Category: இதழ் 156

ஒரு பைத்தியத்தின் உளறல் / சிபிச்செல்வன்

உரையாடிக்கொண்டிருக்கிறேன்
மழையுடன்
ரகஸியமாக
அவ்வளவு கிசுகிசுப்பாக

•••
ஒரு பைத்தியத்தின் உளறலைப் போல
பிதற்றிக்கொண்டிருக்கிறது இந்த இரவு
யாருக்கோ ஒரு மெல்லிய விசும்பலைப் போல அது கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது
இன்னும் சிலரின் காதுகளில் ரகஸியமாக ஒரு மௌன மொழி கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது
அது பைத்தியத்தின் மொழியை
நள்ளிரவைப்போல உளறிக்கொண்டிருக்கிறது
•••
உருளைக் கிழங்கு

உருளைக் கிழங்கு எனக் கேட்கிறாள் பணிப்பெண்
அது என்ன?
அது என்ன? என நான் கேட்கிறேன்
பொட்டாட்டோ பொட்டாட்டோ எனக் கேட்கிறாள்
தற்போது
எனக்கு உருளைக் கிழங்கும் தெரியாது
பொட்டாட்டோவும் தெரியாது எனச் சொன்னால்
கேலியாக சிரிக்கிறாள்
இது உருளைக்கிழங்கிற்கும் பொட்டாட்டோவிற்கும் தெரியுமா எனக் கேட்டு
அதிர்ந்து நிற்கிறது
உருண்டு திரண்டு நிற்கிற அந்த காபிநிற
உருண்ட வடிவில் நிற்கிற காய்
ஆமாம்
நீங்கள் அறிவீர்களா?
உருளைக்கிழங்கையாவது
அதனால் போய்க்கொண்டிருக்கிறேன்

உருளைக் கிழங்கு
உருளைக் கிழங்கு எனக் கேட்கிறாள் பணிப்பெண்
அது என்ன?
அது என்ன? என நான் கேட்கிறேன்
பொட்டாட்டோ பொட்டாட்டோ எனக் கேட்கிறாள்
தற்போது
எனக்கு உருளைக் கிழங்கும் தெரியாது
பொட்டாட்டோவும் தெரியாது எனச் சொன்னால்
கேலியாக சிரிக்கிறாள்
இது உருளைக்கிழங்கிற்கும் பொட்டாட்டோவிற்கும் தெரியுமா எனக் கேட்டு
அதிர்ந்து நிற்கிறது
உருண்டு திரண்டு நிற்கிற அந்த காபிநிற
உருண்ட வடிவில் நிற்கிற காய்
ஆமாம்
நீங்கள் அறிவீர்களா?
உருளைக்கிழங்கையாவது
அல்லது
பொட்டாட்டோவையாவது
அறிந்தவர்கள்
சொல்லுங்கள்
பணிப்பெண்ணிடம்
உருளைக்கிழங்கின் குணங்களை
அதன் நிறங்களை
அதன் அதிசயங்களை
அதன் பூர்விகத்தை
அதன் வரலாற்றை
குறைந்தபட்சம் அதன் வாசனையை சொல்லுங்கள்
நான் ரஸித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்
அதுவரை
ஒரு உருளைக்கிழங்கின் மூன்று பக்கங்களை
கூடவே
தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன் மறைந்திருக்கும் ஒன்றை
•••

முகமது பாட்சா கவிதைகள்

1. ஓவியனின் கோடுகள்

கேன்வாசின் மீது தெறிக்கப்பட்ட வண்ணங்கள்
குடிசையின் ஒழுகலாய் வழிந்து நிற்க
சற்றே உற்றுப் பார்க்கிறேன்,
அதில் பாலகியொருத்தி பாழ் சிதைவில் கிடக்க,
சுற்றிலும் யோனியின் உதிரம் கொட்டிக் கிடக்கிறது,
பட்டை தூரிகையெடுத்து நிட்டை கலைக்கிறேன்,
துப்பாக்கிப் பிடித்த ஒருவன் வைத்த பொட்டுகளில்
சிதறிக் கிடக்கின்றன உடற் பாகங்கள்,
ஒன்றிரண்டு கோடுகளால் தூரிகையை அலசுகிறேன்,
நித்திரை கலைந்த சாமியாரின் பின்
ஒரு லார்வாப் புழு அசுரம் எடுக்க ,
காலடியில்
ஆடையிழந்தப் பெண் அழுது கொண்டிருந்தாள்,
தூரிகையை மாற்றி வனங்களை இழுத்தேன்,
இடையில் எவனோவொருவன்
மரங்களை வெட்டிக் கொண்டிருந்தான்,
வானம் வரைந்தேன்
நீலத்திட்டுகளின் ஒழுகலில்
ஓசோனின் ஓட்டை அடைய மறுத்தது,
நதிகளை வரைந்த போதும் ,
வயல்வெளிகள் இரத்தத்திட்டுகளில் இறந்து கிடந்தன.
மூளைக்குள் நெளிந்த நெகிழிக் குழம்பால்…
நான்கைந்து வண்ணங்களை ஒன்றாக்கி வீசினேன்,
போதி மரத்தின் கீழ் பாம்புகள் நெளிந்து கொண்டிருக்க,
புத்தன் எங்கோ சென்று கொண்டிருந்தான்.
அபாரம்! அபாரம்! என்று
எல்லோரும் எழுந்து நின்று கை தட்ட
என் கைகளைச் சாத்தான் முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தான்.


2. பேரம்

பேரம் பேசியும் படியாதவர்கள்
அங்கேயே உட்கார்ந்திருக்க,
படிந்துவிடும் நம்பிக்கையில்
பேசிக் கொண்டேயிருந்தார்கள்,
நுட்பமாகவே நகர்கிறது பேரம்
பிணைத்த சங்கிலிகள்
ஒவ்வொன்றாய் அவிழ்கின்றன,
வெட்கப்படாமல் பேரம் எகிர்கிறது
அவர்களுக்குத் தெரியும்
குதிரைகள் விற்பனைக்கென்று
கடிவாளங்களைக் கழற்றியோட
குதிரைகள் எத்தனிக்கின்றன…
துப்பாக்கிகளின் கண்கள்
தோட்டாக்கள் வழி குறி பார்க்க…
பேரம் பேசியவர்கள்
கை கலப்பில் இறங்கியிருந்தார்கள்,
பேரத்தின் முடிவில் இதுவும் சாத்தியம்,
சந்தைக்கடை முழுவதும் அவர்களையே
வெறித்துக் கொண்டிருக்க.
ஒன்றிரண்டு குதிரைகள் இறந்து கிடந்தன,
அங்குவந்த அதிகாரிகள்
பேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்
கரண்சிகள் இடம் மாறியவுடன்
‘இதெல்லாம் அவர்கள் பிரச்சனை
நமக்கேன் வம்பு’ என்று நகர்ந்துவிட்டார்கள்.
மீண்டும் பேரம் தொடங்கியது…

3. பிழைக் கவிதைகள்

பிழைகளென்றொதுக்கிய
கவிதைகளை
சந்தையில்
விதைத்துவிட்டு வருகின்றேன் ,
ஒவ்வொன்றும், வெவ்வேறு
செடிகளாகவும் மரங்களாகவும்
விளைந்திருக்கின்றன !
பறவைகளும்
அதில் கூடுகட்டி
குஞ்சு பொறித்திருக்கின்றன ,
பறவைகளுக்காக
சில இரைகளும்
இரைகளுக்காகச் சில உயிர்களும்
உற்பத்தியாகின்றன !
வாழ்விடத் தேடல்களின் நிமித்தத்தில்
அவைகள்
என் மேசைகளையும் அபகரிக்க
என்னையும் பற்றிப் படரும்
சில செடி, கொடிகள்
கழுத்தை இறுக்கி
ஒரு மரணத்தை நிகழ்த்துகின்றது ,
பறவைகளின் அலகுகளில்
பேனாவும், எழுதிடச் சில பேப்பர்களும்
எனது மரணத்திற்கான
இரங்கற்பாவை
எழுதுவதற்காக இருக்கலாம் !

4. காகமும் நானும்

அந்தக் காகமும் நானும்
ஒரு வகையில் உறவாக இருக்கலாம் !
நான் தனியென்று தெரிந்து
என் அருகிலேயே நிற்கிறது !
கடலின் சிலிர்த்த காற்றில்
சிறகுகள் அசையும் போதில்,
அவளின் கூந்தல்
நினைவிற்கு வந்து போகிறது !
தலை சாய்த்து பார்க்கும்
அந்த ஓரவிழிப் பார்வையும் கூட,
அவளின் பார்வைதான் !
ஆனாலும்
அவள் காகத்தை விடவும்
சற்று நிறம் கம்மிதான் !
காயம் படுத்தாமல் தலையை
தட்டிவிட்டு முன் நிற்கிறது ,
தலையைக் கலைத்து விடுவதில்
அவளுக்கும் அத்தனை சந்தோஷம் !
வேர்க் கடலையை
ஒவ்வொன்றாய் வீசுகின்றேன்,
தாவி தாவி பிடிக்கின்றது !
ஆனால்
அவள் தூக்கிப் போடுவாள்,
நான்தான் தாவி வாயில் பிடிப்பேன் !
பிரியும் போது
அதன் பார்வையில் சோகம் தெரிந்தது,
அவளுக்குத் தெரியுமாத் தெரியாது
இன்று நான்
அவளோடு இருந்து விட்டுப் போனது !

•••

மரணத் துறை / பாலசுகுமார்

இபோதெல்லாம் அந்த இறங்கு துறை பயத்தையும் அச்சத்தையும் தருகின்ற மரண வாசலாகவே தமிழ் மக்கள் மனங்களில் பதிந்திருந்தது.வேறு வழியின்றி வெளியிடங்களுக்கு போகும் மூதூரார் விரும்பியோ விரும்பாமலோ இந்த வழியயே பயன் படுத்த வேண்டிய ஒரு துயர் மிகு நாட்கள் அவை .தரை வழிப் பாதைகள் இருந்தும் அவை இந்த கடல் வழிப் பாதையயை விட ஆபத்து நிறைந்திருந்தன.

இந்திய இராணுவமும் இலங்கை கடற்படையும் முகாமிட்டிருந்த காலத்தில் ஒரு நாள் திருமலையிலிருந்து புறப் பட்ட போக்கு வரத்து சபை இயந்திரப் படகு ஐந்து மணிக்கு வரவேண்டியது ஆறு மணியாகியும் வந்து சேரவில்லை கடல் சீற்றம் அதிகம் இருந்ததால் கிண்ணியாப் பக்கமாய் போய்ப் படகு இருட்டாகிய வேளையில் இறங்கு துறையயை வந்தடைந்தது.மழையும் தூறலாக காற்றுடன் பெய்ய பயணிகள் பகல் நேரத்திலேயே அச்சத்துடன் கால் வைக்கும் துறை இன்று இன்னமும் அதிகமாக அச்சத்தை ஊட்டியது மழையிலும் கடூர கனத்த முகத்துடன் பயணிகளை சோதனையிட்டுக் கொண்டிருந்தனர் கடற்படையினர்

குழந்தைகளும் பெண்களும் பெரியவர்களுமாக நூற்றுக்கு மேற்பட்டோர் அதில் பயணம் செய்திருந்தனர் நவமும் அதில்தான் வந்திருந்தாண் தாய்மார் படகில் இருந்து குழந்தைகளை இறக்க உதவி செய்தவன் கடைசியாகவே இறங்கினான் கடுமையான விசாரணையின் பின் அவன் அனுமதிக்கப் பட ரஹீம் நானா கடை நோக்கி அவன் நடக்க “மச்சான் வாங்களன் நான் வண்டில் கொண்டு வந்த நான் வண்டில்ல போவம் ” என்று அழைத்தான் சுந்தரமூர்த்தி “இல்ல மச்சான் எனக்கு இஞ்ச எல்லாரும் பழக்கம் ஒரு பயமும் இல்ல ரஹீம் நானா கடையில சைக்கில் இருக்கு நான் அதில் வாறன் ”

“இல்ல மச்சான் இருட்டுப் பட்டிற்று தனிய வாற சரியில்ல கட்ட பறிச்சான் பாலத்தடியில இருக்கிற இந்தியன் ஆமியும் இருட்டு பட்டா கொஞ்சம் முறைப்பான் வா வண்டில்ல போவம் ”

என்று கூப்பிட

“நான் ஒரே போய் வாறதால எனக்குப் பயமில்ல நீங்க போங்க நான் வாறன்”

என்று சொல்லி விட்டு ரஹீம் நானாட கடைக்குள்ள போனான் நவம்

ரஹீம் நானாட கடைக்குள் புகுந்த நவம் கடையின் பின்பக்கம் சாத்தியிருந்த சைக்கிள எடுக்க போக,

ரஹீம் நானா

“தம்பி சுடச் சுட புட்டும் உடன் றால் ஆணமும் இருக்கு சாப்பிட்டு போங்க”

“இல்ல நானா இருட்டாப் போச்சு அம்மா சாப்பிடாம பாத்திற்று இருப்பா”

என்ற நவத்திடம்

“இந்தாங்க இதில் பத்தாயிரம் இருக்கு நெல்லுக் கட்டின காசு அப்பாக்கு குடுக்கணும்”

“சரி வாறன் நானா” என சயிக்கிள தள்ளினான்.

மழை பொட்டுப் பொட்டாய் தூறிக் கொண்டே இருந்தது பக்கற்றுக்குள் இருந்த லேஞ்சை தலையில் கட்டிக் கொண்டு சைக்கிளை மிரிக்க தொடங்கினான் .இரண்டு பக்கமும் சிறிய வீடுகள் அதைத் தாண்ட கரச்சையாய் விரிந்த நிலப் பகுதியை ஊடறுத்து செல்லும் வீதி வேகமாக சயிக்கிளை மிரித்து பாட்சாலை ஏத்தத்தில் ஏறும்போது வாங்கொலி நாலாபக்கமும் ஒலிக்க தொடங்கியது இன்னமும் வேகமாய் சயிக்கிளை மிரித்த அவன் அப்போது பாடசாலை சந்தியயை அடைந்திருந்தான் நேரே போனால் மணல் வீதி இருட்டில் தடுமாறித்தான் விழணும் என்று நினைத்து பெற்றோல் செற் சந்தியால் போய் இணல் வாகையடியயை தாண்டி பால நகருக்குள்ளால போயிரலாம் என்ற எண்ணத்தில் சயிக்கிள திருப்பிய போது நாலைந்து பேர் அவனை வழி மறித்தனர்.அவன் அதை எதிர் பார்க்கவில்லை .

“உன்னில ஒரு விசாரணை இருக்கு வா”

என அவன் சைக்கிளின் காண்டிலை பிடித்து இழுத்து நிறுத்தி இறங்கு என்றனர்.அவன் காலை குத்தி கதைக்க தொடங்கினான்

“என்னில் என்ன விசாரணை எதுவாய் இருந்தாலும் இப்ப வர ஏலாது இருட்டாப் போச்சு நான் வீட்ட போகணும் என்றான்”

நிலமையின் பயங்கரத்தை அவன்

புரிந்து கொண்டான்.அப்போதுதான் பார்த்தான் தன்னுடந் லோஞ்சில் பயணம் செய்த தனக்கு தெரிந்த ஒருவனும் நின்றிருந்தான் .

“என்ன மச்சான் இது நீ சொல்ல்லுடா உனக்கு என்ன தெரியும் தானே”

“இல்லடா ஒரு சின்ன விளக்கம் எண்டு சொல்லுறாங்க மச்சான்”

என்றான்

நவம் சூழலில் உள்ள நிலமை பயங்கரமானது என்பதை உணர்த்தியது ஆனாலும் அவனால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை அவர்கள் நான்கைந்து பேர் கைகளில் துப்பாக்கி வேறு

ஒருவன் நவத்தை பிடரியில் ஓங்கி ஒரு அடி விட்டு இறங்குடா”கனக்க கதைக்காம எங்களுக்கு எல்லாம் தெரியும் என்றான்”

நிலை குலைந்த நவம் கீழே வீழ்ந்தான்

“நான் ஒரு மாஸ்ரர் ”

“படிச்சாக்களத்தாண்டா முதல் முடிக்கணும்”

என்றான் ஒருவன் கீழே விழுந்தவனை அவன் சைக்கில கானுக்குள்ள தட்டி விட்ட அவர்கள் அவனை

“பேசாமல் வா விசாரணை முடிய விட்டிருவம் ”

என்று சொல்லி நாலு பேர் முன்னும் பின்னுமாக நடக்க நடுவில் நவம் இரண்டு பக்கமும் ஆயுதத்தோடு இருவர்.

எதுவுமே செய்ய முடியாதபடி தன் இயலாமையயை நொந்த வண்ணம் நடந்தான் .கோபம் வந்தாலும்அவனால் என்ன செய்ய முடியும்.

கடைசி லோன்ஞ்சுக்கு யார் வந்தவங்க நவம் அதிலதான் வாறன் எண்டவன் என்று ஊரில் விசாரிக்க தொடங்கினார் நவத்தின் தகப்பனார் .சுந்தர மூர்த்தி தான் கண்டதாக சொல்ல ஊரே அல்லோகலப் பட்டது .சேனையூர் முழுவதும் அவன் உறவினர்கள் எல்லோருக்கும் என்ன ஆச்சோ ஏது ஆச்சோ என்ற தவிப்பு .

அதிபர் சேதி அறிந்து நவம் வீட்டில் உடன் ஆசிரியர்களும் வந்திருந்தனர்.கட்டைபறிச்சான் பாலத்துக்கடியில் முகாமிட்டிருந்த இந்திய ராணுவத்திடம் முறையிட அதிபர் தலமையில் ஒரு குழு புறப்பட்டது இந்த இரவு வேளையில் யாரும் மூதுருக்கு செல்வது ஆபத்து .முகாமுக்கு பொறுப்பா இருந்தவன் ஒரு சிங் அவன் கொஞ்சம் மனிதாபிமானம் மிக்கவன் சனத்தோடு நல்லம் .அவன் உடனடியா ஜெற்றி முகாமுக்கும் மூதூர் முகாமுக்கு பொறுபாயிருந்த அதிகாரியுடனும் பேசி உடனடியா தேடும் படி சொல்லியிருக்கு என்றான்.

விடிய விடிய அழுகையும் பயமுமாய் விடிந்தது ஊரில் யாருக்கும் தூக்கம் வரவில்லை.

விடிந்தது பலர் மூதூர் நோக்கி நவத்தை தேடிப் புறப் பட்டனர் .நவத்தின் சைக்கில் ஜெற்றிக்கு போகும் வழியில் கானுக்குள் கிடந்ததாக இந்திய இராணுவ அதிகாரி சொன்னான்.அந்தப் பக்கம்தான் எங்கட இராணுவம் தேடுது என்று விளக்கமளித்தான் அதிபரிடம் அந்த அதிகாரி.

எல்லோரும் அந்தப் பக்கம் குவியத் தொடங்கினர் .

இதனிடையில் இந்திய ராணுவம் பலரை விசாரித்ததில் ஒருவன் தான் கண்டதாக ஒப்புக் கொண்டு வழி காட்டத் தொடங்கியிருந்தான் அவன் காட்டிய வழியில் இராணுவமும் ஊரவரும் திரண்டனர் .அந்த வீதி பழைய இறங்கு துறையில் முடிவடைந்து அது ஆட்கள் இப்போ நடமாடத கண்ணா மரங்கள் நெருக்கமாய் வளர்ந்திருந்தது.

ஒரிடத்தில் அவன் உயிரற்ற உடல் சேற்றில் புதையுண்ட நிலையில் கண்டெடுக்கப் பட்டது.

•••

அன்வர் புஹாரி கவிதைகள்

1.
உண்மை வளர்த்தல்
0
என்னுடைய தாத்தா
மரம் வளர்ப்பது போல மிக நூதனமாக
இந்த உண்மையை வளர்த்துவந்தார்
அதன் உடலில் சிறு துரும்பு பட்டாலும்
தாங்கிக்கொள்ள திராணியற்ற அவர்
இந்த உண்மையை வளர்ப்பது பற்றியும்
உண்மையின் உயிர் பிடுங்கும்
பொய்யின் கொடூரம் பற்றியும்
அவர்தம் பிள்ளைகளுக்கும்
குடும்பத்திற்கும் கற்றுக்கொடுத்தார்

எனது அப்பா
எங்களுடைய வசதிக்காக
இந்த உண்மையை
ஆடு மாடு கோழி வளர்ப்பது போல வளர்த்து
அதன் மேல் ஒரு ஈர்பை
எங்களுக்கு உண்டாக்கினார்
இப்போது நாங்கள் இந்த உண்மையை
ஒரு பிள்ளையை வளர்ப்பது போல
உள்ளங்கையில்
நெருப்புத் தணலை ஏந்துவதைப்போல
மிகக் கவனமாகவும்
மிகக் கடினமாகவும் வளர்த்து வருகின்றோம்
எங்கள் சந்ததிக்கும் அதனை
கட்டாய கடமையுமாக்கியிருக்கின்றோம்
இருந்த போதும்
விழுந்துவரும் ஓசோன் ஓட்டை போல
அழிந்துவரும் இந்த உண்மையின்
எதிர்காலம் பற்றித்தான்
முழுக் கவலையும் எங்களுக்கு

2.
ஆதலால் நாம் தண்ணீரை காதலிப்போம்
0

எனது அப்பாவின் அப்பாவிடம்
மழை இருந்தது
அதையவர்
நாய்க்குட்டி போல வளர்த்து வந்தார்
அப்பாவிடம்
ஒரு கடல் இருந்தது
அதற்கு பூனைக்குட்டி யென்று பெயர்
அவர் காலையது சுற்றிச் சுற்றி வந்தது
அம்மா புளியாணம் காய்ச்சினால்
அது ஆறு போலது ருசித்தது
நான் முங்கிக் குளித்தேன்
அந்த இடம் தன்னை குளம் என்றது
நண்பன் நீச்சல் பழக
ஏரிக்குப் போனான்
என் மனைவிக்கு
நீர்வீழ்ச்சி பிடித்திருந்தது
நேற்று நான் எனது பிள்ளைகளுக்கு
கிணறொன்றை பரிசளித்தேன்
இன்றது அவர்களிடம்
இல்லாமல் போயிருந்தது
நாளை என் பேரப்பிள்ளைகள்
ஒரு மிடர் தண்ணீருக்காக கண்ணீர் சுமந்து
விண்வெளி செல்லும் ஒரு கெட்டகனவை
சூரியன் வந்தென்னிடம் சொல்லிச் சொல்லி
அழத்தொடங்கியது இன்று
ஆதலால் நாம் தண்ணீரை காதலிப்போம்

3.
பொறுமையை தின்றவனின் அருமையான அனுபவங்கள்
O

அம்மாவின் சமையல் குறிப்பின்படி
பொறுமையை
நெய் ஊற்றி
தாளித்துக் கொட்டினாள் மனைவி
நான் அதை
சிறு சிறு பொட்டலங்களாக கட்டிக்கொன்டு
கூடவே
தனிமையெனும் பூனைக் குட்டியொன்றையும்
கையில் பிடித்துக்கொண்டு
காலாற கடலோரம் நடந்தேன்
அங்கு
விளையாடிக் கொண்டிருந்த மீன்கள்
என்னிடம் பசியென்றதும்
என் நிழலை அதற்கு தின்னக் கொடுத்துவிட்டு
மீண்டும்
என்னை மட்டும்
கையில் பிடித்துக்கொண்டு நடந்த நான்
அங்கு
பட்டம் விட்டுக் கொண்டிருந்த
நண்டுகளோடு அமர்ந்து
பொட்டலங்களை பிரித்து
பொறுமையை
அருமையாய் தின்று முடித்ததும்
என்னை தூக்கிக்கொண்டு
குதிரை சவாரி போக ஆயத்தமானது காற்று

4.
கனவில் கணவனாகிய மனைவியொருத்தி பற்றிய
கணவனொருவனின் சில கனவுக்குறிப்புகள்

O

நான் அவளாகவும்
அவள் நானாகவுமாகிய ஒரு கனவில்
வேலை முடிந்து
வீட்டுக்கு வரும்போதவள்
என்னைப்போல
லைட்டாகவோ
ஹெவியாகவோ குடித்திருக்கவில்லை
பின்பு
மூடவுடென்று
மணிக்கொருதரம்
புகைக்கவுமில்லை
கொத்துக் கொத்தாய்
சாப்பாட்டில் முடி கிடக்கின்றதென்று
எரிந்து விழவோ
அல்லது
சோற்றுப் பீங்கானை முகத்தில்
தூக்கி வீசவோ இல்லை
அன்ட்ரோயிட் போனை
படுக்கையறைக்கு கொண்டு வராதவள்
இரவெல்லாம் என்னை
புன்னகையால் குளிப்பாட்டி
ஒரு பூவைப் போல பார்த்துக்கொண்டாள்
மீண்டும்
காலையில் எழுந்து
வேலைக்கு போகும் முன்
ஒரு காபியோடு
இனிப்பான முத்தங்களையும்
அன்புப் பரிசாயெனக்கு தந்துவிட்டுப் போக
மறக்கவுமில்லை அவள்

5.
புனைவுப் பாடம்
0
அறிவை கழற்றிவைத்துவிட்டு
யானையை பறக்கவைத்தல் மிக மிக இலகு
தும்பிக்கையோடு சேர்த்து
அழகான வண்ணத்துப்பூச்சியின் சிறகுகளையும்
நம்பிக்கையோடு இணைத்துவிடலாம்
அது பறக்கும் அழகை படம்பிடித்து
புனைவுக் கதை சொல்ல
பள்ளிப் பிள்ளைகளின்
பாடப்புத்தகத்தில் அச்சடிக்கலாம்
மலர்களிலது போயமர்ந்து
தேனருந்தும் அழகைச் சொல்லி
குட்டி நட்டிகளை குஷிப்படுத்தலாம்
கதைக்குள் போயமர்ந்து
யானை பிடித்து நூலில் கட்டி
பறக்கவிட்டு விளையாடும் சிருசுகளிடம்
பாவமது என்று சொல்லி
ஜீவகாருண்யம் நாம் வளர்க்கலாம்

•••

தாழம்பூ மணம் ( சிறுகதை ) / ஆ.ஆனந்தன்

வானம் கறுத்து வந்து கொண்டிருந்தது.

மழை பெய்யக் கூடிய அறிகுறிகள் தோன்றினாலும், மழைக்கான குளிர் காற்று ஒன்றும் அடிக்கவில்லை. தென் மேற்கு பருவ மழை முடிந்து வட கிழக்குப் பருவ மழை தொடங்கப் போகும் பருவம். மேற்கேயிருந்து வீசும் காற்று கிழக்காக இன்னேரம் மாறி வீசத் தொடங்கியிருக்கவேண்டும். எல்லாம் வேண்டும்தான் எதுவும் நடக்கிறபடி நடப்பதில்லை, காலம் மாறிக் கொண்டிருக்கிறது, அதுபோலவே பருவங்களும் மாறுகின்றன அல்லது தப்பி விடுகின்றன.

கைலாசம் பிள்ளை தலையில் கட்டியிருந்த குற்றாலத் துண்டை அவிழ்த்து தோளில் போட்டுக் கொண்டு வீட்டு நடையை விட்டு இறங்கி வாய்க்காலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார். வாசலில் நின்று “ஏலா நான் வாய்க்காக் கரைக்குப் போயிட்டு அப்படியே தோப்புப் பக்கம் போயிட்டு வர்றேன்” என்று சொல்லிக் கொண்டே பதிலை எதிர்பாராமல் நடக்கத் தொடங்கினார். தலையைத் தூக்கி வானத்தைப் பார்த்தார், மழை வருமோ என்கிற சந்தேகம் இருந்தாலும் வராது என்கிற முடிவெடுத்து வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு நடக்கத் தொடங்கினார்.

வீட்டிலிருந்து இறங்கி தெருவைக் கடந்து சாமிப் பிள்ளை வயலைக் கடந்து வரப்பு வெளியில் நடந்தால் வாய்க்கால் வந்துவிடும். வாய்க்கால் கரையிலிருக்கும் மாமரம் பிள்ளையின் தாத்தா காலத்திலிருந்து காய்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. பச்சரிசிக்காய் என்று சொல்வார்கள். காய் பழுக்காது ஆனால் அப்படியே காயாக சாப்பிட தோதான ஒரு வகை. கடித்து சாப்பிட்டால் கரிச் கரிச்ன்னு சத்தம் கேட்கும் புளிக்காது, சாப்பிட சாப்பிட நன்றாக இருக்கும். மாமரத்துக்கடியில் வந்து நின்றிருந்த கைலாசம் பிள்ளை நினைவுகள் பச்சரிசிக்காயை நினைத்துக் கொண்டு அண்ணாந்து பார்த்தார், ஒரு பூ கூட இன்னும் வைக்கவில்லை, போன வருஷம் சுத்தமாகக் காய்க்கவில்லை, இந்த வருஷம் எப்படியோன்னு நினைத்துக் கொண்டார். வாய்க்காலைத் தாண்டிய வயல் வெளியெங்கும் நெல் தழைத்து தலை சாயத் தொடங்கியிருந்தது. இன்னும் பத்து பதினைந்து நாட்களில் அறுப்புக்கு வந்துவிடும். தண்ணீரை வடிக்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள். ஆனால் வாய்க்காலில் தண்ணீர் இடுப்பு மட்டம் வரை ஓடிக் கொண்டிருந்தது. வாடிப்பட்டி வயல்களுக்காக அணைக்கட்டிலிருந்து திறந்து விட்டிருப்பார்கள். எல்லோரும் ஒரே நேரம் விதைத்து ஒரே நேரம் அறுத்தது போய் இப்படியாகிவிட்டது. பருவம் தப்பி பருவம் தப்பித்தானே விவசாயமே நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

கைலாசம் பிள்ளை இடுப்பில் கையை வைத்துக் கொண்டு வாய்க்கால் தண்ணீரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அந்தப் பக்கம் யாரோ குளித்துக் கொண்டிருக்கவேண்டும், அல்லது துவைத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும் தண்ணீரின் மேல் பரப்பில் சோப்பு நுரை வந்து வந்து போய்க் கொண்டிருந்தது. உதிர்ந்த இலைகள் தண்ணீரின் வேகத்தில் செல்வதைப் பார்த்தால் வாய்க்க்கால் தண்ணீர் கொஞ்சம் வேகமாகத்தான் போய்க் கொண்டிருக்கிறது என நினைத்துக் கொண்டார்.

பிள்ளையின் கவனத்தைக் கலைத்துக் கொண்டு வாய்க்கால் தண்ணீரில் தலையில் புல்லுக் கட்டுடன் சேலையை இடுப்புவரை உசத்திப் பிடித்துக் கொண்டு சுப்பம்மா வந்து கொண்டிருந்தாள். கைலாசம் பிள்ளை கொஞ்சம் தடுமாறி யாரும் வருகிறார்களா என்று ஒரு முறை சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டார்.

கரையேறியவுடன் “என்ன சுப்பம்மா செளக்கியமா?” என்றார்.

“அதுக்கென்ன குறை, நாற்பத்திரெண்டு வயசுல நாலு பெத்துப் போட்டாச்சு, இப்ப சிவனேன்னு கிடக்கிறேன்”

“உங்களுக்கு ஐம்பது இருக்குமா?”

“ஆச்சு சுப்பு நாற்பத்தியொன்பது ஆச்சு”

“என்னய எல்லாம் நினைப்பீகளா?”

“நினைக்காம இருக்க முடியுமா சுப்பம்மா”

“கேட்க சந்தோஷமாகத்தானிருக்கு, இம்…”

”சுப்பு அந்த புல்லுக்கட்டைத்தான் இறக்கி வையேன், சித்த இருந்து பேசிட்டு போவேள்ள”

“அப்புறம் நீங்கதான் தூக்கி விடணும், யாரும் வந்திட்டா பண்ணையார் முகம் கொடுக்காம போயிருவீகளே, நான் என்ன செய்ய”

”இல்ல இல்ல போக மாட்டேன் இறக்கு”

“சரி ஒரு கை கொடுங்க”

கைலாசம் பிள்ளை கை கொடுத்து புல்லுக் கட்டை இறக்க உதவினார். சுப்பம்மா சிரித்துக் கொண்டே இந்தக் கையை அன்னைக்கே கொடுத்திருந்தா நான் நல்லா இருந்திருப்பேன்ல என்றாள். பிள்ளை தலையைத் தொங்க போட்டுக் கொண்டு நின்றார்.

முந்தானையை தனியாகவும், இடுப்புச் சேலையை தனியாகவும் இறுக்கிப் பிழிந்து மீண்டும் சுப்பம்மா போட்டுக் கொள்ள கைலாசம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். சுப்பம்மா கொஞ்சம் வெட்கமாக சிரித்துக் கொண்டாள்.

வானத்திலிருந்து ஒன்றிரண்டு பெரும் தூறல்கள் விழுந்தது.

சரி மழை வர்றதுக்கு முன்னால வீடு போய் சேரணும், ஒரு கை கொடுங்கன்னு சொல்லி புல்லுக்கட்டை தலையில் வைப்பதற்கு தோதாக முந்தானையை சுற்றி தலையில் சும்மாடு வைத்துவிட்டு தயாரானாள். கைலாசம் பிள்ளை புல்லுக்கட்டை இரு கைகளிலும் தூக்கி அவள் தலையில் வைத்துவிட்டார், அது ஒன்றும் அவ்வளவு சுமையாக இல்லை என நினைத்துக் கொண்டார். இரண்டு கைகளாலும் புல்லுக் கட்டை தலையில் தாங்கிக் கொண்ட சுப்பம்மாவின் சிரிப்பில் ஒரு வெட்கம் வந்து மறைந்தது. கொஞ்சம் சிரமப்பட்டுதான் சேலை தலைப்பால் மூட வேண்டியிருந்தது, இப்பொழுது சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் சிரித்துவிட்டு நான் வர்றேன்னு சொல்லிக் கொண்டே, கொஞ்சம் தைரியம் வந்த மாதிரி இருக்கே பண்ணைக்கு என மீண்டும் சிரிப்போடு சொல்லிக் கொண்டே நடக்கத் தொடங்கினாள். கைலாசம் பிள்ளைக்கு அவள் அப்படி சிரிக்கையில் வாய்க்கால் தண்ணீரில் மார்கழி மாசம் முங்கிக் குளிப்பது போல் இருந்தது. சுப்பம்மா நடக்க நடக்க புல்லுக்கட்டிலிருந்தும் அவள் தலையிலிருந்தும் சொட்டு சொட்டாக தண்ணீர் சொட்ட வழியெங்கும் கம்பியில்லா புள்ளிக் கோலம் உருவாகி மண்ணோடு மறைந்தது. கைலாசம் பிள்ளை வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு தண்ணீரில் இறங்கி எதிர் கரை நோக்கி செல்லத் தொடங்கினார்.

வாய்க்காலில் இருந்து ஏறி தோப்பை நோக்கி செல்லத் தெடங்கினார். தோப்பில் மாமரங்களும் தென்னை மரங்களுமாக தோப்பு நிறைந்திருந்தது. எல்லாம் கைலாசம் பிள்ளையின் அப்பா வைத்து பாதுகாத்து கொடுத்துவிட்டுப் போன சொத்து. மாமரங்களில் கவாத்துப் பார்க்க வேண்டும், தென்னையில் களையெடுக்கவேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டு பண்ணைக்காரனை தேடினார், எங்கேயும் காணோம். இந்த மாலை நேரத்தில் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் அவன் இருப்பான். அப்பத்தான் ராவெல்லாம் முழிக்க முடியும் அய்யா என்பான், இது இவருக்கும் தெரியும். மரங்களில் தேங்காயும் இளநீரும் சரியாக இருக்கிறதான்னு பார்த்துக் கொண்டே, தோப்பின் கடைசி எல்லையான வடக்கு எல்லைக்கு வந்து சேர்ந்தார். அங்கேதான் பல வருஷங்களாக இருக்கிறது ஒரு தாழம்பூ புதர். தானாக முளைத்து அடர்ந்து நின்று மணம் வீசும் புதர். நல்லது, விரியன்ன்னு பல இருக்கும்ன்னு ஊரே நம்பினாலும், பெண்பிள்ளைகள் பூப்பெய்தினால், நல்ல நாள், துக்க நாள் என்று எல்லோருக்கும் தாழம்பூக்களை வாரி வழங்குகிற புதர். கைலாசம் பிள்ளையின் தோப்புக்குள் இருப்பதால், அதற்கு பிள்ளைவாள் தாழம்பூப் புதர் என்று பெயர் வைத்துவிட்டார்கள். பெயர்தான் பிள்ளைவாள் தாழம்பூ புதர் ஆனால் ஊரில் யாரும் இவரிடம் அனுமதியெல்லாம் கேட்பதில்லை, இவரும் அதைப் பற்றி எதுவும் நினைப்பதில்லை.

தாழம்பூ மணம் இழுக்க பக்கமாய் போய் நின்று கொஞ்சநேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார், அடியில் தரை தொடும் தூரத்தில் படர்ந்து கிடந்த பூவை மெதுவாக இழுத்துப் பறித்தார். தாள்களை நீக்கிவிட்டு பூவை முகர்ந்து பார்த்தார். மனம் பூ மணத்தில் மயங்க கையில் பூவுடன் வீடு நோக்கி திரும்பத் தொடங்கினார்,

வீட்டுக்குள் நுழைந்தவுடன் “ஏலா இந்தப் பூவை உள்ளே கொண்டு வை, அப்படியே கால் கழுவ தண்ணி எடுத்தான்னு” சத்தமாக கூப்பிட்டார். கையில் செம்புத் தண்ணீருடன் வந்த மீனாட்சி ”இந்தப் பூவை எதுக்கு வீட்டுக்குள்ள கொண்டுவரீக, இது வாசத்துக்கு நல்லதெல்லாம் வரும்பாங்க, அதை அப்படியே தூக்கிப் போடுங்க, போடுறது போடுறீங்க கொஞ்சம் தள்ளிப் போடுங்க”ன்னு சொல்லிக் கொண்டே செம்புத் தண்ணீரை ஒரு வெறுப்போடு சத்தம் கேட்கிற மாதிரி திண்ணையில் வைத்து விட்டு, மோவாக் கட்டையை தோள் பட்டையில் இடித்து வளிப்புக் காட்டிவிட்டு உள்ளே போனாள். போகும் போது “இருந்து இருந்து பொண்டாட்டிக்கு தாழம்பூ வாங்கிக் கொடுக்கிற புருஷன்” நீங்களாத்தானிருக்கும்ன்னு முனகிக் கொண்டே போனாள்.

கைலாசம் பிள்ளை கொஞ்ச நேரம் பூவை கையிலேயே வைத்துக் கொண்டிருந்தார், பூவை மூக்கருகில் வைத்து நன்றாக மூச்சை இழுத்து தாழம்பூ மணத்தை நுகர்ந்தார். மனம் இலேசாக சின்ன சிரிப்புடன் பூவை தன் பலம் கொண்ட மட்டும் வீசி எறிந்தார். தெருவில் விழுந்த பூவை ஒரு நாய் வேகமாக வந்து மோந்து பார்த்துவிட்டு போனது, பிள்ளைவாளுக்கு மீனாட்சியின் ஞாபகம் வந்து போனது.

இன்று சனிக்கிழமை வயல், தோட்டத்திலெல்லாம் வேலை பார்க்கும் வேலையாட்களுக்கு சம்பளம் கொடுக்க வேண்டும். கைலாசம் பிள்ளை பணத்தில் வேட்டியில் சுருட்டி இறுக்கிக் கொண்டு, கையில் குடையுடன் தோப்பை நோக்கிக் கிளம்பினார், வழக்கம் போல் “ஏலா நான் போய் சம்பளம் போட்டுட்டு வந்துருதேன், கொஞ்சம் இருட்டிப் போயிரும்”ன்னு சொல்லிக் கொண்டே வழக்கம்போல் பதிலை எதிர்பாராமல் கிளம்பினார்.

வாய்க்க்காலைத் தாண்டி தோப்பு நோக்கிப் போகும் போதே அங்கே என்ன வேலையெல்லாம் நடக்குதுன்னு பார்த்துக் கொண்டே போனார். தென்னையில் களையெடுத்துவிட்டு காய்களை பறித்துப் போட்டிருந்தார்கள், திங்கக்கிழமைதான் வியாபாரி வருவான், இரண்டு மூன்று பெண்கள் கையில் களைக் கொத்துடன் தென்னை மாமரங்களுக்கு அடியில் களை எடுத்துவிட்டு பண்ணை பிடித்து வைத்திருந்தார்கள். தோட்டத்தை நெருங்கும் பொழுதுதான் கைலாசம் பிள்ளை கண்ணில் சுப்பம்மாவும் வேலை செய்வது தெரிந்தது.

தோப்புக்குள் நுழையும்பொழுதே ”நல்லா கொஞ்சம் ஆழமா பண்ணையை புடிங்கடே மழை பெஞ்சா தண்ணி நிக்கனுமில்ல”ன்னு சொல்லிக் கொண்டே போனார். சுப்பம்மா தலையை தூக்காமலேயே இலேசாக சிரித்துக் கொண்டாள்.

பண்ணைக்காரன் சொல்ல சொல்ல வாரச் சம்பளத்தை எண்ணிக் கொடுத்துக் கொண்டே.”ஏலா சுப்பம்மா அந்தப் பக்கம் போய் கொஞ்சம் தாழம்பூ இருந்தா ஒரு ஈத்து புடிங்கிட்டு வாயேன்” சொல்ல, “ஏன் யாரும் சமைஞ்சிருக்காகலான்னு; சிரித்துக் கொண்டே கேட்டாள்.

”இனிமே நீதான் சமையணும், சொன்னாப் போவியா, கேள்வி கேட்டுட்டு இருக்கா, போலா போய் நல்லதா பறிச்சிட்டு வா, பாத்துப் பறி பூச்சி பொட்டு இருக்கப் போவுது பாத்து நிதானமா பறிச்சிட்டு வா”

எல்லோருக்கும் சம்பளம் போட்டவுடன் அவரவர் கிளம்பிப் போக பண்ணைக்காரன் தலையைச் சொறிஞ்சிக்கிட்டு நின்னான்,”என்னடே உனக்கு கடைக்குப் போக நேரமாச்சா இந்தா கிளம்பு, திங்கக்கிழமை வரைக்கும் தேங்காயெல்லாம் பத்திரமா பாத்துக்க, அளவா குடிச்சுத் தொலை புள்ள குட்டிகளை நினைச்சுக்க, இம் இந்தா கிளம்புன்னு பணத்தை நீட்டினார்”

பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு ஒரு பெரிய கும்பிடு போட்டுக் கொண்டே துண்டை மரத்தில் தொங்கவிட்டுவிட்டு தொங்கிக் கொண்டிருந்த சட்டையை மாட்டிக் கொண்டு ஓட்டமும் நடையுமாக தோப்பை விட்டு வெளியேறினான்.

தாழம்பூ மணம் மூக்கைத் துளைக்க நார் கட்டிலில் உட்கார்ந்து கொண்டே தலையைத் திருப்பிப் பார்த்தார் கைலாசம் பிள்ளை சுப்பம்மா கையில் தாழம்பூவுடன் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள். பிள்ளைவாள் புதிதாகப் பார்ப்பது போல் சுப்பம்மாவை வைத்த கண்ணை திருப்பாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

“இந்தாங்க”ன்னு தாழம்பூவை நீட்டினாள் சுப்பம்மா.

“என்ன சுப்பம்மா எனக்குத்தான தாழம்பூ கேட்டேன், நீயும் தலையில வைச்சிருக்க”

“ஆமா உங்களை மாதிரியே எனக்கும் தாழம்பூ பிடிக்கும்ன்னு தெரியாதா”

“இருபது வருஷம் இருக்குமா”

“இருக்கும், சொல்லும் பொழுதே வெட்கத்துடன் தலையைக் குனிந்து கொண்டே சுப்பம்மா சொல்ல” கைலாசம் பிள்ளை கட்டிலிருந்து எழுந்தார்.

மனசும் உடலும் குளிர மழை பெய்யத் தொடங்கியது.

முகம் தெரியாத அந்த அந்திக் கருக்கலில் ” தாழம்பூ மணந்தது, மீண்டும் மீண்டும் மணந்தது”.

•••

ஆ,ஆனந்தன், 20 & 21, மீனாட்சி நகர், குற்றாலம் சாலை, ஆக்சிஸ் பாங்க் மாடி,

இலஞ்சி – 627805. தொடர்புக்கு : 94431 82582. மின்னஞ்சல்: anandan_50@yahoo.co.in.

முள்ளிக்காட்டு மர்மம் ! / மிஹாத்.

தர்க்கங்களுக்குப் புறம்பான அனுபவங்கள் ஏற்படுத்துகின்ற பரவசங்கள் பற்றி முள்ளிக் காட்டுக் குகையின் கல்வெட்டுகளில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் குறிப்புகளைப் பார்க்காதவருக்கு நமது பூர்வீகம் இலகுவில் புரிந்து விடப் போவதில்லை. வட மாகாணத்தையும் கிழக்கு மாகாணத்தையும் பிரிக்கும் எல்லையாக முள்ளிக்காடு உள்ளது. நான் உயர்தரம் படித்துக் கொண்டிருந்த போது எமது உயிரியல் ஆசிரியர் இக் குகை பற்றி அதிகம் சொல்லியிருக்கிறார். உலகின் மிக அரிதான தாவர இனங்களும் பறவை இனங்களும் அந்த மலைக்காட்டுச் சூழலுக்குள் வாழ்வதாகக் கூறினார். அங்கிருந்துதான் நமது நாகரிகம் தோன்றியதாகவும் கூறினார். இந்தக் குகைப் பிரதேசத்திற்கு நாங்கள் பயணித்த அனுபவங்கள் சுகமானவை.

முள்ளிக்காடானது எண்ணூறு சதுர கிலோமீற்றர் விஸ்தீரணம் கொண்டது. முள்ளிக்காட்டு மலையின் அடியிலிருந்து ஏழு கிலோ மீற்றர் ஆரை கொண்ட சுற்று வட்டாரத்தில்தான் அரிய வகைத் தாவர இனங்களைக் கொண்ட காடு இருக்கிறது. இங்கு ஆயிரத்து அறுநூற்றி ஐம்பத்தேழு வகைத் தாவர இனங்கள் இதுவரை கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளதாக கூறுகிறார்கள். இவற்றுள் சாகியமேத்தி, தறுவாக்கோதி, சிம்புடுவட்டா, சீகிலமுண்டம், தனிதுங்கா, தம்பரமேகா போன்ற உலர் வலயப் பெரும் மரங்களும் சிறுஞ்சிப்புட்டா, தூமேகராளி, துறுஞ்சிக்கையா, துறுத்தியா குறூமி போன்ற புதர்ச் செடிகளும் அடங்கும். மேம்புடுசிங்கான், பூணான்போதி, போண்டுமாவராளி போன்ற படரும் கொடி வகைகளும் இங்கு உள்ளன.

சாகியமேத்தி எனும் பெரும் விருட்சம் அறுபது அடி உயரமும் பனிரெண்டு அடிச் சுற்றுவட்டமும் கொண்ட அளவிற்கு வளரக் கூடியது. இதன் இலைகள் அவரை இனத் தாவரங்களின் இலைபோல இருக்கும். தண்டு முழுவதும் இரண்டு அல்லது மூன்று அங்குலக் கனத்திற்குப் பட்டைகள் இருக்கும். இங்குள்ள ஏனைய பெரும் மரங்களும் இது போன்ற பல்வேறு தனித்துவ அம்சங்களைக் கொண்டிருக்கின்றன. அதிகளவான உலர்ந்த காலநிலையை இப்பிரதேசம் கொண்டிருப்பதனால் இங்குள்ள மரங்களும் ஒரு விதமான உலர்ந்த வெளிப்புறத் தண்டுகளுடன் தோற்றமளிக்கும். புற்களும் புதர்ச் செடி கொடி வகைகளும் கடும் வரட்சிக் காலங்களில் கருகிய நிலையில் காணப்படும். பெரும் விருட்சங்கள் இக்காலத்தில் இலைகளை உலர்த்திக் கொள்ளும்.

முள்ளிக்காட்டுக் குகையும் அதனைச் சூழ்ந்துள்ள பெரும் காட்டு வளமும் உலகின் மனிதாபிமான மனசாட்சியின் முன்பு அறிமுகமாகாமலேயே போய்விட்டது. இந்தக் காடு சூழலியல் ஆராய்ச்சிக்குள் அலசப்பட்ட அளவிற்கு இதன் அரசியல் வகிபாகமானது வரலாற்றில் கணிக்கப்படாமல் போனது துரதிஸ்டம்தான்.

சூழலியல் ஆராய்ச்சி அறிக்கைகளின்படி இந்தக் காடு நான்கு வகையான தாவரப் படைகளினால் சூழப்பட்டிருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. அவை தரைப்படலம், புதர்ச் செடிப்படலம், உள்ளகத் தாவர முகட்டுப் படலம், தான்தோன்றி விதானப் படலம் என்பதாக அறிய முடிகிறது.

இவற்றில் தான்தோன்றி விதானப் படலத்தினை உலர் வலயப் பெரும் காடுகளுக்குரிய சிறப்பம்சமாக ஆராய்ச்சியாளர்கள் வரையறுக்கிறார்கள். தரைப்படலமும் புதர்ச் செடிப்படலமும் எப்போதும் நிழலின் இருள் நிறைந்ததாகவே இருக்கும். இதன் மீது சூரிய வெளிச்சமானது அதிகளவில் படுவதில்லை. அதனால் தரையானது அதிக நாட்களுக்குக் குளிர்மை நிறைந்ததாகவே இருக்கும்.

இந்தப் புதர்ச் செடிப் படலத்தில் பல வகையான உலர் வலயத்துச் செடிகள் செழித்து வளர்கின்றன. இங்கு வளரும் துருத்தியா குறூமியானது அன்னாசி வகைக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்ததாகும். இவற்றின் கனமான மெழுகு போன்ற இலைகள் ஒரு ஜாடியைப் போல குவிந்து இருப்பதனால் மழை நீரைத் தேக்கி வைக்கக் கூடியவையாய் உள்ளன. இவற்றில் சில வகைச் செடிகள் ஏழு போத்தல்களுக்கும் அதிகமான கொள்ளளவு நீரைத் தேக்கி வைக்கக் கூடியவை. இதனால் இங்கு ஒருவித ஒன்றிய உயிரினச் செயல்பாடு உண்டாகிறது. அதாவது சில தவளை இனங்களும் பூச்சியினங்களும் இத் தாவரத்தினை தங்குமிடமாகக் கொண்டிருக்கின்றன.

இன்னொரு புதர்ச் செடியான துறுஞ்சிக்கையாவானது கள்ளிச்செடி இனம் ஆனபோதும் இதன் இலைகள் மெல்லியதாகவே இருக்கிறது. பூச்சிகளைக் கவர்ந்துண்ணும் இத்தாவரத்தின் அழகிய மலரில் முதிர்ச்சியடைகின்ற விதைகள் காற்றினாலும் விலங்குகள் மூலமும் பரம்பலடைகின்றன.

இங்கு உள்ள விதானப் படலமானது முள்ளிக்காட்டின் கூரை போலவே இருக்கிறது. மலைக்கு நெருக்கமான வலயத்தில் காணப்படும் விதானத்தை உருவாக்கியிருக்கும் மரங்கள் சற்று மென்மையானவை. தறுவாக்கோதி, சிம்புடுவட்டா போன்ற இம்மரங்களின் இலைகள் முட்டை வடிவில் அமைந்தவை. விதான வலயத்தின் சுற்று வட்டாரங்களில் மிதமிஞ்சிய தாவர உணவு வகைகள் அளவின்றிக் கிடைப்பதனால் இங்கு அதிகளவான பூச்சியினங்கள் வாழ்கின்றன. அதனால் இப்பூச்சியினங்களை உண்ணும் பாம்புகள், மரத்தவளைகள் போன்ற உயிரினங்களுக்கும் இங்கு குறைவில்லை.

உள்ளகத் தாவர முகட்டுப் படலத்தில் ஓரளவு சூரிய வெளிச்சம் இருப்பதனால் இங்குள்ள தாவரங்கள் வேகமாக வளரும் தன்மையைக் கொண்டுள்ளன. மேம்புடுசிங்கன், பூணாப்போதி போன்ற செடிகள் பனிரெண்டு அடி உயரம் வரை வளரக் கூடியவை. இங்கு ஈர அணுங்குகளும் செந்நிறக் கண்கள் கொண்ட மரத்தவளைகளும் புளுட்டுக் குரங்குகளும் வாழ்கின்றன. ஈர அணுங்குகளின் கொழுப்பை உருக்கிப் பெறும் எண்ணெய்யை மனிதர்களின் ஆண் குறியில் பூசினால் அதிக நேரம் கலவியில் ஈடுபட முடியும் எனும் நம்பிக்கை இங்குள்ள மக்கள் மத்தியில் நிலவுவதனால் இந்த விலங்கினம் வேட்டையாடப்பட்டு வருகிறது. இதனால் இன்று இக்காட்டில் மிகக் குறைவான அளவிலேயே ஈர அணுங்குகள் உள்ளன.

விதானப் படலத்திற்கு மேலாக வளரும் தான்தோன்றிப் படலமானது முள்ளிக்காட்டின் வடமேல் பகுதியிலேயே அதிகம் உள்ளது. மிகவும் குறைந்த அளவிலான பெரிய மரங்களே இதில் அடங்குகின்றன. நாற்பத்தைந்து தொடக்கம் ஐம்பத்தைந்து யார் நீளம் வரை இவை வளர்கின்றன. சில மரங்கள் இந்த அளவையும் விட உயரமாகவும் வளர்ந்திருக்கின்றன. சாகியமேத்தி போன்ற மரங்கள் இந்த வலயத்தில்தான் உள்ளன. இந்த மரங்களுக்கு சிறந்த வெப்பநிலையும் கடும் காற்றும் வசதியானவை. இங்கு கழுகுகள், வண்ணத்துப் பூச்சிகள், வௌவால்கள் மற்றும் குரங்குகள் போன்றவை அதிகம் வாழ்கின்றன.

செப்டம்பர் மாதத்திலிருந்து ஜனவரி வரை இங்கு அதிக மழைவீழ்ச்சி இருக்கும். இக்காலங்களில் இந்தப் பிரதேசம் எழில் மிக்க பசுமை வனமாகக் காட்சியளிக்கும். காட்டு வெள்ளம் இவ்வனப் பிரதேசத்தை ஊடறுத்துச் சென்று பண்ணையாற்றில் கலந்து நரியோடை வழியாக கடலில் சேரும். இக்காட்சியினை முள்ளிக்காட்டு மலையின் உச்சியிலிருந்து பார்க்கும்போது பரந்த நீரில் நாமும் ஒரு கல்லில் மிதந்து கொண்டிருப்பது போலிருக்கும். கண்ணுக்கெட்டிய தூரத்தில் குமுறிக் கொண்டிருக்கும் நீலக்கடல் தட்டையான திரையின் கரையில் நெழியும் ஓவியம் போலிருக்கும். கண்களை நிறைக்கும் இந்த இரட்டிப்புப் பேரானந்தம் எல்லோருக்கும் கிடைப்பதற்கரிய அனுபவம்தான்.

மாரிகாலத்தில் பறவைகள் இங்கு வருவதேயில்லை. சாதாரணமாகக் காகங்களும் சில வகைக் குருவியினங்களும் மீன்கொத்திகளும் மட்டுமே மாரிகாலத்தில் பறந்து திரிய முடியாமல் மரக்கிளைகளில் ஒதுங்கியபடியிருக்கும்.

மழை காலத்தில் முள்ளிக்காட்டு மலையில் ஏறுவது சிரமம். மலை முழுவதும் பாசி படர்ந்து எங்கும் கடும் பச்சை நிறமாகக் காட்சியளிக்கும். அது கடுமையாக வழுக்குவதனால் மழைக்காலத்தில் யாரும் ஏற முயற்சிப்பதில்லை. அசட்டுத் தீவிரம் நிறைந்தவர்களுக்கு அதுவொரு பொருட்டல்ல. மலையின் அடிப்பாகத்தைச் சுற்றியிருக்கும் தரையில் மாரிகாலத்தில் தண்ணீர் தேங்குவதனால் இந்தப்பகுதி சதுப்பு நிலம் போல மாறி விடும். அதனால் மாரிகாலத்தில் மலையடிவாரத்தை நெருங்குவது ஒரு வீரதீரச் செயல்தான். பொதுவாக இங்கு விஜயம் செய்ய கோடைகாலமே சிறந்ததென ஒரு அபிப்பிராயம் இருக்கிறது.

இயற்கையைப் பலரும் அழிக்கும் இக்காலத்தில் பூமி வெப்பமடைவதனாலும் மனிதர்களின் அத்துமீறல்களினாலும் இயற்கை வளமான தாவரங்களும் விலங்குகளும் அழிந்து வருகின்றன. முள்ளிக்காட்டினைச் சூழ்ந்துள்ள வனப்பகுதிகள் காலநிலை மாற்றத்தினாலும் ஆட்சியாளர்களினாலும் ஆயுததாரிகளினாலும் பல்வேறு நியாயங்களின் அடிப்படையில் அழிக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது. இந்த நடவடிக்கைகள் இந்த மண்ணில் வாழ்ந்து வரும் மக்களுக்கு பல்வேறு வகையான சுற்றுச் சூழல் பாதிப்புகளை உருவாக்கியது. இங்குள்ள மக்களின் நல்வாழ்வினுள் நிலவிய பேரமைதியை ஆதிக்கத் தரப்புகளின் செயலானது சீர்குலைக்காமல் இருக்கவில்லை.

முள்ளிக்காட்டு வலயத்து மக்கள் கரையோரங்களை அண்டியே வாழ்வதனால் இயற்கைச் சூழல் மீதான அழிப்பும் காலநிலை மாற்றங்களும் இங்கிருந்த இயல்பு வாழ்வில் பாதிப்புகளை உருவாக்கியது. இதனால் விலங்குகளினதும் தாவரங்களினதும் சீரான உயிரியல் பல்தன்மையானது நெருக்கடி மிக்கதாய் மாறியது. மனித அத்துமீறல்களால் இங்கு அச்சுறுத்தலுக்குள்ளாகியிருக்கும் உயிரினங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டிய அவசரத் தேவைகளை அதிகாரத் தரப்புகள் உணராமல் இருப்பதானது அவர்களின் இயற்கை விரோத நிலைப்பாட்டையே காண்பிக்கிறது.

ஆனாலும் சுயாதீனமான சுற்றுச் சூழல் தொண்டுப் பணியாளர்கள் இதில் அக்கறை செலுத்தி வருவது ஓரளவு திருப்தியளிக்கிறது. இந்தத் தொண்டுப் பணியாளர்கள் கிரமமாக இக்காட்டின் புவியியல் தன்மையையும் தாவர வகைமைகளையும் இங்குள்ள விலங்குகள் மற்றும் பறவையினங்களையும் தமது கண்காணிப்பு வளையத்துக்குள் கொண்டு வந்து அவற்றின் இயல்பான தன்மைகளைப் பாதுகாக்க முயற்சியெடுத்து வருகிறார்கள்.

அந்த வகையில் முள்ளிக்காட்டு வனப் பகுதிக்குள் அவதானித்துப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள பறவை இனங்கள் 363. இவற்றில் 143 வகைப் பறவை இனங்கள் இந்தப் பிராந்தியத்துக்குரிய பூர்வீகச் சான்றுகளைக் கொண்டவை. 119 வகைப் பறவை இனங்கள் பங்களாதேஷ், பப்புவாநியூகினி, அவுஸ்திரேலியா போன்ற பிரதேசங்களிலிருந்து இடம்பெயர்ந்து வருபவை. இடம்பெயர்ந்து வரும் இப்பறவை இனங்கள் இங்கு தங்கியிருக்கும் காலப்பகுதியில் முட்டையிட்டு அடைகாத்து, குஞ்சு பொரித்து சிறிது காலத்தின் பின்னர் தமது சொந்த இடங்களுக்கு புதிய சந்ததிகளுடன் திரும்பிச் செல்கின்றன. இங்கு அவதானிக்கப்பட்டுள்ள 101 வகையான பறவை இனங்கள் நிரந்தரமாகத் தங்குமிடமற்ற அலைவுக்குரியவையாகும்.

பறவைகளின் ஆராய்ச்சிகளுக்காகவே தனது வாழ்நாளின் பெரும் பகுதியைச் செலவிட்ட தயானந்த அதுரலியவின் Green heaven in danger எனும் ஆராய்ச்சிக் குறிப்புகளில் உள்ள தகவல்களின் அடிப்படையில் காலநிலை மாற்றங்களினாலும் போர் அனர்த்தங்களினாலும் முள்ளிக்காட்டு வனப்பகுதியில் அருகி விட்ட பறவை இனங்களின் பட்டியல் இது.

* வள்ளிக்கோழி – பழுப்பு நிறத்தில் கறுப்பு நிறப் புள்ளிகளும் வெள்ளைப் புள்ளிகளும் கொண்ட பறவையினம். குறுகிய தூரத்திற்கு மட்டும் பறக்கக் கூடியது. பற்றைகளுக்குள் கூடு கட்டி வாழும்.

* காட்டுச்செங்காடை – இறக்கைகளில் சிவப்பும் மஞ்சளும் கலந்திருக்கும். உடலின் கீழ்ப்பாகம் கறுப்பாக இருக்கும். சீகிலமுண்டம், தம்பரமேகா போன்ற மரங்களில் மட்டுமே தங்கி வாழும்.

* மோகினிப்புறா – இறக்கைகளும் நெஞ்சுப்பகுதியும் சாம்பல் நிறமாக இருந்த போதும் கழுத்தும் தலைப்பாகமும் மஞ்சள் நிறத்திலிருக்கும். சொண்டு சற்று நீண்டிருக்கும்.

* பச்சைக்கன்னி – பச்சைத் தலையும் மஞ்சள் வயிற்றுப்புறமும் கொண்ட கொக்கு வகையினம். ஓடைகளிலுள்ள மீன்களையும் புழுக்களையும் தின்று வாழும்.

* சிறுஞ்சிக்கிளி – வண்ணமயமான கிளியினம். பச்சை, சிவப்பு மற்றும் நீல நிறங்களைக் கொண்ட பறவை. சிம்புடுவட்டா மரங்களிலுள்ள பொந்துகளில் வாழும்.

* நீலநாரை – பச்சையும் சாம்பல் நிறமும் தலையில் இருக்கும். நீல நிற இறக்கையில் மஞ்சள் புள்ளிகள் தென்படும். நீண்ட சிறகுகளைக் கொண்டது.

* தும்பிக்குருவி – கரும்பச்சை உடலும் சிவப்புத் தலையும் வயிற்றில் வெள்ளை நிறமும் கொண்ட சிறிய பறவையினம். அடர்ந்த பற்றைகளாய் உள்ள செடிகளுக்குள் கூடு கட்டி வாழும்.

* முடுக்குஆந்தை – மேற்புற இறக்கைகள் கறுப்பாக இருக்கும். வயிற்றுப்புறம் மஞ்சள் நிறத்தில் காணப்படும். செந்நிறக் கண்களைக் கொண்டது.

இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு வரை புராதன முள்ளிக்காட்டு நகரம் எண்பது வீதமான காடுகளால் சூழப்பட்டதாகவே இருந்திருக்கிறது. மெமூனாவின் ஆட்சிக் காலம் தவிர்த்து இப்பிரதேசத்தை இறுதியாக ஆண்ட மன்னனின் காலம் வரைக்கும் இப்பிரதேசத்தின் இயற்கைப் பல்வகைத் தன்மையும் மக்களுக்கிடையிலான சௌஜன்ய நிலையும் பாதுகாக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது.

இந்தப் பெரும் நிலப்பரப்பை ஐரோப்பியரின் துணையுடன் பெரும்பான்மையினர் கைப்பற்றியதன் பின்னர்தான் அனைத்தும் உருக்குலையத் தொடங்கியது. அந்த ஆட்சி நிருவாகங்களில் ஏற்பட்ட பாரபட்சங்கள் சிறுபான்மையினரை மிகுந்த வெறுப்புக்குள்ளாக்கியது. இதன் மூலம் உருவான உள்நாட்டுப் போரினாலும் அபிவிருத்தி என்ற பெயரில் இடம்பெற்ற சுற்றுச் சூழல் கொள்ளைகளினாலும் முள்ளிக்காடு கடும் பாதிப்புக்குள்ளானது. தற்போது இங்குள்ள காடானது பதினைந்து வீதமாகி அழியும் நிலையில் இருக்கிறது.

ஆயுதமேந்திய இரண்டு விதமான ஆதிக்கத் தரப்புகளினாலும் காவலரண்களுக்காகவும் கட்டட நிர்மாணங்களுக்காகவும் பெரும்பகுதிக் காடுகள் அழிக்கப்பட்டன. காவலரண் என்ற போர்வையில் திருட்டு மர வியாபாரமும் பிரமாண்டமாக இடம்பெற்றதனால் வனப்பு மிக்க முள்ளிக்காடு தனது அடர்ந்த பசுமையை இழந்தது.

அதேபோன்று இராணுவத்தின் பாதுகாப்புக் காரணங்களுக்காக ஏராளமான விருட்சங்களும் கொடிகளும் பற்றைகளும் கனரக இயந்திரங்களினால் நிர்மூலமாக்கி தீயிட்டு எரிக்கப்பட்டது. ஆனாலும் விமானக் குண்டு வீச்சுகளின் மூலம்தான் மிக அதிகமான மரங்கள் அழிந்தன.

முள்ளிக் காட்டுக்கு மக்கள் மத்தியில் இன்னொரு பெயருமுண்டு. அது மெமூனா மலைக்காடு என்பதாகும். இந்தப் பெயர் வரக் காரணம் ஏன் என்பது பற்றிய ஆராய்ச்சி இன்னும் முற்றுப் பெறவில்லை. ஆனாலும் பல்வேறு வகையான வாய்வழிக் கதைகளும் சில வரலாற்று ஆதாரங்களும் இருப்பதாக இப்பிரதேச மக்கள் நம்புகிறார்கள். ஆப்பிரஹாமின் எழுனூற்றைம்பதாவது பரம்பரையில் வந்த மெமூனா எனும் பௌராணிகப் பெண்ணரசி கிழக்காசியாவுக்கான மதம் பரப்பும் பயணத்தில் இந்தக் கடல் வழியாக வந்தபோது தனது மரக்கலத்தில் ஏற்பட்ட பழுதின் காரணமாக இங்கு ஒதுங்க வேண்டியேற்பட்டது.

நீண்ட காலம் இங்கு தங்கிய மெமூனா இங்கிருந்த சுதேசிப் பெண்களைத் தனது சூட்சுமமான பௌராணிகப் போதனைகள் மூலம் விரைவாக மதமாற்றம் செய்தாள். இது அவளது ராணித்தந்திரத்தின் முதல் அணுகுமுறையாகும். மதம் மாறிய பெண்கள் மூலமாக தனது ஒவ்வொரு காரியங்களுக்குமான பொறிகளை விதைத்தாள்.

ஆண்களை மதம் மாற்ற எடுத்த முயற்சிகள் பலனளிக்காததினால் அடுத்த கட்டமாக மதம் மாறிய பெண்களின் கட்டளைகளுக்கு இணங்க மறுத்த ஆண்களுக்கு கலவி தடை செய்யப்பட்டது. இதன்போது பெரும் கலவிப் பஞ்சம் ஏற்பட்டது. பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்குமிடையில் விரிசல்கள் உண்டாகியது. இது வேறொரு உறவுப் பாரம்பரியத்தை உருவாக்கத் துணைபோனது. அங்கு ஒருபாலுறவு தழைத்தோங்கத் தொடங்கின. பிறப்பு வீதம் குறைந்து போனதால் நாளடைவில் மக்களின் தொகையில் வீழ்ச்சியேற்படும் அபாயம் உருவானது. இந்த நிலைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க முடிவெடுத்தாள் மெமூனா.

அப்போது கடும் பெண்ணுடல் பசியில் அலைந்த ஆண்களைப் பார்த்து அவள் ஒரு அறைகூவல் விடுத்தாள். தனது கொள்கைகளை முதலில் ஏற்றுக் கொள்பவர்களுக்கு முன்னுரிமை அடிப்படையில் தனது எழில் மிகு மேனியைக் கலவிக் களிப்புக்கென பகிர விரும்புவதாக அறிவித்தாள். அந்தத் தருணத்தில் அங்கிருந்த ஆண்கள் எல்லோரும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு மதம் மாறிக் கலவி கொள்ள ஆயத்தமாகினர்.

இக்காலப் பகுதியில் மெமூனாவின் தந்திரத்தினால் இருபதினாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட ஆண்கள் மதம் மாறினர். இதன் பின்னர் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்குமிடையில் புரிந்துணர்வு ஏற்பட்டு விட அவர்கள் அனைவரும் தம்மை ஆளும் பொறுப்பை மெமூனாவிடம் ஒப்படைத்தனர்.

மதத்தினை ஒரு சுரண்டல் கருவியாகவும், கலவியை அங்கிருந்த மக்களை அடிமைப் படுத்தும் சாதனமாகவும் பயன்படுத்திய மெமூனாவின் திட்டம் வெற்றி பெற்றது. இதனால் முள்ளிக்காட்டின் வளங்கள் முழுவதையும் சுரண்டிக் கொள்ளையிடும் அதிகாரம் அவளிடம் வந்து சேர்ந்தது. பின்னர் அவளது தூர தேசத்திலிருந்து வளங்களைக் கொள்ளையிடும் நிபுணர்கள் வரவழைக்கப்பட்டனர். இங்கிருந்த வளங்களைச் சட்டபூர்வமாக அவர்கள் தமது சொந்த நாட்டிற்குக் கொண்டு செல்லத் தொடங்கினர்.

முள்ளிக்காட்டை ராசதானியாகக் கொண்டு மெமூனா நெடுங்காலம் ஆட்சி செய்தாள். அவளது அரியணையின் மாளிகையே இன்று மெமூனா மலைக்காடு என அழைக்கப்படுகிறது.

மெமூனாவின் ஆட்சிக் காலத்தில் நிலவிய பல்வேறு நிகழ்வுகளும் இங்குள்ள மலைக்குகையில் சிற்பங்களாகவும் கல்வெட்டுகளாகவும் குகையோவியங்களாகவும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தக் கல்வெட்டுகளில் இங்கிருந்த மக்களின் தொன்மையான பண்பாட்டுச் சாரங்களை அறிந்து கொள்ளலாம். இதிலுள்ள மொழியின் மூல அம்சங்களை ஆய்வு செய்து பெறப்பட்ட நேர்த்தியான நவீன மொழிபெயர்ப்புகள் சில :

* உடலின் பரவசங்களில் இருந்துதான் ஆன்மீகம் முளைக்கிறது. சமயங்களின் குறுகலான சட்டகங்களுக்குள் உடலை அடைக்க முடியாது.

* தியானமும் அமைதியும் சடங்குகளில் இல்லை. மனங்கள் லயித்து அவயவங்கள் மருவினால் முக்தியின் முடிவைக் காணலாம்.

* தின்ற உணவு மலம் ஆவது போல பண்பாடுகளும் கலாசாரங்களும் முடிவில் நாற்றமெடுப்பவைதான்.

* எதுவும் நிரந்தரமில்லை, நம்பிக்கைகளைப் போல.

இது போன்ற பலநூறான தொன்மை ஆதாரங்கள் ஆய்வு செய்யப்பட்டு வெளியுலகத்திற்கு இன்னும் தெரியப்படுத்தப்படாமல் இந்தக் காட்டின் குகைகளில் இருக்கிறது. இவை வெளிப்படுத்தப்பட்டால் இங்குள்ள மக்களின் பண்டைய நாகரிகம் உலகத்திற்கும் தெரிந்து விடும். இவர்கள் தனித்துவமான வரலாறுகளைக் கொண்ட தேசிய இனம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள நேரிடும் எனும் உண்மையை மறைக்க விரும்பிய பெரும்பான்மை ஆதிக்கத் தரப்புகள் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி எனும் போர்வையில் இப்பிரதேசத்தைக் கைப்பற்றினர்.

தமது அதிகாரத்திற்கு இசைவான வழிகளில் புதிய வரலாறுகளை வடிவமைக்கத் தொடங்கினர். இப்பிராந்திய மக்களின் அரசியல் உரிமைகளையும் வாழ்வியல் உரிமைகளையும் படிப்படியாகப் பறிக்க முயன்றனர். தமது பூரண இறைமையை நிலைநாட்டுவதன் மூலம் ஒரு காலத்தில் மதம் மாறிய தமது மூதாதையர்களின் தற்காலச் சந்ததிகளை மீண்டும் தமது பக்கம் கொண்டு போகலாம் என அவர்கள் எண்ணினர். இங்கிருந்த சுதேச சமூகம் யோனி வழியில் மதம் மாறியதைச் சகித்துக் கொள்ள முடியாத பிந்திய நாகரிக ஆதிக்கத் தரப்புகள் அது பற்றிய வரலாற்றுச் சான்றுகளை அழிக்க நினைத்தனர். அதற்குப் போரை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தினர்.

•••

ஏதேன் தோட்டம் ( கவிதை ) / ப.மதியழகன்

பகல் மரணித்து தான்

இரவைப் பிரசவிக்க வேண்டும்

அழியப்போகும் ஜீவராசிகள்

மரணக் கனவினை

அலட்சியப் படுத்துகிறார்கள்

மேகம் தன்னை

இழப்பது தானே மழை

கண்ணெதிரே எரிந்து

கொண்டிருக்கிறதே சூரியன்

அன்பு மட்டுமே மரணத்திற்கு

அர்த்தம் தருகிறது

உள்ளுக்குள் ஏதோவொன்று

நமக்கு தேவையாய் இருக்கிறது

அதை திருப்திப்படுத்த

புறத்தில் எதைஎதையோ தேடி

நாம் அலைந்து கொண்டிருக்கிறோம்

கூரையைப் பிய்த்துக்கொண்டு

கொட்ட வேண்டாம்

கடவுள் உள்ளத்தில்

கருணையை எதிர்பார்த்து தான்

நான் கோயில்படி ஏறுகிறேன்

பூபாளம் பாட மறந்தால்

சூரியன் உதிக்காதா என்ன

நிமித்தங்களை கூர்ந்து

கவனிக்கும் போது

மரணம் என்னைத்

துரத்துவதாகப்படுகிறது

எச்சமிடும் காக்கைகள்

விதை விருட்சமாகும் வரை

அங்கேயே காத்திருப்பதில்லை

கூவும் போதுதான்

காகம் அறிந்து கொள்கிறது

அது குயில் என்று

இப்போதும் தெரிகிறது வானவில்

ஆனால் என் பால்யம்

தொலைந்துபோய் விட்டதே

மொய்க்கும் ஈசலுக்குத் தெரியுமா

தனது ஆயுட்காலம்

ஒருஇரவு தான் என்று

உன் கண்களுக்கு

அழகுறத் தெரிவதெல்லாம்

இயற்கையின் வெளிப்பாடுகள் தான்

வாழ்க்கை என்னவென்ற

அவதானிக்கும் முன்

மரணம் நெருங்கிவிடுகிறது

விதைக்கும் ஒருவன்

அறுக்கும் வரையிலாவது

உயிரோடு இருப்பானா

எவரெவருக்கு எது

பலகீனமென்று மரணம்

தெரிந்து வைத்திருக்கிறது

என்னைப் போன்று

உங்களாலும் கண்டுகொள்ள

முடிகிறதா உங்களைத்

தொடரும் மரணத்தின் நிழலை

வாழ்க்கை நாடகம்

எல்லோருக்கும் சுவாரஸியமாக

இருப்பதில்லையே ஏன்

சின்ன வேடமென்றாலும்

அரிதாரத்தைப் பூசிக்கொண்டு

மேடை மீது ஏறத்தானே

வேண்டியிருக்கிறது

விதியின் கோடுகள்

எங்கு ஆரம்பித்து

எங்கு முடிகிறதென்று

யாருக்குத் தெரியும்

கோபுரம் தாங்கிகளா

கோபுரத்தை தாங்குகின்றன

நித்யமான ஒன்றை

தேடியவர்களுக்கெல்லாம் இங்கு

சிலுவையே பரிசாகக் கிடைத்தன

கைதிகள் அனைவரும்

மரணத்தை எதிர்கொண்டு தானே

ஆகவேண்டும்

அதர்மத்திற்கு துணைபோக

கடவுளிடம் பேரம் பேசும் கூட்டத்தினர்

உலகில் பெருகிவிட்டனர்

காலடித் தடத்தில்

கடவுளின் தாமரைப் பாதத்தை

ஆண்டாளால் மட்டுமே

கண்டு கொள்ளமுடியும்

நான் தொலைத்தது

கடவுளின் விலாசமென்று

இன்று தான் தெரிந்தது

தேவாலயத்தில் யாருமற்ற

நேரத்தில் நான் சென்றிருந்தேன்

அங்கு இயேசு பாவிகளுக்காக

காத்திருந்தார்

கங்கை புத்திரனுக்கு

மரணத் தாகமெடுத்தது

என்றால் நம்ப முடிகிறதா

உயிர்த்தெழுதல் சாத்தியமில்லைதான்

அன்று அற்புதங்கள்

நடத்திய பிதா இன்று

பரமண்டலத்தில் என்ன

செய்து கொண்டிருக்கிறார்

இஸ்ரவேலில் நிறைய

கிணறுகள் இருக்கின்றன

தாகத்துக்கு தா என்று கேட்க

எந்த தேவகுமாரனையும்

காணவில்லை

தர்மத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும்

என்று நினைப்பவர்கள் எல்லோரும்

கடவுளின் அவதாரங்கள் தான்

பொறுத்திருப்போம்

யூதர்களின் மெசியா

இவ்வுலகைக் காண

வருவாரென்று.

பூநாரைகள் ( சிறுகதை ) : சித்துராஜ் பொன்ராஜ்

சித்துராஜ் பொன்ராஜ்

காலைநேர சவ அடக்கம் சற்று அசௌகரியமானது என்று ஜான்சனுக்குத் தோன்றிக் கொண்டே இருந்தது. காலையில் சவ அடக்கத்தக்கு வருபவர்கள் காரியங்களை விரைவாக முடித்துவிட்டு அலுவலகத்திற்குப் போகும் அவசரத்தில் சவக்குழியின் அருகே நெளிந்தபடி நிற்பார்கள். அடக்கம் செய்யப்படுபவரின் குடும்பத்தாரின் கண்களில்கூட ஆளைப் புதைத்துவிட்டு மிச்ச நாளுக்கு என்ன செய்வது என்ற கலவரம் தெரியும்.

பிற்பகல் நேர சவ அடக்கத்திற்கு இந்த வேதனைகள் இல்லை. அலுவலகத்திலிருந்து அடக்கத்திற்கு வருபவர்கள் சடங்குகளுக்குப் பிறகு வீட்டிற்குப் போய்விடலாம் என்ற சின்னக் குதூகலத்தோடு இருப்பார்கள். குடும்பத்தினரும் அடக்கத்தை முடித்துவிட்டு வீட்டிற்குப் போய்ச் சாப்பிட்டுப் படுத்தால் மறுநாள் அலுவலகத்துக்கும் பள்ளிக்கும் செல்ல ஆரம்பிக்கலாம்.

ஜான்சி ராணிக்கு காலை நேர சவ அடக்கம் வாய்த்திருந்தது. அன்றென்று பார்த்துக் கிறிஸ்துவ இடுகாட்டில் குழி வெட்டும் சாமுவேலுக்கு ஏக கிராக்கியாகிப் போய்விட்டது. போன இரண்டு நாட்களாக நிறைய சாவுகள். ஜான்சி ராணியின் வளர்ப்பு மகனான விக்டர்தான் அதற்கு முந்திய இரவே சாமுவேலிடம் கெஞ்சிக் கூத்தாடி காலை எட்டரை மணிக்கெல்லாம் அடக்கத்தை வைத்துக் கொள்ள ஏற்பாடு செய்திருந்தான்.

இரவு நன்றாக மழை பெய்ததில் இடுகாட்டு நிலமெல்லாம் சிவப்பு நிறத்தில் சேறாகக் கிடந்தது. சாமுவேல் இரவே குழியை வெட்டியிருக்க வேண்டும். சவப்பெட்டியைச் சுமந்தபடி தாழ்ந்த குரலில் கீர்த்தனைகள் பாடிக் கொண்டு சேற்றில் மெல்ல அசைந்து முன்னேறிய திருச்சபையாருக்கு முன்னாலிருந்த செவ்வகக் குழியில் பாதிக்கும் மேல் மழைத்தண்ணீர் ஆறிப்போன தேநீரின் நிறத்தோடும் அதே கன பரிமாணத்தோடும் நிரம்பியிருந்தது.

எல்லோருக்கும் முன்பாக உயரமான இரும்புக் கழியில் பொருத்தப்பட்ட சிலுவையைப் பிடித்துக் கொண்டு வந்த பதினாறு வயது ஜான்சன் குழியில் நீர் நிரம்பி இருப்பதைப் பார்த்துத் திடுக்கிட்டுச் சிலுவையைப் பயத்தில் உயரத் தூக்கியபடியே குழிக்குள் சரிய ஆரம்பித்தான். ஜான்சனை முறைத்துப் பார்த்தபடியே அவன் பின்னால் நடந்து வந்த கிழவர் அவன் விழாமல் இருக்க ஒற்றைக் கையால் ஜான்சனின் முழங்கையைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டார்.

பின்னால் சேற்றைக் கவலையுடன் பார்த்தபடி கீர்த்தனையை முணுமுணுத்துக் கொண்டு வந்தவர்கள் ‘ஐயோ ஐயோ’ என்றும் ‘பார்த்து, பார்த்து’ என்றும் மெல்ல கத்த ஆரம்பித்தார்கள். ஜான்சன் குழிக்குள் விழவில்லை என்றாலும் ஒரு முழங்கால் முழுவதும் குழிக்குள் இறங்கியிருந்ததால் அவன் அணிந்திருந்த வெள்ளை அங்கியின் விளிம்பைச் சுற்றியும் சேறு ஜரிகையாட்டம் பளிச்சிட்டது. அங்கிக்கு அடியில் அவன் அணிந்திருந்த பள்ளிக்கூடச் சப்பாத்துகள் இரண்டும் சேற்றில் முழுவதும் நனைந்து செம்பழுப்பு நிறமாக மாறியிருந்தன. அதைப் பின்னாலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த பிலோமினாவின் முகத்தில் கோபம் கொடுக்குத் தூக்கி நகரும் கருந்தேள்களாக அலைந்தது.

“காலையில வீட்ட விட்டுக் கிளம்பும்போதே படிச்சுப் படிச்சுச் சொன்னேன். சுடுகாடு சேறா இருக்கும். ஷூவும் யூனிஃபார்மும் பத்திரமின்னு. இன்னைக்கி ஸ்கூலுல பேச்சுப் போட்டி இருக்கு, நல்ல டிப் டாப்பா போகணுமுன்னு. எல்லாத்துக்கும் தலையாட்டிட்டுச் சனியன் உடம்பெல்லாம் சேறா நிக்குது பாரு.”

பிலோமினா திருச்சபை பாடகர் குழுவுக்குத் தலைவியாக இருந்தாள். நல்ல தாஷ்டிகமான கறுப்பு உருவம். குள்ளம். தன் மகனின் உருவத்தில் பாதியே இருந்தாள். பரந்த நெற்றியும் உருண்டை மூக்குமாய் உதட்டின் மேற்புறத்தில் மெல்லிய பூனைமயிர்கள் காலை வெயிலில் பொன்னிறமாய் மின்னும் ஆண்மை லட்சணங்கள் கலந்த சதுர முகம். கனமான இமைகளுக்கடியில் ஜ்வலிக்கும் முட்டைக் கண்கள். ஆனால் கம்பீரமான திருக்கோயில் கண்டாமணி போன்ற குரல். பிலோமினாவுக்குப் பாடகர் குழுவிற்குத் தலைவியாக இருக்க என்ன தகுதி என்று இந்தப் பன்னிரண்டு வருடங்களில் கேட்கும் திராணி யாருக்கும் வந்ததில்லை.

ஜான்சன் தன் கண்களில் திரண்டிருந்த கண்ணீரை இமைகளைப் பல முறை மூடியும் திறந்தும் கலைத்தபடியே பிலோமினாவை வெட்கத்தோடு பார்த்தான். கண்ணீரின் அடர்த்தியில் அவள் கட்டியிருந்த பட்டுச்சேலையும் அணிந்திருந்த தங்க ஆபரணங்களும் தலையில் கொத்தாய்ச் சூடியிருந்த கனகாம்பரங்களும் கரைந்தோடின. சாயம்போன நிறங்களில் ஆடைகளையும் கழுத்துப்பட்டைகளையும் அணிந்திருந்த கூட்டத்தாரிடையே பிலோமினா சிவப்பு, பச்சை, தங்கம், ஆரஞ்சு, காபி நிறம் கலந்து மிக விநோதமான பூநாரையாட்டம் கழுத்தை கொஞ்சம் முன்னால் வளைத்துச் சாய்த்தபடி நின்றிருந்தாள்.

பெண்கள் நகைகளை அணிந்து கொள்வதும் ஆடம்பரமான உடைகளை அணிவதும் வேதத்துக்குப் புறம்பானது என்று நூற்றைம்பது வருடங்களாகப் போதித்து வந்த திருச்சபை கடந்த பத்தாண்டுகளில்தான் மிஞ்சி இருப்பவர்களும் மற்ற சபைகளுக்குப் போகாமல் இருக்க விதிகளைத் தளர்த்திக் கொண்டது. அத்தகைய பாரம்பரியம் வாய்ந்த தமிழ்த் திருச்சபையில் பிலோமினா விநோதப் பறவையாகத்தான் சுற்றி வந்தாள்.

“என்ன ஜான்சன், உங்க அம்மா ஊருல இருக்குற நகைக்கடை, சேலைக்கடை எல்லாத்தையும் மொத்தமா காசு கொடுத்து வாங்கிட்டாங்களா? இந்த வெளிச்சத்துலயும் கண்ணு கூசுது.”

ஆராதனைக்கு முன்பாக பலிபீடத்துக்குப் பின்னால் இருக்கும் காற்றோட்டமில்லாத சின்னஞ்சிறிய அறையில் அங்கிகளை தலைக்கு மேலாக இழுத்து மாட்டிக்கொள்ளும்போது மற்ற பையன்கள் கேட்பார்கள். தொழிற்சாலை நடத்துவதற்காகக் கட்டப்பட்ட இடத்தைத்தான் சபை நடத்துவதற்காக மலிவு வாடகைக்கு எடுத்திருந்தார்கள். அதனாலோ என்னவோ திருச்சபை முழுக்க ஒளிரவிடப்படும் விளக்குகள் இயல்பைவிட மிக சக்திவாய்ந்தனவாக இருந்தன. மற்ற பையன்கள் பிலோமினாவைக் கேலி செய்யும் போதெல்லாம் விளக்குகளின் கிரணங்கள் சின்னச் சின்னப் புழுக்களாக இறங்கித் தன் பிடறி முழுவதும் நெளிவதாக ஜான்சன் உணர்வான்.

அப்பா வீட்டை விட்டுப் போகாமல் இருந்திருந்தால் அம்மா இப்படியெல்லாம் இருந்திருப்பாளா என்று அவ்வப்போது ஜான்சன் ஆண்டவரையோ அல்லது ஆண்டவர் என்னும் பெயரில் அவனுக்கு முன்னால் விரிந்திருந்த வெறுமையையோ கேட்டுக் கொள்வான்.

“பரமண்டலங்களிலே உள்ள எங்கள் பிதாவே, உங்கள் நாமம் அர்ச்சிக்கப்படுவதாக.”

வெட்டிய சவக்குழிக்கருகே ஜான்சி ராணியின் சவப்பெட்டியைக் கிடத்தி எல்லோரும் உள்ளங்கைகளை விரித்து ஜெபித்தார்கள். பழுப்பு நிறச் சவப்பெட்டியின் மீது பதித்திருந்த சதுரக் கண்ணாடியின் வழியாக வெள்ளை வெளேரன்று ஜான்சி ராணியின் லேசாய் உப்பிய முகம் தெரிந்தது.

அதில் அவள் எப்போதும் அணியும் பெரிய பழுப்புநிற மூக்குக்கண்ணாடியை மாட்டியிருந்தார்கள். ஜான்சி ராணியின் முகத்திலோ கழுத்திலோ வேறெந்த ஆபரணங்களும் இல்லை.

ஃபாதர் இக்னாட்சியஸ் தன் கையில் பிடித்திருந்த கறுப்பு அட்டை போட்ட கனமான ஆராதனை முறைமை புத்தகத்தின் பக்கங்களுக்கிடையே தன் விரலை நுழைத்து வைத்தபடியே பதற்றத்துடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார். விக்டரும் திருச்சபை இளவட்டங்களில் சில பேரும் எங்கிருந்தோ கைப்பிடிகள் இல்லாத சிறிய வாளிகளை எடுத்து வந்து குழிக்குள் குதித்து அதில் நிறைந்திருந்த தண்ணீரை மொண்டு வெளியே எறிந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

வெளியில் எறிய எறிய குழியின் அடியில் எங்கிருந்தோ தண்ணீர் மீண்டும் கசிந்து வந்து கொண்டிருந்தது.

“போதும்’பா. நிக்கோலஸ், விக்டர், மரியாதாஸ் எல்லாம் மேல வந்திருங்க. நீங்க தண்ணிய மொள்ள மொள்ள குழி நிரம்பிகிட்டே இருக்கு. இப்படி போனா எப்ப முடிக்கிறது. பூமிக்குள்ளப் போக வேண்டிய ஒடம்புதானே. இன்னைக்கி இல்லனா நாளைக்குத் தண்ணி பூறத்தானப் போகுது. விடுங்க. கடைசில அந்த சாமுவேல் பய அவன் பரம்பரை புத்தியக் காட்டிட்டான்.”

கூட்டத்தின் நடுவில் நின்று கொண்டிருந்த உக்கிராணக் குழுவின் பழைய தலைவர் நோர்மன் குழியிலிருந்தவர்களிடம் இதைச் சொன்னாலும் ஃபாதர் இக்னாட்சியஸையும் குழிக்கருகே கைபிசைந்தபடி நிற்கும் புதிய உக்கிராணக் குழு உறுப்பினர்களையும் எரிச்சலுடன் பார்த்துத்தான் பேசினார். இரண்டு மாதங்களுக்குப் முன்னர்தான் ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆராதனை முடிந்து பகல் விருந்து ஆன பிறகு நோர்மன் மிகத் தீர்க்கமாகவும் திடமாகவும் திருச்சபை கட்டட நிதியைத் துஷ்பிரயோகம் செய்ததற்காக பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட்டிருந்தார்.

அவருடைய எழுபத்திரண்டு வயதைக் கருதியும், பிறந்ததிலிருந்தே சபை உறுப்பினர் என்ற தகுதியைக் கருதியும் அவரின் பெயரில் அரசாங்கத்தில் புகார் கொடுக்காமல் இருக்க இரண்டு வாரங்கள் கழித்துத் திருச்சபை அரைமனதாக தீர்மானம் நிறைவேற்றியது.

நோர்மனுக்குப் பின்னால் இரண்டாம் வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தவர்கள் யாரும் பார்க்காதவாறு வியர்வையில் நனைந்திருந்த தங்கள் கழுத்தின் பின்புறங்களையும் விலாப்பகுதிகளையும் அவ்வப்போது சொறிந்து விட்டுக்கொண்டார்கள்.

குழிக்குள்ளிருந்து வெளியே ஏறி வந்தவர்களின் உடம்பெல்லாம் சேறு அப்பியிருந்தது. அவர்களது நெற்றியும் கன்னக் கதுப்புகளும் காலை வெயிலின் உக்கிரத்தில் பளபளத்தன.

அவர்கள் வெளியே குதித்த போது தெறித்த சேறு அவள் புடவைமீது படாமல் இருக்க பிலோமினா விலகி நின்று கொண்டாள். ஜான்சனையும் விலகி நின்று கொள்ள கண்களை வெருட்டி ஜாடை காட்டினாள். அவளைச் சுற்றி நின்றிருந்த பாடகர் குழுவினர் உருவிவிட்ட மாலையாக வெவ்வேறு திசைகளில் பிரிந்து நிற்க ஆரம்பித்திருந்தார்கள்.

“எல்லார்கிட்டயும் தன்மையாப் பழகுனாதானே நல்ல சாவு கெடைக்கிறதுக்கு. இருக்குறவரைக்கும் எல்லாரையும் என்ன பாடா படுத்துனா. இப்பச் சவக்குழியே அவ ஒடம்ப ஏத்துக்க மாட்டேங்குது.”

நோர்மன் நடுங்கும் குரலில் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் ஃபாதர் இக்னாட்சியஸையும் புதிதாய் அதிகாரத்துக்கு வந்தவர்களையும் உற்றுப் பார்த்தார்.

விக்டர் நோர்மனைப் பார்த்து முறைத்தான்.

“சில பேருக்குக் குழில வைக்க ஒடம்பே கிடைக்காத கதைகூட உண்டு. கர்த்தர் நெனச்சா சவப்பெட்டிக்குள்ள வைக்க ஒரு துண்டுகூட மிஞ்சாம பண்ணிட முடியும். யாரா இருந்தாலும் வார்த்தையை அளந்து பேசுறது நல்லது.”

செம்மண் நிலத்தின் வெப்பக் காற்று தரையில் பரந்திருக்கும் தன் ஆடைகளை கையில் அள்ளிக் கொண்டு மெல்ல எழும்பும் பருத்த உடம்பு பெண்பிள்ளையாய் மெல்ல எழுந்து அவர்களைச் சுற்றிக் கடந்து போனது. எல்லோரும் மௌனமாக நின்றிருந்தார்கள். சிலுவை பொருத்தியிருந்த கனமான இரும்புக் கழியை மார்போடு அணைத்திருந்த ஜான்சன் பிலோமினாவைக் விசனத்தோடு பார்த்தான்.

பிலோமினாவின் கோபமும் எகத்தாளமும் தனக்குள்ளேயே ரசம் சுரந்து பெரிதாகி வெடிக்கக் காத்திருக்கும் கனிவர்க்கம் என்று ஜான்சனுக்குத் தெரியும். அது எப்போது வேண்டுமானாலும் வெடித்து எல்லாத் திசைகளிலும் பளபளக்கும் கறுப்பு விதைகளாக வெறுப்பை உமிழக் கூடியது. இந்தக் கோபம் அப்பா வீட்டை விட்டுப் போனதிலிருந்து பிலோமினாவுக்குள் கனிந்து கொண்டிருந்தது. மற்றவர்கள் போடும் வாய்ச்சண்டைதான் கடந்த பதின்மூன்று ஆண்டுகளாகப் பிலோமினா தன் கோபத்தை வெளிக்காட்ட தேர்ந்தெடுக்கும் பிடித்தமான தருணம் என்று ஜான்சனுக்குத் தெரியும்.

ஆனால் பிலோமினா வழக்கத்துக்கு மாறாக எதுவும் சொல்லாமல் சவப்பெட்டியில் பதிக்கப்பட்டிருந்த கண்ணாடியின் வழியாகத் தெரியும் ஜான்சி ராணியின் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

உக்கிராணக் குழுத் தேர்தலின்போது திருச்சபையில் சண்டை நடந்து நோர்மனின் பதவி பறிக்கப்பட்ட நாள் மாலை சமையலறை வாசலில் சாய்ந்து நின்று கொண்டு கையில் உள்ள தேநீர்க் கோப்பையை இறுகப் பிடித்தபடி ஜான்சன் பிலோமினாவிடம் கேட்டிருக்கிறான்:

“ஏம்மா எல்லாருக்கும் ஜான்சி ஆண்டியப் பிடிக்க மாட்டேங்குது?

பிலோமினா சமையல் மேடையின் முன்னால் நின்று கொண்டு இரவுச் சாப்பாட்டுக்காகச் சட்டியில் மீன் துண்டுகளைப் பொறித்துக் கொண்டிருந்தாள். சமையலறை விளக்குகளின் வெளிச்சம் அவள் மீது பொழிந்து அவள் அணிந்திருந்த நைட்டியும் கலைந்திருந்த அவளது தலைமயிரும் தீப்போல் ஜ்வாலைவிட்டு எரிந்து கொண்டிருந்தன. ஜான்சனுக்குப் பதில் சொல்ல அவள் முகத்தைத் திருப்பிய போது அவள் முகம் சூரியனைப்போல் பிரகாசித்தது.

“வாய்க்கொழுப்புதான், வேறென்ன. அந்தக் கிழவன் நோர்மன் கோவில் கட்டடக் கணக்குல தப்புப் பண்ணத இந்த ஜான்சிதான் பெரிய துப்பறியும் புலியாட்டம் துப்புத் துலக்கி ஃபாதர்கிட்டயும் மத்தவங்க கிட்டயும் வத்த வச்சா.”

அன்றைய திருச்சபைக் கூட்டத்தில் அங்கிள் நோர்மன் ஜான்சி ஆண்டியைப் பார்த்து தீராத கோபத்தில் பற்களை கடித்ததையும் ஜான்சியின் முகத்துக்கு மிக அருகில் கையை முஷ்டியாக மடக்கியும் மலர்போல விரித்து வைத்தும் மேலும் கீழும் ஆட்டி விரசமாக உரக்கக் கத்திப் பேசியதை ஜான்சன் நினைத்துக் கொண்டான். அங்கிள் நோர்மன் பேசும் போக்கில் ஜான்சி ஆண்டியை ஓரிரு முறைகள் ‘விபச்சாரி’ என்று அழைத்தார். விபச்சாரி என்பது வேதாகமத்தில் உள்ள வார்த்தை. என்றைக்கும் உடம்பின் வளைவுகளைக் கண்ணுக்குக் காட்டும்படி ஆடைகளையோ முகத்துக்கு ஒப்பனைகளோ உடம்பில் பொட்டுத் தங்கமோ அணியாத ஜான்சியை அவர் அப்படி அழைத்தது ஜான்சனுக்கு விநோதமாகவும் வேடிக்கையாகவும் இருந்தது.

யோசித்தபடியே பிலோமினாவைப் பார்த்த ஜான்சனின் முகத்தில் ஒரு கணம் திகைப்புத் தோன்றியது. ஒரு கணம் பேசாமல் இருந்துவிட்டுப் பிறகு தன்னைச் சுதாரித்துக் கொண்டான்.

“அவங்களோட பிள்ளை, அதான் விக்டர். அவங்களோட வளர்ப்புப் பிள்ளைதான் இல்லையா’ம்மா?”

ஜான்சனின் குரல் லேசாய்க் கமறியது. விதவிதமான கதைகள், தடித்த வழவழப்பான தண்டுகளோடு, கொப்பும் கிளையுமாக, இருட்டில்கூட சிதறிய ஸ்படிகப் பரல்களைப் போல் மின்னி அடங்கும் பரந்த கரும்பச்சை இலைகள் உடையனவாய். பள்ளிக்கூட விடுமுறைகளில் நடக்கும் வேதாகம முகாம்களில் இரவு விளக்குகளை அணைத்த பிறகு பெரிய பையன்கள் படுக்கைகளில் ஒருக்களித்துப் படுத்துக்கொண்டு தாழ்ந்த குரலில் ஒருவருக்கொருவர் ஜான்சியைப் பற்றிப் பேசிய விஷயங்களை ஜான்சன் கேட்டிருக்கிறான்.

படபடவென மீன்கள் பொறியும் சட்டியிலிருந்து எழுந்த கனமான புகையை முகத்துக்கு முன்னால் புறங்கையை வைத்து விலக்கியபடியே பிலோமினா பதில் சொன்னாள்.

“ஊர் வம்ப இழுத்துவிட்டுகிறதுதான் அவளுக்குப் பொழப்பாச்சே. அவன் நம்ம பையன் இல்லை. இந்து. அவனோட அம்மாவும் அப்பாவும் குடிபோதையில அடகுக்கடை சீனக் கெழவனக் கொன்னதா கேஸு நிரூபணமாகி அவங்கள தூக்குல போட்டதுக்கப்புறம் ஜான்சிதான் அவன எடுத்து வளர்த்தா. இதுவரைக்கும் அவனுக்கு ஞானஸ்நானம்கூட பண்ணி வைக்கல. சும்மா பேர மட்டும் விக்டர்னு வச்சிருக்கான்.”

“ஏன் ஞானஸ்நானம் பண்ணி வைக்கல?”

“அவன் அப்பா அம்மாவுக்கு அது அவ செய்யுற துரோகமாயிடுமாம். அந்தப் பொடியனக் கவர்மெண்டு ஆளுங்க கூட்டிட்டுப் போக வந்த நேரத்துல நானும் அங்கதான் இருந்தேன். அவனோட அம்மாவும் அப்பாவும் நம்ம சர்ச்சுலதான் வேலை பார்த்தாங்க. சர்ச்சுலயே ரெண்டு பேரும் தங்கிக்குவாங்க. சர்ச்சு அப்ப தோட்டப்புறத்துல இருந்துச்சு. அப்புறமாத்தான் தோட்டத்துல இருந்தவங்க கொஞ்ச கொஞ்சமா வேலைக்காக டவுனுக்கு வந்தப்புறம் சர்ச்சும் இங்க வந்துச்சு. பையன இழுத்துகிட்டுப் போக இருந்த போலீஸ்காரன்கிட்ட நான்தான் பையனோட சொந்த அத்தைனு சொல்லிக் கையெழுத்துப் போட்டுக் கூட்டிட்டு வந்துட்டா. மலாய்க்காரப் போலீசு ஜான்சியக் கண்டானா ஜானகியக் கண்டானா? கையெழுத்து வாங்கிக்கிட்டுப் போயிட்டான்.”

பிலோமினாவின் குரல் லேசாய் நடுங்கியது. அவள் முகம் இப்போது மெழுவர்த்தித் தீபம்போல் கனிந்து மென்மையாகி இருந்தது. ஜான்சன் அவளை வியப்புடன் பார்த்தான்.

இத்தனை வருடங்களில் ஜான்சன் பிலோமினாவிடம் எந்த விதமான பலவீனத்தையும் உணர்ந்ததில்லை. ஜான்சனின் மூன்று வயதில் சிங்கப்பூருக்கு வேலைக்குப் போகிறேன் என்று சொல்லிக் கிளம்பிய அப்பா திரும்பியே வராதது இருவருக்குமிடையில் ஆறாத காயமாக இருந்தது. கணவன் உயிருடன் இருக்கிறானா, மீண்டும் வருவானா என்பது தெரியாமல் ஒரு வருடமாய் கடன்களை வாங்கி அவற்றைத் திருப்பிக் கட்ட முடியாமல் எல்லோருடைய ஏச்சுக்கும் ஏளனத்துக்கும் ஆளான பிலோமினா பின்பு பெண்களுக்கு ஒப்பனை செய்யும் தொழிலைத் தொடங்கினாள். கைக்கு வந்த வருமானத்தைச் சேர்த்து வைத்து முதன்முதலாய் பினாங்குக்குப் போய் விலை உயர்ந்த பட்டுப்புடவை வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டாள்.

பிலோமினா ஆராதனைக்குப் பட்டுப்புடவை கட்டிக் கொண்டு போனபோது அதைக் கடுமையாக எதிர்த்தவர்களில் ஜான்சி ஆண்டி முக்கியமானவள். ஒரு நாள் இந்தச் சண்டை ஆராதனை முடிந்து பெரும் சர்ச்சையாக வெடித்ததாக மற்ற பையன்களின் அம்மாக்கள் பேசுவதை ஜான்சன் கேட்டிருக்கிறான்.

பிலோமினா பின்னர் சாப்பாட்டு மேசையில் ஜான்சனுக்கு மீன் துண்டுகளைப் பரிமாறும்போது அவன் கேள்விக்குப் பதில் சொல்வதுபோல பேசினாள். அது அவள் தனக்குத்தானே பேசிக் கொள்வதுபோல் இருந்தது.

“என்ன இருந்தாலும் ஒழுங்குதான் முக்கியம்னு சொல்வாங்க. சில சமயத்துல எல்லாருக்கும் பிடிக்குற உண்மையவிட ஒழுங்குதான் முக்கியம். ஜான்சி அந்தப் பையனைத் தத்து எடுக்குறதுக்குச் சில மாசத்துக்கு முன்னாடி அவளுக்கும் நோர்மனோட மகனுக்கும் கல்யாணம் நிச்சயமாகி இருந்தது.”

ஜெப ஆராதனையை முடித்துவிட்டுக் கைக்குட்டையால் நெற்றி வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்த ஃபாதர் இக்னாட்ஸு சைகை காட்ட விக்டரும் மற்றவர்களும் சவப்பெட்டியை குழிக்குள் இறக்க ஆயத்தமாக பெட்டிக்கு அடியில் கனமான கயிறுகளை நுழைத்தார்கள்.

அப்போது பிலோமினாவுக்கு அருகில் நின்று கொண்டிருந்த ஜெயக்கொடி பாட்டி ‘நாப்பத்தொன்போது எல்லாம் மாரடைப்புல போற வயசா’ என்றாள்.

அதைக் கேட்ட பிலோமினா மெல்ல மொட்டவிழும் கொடிபோல லேசாய் அதிர்ந்தாள். விலை உயர்ந்த பலவண்ணப் பட்டுச்சேலை, கழுத்திலும் கைகளிலும் மின்னிய நகைகள், தலையில் சூடிய கனகாம்பரம் குலுங்க ஓடிச் சென்று முன்னால் கிடத்தப்பட்டிருந்த சவப்பெட்டியைத் தரையில் அமர்ந்தபடியே கட்டிப்பிடித்து அழுதாள். கனத்த கண்ணாடியின் வழியாகத் தெரிந்த ஜான்சி ராணியின் முகத்துக்கு முத்தமிட்டாள். அவள் நெற்றிக்கு நேராக ஒற்றை விரலால் சிலுவை குறியிட்டாள்.

கோயில் கண்டாமணிபோல அனைவரையும் சொக்க வைக்கும் பிலோமினாவின் குரல் செம்மண் நிலப்பரப்பெங்கும் பரவி ‘ஐயோ, ஐயோ’ என்று எதிரொலித்தது.

சவப்பெட்டிக்கு அருகே பிலோமினா பெருங்குரலெடுத்து அழுததைக் கேட்டு எல்லோரும் உறைந்து போயிருந்தார்கள். விக்டரின் முகம் அழுது அழுது வீங்கியிருந்தது. சேலை முழுவதும் சேறு படிய தரையில் அமர்ந்து ஓலமிட்டுக் கொண்டிருந்த பிலோமினாவைப பார்த்த ஜான்சனுக்கு அன்று தான் பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போகத் தேவை இருக்காது என்று தெரிந்தது.

சேற்றுப் புழுதியை ஆடையாகத் திரட்டிக் கொஞ்ச தூரம் போய்விட்டிருந்த செம்மண் காற்று மீண்டும் தரையில் அடங்கி அமர்ந்து அவர்களைக் கண் கொட்டாமல் மிகுந்த ஆச்சரியத்தோடு பார்க்க ஆரம்பித்தது.

***

சித்துராஜ் பொன்ராஜ்/sithurajponraj134@gmail.com