பிய கதையைக் கூறியிருக்கிறேன். ஒரு முரட்டு எதிரியிடம் மாட்டிக் கொண்டது; அவன் என்னை ஒரு வியாபாரியிடம் விற்றது; நான் என் எஜமானனிடமிருந்து தப்பியோடி வந்தது என்று பல கதைகள். நான் சந்தித்த வினோதமான மனிதர்களைப் பற்றி கூறியிருக்கிறேன். மனிதக் கறி உண்பவர்கள் ; தோள்களுக்குள்ளேயே தலை வளரும் மனிதர்கள் ; காட்டுமிராண்டிகள் இவர்களை பற்றி சொல்லியிருக்கிறேன். காடுகள் , மலைகள், சொர்கத்தை முகரும் மலை உச்சிகள் என்று பல. என் வர்ணனை அவளது ஆர்வத்தைத் தூண்டியிருக்க வேண்டும். வருவாள். சிறிது நேரம் கேட்பாள். பெண் அல்லவா? வீட்டு வேலை பாக்கி இருக்கும்.உள்ளே போய்விடுவாள். வேலையை முடித்துக் கொண்டு அவசர அவசரமாக என் கதையைக் கேட்க வந்துவிடுவாள். இளமைக்காலத்தில் நான் சந்தித்த இன்னல்கள் அவளிடம் கண்ணீராகவும் பெருமூச்சுகளாகவும் வெளிப்பட்டன. என் வாழ்வில் நான் சந்தித்த சம்பவங்கள் அதுவரை தான் கேட்டிராத ஒன்று என்பாள். வருத்தம் தருவதாகக் கூறுவாள். எனக்கு ஒரு நண்பன் இருந்து அவனிடம் எந்த மாதிரி தன் கதைகளை அவளிடம் கூறினால் அவள் அவனிடம் காதலில் விழுவாள் என்பதைக் கூறினாள். இது என் காதலை அவள் குறிப்பால் வெளிப்படுத்திய விதமாகும். நான் அவள் காதலில் விழுந்தேன்.நான் சந்திக்க நேர்ந்த இன்னல்களுக்காக அவள் என்னை காதலித்தாள். என் மீது அவள் காட்டிய அக்கறைக்காக நான் அவளைக் காதலித்தேன். ஒருவருக்கொருவர் இடையில் நிகழ்ந்த இந்தப் புரிதல்தான் அவள் தந்தை குற்றம் சாட்டிய பில்லி ஏவல் எல்லாம்.அதோ டெஸ்டிமோனாவே வருகிறாள் . அவளிடமே கேட்டுக் கொள்ளுங்கள்.

–டெஸ்டிமோனா , இயாகோ மற்றும் காவலர்கள் வருகை –

கோமகன் : ஓ இந்தக்கதை என் மகளைக் கூட உங்கள் மீது காதல் கொள்ள வைத்து விடும் நல்லது பிரபான்ஷியோ இந்த மோசமான தருணத்தை நல்லவிதமாக பயன்படுத்திக் கொள். வெற்று கைகளை விட உடைந்த ஆயுதம் ஏந்திய கைகளையே ஆண்கள் அதிகம் பயன்படுத்துவார்கள்.

பிரபான்ஷியோ : வணங்குகிறேன் கோமகனே இதோ என் மகள் அவள் பேசட்டும்.இவன் காதலில் இவளுக்கும் சரி பங்கு உண்டென்று சொன்னால் நான் இனி எதுவும் சொல்லப்போவதில்லை. அப்படி பழி சொன்னால் என் தலையில் இடி விழட்டும். அம்மா இங்க வா. இப்போது சொல் உன் மரியாதை எந்தப்பக்கம் என்று..

டெஸ்டிமோனா ; என் மதிப்பிற்குரிய தந்தையே ! என்னுடைய கடமை இருகூறாக பிரிந்து கிடக்கிறது. ஒன்று என்னை இதுவரை வளர்த்து ஆளாக்கிய உங்களுக்காக, என் வாழ்வும் கல்வியும் உங்களால் நான் பெற்றது.அதற்காக நான் உங்களுக்கு கட்டுப்பட்டவள்.உங்களை எப்படி விட்டு கொடுப்பது ? கடமை தவறாதவர் நீங்கள்.இதுவரையில் நான் உங்கள் மகள். ஆனால் இதோ இவர் என் கணவர். என் தாய் தனது தகப்பனை விட உங்களுக்கு அதிக கடமை ஆற்றியது போல நான் இந்த மூருக்கு ஆற்றவேன்டாமா சொல்லுங்கள்.

பிரபான்ஷியோ :வந்தனம் பெண்ணே .இனிமேல் பேசுவதற்கு என்ன இருக்கிறது? இனி உன் கருணை இந்த நாட்டு நலத்தின் மேல் இருக்கட்டும்.இனிமேல் நான் ஒரு குழந்தையை பெற்றுக் கொள்வதை விட தத்து எடுத்துக் கொள்வதுதான் நல்லது.மூர் ! இங்கே வா. நீ ஏற்கனவே எடுத்துக் கொண்டதை நான் திருப்பி உன்னிடம் தருகிறேன். நல்ல வேளை எனக்கு வேறு பிள்ளைகள் இல்லை. இருந்திருந்தால் உன்னுடைய இந்த மரியாதைக் குறைவான செயல் மற்ற பிள்ளைகளின் நடவடிக்கைகளை கட்டுப்படுத்தும் கொடுங்கோன்மையாக மாறியிருக்கும்.

கோமகன் : உன் வழியிலேயே என் தீர்ப்பை உனக்கு சாதகமாக அளிக்கிறேன் . தீர்வுகள் இறந்தகாலத்தில் இருந்தது என்றால் வருத்தங்கள் தொலைந்தன என்று எண்ணிக்கொள். ஒரு பிரச்சினைக்கு தீர்வில்லாதபோது அதனை நினைத்துப்புலம்புவது வேறு ஒரு பிரச்சினைக்கு வழிவகுக்கும். சந்தர்ப்பம் நமக்கு சொந்தமானவற்றை திருடிச் செல்லும்போது பொறுமை நமது வலியைப் பார்த்து சிரிக்கும். திருடனைப் பார்த்து பறிக்கபட்டவன் சிரிக்கும்போது திருடன் இழந்தவனாகிறான். பறிகொடுத்தவன் மாறாக வருந்தினால் மேலும் பறிகொடுத்தவனாகிறான்.

ப்ரபான்ஷியோ :துருக்கியர்கள் நம்மை சைப்ரஸ்சை விட்டு துரத்தட்டும். அந்த இழப்பின் வலியை சிரித்து ஏற்றுக் கொள்வோம். வருத்தம் இல்லாதவனுக்கே பிறர் வருத்தத்தை கேட்கும் பொறுமை இருக்கும். வருத்தபட்டவனுக்கோ அடுத்தவன் வலியை பொறுமையுடன் கேட்பதோடு தன் வலியைப் பொறுத்துக்கொள்ளவும் தெரிந்திருக்க வேண்டும். என்ன இருப்பினும் வார்த்தைகள் வார்த்தைகள்தானே ? புண்பட்ட நெஞ்சத்திற்கு வார்த்தைகள் என்றும் மருந்திட்டதில்லை. இனி நான் சொல்வதற்கு என்ன இருக்கிறது? நாட்டு நிலையில் கவனம் செலுத்துங்கள்.

கோமகன் : துருக்கியர்கள் பெரும் கப்பல் படையுடன் சைப்ரசை நோக்கி வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒதெல்லோ உனக்கு அவர்கள் இருக்கும் திசை தெரியும். உனக்கு ஈடு செய்ய திறமையான தளபதிகள் இருந்தாலும் இது போன்ற பொதுமக்களின் விஷயங்களில் மக்களின்ள் குரலுக்கு மதிப்பு கொடுத்தாக வேண்டும். பொதுமக்கள் உன் மீது அதிக நம்பிக்கை வைத்துள்ளது. இந்த உறுதியான ஆவேசமான தருணத்தில் நீ உனது கல்யாணக் கனவுகளை தள்ளி வைப்பது உத்தமம்.

ஒதெல்லோ : அடிபணிவது என் வழமை. போர்க்களம் எனக்கு விரித்த கடுமையான மெத்தையை விடவா என் நெஞ்சம் சயன மஞ்சத்தில் சாயப்போகிறது? கடினமானதை எதிர்கொள்வதே என்னுடைய பழக்கமாகிப் போனது. எனவே துருக்கியர்களுக்கு எதிரான இந்தப் போரை எதிர்கொள்வது எனக்கு கடினமில்லை. தற்சமயம் என் கவலையெல்லாம் என் மனைவிக்கு பத்திரமாக தங்குவதற்கு ஓர் இடமும் அவள் வாழ்க்கை வசதிக்கான ஏற்பாடுகளும்தான்.

கோமகன் : உனக்கு ஆட்சேபணை இல்லையென்றால் அவள் தனது தந்தையுடன் வசிக்கட்டும்.

பிரபான்ஷியோ : எனக்கு அதில் உடன்பாடில்லை

ஒதெல்லோ : எனக்கும்தான்.

டெஸ்டிமோனா :எனக்கும் சம்மதமில்லை. அவர் கண்களில் பட்டுக் கொண்டிருந்தால் அவருக்கு என்மேல் எரிச்சல் இருந்துகொண்டிருக்கும். அது வேண்டாம்.வேறு வழி சொல்லுங்கள்.

கோமகன் : சரி உன் வழியைச் சொல் டெஸ்டிமோனா.

டெஸ்டிமோனா: மூர் இருக்கும் இடம்தான் என் வாழ்வின் ஆரம்பம் முடிவு எல்லாம்.நான் எடுத்துள்ள இந்த மூர்க்கத்தனமான முடிவையும் இதனால் என் வாழ்வில் வீசப்போகும் புயலையும் குறித்து இப்போதே நாட்டு மக்களுக்கு முரசறிவியுங்கள். இரும்புத் தூணில் படரும் கொடி தூணின் தன்மைக்குப் பழகிக்கொள்ளும்.என் கண்களுக்குத் தெரிவது மூரின் கம்பீரமே அன்றி கருத்த முகமன்று. நான் இங்கு பாதுகாப்பாக இருந்தால் எந்த வீரத்தையும் கம்பீரத்தையும் நான் காதலித்தேனோ அதற்கு அர்த்தமில்லாமல் போய்விடும். எனவே நான் மூருடன் செல்லவே பிரியப்படுகிறேன்.

ஒதெல்லோ : அவள் விரும்பிய வண்ணமே அனுமதியளியுங்கள். நாவின் சுவை கருதியோ, தாளாத மோகத்தினாலோ நான் இதைச் சொல்லவில்லை.அவளது கருத்திற்கு மதிப்பளியுங்கள்என்று கேட்கிறேன்.என்னிடம் அவள் கொண்டதைப் போலவே நான் உங்களுக்குக் கடமை பட்டுள்ளேன். மன்மதன் என்மீது கணை தொடுப்பான் அதனால் என்னுடைய சிந்தை திரியும் என்று நீங்கள் நம்பினால் என் தலைக்கவசம் பெண்களின் அடுப்படியில் குழம்புக் கிண்ணமாகட்டும். என் மார்பில் உள்ள கவசம் அடுப்படியில் உள்ள தோசைகல்லாகட்டும்.

கோமகன் : அவள் உன்னுடன் வரச் சம்மதிப்பதும் மறுப்பதும் உங்கள் இருவரின் சொந்தப்பிரச்சினை.இப்போது அவசர நிலை. தேவை உடனடி சம்மதம்.

மு.ம-1 : இன்றிரவே நீ கிளம்ப வேண்டும்.

ஒதெல்லோ : முழுச் சம்மதம்.

கோமகன் : நாளைக்காலை ஒன்பது மணிக்கு உன்னை மீண்டும் சந்திக்கிறேன். உன் நம்பிக்கைக்கு பாத்திரமான ஒரு அதிகாரியை இங்கு விட்டு செல் ஒதெல்லோ. நாளை எங்களுடைய ஆணைகளையும் அறிக்கைகளையும் அவரிடம்தான் கொடுத்து விடப்போகிறோம்.

ஒதெல்லோ: இதோ நம்பிக்கைக்கு பாத்திரமான ஒரு அதிகாரியை விட்டு செல்கிறேன்.என் மனைவியையும் அவர்தான் பாதுகாக்க உள்ளார். அவர் மூலமே தகவல் சொல்லி அனுப்புங்கள்.

கோமகன் : நல்லது. அனைவருக்கும் வந்தனம். (பிரபான்ஷியோவைப் பார்த்து ) உண்மையின் ஜொலிப்பு பார்வைக்கு தெரியாது.பிரபான்ஷியோ உன் மருமகன் கரியவன் இல்லை அழகன்.

மு.ம-1 : நல்லது மூர். டெஸ்டிமோனாவிடம் நல்லவிதமாக நடந்து கொள்

பிரபான்ஷியோ : கண்கள் இருப்பதை மறந்து விடாதே மூர். அவள் தந்தையை ஏமாற்றியவள்.

ஒதெல்லோ : அவள் மேல் நான் கொண்டுள்ள நம்பிக்கைதான் எங்கள் வாழ்விற்கான அடிப்படை. நேர்மையின் உறைவிடமாகத் திகழும் இயாகோ ! உங்கள் பொறுப்பில் என் கண்மணியை ஒப்படைக்கிறேன்.உங்கள் மனைவி அவளை பார்த்துக் கொள்ளட்டும். வா டெஸ்டிமோனா ! என் காதலை, என் கனவை, என் நிஜத்தை , என் பழக்க வழக்கங்களை உன்னுடன் பகிர்ந்து கொள்ள இன்னும் ஒருமணி நேரம்தான் உள்ளது. காலத்தைப் பணிவோம் வா!.

( ஒதெல்லோவும் டெஸ்டிமோனாவும் அகல்கின்றனர் )

ரோடெரிகோ ; இயாகோ

இயாகோ : என்ன விஷயம் வீரனே ?

ரோடெரிகோ : நான் என்ன செய்யட்டும்?

இயாகோ : நன்றாக போர்த்திக் கொண்டு படு.

ரோடெரிகோ : ஒரேடியா தூங்கிடறேன். பிரச்சினை இல்லை.

இயாகோ : முட்டாள் ! மரணம் உன் கைகளில் இல்லை.தோல்விகளுக்காக இறப்பவன் மனிதன் இல்லை. ரோடெரிகோ என்ற பெயரில் எனக்கொரு நண்பன் இருந்ததையே நான் மறந்து விடுவேன்.

ரோடெரிகோ : புயலை சிறுபடகு எதிர்ப்பதால் என்ன பயன் ? எமனின் மருந்துச்சீட்டில் மரணம் என்பதைத் தவிர வேறு என்ன எழுதியிருக்க முடியம்?

இயாகோ : கஷ்டம். என்னுடைய இருபத்தெட்டு வருட அனுபவத்தில் சாதகம் எது பாதகம் எது என்று என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியும். இருப்பினும் தன்னைத் தானே காதலிக்கத் தெரியாத முட்டாளை இப்போதுதான் சந்திக்கிறேன்.தகுதியற்ற ஒரு பெண்ணின் காதலுக்கு என் வாழ்வை முடித்துக் கொல்வதற்கு பதில் ஒரு குரங்காவாவது வாழ்ந்திருப்பேன்.

ரோடெரிகோ : என்ன செய்வது இயாகோ ? காதலிப்பவன் வெட்கப்படலாமா? காதலினால் நான் பெற்ற காயங்களை ஆற்றும் மருந்து என்னிடம் இல்லை. என் இயல்பை மாற்றும் ஆற்றல் என் கண்ணியத்தில் இல்லை.

இயாகோ : ப்ச் ! கண்ணியத்தைப் பற்றி பேசுகிறாய். தேவையற்றது. நாம் எவ்வாறோ நம் கண்ணியமும் அவ்வாறே. நமது மனம் ஒரு பூந்தோட்டம் என்றால் நமது மணஉறுதிதான் தோட்டக்காரன். நம் மணஉறுதிதான் விதைக்கப்படவேண்டியது கண்ணியத்தையா அல்லது சாமர்த்தியங்களையா என்பதை நிச்சயிக்கிறது. . நம் மணஉறுதிதான் நமது தோட்டம் பூத்துக் குலுங்க வேண்டுமா அல்லது தரிசாகப் போகவேண்டுமா என்பதை முடிவு செய்கிறது. மனம் நம் உடலைவிட வலிமையானது. நமது துடிப்பிற்கும் நமது பகுத்தறிவிற்கும் ஒரு சமன் இருக்குமேயானால் மோகமும் நடத்தை கேடும் நம்மை எதுவும் செய்ய முடியாது. காதல் என்ற கனியைக் கொடுக்கும் மோகத்தையும் துடிப்பையும் ஒரு கட்டுக்குள் வைக்கவேண்டும் என்பதில் அர்த்தம் உள்ளது.

ரோடெரிகோ : உன்னுடன் எனக்கு உடன்பாடில்லை.

இயாகோ : இரத்தத்தின் கொழுப்புதான் காதல். மணஉறுதி அதனைக் கட்டுபடுத்தும். நீரில் மூழ்குவதை குறித்துக் கூறினாய். பூனைகளும் நாய்க்குட்டிகளும்தான் மூழ்கும். ஒரு மனிதனை போல நடந்து கொள்.உன்னை சேர்த்து கட்டு. உன்னுடைய திறமையின் காரணமாகவே நான் உன்னை நண்பனாக ஏற்றுக் கொண்டுள்ளேன். உனக்கு உதவ இதுதான் சந்தர்ப்பம். உன் மணிபர்சில் பணம் நிரப்பி கொள். என்னுடன் கிளம்பு. ஒரு பொய்த்தாடியை மாட்டி கொண்டு வேஷம் போட்டு கொண்டு வா. உன் மணிபர்சை நிரப்பிக் கொள்ள மறக்காதே. இன்னும் கொஞ்ச காலத்தில் மூரின் மேலான காதல் டெஸ்டிமோனாவிடம் குறைந்துவிடும். அதைப்போலத்தான் மூருக்கும்- உன் மணிபர்சை நிரப்ப மறக்காதே- ஆவேசமாக தொடங்கும் எல்லா காதலும் ஆவேசத்தில்தான் முடியும். மணிபர்சை நிரப்பு. இந்த மூர்கள் மணஉறுதியற்றவர்கள் உன் மணிபர்சை நிரப்ப மறக்காதே. அவனுக்கு இப்போது இனிக்கும் காதல் இன்னும் சிறிது நாளில் கசக்கத் தொடங்கி விடும்.அவளும் வேறு ஒரு வாலிபனைத் தேடத் தொடங்குவாள். மூருடனான துடிப்பு அடங்கும்போதுதான் தான் எவ்வளவு பெரிய தவறு செய்துவிட்டோம் என்பதை உணர்வாள்.அந்த நேரம் வேறுஒருவனுக்காக மூரைக் கைகழுவி விடுவாள். எனவே உன் மணிபர்சில் நிறைய பணம் இருக்கட்டும். உன்காதல் நரகம் என்றால் அதற்கு வேறு வழியைத் தேடு மூழ்க வேண்டாம். உன்னால் எவ்வளவு பணம் எடுத்துக் கொள்ள முடியுமோ அவ்வளவு பணம் எடுத்துக் கொள். அலையும் மூருக்கும் , சூது நிரம்பிய டெஸ்டிமோனாவிற்கும் நடுவில் உள்ள ஒழுக்கமும், திருமண பந்தமும் உறுதியில்லை என்றால் என் தந்திரம் அவற்றை குலைத்துவிடும்.அப்போது உன் டெஸ்டிமோனாவை நீ அடையலாம். எனவே பணத்துடன் தயாராக இரு. நீரில் மூழப்போகும் உன் என்னத்திற்கு முடிவு கட்டு. அதைப் பற்றி எண்ணாதே.

ரோடெரிகோ : உன்னை எண்ணும்போது என் நம்பிக்கையின் பக்கம் நிற்பாயா?

இயாகோ: நீ என்னை முழுவதும் நம்பலாம் பணத்தை மட்டும் தயாராக வைத்துக் கொள். ஏற்கனவே பலமுறை சொன்னதுதான் நான் அந்த மூரை அடியோடு வெறுக்கிறேன். இப்போது உனக்கும் அவனை வெறுக்க ஒரு காரணம் கிடைத்து விட்டது. வன்மத்தில் நாம் இருவரும் இணைவோம். உன்னால் அவளை பெண்டாளமுடியும் என்றால் அது உனக்கு மகிழ்ச்சி எனக்கு ஒரு விளையாட்டு. காலத்தின் கர்ப்பத்தில் வெளிவராத பல நிகழ்ச்சிகள் இன்னும் உள்ளன. பணத்தை தயார் பண்ணு. இது குறித்து நாளை மேலும் யோசிப்போம். வருகிறேன்.

ரோடெரிகோ : காலை மீண்டும் எங்கும் சந்திக்கலாம்?

இயகோ : என் விடுதியில்.

ரோடெரிகோ : சீக்கிரம் வந்து விடுகிறேன்.

இயாகோ : இது போதும். போய் வா ரோடெரிகோ. நான் சொன்னது காதில் விழுந்தது இல்லையா?

ரோடெரிகோ : என்ன சொன்னாய்?

இயாகோ : நீரில் மூழ்குவது குறித்த உன் நினைப்பை மாற்று. சரியா?

ரோடெரிகோ : என் நினைவை நான் மாற்றிக் கொண்டுவிட்டேன். அடுத்து என்னுடைய நிலங்களை விற்று பணமாக்குவதுதான்.

இயாகோ : கிளம்பு. விற்று பணமாக மாற்று. (ரோடெரிகோஅகல்கிறான் )

இந்த முட்டாள் என் பர்சை தொட அனுமதிக்கமாட்டேன். இது போன்ற முட்டாளுடன் என் நன்மைக்கும் கேளிக்கைக்கும் உறவாடும்போது என் மூளையையும் உலக அனுபவத்தையும் உபயோகிப்பேன்.இந்த மூரை நான் வெறுக்கிறேன். என் மனைவியுடன் இவன் படுத்திருக்கிறான் என்றொரு வதந்தி உலவுகிறது. உண்மையா என்று தெரியவில்லை. அது நிரூபிக்கப்படவில்லை என்றாலும் அதன் சாத்தியத்தை நான் நம்புகிறேன்ஆனால் அவன் என் அலுவலைக் களவாடி விட்டான்.அவன் என்னை நன்றாகவே நடத்துகிறான். இதனை எனக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொள்ளப்போகிறேன் . கேஷியோ நல்லவன். இனி ஆகவேண்டியதை யோசிக்கிறேன்.அவன் இடத்தை பிடிப்பது: என் மண என்னத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்வது; இந்த இரண்டு சூழ்ச்சிகளையும் முடிக்கவேண்டும்.சிறிதுகாலம் சென்றபின் கேஷியோ ஒதேல்லோவின் மனைவியுடன் அடிக்கடி நெருக்கமாக இருப்பதாக மூரின் காதுகளில் போட்டு வைப்பேன். கேஷியோவும் சந்தேகப்படும் அளவிற்கு அழகான வடிவானவன்தான். பெண்களை வசியப்படுத்தக் கூடிய தோற்றமுடையவன்தான்.மூர் வெளிப்படையானவன். திறந்த மனமுடையவன்.மனிதர்கள் அவ்வளவு நேர்மையானவர்கள் என்று நம்புகிறான் ஒரு கழுதையைபோல. என் திட்டம் ஏற்கனவே முழுமை பெற்றுவிட்டது. என் வஞ்சக சூழ்ச்சியும். இரகசிய வேலைகளும் அதற்கு மேலும் உரமூட்டவேண்டும்.

அங்கம் ஒன்று நிறைவு பெற்றது.

 

 

 

 

:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

நான் ஒரு நாடகக்காரன் / அத்தியாயம் – 3 / யதார்த்தன் இளஞ்சேரன்

download

நான் அந்த படநிறுவனத்தின் அலுவலகத்துக்குச் சென்றேன். ஓர் உதவி இயக்குநர் என்னை ஒரு ஹாலுக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கு இருவர் மட்டும் அமர்ந்திருந்தார்கள்.

ஒரு பெண். ஓர் ஆண்.

பெண்ணிற்கு 28-30 வயதிருக்கலாம். ஏற்கெனவே பார்த்த முகம். தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளில் வருவார். பரவலாக ஓரளவிற்கு அறிமுகமானவர். ஆனால், தொலைக்காட்சியில் பார்த்ததைவிட இளைத்திருந்தார். ‘ஆக்சன்’ என்று சொன்னால் உடனே நடிக்க ஆயத்தமாகிவிடுவது போல் உடையணிந்திருந்தார்.

ஆணிற்கு 60 வயதிருக்கும். என்னை விட (நானே சற்று பருமனான சரீரக்காரன்தான்) இருமடங்கு சரீரத்துடன் இருந்தார்.

இருவரும் அமைதியாகவே அமர்ந்திருந்தார்கள். ஒருவருக்கொருவர் அறிமுகமில்லை போலும்.

‘இன்னொருத்தர் வந்துக்கிட்ருக்காரு.’ – உதவி இயக்குநர் சொன்னார்.

‘நாலஞ்சு பேருன்னு சொன்னீங்களே!’ என்றேன்.

‘மொத்தம் நாலு பேருதான். இன்னைக்கு மூணு பேரு மட்டும்தான். நாளைக்கு இன்னொருந்தங்க வந்து ஜாய்ன் பண்ணிக்குவாங்க’ என்றார் உதவி இயக்குநர்.

காத்திருந்தோம். சற்று நேரத்தில் அந்த இன்னொருத்தர் வந்தார். 40 வயது. நடுத்தர உடம்புவாகு. ஹாலுக்குள் இருந்த அமைதி பயந்துபோய் சட்டென வெளியேறிற்று
.
உதவி இயக்குநருக்கு ஒரு ஹலோ சொன்னவர், அந்தப் பெண்ணிடம் சரசரவென வறுத்துத் தள்ள ஆரம்பித்தார். உதவி இயக்குநர் புன்னகை மாறாமலே, இடைப் புகுந்து என்னை அவர்களுக்கும் அவர்களை எனக்கும் அறிமுகப்படுத்தினார்.

அறிமுகமென்றால், நீட்டி முழக்கி …. முழுவிபரங்களும் என்று கற்பனை செய்து கொள்ளவேண்டாம். என்னைக் காட்டி ‘இவர்தான் உங்களுக்கு ட்ரெய்னிங்க குடுக்க வந்திருக்காரு’ என்று அவர்களிடம் சொல்லிவிட்டு, அவர்களின் பெயர்களை மட்டும் சொல்லி எனக்கு அறிமுகப்படுத்திவிட்டு வெளியேறினார்.

அவர் வெளியேறியதும் ஒரு இருபத்தொன்பது வினாடிகளுக்கு அமைதி நிலவியது. அது வகுப்பை ஆரம்பிக்க எனக்கு அளிக்கப்பட்ட அவகாசம் போலும்.

மீண்டும் 40 வயதுக்காரர் பேச ஆரம்பித்தார். அந்தப் பெண்ணும் அவரும் உரையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். 60 வயதுக்காரரும் அந்த உரையாடலில் அவ்வப்போது கலந்து கொண்டார்.

நான் அமைதியாக அமர்ந்து அவர்கள் பேசுவதை கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். என்னைப் பொறுத்தவரை …. உதவி இயக்குநர் வெளியேறியதுமே வகுப்பு ஆரம்பித்துவிட்டது.

இன்றைய வகுப்பு அவர்களைப் பற்றி தெரிந்து கொள்வதுதானே? நான் ஒவ்வொருவரையும் இயல்பாக பார்ப்பதுபோல் பார்வையை வீசினாலும் வெகு உன்னிப்பாக கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன்
.
ஏனென்றால், அவர்களை பயிற்றுவிக்க எனக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கும் கால அவகாசம் மிகக் குறைவு.

பயிற்சியில் கலந்து கொள்ளும் நான்கு பேருமே அவரவர் பணிகளில் மிகவும் பிஸியாக இருப்பவர்கள். வார இறுதி நாட்களில் (சனி மற்றும் ஞாயிறு) மட்டுமே அவர்களால் நேரம் ஒதுக்க முடியும். அதுவும் காலை பத்து மணியிலிருந்து மாலை நான்கு மணி வரை மட்டுமே.

இந்த விஷயங்கள் எல்லாம் முன்பே எனக்கு சொல்லப்பட்டுவிட்டன.

அடுத்த மாதம் ஷூட்டிங் தொடங்க இருப்பதால், இந்த மாதத்திற்குள் அவர்களை தயார்படுத்தியாக வேண்டும்.

எட்டு வகுப்புகள் மட்டுமே. அதில் கடைசி இரண்டு வகுப்புகள் டயலாக் பேப்பரோடு அவர்களை பயிற்றுவிக்க வேண்டி வரலாம். எனவே, அவர்களை தயார்படுத்துவதற்கென உண்மையில் இருப்பது ஆறே வகுப்புகள்தான் …. அதுவும் நேரக் கட்டுப்பாடுடன்.

இன்றைக்குள் அவர்களை முழுமையாகத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான் சரியான பயிற்சிகளை தெரிவுசெய்து அவர்களை தீவிரமாக பயிற்றுவிக்க முடியும்.

அவர்களை ஆழ்ந்து கவனித்ததில் … ஒரு விஷயம் தெளிவாகப் புரிந்தது.

வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாவிட்டாலும் …. மூவருமே நிறைய டென்ஷனுடன் இருந்தார்கள். பேச்சு பேச்சுவாக்கில் போய்க் கொண்டிருந்தாலும் அவர்களது கவனம் முழுக்க என்மீதே இருந்தது.

டென்ஷனுக்குக் காரணம் மிக எளிமையானது. அவர்களுக்கு நடிப்பு பயிற்சிப் பட்டறை குறித்து யாதொன்றும் தெரியாது. எனவே, என்ன மாதிரி பயிற்சி கொடுக்கப் போகிறேன் என்ற கேள்வியும் பயிற்சிகளை சிறப்பாக செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணமும்தான் ஓடிக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

இது ஒருவிதத்தில் நேர்மறையான எண்ணமாகத் தோன்றலாம். ஆனால், பயிற்சிகளில் இந்த எண்ணம் அப்படியே எதிர்மறையாக செயல்படும்.

சட்டென நான் பேச ஆரம்பித்தேன்.

‘இன்னைக்கு நான் எதுவும் பயிற்சி கொடுக்கப் போறதில்ல. இன்னைக்கு முழுக்க நான் உங்களப் பத்தி தெரிஞ்சுக்கப் போறேன்’ என்று நான் சொன்னதும் அவர்கள் முகத்தில் சட்டென ஓர் ஆசுவாசம் பரவியதை என்னால் உணரமுடிந்தது.

‘சரி. உங்களப் பத்தி நீங்களே சொல்லுங்க. நான் தெரிஞ்சுக்கிறேன்’ என்றேன்.

சற்று அமைதி நிலவியது.

‘நீங்களே ஒவ்வொருத்தரா அவங்கவங்களைப் பத்தி சொல்லுங்க.’ என்றதும் நாற்பது வயதுக்காரர் ஆரம்பித்தார் ஒரு கேள்வியுடன்.

‘என்ன சொல்லணும்?’

‘எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லை. உங்களப் பத்தி என்னென்ன சொல்லணும்னு தோணுதோ, அது எல்லாத்தயும் சொல்லுங்க’ என்றதும் முதலில் அவரே ஆரம்பித்தார். அடுத்து அந்தப் பெண். கடைசியாக 60 வயதுக்காரர்.

இடையிடையே, வேண்டியபோது மட்டும், நான் சின்னச்சின்ன கேள்விகள் கேட்டு பதில்கள் வாங்கினேன்.

அவர்கள் பேசியது முழுவதையும் இங்கு சொல்வதென்றால் நீண்டுகொண்டே போகும். எனவே, சுருக்கமாக அவர்கள் சொன்னதை இங்கே தருகிறேன்.

60 வயதுக்காரர் ….. சாஃப்ட்வேர் கம்பெனிகளை அதற்கான ஒரு டீமுடன் உருவாக்கி பின் அதை விற்றுவிடுவது இவரது தொழில். இயக்குநரின் நண்பர். இவரது வீட்டிலுள்ள ஹோம் தியேட்டரில் இயக்குநருடன் அமர்ந்து பானம் அருந்தியவாறு உலகத் திரைப்படங்கள் பார்ப்பது பிடித்தமான பொழுதுபோக்கு. பார்ப்பது மட்டுமே. நடிக்கும் ஆசை வந்ததேயில்லை. திடீரென இயக்குநர் நடிக்குமாறு சொல்ல, ஒத்துக் கொண்டுவிட்டார். நடிப்பை தொழிலாகத் தொடரும் எண்ணம் அறவே இல்லை.

28 வயது பெண் ….. “தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளில் பங்குபெறுவது எனது வேலை. சினிமாவில் நடிக்கும் எண்ணம் இருந்ததில்லை. இயக்குநரின் குடும்ப நண்பர். நடிக்கச் சொன்னார். ஒத்துக்கொண்டேன். இந்தக் காலம் எனது வாழ்வில் பெரிய பிரச்சனைகள் நடந்து கொண்டிருக்கும் ஓர் இக்கட்டான காலம். எனது வருங்கால வாழ்க்கை இப்படியே தொலைக்காட்சியோடு முடிந்து விடுமா? அடுத்து என்ன? என்ற கேள்வி எழுந்து விஸ்வரூபமாய் நிற்கும் காலம். இதிலிருந்து மீண்டு சற்று நம்பிக்கை கொடுக்கும் விதமாய் இந்த வாய்ப்பு. இது தொடருமா என்பதையெல்லாம் இப்போது என்னால் சொல்லமுடியவில்லை.”

40 வயது ஆண் …. நிறையப் பேசினார். ஆனால், தெளிவற்று அங்குமிங்கும் பேச்சு தாவிக் கொண்டே இருந்தது. இடையில் கேட்ட கேள்விகளுக்கு அவர் அளித்த பதில்களிலிருந்து மட்டுமே அவரைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

ஒரு கல்லூரியின் அறக்கட்டனை உறுப்பினர். குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கு வேண்டிய உதவிகள் செய்வது அவரது மற்றொரு வேலை. இவை தவிர, அவருக்கு மிக முக்கியமான ஒரு வேலை இருக்கிறது. அது …. விருந்துகளில் கலந்து கொள்வது. அவரது பள்ளிக்காலங்களில் சின்னதாய் ஆரம்பித்த விருந்துகள் இப்போது பெரிதாகி, பெரும்பாலான நாட்களில் விருந்து முடிந்து வீடு திரும்ப இரவு இரண்டு மணி ஆகிவிடும். அவர் விருந்து கொடுப்பார் …. அல்லது நண்பர்கள் அளிக்கும் விருந்துகளில் கலந்து கொள்வார். நாம் பெரிய பிரமுகர்கள் என்று நினைக்கும் பலர் அவரது நெருங்கிய நட்பு வட்டத்தில். இவருக்கும் நடிக்கும் ஆசையெல்லாம் இருந்ததில்லை. இயக்குநரின் குடும்ப நண்பர். இயக்குநர் நடிக்கச் சொன்னார். ஒத்துக் கொண்டார். நடிப்பைத் தொடர்வதா இல்லையா என்று எந்த முடிவும் இதுவரை இல்லை.

இதுவரை நான் நடிப்புப் பயிற்சி அளித்ததெல்லாம் …. சினிமாவே வாழ்க்கை என்ற உறுதி கொண்டு நடிப்பார்வத்துடன் …. இல்லையில்லை … வெறியுடன் அலைபவர்கள். இப்போது என் முன் இருப்பது வேறுமாதிரியானதொரு சூழல். ஆனால், நான் இதையும் எதிர்கொண்டுதான் …. இல்லை …. நேர்கொண்டுதான் ஆகவேண்டும்.

இவர்கள் யார்? என்று தெரிந்து கொண்டாகி விட்டது. அடுத்து, இவர்கள் என்ன? என்று தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். (ஆங்கிலத்தில் …. Who are they?க்கும் what are they?க்கும் உள்ள வேறுபாடுதான்). அப்போதுதான் இவர்களுக்கான பாடத்திட்டங்களை வகுக்க முடியும்.

ஹாலைச் சுற்றிலும் ஒரு நோட்டம் விட்டேன். வாகாய் இருந்தது நாற்காலிகள் மட்டுமே. ஒரு நாற்காலியை எடுத்து ஹாலின் நடுவே வைத்தேன்.

‘இந்த நாற்காலியை நீங்கள் பயன்படுத்தவேண்டும்.’

‘பயன்படுத்தணும்னா …. எப்படி?’ நீங்கள் நினைத்தது சரிதான். 40 வயதுக்காரர்தான்.

‘எந்தக் கட்டுப்பாடும் கிடையாது. இது ஒரு நாற்காலிங்கிறத மனசுல வச்சுக்கிட்டு அதை விதவிதமா பயன்படுத்தணும். அது … வெறும் பயன்படுத்துதலா இல்லாம … அந்த நாற்காலியோட ஒரு தொடர்பை உண்டாக்கணும்’.

ஒவ்வொருவராக வந்து கொடுத்த பயிற்சியை கச்சிதமாகச் செய்தார்கள். 60 வயதுக்காரரிடம் மட்டும் இடையிடையே சின்னத் தயக்கம். மற்றபடி பெரிதாக எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை.

‘இப்ப … இது நாற்காலி இல்லை. இப்ப இதோட தொடர்பு (communication) கொள்ளுங்கள்’.

மூவரிடமும் சின்னத் தயக்கம்.

‘நாற்காலி இல்லன்னா இது என்ன?’ யார் கேட்டது என்று நான் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை.

‘என்னவா வேணா இருக்கலாம். ஆனா, நிச்சயமா இது நாற்காலி இல்லை’ என்று அழுத்தம் திருத்தமாக கூறினேன்.

இம்முறை பெண் முதலில் வந்தாள். சற்று தயக்கத்துடனும் சின்ன குழப்பங்களுடனும் பயிற்சியைச் செய்து முடித்தாள்.

அடுத்து 40 வயதுக்காரரும் யோசனைகளினூடாகவே செய்து முடித்தார்.

60 வயதுக்காரர் மிகவும் தன்னம்பிக்கையுடன் ஆரம்பித்தார். ஆனால், சட்டென அப்படியே நின்றுவிட்டார்.

‘When there is a chair in front of me, how can I imagine its not a chair’ என்று தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தார், ‘ஐயம் ஸாரி. சட்டுனு ப்ளாக் (block) ஆயிடுச்சு’ என்றவர் தொடரமுடியாமல் அப்படியே சிறிது நேரம் நின்றார். பின், தன் தோல்வியை தானே நம்பமுடியாதவராக, யோசனையுடன் திரும்பி வந்து அமர்ந்து கொண்டார்.

இதுவரை நமது அறிவில் நாற்காலி என்று அழுத்தமாக பதிந்துபோன ஒன்றை திடீரென … அது அப்படியில்லை. அது வேறு ஒன்று …. என்று சொன்னால் மனம் எப்படி எளிதாக அதை ஏற்றுக் கொள்ளும்?

‘பரவால்ல. இந்த தயக்கத்தை தாண்டுறதுக்கு ஒரு எளிமையான வழியிருக்கு. அது என்னன்னா …. நீங்க குழந்தையா மாறிடணும். அதாவது ஒரு குழந்தையோட மனநிலைக்கு வந்துரணும்’ என்றேன்.

சொல்லும்போது எளிமையானதாகத் தோன்றினாலும் அது எவ்வளவு கடினமான காரியம் என்று எனக்குத் தெரியும்.

குழந்தையின் சுதந்திரமான மனநிலையை விட்டு நாம் விலகி வந்து எவ்வளவோ நாட்களாகி விட்டது. இப்போது நீங்கள் நினைத்தாலும் அந்த மனநிலைக்குள் நுழைவதென்பது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்ற ஒன்றுதான். இல்லையா?

ஆனால், ஒரு சிறிய பயிற்சி மூலம் அவர்களுக்கு அந்த மனநிலையைக் கொண்டுவர முயற்சி பண்ணலாமென முடிவெடுத்தேன்.

மூவரையும் ஹாலின் வெவ்வேறு மூலைகளில் அமரச் செய்தேன். நான் சொல்கின்ற குறிப்புகளை அப்படியே பின்பற்றி வருமாறு சொன்னேன்.

பின்பற்றினார்கள்தான். ஆனால், அந்தப் பெண்ணால் மட்டுமே தனது ஐந்து வயது மனநிலை வரை பயணிக்க முடிந்தது.

60 வயதுக்காரரால் பதினான்கு வயதைத் தாண்டி உள்ளே செல்ல முடியவில்லை. ‘அதற்கு முந்தைய பருவம் எனக்கு மிக கஷ்டமான காலம். அதை நான் நினைக்கவே விரும்புவதில்லை’ என்று விளக்கம் கொடுத்தார்.

40 வயதுக்காரரோ தான் இருபது வயது வரையே பயணித்திருப்பதாகச் சொன்னார்.

நான் மூவரையும் மீண்டும் முயற்சிக்கச் சொன்னேன். பயிற்சியின் பொருட்டேனும் முயற்சி செய்யுமாறு கூறினேன்.

இப்போதும் அந்தப் பெண்ணால் மட்டுமே எளிதாக தனது சிறுவயதுப் பருவத்துக்குள் தங்குதடையின்றி செல்ல முடிந்தது.

60 வயதுக்காரர் ‘அதிக பட்சமாக பனிரண்டு வயது. என்னால் அதை தாண்டமுடியவில்லை’ என்றார்.

இது எனக்கு புதிய அனுபவம். இதுரை நடத்திய எந்த பயிற்சிப் பட்டறையிலும் நான் எதிர்கொள்ளாத அனுபவம்.

40 வயதுக்காரர் தான் பத்து வயது வரை பயணித்ததாக கூறினார். ‘ஆனால், அங்கேயே இருக்க முடியவில்லை. உடனே மீண்டும் இருபது வயதுக்கு திரும்பி வந்துவிட்டேன். அதுதான் எனக்கு சௌகரியமான பருவமாக இருக்கிறது’ என்றார்.

நான் இந்த 40 வயதுக்காரரை ஆரம்பித்திலிருந்தே ஆழ்ந்து கவனித்துக் கொண்டுதானிருந்தேன். அவர் நெருப்பின் இயல்புகளோடு இருப்பவராக தன்னை காட்டிக் கொண்டிருந்தார்.

அவரின் உண்மை இயல்பு அதுவல்ல.

அவர் தனது இருபது வயதை தாண்டி பயணிக்க தடையாக இருந்தது எது…..? என்ற கேள்விக்குப் பின்னால் மர்ம முடிச்சுகள் கொண்ட ஒரு பெரும் ரகசியம் இருப்பது எனக்கு தெளிவாகப் புரிந்தது.

———————–

நான் ஒரு நாடகக்காரன்   அத்தியாயம் – 2 / யதார்த்தன் இளஞ்சேரன்

images (3)

 

 

 

 

 

 

 

 

நான் ஒரு நாடகக்காரன்

அத்தியாயம் – 2

 

நான் வித்யாசங்கரை பார்த்ததன் அர்த்தம் அவருக்குப் புரிந்தது. அதனாலேயே அவர் என்னை எதிர்கொள்ள முடியாமல் தன் பார்வையை வேறுபுறம் திருப்பிக் கொண்டார்.

இந்த நாடகம் ஈழத் தமிழர் பிரச்சனை பற்றிய நாடகமல்ல. அரங்கத்தில் நிகழ்த்துவதற்கான நாடகமுமல்ல.

எங்களுக்குள் நடந்த இந்த மௌன உரையாடல் பற்றி கவலைப்படாதவராக கேபி தொடர்ந்தார் …

‘இந்த நாடகத்தை வித்தியாசமா வடிவமைச்சிருக்கேன். நாடகம் ஆரம்பிக்கிறப்ப கீழே தரைல நடக்கும். அப்புறம் நாடகத்தோட களம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா நகர்ந்து மேடைக்குப் போயி, மீதி நாடகம் மேடைல நடந்து முடிஞ்சிடும்.’ என்று தான் அந்த நாடகத்தை வடிவமைத்திருந்த விதத்தை விளக்கினார்.

மேடை நாடகங்களை மட்டுமே அறிவினில் ஏற்றி வைத்திருந்த எனக்கு இது மிகவும் புதுமையாகத் தோன்றியது. கேபி சொல்லச் சொல்ல, அது காட்சியாக என் மனக்கண்ணில் ஓடியது. சற்று ஆர்வம் ஏற்பட்டது.

மறுநாள் மாலை பிரதியுடன் வரச் சொன்னார். வித்யாசங்கரும் நானும் விடைபெற்றுக் கிளம்பினோம்.

எங்கள் இருப்பிடம் வந்ததும், முதல் வேலையாக பிரதியை எடுத்தேன். படித்தேன். அது ஜி.சங்கரப்பிள்ளையின் மலையாள நாடகத்தின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு. மூன்று பண்டிதர்களும் மாண்டதொரு சிங்கமும். மொழிபெயர்ப்பு : பேராசிரியர் சே. ராமானுஜம். தலைப்பு எனக்கு சிறுவர் கதைக்கான தலைப்பு போல இருந்தது. சிறுவயதில் படித்த அம்புலிமாமா, பொம்மைவீடு, கோகுலம், ஈசாப் நீதிக் கதைகள், பஞ்சதந்திரக் கதைகள் மற்றும் ரஷ்யமொழிச் சிறுவர் கதைகள் எல்லாம் நினைவில் வந்து போயின.

தலைப்பு மட்டுமல்ல … நாடகத்தின் உள்ளோடிய கதையும்கூட எனக்கு சிறுவர் கதையாகவே தோன்றியது.

ஒரு நாட்ல மூணு பண்டிதர்கள் இருந்தாங்களாம். அவங்க மூணு பேரும் வெவ்வேறு துறைல விற்பன்னர்கள். ஆனால், எப்பவும் தத்தம் பெருமை பேசித் திரிபவர்கள். அப்படி அவர்கள் தத்தம் பெருமை பேசித் திரியும்போது, ஒருநாள் அவங்களுக்குள்ள சண்டை வந்துருச்சு …. நான்தான் பெரியவன் … நான்தான் பெரியவன் என்று. மூணு பேரும் அவங்கவங்க திறைமையை நிரூபிக்கணும்னு முடிவு பண்ணாங்க. ஒரு காட்டுக்குள்ள போனாங்க. அங்க … ஒரு புதர்கிட்ட நிறைய எலும்புகள் சிதறிக் கெடந்துச்சு. பக்கத்துல ஒரு சிங்கத்தோட தோல் காஞ்சு கருவாடா கெடந்தது.

 

அதப் பாத்ததும், முதல் பண்டிதர் ‘இப்ப இந்த எலும்புகள நான் என்ன பண்றேன் பாரு’ன்னு சொல்லி, எல்லா எலும்புகளையும் எடுத்து, ஒண்ணாச் சேத்து ஒரு சிங்கத்தோட எலும்புக்கூட்டை உருவாக்கிட்டாரு. ஒடனே, ரெண்டாவது பண்டிதர் பக்கத்துல இருந்த தோலை எடுத்து, அந்த எலும்புகள் மேல மூடி, அச்சு அசலா ஒரு சிங்க உருவத்தை உண்டாக்கிட்டாரு. மூணாவது பண்டிதர் சில மந்திரங்களை ஜெபிச்சு, அந்த சிங்கத்துக்கு உயிர் கொடுத்திட்டாரு. உயிர் பெற்று எழுந்த சிங்கம், பாஞ்சு மூணு பேரையும் அடிச்சு சாப்பிட்டிருச்சு. இதான் கதை. இந்தக் கதையால் அறியப்படும் நீதி என்னனு நான் உங்களுக்குச் சொல்லணுமா என்ன? உங்களுக்கே புரிஞ்சிருக்கும்.

மறுநாள் கேபி வீட்டுக்குப் போனேன். குணசேகரன், நரசிம்மன், வெங்கட் நரசிம்மன் ஆகியோரை அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார். மூவரும் நான் பார்த்த ‘உடல்’ நாடகத்தில் நடித்தவர்கள்.. அனைவரும் அமர்ந்து நாடகப் பிரதியை வாசித்தோம். மூன்று நாட்கள் நாடகப் பிரதி வாசிப்பில் கழிந்தது.

நான்காவது நாள் ஒத்திகைக்கான இடம் மாற்றப்பட்டது. லட்சுமிபாய் நகர் தமிழ்ப் பள்ளி.

‘கொஞ்ச நாளைக்கு ஒத்திகை கிடையாது. வொர்க்-ஷாப் மட்டும் பண்ணுவோம்’ என்றார் கேபி.

முதலில் கொஞ்சநேரம் உடற்பயிற்சிகள் செய்தோம். பொதுவாக, இந்த ஏரியாவுக்குள் கேபி அதிகமாக வருவதில்லை. வெங்கட்டிடம் ஒப்படைத்துவிடுவார். அவன்தான் யதார்த்தாவில் இருந்த ஒரே விளையாட்டு வீரன். கிரிக்கெட் நன்றாக ஆடுவான். எப்போதும் உடற்பயிற்சி வகுப்பு அவன் வசம்தான்.

உடற்பயிற்சி முடிந்தவுடன், கேபி நடிப்பு பயிற்சிப் பட்டறையைத் தொடங்கினார். இது மாதிரி பயிற்சிகள் எனக்குப் புதிது. நான் அதுவரை கேள்விப்படாதது. அதனால், சகஜத்துக்கு வர கொஞ்சம் நேரமானது. ஆனால், போகப் போக மிகவும் ஜாலியாக இருந்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நான் என்னை மறந்து பயிற்சிப் பட்டறையில் ஐக்கியமாவதற்குள் அன்றைக்கான நேரம் முடிந்து போனது.

மறுநாள்… முந்தைய நாளைவிட எளிதாக என்னால் பயிற்சிகளில் ஐக்கியமாக முடிந்தது. உண்மையில் கேபி நடத்திய நாடக பயிற்சிப் பட்டறை வித்தியாசமான விளையாட்டுகளை உள்ளடக்கியதாகவே இருந்தது. எனவே, நான் அதை முழுமகிழ்ச்சியுடன்தான் செய்தேன். என்றாலும், நான் குழுவினருடன் இரண்டறக் கலந்துவிட்டேன் என்று கூறமுடியாது. பட்டறையில் நடக்கும் பயிற்சிகளில் வெகு சிரத்தையாக கலந்து கொண்டாலும், மற்றவர்களுடன் ஒட்டாமல் அமைதியான சுபாவமுடைய ஒருவன் என்ற பிம்பத்துடனே வலம் வந்து கொண்டிருந்தேன். இதற்கிடையில் வீரமணிகண்டனும் (ஏற்கெனவே ‘உடல்’ நாடகத்தில் நடித்தவன்) இளமணியும் (என்னைப் போல் யதார்த்தாவுக்குப் புதியவன்) பயிற்சிப் பட்டறையில் இணைந்து கொண்டார்கள்.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து பயிற்சி அட்டவணை சற்று மாறியது.

கொஞ்சநேரம் உடற்பயிற்சி. கொஞ்சநேரம் நடிப்பு பயிற்சிப் பட்டறை. கொஞ்சநேரம் நாடகப் பிரதி வாசிப்பு என்று சென்றது. எல்லாவற்றுக்கும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் நேரமே ஒதுக்க எங்களால் முடிந்தது. ஆனாலும், அடுத்த இரண்டு மூன்று நாட்களில் எல்லோரும் வசனங்களை ஏறக்குறைய மனனம் செய்துவிட்டனர். எனவே, பயிற்சி அட்டவணை மீண்டும் மாறியது.

மிகக் கொஞ்ச நேரம் மட்டும் உடற்பயிற்சி. பின்பு கொஞ்ச நேரம் பயிற்சிப் பட்டறை. பின்பு ஒத்திகை.

ஒத்திகையுடன் ஆரம்பித்தது எனக்கு மீண்டும் சோதனை.

ஆம். ஒத்திகை ஆரம்பித்த முதல் நாளிலேயே எனக்கு பிரச்சனை ஆரம்பித்துவிட்டது.

கேபி கற்றுத் தந்த பயிற்சிகளெல்லாம் ஒரு நடிகனின் பல்வேறு பரிமாணங்களை வளர்த்தெடுக்கக்கூடியவை. ஒவ்வொரு பயிற்சியும் அதற்கான நோக்கத்தை தன்னகத்துள் ஒளித்து வைத்திருந்தது.

இன்றைக்கு நினைத்துப் பார்க்கையில் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

கேபி நாடகத்திற்கான எந்த கல்வியும் கற்றவரில்லை. அதற்கான பயிற்சிப் பட்டறைகளிலும் அதுவரை பங்கேற்றதில்லை. ஆனால், அவர் அளித்த பயிற்சிகள் ஒரு நடிகனை உருவாக்கும் திறனுடைவையாக இருந்தன; இருக்கின்றன. ஒரு பயிற்சி உடல்மொழியை பதப்படுத்தியது என்றால், மற்றொரு பயிற்சி குரல்மொழியை கற்றுத் தந்தது. மற்றொன்று மன இறுக்கத்தை விலக்கி, மனதை மலரச் செய்தது. இந்த பயிற்சிகளெல்லாம் குழுவுக்குள் ஒருங்கிணைந்து பணியாற்றும் மனப்பான்மையை நான் அறியாமலே எனக்குள் வி தைத்தன.

அந்த வித்துதான் …. அடுத்த சில நாட்களிலேயே நானும் ஒரு நாடகக்காரனாக உருமாற பெருங்காரணமாக இருந்தது.

கேபி கற்றுக் கொடுத்த பயிற்சிகளை புதுப்புது விளையாட்டுகள் போல் கற்றுக்கொண்ட எனக்கு, நாடக ஒத்திகைகள் பெரும் பாரமாக இருந்தன.

பொதுவாகவே, பயிற்சிப் பட்டறைகள் ஒரு நடிகனை உருவாக்குமென்றால்…. பிரதியில் உள்ள கதாபாத்திரத்தின் தன்மைக்குள் அவன் சிரமமின்றி புகுந்து கொள்ளும்போதுதான் நடிகன் முழுமையடைவது நடைபெறும்.

அதற்கு நடிகன் தரப்பில் இரு செயல்கள் நடைபெற வேண்டும். பயிற்சிப் பட்டறையில் தன்னை முழுமையாக ஆசானிடம் ஒப்படைப்பது. இயக்குநர் காட்டும் வழியில் சென்று பாத்திரத்திற்குள் புகுந்து கொள்வது.

பயிற்சிப் பட்டறையில் என்னையறியாமலே முழுமையாக ஒப்படைத்த என்னால், ஒத்திகையின் போது அப்படியிருக்க முடியவில்லை. பிரதி எனக்கு இன்னும் சிறுவர் கதைகளையே நினைவூட்டிக் கொண்டிருந்தது. (உண்மையில் ‘மூன்று பண்டிதர்களும் மாண்டதொரு சிங்கமும்’ சிறுவர் நாடகம்தான் என்ற தெளிவு எனக்கு பின்னாட்களில் ஏற்பட்டது).

மட்டுமல்ல … அந்த நாடகத்தை கேபி வடிவமைத்த விதம் கூட என்னால் ஒப்புக் கொள்ள முடியாததாக இருந்தது. செயற்கையான அசைவுகளுடன் கூடிய உடல்மொழி மற்றும் அதீத குரல்மொழி என நான் அதுவரை அறிந்திராத ஒரு வடிவத்தில் இருந்த நாடகத்துக்குள் புகமுடியாமல் நான் கஷ்டப்பட்டது ஆச்சரியமான ஒன்றல்ல.

இன்றைக்கு அந்த வடிவத்தை என்னால் எளிதாக …. அது ஸ்டைலிஷ் தியேட்டர் என வரையறுத்துக் கூற முடியும்.

இந்த இடத்தில் ஸ்டைலிஷ் தியேட்டர் என்றால் என்ன என்று கொஞ்சம் விளக்குவது அவசியம் என்று நினைக்கிறேன்.

நாடகங்களை அடிப்படையில் இரண்டு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கலாம்.

1. ஸ்டைலிஷ் தியேட்டர் (பத்ததி வகை நாடகங்கள்). 2. ரியலிஸ்டிக் தியேட்டர் (யதார்த்த வகை நாடகங்கள்).

இந்த இரண்டு வகைகளையும் பற்றிய ஒரு மிகச் சுருக்கமான விளக்கத்தை கேபியின் வார்த்தைகளிலேயே தருகிறேன்.

“பத்ததி நாடக வகை என்பது … கொஞ்சம் அழகியல் மற்றும் கற்பனையைக் கலந்து நடிகனின் அந்த நேரத்து மனோபாவத்தின் அடிப்படையில் மேடை சலனங்களை ஏதாவது ஒரு பத்ததியில் அது நாட்டிய முறையாக இருந்தாலும் சரி அல்லது கூத்து போன்ற பாரம்பரிய சலன முறையாக இருந்தாலும் சரி, அதன் வழியாக வெளிப்படுத்துவது.

உள்ளதை உள்ளவாறு எவ்வகையான மிகைப்படுத்தலும் இன்றி ஒரு காட்சியில் நடிகன் ஏற்கும் பாத்திரத்தின் மனநிலையை மேடையில் காட்சிப்படுத்துவதை யதார்த்த நாடக வகையாகக் கொள்ளலாம்.”

ஆனால், அன்றைக்கு எனக்கு முற்றிலும் அந்நியமான அந்த வடிவம் என்னை நாடகத்துக்குள் செல்லவிடாமல் தடுத்துக் கொண்டிருந்தது .

கேபி அளித்த பயிற்சிகளை ஒத்திகைகளின்போது ஒரு நடிகனாக நான் சமயோசிதமாக பயன்பாடு செய்திருந்தால், எளிதாக நாடகத்துள் நுழைந்திருக்க முடியும். ஆனால், பயிற்சி மற்றும் ஒத்திகை – இரண்டுக்குமிடையே கோடு போட்டு தனித்தனி எல்லைகளுக்குள் நான் வைத்திருந்ததால் நாடகத்திற்குள் புகமுடியாமல் அவஸ்தைப்பட்டேன்.

ஆனால், இந்த அவஸ்தையை உடைத்து, என்னை சகஜ பாவத்திற்கு கொண்டு வந்து ஒரு நடிகனாக்கிய புண்ணியம் கேபியையும் என் சக நடிக நண்பர்களான குணசேகரன், நரசிம்மன், வெங்கட் ஆகியோரையும் சேரும். இவர்கள் என்னைத் தனியாக அழைத்துச் சென்று அடவுகளை செய்து காண்பித்தும் வசனங்களை பேசிக் காட்டியும் கற்றுக் கொடுத்து உற்சாகப்படுத்தினார்கள். இந்த அம்சம் யதார்த்தாவின் மிகப் பெரிய பலம். இந்தக் கலாச்சாரத்திற்கும் ஒருவகையில் கேபிதான் காரணமாக இருந்தார்.
அவரைப் பற்றி அவரே கூறுவதைப் பாருங்கள்.

“நான் முறையாகப் பயிற்சி பெற்ற இயக்குநன் இல்லை. என்னுடைய நாடகங்களில் மிகப்பெரும் பிரச்னை என்னவென்றால் நடிகனுடன் இயக்குபவனும் சேர்ந்து நாடகத்தை கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய ஒரு சவால் எப்போதுமே தொடர்ந்தே வந்தது”.

(நன்றி : ராகவன் தம்பி என்ற புனைபெயரில் கேபி எழுதிய ‘சனிமூலை’ தொகுப்பு).

இவ்வளவு எளிமையாக, நேர்மையாக தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு இயக்குநரிடம் பயிற்சி பெற்றவர்கள் வேறு எப்படி இருக்க முடியும்?

கேபியின் இந்த தெளிவான தன்னுணர்தல்தான் அவரையும் குழுவின் நாடக நிகழ்வுகளையும் அடுத்தடுத்த கட்டத்துக்கு அழைத்துச் சென்றதன் மூலகாரணி என்பது என் எண்ணம்.

பின்னாட்களில் நான் நாடகங்களை இயக்கும்போதும் நடிப்புப் பயிற்சிப் பட்டறைகள் நடத்தியபோதும் அப்படியே உணர்ந்தேன். ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் புதிது புதிதாய் பல விஷயங்களை கற்றுக் கொண்டேன்.; கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன்.

சமீபத்தில்கூட ஒரு நடிப்பு பயிற்சிப் பட்டறை நடத்தினேன். பெரிய திரைப்பட நிறுவனம். மிகப் பெரிய இயக்குநர். புதுமுகங்கள் சிலருக்கு … நான்கு அல்லது ஐந்து பேருக்கு மட்டுமே …. பயிற்சியளிக்க வேண்டும் என்றார்கள். முதல்நாள் வகுப்பை பட அலுவலகத்திலேயே நடத்திக்கொள்ளலாமெனவும் இரண்டாவது நாளிலிருந்து வேறு இடம் ஏற்பாடு செய்துவிடுவதாகவும் சொல்லப்பட்டது.

முதல்நாளில் பயிற்சிகளை ஆரம்பிக்க வேண்டாம். பங்கேற்பவர்களை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளலாம். முடிந்தால், அவர்களைப் பற்றி விவரங்கள் தெரிந்து கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்து கொண்டு போனேன்.

நான் எதிர்பார்த்ததற்கு மாறாக …. மூன்று பேர் மட்டுமே வந்திருந்தார்கள். சற்று ஏமாற்றமாக இருந்தது.

மிகமிக அன்அஃபிஷியலாக வகுப்பை ஆரம்பித்தேன்.

பத்து நிமிடங்களிலேயே ….. மிகப் பெரிய சவால் என் கண்முன் இருப்பதை உணர்ந்தேன்.

 

 

•••

நான் ஒரு நாடகக்காரன் / அத்தியாயம் – 1 / யதார்த்தன் இளஞ்சேரன்

 

download (9)

 

 

 

 

 

 

‘நான் ஒரு நாடகக்காரன்’ எனும் இந்த தொடரை நான் முகநூலிலும் ‘அசைவு’ எனும் எனது வலைப்பதிவிலும் இதுகாறும் எழுதி வந்தேன். அது இப்போது ‘மலைகள்’ இணைய இதழுக்கு புலம் பெயர்ந்திருக்கிறது. இந்த ப்ரமோஷன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை நல்குகிறது.

அதே நேரம் கொஞ்சம் கவலையாவும் இருக்கு. ரொம்ப கேஷுவலா, எந்த கட்டுப்பாடுமில்லாம நான் பாட்டுக்கு எழுதிக்கிட்ருந்தேன். இப்ப ஒரு இதழுக்கு எழுதுறோம்னு நெனைக்கிறப்ப கொஞ்சம் கருத்தோடயும் கவனத்தோடயும் எழுதணும்கிற பொறுப்புணர்வு முன்னால வந்து நிக்குது. ஆனா, அதே எளிமையையும் நேர்மையையும் கைவிடாம எழுதணும்னு மனசு ஒரு வைராக்கியத்தோட இருக்கு. இந்த வைராக்கியம்தான் என்னை காப்பாத்தணும்.

‘மலைகள்’ இதழில் முதன்முறையாக வாசிப்பவர்களின் சௌகரியம் கருதி நான் இதுவரை முகநூலில் எழுதியவற்றின் (கதை)சுருக்கத்தோடு இந்த தொடரைத் தொடங்குகிறேன்.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

நான் என்னோட நாடக உலக அனுபவங்களை எழுதணும்னு நெனச்சப்ப ரொம்ப யோசனையாத்தான் இருந்துச்சு.

மொத பிரச்சனை …. எங்க ஆரம்பிக்கிறது?

எட்டு வயசுல நான் இயக்கிய நாடகத்திலருந்தா? இல்ல, அதுக்கும் முன்னாலயே …. எங்க வயசொத்த பசங்க கோலியும் கில்லியும் வெளயாண்டுக்கிட்ருந்தப்ப …. நாடகம் போட்டு வெளயாடுவோமே … அங்கருந்தா?

ம்ஹூம். அப்பல்லாம் நாடகம்கிறது எனக்கு வெறும் வெளயாட்டாத்தான் இருந்துச்சு. தேனி அருகில் இருக்கும் நடுத்தர நகரைச் சேர்ந்த கிட்டத்தட்ட கிராம வாசியான என்னை ஒரு முழுமையான நாடகக்காரனாக்கியது தில்லி யதார்த்தா நாடகக்குழுதான். எனவே, அங்கிருந்து ஆரம்பிப்பதுதான் முறையானது. நியாயமானது.
நான் யதார்த்தாவோடு நடிகனாக அறிமுகமாகவில்லை. ஒரு பார்வையாளனாகத்தான் அறிமுகமானேன்.

சுந்தர ராமசாமியின் ‘உடல்’. யதார்த்தாவின் இரண்டாவது நாடகம். என்னை அழைத்துச் சென்றது நண்பர் வித்யாசங்கர். என்னுடன் விமானப் படையில் பணிபுரிந்த சகவீரர்.

தில்லியில் இயங்கி வந்த ‘சில்வர் ஸ்டிரீக்’ எனும் இசைக்குழுவில் வித்யாசங்கர் ஒரு பாடகர். அதில் தப்லா வாத்தியக் கலைஞர் கே. பென்னேஸ்வரன். சுருக்கமாக எல்லோருக்கும் கேபி. இந்த கேபிதான் யதார்த்தா நாடகக்குழுவின் இயக்குநர்.

விதி எப்படியெல்லாம் தனது முடிச்சுகளை எசகுபிசகாகப் போடுகிறது பாருங்கள்.

நாடகம் ஆர்.கே.புரத்தில் உள்ள தமிழ்ப்பள்ளியில் நடைபெற்றது.

மாலை 4 மணி. பள்ளியின் சிறு மைதானத்தில் பார்வையாளர்களுக்காக நாற்பது ஐம்பது நாற்காலிகள் போட்டிருந்தார்கள்.. முன்னால் இடம் காலியாக இருந்தது.

நாடகம் தொடங்கியது. ஒப்பனை ஏதுமின்றி …. கைலி, வேட்டி, பனியன் என சாதாரண உடைகளில் நடிகர்கள் … இல்லையில்லை …. கதாபாத்திரங்கள் வலம் வந்தார்கள். ஆம்; அவர்கள் யாரும் நடிகர்களாகவே தெரியவில்லை. யாரும் நடிக்க மெனக்கெடவுமில்லை. மொத்தம் ஐந்து கதாபாத்திரங்கள். இரண்டு லோக்கல் பொறுக்கிகள், இரண்டு சாமியார்கள் … மற்றும் ஒருவர் வெண்போர்வையை தலைமுதல் கால்வரை போர்த்திக் கொண்டு படுத்திருந்தார். இவ்வளவுதான் பாத்திரங்கள். நாடகம் ஒரு பத்தே நிமிடத்தில் முடிந்து விட்டது …. போலத்தான் இருந்தது. ஆனால், 40 நிமிடங்கள் ஓடியிருந்தன.

நாடகம் சுவாரசியமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் கலர்கலரான லைட் இல்லாமல், மேக்கப் இல்லாமல், இசைக்கு ஓர் ஆர்மோனியப் பெட்டி இல்லாமல், குறைந்த பட்சம் நாடகத்தின் இலக்கணமான மேடையே இல்லாமல் தரைதளத்தில் நடத்தப்பட்ட இதை ஒரு நாடகமென என்னால் ஒத்துக்கொள்ளவே முடியவில்லை.

வித்யாசாகர் ‘நான் கேபியிடம் உங்களை அறிமுகப்படுத்திவிடவா? நீங்களும் நடிக்கலாமே!’ என்றபோது, அவருக்கு நேரடியாக விடை கொடுக்காமல் மழுப்பலாக ஏதோ சொல்லி சமாளித்தேன். அது ஒருவிதமான மறுதலிப்புதான்.

அதுவரை நான் அறிந்து வைத்திருந்த நாடக மரபுகளை யதார்த்தாவின் நாடகம் குப்பைத் தொட்டியில் தூக்கிக் கடாசி விட்டது போல் மனம் குமைந்தது..

நானறிந்த நாடக மரபுப்படி …. வசனம் பேசுபவர் மைக் அருகில் வந்து பேச வேண்டும். பேச ஆரம்பிக்கும்போது கதாபாத்திரத்தைப் பார்த்துப் பேச ஆரம்பித்து, பின் பார்வையாளர் பக்கம் திரும்பிப் பேசவேண்டும். திரும்பும்போது முதுகைக் காட்டிக் கொண்டு திரும்பக் கூடாது … என்று பல மரபுகள் சொல்லிக்கொடுக்கப்பட்டு எனக்குள் ஊறிப் போயிருந்தன. இவைகளெல்லாம் சேர்ந்து ஒரு இருபரிமாண அனுபவத்தையே பார்வையாளனுக்குத் தரும் – திரைப்படங்கள் போல. நாடகப் பிரதியும் கிட்டத்தட்ட ஒரு திரைப்படத்தின் பிரதி போலவேதான் இருக்கும். சிறுசிறு காட்சிகளின் தொகுப்பில் ஒரு நேர்கோட்டிலான கதை. திரைப்படத்தின் ஏழ்மையான வடிவமாகவே நாடகம் உணர்வுக்குள் ஊறிப் போயிருந்தது.

அந்த மரபுகளையெல்லாம் தூக்கியெறிந்து விட்டது ‘உடல்’ நாடகம். அதில் நடித்தவர்கள் தங்கள் முன்னிருந்த வெளி முழுவதையும் அநாயசமாகப் பயன்படுத்தினார்கள். பிரதியிலோ கதையென்று ஒன்றில்லை. நிகழ்வுகள் மட்டுமே. அவைகளும் சிறுசிறு காட்சிகளாக இல்லாமல் …. நாடகம் முழுவதும் ஒரே காட்சியில் நடந்து முடிந்தது போலவே இருந்தது. அதுதான் நாடக நிகழ்வின் காலமான 40 நிமிடங்களை 10 நிமிடங்களாக உணரச் செய்து மாயாஜாலம் நிகழ்த்தியது..

சரி. கலர்கலராய் விளக்குகள் இல்லை. ஒப்பனை இல்லை. மேடை இல்லை, பரவாயில்லை. கையாளும் பொருட்கள்கூட எதுவும் ஸ்தூல ரூபத்தில் இல்லை. இல்லாத ஏணியைத் தூக்கி வந்து, இல்லாத சுவரில் சார்த்திவைத்து, அந்த இல்லாத ஏணியின் மீது லாவகமாக ஏறி, இல்லாத ஜன்னலின் வழியே எட்டிப் பார்த்தார்கள். இல்லாத மைக்கை கையில் பிடித்து ஒருவன் முழங்க, மற்றொருவன் சட்டென ஒலிபெருக்கியாய் மாறினான். அங்கு ஏணி, சுவர், ஜன்னல், மைக், ஒலிபெருக்கி எதுவும் ஸ்தூலமாய் இல்லை என்பதை மறந்து பார்வையாளர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நானும்தான். இந்த இல்லாத பொருள்களை நடிகர்கள் தங்கள் உடல்மொழியால் கண்முன் கொண்டு வந்து காட்டினார்கள்

இப்படி பல்வேறு விதமான வித்தியாசமான அனுபவங்களைத் தந்த ‘உடல்’ மனதுக்குள் உழன்று கொண்டே இருந்தது. ஆனாலும், அதுவரை நான் கற்றறிந்த நாடக அறிவு அதை நாடகம் என்று ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்துக் கொண்டே இருந்தது.

திடீரென்று ஒருநாள் வித்யாசங்கர் மீண்டும் யதார்த்தா பற்றி பேச்செடுத்தார். அப்போது அவர் மூன்று விஷயங்கள் கூறினார்.

ஒன்று : கேபி அடுத்து ஒரு நாடகம் போடுறாரு.

இரண்டு : அது ஈழப் பிரச்சனையைப் பத்தின நாடகம்.

மூன்று : ஒரு ஆடிட்டோரியத்தில பிரம்மாண்டமான நாடகமா போடணும்னு சொன்னாரு.

நான் சட்டென பிரகாசமானேன். ‘எப்ப கேபியப் பாக்கப் போகலாம்?’ என்று கேட்டேன்.

‘இன்னைக்கே போலாமே’ என்றார்.

போனோம்.

முதல் சந்திப்பிலேயே வெகுநாட்கள் பழகியவரைப் போல், கே.பி சகஜமாகப் பேச ஆரம்பித்தார். வெகு இயல்பான நட்புடன் உபசரித்தார் ஒரு நாடகப் பிரதியை என்னிடம் கொடுத்து வாசிக்கச் சொன்னார். ‘நல்லா சரளமா வாசிக்கிறே. குரலும் நல்லா இருக்கு’ என்று பாராட்டியவர், ‘இத நீயே வச்சிக்க. இதான் நாம அடுத்து போடப்போற நாடகம்’ என்று அந்த ‘நாம்’ல் என்னையும் உரிமையுடன் சேர்த்து என்னையும் யதார்த்தாவின் ஒரு அங்கத்தினன் ஆக்கினார் – என் அனுமதி இல்லாமலே.

நான் வித்யாசங்கரைப் பார்த்தேன். வித்யாசங்கர் என் பார்வை தவிர்த்து வேறு பக்கம் பார்த்தார்.

 

••••

 

 

 

 

 

=============================

 

 

pg.

 

செல்லம்மாள் – நாடகம் / ச.ஆறுமுகம்

images (41)

 

புதுமைப்பித்தனின் 108 ஆம் பிறந்த நாளில் அவரது `செல்லம்மாள்` சிறுகதையினை `மூன்றாம் அரங்கு` அமைப்பினர் சென்னை, எலியட்ஸ் கடற்கரைச் சாலை, கட்டிட வளாகத்தில் 10. 05. 2014 மாலை, நாடகமாக நிகழ்த்திக் காட்டினர்.

திருநெல்வேலி மாவட்டத்திலிருந்து வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக, மனைவியோடு சென்னையில் குடியேறி, ஜவுளிக்கடை குமாஸ்தாவாகப் பணியாற்றும் பிரம்மநாயகம் பிள்ளைக்கு குழந்தைகள் இல்லை. மனைவி செல்லம்மாளுக்கு அடிக்கடி கை, கால் சோர்ந்து, ஒரு நெஞ்சு வலியும் அதைத் தொடர்ந்து மயக்கமும் வந்து விடும். பிரமநாயகம் பிள்ளையின் முதலாளி கொடுக்கும் சம்பளம் இரண்டு உடல்கள் கீழே விழுந்துவிடாமல் உயிரோடிருக்கும் அளவுக்கு, வயிற்றுப் பாட்டுக்கு மட்டுமாவது போதுமானதென்றாலும் செல்லம்மாளின் நோய் அதில் பாதிக்கும் மேலாகச் சாப்பிட்டு விடுகிறது. அதனாலேயே அவருக்குக் கடன் தொல்லை. நிம்மதியற்ற வாழ்க்கை. காலை ஒன்பது மணிக்கு வேலைக்குச் செல்லும் பிரமநாயகம்பிள்ளை இரவு பத்து மணிக்கு ஜவுளிக்கடை மூடியபிறகுதான் வீட்டுக்கு வருவார். செல்லம்மாள் உடல்நிலை சரியாக இருந்து ஏதேனும் சமைத்திருந்தால் சரி, இல்லையென்றால், அதன் பிறகு அடுப்பு மூட்டி சமையல் செய்து செல்லம்மாளுக்கும் கொடுத்து, தானும் சாப்பிடுவார். வீட்டில் எதுவுமில்லையென்றாலும் ஒரு வெந்நீராவது வைத்து மனைவிக்குக் கொடுத்து, தவிடு ஒத்தடம் கொடுத்து, கை, காலைப் பிடித்து, ஆசுவாசப்படுத்திவிட்டுத்தான் படுப்பார். இப்படியான வாழ்க்கையில் சொந்த ஊருக்குப் போய் வருவது பற்றிப் பேசிக்கொள்வதுதான் இருவருக்கும் மகிழ்ச்சியான ஒரு போதை.

ஒருமுறையாவது திருநெல்வேலிக்குப் போய் வீட்டு அரிசி சாப்பிட்டு, கொஞ்சநாள் இருந்துவிட்டு வரும்போது நெல்லிக்காய் அடையும் ஒரு படி முருக்க வத்தலும் கொண்டுவரவேண்டும் என்பதுதான் செல்லம்மாளின் மிகமிகப் பெரிய ஆசை. அன்று காலை பிரமநாயகம் பிள்ளை, சாப்பாட்டுப் பொட்டணத்துடன் கடைக்குக் கிளம்பும்போது, மயக்கத்திலிருந்து அப்போதுதான் எழுந்து, கையில் உமிக்கரியுடன் நிற்கும் செல்லம்மாள், அன்று அவருக்குப் பிடித்தமான காணத் துவையல் அரைத்து புளிக்குழம்பும் வைக்கப்போவதாகச் சொல்கிறாள். அவரோ ஓய்வெடுக்கச் சொல்கிறார். அந்த வருடம் தீபாவளிக்காகவாவது அவளுக்கு ஒரு சேலை எடுத்துக் கொடுத்துவிடுவதென்று முதலாளியிடம் சொல்லி அவளுக்குப் பிடித்தமானதை எடுத்துக்கொள்ளட்டுமென்று மூன்று சேலைகளை வீட்டுக்கு எடுத்து வருகிறார். வீடோ, விளக்கு ஏற்றப்படாமல், இருண்டு கிடக்கிறது. உள்ளே சென்று பார்த்தால் வலதுகையைக் கொடுங்கையாக்கி செல்லம்மாள் மயங்கிக் கிடக்கிறாள். சுவாசம் மட்டும் மெதுவாக இழுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. வெந்நீர் ஒத்தடம், தவிட்டு ஒத்தடம், கற்பூரத்தைலம் எதற்கும் மசியவில்லை. கடைசியாக அவருக்குத் தெரிந்த வைத்தியமாக சுக்குத் துண்டு ஒன்றினை கைவிளக்கில் சுட்டு, அதன் புகையினை மூக்கில் செலுத்த செல்லம்மாளின் உடலில் சிறிது அசைவு தென்படுகிறது. மீண்டும் சுக்குப் புகையைச் செலுத்த அதிரும் தும்மலுடன் செல்லம்மாள் விழித்தெழுகிறாள். நாட்டு வைத்தியர் பால் கஞ்சி கொடுத்து ஓய்வெடுக்கச் சொல்கிறார். பால்கார நாயுடுவிடம் மூன்று நாட்களுக்கு பசும்பால் தருமாறு ஏற்பாடு செய்யப்படுகிறது. மீண்டும் செல்லம்மாள் மயக்கத்தில் விழ, அலோபதி வைத்தியர் அழைத்து வரப்படுகிறார். அவர் ஒரு ஊசி குத்தி, இதுபோன்ற நோய்க்கெல்லாம் மருத்துவமனையில் உள்நோயாளியாகச் சேர்த்துத்தான் வைத்தியம் பார்க்க வேண்டுமெனச் சொல்லி, எதற்கும் மறுநாள் காலையில் தகவல் சொல்லுமாறு சொல்லிச்செல்கிறார். காலையில் செல்லம்மாள் மரணித்துக் கிடக்கிறாள். பிரமநாயகம்பிள்ளையின் மனத்தில் துக்கம் பெருகினாலும், அவர் நிலைகுலைந்துவிடவில்லை. ஆகவேண்டிய காரியங்களை நிதானமாக மேற்கொள்கிறார். சடலத்தைக் குளிப்பாட்டி, அவர் கொண்டு வந்திருந்த சேலைகளில் அவளுக்குப் பிடித்தமான பச்சைநிறப் புதுச் சேலையைப் போர்த்துகிறார். குத்துவிளக்கைப் பொருத்தி நிறைநாழி வைத்து, சாம்பிராணிப் புகை போடுகிறார். காலையில் பக்கத்து வீட்டுப் பெண்ணின் அழுகைச் சத்தத்தோடு சங்கும் சேகண்டியும் ஒலிக்கிறது.  இதுவே கதை.

கடுமையான வறுமை, நோய், உள்ளூற ரணமாக அரிக்கும் நிம்மதியற்ற வாழ்க்கையிலும் அந்த இரண்டு எளிய உயிர்களும் ஒருவருக்கொருவர் ஆதாரமாக வாழும் வாழ்க்கையையும் அவர்களின் அன்பும் பரிவும் மிக்க அந்நியோன்யத்தையும்  காட்டுவதையுமே நோக்கமாகக்கொண்ட இக்கதையினை நாடகமாக நிகழ்த்திக் காட்டுவதென்பது எளிதான காரியமல்ல. அதைச் சாத்தியப்படுத்தியிருக்கிறார்களென்பதே நாடகக் குழுவினருக்கு வெற்றிதான்.

நாடகம் நிகழ்ந்த ஒரு மணி நேரத்தில், ஒரே ஒரு முறை விமான இரைச்சல் மட்டுமே பார்வையாளர்களை இந்த உலகிற்கு இழுத்து வந்தது. மற்றபடி நாடகமே முழுமையான கவனத்தையும் ஈர்த்திருந்தது. இசையென்று எதுவும் இல்லை. ஒளியமைப்பு, நிகழிடம், அனைத்தும் மிகப் பொருத்தமாக மிகுந்த கவனத்துடன் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. சமையலறைக்கும் வசிப்பறைக்கும் நடுவிலிருந்த தடுப்பு கூட திருநெல்வேலி குச்சு வீடுகளின் பிள்ளைச் சுவர் பாணியில் இயல்பாக இருந்தது.

திருப்பத்தூர் தூய நெஞ்சக் கல்லூரியின் முனைவர் பட்ட ஆய்வு மாணவரான ரூபா, செல்லம்மாளாகவும் பேராசிரியர் பாலசுப்பிரமணியன், பிரமநாயகம் பிள்ளையாகவும்  சிறப்பாக வாழ்ந்து காட்டினர்.

நாடக நிகழ்வின் தொடக்கமாக உரையாற்றிய பேராசிரியர் ஆ. இரா. வேங்கடாசலபதி, புதுமைப்பித்தன் கதைகளுக்கு அறிமுகம் ஏதும் தேவைப்படவில்லையென்றும், மனிதர்களின் உயர் கண்ணியத்தைச் சிறப்பாகக் காட்டும் செல்லம்மாள் கதை, கதை உலகம் உள்ளளவும் நினைவுகொள்ளப்படுமென்றும் குறிப்பிட்டிருந்தார். நாடகம் முடிந்தபின் புதுமைப்பித்தனின் மகளான திருமதி தினகரி சொக்கலிங்கம் அவர்கள் மிகவும் நெகிழ்ந்து அவரது தந்தை இன்னும் உயிரோடிருப்பதான நினைவை நாடகம் வழங்கியிருப்பதாகக் குறிப்பிட்டார். பேராசிரியர் செ. ரவீந்திரன், வெளி. ரங்கராஜன் மற்றும் கூத்துப் பட்டறையைச் சேர்ந்த கலைஞர் எனத் தன்னை அறிமுகம் செய்துகொண்ட கலைஞர் ஒருவர் நாடகம் சிறப்புற நிகழ்த்தப்பட்டதையும் நடிகர்களின் சிறப்பான நடிப்பினையும் பாராட்டி உரையாற்றினர்.

சிறுகதையின் திருநெல்வேலி உச்சரிப்பினை ரூபா முழுவதுமாக உள்வாங்கி அதனை வெளிப்படுத்தியிருந்த விதம் மிகவும் இயல்பாகப் பொருந்துமாறு இருந்தது. கதை சொல்கிற பக்கத்து வீட்டுப் பெண்பாத்திரமாக நடித்தவருக்கும் அந்த மொழி சிறப்பாகவே இருந்தது. பேராசிரியரின் உச்சரிப்பு அப்படியான ஒரு பொருத்தத்தில் இல்லையென்பது வெளிப்படையான ஒரு உறுத்தலாகத்   தொடர்ந்துகொண்டேயிருந்தது.

செல்லம்மாளின் மரணத்தைக் கேள்விப்பட்டதும் ஜவுளிக்கடை ஊழியரின் முதுகு மட்டும் குலுங்குவதான நடிப்புத் திறன், பால்கார நாயுடு, நாட்டு வைத்தியர், அலோபதி வைத்தியர் போன்ற பாத்திரங்கள் சிறுகதை மாந்தர்களை அப்படியே கண்முன் கொண்டுவந்தனர்.

நாடகத்தின் உரையாடல் முழுவதும் புதுமைப்பித்தனின் கதைமொழியிலேயே நிகழ்த்தப்பட்டதுடன், கதைசொல்லியாகக் காட்டப்படும் பக்கத்து வீட்டுப் பெண்ணும் அதே மொழியிலிருந்து சிறிதும் வேறுபடாமல் கதைசொல்வதும் புதுமைப்பித்தனின் மொழியிலிருந்து, வார்த்தைகளிலிருந்தும் கூடச் சிறிதும் விலகிவிடக்கூடாதென்ற உறுதியுடன் செயல்பட்டிருப்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது.  இது நிச்சயமாக இந்த நாடகத்திற்கு வலு சேர்ப்பதாக உள்ளது. அதே நேரத்தில்  இயல்பான ஒரு நாடகமாக இல்லாமல் இலக்கிய மொழி பேசும் உரையாடல் நாடகமாகவும் தோற்றமளிக்கிறது.

வெளி, ரங்கராஜனும் சிறுகதை மொழியினை நாடக மொழியாக்குவது குறித்தும் சிறுகதையின் எந்தெந்த நிகழ்வுகளை நாடகமாக்குவது என்பது குறித்தும் மேலும் ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்படவேண்டுமெனக் குறிப்பிட்டார்.

சிறுகதை வாசிப்பனுவத்தில் நம் நெஞ்சுக்குள் எப்போதும் நிழலாடுகிற   பிம்பங்களை நாடகப் பிம்பங்கள் உணர்த்தவில்லையெனினும்  மொத்தத்தில் மிகவும் கடினமான பணியை மேற்கொண்டு வெற்றிகரமாக நிகழ்த்திக் காட்டியுள்ள இயக்குநர் கருணா பிரசாத், தலைமை நிர்வாகப் பணி மேற்கொண்ட கி. பார்த்திபராஜா மற்றும் நாடகக் குழுவினர், நாடகத்திற்கு ஆதரவளித்த புரவலர்களான திருப்பத்தூர் தூய நெஞ்சக் கல்லூரி மற்றும் பனுவல் புத்தக நிலையத்தினர் அனைவரும் மிகுந்த பாராட்டுதல்களுக்கு உரியவர்களாகின்றனர்.

ச. ஆறுமுகம்

arumughompillai@gmail.com

அலைபேசி 9442944347

 

.

+

யானை காணாமலாகிறது – நாடகம்: முரகாமி/ பிரளயன்/ கட்டுரை வடிவம் / திரு

download (10)

அளவில் பெரியாதாக இருக்கும் யானை காணாமல் போய்விட்டது என்று
சொல்லிப் பார்ப்பது அல்லது நம்ப வைப்பது அவ்வளவு சுவாரசியம். ஒரு பூனையோ, எலியோ, எறும்போ அல்லது அளவில் சிறிய வேறேதும் காணவில்லையென்று சொல்லிப் பார்த்தால் சிறுவர்களிடம் கூட சுவாரசியம் கூட்டமுடிவதில்லை. அளவில் பெரிதாக இருப்பவைகளால் காணாமல் போகவேமுடியாதா? அளவில் சிறிதாக இருப்பவை காணாமல் போவதற்காகவே படைக்கப்பெற்றவையா? உண்மையில் இந்த உலகத்தில் காணாமல் போவது தான் சாத்தியமா? திறந்துகிடக்கும் உலகில் வருகை தருவதும் யாரும் பார்க்காது வெளியேறி காணாமலாவதும் இதற்கு முன்னர் நடந்ததே இல்லையா? பருப்பொருள் என்ற தூலநிலையை தாண்டி பல்வேறுநிலைகளில் நம்மை ஆக்கிரமித்திருக்கும் விஷயங்கள் அவ்வளவு எளிதாக காணாமலாகிவிடமுடியுமா?

 

முரகாமியின் யானை காணாமலாகிறது கதை இன்னது என ஒற்றையாக கூறிவிடமுடியாது. வெவ்வேறு நிலைகளிலிருந்து ஒரு புதிர்போட்டியைப் போல் அணுகினால் எண்ணற்ற சாத்தியப்பாடுகளையும் சுவாரசியங்களையும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளதை அறியலாம்.

download (12)

இந்தக் கதையை நாடகமாக்கப் போகிறார்கள் என்று அறியும்போதே இருப்புக் கொள்ளவில்லை. அதுவும் பள்ளி மாண
வர்களை வைத்து செய்யப்போகிறார்கள் எனும்போது ஆர்வம் தாளவில்லை. ஓசூர் டி.வி.எஸ் அகேடமியில் பள்ளிமாணவர்களை வைத்து நாடகாசிரியர் பிரளயன் தான் நடத்திக்காட்டினார். நாடக அரங்கை முழுவதும் பயன்படுத்தினார்கள். பாட்டு நடனம் வசனம் எல்லாம் எங்கெங்கு வரவேண்டுமோ அங்கங்கு சரியான விகுதியில்….. பிரளயனை போன்ற ஜாம்பவான்கள் அனுபவசாளிகள் இதெல்லாம் செய்திருப்பார்கள் என்று சொல்லவும் வேண்டுமா. அவ்வளவு நேர்த்தி. பிரளயனே சொல்கிறார். இந்த ஸர்ரியல் கதையை சமரசம் எதுவும் இன்றி மாணவர்களின் முழு ஒத்துழைப்போடு செய்ததாக கூறினார். எண்ணற்ற சாதனங்கள். திரைக்கு பின்னான உழைப்புகள் எனக் காட்சிகள் விரிந்தன.

 

இதில் முக்கிய அம்சம் ஓசூரின் சமகாலப் பிரச்சனைகளை நாடகத்தின் சரியான இடங்களில் பொருத்தினார்கள். ஹாருகி முரகாமியின் கதையை எவ்விதத்திலும் சிதைக்காமல் கதையின் இழையிலிருந்து ஒரு கிளையை போல் சரியான பொருத்தப்பாட்டோடு பிரிந்து ஓசூரின் சமகாலப் பிரச்சனைகளை தொட்டுச் சென்றார்கள்.

 

ஓசூரின் காட்டுவளங்கள், மலைபகுதிகளின் தொடர் ஆக்கிரமிப்பு, பல்வேறு தொழில் நிறுவனங்களின் அத்துமீறல்கள் காரணமாக காட்டூயிரிகளின் வாழ்வாதரம் சிதைவுக்குள்ளாவதால், மிருகங்கள் நகரம் நோக்கி வருகிறது. ஓசூரில் மாதம் ஒரு முறையாவது யானை நகரத்தில் புகுந்து அட்டூழியம் என்ற செய்தியை படித்து இருப்போம். யானையை பொதுமக்கள் விரட்டியடித்தார்கள் என்ற அந்நேர பரபரப்புக்கு மட்டும் அந்த செய்தியை அணுகியிருப்போம். இந்த பரபரப்பையும் போலி ரியாக்‌ஷனையும் கேள்வியெழுப்பும் இந்த நாடகம் காட்டுவளங்களை பாதுகாப்பது குறித்த சர்வதேச அரசியலையும் முன்னெடுக்கிறது. ஆதவன் தீட்சன்யா தன் தமுஎகச சகாக்களுடன் அமர்ந்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தார். பள்ளிவளாகம் தாண்டி ஓசூர் தெருக்களிலும் போடப்படவேண்டிய நாடகம். வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது நிச்சயம் செய்வார்கள்.download (13)

 

உண்மையில் நான் இந்த கதையை தொகுப்பாக வாசித்து முடித்தபோது. உலகமே ஒரு பொருளை காணாமல் தேடிக்கொண்டிருந்தது. மலேசியாவில் இருந்து புறப்பட்ட MH370 விமானம் பயணத்தின்போதே காணாமல் போனது. முரகாமியின் கதையில் வருவதை போலவே நாளிதழ், செய்தித் தொலைகாட்சிகள் என பரபரப்புக்கு பஞ்சம் இல்லாமல் இயங்கிக்கொண்டிருந்தன. விமானம் காணாமல் போவதற்கான அனைத்து சாத்தியப்பாடுகளும் அலசப்பட்டன. விமானமும் அதில் இருந்த 200க்கும் அதிகமான உயிர்கள் என்ன ஆயின.

 

முரகாமியை போல் நாளிதழ்களில் வந்த செய்திகளை கவனமாக வெட்டி ஒட்டுப்படபுத்தகத்தில் சேகரித்து வைத்துப் படித்தால் என்னால் ஒரேயொரு முடிவுக்குத்தான் வரமுடிகிறது. மனிதனுக்கும் அறிவியலுக்குமான சமநிலை குறைந்து கொண்டிருப்பதால் விமானம் காற்றில் ஆகாயத்தில் கரைந்திருக்ககூடும். கடலில் விழுந்து நொறுங்கியதற்கான தடயங்களோ கடத்தப்பட்டிருப்பதற்கான தடயங்களோ எதுவும் இல்லாத போது-முரகாமியை போல் – இந்த முடிவுக்குத் தான் என்னாலும் வரமுடிகிறது.

 

எழுத்தாளர் பா.வெங்கடேசன் ஒரு தத்துவாசிரியனை போல கன்னத்தில் கைவைத்து நாடகத்தை கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். நாடகம் முடிந்து வண்டியில் திரும்பிக்கொண்டிருந்த போது பா.வெ யின் ”தாண்டவராயன் கதை” நாவல் தான் நியாபகம் வந்தது. இதே ஓசூரை வரலாற்றுப் பின்னனியாகக் கொண்டு காட்டுவளங்கள், மலைகள், நாட்டார் தெய்வங்கள் என பிரம்மாண்டமாக விரியும் 1000ம் பக்க நாவல். நிலங்கள் கதைகளால் ஆனவை. கதைகள் தான் எல்லா நிலங்களையும் சிருஷ்டிக்கிறது. தாண்டவராயன் கதையில் எலினார் லண்டனில் உட்கார்ந்துகொண்டு கதைகளை சிருஷ்டித்துக்கொண்டிருப்பார். அவள் கணவன் ட்ரிஸ்ட்ரோம் ஓசூரில் அந்த கதைகள் தாம் தன்னை செலுத்திக்கொண்டிருக்கிறது எனத் தெரியாமல் அதில் நடித்துக்கொண்டிருப்பார் (அல்லது வாழ்ந்துகொண்டிருப்பார்).

download (11)

டோக்கியோ மாநகரத்தில் சிருஷ்டிக்கப்பட்ட யானை காணாமலாகிறது என்ற கதை ஓசூரில் தன் அத்தனை சாத்தியங்களுடன்  தன்னை நிகழ்த்திக் கொள்கிறது. முரகாமி என்ற சிருஷ்டிகர்த்தாவில் தொடங்கி – பல்வேறு ஆசிரியர்கள் – சிபிச்செல்வன், ச.ஆறுமுகம், பிரளயன் ஆதவன் எனப் பயணப் பெற்று நாடகத்தின் வழி தன் நிலங்களை கதைகளின் மூலம் இணைத்துக்கொள்கிறது. ஒரு படைப்பின் உச்சபட்ச சாத்தியம் இதைதாண்டியும் செல்லும். இல்லையா?

 

….

 

நவீன நாடகம் என்னும் கருத்தாக்கம் _ வெளி ரங்கராஜன்


download (1) 
   

  AVANT-GARDE THEATRE என்கிற பிரயோகத்துக்கு இணையான ஒரு அர்த்தத்தில் தான் நாம் தமிழில் நவீன நாடகம் என்ற சொல்லாடலைப் பார்க்கிறோம். உண்மையில் நவீனம் என்பது காலத்தைக் குறிக்கும் சொல் அல்ல. அது ஒரு பார்வையைக் குறிப்பது. சரித்திரத்தைப் பற்றி, சமூகத்தைப் பற்றி, வாழ்க்கையைப் பற்றி சொல்வதற்கு இன்னும் இருக்கிறது என்பதைக் குறிப்பது. பொதுத்தன்மையிலிருந்து மாறுபட்டு ஒரு மெல்லிய சரடாக காலந்தோறும் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு மனநிலை அது. மொழியையும் உடலையும் அது வேறு வகையில் கையாள்கிறது. 1817ல் உடுமலை முத்துசாமி கவிராயர் என்பவர் ‘இராமாயணம் ஒரு தமிழ் நவீன நாடகம்’ என்றொரு நாடகம் எழுதியிருக்கிறார். நவீன பவளக்கொடி, நவீன அல்லி அர்ச்சுனா ஆகிய நாடகங்கள் இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்திலேயே எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. கடவுள் வழிபாடு, மத வழிபாடு, மன்னர்களின் வெற்றிச்சிரிப்பு போன்ற வழிபாட்டு உணர்வுகளே நாடகங்களாக இயங்கிவந்த ஒரு காலகட்டத்தில் பலகீனங்கள் நிறைந்த மனித வாழ்க்கையை இயங்குதளமாக எடுத்துக்கொண்டு கால ஓட்டத்தில் மனிதர்கள் அடித்துச்செல்லப்படுவது குறித்த ஒரு வாழ்க்கை நிதர்சனத்தை சிலப்பதிகாரம் படம்பிடிக்கிறது. காப்பிய மரபிலிருந்து விலகி எளிமையான ஆசிரியப்பா மூலமும், உணர்ச்சி நிலைகளை வலுப்படுத்த ஆங்காங்கே குரவைக்கூத்துகள் மூலமும் சிலப்பதிகாரம் ஒரு நவீனப் பிரதியாக செயல்படுகிறது. இதுபோன்ற அணுகுமுறையும், வடிவமைப்பும் பின் நூற்றாண்டுகளில் வெளிப்பட்ட பள்ளு, குறவஞ்சி, நொண்டி நாடகம், தெருக்கூத்து போன்ற வடிவங்களுக்கு உத்வேகமாக அமைந்தன. இவற்றில் கவனம் பெற்ற அடித்தள மக்கள் வாழ்க்கையும், கோபால கிருஷ்ண பாரதியாரின் நந்தனார் சரித்திரக் கீர்த்தனையில் வெளிப்பட்ட வர்க்க முரண்பாடுகளும் பின்னர் வந்த சமுதாய நாடகங்களின் தோற்றத்துக்கு காரணமாக அமைந்தன.
  20ம் நூற்றாண்டின் புதிய நாடகத்துக்கான வெளிப்பாடு பாரதியாரிடமிருந்தே துவங்குகிறது. அவருடைய ‘ஜகத் சித்திரம்’ நாடகத்தில் ஒரு காட்சி:
இடம்: கடற்கரை.  நேரம்: நள்ளிரவு. முழுநிலாப் பொழுது.
 
இரண்டு பாம்புகள் ஒரு பாலத்தடியே இருட் புதரினின்றும் வெளிப்பட்டு நிலா ஒளி வீசும் மணல் மீது வருகின்றன.
 
ஆண் பாம்பு: உன்னுடன் கூடி வாழ்வதில் எனக்கின்பமில்லை. உன்னால் எனது வாழ்நாள் விஷமயமாகிறது. உன்னாலே தான் என் மனம் எப்போதும் அனலில் பட்ட புழுவைப்போல துடித்துக்கொண்டிருக்கிறது.
 
பெண் பாம்பு: உன்னுடன் கூடி வாழ்வதில் எனக்கு இன்பமில்லை. உன்னால் எனது வாழ்நாள் நாசமாகிறது. உன்னால் என் மனம் தழலிற் பட்ட புழுவைப்போல இடையறாது துடித்துக்கொண்டிருக்கிறது.
 
ஆண் பாம்பு: நான் உன்னை பகைக்கிறேன்.
 
பெண் பாம்பு: நான் உன்னை விரோதிக்கிறேன்..
 
ஆண் பாம்பு: நான் உன்னைக் கொல்லப்போகிறேன்.
 
பெண் பாம்பு: நான் உன்னைக் கொல்லப்போகிறேன்.
 
     ஒன்றையொன்று கடித்து இரு பாம்புகளும் மடிகின்றன.
     சமூக வாழ்க்கையின் அடித்தளமான ஆண்-பெண் கூட்டுவாழ்க்கை நசிந்து குரோதம் மிகுந்து கொலை விழுதலும், அன்பின் அழிவும், வாழ்க்கையில் வெறுப்பும் இந்தக் காட்சியில் சொல்லப்படுகின்றன. கூட்டு வாழ்க்கை சிதைவு, பரஸ்பர விரோதம், அடையாள இழப்பு ஆகிய இந்த நூற்றாண்டு மனித வாழ்க்கையின் அவலங்களை இந்தக் காட்சி காட்டுகிறது [ஞானக்கூத்தன்]
     சினிமாவின் பாதிப்பு பரவலாவதற்கு முன்பு வரை கிட்டத்தட்ட 50 ஆண்டுகள் தமிழ் நாடு முழுவதும் நாடகக்குழுக்கள் மிகுந்த கட்டுப்பாட்டுடனும், ஒழுங்குடனும் ஆதிக்கம் செலுத்தின. பம்மல் சம்பந்த முதலியார், சங்கரதாஸ் சுவாமிகள் ஆகியோரின் எழுச்சி, விஸ்வநாத் தாஸ், மதுரகவி பாஸ்கர தாஸ் ஆகியோரின் சுதந்திர கால போராட்ட அரங்கம், டி.கே.எஸ் சகோதரர்களின் தேசிய அரங்கம், திராவிட இயக்கங்களின் சமூக மறுமலர்ச்சிக்கான குரல்கள் ஆகியவை ஒரு காலகட்டத்தில் வீரியமான நாடகச்சூழலை உருவாக்கின. இவை அடுத்த கட்டத்துக்குப் போகாமல் வெறும் கேலிக்கூத்துகளாகவும், சினிமா பாணியிலான உணர்ச்சிகள் குவிக்கப்பட்ட மத்திய வர்க்க மெலோ டிராமாக்களாகவும் நீர்த்துப்போன நிலையில் புதிய நாடகத்துக்கான தேவைகள் உருவாகின்றன. வாழ்க்கையின் பல கூறுகளை நாடகம் வெளிப்படுத்த வேண்டும், நாடக மேடை படைப்புணர்வுடன் கையாளப்பட வேண்டும் ஆகிய விழைவுகள் தோன்றுகின்றன. பாரதிக்குப் பிறகு பிச்சமூர்த்தி, கு.ப.ரா, மௌனி, புதுமைப்பித்தன் ஆகியோர் உருவாக்கிய புத்திலக்கிய எழுச்சி புதிய நாடக எழுத்துக்கான தேடலை உருவாக்கி கு.ப.ரா, தி.ஜானகிராமன் போன்றோர் புதிய நாடகப் படைப்புகளை உருவாக்கினாலும் ஒரு நவீன அரங்கம் குறித்த பார்வையை அவை கொண்டிருக்கவில்லை. சிறுகதை எழுத்தாளராக அறிமுகமான ந.முத்துசாமி அயானஸ்கோவின் அபத்த நாடக் அயனெஸ்கோவின் அபத்த நாடக வகைமை யினால் உத்வேகம் பெற்று நாற்காலிக்காரர், காலங்காலமாக, அப்பாவும் பிள்ளையும், சுவரொட்டிகள் போன்ற சமகால சிக்கல்களை முன்வைத்த நாடகங்களை எழுதினார். நம்முடைய பாரம்பரியக் கூத்தில் வெளிப்பட்ட படைப்புச் சக்தியால் உத்வேகம் பெற்று கூத்துப்பட்டறை என்ற அமைப்பை உருவாக்கி கூத்தின் நடன அதிர்வுகள் போன்ற பயிற்சிகளை நடிகர்கள் பெற ஏற்பாடு செய்தார். அவருடைய நாடகங்களில் பாத்திரங்கள் மரபான வசனங்களைப் பேசாமல் கோரஸ் போன்று குறிப்பிட்ட உணர்வுநிலைகளை உருவகம் செய்கின்றன. முக்கியமாக, சம்பிரதாயமாக கதை சொல்லும் போக்கை மறுத்து இவை இன்றைய சிதறுண்ட, முகமிழந்த மனிதர்களையும் உணர்வுகளையும் முன்னிலைப்ப டுத்துகின்றன.
     இதேபோல் தேசிய நாடகப்  பள்ளியில்   பயின்று சங்கரப் பிள்ளையுடன் இணைந்து கேரளத்தின் பல பகுதிகளில் குழந்தை நாடகங்கள் நிகழ்த்திய பேராசிரியர் ராமானுஜம் தமிழ்நாட்டுக்கு வந்து புதிய நாடக அணுகுமுறைகள் கொண்ட பல நாடகப் பட்டறைகளை நடத்துகிறார். இலக்கியப் படைப்பாளிகளையும், நாடக ஆர்வலர்களையும் ஒருங்கிணைத்து 1977ல் அவர் காந்தி கிராமத்தில் நடத்திய 45 நாள் நாடகப் பட்டறை தமிழ் நாடகத்துக்குப் புதிய பரிமாணங்களை வழங்கியது. முக்கியமாக, நாடகப் பிரதி குறித்த அணுகுமுறை மாற்றம் கொண்டது. ’பிரதியை மேடையில் மறுபதிப்பு செய்வதல்ல நாடகம். பிரதி என்பது நாடகவியலின் ஒரு பகுதி தான். நடிகனின் உடல் லயமும் மன லயமும் இணைந்த செயல்பாடே நாடக உருவாக்கம்’ என்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். அந்தப் பட்டறையின் உத்வேகத்தில் பரிக்‌ஷா, வீதி, நிஜ நாடக இயக்கம் போன்ற புதிய நாடகக் குழுக்கள் தோன்றி தமிழில் புதிய சிறு நாடகங்களுக்கான பின்புலத்தை உருவாக்கின.
     அதன் தொடர்ச்சியாக புதிய நாடகப் படைப்பாளிகளும், நடிப்புக் கலைஞர்களும் உருவாகி அழகியல் தளத்திலும், சமூகத் தளத்திலும் பல்வேறு பார்வைகள் கொண்ட நாடக ஆக்கங்களை கடந்த காலங்களில் தமிழுக்கு வழங்கியிருக்கிறார்கள். இன்றும் மு.ராமசாமி, பேராசிரியர் ராஜு, ஆறுமுகம், கே.ஏ.குணசேகரன், பிரளயன், அ.மங்கை, முருகபூபதி, சண்முகராஜா, கருணா பிரசாத், பார்த்திபராஜா, குமரன் வளவன், ஸ்ரீஜித் ஆகியோர் தொடர்ந்த செயல்பாட்டில் உள்ளனர். இவர்கள் நம்முடைய பாரம்பரிய அரங்குகளின் படைப்புச்சக்தியை உள்:வாங்கியவர்களா கவும், சமகால யதார்த்தம் சார்ந்து நாடக ரீதியாக எதிர்வினை ஆற்றுபவர்களாகவும் உள்ளனர். தென் மாவட்டங்களில் பெரும் படைப்பு வீச்சுகளுடன் செயல்பட்டுவரும் முருகபூபதியின் நிலவெளி அரங்கம் நம்முடைய மண் சார்ந்த நாட்டுப்புற அரங்கின் நீட்சியாகவே உள்ளது. உண்மையில் நவீனம் என்பது பழைமைக்கு எதிரானது அல்ல. அது கட்டுப்பெட்டித்தனத்துக்குத் தான் எதிரானது. நவீன கலைகள் ஒருவகையில் மரபின் புத்துருவாக்கத்தை முன்னெடுக்கின்றன.
“நம்முடைய ஊடகங்களும், சினிமா டிவி போன்ற மக்கள் தொடர்பு சாதனங்களும் ஊக்கப்படுத்திவரும் மலிவான ரசனை உணர்வுகளால் நவீன அரங்கமும் நவீன இலக்கியம் போன்று சிறுபான்மைப்பட்டதாகவே உள்ளது. ஆனால் இவையே அர்த்தமுள்ள படைப்பு முயற்சிகளாக கலாச்சார சிந்தனையை முன்னெடுத்துச் செல்லக்கூடியவையாக உள்ளன.
 
0
 

 

கூத்துப்பட்டறை சுரேஷ்வரன் – களிப்பும் கற்பிதமும்

 

1

நடிப்பு என்பது நடிகனின் மொழி. ஓவியம், சிற்பம், நடனம், தமிழ், தெலுங்கு, மலையாளம், கன்னடம் போல நடிப்பு என்பதும் ஒரு மொழி. மொழி என்பது எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் பிறரோடு பகிர்ந்து கொள்வதையே பிரதான நோக்கமாகக் கொண்டிருப்பது. நடிப்பு அவ்வாறு பகிர்வதோடு அல்லாமல் ஆழ்ந்த அனுபவத்திற்குப் பிறரை ஆட்படுத்துவது என்பதையும் நோக்கமாகக் கொண்டிருப்பது.

 

மொழி என்று வருகிறபோது அதன் தோற்றம் குறித்த கேள்வி நம்முள் எழுdramaற்காய் சொல்லப்படுபவைகளாக அவைகளை நாம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. எந்த அளவிற்கு ஒன்று தொன்மையானது என்று சொல்லப்படுகிறதோ அந்த அளவிற்கு அதன் முக்கியத்துவம் கூடும். போதிய கவனமும் பொறுப்புணர்வும் இன்றி அதனைக் கையால்வது அதனால் தவிர்க்கப்படலாம் என்ற அக்கறை அதற்குப் பின்னால் இருக்கலாம். எது எப்படியோ நமக்கு நமது நடிகனின் மொழியின்மீது அக்கறை இருக்கிறது. அந்த அக்கறையின் அடிப்படையில் மட்டுமல்ல, அறிவுக்குப் பொருத்தமான காரண காரியத்தின் அடிப்படையில் நின்றும் சொல்கிறோம்… நடிப்பு ஓர் ஆதிகலை! மூத்தகுடி பேசிய முதல்மொழி நமது நடிகனின் மொழி. உடல்மொழி!

 

உணவுக்காய் பிற உயிரினங்களை வேட்டையாட வேண்டியவனாய் இருந்தான் காட்டுமனிதன். அதே காரணம் பற்றி அவன் பிற உயிரினங்களால் வேட்டையாடவும் பட்டான். பசியும் அச்சமும் உள்ளிருந்து கிளர்த்த மனிதனும் விலங்கும் மூர்க்கமுடன் எதிர்கொண்ட தருணங்களில் காடு அதிர்ந்தது. வேட்டை நிகழ்வில் உயிர்மீளும் கணம் ஒவ்வொன்றும் பெருமகிழ்ச்சி கொடுக்க, அதைப் பிறரோடு பகிரவும் கொண்டாடவும் துடித்தானவன். கொடுவிலங்கை தான் வீழ்த்திய கதையை மொழியறியா அம்மனிதன் தன் உடலையே மொழியாக்கிக் கதைக்க, அவன்தன் மனைவியும் மக்களும் நட்பும் சுற்றமும் தம் விழிகளையே செவிகளாக்கி உற்றுக்கேட்டனர் அதை. தான் கொன்ற மிருகத்தைத் தன் கற்பனையால் உயிர்ப்பித்து, அதனோடான தனது போராட்டத்தை அவன் நிகழ்த்திக் காட்டிய அக் கணத்தில் முளை விட்ட கலைதான் நடிப்புக்கலை.

 

உணவுமுறையும் வாழிடமும் மனிதனுக்குள் நுட்பமான சலனங்களை நிகழ்த்தவல்லவை. தன்னால் வெல்லமுடியாத ஆற்றல்களை வணங்கத் தலைப்பட்டவன் சடங்குகளைக் கண்டடைந்தான். பேரச்சத்திலிருந்தும் பெரும்பசியிலிருந்தும் பெருகி வந்த அவனின் விநோத நம்பிக்கைகளை உண்டு பெருத்தது சடங்கு. உணவுக்கென வேட்டையாடப்பட்ட விலங்குகளின் தோல்கள் ஆடைகளாயின. எலும்புகள் ஆயுதங்களாயின. விலங்குகளின் அசைவுகள் அடவுகளாயின. வேட்டை ஆட்டமானது. ஆட்டம் சடங்கின் அங்கமானது. வேட்டைக்கு முன்பும் வேட்டைக்குப் பின்பும் சடங்காடினான். சடங்கின் ஆட்டம் அவனுக்கு வேட்டைக்கான மனோபாவத்தையும் வேட்டையாடுதலின் நுட்பங்களையும் அவனளவில் பேராற்றல்களின் காப்பையும் அவனுக்கு ஒரு சேர அளித்தது. தாம் ஆடிய வேட்டையோடு மூத்தோர் ஆடிய மாபெரும் வேட்டையையும் அடுத்த தலைமுறை எண்ணிப் பெருமிதம் கொள்ளும் பொருட்டும் அதன்வழி வேட்டையின் நுட்பங்களை அது கற்றுக்கொள்ளும் பொருட்டும் ஆடிக்காட்டினான். தன்னை வெளிப்படுத்துவது என்பதிலிருந்து பிறிதொன்றையும் பிரதிபலித்திக்காட்ட ஆதிமனிதன் முனைந்த அந்தக் கணம் மிகவும் முக்கியமானது. கதாபாத்திர ஏற்பு என்பதின் துவக்க வடிவம் கருக்கொண்டது அக்கணத்தில்தான்.

 

ஒரு கலைச்செயல்பாடு என்கிற வகையில் ‘நயனில சொல்லினும் சொல்லுக, பயனில சொல்லாமை நன்று’ என்கிறது தமிழ் மரபு. மக்களுக்குப் பயன்படாத எதுவொன்றையும் நிராகரிக்கிற மரபு நம்மரபு. அவ்வகையில் நடிப்புக்கலை பகிர்தலில் பொழுபோக்கின் அம்சங்களோடு, அடுத்த தலைமுறைக்கு வேட்டையின் நுட்பங்களைக் கற்றுக்கொடுக்கும் காரியத்தைச் செய்யக்கூடிய ஒன்றாகவும் இருந்துள்ளது கவனிக்கத்தக்கது. வேட்டைச் சமூகத்தில் வேர்பிடித்து, கிளைபரப்பி, காடுகடந்தும் பரந்திருக்கிற நடிப்புக்கலை, கற்காலம் தொட்டு இக்காலம் வரைக்கும் அடைந்திருக்கிற மாற்றங்களும் கண்டடைந்திருக்கிற நுட்பங்களும்தான் எத்தனை \

 

 

 

2

முன்னரே கண்டதுபோல பண்டு காலத்திலேயே வேர்கொண்ட நமது நடிப்புக்கலை, அதன் முளைப்பருவத்தில் தற்போது நாம் காணும் வடிவில் செறிவு பெற்றிருக்கவில்லை. காட்டு மனிதனிலிருந்து உடல்வழி வழிந்த அது காட்டாற்றின் மூர்க்கத்தோடு இருந்தது. அவனது அசைவுகளில் காட்டு மிருகங்கள் தென்பட்டன. மிருகங்களின் உறுமலும் பிளிறலும் கதறலும் சீற்றமும் அவன் குரலேறி வந்தன. வேட்டையாடப்பட்ட விலங்குகளின் தோல்களையும் நரம்புகளையும் எலும்புகளையும் கொண்டு இசைக்கருவிகளையும் உருவாக்கிக் கொண்டான். ஆட்டத்தின் அசைவுகளோடும் குரலோடும் இசையையும் இணைவுக்கொள்ளச்செய்து கலைஞனாகிப் போயிருந்தான் காட்டுமனிதன்.

 

மழைபொய்த்து காடு கருகிய ஒரு காலத்தில், நீர் தேடியும் உணவு தேடியும் காட்டாற்றின் வறண்ட சுவடு பற்றித் தொடர்ந்தவன் நிலம் தொட்டான். தேங்கிக் கிடந்த நீரருகே தங்கிப்போனான். விதைக்குள் உறங்கும் காட்டைக் கண்டுகொண்டவன் நிலம் கீறத் துவங்க, அவன் மனசு நிலத்தோடு சேர்ந்து பண்பட்டது. உணவுக்காய் உழுது பயிர்செய்யத் துவங்கினான். வாழிடமும் உணவுமுறையும் புத்துலகம் ஒன்றை அவனுள் திறக்க, காட்டாறு நிலம் தொட்டு சற்று நிதானம் கொண்டது. நடிப்புக்கலை அதன் அடுத்தகட்டமும் கண்டது.

 

பயிர் வாசனையை அவன் முகரும் போது அவனுள் ஏதோ ஒன்று இரத்த வீச்சத்திற்காய்த் தவித்தது. புதிய மதிப்பீடுகளினாலான வாழ்க்கை முறை சடங்குகளிலேயே அதற்கான தீர்வையும் வகுத்தது. வேட்டைக்கான வடிகால்களாய் பலி கொடுத்தல், ஏறுதழுவல், வீரவிளையாட்டுகள், கூத்து எனக் கண்டது. அனைத்தும் சடங்குகளை மையம் கொண்டன. சடங்குகள் வழிபாட்டிடத்தை மையமாகக் கொண்டிருந்தன. சகலகலைகளும் சங்கமிக்குமிடமாக வழிபடும் இடம் இங்கு ஆனது.

 

வேட்டையாடி விலங்கினை வீழ்த்தியதைக் கொண்டாட்டமான மனநிலையோடு நடித்துக்காட்டியதைப் போலவே பயிர்கள் நன்கு செழித்து வளர்வதையும் இளங்காற்றில் அவை அசைவதையும் தன்மொழியில் சொல்லத்தலைப்பட்டான் அவன். புதிய மதிப்பீடுகளை நிலைநிறுத்திக் கொள்வதற்காகவும் சுயசந்தோஷத்திற்காகவும் தன் கற்பனையைக் கொண்டு கதைகளைப் புனைந்தான். வெல்ல இயலாத சக்திகளையெல்லாம் கதாபாத்திரங்களாக்கினான். அசாத்தியமான கற்பனையாற்றலின் வழி படைப்பாற்றலின் ருசியினை அறிந்தான். அனைத்து கலைகளிலும் இலக்கியங்களிலும் நுட்பம் கூடின. நடிப்புக்கலை அடுத்தடுத்து நுட்பங்களை அடைந்துகொண்டே இருந்தது. .

 

நம் தொல்தமிழ்க்குடியின் பெரும்பரப்பை கடல் குடித்துத் தன் தாகம் தணித்துக்கொண்டபோது கரைந்து போயிருந்த நூல்கள் கடலளவு. எஞ்சியவைகளையும் நினைவில் மிஞ்சியவைகளையும் கொண்டு இலக்கணம் தொகுக்க தொல்காப்பியம் ! தமிழின் மூத்தநூல், கூத்தநூல், செய்யிற்றியம், சிலப்பதிகாரம் போன்றவற்றில் தமிழ்மரபு நடிப்புக் கலையின் நுட்பங்களை நுணுகிப் பார்த்திருப்பதற்கான தடம் தென்படுகிறது. அவ்வகையில் ஒரு மெய்ப்பாடு தோன்றுவதற்கான நிலைகளன்கள் நான்கு என்கிறது நம்மரபு. பொருள், உணர்வு, குறிப்பு மற்றும் அதன் வெளிப்பாடு என்பவையே அவை. வரிப்புலியொன்றைக் காணும் கணத்தைப் பிளந்து நிலைக்களன்கள் நான்கும் விளக்கமாக முனைவோம். புலி- பொருள். விழிவழி புலி என்பதனை அறிதல்- புலனுணர்வு. அவ்வுணர்வு மனதுள் கிளர்த்தும் அச்சம்- குறிப்பு. அச்சம் தாளாத உடலின் நடுக்கம்- வெளிப்பாடு.

 

அதேபோல், மனதில் தோன்றும் குறிப்புகளை நம்மரபு சுவை என்கிறது . ” நகையே அழுகை இளிவரல் மருட்கை அச்சம் பெருமிதம் வெகுளி உவகையென்று அப்பால் எட்டாம் மெய்ப்பாடென்ப ” ஆக, சுவை எட்டு. தன்னுள் பீறிடும் எட்டுவிதமான சுவையாறுகளின் ஆழ அகலங்களில் திளைத்தெழும் அனுபவமே படைப்பாற்றல். ”உய்ப்பேன் செய்தது.காண்போர்க் கெய்துதல் மெய்ப்பாடென்ப மெய்யுணர்த்தோரே” (செயிற்றினார்). அந்த அனுபவத்தை பார்வையாளனையும் அடையச் செய்யும் திறனே ஆளுமை. வெளிப்பாட்டின் வழி தன் உள்ளக்குறிப்பை பார்வையாளனையும் உணரச்செய்வதில் இருக்கிறது நடிகனின் ஆளுமை. அகத்தின் அழகு முகத்தில் என்பது பழமொழி. உள்ளமே உடலாகி இயங்கல் என்பது நடிகனின் மொழி, உடல்மொழி.