Category: இதழ் 158

நந்தி ( சிறுகதை ) / ப.மதியழகன்

அளவில் சிறிய கோவில் தான் சிலசமயம் அர்ச்சகரையும், கைலாசநாதரையும் தவிர வேறு யாரும் இருக்கமாட்டார்கள். சிறிய பிரகாரம், நவகிரக சந்நதி, பைரவர் எல்லாம் உண்டு. அம்மன் பெரியநாயகி, லோகத்துக்கும் அவள் தான் பெரியநாயகி. நாயகன் யாரென்று என் வாயால் சொல்ல வேண்டுமா? கோயிலுக்கென்று நுழைவு வாயில் இடது பக்கத்தில் சிறிய தோட்டம் உண்டு. சொல்லிக் கொள்கிற மாதிரி பெரிய வரும்படி எதுவுமில்லை.

கிழக்கு நோக்கியிருக்கும் வாயிலில் பாமிணி ஆறு ஓடுகிறது. தெற்கு நோக்கி இருக்கும் வாயிலில் தான் வெகுஜனம் புழங்குகிறது. சிவனுக்கு ஏன் சொத்து நாலுமுழ வேஷ்டி போதாதா? போதும் போதும் ஆனால் அர்ச்சகருக்கு, அவருக்கு குடும்பத்தைக் காவந்து பண்ணும் பொறுப்பிருக்கிறதே. ஏதோ ஒருவேளை நமசிவாய என்று சொல்லி ஈரத் துணியை வயிற்றில் கட்டிக் கொள்ளலாம்.

வேளா வேளைக்கு ஆகாரத்துக்கு மனம் அலைபாயாதா? ஏதோ பிரதோஷம், தேய்பிறை அஷ்டமின்னா தட்டுல அஞ்சோ பத்தோ விழும் மத்த நாள்ல. நாலு காலத்தையும் முணுமுணுக்காமல் மாசானம் தான் பண்ணி வைக்கிறார். அவர் போஜனத்துக்கு ஊர்ல யார்கிட்ட போய் கையேந்துவார் சொல்லுங்க.

மன்னார்குடியில் வசிக்கும் கைலாசநாதரையே ஊர்மக்களுக்கு தெரியாமல் போகும் போது ஜெயராமனையா தெரியப் போகிறது. எல்லாருடைய வாழ்க்கையும் ஒரு கதை தானே. ஜெயராமன் வாழ்க்கையைப் பத்தி இங்கு அதிகமாக பிரஸ்தாபிக்கப் போவதில்லை. அவர் தொழில் பேருந்து நிலையத்தில் சுண்டல், வேர்க்கடலை விற்பது. இப்போதுமா என்று நீங்கள் கேட்டால் நான் என்ன சொல்வது.

யார் வாழ்க்கையில் தான் சிவன் விளையாடவில்லை. ஜெயராமன் தற்போது கோயில் பூந்தோட்டத்தைப் பராமரிப்பதும் பூஜை வேளையில் மணியடிக்கும் வேளையும்தான் செய்து வருகிறார். வயது அறுபதை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. நேரா சிவனைப் பார்த்தேன் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தால் நீங்கள் நம்புவீர்களா? பார்த்திருப்பாரோ என நமக்கும் சந்தேகம் வரத்தான் செய்கிறது. ஏன்னா குடும்பத்தையும், சொந்த பந்தத்தையும் உதறிவிட்டு இங்கு வந்து ஏன் சம்போ மகாதேவான்ட்டு உட்காரணும்.

அர்ச்சகருக்கும் ஜெயராமனுக்கும் ஏழாம் பொருத்தம். கோயிலே கதின்னு கிடக்கிற என்னைய உட்டுபுட்டு மனக்கோயில் கட்டுன பூசலார் மாதிரி அவருக்கு ஈசன் தரிசனம் தந்துட்டான்னோன்னு மனசுல ஒரு முள் தைச்சிருச்சி. இந்த முள்ளை பிடுங்கி தூர எறிஞ்சிட்டுப் போக அர்ச்சகருக்கு மனசில்லை.

இந்த ராகவனை எந்த லிஸ்ட்டில் சேர்க்கறதுன்னு நீங்களே முடிவு பண்ணிக்கீங்க. இவன் வயசுல்ல இளவட்டப் பசங்க எல்லாம் என்னத்த தேடறாங்க? சாக்கடையில விழுந்துட்டு நாரக் கூடாதுன்னா எப்படிங்க? உலகம் எங்கங்க போயிட்டு இருக்குது. கூட்டிக் கொடுத்தவன் காசில நாமளும் பங்கு கேட்டா கேவலம் இல்லீங்களா? இந்த வயசுல ரமணரை பிடிச்சிப் போச்சின்னா வாழ்க்கை சர்க்கரையாவாங்க இனிக்கும்.

எல்லாத்துக்கும் துணிஞ்சவனாலதான் வாழ்க்கையில கொடி நாட்ட முடியுது. நான் நல்லவன்னு சொல்லிகிட்டு நின்னா அரசாங்க ஆபீஸ்ல காரியம் ஆவுமாங்க. துட்டுக்கு தானேங்க மகுடிப்பாம்பா மயங்கறாங்க. மனுசப் பொம்மைகளுக்கு யாருங்க கீ கொடுத்து உட்டுருக்கிறது. ஒருத்தன் தங்கத்தட்டுல சாப்பிடுறதுக்கும் இன்னொருத்தன் எச்சில் இலை பொறுக்கிறதுக்கும் என்னங்க காரணமா இருக்க முடியும். ராகவன் படிப்புல, காதல்ல, வேலைல மூணுத்துலையும் கோட்டைவிட்டவங்க. ஏங்க ஏட்டுப்படிப்பு மட்டுந்தான் படிப்பாங்க? அனுபவம் படிப்பில்லையா? வாழ்க்கையே கறாரான வாத்தியார் தானுங்களே.

பள்ளத்துல விழுந்துட்டா காப்பாத்துங்க காப்பாத்துங்கன்னு கத்திப் பார்ப்போம் யாரும் வரலைனா நாமே முயற்சி பண்ணி மேலேறப் பார்ப்போமேங்க. வாழ்க்கையில ஏதோவொரு பிடிப்பை வைச்சித்தானே வாழவேண்டியிருக்கு. அந்த நம்பிக்கை தானுங்க ராகவனுக்கு இந்த கைலாசநாதர். அவரே அள்ளிக்கொடுக்க ஆசைப்பட்டாலும் விதி உடணும் இல்லீங்களா? எப்படியும் வாழ்றவனை உட்டுட்டு உண்மையைத் தேடி ஓடுறவனை சோதிக்கிறதுதான் சாமிங்களா? மந்தையிலேர்ந்து பிரிஞ்சு போறது ஆட்டுக்கு நல்லதா, கெட்டதாங்க? எல்லாரும் ஓடுறதை ஒதுக்குப்புறமா நின்னு பார்க்கறதுக்கு ஒருசிலராகத்தாங்க முடியும். ராகவனால எவன் சொத்தையும் அடிச்சி பிடுங்க முடியாது. எவளையும் மயக்கி வழிக்கு கொண்டுவர மெனக்கடவும் முடியாதுங்க.

சூழ்நிலையை விதிதான் நிர்ணயிக்கிறது என்பதை நம்பத்தான் வேண்டியிருக்கு. ஏன்னா சென்னையிலேர்ந்து வந்த கையோடு ராகவன் ஏன் கோயிலுக்கு ஓடுவானேன். குகைக்குள்ள மான் வந்தா சிங்கம் சும்மா உடுமாங்க அப்படித்தாங்க ஜெயராமனும். பிரகாரத்தை சுற்றி வந்து அமர்ந்த ராகவனிடம் ஜெயராமன் “எந்த ஊரு” என்று பேச்சை ஆரம்பிக்க. ராகவன் “சென்னை” என்றான்.

வந்திருக்கிறது மான்தான்னு சிங்கத்துக்கு தெரிஞ்சிப்போச்சிங்க சமயம் பார்த்து பாயப் போவுதுங்க. “சிவனைப் பார்த்தாச்சா?” என்றார் ஜெயராமன்.

“பார்த்தேன் சந்நதிக்கு போயிட்டுத்தான் வந்தேன்” என்றான் வெகுளித்தனமாக ராகவன்.

“அது லிங்கத்திருமேனி நான் கேட்கிறது சிவனை” என்றார் ஜெயராமன் அவனை உற்றுப் பார்த்தபடி.

“நீங்க கனவுல பாக்குறதை சொல்றீங்களா?” என்றான் ராகவன் அப்பாவித்தனமாக.

“அப்ப பாத்ததில்லை” என்றார் ஜெயராமன் ஏளனமாக.

“…………………………..”

“நான் பாத்திருக்கேன் என் இரண்டு கண்ணாலேயும் பார்த்து இருக்கேன். அவன் எப்படி கோயிலைவிட்டுட்டு மயானமே கதின்னு கிடக்கானோ அது மாதிரி என்னை எல்லாத்தைவிட்டும் ஒதுங்க வைச்சிட்டான். கோயில்ல கூலிக்கு மாரடிக்கிற நாயாத்தான் என்னைப்பத்தி வெளியில தெரியும்.

ஒரு நாள் மாசானம் கையேந்துற உனக்கே இவ்வுளவு திமிறான்னு கேட்டான் தெரியுமா? அடுத்த நாளே சைக்கிள்லேந்து விழுந்து கையை உடைச்சிட்டு வந்து நின்னான் தெரியுமா? ஆளைப் பார்த்தாலே ஜாதகத்தையே கண்டுபிடிச்சிருவேன் தெரியுமா? உன்னைப் பத்தி சிவன்ட்ட நான் சொன்னாத்தான் உண்டு. இல்லாட்டி விதியிலேர்ந்து நீ தப்ப முடியாது. அப்புறம் எல்லாரையும் போல நீயும் பிறந்து வறர்ந்து இறந்து, பிறந்து வளர்ந்து இறந்து தான் புரிஞ்சிக்க. எம்பேர் ஜெயராமன் பேர்ல மட்டும் நீ ராமன் இல்ல நிஜத்துலேயும் நீ ஸ்ரீராமன் தான்னு எங்க ஆத்தாவே சொல்லிச்சி தெரியுமா?”

ஜெயராமன் பேச்சைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த மாசானம் அருகே வந்து, “எல்லாருக்கும் கொள்ளி வைக்கிற சிவன் இவன் நேர்ல வந்தான்னு சொல்றானா? இந்தக் கோயில்ல காலம் காலமா கைங்கர்யம் பண்ற நானெல்லாம் விளக்கமாத்துகட்டை இவன் மட்டும் பட்டுப் பீதாம்பரமா. சிவனை கட்டி ஆள்றேன்கிறான்னே படுக்க ஒரு வீடு இருக்கான்னு கேளு. போட்டுக்க மாத்து துணி இருக்கா? ஊர் உலத்துல யாராச்சும் மதிக்கிறான்னா இவனை பேச்சுக்கு ஒண்ணும் குறைச்சலில்லை. நல்லா வாய்ல வருது. இந்தக் கிறுக்கன தர்மகர்த்தா எந்தலையில கட்டிட்டு போயிட்டார் பாரு என்றார்.

“வழிச்சிட்டு போறவனுவனுவோ சொல்லுறானுங்கன்னா நான் பாத்தது இல்லன்னு ஆயிடும்மா” என்றார் ஜெயராமன் ஆதங்கத்துடன்.

“இந்தக் காலத்துல போய் சிவனைப் பார்த்தேன் எமனைப் பார்த்தேன்னு சொன்னா பைத்தியம்னு தான் சொல்வாங்க என்ன தம்பி நான் சொல்றது” என்றார் மாசானம்.

“அவன் எங்கூட பேசுறாங்கிறேன்” என்றார் ஆவேசத்துடன் ஜெயராமன்.

“மூளை குழம்பிப் போச்சின்னா சிவன் மட்டுமில்லை செத்தவன் கூட எங்கூட பேசுறான்னுதான் சொல்லிகிட்டு திரிவே” என்றார் தன் பங்குக்கு மாசானம்.

“நான் சொல்றது உண்மையா இல்லையான்னு நான் செத்ததுக்கப்புறம் தெரிஞ்சிப் போயிடும்ல” என்றார் விரக்தியுடன் ஜெயராமன்.

“உனக்கு கிரகம் புடிச்சி ஆட்டுது. இல்லைனா இப்படி சொல்லிகிட்டுத் திரிவியா” என்றார் மாசானம் தலையிலடித்தபடி.

“கும்புட்டு போறவனுக்கெல்லாம் கல்லா தெரியிறவன் எனக்கு மட்டும் ஏன் சிவனாத் தெரியறான்” என்றார் ஜெயராமன்.

“கல்லோ, கடவுளோ அந்த ஆராய்ச்சியெல்லாம் நமக்கெதுக்கு குழந்தை குட்டின்னு ஆனதுக்கப்புறம்” என்றார் தீர்க்கமாக மாசானம்.

“நாயன்மார்கள் வாழ்க்கையில அவன் விளையாடலையா” என்றார் விசனத்துடன் ஜெயராமன்.

“எந்தக் காலத்து கதை அது. அதுக்கும் இதுக்கும் ஏன் இப்ப முடிச்சிப் போட்டு பேசுற” என்றார் மாசானம்.

“பட்டினத்தாருக்கு நுனிக் கரும்பு எப்படி இனிச்சிதுன்னு கேட்பீங்களா” என்றார் ஜெயராமன்.

“வரும்படி வர்ற கோயில்ல தானே ஜனங்க ஈ மாதிரி மொய்க்கிறாங்க. இங்க யாராவது வந்து எட்டிப் பார்க்குறாங்களா. சிவனுக்கு நாலு முழ வேட்டி சாத்திட்டிப் போறேன். காப்பு உண்டா, கவசம் உண்டா இங்க” என்றார் ஆதங்கத்துடன் மாசானம்

“சித்தன் போக்கு சிவன் போக்கு” என்றார் எங்கோ பார்த்தபடி ஜெயராமன்

“உன்னையெல்லாம் திருத்த முடியாது அகல் விளக்கையெல்லாம் எடுத்து கிணத்து கிட்ட போட்டுட்டு பூட்டி சாவியை வீட்ல வந்து கொடுத்துட்டு கூலியை வாங்கிட்டுப் போ” என்று கிளம்பினார் மாசானம்.

ஜெயராமன் ராகவனிடம் “பித்தா, பிறைசூடி அவன். யாருக்கு தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளனும்னு அவன் தான் முடிவு பண்ணுவான். உன்னோட விதி வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சிடிச்சி. அடுத்த தடவை வரும் போது என்னைய தேடாத நான் இங்கன்னு இல்ல எங்கயும் இருக்க மாட்டேன் பிரகாரத்தை மூணு தடவை சுத்திட்டு திரும்பிப் பார்க்காம போ” என்றார்.

எழுத்து தன் தொழிலாக ஆனதுக்கப்புறம் எத்தனையோ தடவை கோயில்ல வந்து ஜெயராமனை தேடி இருக்கிறான் ராகவன். ஆனால் அவர் இவன் கண்ணுக்குத் தென்படவே இல்லை.

ஞானச்சுடரை தூண்டிவிட்ட அவரது கைகளுக்கு வெறும் எழுதுகோலாகத்தான் இன்றுவரை ராகவன் இருக்கிறான். இவன் தனித்த மண்பானையாகத்தான் இருந்தான். அவருடனான சந்திப்புக்கு பிறகு பானை உடைந்து காற்று வெளியுடன் கலந்துவிட்டது. ஏதோவொன்றுடன் தொடர்பு ஏற்பட்டுவிட்டது. அதுதான் கடவுளா என்றால் இருக்கலாம். அதற்கு நீங்கள் என்னப் பெயர் வேண்டுமானாலும் சூட்டிக் கொள்ளலாம். இந்த அணையப்போகவிருந்த சுடரை ஏற்றி வைத்த அந்த ஜெயராமன் இப்போது எங்கே இருக்கிறார்.

•••

சஹானா கவிதைகள்

1)
வான் நிலாவை

குழந்தை போல்

வளர்த்து எடுக்கின்றது வானம்

2)

நட்சத்திரங்கள்

தான் மின்னும் அழகை

கடலில் பார்க்கின்றது

3)

ஒரு நட்சத்திரம்

எப்பொழுதும் என் மனசுக்குள்

ஆசையாக மின்னிக்கொண்டே இருக்கிறது

4)

நட்சத்திரமும் இல்லாத

அமாவாசை ராத்திரியில்

தோட்டத்தில் மிளிர்ந்து செல்கிறது

மின்மினி பூச்சி

பள பள பள பள

மினு மினு மினு மினு

5)

வானத்தின் நெற்றியில்

பொட்டாக மினுங்குகிறது

அதிகாலை சூரியன்

6)

சூரியன் உதிக்கலாம்

ஒளி பாய்ச்சலாம்

வெப்பம் பரப்பலாம்

சுட்டெரிக்கலாம்

தீயாகலாம்

அவ்வப்போது

வெயிலில் காயும்

சிவப்பு மிளகாயாகவும் மாறலாம்

•••

பெஷாராவின் டைரி ( வே பாபுவுக்கு அஞ்சலி ) – பெஷாரா

வே பாபு

பெஷாராவின் டைரி 11.11.2018 10.30 pm

வே பாபுவுக்கு அஞ்சலி

கனவில் நிறைந்த நினைவுகளின் சாரல்

கொடுங்கை இருளின் இமைகள் சாய்ந்து

வாழ்வின் புதுப் பக்கம் திறக்கப்படாமலே மூடிக்கொண்டது

ஒரு சோகம் தன்னை அமைதியில் அமிழ்த்திக்கொண்டது

கவலையுற்ற கணங்கள் சிரமத்திலிருந்து விடுவித்துக்கொண்டன

அன்பில் நிறைந்த இதயம் தன் துடிப்பைக் காற்றில் கரைத்துக்கொண்டது

மலர்களின் வாசத்தில் சுவாசம் கலந்துகொண்டது

இழப்பின் சாயலை முகத்தில் ஏந்தி நட்புறவுகள் திகைத்து நிற்க

மீளா உறக்கத்தில் பயணம் பாதை வகுத்துக்கொண்டது

திடுமென ஒருநாள்போல் உயிர் ஒளிந்துகொண்டாலும்

தீபத்தின் ஒளியாய் சுடர்கிறது இன்று

கனவில் நிறைந்த நினைவுகளின் சாரல்

•••

வே. பாபுவுக்கு அஞ்சலி – ஷாஅ

வே. பாபு

இப்படியான பிரதேசத்தில்

மொண்டு வாய் நிறைய குடித்து வைத்தேன்

ஒரு மிடறின் நிழல் மறு

மிடறுக்கில்லை

தேகம் கழற்றி தெப்பமாய் நிற்கிறேன்

மழைப்பாடல்கள் இசைத்து ஒழுகும் துளிகளின் நிழல்

துளிக்கில்லை

முன்பொரு கானகம் மலர்வித்து

ஒருக்களித்தப் பூவின் நிழல்

பூவுக்கில்லை

மடங்கிய விரலென கிடக்கும் நிழல்

தரையில் அதுவாக இல்லை

இறுதியாக

கைகூப்பி முகமன் தந்து சொல்லின்றி செல்கிறேன்

திரும்பிப் பார்க்காத முதல் பார்வையின்

நிழல்

இல்லை

இதைக் காண முடிந்தால் உன் கண்களுக்கு

.

நிழல் தேடும் வெயில் / யாழ்க்கோ லெனின் ( நெய்வேலி )

யாழ்க்கோ லெனின் ( நெய்வேலி )

சென்னை விமான நிலையம் – காலை 5 மணி

” நான் இங்கே 2 வது வாசல் முன் நிற்கிறேன்… எப்ப வருவீங்க…?”

” இதோ 5 நிமிடத்தில் வந்துடறேன்மா…”

ஓலா சீருந்து சாரதாவின் அருகே வர, தன் வளைக் கரங்களை அசைத்தாள்.

” இதோ இங்க இருக்கேன்…”

“வணக்கம்மா… திருமுல்லைவாயில்ல எந்த இடம்மா…?”

” சாய் சமீதி … ”

” சரிங்கம்மா… கிளம்பலாமா…”

“ம்….”

கிளம்பிய சிறிது நேரத்தில் ஓட்டுநர் கதிரின் கைப்பேசி ஒலிக்க துண்டித்தான்.

மீண்டும் ஒலிக்க மறுபடியும் துண்டித்தான்.

” தம்பி, எடுத்து பேசுப்பா… ஏதாவது முக்கிய செய்தியா இருக்கப்போவுது…?!”

“இல்லமா… பொதுவா நான் வண்டி ஓட்டும்போது செல்பேச மாட்டேன் மா…”

மீண்டும் கைப்பேசி ஒலிக்க, ” நல்ல பழக்கந்தான் தம்பி, இருந்தாலும் ஏதோ முக்கியமான செய்தி இருக்கப் போய் தான இத்தனை முறை அழைப்பு வருது… பேசுங்க…”

சீருந்தினைச் சாலையோரமாய் நிறுத்திவிட்டு பேசினான் கதிர். எதிர்முனையில் அவன் மனைவி , ” எத்தன தடவ தான்யா கூப்பிடறது…? எடுக்க மாட்டியா…?” பொறிந்தாள்.

“என்ன புள்ள சேதி… ?நான் சவாரில இருக்கும் போது பேச மாட்டேன்னு தெரியுமில்ல… சரி சரி சீக்கிரமா சொல்லு…”

“ஆமாம் பெரிய கொள்கை வீரரு …! இங்க உன் மவளுக்கு காய்ச்சல் அதிகமாயிடுச்சு… வாந்தி வேற… பக்கத்துல இருக்கிற மருத்துவமனைக்கி தூக்கியாந்திருக்கேன். அத சொல்ல தான் அத்தினி தடவ கூப்பிட்டேன்…”

“ஏன் புள்ள வீட்டில தான இருக்க… பாப்பாவ ஒழுங்கா பாத்துக்கறதுக்கு என்ன…?”

” ஏன்யா சொல்ல மாட்ட… உனக்கு ஆக்கிப் போடுறதுக்கும் உன் மவள பாத்துக்கறதுக்குந் தான் என்னைய பெத்து போட்டுருக்காங்க பாரு…!”

“ஏன்டி அலுத்துக்கற… நான் சவாரிய கொண்டு போய் விட்டுட்டு அரை மணியில வந்திடறேன் … ”

” அது சரி உனக்கு சவாரி தான முக்கியம்… யாருமில்லா அனாதப்பயல என் தலைல கட்டி வச்சிட்டாங்க… எல்லாம் என் தலைவிதி…!” கோபமாய் துண்டித்தாள்.

அவள் அமில வார்த்தைகளால் புழுவாய் துடித்தான் கதிர்.

அவன் முகவாட்டத்தை கவனித்த சாரதா,”தம்பி ! நீங்க கிளம்புங்க… எனக்கு ஒண்ணும் அவசரமில்ல… நான் வேற கார்ல போயிக்கறேன்… ”

“இல்லம்மா… உங்கள கொண்டு போய் விட்டுட்டே போய்கிறேன் மா…”

“வேணாம்பா… உனக்கு தான் ஏதோ பிரச்சினை போலருக்கு …. நீ கிளம்புபா…”

அவன் நிலையை யோசித்தவாறே சாலையைக் கடந்தாள் சாரதா.

சற்றும் எதிர்பாராமல் வேகமாக வந்த இரு சக்கர வாகனம் மோத தூக்கி வீசப்பட்டாள். கைப்பேசியில் மனைவியை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டிருந்தவன் சத்தம் கேட்டுத் திரும்ப அதிர்ந்தே விட்டான். அருகே ஓடி வந்தான். தலையில் பலத்த அடி. சில விநாடி யோசித்தவன், அவளை அப்படியே தூக்கி தன் சீருந்தின் பின்னிருக்கையில் கிடத்தி அருகிலிருந்த சுகம் மருத்துவமனைக்கு கொண்டுச் சென்றான்.

மருத்துவர் கிருபாநிதி, ” தலைல பலத்தஅடி… 24 மணிநேர மேற்பார்வைக்குப் பின் தான் சொல்ல முடியும்… சரி நோயாளிக்கு நீங்க என்ன வேணும்…?”

சில நிமிடம் செலவழித்து நடந்ததை சொல்லி முடித்தான் கதிர். காவல் நிலையத்திற்கு செய்தி அனுப்பினார் மருத்துவர்.”சரி உங்க பேர் என்ன …?”

“கதிர்ங்கய்யா…”

“அப்ப , இவங்கள பத்தி உங்களுக்கு ஒண்ணுமே தெரியாதா…? அவங்க ரொம்ப ஆபத்தான கட்டத்தில இருக்காங்க , புரியுதா உங்களுக்கு…?”

” அவங்க பேரு சாரதா… அது மட்டும் தான் எனக்கு தெரியுங்கய்யா… ”

ஏதோ யோசித்த மருத்துவர், ” அவங்க கைப்பையை எடுத்து வாங்க அதுல ஏதாவது கிடைக்கலாம்….!”

கதிர் எடுத்து வந்து கொடுக்க, ” கதிர்! அவங்க செல் இதோ இருக்கு… அதுல எதுனா முக்கியமான நம்பர் இருக்கான்னு பாருங்க… நான் போய் நியூரோ சர்ஜன்ட்ட பேசிட்டு வந்திடறேன்…”

அதில் அவசர அழைப்புப் பதிவில் அவர் கணவரின் எண் இருக்க முகமலர்ந்தான் கதிர். சிறிது நேரத்தில் வந்த மருத்துவரிடம் கைப்பேசியை கொடுக்க அவர் சுருக்கமாக சொல்லி முடித்தார். எதிர்முனையில் அழுகுரல், ” இதோ இன்னும் சில மணிநேரத்தில அங்க இருப்பேன், சாரதாவ பத்திரமா பாத்துக்குங்க டாக்டர்…”

” ஐயா ,அப்ப நான் கிளம்பட்டுமா…?”

” என்ன கதிர் … அவங்க கணவர் வரட்டுமே…!”

“என் மவளுக்கு ரொம்ப காய்ச்சல்ங்கய்யா… போய் பாத்துட்டு சீக்கிரமா வந்திடறேன்…”

“சரி … சீக்கிரமா வந்திடுங்க… அவங்க கணவர் வர்ற வரைக்கும் நீங்க தான் பொறுப்பு… எதுக்கும் உங்க நம்பர ரிசப்ஷன்ல கொடுத்துட்டு போங்க… ”

குழந்தையைக் காண தன் சீருந்தில் கிட்டத்தட்ட பறந்தான். பலமுறை அழைத்தும் துண்டித்தாள் மனைவி மாதவி. வரவேற்பில் விசாரிக்க 201 அறை என்றனர். ஓட்டமும் நடையுமாய் அடைந்தான் 201ஐ.

“மாதவி … மாதவி… பாப்பா எப்படி இருக்கா?”

” வாய்யா… இப்ப தான் நேரங் கிடைச்சதா வர…?”

“இனியா எப்படி இருக்கா…?” கண்களில் நீர் பொங்க கத்தினான்.

“அவ எப்படி இருந்தா உனக்கென்னயா?”

“சரி… முதல்ல புள்ளய பாக்கவிடு… அப்புறமா சத்தம் போடு…!”

” முடியாதுயா… புள்ளய விட சவாரி தான முக்கியம்னு போன… இப்ப எதுக்கு இங்க வந்த… அனாதப் பயதான நீ உனக்கு எங்க அருமை எப்படி தெரியும்…?! ”

கோபத்தின் உச்சிக்கே போன கதிரின் வலது கரம் அவள் கன்னத்தை பதம் பார்த்தது. இதனை சற்றும் எதிர்பாராத வள் மயங்கி சரிந்தாள். அனைவரும் திகைத்துவிட்டனர்.

” நிறுத்துடா கதிரு… எங்க வந்து யாரு மேல கைய வக்கிற… எல்லாரும் எதிர்த்துங்கூட யாருமில்லாத உனக்கு என் பொண்ண கட்டிக் கொடுத்தேன்… எதுக்கு? …. நீ இப்படி போட்டு அடிக்கவா…? மரியாதையா நடந்துக்க, இல்ல இப்படியே அத்துவிட்டுடுவேன்… புரிஞ்சுதா…!”

கலங்கி நின்றான். மனதில் வெறுமை. அப்போது அவன் தோளில் ஆறுதலாய் ஒரு கரம் பட்டது, “நான் உயிரோட இருக்கிற வரைக்கும் எவனும் உன்னை அனாதன்னு சொல்ல முடியாதுடா கதிரு…”

“என்னம்மா வார்த்தை தடிக்குது…?”

” பின்ன என்னய்யா, உங்க பொண்ணு வார்த்தைக்கு வார்த்தை அனாதப்பயம் பா… இப்ப நீங்களும் சொல்றீங்க… என் பேரன் என்னைக்கும் அனாத இல்ல … நீங்க முதல்ல மருமகன மரியாதையா நடத்த கத்துக்குங்க…புரிஞ்சிதா…?!”

கோபமாக கதிரின் கையை பற்றியபடி , “டேய் கதிரு உன் மக உன்னை பாக்க நிச்சயம் வருவா…! அப்ப இவங்க என்ன பண்ணுவாங்க பாத்துக்கலாம் … வாடா….”வெளியேறினார் பாட்டி அமிர்தம்.

” உன் ஆத்தா உன்னை விட்டுட்டு ஓடிப்போகாம இருந்திருந்தா நமக்கு இவ்வளவு சங்கடம் வந்திருக்குமாடா கதிரு…?” முந்தானையில் மூக்கை சிந்தினார் பாட்டி.

“என்ன பாட்டி சொல்ற…? ஆத்தா செத்து போச்சுன்னு சொல்லிட்டு இப்ப இப்படி சொல்ற…?!”

“முதல் வண்டிய எடுடா… இந்த எடுத்த விட்டு கிளம்பு…”

சிறிது நேரம் வரை மெளனமாய் இருந்தவன் , “பாட்டி அம்மாவுக்கு என்ன ஆச்சு…?” மெல்ல வாய் திறந்தான்.

” இப்ப எதுக்கு அதெல்லாம்…? வண்டிய கவனமா ஓட்டுடா… ”

“சும்மா ,கடுப்பேத்தாத பாட்டி… சொல்லு”

“சரி …சொல்றேன்டா… !”

“உங்கம்மா எங்களுக்கு ஒரே பொண்ணு… தாத்தாக்கு அவ மேல கொள்ளை பிரியம். அதனால அவள பக்கத்து ஊர்ல உள்ள தன் அக்கா மவனுக்கே கட்டிக் கொடுத்தார். அவளும் சந்தோசமா தான் இருந்தா. ஒரு நாள் ,அவ மாசமா இருக்கான்னு சேதி கேட்டு அவள பாக்க பலகாரம்லாம் எடுத்துகிட்டு நாங்க போனோம். ஆனா,அங்க அவ அழுதுகிட்டு இருந்தா. நாங்க ஆடிப் போயிட்டோம் அவ சொன்னத கேட்டு ” பொங்கி வந்தக் கண்ணீரை துடைத்தார்.

“என்ன பாட்டி சொன்னாங்க…?”

” சொல்றேன் டா…”

“” என்னா நான் தப்பா சொல்லிப்புட்டேன்னு உன்மவ கோவிச்சுக்கறா..? என் மவள கட்டிக் கொடுத்து வருசம் மூணாவுது, அவ இன்னும் மாசமாவுல, உன் மவ ரொம்பச் சின்னவ தானே ,அதுக்குள்ள என்ன அவசரம்… கொஞ்ச நாள் போகட்டும் கலச்சிடுன்னு சொன்னேன் அதுல என்ன தப்பு…?!”

” என்ன தப்பா…! குழந்தங்கறது ஆண்டவன் கொடுக்கிற வரப்பிரசாதம் , அத கலைக்கச் சொல்றது எவ்வளவு பாவம். எப்படிக்கா உன்னால முடியுது…?!”

” அதெல்லாம் எனக்கு தெரியாது… சொன்னத செஞ்சா இங்க இருக்கலாம், இல்லைனா …”

” இல்லைனா …?”

” … வீட்ட விட்டு வெளிய தான் போகணும்!”

” என்ன மாப்ள இப்படி பேசுற…?”

” பர்வதம், இப்படிலாம் பேசாத. இது ஆண்டவனுக்கே அடுக்காது. பாவம்டி உன் தம்பி… ”

” நீங்க வாய மூடிட்டு சும்மா இருங்க… உங்களுக்கு புரியாது…”

“இப்படி சொல்லியே ,இத்தன வருசமா என் வாய மூடிட்டிங்க. இந்த விசயத்த என்னால பொறுத்துக்க முடியாது…”

” அப்படின்னா, நீயும் சேர்ந்து வெளியே போப்பா… உன்ன யாரு இங்க இருக்கச் சொன்னா…” வெளியே தள்ளினான் சேது.

“மாப்ள… நீ செய்றது கொஞ்சங்கூட சரியில்ல… அக்கா, சொந்தம் விட்டுப் போகக் கூடாதுன்னு என் பொண்ண உன் பையனுக்கு கட்டிக் கொடுத்தா, இப்படி அசிங்கப் படுத்திறீங்களே… !”

” ஆமாம்… நாங்க அப்படித்தான்டா… சொல்றது செய்… இல்லன்னா உன் பொண்ண கூட்டிட்டு வெளியே போடா… ”

“என்னப்பா நீங்க ,நெஞ்சில ஈரமே இல்லாத ஜந்துக்கள் கிட்ட போய் கெஞ்சிட்டு இருக்கீங்க… இன்னைக்கி புள்ளய கலைக்க சொன்னவங்க நாளைக்கே என்னையும் கொல்ல திட்டம் போட மாட்டாங்கன்னு என்னப்பா நிச்சயம்..?வாங்கப்பா போகலாம்… !”

“என்னடி சொன்ன…?!” பாய்ந்து வந்தவன் அறைந்தே விட்டிருந்தான்.

“என் முன்னாலயே என் பொண்ண அடிக்கிறியாடா…!” பதிலுக்கு அறைந்தார் உங்க தாத்தா. பஞ்சாயத்தாயிடுச்சு, உங்கம்மாவ வீட்டுக்கே கூட்டி வந்துட்டார். மாசம் ஓடுச்சு… நிறை மாசம்… அப்பதான் ஒரு நாள் நாங்க வீட்டில இல்லாத நேரத்திலே உங்கப்பன் குடிச்சிட்டு வந்து , ” என் பேச்ச மதிக்காம புள்ள பெத்துக்கப் போறியா… பாக்கறேன்டி…” கத்திட்டுப் போனான். கொஞ்ச நாள்ல நீயும் பிறந்த. உன்னை பாராட்டி சீராட்டி நல்லாதான் வளர்த்தா. என்ன ஆச்சுனே தெரியல, ஒரு நாள் ராத்திரி” என்ன தேட வேணாம், நான் தொலைஞ்சு போயிடறேன்… அது தான் என் மவனுக்கு பாதுகாப்பு “னு எழுதி வச்சிட்டு எங்கேயோ போயிட்டா.மக போன கவலைலயே உன் தாத்தா வும் போய் சேந்துட்டார்.”

“எனக்காகவா பாட்டி…! அம்மா காணாம போனது எனக்காகவா?!” கண்கள் கலங்கின.

” மகராசி, இப்ப எங்க இருக்கான்னே தெரியலயே…?”

” பாட்டி, காலைல ஒரு அம்மா இந்த வண்டில வந்தாங்க. அவங்க ரோட்ட தாண்டும் போது எதிர்ல வந்த வண்டி மோதிடுச்சு, போய் ஒரு எட்டு பாத்திட்டு போவோமா…?”

“சரி கதிரு…”

உள்ளே அவன் நுழைய, மருத்துவர் யாரிடமோ , ” ரொம்ப அவசரம் பாம்பே “O” பாஸிடிவ் ரத்தம் தேவைப்படுது… சீக்கிரமா வேணும். மூளைல ரத்தக் கசிவு இருக்கு, உடனே ஆபரேசன் பண்ணியாகணும்…”

“வணக்கம்… இப்ப எப்படி இருக்காங்க…?”

“உடனே ஆபரேசன் பண்ணியே ஆகணும்… ஆபத்தான நிலைல தான் இருக்காங்க…”

” பாம்பே “O” பாஸிடிவ்னு சொன்னீங்களே… !!”

“ஆமாம் கதிர், அது ரொம்ப அரிய வகை ரத்தம்… அதான் ரத்த வங்கில கேட்டிட்டுருந்தேன்… ”

” என் ரத்த வகையும் அதே தான், நான் தரலாங்களா…?” குதூகலித்தான்.

” தாரளமா … இது என்ன கேள்வி…?”

“கடவுள் மாதிரி எல்லா நேரத்திலும் நீங்க தான் தம்பி என் சாரதாவ காப்பாத்தறீங்க… உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியல தம்பி…!” சிலாகித்தார் கணவர் பரந்தாமன்.

” என்ன பேர் சொன்னீங்கய்யா…?” கேட்டார் பாட்டி .

” சாரதா…ஏன்மா கேட்கறீங்க?”

“ஒண்ணுமில்ல…” பாட்டி யோசிக்க,

” உங்க பேரு அமிர்தமா…? ஊரு கடலூரா..?”

“ஆமாம்… உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்…?”

” உங்கள பத்தி சாரதா பேசாத நாளே இல்லம்மா…!”

“நிஜமாவா சொல்றீங்க…?”

” இவ்வளவு நாளா என் பொண்ணு எங்க இருந்தா…?நீங்க … ?”

” கவலையே படாதீங்கம்மா… சாரதா என் மனைவி…!”

“மனைவி…?!” முகத்தில் இருவருக்கும் குழப்ப ரேகைகள்.

“சுருக்கமா சொல்லிடறேன்மா… நான் சில வருடங்களுக்கு முன்ன ,ஒரு இரவு நேரத்தில கடற்கரைல சும்மா காத்து வாங்கிட்டு படுத்திருந்தேன்… அந்த நேரத்தில ஒரு பொண்ணு கடலுக்குள்ள இறங்கிட்டு இருந்தா, நான் ஓடிப்போய் காப்பாத்தினேன். அந்த பொண்ணு , “என்ன சாகவிடுங்க…. நான் இருந்தா என் மவன அவன் வாழவிடமாட்டான்…!” என கெஞ்சினாள். அவளை ஆசுவாசப்படுத்தி வீட்டுக்கு கூட்டி வந்தேன். அம்மா கிட்ட நடந்த அத்தனையும் சொல்லிட்டு அழுதா, அவங்களும் நல்லா பாத்துகிட்டாங்க. நாளடைவில், கவலைகள மறந்து நிம்மதியா இருந்தா. சில மாதங்களில் எனக்கு மும்பைக்கு மாற்றலாயிடுச்சு. அவளையும் கூடவே கூட்டிட்டு போயிடலாம்னு அம்மா சொல்ல, சாரதாவும் தலையாட்டினாள்.

அங்கே அவளுக்கும் வேலை கிடைத்தது. சுயசம்பாத்தியம் அவளை மகிழ்வித்தது. ஒரு நாள்அம்மா, “ஏன்மா சாரதா, கேட்கறேன்னு தப்பா எடுத்துக்காத… எவ்வளவு காலந்தான் இப்படி தனிமரமா இருக்கப் போற…?”கேட்டார்.

விரக்தி சிரிப்போடு, “நான் பட்ட மரம்மா… என் வாழ்க்கை அவ்வளவுதான்… இனிமே என்ன பண்ணமுடியும்…?”என்றாள்.

“ஏன் சாரதா, அப்படி சொல்றீங்க? உங்களுக்கு ஆட்சேபணை இல்லைனா நானே உங்கள திருமணம் பண்ணிக்கிறேன்…! என்ன சொல்றீங்க…?”எனறேன்.

செய்வதறியாது விழித்தவள், என் காலில் விழுந்தே விட்டாள். விழிநீர் காலில் பட நான் “என்ன இது…?! எழுந்திருமா… இனி நீ தான் எனக்கு எல்லாமேடா… “என்றேன். நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

எங்களுக்கு திருமணமாகி 2 குழந்தைகள் . ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை நீ தான் எங்கள் மூத்த மகன் கதிர்.” சொல்லி முடிக்க இருவர் கன்னங்களிலும் கண்ணீர் அருவி.

“பாட்டி, இனிமே என்னை யாரும் அனாத பயன்னு சொல்ல மாட்டாங்கள்ள…”

“யாரு எங்க மகன அனாதன்னு சொன்னது…?” கோபத்தில் அனலைக் கக்கின அவரின் விழிகள்.

அதற்குள் டாக்டர், ” கதிர், வாங்க ரத்தம் எடுக்கலாம்… ஆபரேசனுக்கு நேரமாச்சு….”

“இதோ வந்துட்டேன் டாக்டர்… போயிட்டு வந்துடறேங்கய்யா… ”

“அப்பான்னு சொல்லு கதிர்…”

முதன் முறையாக “அப்பா” என அழைக்க ஆனந்தக் கடலில் மிதந்தான் கதிர்.

அமிர்தம் அவன் வலிகளை சொன்னார். வலித்தது அவருக்குந்தான்.

சிறிது நேரத்தில் கதிர் வந்து சேர , “வாங்க அத்தை, கதிர் நாம போய் இனியாவ பார்க்கலாம்… நான் 4 வார்த்த அவங்கள நல்லா கேட்டா தான் என் மனசு ஆறும்.”

பவித்ரா மருத்துவமனை –

“இனியா எப்படி இருக்கா?”

“ஏதோ வரவே மாட்டன்னு முறுக்கிக் கிட்டு போன இப்ப எதுக்குடா வந்த…?”

” வார்த்தைய அளந்து பேசுங்க பார்த்தீபன்…!”

கேட்ட குரலாக இருக்க திரும்பிப் பார்த்தவர் சற்றே இமைக்க மறந்தார் , எதிரே நிற்பவர் “சாரதா இன்ஃபோ டெக்கான் ” ஐ.டி கம்பெனியின் தாளாளர் லயன்.பரந்தாமன்.

“நீங்க எப்படி இங்க….?”

“என் மகன அறிமுகப்படுத்த வந்தேன்… ”

” நான் தான் அவர ஏற்கனவே பார்த்திருக்கேனே… ”

“இல்ல… நானே இன்னைக்கி தான் பாத்தேன்… ”

யாரு என்பது போல் பார்க்க எதிரில் வந்தான் கதிர். “ஆமாம், கதிர் தான் என் மூத்த மகன்… அவன் என்றும் அனாதை இல்லை… புரிஞ்சிதா பார்த்தீபன். உனக்கும் தான்மா சொல்றேன் என் மகன தரக்குறைவா பேசறத இத்தோடு நிறுத்திக்கோ….”

அவர்கள் அதிர்ச்சியிலிருந்து மீள்வதற்குள், “அப்பா “என ஓடி வந்த இனியாவை தூக்கிக் கொண்டு வெளியே நடையைக் கட்டினான் கதிர்.

சாரதாவுக்கு அறுவை சிகிச்சை சிறப்பாக நடந்து முடிந்தது.

மறுநாள் மாலை –

“சாரதா… எப்படி இருக்க?”

“நல்லா இருக்கேங்க… என்னங்க நீங்க எப்ப வந்தீங்க…? எனக்கு என்ன ஆச்சு…?”

“அதெல்லாம் அப்புறம் சொல்றேன்… இப்ப உனக்கு ஒரு பொக்கிஷத்த கொண்டு வந்திருக்கேன்மா. என்னன்னு சொல்லு பாப்போம். அத பாத்தீன்னா துள்ளி எழுந்து உட்கார்ந்திடுவ…”

“சும்மா புதிர் போடாம சொல்றீங்களா…?”

கதிர் முன்னே வந்து நின்றான்.

“நன்றி தம்பி… நீங்க தான் என்னை இங்க கொண்டு வந்து சேர்த்தீங்கன்னு சொன்னாங்க…”

” ” மகனே” ன்னு கூப்பிடு சாரதா… அது தான் சரியா இருக்கும்….இவன் தான் உன புள்ள கதிர்” முன்னே வந்தார் பாட்டி.

“அம்மா” என அழுதாள் சாரதா. அமிர்தம் மெதுவாக தலையசைக்க கதிரை கை நீட்டி அருகில் அழைத்தாள் சாரதா…”

” நோயாளிய அழ வைக்காதீங்க… உணர்ச்சி வசபட்டா ஆபத்து… ”

” இத்தன வருடம் கழித்து என் மகன பாக்கறேன் … இது தான் எனக்கு பெரும் பாக்கியம்… இது நாள் வரை என் கதிரோட பாசங்கற நிழலுக்காக எவ்வளவு ஏங்கி இருப்பேன்… இப்ப தான் கிடைச்சிருக்கு டாக்டர்… இந்த சந்தோசமே போதும் எனக்கு…!”

“அம்மா, நானும் இது வரை அனாதன்ற வெயில்லயே நொந்து கிடந்தேன்… இனிமே உங்க பாசம் மட்டுமே போதும்மா எனக்கு…” கட்டியணைத்து அழுதான்.

” கதிர் ,நீ என்னைக்குமே எங்க பிள்ளை தான்… அழாதேடா ” சிலாகித்தார் பரந்தாமன் .

அனைவரின் கண்களிலும் நெஞ்சிலும் மாமழை.