Category: இதழ் 149

சார்லஸ் புகவ்ஸ்கி – மொழிபெயர்ப்பு கவிதைகள் : ஆங்கிலம் : சார்லஸ் புகவ்ஸ்கி [ Charles Bukowski 1920 – 1994 ] – தமிழில் : தி.இரா.மீனா

சார்லஸ் புகவ்ஸ்கி

சார்லஸ் புகவ்ஸ்கி கவிதை ,சிறுகதை,நாவல் என்ற பன்முகம் கொண்ட படைப்பாளி. ’laureate of American lowlife ” என்று டைம் பத்திரிக்கையால் வர்ணிக்கப்பட்டவர். டி.ஹெச்.லாரன்ஸ்,ஹென்றி மில்லர், பியோதர் தஸ்தா யெவ்ஸ்கி, லி.பை ஆகியோர் இவரின் படைப்புலக முன்னோடிகள்.

**

புன்னகைக்கும் இதயம்
உன் வாழ்க்கை உன் வாழ்க்கைதான்
அதை மற்றவர்களுக்குச் சமர்ப்பிக்காதே.
கண்காணிப்புடன் இரு.
வெளிவர வழிகள் உண்டு.
எங்கோ வெளிச்சமிருக்கிறது.
அது போதிய வெளிச்சமாக இல்லாமலிருக்கலாம் ஆனால்
அது இருட்டை விரட்டுகிறது.
கண்காணிப்புடன் இரு.

கடவுளர்கள் உனக்கு வாய்ப்புகள் தரலாம்.
அவர்களை அறிந்து கொள்.
அவர்களை இணைத்துக் கொள்.
உன்னால் சாவை விரட்ட முடியாது ஆனால்
சில சமயங்களில் வாழ்வின் சாவை, உன்னால் துரத்தமுடியும்.
அதை அடிக்கடி செய்யக் கற்றுக் கொள்வதன் மூலம்,
அதிக வெளிச்சமுண்டாகும்.
உன் வாழ்க்கை உன் வாழ்க்கைதான்.
நீ வாழும்போதே தெரிந்துகொள்.
நீ அற்புதமானவன்
உனக்குள் களித்திருக்க கடவுளர்கள் காத்திருக்கின்றனர்

அதற்கு எதுவும் உதவமுடியாது
மனதிலிருக்கும் அந்த ஓரிடத்தை
என்றும் நிரப்பி விடமுடியாது
ஓரிடம்
மிகச்சிறந்த நேரங்களின் போதும்
மிகச்சிறந்த தருணங்களின் போதும் கூட

நமக்குத் தெரியும்
எப்போதையும் விட அது
நமக்குத் தெரியும்
மனதிலிருக்கும் அந்த ஓரிடத்தை
என்றும் நிரப்பி விடமுடியாது
நாம் காத்திருப்போம்
அந்த இடத்தில்.
ஓ, ஆமாம் ..

தனிமையில் இருப்பதை விட
மோசமான விஷயங்களுமுண்டு.
ஆனால் பெரும்பாலும் இதை உணர்வதற்குள்
பல தசாப்தங்களாகி விடுகின்றன

பெரும்பான்மை நேரங்களில்
நீங்கள் செயல்படும் போது
அது காலம் கடந்ததாகிறது
காலம் கடத்தலை விட
மிக மோசமானது எதுவுமில்லை.

எனில் இப்போது?
வார்த்தைகள் வந்து போய்விட்டன,
நான் நோயுற்றிருக்கிறேன்.
தொலைபேசி ஒலிக்கிறது,பூனை உறங்குகிறது.
லிண்டா சுத்தம் செய்கிறாள்.
நான் வாழ்வதற்காக காத்திருக்கிறேன்.
சாவதற்காக காத்திருக்கிறேன்.
துணிவைக் காட்ட வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன்.
அது அசிங்கமான தீர்வு
ஆனால் வெளியிலிருக்கும் மரத்திற்குத் தெரியாது;
பின் மதியத்தின் சூரிய ஒளியில்
காற்றோடு அது அசைவதைப் பார்க்கிறேன்.
இங்கு பிரகடனம் செய்ய எதுவுமில்லை.
வெறும் காத்திருப்புத்தான்.
ஒவ்வொன்றும் அதைத் தனியாய் எதிர்கொள்கிறது.
ஓ, ஒருகாலத்தில் நான் மிகச் சிறியவனாக இருந்தேன்,
ஓ, ஒரு காலத்தில் நம்பமுடியாத அளவிற்குச்
சிறியவனாக இருந்தேன்!
கவிதை
சில நல்ல கவிதைகளை
எழுதுவதற்கு
நிறைய
விரக்தி,
அதிருப்தி மற்றும்
தெருட்சி
ஆகியவை உண்டாகின்றன.

அது எல்லோராலும்
எழுதப்படுவதற்கோ
அல்லது படிக்கப்படுவதற்கோ
இயலாதது.
இரக்கத்துடனிரு
எவ்வளவு காலாவதியானதாக
நகைப்புக்கிடமானதாக அல்லது அருவருக்கத்தக்கதாக
இருப்பினும்
மற்றவரின் அபிப்ராயங்களை
புரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்று
நமக்கு கற்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
அவர்களின் முழுத் தவறுகளையும்
அவர்களின் சேதமான வாழ்க்கையையும்
இரக்கத்தோடு ’பார்க்க வேண்டுமென்று ’
சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.குறிப்பாக
அவர்கள் முதியவர்களாக இருந்தால்.

ஆனால் நாம் செய்யும் அனைத்திற்கும்
வயதுதான் மூலம்.
அவர்கள் முதுமையடைந்து விட்டனர்.
அவர்கள் பார்க்க மறுக்கின்றனர்,
முன்னிறுத்தலின்றி வாழ்ந்திருக்கின்றனர்

அவர்களின் தவறில்லையா?
யாருடைய தவறு?
என்னுடையதா?

அவர்களின் அச்சத்திற்கு பயந்து
அவர்களிடமிருந்து என் அபிபிராயங்களை
மறைத்துக் கொள்ள
உத்தரவிடப்படுகிறேன்
முதுமை குற்றமில்லை.
ஆனால்
வேண்டுமென்றே வீணாக்கப்பட்ட
வாழ்வு வெட்கத்திற்குரியது.
பல வாழ்வுகள் வேண்டுமென்றே வீணானதாக இருக்கின்றன.

——–

ஆத்மநாம் தற்கொலை ( விருட்சம் நினைவுகள் 5 ) – அழகியசிங்கர்

ஆத்மநாம் தற்கொலை அவருடைய நெருங்கிய நண்பர்களிடையே பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது. கிட்டத்தட்ட ழ பத்திரிகையைத் திரும்பவும் கொண்டு வரும் மனநிலையில் அவர்கள் யாரும் அப்போது இல்லை.

பின் கொஞ்ச மாதங்கள் கழித்து ஆத்மாநாம் என்ற முதன்மை ஆசிரியர் இல்லாமல் ழ பத்திரிகை தொடர்ந்து வருவதாக ஓர் அறிவிப்புடன் திரும்பவும் ழ பத்திரிகை வெளிவந்தது. இந்த முறை ஞானக்கூத்தன்தான் பத்திரிகையின் ஆசிரியர். மலர்த்தும்பி என்ற பத்திரிகைக்குப் பின், ஆத்மாநாமின் ழ பத்திரிகைக்கும் ஒரு சிறிய பொறுப்பை ஏற்கும்படி இருந்தது.

அப் பத்திரிகையைக் கொண்டுவர உதவும்படி நண்பர்கள் கேட்டுக்கொண்டார்கள். நான் அப்போது வடக்கு உஸ்மான் சாலையில் உள்ள வங்கிக் கிளையில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தேன். ழவின் பெயரில் இல்லாமல், தனியாக ஒரு கணக்கு ஆரம்பித்து, ழ பத்திரிகை வர ஒவ்வொருவரும் தரும் பணத்தைச் சேமித்து வைத்தேன்.

ழ என்ற பத்திரிகையின் 25வது இதழ் நவம்பர் 1986ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது. அந்த இதழில் வெளிவந்த தலையங்கத்தை உங்களுக்கு அளிக்க ல்ரும்புகிறேன்.

“மனித சரித்திரத்தில் எந்த ஒரு வெளிப்பாட்டுச் சாதனமும் கலையுருவமும் சராசரி மனித வாழ்வின் எல்லைகளை மீறி ஒரு ஆக்கப் பூர்வமான மனத்தின் ஆழ்ந்த உள் அவசியத்தின் காரணமாகப் பிறந்தாலும், காலப் போக்கில் பொது மக்களின் கைப்புழக்கத்திற்குப் போய்ச் சேர்ந்தபிறகு சராசரி வாழ்வின் தளத்திற்கு வீழ்ச்சியுறுவது தவிர்க்க முடியாதது. வானொலி, தொலைக்காட்சி, சினிமா, நாடகம் போன்றே கவிதையும் இன்று உன்னதமிழந்த நிலையில் கீழ்த்தளப் பிரக்ஞைக்கு இன்னுமொரு வடிகாலாய்ப் போயிருக்கிறது. அதனால் நல்ல கவிதைகள் எழுதப்படவில்லை, வெளிவருவதில்லை என்பதல்ல உண்மை. எப்போதும் போலவே சிறுபத்திரிகைகளை நம்பியே கவிதை இப்போதும் இருக்கிறது. நல்ல தமிழ்க்கவிதையை அதற்குரிய முக்கியத்துவத்துடன் வெளியிடும் சிறு பத்திரிகை இன்று இல்லை என்று சொல்லிவிடலாம்.

மே 1978 தொடங்கி ஜனவரி 1983 வரையில் ‘ழ’ 24 இதழ்கள் வெளிவந்திருக்கின்றன. மொத்தம் 63 கவிஞர்களின் பல கவிதைகள் இந்த இதழ்களில் வெளியாகியிருக்கின்றன. இதில் முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட கவஞர்கள் தம் கவிதைகளை முதன் முறையாக üழý இதழில் தான் பிரசுரித்துள்ளனர் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. இது தவிர 16 கட்டுரைகளும் 15க்கும் மேற்பட்டவர்கள் மொழி பெயர்த்த பல அயல் மொழிக் கவிதைகளும் வெளிவந்திருக்கின்றன.”

மேலே ழவின் ஒரு பகுதி தலையங்கத்தை வெளியிட்டுள்ளேன். அந்த இதழில் ஆத்மாநாமை நினைவு படுத்துகிற மாதரி ஆர் ராஜகோபாலன் கவிதை எழுதி உள்ளார்.

6 ஜøலை 1984 என்ற தலைப்பில் ஆர் ராஜகோபாலன் ஒரு கவிதை எழுதி உள்ளார். ஆத்மாநாம் தற்கொலை செய்துகொண்ட 6 ஜøலை 1984ஆம் ஆண்டு. அக் கவிதையை இங்கு வாசிக்க அளிக்கிறேன்.

1

ஈரமான பச்சைப் புல்வெளியில்
மனம் சிந்தும் பெரியதான மலர்களும்
உடல்சிலிர்த்துப் பறந்து செல்லும் பறவைக் கூட்டமும்
இலேசாய் வெம்மை காட்டும் சிவப்புச் சூரியனுமு;
ஆங்காங்கே பெருகி ஓடும் தண்ணீரும்
சோம்பலுடனே கடல்செல்லும் எருமை ஒன்றும்
என்னை ஒருகணம் ஈர்த்துவிட்டன
சட்டென நினைவு செய்தியதாய் மனதில் படிய
பெருமழை பெய்து ஓய்ந்து விட்டதென்று

2

வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ள
கடுமை ரொம்பவும் தேவையாயிருக்கிறது
மனதை சுருக்கிக் கொண்டு
காற்றை அதிகம் வெளியேவிடாமல்

அந்தத் தேக்கு போலவேதான்
வடுக்களைத் தாங்கிக்கொண்டு
கதவாக அப்புறம் படிகளாக
முதலில் மரமாகப் பின் வாசலாக
ஆனால் மலருக்கு மென்மை அதிகம்
இன்றே இற்றுப்போய் விழுந்து விடுகின்றது
இருந்தும் அதற்கென்று ஓர்
அனாதியான அழகும்
அற்புதமான வாசனையும்

3.
இந்த உலகத்தோடு ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை
முழங்கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு
கைகளை கன்னத்தில் கோர்த்து
ஜன்னல் வழியே பரந்த
வானத்தை வெறித்தபோதும்

உலகம் சலிப்படையச் செய்கிறது
வெளிச்சம் தரும் குழல்விளக்கும்
விளக்கை நாடிச்செல்லும் விட்டில் பூச்சியும்
பூச்சிக்காய் காத்திருக்கும் பெரியபல்லியும்

உலகம் வேண்டவே வேண்டாம்
இன்று செருப்பில் விரல் நுழைக்கும் சிறு குழந்தை
நாளைத் தட்டுத்தடுமாறி கோல் கொள்ளும் கிழவன்

உலகத்தை நான் தள்ளிவிடுகிறேன்
கூட்டம் கூட்டமாய் வண்ணவண்ண மலர்கள்
புயலில் அடியோடு சாய்ந்து கிடக்கும் வாழைத் தோப்புகள்

எப்படியும் காலை புலரும்போது
அமைதியாய் பறந்து செல்லம் கருடன்
ஆர்ப்பரிக்கும் கடல்
ஒளிசிந்தும் நட்சத்திரம்

நான் ஒரு கருடனாக
நான் ஒரு கடலாக
நான் ஒரு நட்சத்திரமாக

அந்த இதழில் ஆர் ராஜகோபலன் கவிதை உருக்கமாக இருந்தது. ஆத்மாநாம் நினைவாகத்தான் அந்தக் கவிதை எழுதப்பட்டிருந்தது. அந்த இதழ் ழ பத்திரிகை என் முயற்சியால் தி நகரில் உள்ள நரேந்திரா பிரிண்டர்ஸ் மூலம் அடிக்கப்பட்டது. அதை அச்சடித்துத் தந்தவர் என் வங்கிக் கிளையில் கணக்கு வைத்திருப்பவர்.

இந்த ‘ழ’ பத்திரிகை தொடர்ந்து வந்திருந்தால் நான் விருட்சம் என்ற பெயரில் உள்ள என் பத்திரிகையைத் தொடர்ந்து நடத்தி இருக்க மாட்டேன். விதி வேறு பக்கத்தில் நகரத் தொடங்கி விட்டது.

(இன்னும் வரும்)

பிறழ்வு ( சிறுகதை ) : ஜீ.முருகன்

அது நடிகை மோனிகா பெலூச்சிதான். ஒரு கட்டிலில் அவள் அமர்ந்திருக்கிறாள். மரக்கட்டிலா இரும்புக்கட்டிலா ஞாபகம் இல்லை. மேக்கப் பூசிய அந்த முகம், உதட்டுச் சாயம் சற்றே கலைந்த உதடுகள், வெறுமையான கைகள், கீழாடை விலகி வெளிர்ந்த தொடையுடன் நீண்டிருக்கும் கால்கள்…
அதற்குக் கீழே அவன் அமர்ந்திருக்கிறான், ஆமாம் கீழேதான்.
அவன் சொல்கிறான், “இப்படியும் சில அழகிகள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் சில நேரங்களில் கொஞ்சம் பகட்டாக தங்களைக் காட்டிக்கொள்கிறார்கள். இதில் தப்பில்லை…”

சற்று தள்ளி முறத்தில் ஏதோ புடைத்துக்கொண்டிருக்கும் அவன் அம்மா சிரிக்கிறாள்.

மோனிகா பெலூச்சியைப் பார்த்து அவன் கேட்கிறான்,

“உங்களை முத்தமிட்டுக்கொள்ளலாமா?”

அவன் அம்மா சற்றே கோபத்துடன் அவனைப் பார்த்துச் சொல்கிறாள், “உனக்கு வெட்கமே இல்லையா… முத்தமாம் முத்தம்…”

மோனிகா பெலூச்சி சிரிக்கிறாள்.

“இவன் ஒரு க்யுட்டான பையன். என்னை தாராளமாக முத்தமிடலாம்.”அவனைப் பார்த்துச் சொல்கிறாள், “பயப்படாதே வா…”

அவன் எழுந்து அவளுடைய நீண்ட தொடை மேல் அமர்ந்து அவளுடைய இடது கன்னத்தில் முத்தமிடுகிறான். அவள் சிரித்துக்கொண்டே முகத்தைத் திருப்பி வலது கன்னத்தைக் காட்டி “இங்கே” என்கிறாள். அதிலும் முத்தமிடுகிறான். பிறகு கீழே நழுவிச்சென்று அவளுடைய தொடைகளை தழுவி அவள் மீதான தனது வேட்கையை வெளிப்படுத்துகிறான்.
அவள் இப்போது படுக்கையில் கால்களை நீட்டி பின்னால் சாய்ந்து உட்கார்ந்திருக்கிறாள். அவன் ஒரு குழந்தையைப் போல அவள் கால்களுக்குப் மேல் மல்லாந்தவாக்கில் படுத்திருக்கிறான்.

இடுப்புக்கீழே தனது விரைப்பை உணர்ந்த அவன் வெட்கத்துடன் கைகளால் அதை மூடுகிறான். மோனிகா பெலூச்சியின் கை அவன் கையை விலக்கிவிட்டு அதைப் பற்ற எத்தனிக்கிறது. ஆனால் எட்டவில்லை. “கொஞ்சம் மேலே வா பையா.” அவன் மேலே அசைந்து நகர்கிறான். இப்போது அந்தக் கை முழுதாகப் பற்றி ஆடையுடன் சேர்த்து அசைக்கிறது…உடைந்து வெளியேறிவிடும் போல ஒரு உணர்வு…
நம் கதாநாயகன் விழித்துக்கொள்கிறார், இடுப்புக்கீழே விரைப்பை உணர்கிறார். கையை வைத்துப் பார்க்கிறார், ஈரம் எதுவும் இல்லை. சங்கடத்துடன் வேட்டியை நன்கு இழுத்துவிட்டுக்கொண்டு சுவர் பக்கம் திரும்பிப் படுத்துக்கொள்கிறார்.

கனவில் மோனிகா பெலூச்சி வந்தது அவருக்கு வியப்பாக இருந்தது. சமீபத்தில் அவளுடைய எந்தத் திரைப்படத்தையும் அவர் பார்த்திருக்கவில்லை. ஐந்தாறு ஆண்டுகளுக்கு முன்’How much to love me?’ பார்த்ததுதான். இரண்டாயிரத்து ஒன்றிலோ இண்டிலோ ‘மெலினா’ படத்தைக் கொடுத்து அலுவலக நண்பர் ஒருவர்தான் அவளை அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார்.பிறகுதான் அவளைக் கவனிக்க ஆரம்பித்தது. சோகம், காமம் , நீண்ட வாழ்வனுபவம் நிரம்பி நிற்கும் ஒரு உயர்ந்தத் தோற்றம்.அவையே அவளை தனித்துக் காட்டியது போலும்.

இது போன்ற திரைப்படங்களை அவர் தேடிப் பார்ப்பது அவருடைய ஐம்பதைக் கடந்த பிறகுதான். மோனிகா பெலுச்சியை அறிமுகப்படுத்திய அலுவலக நண்பர்தான்சில டிவிடிக்களை கொடுத்து பார்க்கும்படி கூற இந்த ரசனைத் தொற்றிக்கொண்டது. பணி ஓய்வுக்குப் பிறகு பொழுதைக் கழிக்கவும் இது பயன்பட்டது. இப்போது மடிகணினியே அவர் துணைவன்.

கதைப் புத்ககங்கள் படிக்கும் ஆர்வமும் சிறுவயதிலிருந்தே உடன் வருகிறது. இப்போதும் நூலகம் போகிறார். நாளிதழ்கள், வார இதழ்கள் படித்துவிட்டு நாவல்கள் சிலவற்றை எடுத்து வந்து அறையில் வாசிக்கிறார்.
தொலைக்காட்சிப் பெட்டி அவரை ஈர்க்கவில்லை. அதனால்வரவேற்பறைக்குச் சென்று அமர்வதைத் தவிர்த்துவிடுகிறார். மேலும் அவருடைய மருமகள் பார்க்கும்தொடர்களும், பேத்தி பார்க்கும் குழுந்தைகளுக்கான சேனல்களும்ஒன்று மாற்றி ஒன்று ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அந்தப் பெட்டியில் செய்திகளுக்கு இடமேது? காலையில் படிக்கும் ஆங்கில நாளேட்டோடு செய்களுடனான அவரது பரிச்சயம் முடிந்து போகிறது.

மடிகணினியில் யூடியூப் விடியோக்கள், முகநூல் பார்ப்பதுண்டு.முகநூலில்விருப்பக் குறிஇடுவதோடு சரி. நல்ல விஷயங்கள் கண்ணில்பட்டால் மற்றவர்களுக்குப் பகிர்வார். அவருடைய முகநூல் நண்பர்கள் வட்டம் அலுவலக நண்பர்கள், சில உறவினர்கள் என மிகச் சிறியது.
சமீப காலங்களாக அவருடை ஆர்வம் நீலப்படங்கள் கொட்டிக்கிடக்கும் இணையதளங்களின் மேல் திரும்பியிருந்தது.

முன்பு எப்போதோ ஒரு முறை பார்த்து வந்தவை இப்போது தினசரி சென்று வரும்பூங்கா போல மாறிவிட்டன. இரண்டு நாட்களுக்கு ஒரு முறையாவது அதற்குள் சென்றுவிடுகிறார். மெல்லத் தலைகாட்டும் அந்த சபலம் பிறகுஉள்ளிழுத்துகொண்டு போய் அடுத்தது அடுத்தது என வெகுநேரம்அவரைப் புரட்டிப்போடத் தொடங்கிவிடுகிறது.
மனைவி இறந்த பிறகான இந்த ஒன்றரை ஆண்டுகளாகத்தான் உடலின் பெரும் தவிப்பை உணர்கிறார். ஒரு பெண் உடலைத் தழுவிக் கொள்ளவும், முலைகளைப் பற்றிக்கொள்ளவும் அவரது உடல் ஏங்கியது. இந்த உணர்வைக் கடப்பதற்கு அவருக்கிருந்த ஒரே வழி இந்த இணையதளங்களுக்கு நடுவே கண்களையும் மானசீகமாக உடலையும் புதைத்துக்கொள்வதுதான்.

இப்படியான கணங்களை கடந்துவிட்டு உடல்வேட்கையை தனது கைகளால் தனித்துக்கொண்டபின் வெகு நேரம் படுக்கையிலேயே படுத்திருப்பார். வெளியே வரவேற்பறைக்குச் சென்று தன் மகனையோ மருமகளையோ பேரக் குழந்தைகளையோ எதிர்கொள்வதில் அவருக்கு தயக்கம் இருந்தது. எங்கே தன் முகமோ உடலோ அதைக் காட்டிக் கொடுத்துவிடுமோ என்றும் அஞ்சினார்.

அது அவருடைய மடிகணினிதான் என்றாலும் எப்போதாவது மகன் கைக்கும் மருமகள் கைக்கும் சென்றுவரக் கூடியதாக இருந்ததால், அந்த வகையான இணையதளங்களைப் பார்த்தபின் அதன் தடங்களை தாங்கி நிற்கும் வரலாற்றுப் பதிவுகளை காலி செய்து வைப்பதில் கனமாக இருந்தார்.
இதுபோன்ற படங்கள் பார்ப்பதிலும் அவருக்குப் பிரத்தேயக ரசனை ஏற்பட்டிருந்தது.அதன் தனித்துவமான கதாநாயகிகள் சிலர் மீது காதல் வயப்படவும் செய்திருந்தார். தேடு பொறியில்அவர்களின் பெயர்களை இட்டு அவர்கள் நடித்த பல வித விடியோக்களை பார்த்து மகிழ்வார்.

வகை மாதிரியில் தேசியக் கொடியைச் சொடுக்குவதன் மூலம் அவர் தேசபக்தராகவும் உருமாறியிருந்தார். தன் இணையின் அனுமதியில்லாமல் கேமராவை மறைத்து வைத்தோ, அனுமதியுடனோ- நம் நேர்மையற்ற ஆண்களால் – எடுக்கப்பட்ட திருட்டு விடியோக்கள் அவரை கவனம் ஈர்த்தன. வெகு தொலைவில் வேறொரு நாட்டில் விரக தாபத்தில் இருக்கும் தன் கணவனுக்காக ஸ்கைபியில்வெப்கேமிரா முன் தன் உடலை திறந்து காட்டிய பெண்களின் விடியோக்கள் – இதையெல்லாம் கூட பதிவேற்றம் செய்வார்களாஎன்ற கேள்வி – அவரை சங்கடப்படுத்தினாலும் விரும்பிப் பார்த்தார்.
லொலிட்டாக்களின்மேல் ஏற்பட்டிருந்த ஈர்ப்பு அவருக்கே வியப்பையும் சங்கடத்தையும் அளித்தது.

பேத்தி வயதில் உள்ள பெண்கள் மேல் அப்படியென்ன மோகம்? இளைஞனாக இருக்கும் போது கூட அவர்கள் மேல்இப்படியான ஈர்ப்பு அவருக்கு ஏற்பட்டதில்லையே. பிறகு இப்போது ஏன்? இந்த பேய் அவரை மட்டும்தான் பிடித்து ஆட்டுகிறதா இல்லை அவர் வயதில் உள்ள மற்ற கிழவன்களையும் விட்டுவைப்பதில்லையா?இதற்கு உளவியல் காரணங்கள் ஏதாவது இருக்குமோ?
சிறுமிகளுக்கு பாலியல் தொல்லை கொடுத்ததாக முதியவர்கள் கைது செய்யப்பட்ட செய்திகளை படிக்கும் போது அவர்களில் தன்னை பொருத்திப் பார்த்துக்கொண்டார். அப்படிப்பட்ட தவறை நாமே செய்துவிடுவோமோ என்றும் அஞ்சினார். பேத்தி வந்து அவரின் கால்களை கட்டிக்கொள்ளும் போது கூட இந்த குற்ற உணர்வு ஏற்படத் தொடங்கியிருந்தது அவருக்கு.

இது போன்ற இணையதளங்களில் மேய்ந்துவிட்டு,உடலும் கண்ணும் சோர படுத்துத் தூங்கிய சில நாட்களின் கனவில், வகைவகையான அம்மண உடல்கள் வந்து அவரையும் சேர்த்துக்கொண்டு விதவிதமாகக் கூடி முயங்கச் செய்தன. நள்ளிரவில் விழிப்புதட்டி எழுந்து உட்கார்ந்துகொள்வார். தமக்கு பைத்தியம்பிடித்துவிடுமோ என்றும்அஞ்சினார்.இப்படியான கனவொன்றில் அவருடைய அலுவலகத்தில் வேலை செய்த இளம்பெண் ஒருவள்வந்தாள். நிஜத்தில் கூச்ச சுபாவமுள்ள அவள்,கனவில்அவரைப் புரட்டி எடுத்துவிட்டாள்.

இதையெல்லாம் சகஜமாக எடுத்துக்கொண்ட அவர் தன் மருமகள் கனவில் வந்த அன்று அதிகமேவெட்கிப் போனார். இரண்டு மூன்று நாள் அவளுடைய முகத்தைப் பார்ப்பதையே தவிர்த்தார். கனவின் இந்த குரூர விளையாட்டை அவரால் தாங்கிக்கொள்ள இயலவில்லை. இதற்கெல்லாம் மடிகணினிதான் காரணமோ என அதைத் திறக்கவே அஞ்சினார். வலிந்து புத்தகங்கள் படிப்பார். வெளியே சென்று யாராவது நண்பர்களைத் தேடிப் போய் பார்த்து அவர்களுடன் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு வீடு திரும்புவார். பூங்காவுக்கு போய் வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பார். பேருந்து நிலையத்துக்குப் போய் ஜனத்திரளுக்குள் தன்னைத் திணித்துக்கொள்வார். கோயில்களுக்குப் போய் சுவாமி தரிசனம் செய்துவிட்டு அங்கேயே நீண்ட நேரம் உட்கார்ந்துவிட்டு திரும்புவார்.
இன்று மோனிகா பெலூச்சி வந்தது இப்படியான எந்த பெரிய மனச்சிக்களையும் அவரில் ஏற்படுத்திடவில்லை.

காலத்தையும் இடத்தையும் கவனத்தில் கொள்ளாத கனவின் பாய்ச்சல்தான் அவருக்கு வியப்பாக இருந்தது. அவள் இந்நேரத்தில் இந்த உலகத்தின் ஏதோ ஒரு இடத்தில் ஒரு படப்பிடிப்பில் இருக்கலாம்அல்லது வீட்டில்தன் கணவனுடனோ, குழந்தைகளுடனோ சாப்பாட்டு மேஜையில் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் அவளை இழுத்து வந்து அவரின் கனவில் புகுத்தி விஷமத்தை நிகழ்த்தியிருக்கிறது இக் கனவு.

படுக்கையைவிட்டு எழுந்த அவர் குளியல் அறைக்குச் சென்று திரும்பி கால்சராயையும் சட்டையையும் அணிந்து கொண்டார். படித்து முடித்திருந்த இரண்டு புத்தகங்களை கையில் எடுத்துக்கொண்டு வரவேற்பறைக்கு வந்தார். சமையல் அறையிலிருந்து வெளிப்பட்ட அவருடைய மருமகள் காப்பி குடித்துவிட்டுப் போகும்படி சொன்னாள். உட்கார்ந்து அக்கடமையை நிறைவேற்றிவிட்டு வெளியில் வந்த அவர்,தெருவில் இறங்கியதும் ஆசுவாசமாக உணர்ந்தார். அங்கே நகர்ந்துகொண்டிருந்த மனிதர்களுடன் அவரும் கலந்தார்.

நூலகத்தில் கவிந்திருந்த அமைதியும், தென்பட்ட மனிதர்களும் வழக்கம் போல ஒரு விநோத சூழலை அவருக்குள் நிறுவினார்கள். வயதான அந்த நூலகப் பணியாளரிடம் தான் கொண்டு வந்திருந்த புத்தகத்தைக் கொடுத்துவிட்டு அலமாரிகளில் தேட சோம்பல்பட்டதால் மற்றவர்கள் திருப்பிக் கொடுத்திருந்தபுத்தகங்களில் இரண்டை தேர்ந்தெடுத்து வாங்கிக்கொண்டார்.

நாற்காலிகளில் புத்தகங்களுடன் சமைந்திருந்தவர்களில் வழக்கமான சிலமுகங்களைக் கண்டார். அங்கே கடைசியாக உட்கார்ந்து படித்துக்கொண்டிருக்கிறானே ஒரு தாடி இளைஞன் எப்போது அவனை அங்கு பார்க்கிறார்.நூற்றாண்டு பல கடந்தாலும் அதே இடத்தில் அவனைப் பார்க்கலாம் போலும்.

மேஜையின் மேல் வகைவகையான இதழ்கள் குவிந்து கிடந்தன. யார் இதையெல்லாம் படிக்கிறார்கள் என்று கேள்வியை எழுப்பும் இதழ்களுக்கிடையே அவருக்கு விருப்பமான வார இதழ்கள் கண்ணில் தென்படுகிறதா என்று பார்த்தார். அவையெல்லாம் அங்கே படித்துக்கொண்டிருந்தவர்களின் கைகளில் இருந்ததால் காலியாக இருந்த ஒரு நாற்காலியில் போய் உட்கார்ந்து கொண்டார். அவருடைய கைகள் எதிரே இருந்தவற்றை கிளறிக்கொண்டிருந்தன.

எதிரே இருந்த சுவரில் – பிடிவாதமாக – மாட்டப்பட்டிருந்த முன்னாள் முதல்வரின் படம் அவர் பார்வையில் பட்டது. அது புகைப்படம்தான் என்றாலும் உதடுகளை செயற்கையாகத் திருத்தியிருந்தார்கள். அது லிப்ஸ்டிக் பூசப்பட்ட மோனிகா பெலூச்சியின் உதட்டை ஞாபகப்படுத்தியது.ஆனால் ஒன்று காமம் இன்னொன்று கபடம் என அவரது மனம் மதிப்பிட்டது. சஞ்ஜை காந்தியின் வாயைப் பெண் குறியோடு ஒப்பிட்டு யாரோ ஒரு எழுத்தாளர் எழுதியிருந்ததாக நண்பர் சொன்னது அவரின் நினைவுக்கு வந்தது. பின்னர் வாய், உதடுகள், நாக்கு, மூக்கு, பெண் உடல் என சிந்தனை சென்றதில் அவருக்கு விரைப்பு ஏற்பட்டுவிட்டது. அத்தனை பேர் புத்தகம் படிப்பதென்ற புனிதக் காரியத்தில் ஈடுபட்டிருக்க அவர் சிந்தனை இப்படி விகாரம் கொண்டதில் வெட்கிப்போனார்.
கடந்த வாரம் கூட இது போன்ற சங்கடம் ஒன்றில் சிக்கியிருந்தார். வெள்ளிக்கிழமை என்பதால் கோயிலில் கூட்டம் அதிகம் இருந்தது. அந்த ஊரில் பெரியப்பெரிய கோயில்கள் பல இருந்தாலும் ஏதோ ஒரு பலனைச் சொல்லி கூட்டத்தைஇச்சோட்டா கோயில் பக்கம் திருப்பிவிட்டிருந்தார்கள்.

சுவாமி தரிசனம் செய்ய நீண்ட வரிசை நின்றிருந்தது. திரும்பிப் போய்விடலாம் என்ற யோசனையை வீழ்த்தி பக்தி உணர்வு வெற்றி கண்டிருந்ததால் அவரும் அந்த வரிசையில் நின்றிருந்தார். ஆண் பெண் பேதமில்லா வரிசை. சுவாமியை நெருங்க நெருங்க அவரின் உடல் எதிரே இருந்த ஒரு பெண்ணின் மேல் அழுந்த, அது நேரம்காலம் தெரியாமல் விழித்துக்கொண்டுவிட்டது. சுதாகரித்துக்கொண்ட அவர் பக்கத்தில் இருந்த தடுப்புகளை கெட்டியாகப் பற்றிக்கொண்டு நகர்வை நிறுத்தினார். அதன் மூலம் கிடைத்த ஒரு அரையடி இடைவெளியை சுவாமி தரிசனம் செய்யும் வரை நிறுவியபடி வந்தார்.‘கோயிலில் போய் இப்படி நடக்குமா? என்ன வெவஸ்தை கெட்ட உடல் இது?’என்ற தன்னையே சபித்துக்கொண்டார்.
புத்தகங்களுடன் நூலகத்திலிருந்து வெளியே வந்த அவர் பூங்காவை நோக்கி நடந்தார்.கூட்டம் கொஞ்சம் அதிகம்தான் என்றாலும் வழக்கமாக உட்காரும் இடம் காலியாகவே இருந்தது. அதில் உட்கார்ந்து வேடிக்கைப் பார்க்கத் தொடங்கினார்.

பெற்றோருடன் வந்தக் குழந்தைகள் அங்கிருந்த விளையாட்டு சாதனங்களில் சறுக்கியும் ஏறியும் குதித்தும் விளையாடிக்கொண்டிருந்தன. பாரிய சரீரம் கொண்ட ஒரு பெண்ணும் சிலரும் உடற்பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள்.
அவரைப் போன்ற வயதானவர்கள் சிலர் தனியாகவும் சிலர் குழுவாகவும் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். வழக்கமாக அவர் பார்க்கும் முகங்கள்தான் அவை. அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் காம இச்சைகளைக் கடந்துவிட்டவர்கள் போலவேத் தோன்றினார்கள். ‘மேலுக்குத்தான் இப்படியா? இல்லை அவர்களுக்குள்ளும் அத்தீ இன்னும் அடங்காமல் கனன்று கொண்டிருக்கிறதா?’ என்று கேட்டு தனக்குள் குழம்பினார். ஆனால் வயதானவர்களின் இத்தேவைசமூக பிரக்ஞைக்கு உறைக்காது போனது ஏன்? இக்கேள்வி பாலை படர்ந்த ஒரு வெறுமையை அவருக்குள் கொண்டு வந்து நிரப்பியது.

தொலைவிலிருந்த மரங்களுக்குப் பின்னால் சில காதல் ஜோடிகள் தென்பட்டனர். அவர்கள் உட்கார்ந்திருந்த விதமும் அசைவுகளும் அவரை சங்கடப்படுத்தியது. ‘பூங்காக்கள், கடற்கரை, திரையரங்கம், பேருந்து என இவர்கள்இச்சையைத் தீர்த்துக்கொள்ள படும்பாடு…கடவுளே இவர்களுக்கு உறுப்புகளைக் கொடுத்த நீ, ஒரு மறைவிடத்தையும் ஒரு படுக்கையைும் கொடுப்பற்கென்ன?’என அவர் மனம் சாடியது.
இருள் கவியத்தொடங்கியதும் வீடு திரும்பினார். அறைக்குள் நுழைந்த அவர் புத்தகங்களை மேஜை மேல் வைக்கும் போது அங்கே மடிகணினி இல்லாமல் இருந்ததைகண்டு திடுக்கிட்டார்.

வரவேற்பறையில் ஷோபாவில் உட்கார்ந்து தன் மருமகள் மடிகணினி ஒன்றைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது அப்போதுதான் பிரக்ஞைக்குள்உறைத்தது. தயக்கத்துடன்சென்று வரவேற்பறையைப் பார்த்தார். ஆமாம், அவளின் கையில் இருந்தது அவருடைய மடிகணினிதான்.
அறைக்குத் திரும்பி வந்த அவர் கட்டிலில் உட்கார்ந்து மேஜையையே உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அந்த வெறுமை அவரைக் கலக்கமடையச் செய்தது.

கடைசியாக அதற்கு முந்தின நாள் இரவுதான் அவர் தன் காதலிகளோடு காமக்களியாட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்தார்.வரலாற்றை காலி செய்தோமா என்று ஞாபகப்படுத்திப் பார்த்தார். இல்லை, அவர் செய்யவில்லை. அவசரமாக குளியல் அறைக்கு ஓடியது ஞாபகத்துக்கு வந்தது. திரும்பி வந்ததும் மடிகணினியை அணைத்துவிட்டு சோர்வுடன் படுத்துவிட்டார்.

கணினியின் தேடுபொறியில் அவள் எதையோ தேடப் போய் ஆண் பெண் உறுப்புகளைக் குறிக்கும் அந்த வார்த்தைகள் தோன்றிவிட்டால்?உள்ளே சென்று வரலாற்றைப் பார்த்துவிட்டால்?

பதற்றத்தில் உடல் வியர்த்துவிட்டது. அவருடைய மடிகணினியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவளுடைய மருமகளின் முகத்தில் எப்படிப்பட்ட உணர்வு நிழலாடியது? பதற்றத்தில்அதை கவனிக்க மறந்தவிட்டார். திரும்பவும் போய் பார்க்கவும் அச்சமாக இருந்தது.
ஆடைகளைக் கூட மாற்றாமல் அதே நிலையில் உட்கார்ந்திருந்தார். இதுவரை சந்தித்தேயிராத வாழ்வின் மிகப்பெரிய ஆபத்துக்கு முன் நின்றிருப்பது போல இருந்தது அவருக்கு.

அவள் பார்த்துவிட்டிருந்தால், அதை கண்டுபிடித்துவிட்டிருந்தால் இனி என்ன? அதன் விளைவுகள் என்னவாக இருக்கும்?

அவர் அறிந்த வரை, இதெல்லாம் சகஜம் என இங்கிதத்துடன் கடந்து போகும் பெண்ணாகவோ,இரக்கம் காட்டும் பெண்ணாகவோ அவளை கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை. நிச்சயம் அவள் ஆத்திரப்படுவாள். ‘என்ன ஒரு வெவஸ்தைக் கெட்ட மனுஷன், அசிங்கம் பிடித்தவன்’ என மனதுக்குள் திட்டுவாள். தன்னிடம் முகம் கொடுத்துப்பேசுவதைத் தவிர்ப்பாள். உணவு பறிமாறும்போது அந்த துட்சம் பாத்திரங்களின் நகர்த்துதலாக,சப்தங்களாக வெளிப்படும். கணவனிடம் சொல்லவும் கூடும். அதைவிட வெட்கக்கேடு எதுவும் இல்லை. அறிவுரை சொல்ல வரமாட்டான் என்றாலும் முன்பு போல அவன் நடத்தை இருக்காது. பேத்தியை அவர் பக்கம் அனுப்பாமல் செய்துவிட்டால்? அதை விட அவமானம் வேறு என்ன இருக்கிறது? ஏன் இந்த அசிங்கத்தை உடன் வைத்திருந்தோம்?இவ்வளவு நாள் கெளரவமாக வாழ்ந்துவிட்டு இந்த அல்ப விஷயத்தில் அவமானப்பட்டு சாக வேண்டுமா?அவர் மனம் தவித்தது.

மேஜைமேல் இப்போது மடிகணினி இல்லாமல் இருக்கும் இடத்தில் கிடத்தி தன் கற்பனையில் புணர்ந்தகாதலிகள் பலர் அவருக்கு நினைவில் தோன்ற,‘தேவிடியாக்கள்’ என வெறுப்புடன் அவர்களைத் திட்டித்தீர்த்தார்.

‘என்ன எழவு இது? இதை எப்படிக் கடக்கப் போகிறோம்? என்ற கேள்விகள் அவரை கூரிய பற்களால் கடித்துத் தின்றுகொண்டிருந்த போது மடிகணினியுடன் அவருடைய மருமகள் உள்ளே வந்தாள்.
அவள்மடிகணினியை மேஜையின் மேல் வைத்துவிட்டுச் சொன்னாள், “ரூம்ல இருந்த கம்ப்யூட்டர் ஒர்க்காவல மாமா. மெயில் கொஞ்சம் பார்க்க வேண்டியிருந்தது.”
அவள் சென்றுவிட்டாள்.

நம் கதாநாயகன் அதே நிலையில் உட்கார்ந்திருந்தார். அவருடையப் பார்வை அந்த சாத்தானையேவெறித்துக்கொண்டிருந்தது. ஆபத்து விலகிய மனதின் கிறுக்கினாலோ என்னவோ, அந்த மடிகணினி,பின்புறத்தைக் காட்டிகுனிந்து படுத்திருக்கும் ஒரு நிர்வாணப் பெண்ணைப் போல அவருக்குத் தோன்றியது.
வலது கை விரல்களை இறுக்கி ஆபாசமாக அசைத்தபடி அவர் சொன்னார், “Fuck…”

0

இனிமை Sweetness அமெரிக்க ஆங்கிலம் : டோனி மார்ரிசான் Toni Morrison – தமிழில் – ச.ஆறுமுகம்.

( அமெரிக்க நாவலாசிரியரான டோனி மார்ரிசான் இலக்கியத்திற்கான அனைத்து அமெரிக்க உயர்விருதுகளையும் 1993ல் இலக்கியத்திற்கான நோபெல் பரிசினையும் பெற்றவர். இதுவரை பன்னிரண்டு நாவல்கள் படைத்துள்ளார். தற்போது மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ள Sweetness சிறுகதை விரிவாக்கப்பட்டு God help the child என்ற பெயரில் நாவலாக வெளிவந்துள்ளது.)

அது என் தப்பல்ல. அதனால் நீங்கள் என்னைக் குற்றம் சொல்லமுடியாது. நான் அதைச் செய்யவில்லை; அது எப்படி நிகழ்ந்ததென்றும் எனக்குத் தெரியாது. என் கால்களின் இடையிலிருந்து அவளை, அவர்கள் இழுத்துப் போட்டு ஒரு மணி நேரத்துக்கும் அதிகமாகியிருக்காதபோதே, ஏதோ தவறு நிகழ்ந்திருக்கிறதென்று எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது. உண்மையிலேயே தவறுதான். நான் பயந்தே போனேன்; அவள் அவ்வளவு கறுப்பாக இருந்தாள். நள்ளிரவு மையிருள் கறுப்பு. சூடானியக் கறுப்பு. நான் மென்னிற மேனியும் நல்ல கூந்தலுமாக, உயர் மஞ்சளென்று சொல்வோமே அப்படி இருக்கிறேன். லூலா ஆனின் அப்பாவும் அப்படியேதான் இருக்கிறார்.

என் குடும்பத்தில் யாரும் மிகச் சிறிதளவிலுங்கூட அந்த நிறத்திற்கு அருகில் கூட இல்லை. நிலக்கரித்தார் தான் அவளுக்கு மிகமிக அருகிலிருக்குமென்று நினைக்கிறேன், ஆனாலும் அவளது தலைமுடி அந்த நிறத்துக்கு ஒத்துப்போவதாக இல்லை. அது வித்தியாசமாக – நீளமாக ஆனால் சுருள்சுருளாக, ஆஸ்திரேலியாவின் நிர்வாணப் பழங்குடிகளின் தலைமுடி போல இருந்தது. அவளொரு ஆதிகாலத் தோற்றத்தின் மீள்பிறப்பு என நீங்கள் நினைக்கலாம், ஆனால், எதன் மீள்பிறப்பு? நீங்கள் என் பாட்டியைப் பார்த்திருக்கவேண்டும்; அவள் வெள்ளை நிறத்தவளாகவே ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டாள்; ஒரு வெள்ளை மனிதரையே திருமணம் செய்தாள்; அவளுடைய எந்தவொரு குழந்தையிடமும் பேசவேயில்லை. எனது அம்மா சித்தி மற்றும் பெரியம்மாக்கள், அவளுக்கு எந்தக் கடிதம் அனுப்பினாலும் அதை, உறை பிரிக்காமல், அப்படியே திருப்பியனுப்பினாள்.

அவளிடமிருந்து எந்தச் செய்தியுமில்லையென்ற செய்தியைக் கடைசிகடைசியாக அவர்கள் தெரிந்துகொண்டதோடு அவள் அப்படியே இருக்கட்டுமென்று விட்டுவிட்டார்கள். அநேகமாக எல்லா முலாட்டோ வகையினர் மற்றும் குவாட்ரூன்களும் – அதையேதான் இன்றளவும் திருப்பிச் செய்கின்றனர் – அவர்களுக்குச் சரியான வகையில் தலைமுடி இருந்துவிட்டால் நடப்பு அப்படியேதான். எத்தனை வெள்ளை மனிதர்கள், அவர்களின் நரம்புகளுக்குள் நீக்ரோ இரத்தத்தைக் கொண்டிருக்கிறார்களென உங்களால் கற்பனைசெய்யமுடிகிறதா? யூகித்துப் பாருங்கள்! இருபது விழுக்காடென்பது நான் கேள்விப்பட்டது. என்னுடைய சொந்த அம்மா, லூலா மாயி கூட மிக எளிதில் வெள்ளை இனமென ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருப்பாள்; ஆனால் அவள் அந்தப் பாதையினைத் தேர்வுசெய்யவில்லை.

அவளின் அந்த முடிவுக்காக, அவள் செலுத்திய விலையை என்னிடம் பின்னாளில் அவள் சொன்னாள். அவளும் எனது தந்தையும் திருமணம் செய்துகொள்வதற்காக நீதிமன்றம் சென்றபோது அங்கே இரண்டு பைபிள்கள் இருக்க, நீக்ரோக்களுக்கான பைபிளில்தான் அவர்கள் கைவைக்கவேண்டியிருந்ததாம். மற்றொரு பைபிள் வெள்ளை இனத்தவருக்கானதாம். மகா பைபிள்! அதை உங்களால் வெற்றிகொள்ள முடியுமா? என் அம்மா, ஒரு பணக்கார வெள்ளையின இணையரிடம் வீட்டுவேலை செய்பவளாக இருந்தாள். அவள் சமைத்த உணவினையே ஒவ்வொரு பொழுதுக்கும் அவர்கள் தின்றனர். குளியல் தொட்டிக்குள் அமர்ந்துகொண்டு அவளை முதுகு தேய்த்துவிடச் சொல்வார்களாம்; வெளியில் சொல்லமுடியாத வேறு என்னென்ன அந்தரங்க வேலைகள் செய்யச்சொன்னார்களோ, அது, அந்தக் கடவுளுக்குத்தான் தெரியும்! ஆனால் அவர்கள் தொட்ட அதே பைபிளை நாங்கள் தொடக்கூடாது.

சமூகக் கூடுகை மன்றங்கள், உள்ளூர் சமுதாய வளாகங்கள், தேவாலயங்கள், மகளிர் சங்கங்கள் மற்றும் நிறவாரிப் பள்ளிகளிலுங்கூட, தோல் நிறத்தைக்கொண்டு – மென்னிறம் அதிகமாக, அதிகமாக நல்லதென – நாங்கள் குழு பிரிப்பது ஒரு மோசமான விஷயமென உங்களில் சிலர் நினைக்கலாம், அப்புறம் எப்படித்தான் நாங்கள் சிறிய அளவிலான ஒரு ஒற்றைப் பெருமையையாவது தக்கவைத்துக்கொள்வதாம்? மருந்துக்கடையில் காறித் துப்புவதை, பேருந்து நிறுத்தத்தில் முழங்கை மூட்டினால் இடிக்கப்படுவதை, வெள்ளை இனத்தவர் முழு நடைமேடையையும் பயன்படுத்துமாறு விட்டுக்கொடுத்துவிட்டு, சாக்கடையில் இறங்கி நடப்பதை, மளிகைக் கடைகளில் வெள்ளை வாடிக்கையாளர்களுக்கு விலையின்றி இலவசமாக வழங்கப்படும் காகிதப் பைகளுக்கு ஒரு நிக்கல் விலைகொடுப்பதிலிருந்தும் தவிர்க்கப்பட நாங்கள் வேறு என்னதான் செய்யமுடியும்? பெயர் சொல்லித் திட்டுவது ஒருபக்கமிருக்கட்டும். அதைப்பற்றியெல்லாம், நான் போதும் போதுமென்கிற அளவுக்கு கேள்விப்பட்டுவிட்டேன்.

என் அம்மாவின் தோல் நிறத்தினால் மட்டுமே, பல்பொருள் அங்காடிகளில் தொப்பிகளை அணிந்து பார்க்கவும், பெண்கள் அறையினைப் பயன்படுத்தவும் அவளை அனுமதித்தனர். அதுபோல எனது அப்பாவும் காலணிக்கடைகளின் பின்புற அறையில் அல்லாமல் முன்புறத்திலேயே, காலணிகளை அணிந்து பார்க்க முடிந்தது. அவர்களில் யாரொருவரும் கூட, தாகத்தால் இறந்துகொண்டிருக்கும் வேளையென்றாலும் `கறுப்பு நிறத்தவருக்கு மட்டும்` என அடையாளமிட்ட குடிநீர்க்குழாய்களிலிருந்து தண்ணீர் குடிக்கமாட்டார்கள்.
அப்படிச் சொல்ல எனக்குப் பிடிக்கவில்லைதானென்றாலும், மகப்பேற்றுக் கூடத்தில் தொடக்கத்திலிருந்தே, குழந்தை லூலா ஆன் என்னைப் பெரும் சங்கடத்துக்காளாக்கிவிட்டாள். அவளுடைய பிறந்த மேனி, எல்லா குழந்தைகளையும் போலவே ஏன், ஆப்பிரிக்கக் குழந்தைகளையும் சேர்த்துத்தான், வெளிறிய நிறத்திலிருந்தது; ஆனால், வேகவேகமாக மாறிவிட்டது. என் கண்ணெதிரிலேயே அவள் நீலக் கறுப்புக்கு மாறியபோது எனக்குப் பைத்தியம் பிடிப்பதாகவே நினைத்தேன்.

ஒரு கணம் பைத்தியமே பிடித்துவிட்டதை உணர்ந்தேன்; என்னவென்றால் – ஒருசில கண்ணிமை நொடிகள்தாம் – அவளுடைய முகத்திற்கு மேலாக ஒரு போர்வையைக் கொண்டுபோய் அழுத்துவதற்குப் போய்விட்டேன். ஆனால், அவள் அந்த பயங்கரமான நிறத்தில் பிறக்காமலிருந்திருக்கக்கூடாதாவென நான் எந்த அளவுக்கு நொந்துகொண்டேனென்ற போதிலும் என்னால் அதைச் செய்யமுடியவில்லை. அவளை ஒரு அனாதை இல்லம் மாதிரியான ஏதாவது ஒன்றுக்குக் கொடுத்துவிடலாமாவென்றும் யோசித்தேன். ஆனால் தேவாலய வாயிற்படிகளில் குழந்தைகளை விட்டுச்செல்லும் அந்த அம்மாக்களில் ஒருத்தியாவதற்கு நான் மிகவும் கலவரப்பட்டுப் போனேன்.

கொஞ்சநாட்களுக்கு முன்புதான், அடர் கருப்புத் தோலுடன் குழந்தை பிறந்ததெப்படியென யாரும் விளக்கம் சொல்லமுடியாத பனி போன்ற வெள்ளைநிற ஜெர்மானிய இணையர் பற்றிக் கேள்விப்பட்டேன். இரட்டைக்குழந்தைகள் – ஒன்று வெள்ளை, மற்றொன்று கருப்பு என்று நினைக்கிறேன். அது உண்மையா என்று எனக்குத் தெரியாது. எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் அவ்வளவுதான். என்னைப் பொறுத்தவரை அவளைப் பராமரிப்பதென்பது ஒரு நீக்ரோ பிக்கானின்னி என் முலைக்காம்பில் பால் உறிஞ்சுவது போலத்தான். வீட்டுக்குச் சென்றதுமே அவளுக்குப் புட்டிப்பால் தொடங்கிவிட்டேன்.
என் கணவன், லூயிஸ், ஒரு சுமைதூக்குபவன்.

அவன் ரயில்வே தடுப்புக்கம்பிகளிலிருந்து மீண்டு இங்கு வரும்போதெல்லாம், எனக்குப் பைத்தியம்பிடித்திருப்பது போலவும் குழந்தை ஜூபிடர் கிரகத்திலிருந்து வந்துள்ளது போலும் பார்த்தான். அவனொன்றும் தன்மூப்புப்பிடித்த ஒரு மனிதனல்லவென்றாலும், அவன், “அட, பாழாய்ப்போன கடவுளே, இது என்ன எழவு?“ எனச் சொல்கின்ற போதெல்லாம், நாங்கள் பிரச்னைக்குள்ளாகியிருக்கிறோமென்பதை, நான் புரிந்துகொண்டேன். அதுவேதான் – அவனுக்கும் எனக்கும் இடையில் சண்டைகளுக்குக் காரணமாயிருந்தது. அது எங்கள் திருமணத்தைச் சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்துவிட்டது. நாங்கள் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு நன்றாகவே சேர்ந்திருந்தோம்; அவள் பிறந்தாளோ இல்லையோ, அவன் என்னைக் குற்றம் சொல்லியதோடு, லூலா ஆனை அந்நியளாகவே கருதியது மட்டுமல்ல – எதிரியாகவே பாவித்தான். அவன் அவளைத் தொட்டதேயில்லை.

நான் வேறெந்த ஆணோடும் முட்டாள்தனமாகச் சுற்றித்திரியவில்லை என அவனை நான் சமாதானப்படுத்த முயலவில்லை. நான் பொய் பேசுவதாக அவன் அவ்வளவு நிச்சயமாகக் கருதினான். நாங்கள் வாதத்துக்கு மேல் வாதம் புரிந்து கடைசியில் அவளுடைய கறுப்பு நிறம் அவனுக்கே அவனுக்கான குடும்பத்திலிருந்து வந்ததுதான் – என்னுடையது அல்லவென்று நான் சொல்லும்போதுதான் அது தீயாகி, அவன் சட்டென்று எழுந்ததோடு அப்படியே கிளம்பிப் போக, நான் குடியிருப்பதற்காக வேறொரு மலிவான இடம் தேடவேண்டியதாயிற்று.

என்னால் என்ன செய்ய முடியுமோ, அதை நான் செய்தேன். வீட்டு உரிமையாளர்களிடம் வாடகைக்கு அறை கேட்டுப் போகும்போது அவளையும் தூக்கிப்போகக்கூடாதென்பதைப் புரிந்துகொள்கிற அளவுக்கு நான் விவரம் தெரிந்திருந்தேன். அதனால் அவளை என்னுடைய பதின் வயது மைத்துனியிடம் கொடுத்துப் பார்த்துக்கொள்ளச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றேன். என்னவானாலும் நான், அவளை அதிகமும் வெளியே எடுத்துச் செல்வதில்லை; ஏனென்றால், நான் அவளைக் குழந்தை வண்டிக்குள் வைத்துத் தள்ளும்போது, ஏதாவது நல்லதாக ஒன்றிரண்டு வார்த்தை சொல்லலாமென, அவளைக் குனிந்து பார்ப்பவர்கள் முகஞ்சுளிப்பதற்குமுன் கத்தவோ அல்லது பின்பக்கமாகத் தள்ளாடவோ செய்துவிடுகிறார்கள். அது நோகடிக்கிறது. எங்கள் நிறம் மட்டும் வேறாக இருந்தால் நான் குழந்தை பார்த்துக்கொள்ளும் செவிலியாகியிருப்பேன்.
கறுப்பு நிறமாக இருப்பதாலேயே – நல்ல மஞ்சள் நிறமென்றாலுங்கூட – நகரத்தின் கண்ணியமான ஒரு பகுதியில் வாடகைக்கு வீடு பெறமுயற்சிப்பதென்பது மிகமிகக் கடினமானதுதான். முன்னர்த் தொண்ணூறுகளில், லூலா ஆன் பிறந்தகாலத்தில், வீடு வாடகைக்குக் கொடுக்க, அப்படியெல்லாம் வேறுபாடுகாட்டுவதற்கு எதிராகவே சட்டம் இருந்ததென்றாலும், பெரும்பாலான உரிமையாளர்களும் அதைக் கருத்தில்கொள்ளவேயில்லை. உங்களை வட்டத்திற்குள் நுழையவிடாமல் வெளியிலேயே நிறுத்துவதற்கு அவர்கள் ஆயிரம் காரணங்களை உருவாக்கினர்.

திரு.லே விளம்பரப்படுத்தியிருந்ததைக் காட்டிலும் வாடகையில் ஏழு டாலர்களைக் கூட்டிவிட்டாரென்பது எனக்குத் தெரியுமென்பதோடு வாடகை கொடுப்பதற்கு ஒரு நிமிடம் தாமதமாகிவிட்டாலும் வலிப்பு வந்த மாதிரி கத்தத் தொடங்கிவிடுவாரென்ற போதிலும் நான் கொடுத்துவைத்தவள்தான்.

என்னை அம்மா என்றோ, மா என்றோ அழைக்காமல் `இனிமை` என்று அழைக்குமாறு அவளுக்கு நான் கூறினேன். அது அதிக பாதுகாப்பானது. அவள் கறுப்பாயிருப்பதும் நான் நினைப்பதுபோல் அவளது உதடுகள் பருமனாக இருப்பதும், அவள் என்னை அம்மா என அழைப்பது மற்றவர்களைக் குழப்பத்திலாழ்த்திவிடும். அதுமட்டுமில்லாமல், நீலச்சாயலில் காக்கைக் கறுப்பு நிறமாக, மாறுபாடாகத் தெரிந்த அவளது கண்களில் சூனியம் மாதிரியான ஏதோ ஒன்றிருப்பதாக வேறு தோன்றியது.

அதனால், நாங்கள் இருவர் மட்டுமேயென நீண்டகாலமிருந்தோம்; கைவிடப்பட்ட மனைவியாகக் காலம்கழிப்பது எத்துணை கடினமானதென்பதை நான் உங்களுக்குச் சொல்லவேண்டியதில்லை. எங்களை அப்படிக்கப்படியே விட்டுவிட்டு விலகிச்சென்றபின்னர், லூயிஸ் சிறிது உறுத்தலாக உணர்ந்திருக்கவேண்டும்; ஏனெனில் ஒருசில மாதங்கள் கழிந்ததும், நான் பணம் அனுப்புமாறு கேட்கவோ அல்லது நீதிமன்றத்தை அணுகவோயில்லாதபோதும் நான் எங்கே தங்கியிருக்கிறேன் என்பதைக் கண்டுபிடித்து, மாதத்திற்கொருமுறை பணம் அனுப்பத் தொடங்கினான்.

அவனுடைய ஐம்பது டாலர் பணவிடைகளும் மருத்துவமனையில் நான் செய்த இரவுப்பணியுமாக எனக்கும் லூலா ஆனுக்கும் நல்வாழ்வுப்பணத்தைத் தந்தன. அது ஒரு நன்மையான விஷயம். அதை நல்வாழ்வுப்பணமெனக் கூறுவதை நிறுத்திவிட்டு என் அம்மா, குழந்தையாக இருந்தபோது அதனை எப்படி அழைத்தார்களோ அந்தச் சொல்லைப் பயன்படுத்தவேண்டுமென நான் நினைத்தேன். அப்போது, அது `நிவாரணம்` என வழங்கப்பட்டது. அந்தப்பெயரே, இருவரும் ஒன்றிணைவதற்கிருக்கும் காலகட்டத்தில் உயிர் மூச்சுக்காகக் குறுகிய காலத்துக்கான ஒன்றாக, நன்றாக இருப்பது போலிருக்கிறது. அதுமட்டுமில்லாமல் அந்த நலத்துறை எழுத்தர்கள் எச்சிலுக்கும் கீழானவர்களாக இருக்கின்றனர். கடைசியில் எனக்கு வேலை கிடைத்து அந்தப்பணம் எனக்குத் தேவையில்லாமற் போகுமளவுக்கு, அவர்கள் ஒருபோதும் பெற்றேயிருக்காததற்கும் அதிகமாக நான் சம்பாதித்தேன்.

அவர்களுடைய கஞ்சத்தனமான ஊதியக் காசோலையில்தான் அவர்களுடைய இழிநிலை நிரம்பிவழிகிறது. அதனால் தான் அவர்கள் எங்களைப் பிச்சையெடுப்பவர்களிலும் கேவலமாக நடத்தினரென நான் நினைக்கிறேன். அதிலும் குறிப்பாக அவர்கள் லூலா ஆனைப் பார்த்துவிட்டு, என்னை ஒரு பார்வை பார்ப்பார்கள், பாருங்கள் – நான் என்னவோ ஏமாற்ற அல்லது அதுமாதிரியான ஏதோ ஒன்றினைச் செய்ய முயற்சிப்பது போல. அப்போது கொஞ்சத்துக்குக் கொஞ்சம் பரவாயில்லாமலாகியிருந்தாலும் நான் மிகவும் கவனமாகவே இருக்கவேண்டியிருந்தது. மிகமிகக் கவனமாக இருந்து அவளை வளர்த்தெடுத்தேன். நான் கண்டிப்புடன், மிகவும் கண்டிப்புடன் இருக்கவேண்டியிருந்தது. பொதுவில், லூலா ஆன் எப்படி நடந்துகொள்ளவேண்டுமென்றும் தலையை எப்படித் தொங்கப்போட்டுக் கொள்வதென்றும் தொந்தரவு ஏற்படுத்தாமலிருப்பது எப்படியென்றும் கற்றுக்கொள்ளவேண்டியிருந்தது.

அவள் தனது பெயரை எத்தனை முறை மாற்றிக்கொண்டாளென்பது எனக்கு ஒரு விஷயமேயில்லை. அவளது நிறமென்பது அவள் எப்போதும் சுமந்தேயாகவேண்டிய சிலுவை. ஆனால், அது என் தவறு அல்ல. என் தவறு இல்லவேயில்லை
ஓ! ஹ்ஹோ, லூலா சின்னவளாக இருக்கும்போது நான் அவளை எப்படி நடத்தினேன் என்பது குறித்து சிலநேரங்களில் எனக்குப் பெருத்த வலி ஏற்படத்தான் செய்கிறது. ஆனால், நீங்கள் ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்; நான் அவளைப் பாதுகாக்க வேண்டியிருந்தது. அவளுக்கு உலகம் தெரிந்திருக்கவில்லை.

அப்படியான தோல் இருக்கும்போது உங்கள் கருத்து சரியாகவே இருந்தாலுங்கூட நீங்கள் அதில் திடமாக இருந்துவிடவோ அல்லது அதனை வெளிக்காட்டிவிடவோ முடியாது. அதுவும் பதிலுக்குப் பதில் பேசியதற்காக, அல்லது பள்ளியில் சண்டையிட்டதற்காக சீர்திருத்தப் பள்ளிக்கு அனுப்பிவிடக்கூடிய சூழ்நிலை நிலவுகிற ஒரு உலகத்தில், கடைசி நபராக பணிக்குச் சேர்க்கப்பட்டு, முதல்நபராக வெளித்தள்ளப்படவிருக்கும் உலகத்தில் முடியவே முடியாது.
அதுபற்றியெல்லாமோ அல்லது அவளது கறுப்புத் தோல் வெள்ளை மனிதர்களை எப்படிப் பீதிகொள்ளச்செய்யுமென்றோ அல்லது நகைக்கச் செய்யுமென்றோ அல்லது விளையாட்டுக்காட்டி ஏமாற்ற முயற்சிக்கவைக்குமென்றோ அவளுக்கு எதுவும் தெரியாது. ஒருமுறை, லூலா ஆனைப்போலவே இருட்டு நிறத்துக்குக் கொஞ்சம் கூடக் குறையாத, பத்து வயதுக்கு மேற்பட்டிருக்காத ஒரு சிறுமி, கூட்டமாக நின்ற வெள்ளைச்சிறுவர்களில் ஒருவனால் தட்டிவிடப்பட்டதையும் அவள் தடுமாறி எழுந்து நிலைநிற்க முயற்சிக்கும்போது இன்னொருவன் அவளின் பின்பக்கத்திலேயே காலால் உதைத்து மீண்டும் அப்படியே குப்புறத் தள்ளியதையும் பார்த்தேன்.

அந்தப் பயல்கள் குனிந்து, வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு சிரிக்கமுடியாமல் சிரித்தனர். அந்தக் கறுப்புச்சிறுமி அங்கிருந்து அகன்றபிறகும், அந்தப் பையன்கள் பெருமிதத்தோடு புளகாங்கிதம் காட்டிக்கொண்டிருந்தனர். நான் பேருந்திலிருந்து சாளரம் வழியாக அதைப்பார்த்தேன்; அப்படியில்லாமல் நான் அந்த இடத்திலேயே இருந்திருந்தால், அந்த வெள்ளைக்கும்பலிடமிருந்து அவளை இழுத்துக் காப்பாற்றியிருப்பேன். தெரிந்துகொள்ளுங்கள், நான் மட்டும் லூலா ஆனுக்குச் சரியாகப் பயிற்சியளிக்காமலிருந்தால், தெருவின் குறுக்காக எப்படிக் கடந்து செல்லவேண்டுமென்பதையும் வெள்ளைப் பையன்களை எப்படித் தவிர்ப்பதென்பதையும் அவள் தெரிந்திருக்கமாட்டாள். ஆனால் அவளுக்கு நான் கற்றுக்கொடுத்த பாடங்கள் பலன் அளித்து, இப்போது நான் ஒரு மயிலைப்போலத் தலைநிமிர்ந்து நடக்குமாறு என்னைப் பெருமைப்படச் செய்திருக்கிறாள்.

நான் ஒரு மோசமான அம்மா இல்லையென்பதை நீங்கள் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும்; என் குழந்தை நோகும்படியான சில விஷயங்களைச் செய்திருக்கலாம் தான்; அது ஏனென்றால், நான் அவளைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளவேண்டியிருந்தது. ஆம் அப்படித்தான். எல்லாமே இந்த நிறப் பிரிவினை, உயர் உரிமையினால்தான். முதலில் அந்தக் கறுப்பு முழுவதையும் கடந்துவிட்டு அவள் யாரென்பதைப் பற்றிக் கருதிப்பார்க்கவோ, வேறு எதைப்பற்றியும் சிந்திக்காமல் அவளை வெறுமனே நேசிக்கவோ என்னால் முடியவில்லைதான்; ஆனாலும் அவளை நான் நேசித்தேன். எந்தவிதப் பிடிப்புமற்ற வெறும் அன்பு. உண்மையிலேயே நான் அப்படி அன்புகொண்டேன். அதை அவள் இப்போது புரிந்துகொள்வாளென நினைக்கிறேன். அப்படித்தான் நான் நினைக்கிறேன்.

இப்போது, கடைசியாக அவளைப் பார்த்த இரண்டு முறையும் நல்ல தெளிவாக இருந்தாள்; துணிச்சலும் தன்னம்பிக்கையும் மிக்கவளாக. அவள் என்னைப் பார்க்க வருகிற ஒவ்வொருமுறையும் எப்படியொரு கறுப்பாக அவள் இருந்தாளென்பதை நான் மறந்துபோகிறேன். ஏனென்றால், அவள் அழகழகான வெள்ளைநிற ஆடைகளை அணிந்து அந்தக் கறுப்பினையே ஒரு அனுகூலமாக மாற்றிக்கொண்டுவிட்டாள்.

வாழ்க்கை முழுவதற்குமாக நான் தெரிந்துகொள்ளவேண்டிய பாடத்தை அவள் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறாள். குழந்தைகளை நீங்கள் எப்படி வளர்க்கிறீர்களென்பது தான் பேசுகிறது. அவர்கள் ஒருபோதும் மறந்துவிடமாட்டார்கள். பிரிந்துசெல்கிற நேரம் வந்ததுமே அவள், அந்த மோசமான அடுக்ககத்தில் என்னைத் தனியாகத் தவிக்க விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிட்டாள். என்னைவிட்டு அவளால் எவ்வளவு தூரம் தள்ளிப்போகமுடியுமோ, அப்படியான ஒரு தூரத்துக்குத் தன்னை முழுவதுமாகத் திரட்டி எழுந்துகொண்டு, கலிபோர்னியாவில் ஒரு பெரிய வேலை கிடைத்துச் சென்றிருக்கிறாள். இனிமேல் என்னைப் பார்க்க அடிக்கடி வரமாட்டாள்; தொலைபேசுவதும்கூட இல்லைதான். ஆனால், அவ்வப்போது என்றில்லை, அடிக்கடி, பணமும் தேவையான பொருட்களையும் அனுப்பிக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளைப் பார்க்காமல் இன்னும் எவ்வளவு காலத்துக்கு இப்படி இருக்கப்போகிறேனென்றுதான் எனக்குத் தெரியவில்லை.
நகரத்திற்கு வெளியே இருக்கின்ற அதிகம் செலவுபிடிக்கின்ற மருத்துவ மனைகளைவிட, இந்த இடம் – வின்ஸ்டன் ஹோம் – எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. இது சிறியது; வீடு மாதிரியானது; செலவும் குறைவு.

இருபத்து நான்கு மணி நேரச் செவிலியர்கள் மற்றும் வாரத்துக்கு இருமுறை வந்து கவனிக்கும் ஒரு மருத்துவர். எனக்கு இப்போது அறுபத்து மூன்று தான் – காடு போய்ச்சேர மிகக் குறைந்த வயது – ஆனால் பற்றிப்பிடித்துக்கொண்ட ஏதோ ஒரு எலும்பு நோயினால் படுத்துவிட்டேன். அதனால் தொடர்ந்து நல்ல சிகிச்சையும் கண்காணிப்பும் அவசியமாகிவிட்டது.

வலி, வேதனை, பலவீனம் எல்லாவற்றையும் விட சலிப்பு தான் மிகக் கொடியதென்றாலும், செவிலிகள் அன்பாயிருக்கிறார்கள். அவர்களில் ஒருத்தி, நான் பாட்டியாகப் போவதைச் சொன்னதும் என் கன்னத்திலேயே முத்தமிட்டுவிட்டாள். அவளுடைய முக மலர்ச்சியும் அவளது வாழ்த்து மொழிகளும் முடிசூடிக்கொள்ளப் போகும் ஒரு நபருக்குப் பொருத்தமானது. லூலா ஆனிடமிருந்து நீலநிறத் தாள் ஒன்றில் எனக்கு வந்திருந்த செய்தியினை அவளிடம் காட்டினேன் – நல்லது, லூலா அதில் மணப்பெண் என்ற பொருளில் `பிரைட்` எனக் கையொப்பமிட்டிருந்தாள். ஆனால், எனக்கு அதிலொன்றும் கவனம் இல்லை. அவளுடைய சொற்கள் கிறங்கவைப்பதாக இருந்தன. “என்னவென்று யூகித்துக்கொள்ளுங்களேன், எஸ் (இனிமை). இந்தச் செய்தியை உங்களுக்குச் சொல்வதில் நான் மிகமிக, மிகமிக மகிழ்ச்சி கொள்கிறேன். எனக்கு ஒரு குழந்தை பிறக்கப்போகிறது. நான் மிகவும், மிகவும் என்றால் இன்னும் மிகவுமான ஒரு பரவசத்திலிருக்கிறேன்; நீங்களும் அப்படியே பரவசமாவீர்களென நம்புகிறேன்.” அவள் குழந்தையை நினைத்துத்தான் பரவசம் கொள்கிறாள், அதன் அப்பாவை நினைத்து அல்லவென்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன்.

அது எப்படி என்றால், அவனைப்பற்றி அவள் எதுவுமே குறிப்பிடவில்லையே! அவளைப் போலவே அவனும் கறுப்பாயிருப்பானோ! அப்படியிருந்தாலும் அவள் என்னளவுக்குக் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. என் சிறுவயதுக்காலத்தைவிட இப்போது எவ்வளவோ மாறியிருக்கிறது. கறுப்பு, நீலக்கறுப்பு எல்லோருமே தொலைக்காட்சி, பண்பாட்டு ஊடகங்கள், கவர்ச்சி இதழ்கள், வணிக விளம்பரங்கள், ஏன், திரைப்பட நடிகர்களில் கூட எல்லாவிடத்திலும் இருக்கிறார்கள்.

உறையில் திருப்புமுகவரி எழுதியிருக்கவில்லை. நல்ல ஒரு நோக்கத்திற்காக, உண்மையில் சொல்லப்போனால் நான் அவளை வளர்த்த அந்த அவசியமான முறைமைக்காக இப்போதும் கெட்ட தாயாகவே, செத்துத்தொலைகிறவரை இப்படியே தான் இருந்தாக வேண்டுமோ! எனக்குத் தெரியும், அவள் என்னை வெறுக்கிறாள். எங்களுக்கிடையிலான உறவென்பது வெறுமே பணம் அனுப்புவதென்பதாகக் கீழிறங்கிப்போனது. அவள் அனுப்புகிற பணத்துக்காக நான் நன்றியோடிருப்பதாகச் சொல்லித்தானாகவேண்டும். ஏனெனில் வேறு சில நோயாளிகளைப் போல, நான் என்னுடைய கூடுதல் தேவைகளுக்காகப் பிச்சையெடுக்கத் தேவையில்லையல்லவா! சாலிட்டேர் தனி விளையாட்டுக்குப் புதிய சீட்டுக்கட்டு வாங்க விரும்பினால் வாங்கிக்கொள்ள முடியும்; லவுஞ்ச் ஓய்வறையில் அழுக்காகிக் கிழிந்துபோன சீட்டுகளைவைத்து விளையாடத் தேவையில்லை. அதோடு, எனது முகத்துக்கான சிறப்பு க்ரீம் வாங்கிக்கொள்ளமுடியும். ஆனாலும் என்னை முட்டாளாக்கிவிட முடியாது. அவள் எனக்குப் பணம் அனுப்புவதென்பது ஒரு வகையில் என்னைவிட்டு விலகியிருப்பதற்கும், அவளிடம் மீதமிருக்கும் சிறிதளவு மனச்சாட்சியின் உறுத்தலைச் சாந்தப்படுத்திக்கொள்வதற்கும் தான் என்பது எனக்குத் தெரியும்.

நான் எரிச்சலில் நன்றியில்லாமல், புலம்புகிறேனென்றால், அதில் பாதிக்கும் மேலான காரணம் அதன் கீழிருக்கும் கழிவிரக்கந்தான். அவையெல்லாம் நான் செய்யாத, அல்லது தவறாகச் செய்த சிறு விஷயங்கள்தாம். அவளது முதல் மாதவிடாயின்போது நான் எப்படி நடந்துகொண்டேனென்பது என் நினைவுக்கு வருகிறது. அவள் தடுமாறியபோது அல்லது ஏதோ ஒன்றைத் தவறவிட்டபோது நான் கத்திக்கூச்சலிட்ட நினைவுகள். உண்மை. நான் மிகவும் குழம்பிப் போயிருந்தேன், அவள் பிறந்தபோது அவளது கறுப்புத்தோல் என்னைக் கவிழ்த்துவிட்டிருந்ததோடு எனக்குத் தோன்றிய முதல் எண்ணம் ……. வேண்டாம். அந்த நினைவுகளையெல்லாம் முழுவதுமாக, நான் துடைத்தெறியவேண்டும். அவற்றை நினைத்துப் பார்ப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. அன்றைய சூழ்நிலையில் அவளுக்கு நல்லனவற்றில் சிறந்தவற்றைச் செய்திருக்கிறேன். என் கணவன் எங்களைவிட்டு ஓடிப்போனபோது, லூலா ஆன் எனக்கு ஒரு பாரமாகவே இருந்தாள். அது கழுத்தை முறிக்கிற ஒரு பெரும்பாரம். ஆனால், நான் அதை நன்றாகவே தாங்கிக்கொண்டேன்.

ஆமாம். நான் அவளிடம் கடுமையாகத்தான் நடந்துகொண்டேன். நான் அப்படித்தான் இருந்தேனென்று நீங்கள் பந்தயம் கூடக் கட்டுவீர்கள். அவள் பன்னிரண்டிலிருந்து பதின்மூன்றாகின்ற போது நான் இன்னுங்கூடக் கடுமையாகத்தானிருந்தேன். அவள் பதிலுக்குப் பதில் பேசினாள்,. நான் சமைத்ததைச் சாப்பிட மறுத்தாள்; தன் தலையைக் குலைத்துக்கொண்டாள். அதை நான் வாரிப் பின்னல் போட்டபோதும், பள்ளிக்குச் சென்றதும் அதைக் கலைத்துக்கொண்டாள். அவள் எப்படியோ போகட்டுமென்று நான் விட்டுவிடமுடியாது. நான் மூடியை இடைவெளியில்லாமல் நன்கு இறுக்கிப் பூட்டியதோடு அவள் எப்படியெல்லாம் பெயர் சூட்டித் திட்டப்படுவாளென்றும் அவளை எச்சரித்தேன். என்னுடைய கற்பித்தல் அவளுக்கு எரிச்சலைக் கொடுத்திருக்கும். பாருங்கள், இப்போது அவள் எப்படி மாறியிருக்கிறாள்? நல்ல வேலையிலிருக்கிற ஒரு பணக்காரப் பெண். நீங்கள் அதை மறுத்துவிட முடியுமா?
இப்போது அவள் கருவுற்றிருக்கிறாள்.

நல்ல நடவடிக்கை, லூலா ஆன். பிள்ளை வளர்ப்பதென்பது வெறுமே கொஞ்சுவதும் காலணி மற்றும் இடைத்துணி மாற்றுவதென நீ நினைப்பாயானால் ஒரு பெரிய அதிர்ச்சி உனக்குக் காத்திருக்கிறது. பெரியதாகவே. நீயும் பெயரில்லாத உன்னுடைய ஆண் தோழன், கணவன், ஆள் – யாராக இருந்தாலும் – கற்பனைசெய்கிறீர்கள், ஓஒஒஹ்! ஒரு குழந்தை! கிச்சிக் கிச்சிக்கூ!

நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். உலகம் எப்படி இருக்கிறது, அது எப்படி இயங்குகிறது என்பதோடு நீங்கள் பெற்றோராகும்போது அது எப்படி மாறுகிறது என்பதையும் நீங்கள் கண்கூடாகக் காணப்போகிறீர்கள்.
நல்ல அதிர்ஷ்டம் கிடைக்கட்டும், கடவுள் குழந்தைக்கு உதவட்டும்.