Category: இதழ் 165

பிலஹரி மார்த்தாண்டம் ராமகிருஷ்ணன் ( சிறுகதை ) / ரமேஷ் கண்ணன்

பிலஹரி மார்த்தாண்டம் பிள்ளையைப் போலவே காட்சி தருவார் ராஜேஷின் தந்தை. நான் தான் ஒருநாள் எதேச்சையாகச் சொன்னேன்.அப்படியொரு அரைதொந்தி கூர்மையான பார்வை மனைவியின் மீது காட்டும் அதீத உரிமை.யாரையுமே விட்டேத்தியாக சொல்லால் காலி செய்யும் தைரியம் அவருக்கு இருந்தது.அந்த காலத்தில் வந்த அரசு வேலையை வேண்டாமென்று சொல்லி விட்டு தமிழகத்தின் புகழ்பெற்ற நிறுவனத்திற்கெனத் தன்னையே ஒப்புக்கொடுத்தவர்.

தற்போதைய ஊதிய விகிதத்தில் அவரெடுத்த முடிவு தவறானதே ஆனாலும் அதையொரு பொருட்டாக கருதாது கம்பெனி பெருமையால் தனக்குத் தானே மகுடத்தை சூட்டிக் கொள்வார்.ஒருவகையில் கம்பனியில் அவருக்கென்று தனி ஜீப்பொன்றே தந்திருந்தார்கள்.தும்பைப்பூ நிறத்தில் டிரைவர் சீருடையணிந்து வீட்டின் முன்பு பவ்யமாய் காத்திருப்பதில் ராமகிருஷ்ணனுக்கு மனமெல்லாம் பூரித்துக் கிடக்கும்.அரசு நிறுவனத்திற்கு சென்றவர்கள் இவரைக் காட்டிலும் வசதியாக இருந்தாலும் இந்த மரியாதையை அவர்கள் கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்க முடியாது.இந்த போதை தான் உயர்நிர்வாகப் பணியாளர்களை நிறுவனத்தோடு வசமாய்க் கட்டிப் போட்டது.

ராமகிருஷ்ணன் தனது அத்தை பெண்ணையே திருமணம் செய்து கொண்டார்.அவ்வளவு படிப்பறிவு இல்லையென்றாலும் குடும்பத்தைக் கொண்டு செலுத்துவதில் சமத்து.பிலஹரி வீட்டில் என்ன நடக்கிறது என்பதையெல்லாம் கருத்தாகவே எடுத்துக்கொள்வதில்லை.சரோஜா அம்மா கைபக்குவம் எட்டு வீட்டையும் தாண்டும்.பிள்ளைகளுக்கும் அவருக்கும் ரசனையாக ஆக்கிப் போடுவதற்காகவே கடவுள் படைத்தான் என்பதாக சதா அடுப்பங்கரையிலேயே கிடப்பாள்.இரண்டு வெஞ்சனம் வைத்து அப்பளம் வடகம் வத்தல் பொரிக்காமல் ஒரு மதியத்தை விடமாட்டார்.

கவுச்சி இல்லாத ஞாயிறு ஆவணி மாதத்தில் மட்டுமே வரும்.

பிலஹரிக்கு ஆபிஸ் அருகே இருந்தபடியால் பெரும்பாலும் மதிய உணவுக்கு வந்து விடுவார்.அவர் குறை சொல்லாத நாளை எண்ணி விடலாம்.அது வெறும் பேச்சு என்பதும் சரோஜாவுக்குத் தெரியும்.நாங்கள் கூடுமிடம் ராஜேஷின் வீடு தான்.ராஜேஷுக்கு கோபால் என்றொரு அண்ணன்.அவருக்கும் நண்பர்கள் உண்டு.ஆனாலும் கூடும் பருவத்தை அவர்கள் கடந்து விட்டார்கள்.இப்போது எங்களின் முறை.கிடையாய் கிடப்போம்.சீட்டுக்கட்டு கேரம் போர்டு டேப் ரிகார்டுகளில் பாடல்கள் கேட்பது பொழுது நன்றாகப் போகும்.அவ்வவ்ப்போது நாங்கள் எழுப்பும் ஓசையும் கூச்சலும் அம்மாவையே கோபம் கொள்ளச் செய்து விடும்.மாடியில் போட்டிருந்த கோடைகாலப் பந்தலுக்கு விறுவிறுவென வந்தவர் ஒருநாள் சொன்னார் எனக்கு மட்டும் பெண் குழந்தையொன்று இருந்தால் ஒரு பய இங்கிட்டு வந்திருக்க முடியாது என்றார்.நாங்கள் சிரித்தோம் அம்மாவும் சிரித்தாள் இல்லையா பின்னே களவாணிப் பயலுகளா என.

பிலஹரி சொந்த கிராமத்திலிருந்து மதுரை வந்த பின்பு அவரை வைத்து படிப்பு வேலையென தனித்தனியாக வந்தவர்கள் குடும்பமாக வந்து தங்கி விட்டனர்.பெரிய அளவில் பொருளுதவி இல்லையாகினும் அவருடைய சிபாரிசு மூலம் ஒவ்வொருவரும் தலையெடுக்க ஆரம்பித்து விட்டனர்.

வள்ளியம்மாள் அவருக்கு மகள் முறை வீட்டிற்கு அருகிலேயே குடி வைத்தார்.கணவர் சோலையும் சொந்தம் தான்.அவரை மீனாட்சி அம்மன் கோவிலுக்கு அருகிலுள்ள துணிக்கடையில் சேர்த்து விட்டார்.அவர்களுக்கு திருமணமாகி பத்து வருடமாகிறது.குழந்தைப்பேறு இல்லை.சரோஜாவோடு ஒட்டிக்கொண்ட வள்ளியம்மாள் சோலை கடைக்குச் சென்ற பின்பு பிலஹரி வீடே கதியெனக் கிடப்பாள்.

துணி துவைப்பது பாத்திரம் துலக்குவது வரை அத்தனை விருப்பமாய் இழுத்துப்போட்டு செய்வார்.வள்ளியம்மாள் வீட்டு அடுப்படிக்கு வேலையே இருக்காது.சோலை வேலை முடித்து பிலஹரி வீட்டிற்கு வந்து வள்ளியை அழைத்துச் செல்வார்.வள்ளி சோலைக்கான உணவை அதற்கென உள்ள பாத்திரங்களில் எடுத்துத் தயாராக வைத்திருப்பாள்.வள்ளி அக்கா வீட்டில் இருக்கையில் வீட்டையே கலகலப்பாக வைத்திருப்பாள்.அவளுக்கெனத் தனி சோகம் இருப்பதே அவளுக்குத் தோணாது.

வள்ளியொருத்தி தான் பிலஹரியிடம் வார்த்தைக்கு வார்த்தை மல்லுக்கு நிற்பவள்.அவர்கள் சண்டை போடுவதைக் காணுகையில் அத்தனை வாஞ்சையோடு பேசிக்கொள்வதைப் போலவே தோன்றும்.பெரும்பாலும் வள்ளி தானாக வலிந்து தோற்று விடுவாள்.அவளது பேச்சு வெற்றியாக மாறுகையில் தான் கண்ணைக் கசக்கிக் கொண்டு அழுவாள்.சரோஜாவுக்கு நன்றாகப் பழகிப்போனது.சரோஜாவுக்குப் பரிந்து பேசித்தான் சச்சரவே ஆரம்பித்திருக்கும்.

மாறி வரும் சூழலில் பிலஹரியின் கம்பனி பல ஆண்டுகளாக ஊதிய உயர்வை அளிக்காமல் தள்ளிப்போட்டுக் கொண்டே வந்தது. கீழ்மட்டத்தில் இது பெரும் புகைச்சலானது.கம்பனி ஆரம்பித்ததில் இருந்து தொழிற்சங்கமே இல்லாத ஒன்றென்றால் அதுதான்.அவ்வவ்ப்போது இதைப் பெருமையாக சொல்லிக்கொள்வார் பிலஹரி.அதனால் தான் எங்கள் கம்பனி லாபத்தில் இயங்குகிறது.

தொழிற்சங்கம் வந்தால் உரிமை போராட்டம் என இழுத்து மூடுவார்களென விவாதிப்பார்.எனக்குத் தோன்றிய ஒன்றிரண்டு விஷயங்களைச் சொன்னாலும் முரண்படுவார்.சில நாட்களுக்குப் பின்பு அங்கு யூனியன் ஆரம்பிப்பதற்கான சட்டரீதியான நடவடிக்கைகளையும் ஊழியர்கள் மத்தியில் ஆதரவையும் திரட்டி ஒரு குழு உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டது.பிலஹரி கம்பனியின் தீவிர விசுவாசி.அவருக்கு ஊழியர்களைக் கண்காணிப்பதும் மூளைச்சலவை செய்வதும் துணைப்பணியாக வழங்கப்பட்டது.ஆளுங்கட்சி எதிர்க்கட்சி யென ஆதரவு இருந்ததால் அந்த குழுவினர் தனித்தனி நபராகப் பிரிக்கப்பட்டு கம்பனியை விட்டு வெளியேற்றப்பட்டனர்.

தொழிற்சங்க கோரிக்கைகளில் நூறு சதம் நியாயம் இருப்பினும் காலச்சூழலில் ஒரு வேலையை இழந்து போராடும் வாழ்க்கையை யாருமே ஏற்றுக்கொள்ள மனம் வாய்க்கவில்லை.இரண்டாண்டுகள் இங்கும் அங்குமாய் அலைந்த போராட்டக் குழுவினர் சின்ன பெட்டிக்கடைகளை ஆரம்பித்து வாழ்க்கையை ஓட்டினர்.

பிலஹரி இப்போதெல்லாம் பழைய மாதிரி இல்லை.எங்களோடு சகஜமாகப் பேச ஆரம்பித்தார்.எனக்கு இது வினோதமாகப் பட்டது.சிறுவயதிலிருந்து கூடும் நாட்களில் அவர் நிழல் தென்பட்டாலே நாங்கள் மெள்ள நகர்வோம்.அவரைக் கண்டவுடன் வணக்கம் பா போயிட்டு வர்றேன் பா என்றபடியே சென்று விடும் எங்களை இப்போதெல்லாம் உக்காத்தி வைத்து பேசுகிறார்.இது நாங்கள் எதிர்பார்க்காத ஒன்று.

ராஜேஷின் அப்பா ஒருநாள் காலையில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தார்.அலுவலக சீருடை தும்பைப்பூ நிறம்.நான் வண்டியை நிறுத்தி என்னப்பா நடந்து போறீங்க என்றேன். ஒண்ணுமில்லபா சும்மா நடந்து போறேன் என்றார்.வாங்கப்பா நான் ஆபிசுல இறக்கி விடுறேன்னு சொல்லி வண்டியில் ஏத்திட்டுப் போய் இறக்கி விட்டு வந்தேன்.இறங்குகையில் எனது கைகளைப் பற்றியவர் கண்கலங்கியபடியே விடைபெற்றார்.நான் அதை கவனிக்காதது போலவே காட்டிக்கொண்டேன்.இப்போதைக்கு அதுதான் அவருக்கு ஆறுதல். அந்த நிறுவனத்தின் ஆளுயுறக் கதவுகள் திறந்தன.செக்யூரிட்டியின் சுரத்தில்லாத வணக்கம் என்னையே என்னவோ செய்தது.

மூச்சு முட்டும் பெருமை பேசிய கம்பனியின் சுயரூபத்தை ஓரளவு என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. தனிப்பேச்சில் ராஜேஷிடம் கேட்கையில் குறிப்பிட்ட தொலைவுக்கு அருகே இருப்பவர்களின் வாகன வசதியை நிர்வாகம் நிறுத்தி விட்டதாகவும் மதிய உணவை வீட்டுக்கு வந்தெல்லாம் சாப்பிடக்கூடாதென்றும் சொல்லி விட்டார்களாம்.இதுவொரு பிரச்சனையாக அவருக்கு ஆகி விட்டது. நாலு வார்த்தை அம்மாவைத் திட்டி அவளின் முகம் பார்த்து சாப்பிட இயலாததும் பிலஹரிக்கு வருத்தமாகி விட்டது.

இது இப்படியாகப் போய்க்கொண்டிருக்க இன்னொரு முறை மாலை நேரம் அவர் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார்.நான் அவரை அமரவைத்து சென்று கொண்டிருந்தபோது நீ தப்பா நெனைக்கலையினா பத்தாயிரம் தேவைப்படுது என்றார். ராஜேஷ்ட்ட சொல்லிராத என்றார். என்னப்பா பெரிய வார்த்தைலாம் சொல்றீங்க என்னால ஐயாயிரம் முடியும்பா.நீங்க திருப்பி தரணும்னு அவசியமில்லைன்னு சொல்லி விட்டேன்.எதற்கு என நான் கேட்காத நிலையில் எனக்கு வண்டி ஓட்டுனான்லப்பா மாரிமுத்து பிள்ளைக்குக் கல்யாணம் வச்சிருக்கான்.

பத்தாயிரம் தேவைப்படும் போல.என் காதுக்கு சேதி வந்துச்சு அதான்பா என்றார்.அப்பா என்ட்ட இப்படில்லாம் விளக்கம் சொல்லத் தேவையில்லை பான்னேன்.சரி வண்டிய வீட்டுக்கு விடு போவோம்.
பிலஹரி அவர்களின் ஸ்ருதி குறைந்தபடியே இருந்தது.ஆனாலும் சரோஜா எப்போதும் போலவே அவரிடம் தலையைக் கொடுத்து முரண்டு செய்தபடியே இருப்பாள்.அவளுக்கு நாளொன்றில் வசை வாங்கவில்லையென்றால் சோறே இறங்காது.இது பிலஹரிக்கும் தெரியும். உப்பும் உறப்புமே பெரும்பாலும் கை கொடுத்து விடும்.சமீபமாக சாப்பாட்டு நேரத்தில் பிலஹரி ஏதும் சொல்வதில்லை.

சரோஜா அம்மாவுக்கு இதை எப்படியாவது மாற்ற வேண்டுமென முயன்று பார்த்தாள்.பாத்திரங்களை வேண்டுமென்றே தவற விட்டாள்.பிலஹரி அசைந்தபாடில்லை.வீட்டின் அருள் குறையத் தொடங்கி விட்டது. நாள்பட்ட சுவர்களில் ஒளி இருளை எதிரொளிக்கச் செய்தது.குறைந்த வோல்டேஜில் அவர்கள் வாழ்க்கையை வாழத்தலைபட்டனர்.

வள்ளியக்காவும் முன்பு போல வருவதில்லை.ஒரு நாளிரவு நடந்த வாக்குவாதத்தில் வள்ளி அக்காவை அடிக்கக் கையை ஓங்கினார் பிலஹரி.

சோலை அதுவரை இல்லாததாய் விசனமாகப் பேசிவிட்டார்.தாங்கமுடியாத பிலஹரி நிலைகுலைந்து போனார்.வள்ளியக்கா எவ்வளவு சொல்லியும் சமாதானப்படாத பிலஹரி முகத்தைத் திருப்பி வைத்துக்கொண்டார்.அன்றிலிருந்து பிலஹரி உள்ள சமயம் வள்ளியக்கா வீட்டிற்கு வருவதில்லை.தனி சமையலுக்கு பழகி விட்டாள்.சரோஜா அம்மாவால் சில தினங்கள் இதனை சமாளிக்க முடியவில்லை.காலம் அவளுக்கு மெள்ள பழக்கப்படுத்தியது.

பிலஹரி வீட்டிற்கு வரும் விருந்தாடிகளின் எண்ணிக்கை குறைந்தன.இரண்டு தெருக்கள் தள்ளியிருந்த பங்காளிகளின் வீட்டிற்கு வந்து விட்டு சொல்லியும் சொல்லாமலும் செல்ல ஆரம்பித்தனர்.இதற்கு முந்தியெல்லாம் பிலஹரி முன் அவர்கள் எவ்வளவு பவ்யமாய் பேசிப்பழகியவர்களென நானே பார்த்திருக்கேன்.

வாழ்வின் ஏற்றத்தாழ்வுகளில் பணத்திற்கு முதன்மையான பங்குள்ளது.மேலும் சிக்கலான நிலையில் உள்ளவர்களைக் கண்டும் காணாது நகர எப்போது பழகுகிறார்கள்.சொல்லி வைத்தாற் போல எண்வரிசை போல கிரமமாய் நடக்கிறது.

திருமணப் பத்திரிக்கைகளை பிலஹரி இல்லாத நேரம் கொடுத்துவிட்டுப்போவது பக்கத்தில் இருப்பவர்களுக்கு நேரில் வைத்து விட்டு இவருக்கு தபாலில் அனுப்புவது எல்லாமே நடந்தது.
சிங்கமாய் கர்ஜனையோடு இருந்த பிலஹரி அரை விளக்கொளியில் அமரப்பழகிக்கொண்டார்.கம்பனியிலிருந்து ஓய்வுபெறுகையில் அவரை சகலவிதத்திலும் மரியாதையாகவே பிரிவு உபசார விழா நடத்தி வழியனுப்பி விட்டார்கள்.

முருகப்பன் பிலஹரி வேலை பார்த்த கம்பனிக்கு ஒப்பந்த அடிப்படையில் உதிரி பாகங்கள் சப்ளை செய்பவன்.பிலஹரி மீது பெரிதும் மரியாதை வைத்திருப்பவன்.அன்றைய விழாவில் அவன் பேசியது அவருக்கு மகிழ்ச்சியளித்தது.

முருகப்பன் கடின உழைப்பாளி.ஒரு காலத்தில் கம்பனியில் வேலை செய்து விட்டு வெளியேறி அவுட்சோர்சிங் முறையில் கம்பனியோடு ஒப்பந்த பணிகளை மேற்கொள்ள ஆரம்பித்தான்.

தன் பணச்சிக்கல்களைப்பெரிதும் வெளியே காட்டிக்கொள்ளாத பிலஹரியின் அனுபவம் அப்படியே இருந்தது.மூன்று வீடு தள்ளியிருந்த முருகப்பன் ஒருநாள் காலையில் அவரின் வீடு தேடி வந்து பார்த்தார்.கையில் தாம்பாளத்தட்டில் தேங்காய் வாழைப்பழம் சகிதமாய் வந்து சரோஜா அம்மாவையும் பிலஹரியையும் நிறுத்தி வைத்து சாஷ்டாங்கமாய்க் காலில் விழுந்து புதிய கிளையொன்றை கப்பலூரில் துவங்குகிறேன்.உங்களின் ஆசீர்வாதத்துடன் நீங்களே துவக்கி வைத்து ஆலோசகராகவும் இருந்து வழிநடத்த வேண்டும் என்றார்.பிலஹரிக்கு ஆச்சரியம் என்றாலும் உடனே ஏற்றுக்கொள்வதிலொரு தயக்கம் இருந்தது.

முருகப்பன் ஐயா நீங்கள் எப்பேர்ப்பட்ட கம்பனியில் எப்படி உயர்பதவியில் இருந்தவங்கன்னு தெரியும்.ஒரு குறையும் வராது.தினந்தோறும் காலையில் அலுவலகம் வாங்க ஐயா.அதே மாதிரி மதியம் வீட்டுக்கு வந்துட்டு சாயங்காலம் விளக்கு வைக்கிறப்ப சிறிது நேரம் உக்காந்திட்டு போனீங்கன்னாப் போதும்யா என்றான்.அவன் சொன்ன ஊதியத்தொகையும் கணிசமானது தான்.இப்போதைய பல சிக்கல்களைத் தீர்த்து விடலாம் தான்.

முருகப்பன் கம்பனி துவக்க விழாவை பிரமாதப்படுத்தி விட்டான்.ஃபிரண்ட் ஆபீஸ் அவ்வளவு அருமை.எல்லாவற்றையும் நேர்த்தியாக செய்திருந்தான்.

அன்றைய நாள் நிறைநாளாய் இருந்தது.

நேற்று முருகப்பன் சொன்ன இன்னொரு தகவல் ராமகிருஷ்ணனுக்கு மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியது.ஐயா,கம்பனி ஜீப் ஏலத்தில் வந்தது. அதை வாங்கி சர்வீஸ் விட்டு தயாராகி விட்டது. நல்ல கண்டிஷன்.நாளையிலிருந்து நீங்கள் அதிலேயே ஆபிஸ் வாங்க ஐயா என்று சொல்லியிருந்தான் முருகப்பன்.

மாரிமுத்து ஜீப்பை எடுத்து ராமகிருஷ்ணன் வீடு நெருங்குகையில் வள்ளி தலையில் அடித்தபடி ஓடிவந்து கொண்டிருந்தாள்.
ராமகிருஷ்ணன் பிலஹரியாக எழமுடியாது நிரந்தரமாக உறங்கிப்போனார்
•••

இதற்கேதானே ஆசைப்பட்டீர்கள்! – வா.மு.கோமு.

நம்மைச் சுற்றிலும் நடப்பனவற்றை இப்படியெல்லாம் நடக்கிறதென, வேதனையான விசயங்களை கூட ஐயோ என்ற பரிதவிப்பு இல்லாமல் சொல்லிக் கடந்து போகிறோம். தினச்செய்திகளைத் தரும் பத்திரிக்கைகளில் தொடர்ந்து பாலியல் வன்முறைகள் இருந்து கொண்டே இருக்கின்றன. கிழவர்கள் சிறுமிகளை பாலியல் துன்புறுத்தல் செய்கிறார்கள் என்கிற தகவல் வந்து கொண்டேயிருக்கிறது. கிழவர்களைக் கண்டால் குழந்தைகளை வீட்டில் வைத்திருக்கும் பெற்றோர்கள் வீணான கற்பனை செய்து பயப்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு எந்தப்புற்றில் பாம்பு இருக்கும் என்று தெரியாது தான். ஆகவே புற்று என்றிருந்தால் பாம்பு இருக்கும் என்பதாக நம்புகிறார்கள்.

இண்டர்நெட்டில் பாலியல் வலைதளங்கள் இயங்குவது அனைவருக்குமே தெரியும். அவைகள் பல காமுகர்களின் வெறியைத் தணிக்கும் வேலையை செவ்வனே செய்கின்றன என்று தான் படுகிறது. அவைகள் ஜப்பான், இந்தியா, சீனா, அமெரிக்கா, ரஷ்யா என்று பல தேசத்து ஆண் பெண் உறவுகளை பிரித்து வைத்து வீடியோக்களாக பதிவேற்றி வைத்திருக்கின்றன. ஆண் பெண் உடலுறவில் பல்வேறு வகை மாதிரிகளையும் பிரித்து வரிசைப்படுத்தி பார்வையாளர்களுக்கு சிரமத்தை குறைத்து வைத்திருக்கின்றன.

எனக்கு ஆச்சரியம் என்னவென்றால் யார் இவைகளை இப்படி புத்தக லைப்ரெரி மாதிரி மெனக்கெட்டு சேகரித்து அதன் வகைகளைப் பிரித்து வைக்கிறார்கள்? என்பது தான். எம்.எம்.எஸ் என்றும், ஸ்கேண்டல் என்றும் ஹோம் என்றும் லெஸ்பியன் என்றும் கிளாசிக் என்றும் கே என்றும் இவற்றில் பிரிவுகள் இருக்கின்றன. இவைகளில் தினமும் மணிக்கொருமுறை புதிய வீடியோக்கள் ஏற்றப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன.

அவற்றில் ஒவ்வொரு ஆடவனும் தன் சாமார்த்தியத்தை நிருபித்துக் காட்ட வேண்டுமென்றும், தன்னுடைய வீடியோவும் அதில் இடம்பெற்றிருக்க வேண்டுமென்றும் நினைக்கிறார்களோ என்று தான் படுகிறது. ஒரு அரசாங்க லைப்ரேரியில் தன் புத்தகமும் இருக்க வேண்டுமே! என்று எழுத்தாளன் ஆசைப்படுவது போல. ஒவ்வொரு லைப்ரேரியிலும் தாங்கள் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் அனைத்தும் இருக்க வேண்டுமென ஒரு பதிப்பகத்தார் ஆசைப்படுவது போல.

இவற்றில் ஒரு ஆண் தான் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் பெண்ணுக்குத் தெரியாமல் தன் அலைபேசியில் பதிவு செய்து அதை வலையேற்றுவதும் நடக்கிறது. அந்த வீடியோக்களுக்கு ரசிகர்கள் பலர் இருக்கிறார்களாம். போக பெண்கள் குளிக்கும் காட்சி திருட்டுத்தனமாக எடுக்கப்பட்டு வலைதளத்தில் ஏற்றப்படுகிறது. பாலியலில் ஒரு மனிதனுக்கு என்னவென்ன வக்கிரங்கள் இருக்கிறதோ அவை அனைத்துமே வீடியோக்களாக ஏற்றப்பட்டு லட்சக்கணக்கில் கிடக்கின்றன.

இதில் பெண்களே தங்கள் உடல் அழகை ரசித்து சுயமைதுனம் செய்து கொள்வதை பார்த்து ரசித்ததோடு ஓயாமல் அவற்றை வலைதளத்தில் ஏற்றி விடுகிறார்கள். வக்கிரங்கள் ஆணிடமும் பெண்ணிடமும் சம அளவிலேயே இருக்கின்றன என்பதை இந்த வலைதள ரசிகர்கள் உணர்ந்திருக்கிறார்கள்.

இம்மாதிரியான வலைதளங்கள் மனிதர்களின் அளவுகடந்த பாலியல் இச்சையை தீர்க்கும் பணியை செவ்வனே செய்து கொண்டிருக்கின்றன. இவைகளும் இல்லாவிட்டால் செய்தித் தாள்களில் இன்னமும் அளவுக்கு அதிகமான சம்பவங்கள் தான் நடந்ததாக அச்சேறிக் கொண்டே இருக்கும். இந்த சமயத்தில் பாலியல் கல்வியின் தேவையை அனைவருமே உணருகிறோம்.

இந்த வலைதளங்களின் பார்வையாளர்கள் என்று ஆண்களும் பெண்களும் சரிசமமாகவே இருக்கிறார்கள். அவர்கள் யாரும் இந்த வீடியோக்களை சும்மா பொம்மை பார்ப்பது போல பார்க்க வருவதில்லை. பெண்ணானவள் பல ஆண்களின் உடல் அழகை காணவும், ஆணானவன் பலவித பெண்களின் உடல் அழகை காணவுமே வருகிறார்கள்.

பாலியலில் பலவித விருப்பங்கள் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் இருக்கின்றன. லெஸ்பியன் உறவுக்காரர்கள் வலைதளத்தில் லெஸ்பியன் பிரிவிலேயே இருக்கிறார்கள். பின்புற உறவில் ஆர்வமும் காமமும் உடையவர்கள் அந்தப்பிரிவிலேயே இருக்கிறார்கள். இப்படித்தான் இங்கு நடந்து கொண்டிருக்கின்றன.

பொதுவாக மனிதர்கள் பாலியல் உணர்வுகளை உள்ளுக்குள் மறைத்து வெளியே மறுத்துப் பேசியே வருகிறார்கள். பெண்கள் வெளியே அதுவொரு கெட்ட சமாச்சாரம் என்றே பேசுகிறார்கள். அப்படியானவர்களின் காம இச்சையை தீர்க்கும் விதமாக இந்த வலைதளங்கள் செயல்படுகின்றன.

முன்பெல்லாம் மலையாள, ஆங்கில பி கிரேடு படங்கள் தான் ஆண்களின் காம் இச்சையை தீர்க்கும் வடிகாலாக இருந்து வந்தன. ஒரு திரைப்படத்தில் இரண்டு பெண்கள் நடித்திருந்தால் அந்த இருவருமே குளிக்க எப்போது செல்வார்கள்.. என்று காத்திருக்கும் முகங்கள் திரையரங்கில் நிறைந்திருந்தன. அது அரைகுறையாய் நிறைவேற்றப்பட்ட பின் படுக்கையறையில் கணவனின் நண்பனோடு எப்போது உருளுவார்கள்? என்று காத்திருந்தார்கள். அப்படி ஏதேனும் காட்சிகள் திரைப்படத்திலேயே இல்லாவிடினும் தியேட்டர்காரர்கள் பிட்டுப்படங்களை இணைத்து ரசிகர்களின் காம இச்சையை தீர்த்தார்கள். அதற்காக அவர்கள் போலீசுக்கு மாமூல் கொடுத்து அழுதார்கள்.

இன்று இணையதளத்தில் ரசிகர்களை திருப்திப்படுத்துவர்கள் தனக்குத் தானே என்ற திட்டத்தின்படி செயல்படுகிறவர்கள். ரசிகர்களே ரசிகர்களை திருப்தியுறச் செய்கிறார்கள். இந்த வலைதளங்கள் தீமைகளை உற்பத்தி செய்கின்றன என்று ஒருசாரர் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபடலாம். மார்க்கெட்டில் வரும் சில சோப்புகள் சிலருக்கு உடலில் ஒவ்வாமையை கொடுக்கத்தான் செய்யும். அந்தச் சோப்பு செரியில்ல, வேற போட்டுப் பாக்கணும்! என்பார்கள். அப்படித்தான் எதுவும்.

குண்டாக இருக்கும் ஆண்களை சில பெண்களுக்குத்தான் பிடிக்காது. சிவப்பாக இருக்கும் ஆண்களை சில பெண்களுக்குத்தான் பிடிக்கும். உண்ணும் உணவிலிருந்து எல்லாவற்றிலும் தான் தீமைகள் இருக்கின்றன. பறவைக்காய்ச்சலில் இருந்து கண்ட காய்ச்சல் எல்லாம் சிக்கன் உணவிலிருந்து தான் மனிதர்களுக்கு வருகின்றன என்கிறார்கள். சாப்பிட வேண்டாம் என்று சத்தமில்லாமல் அதிகாரிகள் கூறி விடுவார்கள். ஒருகிலோ சிக்கனின் விலை இன்னமும் குறைந்தபாடில்லை. அதை உண்பவர்களின் எண்ணிக்கை ஓரளவு குறைந்திருந்தால் இந்த நேரம் அதன் விலையும் இறங்கியிருக்குமே!

ஞாயிறுகளை நடுத்தரவர்க்கம் சிக்கன் உணவை வைத்தே கழிக்கின்றன. ஊசியிடப்பட்டு அதிவேக வளர்சியில் வளரும் இந்தக் கோழிகளால் உடலுக்கு தீங்குண்டு என்பது அவர்கள் அறியாத விசயமல்ல. தவிர நாக்கு ருசி என்று ஒன்று பழகிப்போனதாகவே இருக்கிறது. தொட்டில் பழக்கம் சுடுகாடு வரை என்பது போலத்தான். கள்ள உறவுக்கு என்றொரு மதிப்பு இருக்கத்தானே செய்கிறது. திருட்டு மாங்காய்க்கு ருசி அதிகமிருப்பது போல! மேலும் எம் முன்னோர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்களே.. கிளி மாதிரி பொண்டாட்டி இருந்தாலும் கொரங்கு மாதிரி ஒரு கூத்தியாவும் வேணுமாம்.

நாம் தவறுகளை சுட்டிக்காட்டி கோஷம் எழுப்புவதால் நாளை தவறுகளே நடக்காமல் போய்விடுமா என்ன? பெட்ரோல் விலையேற்றத்தைக் கண்டித்து கோஷம் எழுப்பப்படுகிறது என்றால் 30 காசு குறைக்கப்பட்டதாக அறிவிப்பு வரும். ஒவ்வொரு பெட்ரோல் பங்குகளிலும் தங்கள் வண்டிக்கு பெட்ரோல் நிரப்புபவர்கள் விசாரித்துக் கொண்டா நிரப்பிக் கொள்கிறார்கள்? அப்படி குறைந்த 30 காசு என்னவாயிற்று? என்று விபரமாக கேட்டால், ‘எங்களுக்கு இன்னும் ஆர்டர் வரலை சார்’ என்பார்கள். எரியுற வீட்டில் எது கிடைத்தாலும் மிச்சம் தானே! என்கிற கணக்கு தான் இது.

இப்படி தவறுகள் என்பன மட்டுமே நம்மைச் சுற்றிலும் நடந்தவண்ணமே இருக்கின்றன. தவறுகள் மட்டுமே வெளிச்சமிட்டும் காட்டப்பட்டு வருகின்றன. மக்களுக்கு தவறுகள் மீது தான், அதைப்பற்றி அறிந்து கொள்வதில் தான் ஆர்வம் குவிந்திருக்கிறது. தவறை தவறே இல்லாமல் செய்வதெப்படி? என்பதை அறிந்து கொள்வதில் ஆர்வமாய் இருக்கிறார்கள்.

திருப்பூர் மாவட்ட தலைமை அரசு மருத்துவமனைக்குச் சென்ற பெண் பிரசவ வார்டில் அனுமதிக்கப்பட்டார். குறைப்பிரசவத்தில் ஒரு பெண் குழந்தையை ஈன்றெடுத்தார் அவர். குழந்தையின் எடை 1300 கிராம் இருந்ததால் இன்குபேட்டரில் வைக்கப்பட்டது. மறுநாள் காலை குழந்தைகள் சிகிச்சைப்பிரிவுக்கு டாக்டர்கள் வந்த போது ஈன்றெடுத்த தாயைக் காணோம். போலீசாருக்கு தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது.

மருத்துவமனைக்கு தனியாக வந்த அந்தப்பெண் பதிவேட்டில் பிருந்தா வயது 19, கணவர் பெயர் குமார், கே.ஆர்.எஸ் லே அவுட், டைமண்ட் தியேட்டர் எதிரில், திருப்பூர். என்று முகவரி கொடுத்திருக்க போலீசார் விசாரிக்கையில் முகவரி போலியானது என்றும், அந்தப்பெண் திருமணமாகாதவள் என்பதும் தெரியவந்தது. அந்தப்பெண் குறித்து போலீசார் விசாரித்தவண்ணமிருக்கிறார்கள்.

அந்தப்பெண் மீண்டும் இன்னொரு காதலனை தேடிப்பிடித்து குடும்ப வாழ்க்கை வாழலாம். மிக தைரியமான பெண் என்று தான் தெரிகிறது. 100 ரூபாய் மாத்திரையில் முடிந்திருக்க வேண்டிய விஷயம் என்று அந்தப் பெண்ணுக்கு தெரியாமல் இருந்திருக்காது. இதுவே கிராம சூழ்நிலையில் வாழும் பெண் என்றிருந்தால் தற்கொலை முடிவுக்கு சென்றிருக்கக்கூடும். பிள்ளை ஒன்று பெற்றாள், விட்டு விட்டுப் போய் விட்டாள் என்ற தகவலை வைத்து குட்டி ஜப்பானில் போலீசார் எந்தப்பெண் என்று தேடுவார்கள்? நாள் ஒன்றிற்கு நகரில் ஒரு பிரச்சனையா நடக்கிறது?

கடந்த 20 வருடங்களில் இந்தியாவில் 20 கோடி குழந்தைகள் கருவிலேயே அழிக்கப்பட்டு இருப்பதாக சமூக நலவாரியம் தெரிவிக்கிறது. 3 நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை பெண்களுக்கு எதிராக குற்றம் இந்தியாவில் நடக்கிறது. 9 நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை கணவராலோ, உறவினராலோ கொடுமைகளுக்கு பெண்கள் ஆளாகிறார்கள். 15 நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை பெண்கள் பாலியல் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளாக்கப்படுகிறார்கள். 29 நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை ஏதாவது ஒரு பெண் கற்பழிப்புக்கு ஆளாகிறாள்.

தமிழகத்தில் 560 ஸ்கேன் மையங்கள் கொண்ட அரசு மருத்துவமனைகள் உள்ளன. 8 மரபணு ஆய்வுக்கூடங்களும், 3943 அல்ட்ரா சவுண்ட் சோதனைக் கூடங்களும், 38 கருத்தரிப்பு மையங்களும், 11 குரோமோசோம்கள் குறித்து ஆராயும் ஆம்னியோ சென்சிடிங் மையங்களும் பதிவு பெற்று இயங்குகின்றன.

இவற்றை அதிகாரிகள் முறையாக கண்காணிப்பதில்லை என்ற குற்றச்சாட்டும் இருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட மையங்களில் பெண் குழந்தைகள் கருவிலேயே கண்டுபிடிக்கப்பட்டு மருத்துவர்கள் மூலம் கொலை செய்யப்படுகின்றன. எங்களுக்கு பெண் குழந்தை தான் வேண்டுமெனச் சொல்லும் தம்பதியினரை இனியேனும் தனித்து பாராட்டி அரசாங்கம் சலுகைகளை வழங்கலாம்.

ஒரு காலத்தில் பெண் குழந்தைகளுக்கு கள்ளிப்பால் கொடுப்பார்கள். இப்போது வயிற்றில் உயிர்த்துடிப்போடு இருக்கும் பெண் சிசுக்களை துண்டு துண்டாக வெட்டியெடுத்து கொலை செய்கிறார்கள். மருந்துக்கடைகளில் கருக்கலைப்பிற்கான மாத்திரைகள் டாக்டரின் பரிந்துரை இல்லாமலேயே கிடைக்கிறது. கருக்கலைப்பிற்கு மருத்துவமனைகள் வாங்கும் தொகைகள் என்று பார்த்தால் மூன்று மாத கர்ப்பத்தைக் கலைக்க 3000 ஆயிரம் ரூபாயும், ஐந்து மாத கர்ப்பத்தைக் கலைக்க 6000 என்றும் ஏழுமாத கர்ப்பத்தைக் கூட பணத்திற்காக மருத்துவர்கள்\ கலைப்பதாகவும் கூறுகிறார்கள்.

கணவரின் நிர்பந்தத்தாலோ அல்லது கணவரின் குடும்பத்தின் நிர்பந்தத்தாலோ அல்லது கள்ள உறவினாலோ சிசுக்கலைப்பிற்காக பெண்கள் மருத்துவமனைக்கு பரிதாப ஜீவன்களாக வருகிறார்கள். கருக்கலைப்பு என்பது சட்ட ரீதியாகவும், உடல் ரீதியாகவும் தவறான ஒன்று. பணத்தைக் கொடு கருவைக் கலைத்து அனுப்புகிறோம் என்று மருத்துவமனைகள் செயல்படுவது மருத்துவத்திற்கு அழகல்ல.

குழந்தையின்றித் தவிப்பவர்கள் உங்களைச் சுற்றிலும் கூட இருக்கிறார்கள். குழந்தை வேண்டுமென கோவில் கோவிலாய் சுற்றுபவர்கள் உங்களைச் சுற்றிலும் இருக்கிறார்கள். குழந்தை என்பது ஒரு உயிர். மருத்துவர்கள் கருக்கலைப்பிற்கு வரும் பெண்களின் கணவர்களை வரவழைத்துப் பேசலாம். ஆனால் டெங்கு, பறவை, மர்மக்காய்ச்சல் என்று மருத்துவமனையில் கூட்டம் நிரம்புவதால் அதற்கெல்லாம் அவர்களுக்கு நேரமில்லை.

பிழைக்க வழி சொல்லுங்கள் நண்பா! என்றொருவர் வந்தார். இருக்கே! என்றவன் தீபாவளி பலகாரச்சீட்டு ஆயிரம் அடித்து மாதா மாதம் வீடு வீடாய் சென்று தொகை வாங்கி சேர்த்துடா! என்றேன். கொஞ்சம் யோசித்தான். அதன் விளைவுகளை. கடைசியாக நல்லதாகத்தான் படுகிறது, என்றான். தீபாவளி நெருங்கும் சமயம் ஊரை காலி செய்து விட்டு ஓடி விடு! என்றேன்.

அடுத்ததாக கேரளாவுக்கு அரிசி கடத்துடா! என்றேன். ஐயோ நண்பரே! என்றான். இப்ப நீங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க? என்றான் என்னிடமே! தீவாளி செலவுக்கு பைக்கு திருடி வித்தேன். தீபாவளி முடிஞ்சு பிடிச்சாங்க, உள்ளார உக்காந்துட்டு வர்றேன், என்றேன். சீட்டு ஒன்னு சேர்த்தலாம்னு இருக்கேன்டா அடுத்ததா மூனு மாசத்துக்கு ஒருக்கா 4000. மொத்தம் பதினஞ்சு பேரு.. உன் பேரை சேர்த்திக்கறேன்டா.. என்றதும் எஸ்கேப்டா சாமி! என்றோடினான்.

மகளைச் சீரழித்த வளர்ப்புத் தந்தை, பணத்துக்காக மைனர் மகளை விபச்சாரத்தில் ஈடுபடுத்திய தந்தை, ஓடும் ரயிலில் இருந்து தள்ளப்பட்ட இளம்பெண் உயிருக்கு ஊசல் என்று கேரளாவிலும் பெண்களுக்கு எதிரான கொடுமைகள் நடக்க, அந்தப் பட்டியலில் கிட்னியை விற்க ஒப்புக்கொள்ளா விட்டால் மகனைக் கொன்று விடுவேன் என மிரட்டிய காதல் கணவனின் பேச்சைக் கேட்டு சிறுநீரகத்தை விற்ற இளம்பெண் மஞ்சு சமீபத்தில் ஆங்கிலப்பத்திரிக்கைக்கு தந்த பேட்டியில் கூறியது…

கொச்சியில் டீ எஸ்டேட்டில் நான் வேலையில் இருந்தேன். அதே டீ எஸ்டேட்டில் சேல்ஸ் பிரதிநிதியாக வேலை பார்த்த பினு என்பவரை 2005ல் சந்தித்தேன். பஞ்சும் நெருப்பும் பற்றிக் கொண்டதால் இருவரும் வீட்டிற்குத் தெரியாமல் திருமணம் செய்து அந்த தீயை அணைத்தோம். தீ அணைந்த ஒரு வருடத்தில் ஆண் மகவு ஒன்றை ஈன்றெடுத்தேன். பினுவின் குடும்பம் 2009ல் கடுமையான கடன் தொல்லையில் சிக்கித் தவித்தது.

அதே நேரத்தில் தனது நண்பர் ஒருவர் சிறுநீரக நோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும், அவருக்கு மாற்று சிறுநீரகம் தேவைப்படுவதாகவும் எனது சிறிநீரகத்தை விற்றால் 10 லட்சம் தொகை கிடைக்குமெனவும், அதை வைத்து கடன்களை தீர்த்து விடலாமென்றும் பினு கூறினார். நான் அதற்கு, கிசுக்கணும்! உன்னுதை வித்துக்கோ, கடனைக் கட்டிக்கோ! என்றேன். எனது மகனை தூக்கிப்போய் சினிமா பணியில் கொன்று விடுவேன் என்று மிரட்டினார் பினு. தாய்ப்பாசத்தால் சம்மதித்தேன். அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகு பினுவைக் காணவேயில்லை. பினு எஸ்கேப் ஆகிவிட்டதை தெரிந்து கொண்டேன். பல இடங்களில் தேடியும் பினுவைக் காணாததால் 2011ல் புகார் கொடுத்தேன்.

இந்தப் பெண்ணின் பேட்டியிலிலிருந்து நம் தமிழ்ப்பெண்கள் ஏதாவது உணர்ந்து கொள்வார்களா? என்றே யோசித்தேன். ஏற்கனவே கழுதைப்புலியை முறத்தால் விரட்டிய பாரம்பரியத்தில் வந்த பெண்கள் தான் இன்று கரப்பான் பூச்சிக்கு பயந்து காதலன் மீது தாவிக் குதிக்கிறார்கள்.

மாரியம்மன் கோவிலில் அம்மன் சிலை மீது பச்சைக்கிளி ஒன்று வந்து அமர்ந்து கொண்டதாம். கோவில் நிர்வாகிகள் கூறுகையில் ஒரு மாதத்திற்கு முன்பாக பூஜை நடந்து கொண்டிருந்த போது இடது கண்ணில் காயத்துடன் பறந்து வந்த கிளி கர்ப்பக்கிரகத்தினுள் சென்று அம்மன் சிலை மீது உட்கார்ந்து கொண்டது. அன்று முதல் கிளியை வெளியே கொண்டு வந்து விட்டாலும் மீண்டும் அம்மன் சேலையைப் பிடித்து மேலேறி உட்கார்ந்து கொள்கிறது.

பூசாரி கூறுகையில் அபிஷேகம் செய்யும் போது கீழே இறங்கி வந்து விடுகிறது. மற்ற நேரங்களில் அம்மன் மீதே அமர்ந்திருக்கிறது. இரவு கோவிலை பூட்டும் போதும் கருவறையை விட்டு வருவதில்லை. பழம், பொங்கலை விரும்பி சாப்பிடுகிறது. அர்ச்சனை செய்யும் போதோ, மணி அடிக்கையிலோ பயப்படுவதில்லை.

சுற்று வட்டார பொதுமக்கள் கூட்டமாய் வந்து கிளியை பார்த்து வணங்கிச் செல்கின்றனர். முன்பு மாட்டின் கண்ணில் ஒரு தலைவர் தெரிகிறார் என்று கும்பல் கூடியது. வருமானம் இல்லாத கோவில்களில் நல்ல பாம்பாட்டியிடம் பேசி பல் பிடுங்கிய பாம்பை சிலை மீது நீண்ட வாக்கில் படுக்க வைத்து விட்டால் கோவிலில் கூட்டம் கூடும். சர்க்கஸ் கம்பெனியாரிடம் பேசி புலி, சிறுத்தை என்று கூட முயற்சிக்கலாம். குரங்கை வைத்து தீபாராதனை காட்டலாம். ஜனங்களுக்கு எல்லாமே அதிசயம் தான்.

இருமுடி ஏந்தி சபரிமலை சென்ற +2 மாணவனை காட்டு யானை மிதித்துக் கொன்றது. அவனுடன் சென்ற ஆறு பேரையும் யானை தாக்கியதில் அவர்கள் காயமடைந்தனர். நம் ஆட்கள் எதையும் உருப்படியாக செய்வதேயில்லை. மாலை போட்டு விட்டேன் என்று சொல்லி டாஸ்மார்க் பாரில் நிற்பான். குடியை சிலநாட்களேனும் விட்டொழிப்போம் என்பதற்காக மாலை போட்டுக் கொள்வான். பின் மாலை நேரத்தில் மாலையை கழற்றி வீட்டில் சாமி பட்த்தின் முன்பு வைத்து விட்டு வந்து குவாட்டர் குடிப்பான் மீன் சில்லி சாப்பிட்டபடி. வாயில் சிகரெட் புகையும். பின்பாக வீடு சென்று குளித்து துன்னீரு பூசுக் கொண்டு மீண்டும் மாலையை அணிந்து கொள்வான். போக இதை நான் தவறென சொல்ல மாட்டேன். அது அவன் பிரியம்.

மனைவியின் பாலியல் டார்ச்சர் பொறுக்க முடியாமல் சர்க்கரை வியாதிக்காரன் அதற்காகவே பயந்து முருகனுக்கு, ஐய்யப்பனுக்கு என்று மாலை போட்டுக் கொள்வது பரிதாபத்திலும் பரிதாபம் தானே!. சபரிமலைக்குச் சென்ற வேன் கவிழ்ந்து ஆறு பேர் மரணம் என்று படிக்கிறோம். தப்பு செஞ்சுட்டு சாமியத் தேடிப்போனா இப்படித்தான் நடக்கும் என்று சமாதானம் பேசிக் கொள்கிறோம். நம் டாஸ்மார்க் சாமி லெக் பீஸ் கடித்துக் கொண்டே சியர்ஸ் போட்டு குடிக்கிறது.
000

கண்காணிப்பின் இருள்வெளி – வெளி ரங்கராஜன்

திணைநிலவாசிகள் குழுவின் நாடகம்

கண்காணிப்பின் இருள்வெளி வெளி ரங்கராஜன்
எழுத்து,இயக்கம்: பகுர்தீன்

இன்றைய பாசிச அரசியல் சூழலில் அதிகாரத்தை கேள்விகேட்கும் எழுத்தாளர்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள்.சாதீய ஒடுக்கு
முறையால் கல்விவளாகங்களில் மாணவர்கள் மீது வன்முறை ஏவப்படுகிறது.சாதிவிட்டு மணம்புரியும் காதலர்கள் ஆணவக்
கொலை செய்யப்படுகிறார்கள்.மீனவர்கள் மீன்பிடிக்க முடியாது கொலையாகிறார்கள்.விவசாயிகள் தற்கொலைக்கு தூண்டப்
படுகிறார்கள்.இவ்வாறு சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரிவினரும் பாதிப்புக்குள்ளாகும் ஒரு ஒடுக்குமுறை சூழலை பின்புலமாகக்
கொண்ட இந்த நாடகத்தில் கொலையுண்டவர்களின் ஆவிகள் தங்கள் இழந்த வாழ்க்கையை பேசுகின்றன.கவிதைதன்மை
கொண்ட உரையாடல்கள் மூலமாகவும்,படிம மொழியும் நடன அசைவுகளும் கொண்ட உடல் இயக்கங்கள் மூலமாகவும்,கூட்டு
மனநிலைகளின் வெளிப்பாடாகவும் நாடகம் விரிவுகொள்கிறது.

கல்விவளாகங்களின் அறிவியல் ஒடுக்குமுறையில் சிக்குண்ட பின்னறை மாணவர்களுக்கு தூக்குக்கயிறுகளும்,அம்மாவின்
சேலைகளும்தான் முடிவாக இருக்கின்றன.புதிய சமூகத்தைப் பற்றிக் கனவுகள் கண்ட படைப்பாளிகளின் வீட்டுக்குள் ஆட்கள்
புகுந்து விரல்களைப் பிடித்துக் கத்திகளால் கோலமிட்டார்கள்.காதலை,புதுவாழ்வை சிதைத்தன சாதீய ஆணவங்கள்.

குண்டில் செத்த மீனவர்களும்,புயலில் செத்த மீனவர்களும் மீன்களின் செதில்களாக மாறி கடலில் நீந்தியபடி இருக்கிறார்கள்.மீன்கள்
சொல்லும் சாட்சியை நீதிமன்றங்கள் ஏற்குமா?விவசாயியின் பூமி செத்துக் கிடக்கிறது.வெடித்துவிட்ட நிலத்திலிருந்து வீசும் அனல்
விவசாயியை சுட்டெரிக்கிறது.பயிரோடு உயிரும் கருகிக் கொண்டிருக்கிறது.இந்த உணர்வுகளையெல்லாம் தாங்கிய பாத்திரங்கள்
பாடியும்,புலம்பியும்,ஓலமிட்டும்,வீழ்ந்தும் வீழ்ச்சியின் கீதங்களை இசைத்தபடி எங்கும் நிறைந்தனர்.ஏமாற்றங்கள் நிறைந்த
வாழ்வியல் சித்திரங்கள் இருள்வெளியாய் மிதந்து வியாபித்தன.

மிகுந்த படைப்புத்தன்மையுடன் பகுர்தீன் இந்த நாடகத்தை இயக்கி வடிவமைத்துள்ளார்.அவர் முருகபூபதியின் மணல்மகுடி
நாடகக்குழுவில் கடந்த பத்தாண்டுகளாக செயல்பட்டவர்.தற்போது சென்னையில் கல்லூரி மாணவர்களை ஒருங்கிணைத்து
நாடகம் மற்றும் நாட்டுப்புறக்கலை வடிவங்களில் பயிற்சிகளையும் மேற்கொண்டு வருபவர்.முற்றிலும் அந்த மாணவர்களைக்
கொண்டே இந்த நாடகம் சென்னையில் ஸ்பேசஸ்,கூத்துப்பட்டறை,பியூர் சினிமா ஆகிய இடங்களில் நிகழ்த்தப்பட்டது.

——–

மூடுபனிக் கவிகள்-4: கூ செங் – தமிழில் சமயவேல்

கூ செங்

கூ செங்
(1956-1993)

மூடுபனிக் கவிகளில் மிக முக்கியமான கவி கூ செங். அவரது
வாழ்க்கை ஒரு அதிபுனைவைப் போல இருக்கிறது. குழந்தைத்தனமாக
பூச்சிகளின் உலகில் வாழ்ந்த இவரது வாழ்க்கை ஒரு கொடூரமான
புனைவாக இருக்கிறது. பைத்தியம், கவிஞன் என்ற போர்வையில்
வாழ்ந்த கூ செங் ஒரு ஆணாதிக்கக் கொலையாளி என்றும் எழுதினார்கள்.
பல எதிரும் புதிருமான பதிவுகளே காணக் கிடைப்பதால், கூ செங்கையும்
அவரது மனைவி ஸீ யேவையும் நேரடியாக அறிந்த எலியட் வெய்ன்பெர்ஹர்
எழுதிய “அடுத்த நிறுத்தம், விலக்கப்பட்ட நகரம்” என்னும் கட்டுரையின் சில
பகுதிகளின் தமிழாக்கத்தை இங்கு வாசிப்போம்.

அடுத்த நிறுத்தம், விலக்கப்பட்ட நகரம்
எலியட் வெய்ன்பெர்ஹர்

1956ல் பீகிங் நகரில் நன்கு அறியப்பட்ட கவிஞரும் ராணுவ அதிகாரியுமான கூ ஹாங்கின் மகன் கூ செங், அவரது 12ம் வயதில் ஒரு இரண்டு வரிக் கவிதை எழுதிப் பிரபலம் ஆனார். அந்தக் கவிதை:

“கருத்த இரவின் ஒரு கொடை, இந்த இருண்ட கண்களைக் கொண்டு கூட
நான் பிரகாசிக்கும் ஒளியைத் தேடிப் போகிறேன்.”

1969ல், கலாச்சாரப் புரட்சி கூ செங்கையும் அவரது குடும்பத்தையும் ஷான்டோங் மாகாணத்தின் உப்புப் பாலைவனத்திற்குப் பன்றிகள் மேய்க்க அனுப்பியது. அந்தப் பகுதி மக்கள், கூ செங் புரிந்து கொள்ள முடியாத வட்டார மொழியில் பேசினார்கள். தனிமை காரணமாக அவர் இயற்கையின் உலகில் லயிக்க ஆரம்பித்தார்: “இயற்கையின் குரல் எனது இதயத்தின் மொழி ஆகியது. அதுவே ஆனந்தம்” என்றார்.

அவருக்கு மிக விருப்பமான புத்தகம் 19ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ழான் ஹென்றி ஃபேப்ரெயின் “பூச்சியியல் குறிப்புகளும் வரைபடங்களு”மே. பூச்சிகளைச் சேகரிக்க ஆரம்பித்தார். பறவைகளைக் கூர்ந்து கவனித்தார். மணலில் மரக்குச்சிகளைக் கொண்டு “பெயர் இல்லாத சிறு மலர்கள்” “வெள்ளை மேகத்தின் கனவு” போன்ற கவிதைகளை எழுதினார். ஜான் க்ளேர் போல அவரது கவிதைகளை வயல்களில் கண்டெடுத்து எழுதிக் கொண்டார். “இயற்கையிடம் நான் ஒரு மாய ஒலியைக் கேட்டேன். அந்த ஒலியே எனது வாழ்வின் கவிதை ஆகியது.” என்கிறார். அவரது முதற் பருவக் கவிதையின் இயல்பு ஒரு மழைத்துளியாக இருந்தது. அவரது குழந்தைப் பருவம் சொர்க்கத்தின் ஒரு காட்சியைப் போல இருந்தது. அதிலிருந்து அவர் ஒருபோதும் மீளவே இல்லை.

1974ல் அவர் பீகிங்குக்குத் திரும்பினார். ஒரு தொழிற்சாலையில் வேலை பார்த்தார். பேய்த்தனமாக எழுத ஆரம்பித்தார். அவரது அறையின் சுவர்களில் எல்லாம் எழுதி வைத்தார். அவரை “ஒரு பலகையில் குத்தப்பட்டு கால்களை உதைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பூச்சியைப் போல” அவர் உணர்ந்தார். ஆனால் அவரை விட ஏழு முதல் பத்து வயது வரை மூத்த கவிகளான பெய் தவோ, துவோ துவோ, யாங் லியான், மாங் கே, ஷூ திங் முதலிய கவிகளின் குழுவுடன் இணைந்து கொண்டார். இந்தக் குழு சோஷலிச யதார்த்தவாதத்தையும் அதன் புரட்சிகரமான கதாநாயகர்களையும் நிராகரித்தது. தன்னையே விசாரிக்கும் உள்நோக்கிய படிமவகைப் பாடல்களையும் கவிதைகளையும் எழுதியது.

“சாம்பல் வானம்
சாம்பல் சாலை
சாம்பல் கட்டிடங்கள்
சாம்பல் மழையில்
இந்த இறந்து பரந்த சாம்பற்மை வழியாக
இரண்டு குழந்தைகள் நடக்கிறார்கள்
ஒருவர் பிரகாசமான சிவப்பு
ஒருவர் வெளுத்த பச்சை”

இது கூ செங்கின் முதற் பருவக் கவிதைகளில் ஒன்று. இதை அரசுத் தரப்பில் ஒருவர் ‘மெங்க்லாங்’ கவிதை என்றார். ‘மெங்க்லாங்’ என்னும் சீனச் சொல்லின் பொருள் “இருண்மை” அல்லது “மூடுபனி” என்பதாகும். பெய் தவோ, அவர்களது தலைமறைவு இதழின் பெயரைக் கொண்டு “இன்று (ஜிண்டியாங்) குழு”வினர் என அழைத்தால் போதும் என்றார். ஆனால் மூடுபனிக் கவிகள் என்ற பிரயோகமே பரவிவிட்டது. கூ செங், “மூடுபனியே இல்லை. உண்மையில் இவை எதையோ தெளிவு படுத்தும் கவிதைகள்” என்றார்.

கூ செங்கின் படைப்புகள் 1981ல் ஒரு பித்தவெறித் தாவலில் “பலினின் கோப்பு” என்ற தலைப்பிலான கீதக் (லிரிகல்) கவிதைகளாக இருந்தன. இதுவே அவரது முதல் கவிதைத் தொடர். “மேற்கை நோக்கிய பயணம்” என்னும் சீன செவ்வியல் நாவலில் வரும் குரங்கு ராஜாவை ஒத்த ஏமாற்றுப் பேர்வழியே பலினும்–கூ செங்கும் குரங்கு ஆண்டில் பிறந்தவர் தான்–தெரியாத்தனமாக உன்மத்தக் காளான்களை சாப்பிட்டுவிட்ட குழந்தையால் எழுதப்பட்ட சிதறிய வடிவம் கொண்ட நர்சரிப் பாடல்களைப் போன்றும் முட்டாள்தனமான தேவதைக் கதைகள் போன்றும் இருக்கும் ஒரு அடுக்குக் கவிதைகளே “பலினின் கோப்பு.” சீனத்தில் இதற்கு முன்பு ஒரு போதும் எழுதப்படாத ஒரு புதிய வகைக் கவிதைகளே இந்த பலின் கவிதைத் தொடர்.

1983ல் ஒரு ரயிலில் சந்தித்த ஸீ யே என்னும் ஒரு அழகிய மாணவக் கவியைக் காதலித்துத் திருமணம் செய்து கொண்டார். திருமண நாளிலேயே “நாம் இருவரும் இணைந்து தற்கொலை செய்து கொள்வோம்” என்று கூறினார். ஸீ யே உற்சாகமானவராகவும் நடைமுறை அறிந்தவராகவும் இருந்தார். ஆனால் கூ செங்கோ ஒரு கனவுக்காரர். அடிக்கடி மனச்சோர்வு அடைபவர்.

1985ல் அவருக்கு ஒரு தரிசனம் கிடைத்தது. முன்பு அவர் ‘ஒரு மனித உயிரியாக இருக்க முயற்சி செய்தேன்’, ஆனால் இப்போது உலகம் ஒரு மாயை என்று அறிந்து கொண்டேன். தனது சுயத்தைப் பின்னால் விட்டுவிட்டு ஒரு நிழல் இருப்பை இருப்பிடமாக்கிக் கொள்ள அவர் கற்றுக் கொண்டார். முன்பு, அவர் எழுதியவை ‘முக்கியமாக லிரிகல் வகைக் கவிதை’. இப்பொழுது அவர் ‘ஒரு வினோதமான ஒப்பற்ற அதிசயத்தைக் கண்டுபிடித்தார்: திரவப் பாதரசம் தெறித்தோடி, எந்தத் திசையிலும் நகர்வதைப் போல சொற்கள், தாமாகவே செயல்பட்டன’. அவரது நீண்ட தொடர் கவிதை ஒன்றை ‘திரவப் பாதரசம்’ என்றே அழைத்தார். ‘எந்த சொல்லும் அடக்குமுறைகள் அற்று சுதந்திரமாக இருக்கும் வரை தண்ணீரைப் போன்றே அழகாக இருக்கலாம்,’ என்று அவர் எழுதினார்.

1988ல் கூ செங்கும் ஸீ யேவும் நியூசிலாந்துக்குப் புலம் பெயர்ந்தார்கள். முதலில் அவருக்கு ஆக்லேண்ட் பல்கலைக் கழகத்தில் சீனமொழி கற்பிக்கும் வேலை கிடைத்தது. வகுப்பில் மாணவர்கள் ஏதாவது பேசட்டும் என கூ செங் உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பாராம். மாணவர்களோ ஆசிரியர் ஏதாவது சொல்லட்டும் என மௌனமாக இருப்பார்களாம். விரைவில் மாணவர்கள் வகுப்புக்கு வருவதை நிறுத்திக் கொண்டார்கள். இது நிர்வாகத்துக்குத் தெரிய வந்து அவர் வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்டார்.

தம்பதியர் ஆக்லேண்ட் வளைகுடாவில் உள்ள ஒரு தீவில் வைஹேக்கே என்னும் இடத்தில் உள்ள, மின்சாரமும் தண்ணீரும் இல்லாத ஒரு பாழடைந்த பங்களாவில் குடியேறினார்கள். அங்கு கூ செங் அவரது குழந்தைப் பருவ சொர்க்கத்தை மீட்டெடுக்க முயற்சி செய்தார்.

அவர்கள் சிப்பிமீன்களையும் கிழங்குகளையும் இலந்தைப் பழங்களையும் சேகரித்தார்கள். கூ செங் மனைவியை சமையல் செய்ய அனுமதிப்பதில்லை. தவறான உணவுகளால் நோய்மை அடைந்தார்கள். அவர்கள் ஸ்பிரிங் ரோல்களையும் மட்பாண்டங்களையும் செய்து உள்ளூர் சந்தையில் விற்க எண்ணினார்கள். அவர்களுக்கு ‘மூயர்’ ( மரக் காது-இது ஒரு பூஞ்சைக் காளான் பெயர் ) என்று ஒரு மகன் இருந்தான். கூ செங்கின் எல்லாக் கையெழுத்துப் பிரதிகளையும் ஸீ யே தட்டச்சு செய்தார். அதற்குக் கட்டணமாக அவரே வரைந்த வெள்ளி மற்றும் தங்க விளையாட்டுப் பணங்களை கூ செங் கொடுத்தார். ஆங்கிலத்தையோ அல்லது வேறு எந்த மொழியையும் கற்க அவர் மறுத்துவிட்டார்.

ஒரு சீனன் வேற்று மொழிகளைக் கற்க ஆரம்பித்தால் அவனது தானின், இருத்தலின் சுயவுணர்வைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இழந்துவிடுவான் என்றார். நீல ஜீன்ஸின் கால்களை வெட்டிச் செய்த ஒரு உயரமான உருளைத் தொப்பியை அவர் எப்போதும் அணிந்திருப்பார். இந்தத் தொப்பி எதற்காக எனக் கேட்ட போது அவரது சிந்தனைகளில் எதுவும் தலையை விட்டுத் தப்பிவிடாதவாறு தொப்பி காக்கிறது என்றாராம்.

அனேகமாக இந்த சமயத்தில் தான் நான் அவர்களை சந்தித்தேன்.அப்போது பெர்லினில் அவர் இருந்தார். நான், கூ செங், ஸீ யே மூவரும் ஒரு சீன உணவகத்துக்குச் சாப்பிடப் போனோம். எனது முதல் கேள்வியே அவரது தொப்பியைப் பற்றியதாக இருந்தது. கூ செங் தூங்கும்போது கூட அதை அணிவதாகவும் அவரது கனவுகள் எதையும் அவர் இழக்க விரும்பாததே காரணம் என்றும் ஸீ யே கூறினார்.

நாங்கள் மணிக்கணக்கில் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். ஆனால் எனக்கு மிகக் கொஞ்சமே புரிந்தது. ஒவ்வொரு விஷயமும் ஒரு விரிவான விவாதத்திற்கும் பிரபஞ்ச சக்திகளுக்கும் இட்டுச் சென்றது: சீனப் புராணங்களில் வரும் படைப்புக்கு முந்தைய, பொருட்கள் யின்–யாங் என இரண்டாகப் பிரிவதற்கு முந்தைய குழப்ப நிலை போன்றதே கலாச்சாரப் புரட்சி, மேலும் அதன் தொடர்ச்சியான பதட்ட நிலையே தியானமன் சதுக்கம்; செயல்-அற்ற-அற்ற தாவோயிசம். கூ செங் பேசிக் கொண்டிருந்த நேரம் முழுவதும் அவரை ஸீ யே ஆராதிப்பது போலப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார். இருவரிடமிருந்தும் ஒரு களங்கமற்ற இனிமையான ஒளி பரவிக் கொண்டிருந்தது. நான் சீன மரபில் வரும் அந்தப் பித்துப்பிடித்த மலைத் துறவிகளில் ஒருவர் முன் உட்கார்ந்திருப்பதைப் போல உணர்ந்தேன்.

மாலைப் பொழுது நெருங்கும் போது கூ செங் குளியலறைப் பக்கம் சென்றார். அவரது உருவம் மறைந்தவுடனே ஸீ யே எனது பக்கம் திரும்பிப் புன்னகைத்து விட்டுக் கூறினார்: ‘இவர் இறந்து கொண்டிருக்கிறார் என நம்புகிறேன்’ அவர் அதை விவரித்தார். நியுசிலாந்தில் இருந்தபோது அவரது மகனை ஒரு மவோரி தம்பதியர்க்கு தத்துக் கொடுத்துவிடலாம் என்றாராம். மகன் இருப்பதால் அவரைக் கவனிப்பது குறைகிறது என்றும் வீட்டில் ஒரு ஆண் தான் இருக்க வேண்டும் என்றும் கூறினாராம். ‘நான் எனது மகனை, அவர் இறந்தால் ஒழியத் திரும்பப் பெற முடியாது’ என்று அவர் கூறினார்.

அவர்களது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் கஷ்டங்கள் பின்னர் பொதுவெளிக்குத் தெரிய வந்தது. நியுசிலாந்துக்குச் செல்வதற்கு முன்பு கூ செங், இன்னொரு மாணவி, யிங்கர் என்னும் லி யிங்கின் மேல் காதல் வயப்பட்டார்—ஆனால் உறவு தொடங்கவில்லை. ஸீ யே ஒரு திட்டம் வகுத்தார். யிங்கரை வைஹேகே தீவுக்கு வரவழைப்பது, ஸீ யேவுக்குப் பதிலாக அவரை கூ செங்கின் மனைவி ஆக்குவது, பிறகு அவர் நியூசிலாந்தில் உள்ள மகனுடன் இணைவது–இதுவே அவரது திட்டம்.

யிங்கரின் பயணச்சீட்டுக்கான கட்டணத்தை ஸீ யேவே ஏற்றுக் கொண்டார். ஆனால் கூ செங் காதலிகள் புடை சூழ ஒரு ஆனந்தத் தோட்டத்தில் கவிதை எழுதிக் கொண்டிருக்கவே விரும்பினார். (பெண்கள் எதுவும் செய்யாமல் இருக்கும் போது தான் அழகாக இருக்கிறார்கள் என்று ஒருமுறை அவர் கூறியிருந்தார்). யிங்கர், கூ செங்கின் காதலியாக மாறாத போதிலும் இவர்களது வாழ்நிலையைக் கண்டு பயந்துவிட்டார். கூ செங்கும் ஸீ யேவும் வீட்டைப் பழுது பார்ப்பதற்கான பணத்தைத் திரட்ட பெர்லின் சென்றிருந்த சமயத்தில் யிங்கர், ஒரு வயது முதிர்ந்த யுத்தக்கலைப் பயிற்சியாளருடன் காணாமல் போனார்.

அதே சமயம், கூ செங் அவரது மிகச்சிறந்த கவிதைகளை எழுதிக்கொண்டு இருந்தார், அவரது கடைசித் தொடர் கவிதையான ‘நகரம்’, அவர் வெறுத்த ஆனால் இழந்த பீகிங் நகரம் பற்றிய ஒரே சமயத்தில் கொட்டும் பல்வர்ண உணர்வெழுச்சிகளாக இருந்தது. (அந்தக் கோடையின் ஒரு பூங்காவில் செஸ்ட்நட் மரங்களுக்கடியில், கூ செங் அவருக்குள்ளேயே மீண்டும் மீண்டும் ‘நான் ஆச்சர்யம் கொள்கிறேன், சீனா இப்பொழுது எப்படி இருக்கும்’ என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டே இருந்தார்.)’.

இந்தக் கவிதை முழுவதும் வெளிப்படைத் தன்மையுடன் இல்லாத போதும் சுயசரிதைத் தன்மை கொண்டிருந்தது. கவிதைத் தொடரின் தலைப்பாகிய ‘செங்’ அவரது பெயராகவும் ‘நகரம்’ என்னும் பொருள் தரக்கூடியதாகவும் இருந்தது. ஒரு பொதுவிடக் கவிதை வாசிப்பின் போது அவரது “பீகிங்கின் குறுக்காக அவர் செய்த பேருந்துப் பயணங்களின் கொடூரம், நடத்துனர் சத்தம் போட்டுக் கத்துவார், ‘அடுத்த நிறுத்தம், விலக்கப்பட்ட நகரம் (கூகாங்).’ அது அவரது அப்பாவின் பெயர் கூ காங் போலவே ஒலிக்கும். (அவர் ஒருமுறை எழுதினார், அழிவு தொடங்கும் இடம், குடும்பம், என்று. மேலும் கூ செங் எழுதினார், “எனது கவிதையில் நகரம் மறைகிறது, பதிலாக அந்த இடத்தில் ஒரு துண்டு மேய்ச்சல் நிலம் தோன்றுகிறது.”

எல்லா வகையிலும், மேலும் மேலும் கூ செங்கின் பேராசையும் வெறியும் மூர்க்கமும் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தன. சுவாங் சூவின் அதிகதைகளில் வருவதை அப்படியே எடுத்துக் கொண்டு, ‘அதிமனிதனுக்கு எல்லாமும் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது’ என்னும் நீட்சேயிசமாக மாற்றிக் கொண்டார். ஃபிராங்ஃபார்ட்டில் ஒரு கூட்டத்தில் “தாவோயிசந்தைப் பின்பற்றுபவர்கள் கொல்வதற்கு, தன்னைக் கொள்வதற்கு உரிமையுள்ளவர்கள், உண்மையில் எதையும் செய்யக் கூடியவர்கள், ஏனெனில் எதையுமே செய்யாதிருப்பதில் அவன் ஈடுபட்டிருக்கிறான்” என்றார்.

புத்த மதம் பற்றிய நேர்காணலில், “எதுவும் தெரியாதவர்களுக்குத் தான் புத்த மதம் தேவை, ஏற்கனவே நீங்கள் அறிந்தவர் என்றால் உங்களுக்கு இந்த மதமே தேவையில்லை. ஆனால் எல்லாமே உங்களுடையது” என்றார். எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டதாகவும் அவரது நேரத்தில் பெரும்பகுதியைத் தூங்கிக் கழிப்பதாகவும், அது தான் உண்மையான வேலை என்றும் கூறினார். ‘தூங்கி எழும்போது மட்டுமே மனித இதயம் எவ்வளவு குளிர்ந்து இருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரிகிறது.’ என்று எழுதினார்.

இந்த சமயத்தில் அவருக்குப் பிடித்த புத்தகமாக ஒத்தல்லோவைக் குறிப்பிட்டார். ஒரு துப்பாக்கி வாங்குவது பற்றி பேசிக் கொண்டு இருந்தார். ஒருமுறை ஸீ யேவை கழுத்தை நெரிக்க முயற்சி செய்து மனநலக் காப்பகத்தில் சேர்க்கப்பட்டார். ஆனால் அவரது மனைவியோ குற்றம் பதிவு செய்ய மறுத்து அவரைக் கவனிக்கும் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டு, அவரை காப்பகத்திலிருந்து வீட்டுக்குக் கூட்டி வந்தார்.

ஸீ யே அவரைக் கொல்வது அவருக்கு மாபெரும் மகிழ்ச்சி அளிக்கும் என்று கூ செங் குறிப்பிட்டார்.
அவர்கள் டஹிடி வழியாக நியுசிலாந்து வந்து சேர்ந்தார்கள். அங்கு அவர்கள் ஓவியர் பால் காகினின் புதைகுழியைப் பார்வையிட்டார்கள். கூ செங்கின் 37வது பிறந்த நாளான, 1993 செப்டம்பர் 24ல் அவர்கள் வைஹேக்கே தீவுக்குத் திரும்பினார்கள். அக்டோபர் எட்டாம் நாள் அவர் ஸீ யேவை ஒரு கோடரியால் கொலை செய்து விட்டுத் தானும் தூக்கிட்டுக் கொண்டு இறந்தார்.
இது ஒரு தாவோயிச தோற்றமுரண் மெய்.

கூ செங்கைப் பற்றி மறந்தால் மட்டுமே நாம் அவரது கவிதைகளை வாசிக்க இயலும். ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் அவரது ஐந்து நூல்கள் கிடைக்கின்றன. பெயரற்ற பூக்கள் (Nameless Flowers), கனவுகளின் கடல் (Sea of Dreams) ஆகியவை அண்மையில் வெளியாகிய தொகுப்புகள்.

அவரது கடைசிக் கடிதங்கள் ஒன்றில் எழுதினார், ‘என்னுடைய புத்தகங்களைப் படித்தால் நான் ஒரு முழுப் பைத்தியம் என்பதை நீங்கள் அறிந்து கொள்வீர்கள். எனது கைகள் மட்டுமே இயல்பாக இருக்கின்றன’.

மேலும் அவர் எழுதினார், “சொர்க்கத்துக்கும் பூமிக்கும் நடுவில் நான் கற்பனையில் நடந்து கொண்டிருந்த போது அங்கே நானும் ஒரு வகை மென்பச்சைப் புற்கள் மட்டுமே இருந்தோம்.”
—-

கூ செங் கவிதைகள்:

1
பனி மனிதன்

நான் ஒரு பனிமனிதனைச் செய்தேன்
உன் வீட்டுக் கதவு முன்பு
எனக்குப் பதிலாக நிற்பதற்கு, அங்கு காத்துக் கொண்டு
அதன் அனைத்து மடத்தனங்களில்.

பிறகு நீ உனது லாளிபாப்பைப் புதைத்தாய்
அதன் உறைபனி இதயத்தின் ஆழத்தில்,
இந்தச் சிறிய இனிமை அதை
உயிர்ப்பித்து எழுப்பிவிடும் என்று கூறுகிறாய்.

பனிமனிதன் புன்னகைக்கவில்லை
ஒரு சப்தமும் எழுப்பவில்லை,
பிறகு வந்தது பிரகாசமான வசந்த சூரியன்
அவனை உருக்கி வெளியேற்ற…

இப்பொழுது அவன் எங்கிருக்கிறான்?
அந்தக் கபடமற்ற இதயம் எங்கே?
ஒரு தேனீ ரீங்கரிக்கிறது
அருகில் ஒரு சிறிய கண்ணீர்க் குட்டை.

2

எல்லாம் தவிர்த்தல்

பூக்களைப் பயிரிட நீ விரும்புவதில்லை
ஏனெனில் நீ கூறுகிறாய், “அவை வாடி உதிர்ந்து மறைவதைப்
பார்க்க நான் விரும்பவில்லை.”

ஆக
பொருட்களின் முடிவுகளைத் தவிர்ப்பதற்காக
எல்லாத் தொடக்கங்களையும் நீ தவிர்க்கிறாய்.

3

ஒரு விளையாட்டு

அது நேற்றா? அல்லது முந்தா நாளா?
நல்லது, அது கடந்த காலத்தில், அது நிச்சயம்
நாம் ஒரு கல்லைக் கைக்குட்டைக்குள் சுற்றிப் பொதிந்தோம்
உயரே நீல வானத்துக்குள் அவை இரண்டையும் எறிந்தோம்–

என்ன ஒரு பயங்கரமான கிறுகிறுப்பூட்டும் உணர்வு
வானமும் பூமியும் சுற்றிச் சுழல்கிறது
எங்களது நடுங்கும் கைகளால் அவற்றைப் போக விடுகிறோம்
மேலும் கடவுளின் கடுமையான தீர்ப்புக்காகக் காத்திருந்தோம்

அங்கே இடியும் இல்லை, மின்னலும் இல்லை
கல் மட்டும் அமைதியாகத் திரும்பி பூமியில் விழுந்து கொண்டிருந்தது
மேலும் துணைக்குச் சென்ற கைக்குட்டை என்ன ஆனது?
அங்கே, உயரே மரங்களின் உச்சியில் சிக்கி இருந்தது

அதற்குப் பிறகு, நாங்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொள்ளவே இல்லை
பயணத்தில் இருந்து கொண்டிருப்பதாக, மேலும் மேலும் தொடர்ந்து
அந்தத் தனித்த, நம்பிக்கைக்குரிய கல் மட்டும் தொடர்ந்து பின்னால் இருக்கிறது
அமைதியாக, அதன் தோழமைக்காக ஏங்கிக் கொண்டு.

4

அந்தியின் ஒளிர்வில்
மாலைப் பொழுது ஒளிர்கையில்,
உனது உதடுகள் இறுக மூடிக்கொண்டன,
நீ கூறுகிறாய், “இங்கு பதினைந்து நிமிடங்கள் மட்டுமே மீந்திருக்கின்றன,”
அதன் பொருள், துயரம் ஏற்கனவே தொடங்கிவிட்டது.

“நாம் பத்து அல்லது ஒரு நூறு ஆண்டுகள் பிரிந்திருக்க நேரலாம்;
நாம் ஆயிரம், பத்தாயிரம் மைல்கள் பிரித்திருக்க வேண்டும்”
ஆனால் பிறகு நீ விளையாட்டாகச் சிரிக்கிறாய்
உனது நிஜமான வயதைக் காட்டிக் கொண்டு.

நீ கூறுகிறாய், “ஒரு வாக்கியத்தைச் சொல்லக்கூட நான் மறந்துவிட்டேன்”
நான் சொல்கிறேன், “ஆமாம், அந்த ஒரு வாக்கியத்தையும் நீ மறந்துவிட்டாய்”
மாலைப்பொழுது முழுவதும் அந்த ஒரு வாக்கியத்தை நாம் நெருங்கினோமில்லை
ஆனால் நாம் பார்ப்பதற்கு முன்பே, எவ்வகையிலோ சூரியன் மௌனமாய் மறைந்தான்.

5

வான்வழித் தாக்குதல் முடிந்த பிறகு

வான்வழித் தாக்குதல் முடிந்த பிறகு
நாம் மீண்டும் கவிதையைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினோம்
தரை நனைந்து ஊறிக் கொண்டிருக்கிறது
எல்லா இடங்களிலும் பானைகள் சிதறிக் கிடக்கின்றன

பிறகு நீ உள்ளே நுழைந்தாய்
ஒரு கனமான கூடையைத் தூக்கிக்கொண்டு
எனக்காக நீ கொண்டு வந்த சாப்பாடு
ரொட்டியும் தங்கத் தேனும்

நீ இறந்து இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு
நானும் கூட போரில் இறந்தேன்
பசும் பச்சைப் புற்கள்
இப்பொழுது இந்தப் பதுங்கு குழியை மூடியிருக்கிறது.

௦௦௦

.

”வாழ்வின் பசியம் தேடும் அறிவியல் கதைகள்” சந்தோஷ் நாராயணன் எழுதிய அஞ்ஞானச் சிறுகதைகள் குறித்து பாலகுமார் விஜயராமன்

சந்தோஷ் நாராயணன்

நூறு அஞ்ஞானச் சிறுகதைகளையும், கதை குறித்து இணையத்தில் வந்த ஒருவரி கருத்துக்களையும் தொகுத்து உருவாகியிருக்கும் இந்த புத்தகத்தின் கடைசி வரி – “எப்போ புத்தகமா போடுவீங்க?”. அதேபோல கடவுளிடம் சவால்விட்டு, சந்தோஷ் நாராயணன் எழுதாத நூறாவது கதையுடன் தான் நூறு கதைகள் முடிகின்றன. இப்படி உணர்வுப்பூர்வமாக புத்தகத்தின் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் ஏதாவது சித்து விளையாட்டு காட்டி, அறிவியல் புனை கதைகளில் வாழ்வியலைப் பேசியிருக்கிறார் சந்தோஷ்.

கதைகளில் வரும் பாத்திரங்களின் பெயர்கள் அர்த்தப்பூர்வமானவை. படைப்பின் இயந்திரத்துக்குள் ப்ரம் மற்றும் விஷ் ஆகியோரை உள்ளிட்டு எண்ணிக்கையில்லா பிரதியெடுக்கும் ஷிவ், வெற்றியின்மையையும், தோல்வியின்மையையும் குறிக்கும் அவிக்டர் அஃபெயில், காஸ்மிக் எனர்ஜியை அடையத் துணியும் நந்தன், துவக்கத்தையும் முடிவையும் குறிக்கும் ஆதன் அந்தன், வன அரசி மெர்குரி திரவமாய்க் கண்ணீர் சிந்துவதைக் காணும் பாண்ட்ஸ்… இப்படி இதிகாசங்களையும், தத்துவங்களையும், சமகால நிகழ்வுகளையும் அறிவியலுக்குள் உள்ளீடு செய்து, வினையூக்கியாக செழுமையான புனைவைச் செலுத்திக் கிடைக்கும் அற்புதமான விளைபொருளாக இருக்கின்றன இந்த அஞ்ஞானச் சிறுகதைகள்.

அறிவியல் புனைகதைகள் யார் எழுதினாலும், எழுத்தாளர் சுஜாதாவுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் எண்ணம் பொதுவாகவே பலருக்கும் எழுவதுண்டு. சுஜாதாவின் எழுத்துகள் சென்றடைந்த வீச்சு அத்தகையது. சுஜாதாவின் கதைகள், பெரும்பாலும் விஞ்ஞானத்தின் வளர்ச்சியை, அதன் மூலம் சாதிக்கும் அதிசயங்களை, அது சாத்தியப்படுத்த வாய்ப்பிருக்கும் மாயாஜாலங்களை ஆச்சரியத்துடன் வியந்து ரசிக்கக்கூடிய வகையில் அமையப்பெற்றிருக்கும். ஆனால் சந்தோஷின் கதைகள் அநேகமாக அதற்கு நேர் எதிரானவை. அவை அறிவியலின் பூதாகர வளர்ச்சியைப் பகடி செய்பவை. எளிய வாழ்வுக்கு மனிதனைத் திருப்ப முடியாதா என்ற ஏக்கம் கொண்டிருப்பவை. எதிர்காலத்தில் வரவாய்ப்பிருக்கும் இயந்தரகதியான வாழ்வை, உணர்ச்சிகளற்ற உறவுகளை, வளங்களின் பற்றாக்குறைகளை அங்கதத்துடன் ஏகடியம் செய்யக்கூடியவை. சந்தோஷின் குறுங்கதைகளில் பாறை ஓவியம் வரையும் பழங்காலத்தவனும், சஞ்சீவி மூலியை இமைகளின் அடியில் பதுக்கியிருக்கும் ஆதிவாசியும் தான் நாயகர்களே தவிர காலங்கள் பின்சென்று ஓவியனை அழைத்துவரும் விஞ்ஞானியோ, ஆதிவாசியை ஆராயும் ஆய்வாளர்களோ அல்ல. அவ்வகையில் இந்த அஞ்ஞானச்சிறுகதைகள் அறிவியல் மீபுனைவு தோற்றம் கொண்டிருந்தாலும், இயற்கையை நேசிக்கும், எளிமையில் வாழ விரும்பும், மண்ணையும், மனதையும் மாசுபடுத்த விரும்பாத ஒரு அறிவியல் ஆய்வாளனின் மனப்பதிவாகவே தோன்றுகின்றன.

ஹிட்லரின் சாம்பலை விலைக்கு வாங்கி வைத்திருக்கும் இந்திய, இலங்கை அரசியல் பிரமுகர்கள், எழுத்தாளனைக் கொல்லக் கொல்ல முளைக்கும் லட்சம் மூளைகள், லட்சம் உடல்கள், பிரதேசங்கள் எத்தனை துண்டுகளானாலும், அத்தனை துண்டுகளிலும் துளிர்க்கும் பொதுவுடைமை என்று சமகால அரசியலையும் பேசியிருக்கின்றன இக்கதைகள்.

மிதிலையின் பெரிய விளையாடு மைதானத்தில் சீறிவரும் காளையை அடக்கக் காத்திருக்கிறான் மாயன். ஏறுதழுவல் விளையாட்டுக்கான திடீர் தடையால் கொதித்தெழுவது மாயன் மட்டுமல்ல, விளையாடக் காத்திருக்கும் காளையும் தான். அதேபோல, தனது மகனான நரகாசுரன் கொல்லப்பட்ட கோபத்தை, தன்னை லெட்சுமி வெடியாக்கி வெடித்துத் தீர்க்கிறாள் பூமாதேவி. இன்னொறுபுறம்,பெட்ரோலுக்காக சண்டையிட்டு பூமியின் மொத்த மனிதர்களும் அழிந்த பிறகு, மடிந்த உயிரிகளின் படிமங்களில் இருந்து உருவாகியிருக்கும் எரிபொருளை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் கழித்துக் கண்டுபிடிக்கிறார்கள் வேற்றுகிரக அறிவுஜீவிகள். இப்படி இன்றைய எதார்த்த நடைமுறைகளையும், பிரச்சனைகளையும், சிக்கல்களையும் நாம் யோசிக்காத இன்னொரு கோணத்தில் சொல்லி, நம்மை ஒரு நொடி அதிர்ச்சியடையவோ, வியப்படையவோ வைக்கின்றன அஞ்ஞானக்கதைகள். சந்தோஷ் இந்தக் குறுங்கதைகளுக்காக எடுத்திருக்கும் கருக்கள் நாம் அன்றாடம் புழங்கும் விஷயங்கள் தாம். ஆனால் அவர் அவற்றை பிராஸஸ் செய்து கதையாக வடிக்கும் கலை தனித்துவமானதாக இருக்கின்றது.

சில கதைகள், பாதியில் நிறுத்தியவை போல ஏமாற்றமளித்தன. இன்னும் சில, கதையே இல்லை என்று தோற்றமளித்தன (நமக்குத்தான் புரியவில்லையோ!). ஆனாலும் நூறு என்ற எண்ணிக்கை நிறைவானதாக இருந்தது. சந்தோஷ் இயல்பில் ஒவியர் என்பதனால் அத்தனை கதைகளுக்கும் மிகப்பொருத்தமான ஓவியங்களை வரைந்திருக்கிறார். அவை நன்றாகவும் இருக்கின்றன. ஆனால் அவை கதைகளின் வாசிப்புக்கு செய்த மதிப்புக்கூட்டல் மிகக்குறைவே. ஓவியங்கள் இல்லாமல் இருந்தாலும், இக்கதைகள் இதே உணர்வைத்தான் தந்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது.

இன்றைய இணைய உலகில் புதிய வாசகர்களைக் கவர, கதைகளையும் கேப்சூல் வடிவில் கொடுக்கவேண்டியிருக்கிறது. நவீன யுகத்தின் தற்போதைய புதிய இலக்கிய வடிவம் குறுங்கதைகள். அறிவியல் புனைகதைகளை குறுகத் தரித்துக் கொடுத்திருந்தாலும், தன் வேர்களையும் வாழ்வியலையும் மறக்காமல் அதை இந்தப் புதிய இலக்கித வகைமைக்குள் பொருத்தியிருக்கும் நண்பர் சந்தோஷ் நாராயணனுக்கும், புத்தகத்தை வெளியிட்ட உயிர்மை பதிப்பகத்துக்கும் வாழ்த்துகள். இன்றைய கல்லூரி மாணவர்களிடம் இந்த புத்தகம் பரவலாகச் சென்றுசேர வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன். கல்லூரி ஆசிரியராக இருக்கும் நண்பர்கள், கல்லூரிகளில் சிறப்புரை ஆற்றச் செல்லும் நண்பர்கள் இந்த புத்தகத்தை மாணவர்களிடம் அறிமுகப்படுத்துங்கள். அறிவியலில் இன்றைய வாழ்வியலைக் கலந்த சுவாரஸ்யமான ஒருபக்கக் கதைகள் என்ற வகையில் இளைஞர்களை இந்தப் புத்தகம் நிச்சயம் ஈர்க்கும்.

******
அஞ்ஞானச் சிறுகதைகள்
சந்தோஷ் நாராயணன்
உயிர்மை வெளியீடு
பக்கங்கள்: 224
விலை: ரூ. 200
******

கனவுகளைக் கட்டுடைத்தல் ( கவிதைகள் ) / நர்மதா குப்புசாமி

நர்மதா குப்புசாமி


படிமம் 1

பனிபடர்ந்த நிலையத்தில்

ஏறவோ இறங்கவோ கதவுகளற்ற

இரயில் பெட்டியில்

புகைச்சித்திரமாய் நீ அமர்ந்திருக்கிறாய்.

நடைமேடையில் பதற்றத்துடன் நான்

நிலைத்த உனது பார்வையில்

எனையும் கடந்து

காலத்தை ஊடுருவுகிறாய்.

நானோ உதிர்ந்த இலையின்

பரிமாணத்தில் அளைந்தபடி

தொடர்கிறேன் உன்னை

இரயில் விரைகிறது.

இருவருக்குமான இடைவெளியில்

பச்சையமற்ற தாவரங்களாய்

ஞாபகங்கள் துவள்கின்றன.


படிமம் 2

பொட்டல்வெளி , இருள் மசி பூசிய

பாதையில் ஈர நதியின் மினுமினுப்பு

பேரிரைச்சலின் அதிர்வும்

பேரமைதியின் உறைவும்

ஒருங்கே ஒழுகும்

ஓட்டைக் குடமாய் காலம்

கூகை போல இருண்மையைக் கிழித்து

உன் பறத்தல் இரா வானமெங்கும்

இழுக்கிறாய் உன் போக்கில் எனை

நீண்டுகிடக்கிறது சாம்பல் நிற சர்ப்பமென

இரவின் வெளி.

வெளிச்சப்புள்ளிகளின் துவக்கக் கோட்டில்

மிகத்துல்லியமாய்

புகையாகக் கலக்கிறாய் மேகத்துணுக்குகளில்.

பாதைதிரும்புகிறேன் தனியாய் மறுபடியும்.

படிமம் 3

எனக்கான ஏகாந்தவெளியில்

ஒளி நிரம்பிய உனதிருப்பு .

உயிர்திரவம் ததும்பும்

தீர்ந்துவிடாத அதே புன்னகையுடன்

எனக்கான மன்னிப்புகளை

கையளிக்கிறாய் தேவதையைப் போல் .

காற்றையே சிறகாய் அணிந்த

ஒரு பறவைக்கு

உனது சாயல்கள் .

யாக்கையில் உவர்ப்பாய்

படிந்துக் கிடக்கின்றன

கதைக்கவேண்டிய கனவுத்துகள்கள் .

நீர்மை கோர்த்த நினைவுமணிகள்

புலரியின் மடியில் பனித்திவலையாய்

படர்ந்து மிதக்கின்றன.

உனக்கான ஒரு கவிதையை

எப்போதும்

அந்தத் துளியிலிருந்தே

துவங்கச் சொல்கிறாய்.

•••

எட்டு கவிதைகைள் – பி.கே. சிவகுமார் ( அமெரிக்கா )

பி.கே. சிவகுமார்



தனிமரத்துக்குத்
தன்னிழல் போதும்
தன்னிழல் துணையல்ல
தன்னிருப்பின் அடையாளம்
தனக்காகத்தான் நிற்கிறது
வேருண்டு கனியுண்டு என்பது
கிளிகள் அறிந்த ரகசியம்
கிளிகள் தேடியமரும் நேரம்
தோப்பாகிறது தனிமரம் என்பது
இரண்டுமே அறியாதவை
தன்னைக் குடைவிரிக்கும் தனிமரத்தில்
எப்போதோ அமரும் கிளிகளைத்
தொலைவிலிருந்து பார்க்கிறீர்கள்
ஆச்சரியத்துடன்
அசைக்கிற இலையிசையில்
துய்க்கிற தனிமரத்துக்கு
மொட்டை மாடியில் நின்று
வேடிக்கை பார்க்கிற
தனிமரத்தின் மேல்
ஏன்
ஒருமுறை கூட
கிளிகள் அமர்வதில்லையென்ற
அனுதாபத்துடன் அது
உங்களைப் பார்க்கிறது

*****

தனிமரமாக நிற்கிறவர்
விரைவில்
ஒன்று
வீணையாகிறார்
அல்லது
விறகாகிறார்
அப்போது அறிகிறார்
வீணைக்கும் விறகுக்கும்
வித்தியாசம் இல்லை

****

தனிமரத்துக்குத் துணை
கிளைகளில் தலைவிரித்தாடும் பேய்கள்
முதல் பேய் குடியேறியபோது பயமாக இருந்தது
போகப் போகப் பழகிவிட்டது
பேய்களுக்கிடையே
எல்லைப் பிரச்னை எழும்போதெல்லாம்
ஜாக்கிரதையாக எத்தரப்பும் எடுப்பதில்லை அது
எந்தப் பேய் எந்நேரத்தில்
கோடாலி எடுக்குமோ என்ற கவலையுண்டு
இரவுகளில் காற்றின் வருடலை
பேய்களின் அன்பென எடுத்துக் கொள்ளப் பழகிவிட்டது
எப்போதும் ஒரு பேய்
பூர்வீக
வாழ்க்கையையோ
காதலையோ
துரோகத்தையோ
சொல்லிப் புலம்பிக் கொண்டே இருக்கிறது
அலுக்காமல் ஆறுதல் சொல்வதே
அமைதிக்கு வழியென அறிந்தது கொண்டது மரம்
சீக்கிரமே
பேய்களின் பிரச்னைகள் கேட்டுக் கேட்டு
தன் பிரச்னைகள் மறந்தது தனிமரம்
ராஜா மாதிரி தனியாக நிற்கும்
மரத்துக்கென்ன பிரச்னை எனக் கேட்டுக்
கிண்டல் செய்தன பேய்கள்
பேய்கள்
அறையும்போதும் உலுக்கும்போதும்
நடுங்கியது மரம்
அவை அணைத்துக் கொள்ளும்
அரிதான சந்தர்ப்பத்துக்கு ஏக்கப்பட ஆரம்பித்தது
நெருப்பும் பனியும் கலந்து இறுக்கும்
பேய்களின் அணைப்பு பிடித்துப் போனது
நான் நீ யெனத் தனக்காகப் பேய்கள்
போட்டியிட வேண்டுமென்ற
கிளுகிளுப்புக் கனவு மட்டும்
இன்றுவரை நிறைவேறவில்லை
தனிமரத்துக்கு
ஒரு பேய் உடனிருந்தால்
அடுத்த பேய் வழிவிடும் நாகரீகம்
கொண்டிருந்தது பேய்ச்சமூகம்
ஆளில்லா வீடுகளில் பேய்கள்
அடைக்கலமாகும் புயல் மழையில்
தனியாக நிற்கும்போது மட்டும்
இப்போதெல்லாம்
பயப்படுகிறது தனிமரம்

*****

தனிமரத்தைப் பற்றி
அதன்
நிழலைப் பற்றி
வேர்களைப் பற்றி
கனிகளைப் பற்றி
எப்போதேனும்
வந்தமரும் கிளிகள் பற்றி
இசைக்கிற அதனிலைகள் பற்றி
எழுதுகிறேன்
அதன் பட்டைகளில் படர்ந்து நிறைந்து
அருவருக்கச் செய்யும்
கம்பளிப் பூச்சிகள் பற்றி
ஏன் எழுதுவதில்லை என்கிறாய்

மருந்தடித்துக் கொல்லப்படாமல் இருந்தால்
வண்ணத்துப் பூச்சிகளாய்
அவை மாறுவதை யெழுதக்
காத்திருக்கிறேன் கண்ணே

*****

தனிமரமென்று எதுவுமில்லை
என்றறிந்தது தனிமரம்
என்றெழுதிய கவிஞருக்கு
வந்த வாசகர் கடிதத்தில்

“அட பைத்தியக்காரா
சீக்கிரம் கிளம்பி வா
அடுத்த குழி பட்டுவிட்டது

இப்படிக்கு
தனிமரமென உணர்ந்த தோப்பு”

என்று எழுதியிருந்தது

*****

தலையில்
மரத்துடன் நடந்து கொண்டிருந்த
நண்பரைப் பார்த்தேன்
என்ன இது என்றேன்
நல்ல இடம் தேடிக் கடைசியில்
தலையில் நட்டுக் கொண்டதாகச் சொன்னார்

மரம் என்ன சொல்கிறது என்றேன்
அதற்கென்ன குறைச்சல்
தனக்குத்தான் சுமையென்றார்
சுகமான சுமையென்றும்
சொல்லத் தவறவில்லை

எனக்கென்னவோ
அவர் பார்க்காதபடிக்கு
மரம்
நமட்டுச் சிரிப்பு செய்ததாய்த் தோன்றியது

அடுத்த மரம் நட
எங்கே போவீர்கள் என்றேன்
இதைவிட நல்ல மரமென்றால்
இதைப் பிடுங்கி எறிந்து விட
வேண்டியதுதான் என்றார்

ஐயோ அப்போ தலை என்றேன்

ஒவ்வொரு மரமும்
ஒரு தலையுடன் வருகிறதே என்றார்

தலையுடன் வரும் மரங்களா என்றேன்
ஒன்றுமில்லாமல் வருவதற்கு
மரத்துடன் வருகிற தலை மேல்தானே என்றார்

மரத்துக்குக்
காபி குடிக்கிற நேரமாகிவிட்டது
என்றபடியே கிளம்பிப் போனவருடன்
பேசிவிட்டுத் திரும்பும்போது கவனித்தேன்
அவர் கவிதைக்கான வரிகளை
அவர் மரம்
அவர் காதில் சொல்லுவதை

என் தலை வலிக்கத் தொட்டுப் பார்த்தேன்
மரத்துக்குத் தோண்டிய குழி தெரிந்தது

*****

பெருவழியில் எதிர்ப்படும்
தனிமரத்தைப் பார்க்கும்போது
நட்டவர் யாரென்று கேட்க வேண்டாம்
வளர்த்தவர் யாரென்று கேட்க வேண்டாம்
துணைக்கு யாரென்று கேட்க வேண்டாம்
பதிலறிந்து
மாறப்போவது ஒன்றுமில்லை
கேள்விக்குறி போல் நிற்கும்
தனிமரம் சொல்ல வருவது
கேள்விகளின் அபத்தத்தைத் தான்

*****

காலை எழுந்தபோது
நேற்று பார்த்த
தனிமரம் இல்லை
என்னாயிற்று என்றேன்
அதன் பொந்தில் வசித்த பாம்பிடம்
அதோ போகிறார் பார்
அவர்தான் வெட்டினார் என்றது
அவரைக் கேட்டேன்
நின்று கொண்டே இருப்பது அலுத்துக்
கொஞ்ச நேரம் மனிதர் போல்
கால் நீட்டிப் படுக்க ஆசைப்பட்டது
அதனால் வெட்டினேன் என்றார்
அவர் போன பிறகு பாம்பு சொன்னது
அவர் பொய் சொல்கிறார்
நின்று கொண்டே புணர்கிற குறை தவிர
தனிமரத்துக்குக் குறை எதுவும் இல்லை
நானும் எவ்வளவோ சொல்லிப் பார்த்தேன்
ம்ம்ம்ம்
நீ என்ன சொன்னாய் என்றேன்
எப்படிப் புணர்ந்தால் என்ன
புணர்வதும் புணரப்படுவதும் தான் முக்கியம்
மரமென்ன சொன்னது என்றேன்
புணர்ச்சி போதும்
உணர்ச்சிகளே தேவையென்றது
அப்புறம் என்றேன்
அப்புறமென்ன
அதோ போனாரே
அந்த மனிதரைக் காதலித்தது

*****

அன்றாடங்காய்ச்சி ( சிறுகதை ) – சே. தண்டபாணி தென்றல்

இப்பவெல்லா யாரு சார் சாதி பாக்குறாங்க? இனிமேல் இதை யாராவது தன்னிடம் சொன்னால், அவரை பளார் பளாரென்று அறைந்து , தரத்தரன்னு இழுத்துட்டு வந்து இந்தக் காட்சியைக் காட்டலாம் போலிருந்தது வார்டன் சுகுமாரனுக்கு. தினந்தோறும் காலையில் உணவுக் கூடத்திற்கு வரும்போது அவர் கண்ணில் தவறாமல் பட்டுவிடுகிறது அக்காட்சி . இதற்காகவே வேறொரு நேரத்தில் வரலாமென்றாலும் அவனும் அன்று தாமதமாகவே வருகிறான். இதற்கொரு வழியைப் பார்க்க வேண்டுமே? என்ன செய்வது? கையைப் பிசைந்தவாறே யோசித்துக் கொண்டிருந்தார் வார்டன் சுகுமாரன்.

அப்பல்கலைக் கழகத்தில் முனைவர் சுகுமாரன் அறிவியல் பேராசிரியராகச் சேர்ந்து பத்து வருடங்கள் தாண்டிவிட்டன. ஒரு வருடத்திற்கு முன்னால்தான் ஆண்கள் விடுதியின் வார்டனாக நியமிக்கப்பட்டது அவருக்கும் கூடுதல் மகிழ்ச்சிதான். வெறும் வகுப்பறையில் செயற்கையாக நெகிழியைப் போல பாடத்தை திணிப்பதற்குப் பதிலாக சமுகம், அறிவியல் எனப் பல விஷயங்களில் ஈடுபாடுள்ள மாணவர்களை வழிப்படுத்த முடியுமெனவும் நம்பி புன்னகை பொங்க ஏற்றுக் கொண்டார்.

விடுதிக் காப்பாளராக சுகுமாரன் சார் இணைந்து முதல் நாள். சுமார் எட்டேகால் மணியிருக்கும். உணவுக் கூடத்திற்குள் பழக்கப்பட்ட இடத்தைப் போலவே வார்டன் சுகுமாரன் நுழைகிறார். மாணவர்கள் ஒவ்வொருவராக அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த தட்டுகளை எடுத்து தண்ணீரில் அலசிவிட்டு சாப்பிடச் செல்கின்றனர். சுப்பர் வைசருக்கான சேரில் மெல்ல அமர்ந்தவாறே வார்டன் சுகுமாரன் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறார். அப்பொழுதுதான் அவரின் மனம் கசக்கும் படியான ஒரு செயலை கிட்டத்தட்ட யானையைப் போலிருந்த ஒரு பையன் அசால்டாக செய்து கொண்டிருக்கிறான். பின்னொரு நாளில் அதே சம்பவத்தின்போது எழுந்து சென்று விசாரித்துப் பார்க்கலாமா? அல்லது பளாரென்று கன்னத்துடன் பேசிப் பார்க்கலாமா? எனத் தீவிரமாக சிந்தித்துப் பார்த்ததுண்டு. “எடுத்தோம் கவுத்தோமென்று” இருக்கக் கூடாது.

சரியான சந்தர்ப்பம் வரும்வரை பொறுத்திருக்கலாம். வெளியே யாருக்கும் கேட்காமல் தனக்குக் கேட்குமாறு மட்டுமே மனசுக்குள் வார்டன் சுகுமாரன் பொருமிக் கொண்டார்.

வெள்ளிக்கிழமை. மதியம் ஒருமணியிருக்கும் . வகுப்பிற்குச் சென்றுவிட்டு தன் அறைக்கு வந்து அமர்ந்ததும்…கெட்இன் சார்? வகுப்பு மாணவி ரேணுகாவின் குரல்கேட்டு உள்ளே வர அனுமதித்தார்.. சார் யுனிவெர்சிட்டில பெரியார் பிறந்தநாளுக்கு பல போட்டிகள் வெய்க்குறாங்க சார். அதுல கட்டுரைப் போட்டிக்கு “சாதி உண்டு என்பானும் இருக்கின்றானே?” அப்படீன்னு தலைப்பு கொடுத்துருக்காங்க சார் …நல்ல விஷயம் பா… ஆல் தி பெஸ்ட். நல்லா எழுதுங்க.

தேங்க்ஸ் சார்.. ஆனா சற்றே இழுத்த ரேணுகா தான் வந்ததற்கான நோக்கத்தை மெல்ல மெல்லச் சொல்ல ஆரம்பித்தாள். எப்புடிக் கட்டுரையக் கொண்டுபோய் முடிக்கிறதுன்னு தெரியலைங்க? சார்.

சட்டென்று அவருக்கு தினமும் உணவுக்கூடத்தில் தான் பார்க்கும் அன்றாடங்காய்ச்சி ஞாபகம் வரவும், முடிவுரையில் இதனைக் கண்டிப்பாக சேர்த்துக் கொள்ளுமாறு கேட்டுக் கொண்டார். ‘தேங்க் யூ சார்’ சொல்லி ரேணுகா விடை பெறவும் சிறிது தண்ணீர் குடித்து பேராசிரியர் சுகுமாரன் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டார்.

சில விஷயங்களை கதைகளைப் போல சொல்லித் திருத்தலாம். அவைகளுக்கு நிரூபணங்கள் ஒரு பொருட்டாய் இருப்பதில்லை. வேறு சில விஷயங்கள் அறிவியலைப் போல நிரூபித்தே ஆக வேண்டும். சுகுமாரன், தன் அறையில் மாட்டி வைத்திருந்த புகைப்படத்தைப் பார்த்தார். மூன்று குரங்குகள் மூன்று விதத்தில் இருந்ததைக் கண்டதும் சட்டென பேராசிரியர் சுகுமாரனுக்கு ஓர் அனிச்சை யோசனை தோன்றியது. இன்னும் சிறிது நேரத்தில் வேறொரு துறையிலிருக்கும் இன்னொரு பேராசிரியையை சந்தித்தே ஆக வேண்டும்.

மதியம் ஒன்று முப்பது மணி. கண்ணாடிகளால் ஆக்கப்பட்டிருந்த பேராசிரியை அபிராமியின் அறைக்கு முன்பாக பேராசிரியர் சுகுமாரன் நின்றிருந்தார். இதுவரைக்கும் நிறைய அலுவல் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களுக்காக அவரை சந்தித்திருக்கிறார். ஆனால் இன்று போயும் போயும் ஒரு குரங்கு வேண்டுமென்றா? கேட்கப் போகிறேன். அன்றொரு நாள் பேச்சு வாக்கில் பெண்கள் விடுதியில் நிறையக் குரங்கிருப்பதாக பேராசிரியர் அபிராமி சொன்னது இன்று பயன்படுமென்று அவரே நினைத்துப் பார்க்கவில்லை.

“கேர்ள்ஸ்சோட ஸ்நாக்ஸ், டிரஸ் எல்லாத்தையும் இந்தக் கொரங்கு அதகளம் பன்னிடுதுங்க சார்.? அன்னிக்கி பிடிச்சிட்டு போயும் மறுபடியும் வந்துடுதுங்க சார். சுகுமாரன் புன்னகைத்தவாறே சொன்னார். பாய்ஸ் ஹாஸ்டல்ல கொரங்குகளே இல்லிங்க மேடம்.”

உள்ளேவந்த பேராசிரியர் சுகுமாரனை இருக்கையில் அமரச் சொன்னார். கொஞ்சம் தயக்கத்துடன்தான் தனது தேவையைக் கேட்டார். “கொரங்கா? சார் ஒன்னுதானே? தாராளமாக பிடிச்சுக்குக் கோங்க.. தேங்க்ஸ் மேடம்.” இப்பொழுது பேராசிரியர் சுகுமாரனின் மனதில் தயக்கம் போய் உற்சாகம் பிறந்துவிட்டது.

அன்று மாலை ஐந்து மணி. தன் ஆய்வு மாணவர் அருண்குமாரை, சுகுமாரன் அழைத்தார். கூடவே முதுகலை மாணவன் ராஜேஷையும். நாளைக் காலை என்ன செய்யவேண்டுமென்பதை இன்று இரவு போனில் சொல்வதாகவும், ஆறு மணிக்கெல்லாம் ஆய்வகம் வந்துவிடவேண்டுமென்றும் கூறினார். இதைக் கேட்டதும் இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். திகில் கலந்த மர்மமாகவே இருவருக்கும் இருந்ததில் ஆச்சரியப்பட ஒன்றுமில்லை. எந்த ஆசிரியராவது காலை ஆறு மணிக்கு, அதுவும் ஆராய்சிக்காக வருவாரா? சுத்தம். சரி பார்ப்போம். இருவரும் ஆசிரியரிடமிருந்து விடைபெற்றனர்.

மறுநாள், பேராசிரியர் சுகுமாரன் சொன்ன அதே நேரம். அவரின் துறைக்கு கைதேர்ந்த குரங்குப்பிடி மூலமாக பெண்கள் விடுதியிலிருந்து குரங்கொன்று வந்திறங்கியது. கூடவே தன்னுடன் அன்றாடங்காய்ச்சி மாணவனையும் அழைத்து வந்துவிட்டார். இந்நாளுக்காகவே இரண்டு மாதங்கள் தீவிரமாக திட்டம் தீட்டிக் கொண்டிருப்பது அவருக்கு மட்டுமே தெரியும்.

மூன்று மாணவர்கள், பேராசிரியர் சுகுமாரன், குரங்கு ஆகியோர் ஆய்வகத்திற்குள் சென்றனர். அனைத்துக் கருவிகளும் ஆயத்தமாக இருந்தன. முந்தைய நாள் இரவு, வழிகாட்டி தெளிவாகக் கூறியதைப் போலவே இரண்டு மாணவர்களும் செயல்படத் தொடங்கினர். குரங்கு கையில் வாழைப்பழம் கொடுத்து ஒரு சேரில் கட்டிப் போட்டிருந்தனர். அன்றாடங்காய்ச்சி மாணவன், பேராசிரியர் சுகுமாரன், ராஜேஷ் ஆகியோரிடமிருந்தும் மேலும் சிறப்பு விருந்தாளியான குரங்கிடமிருந்தும் கவனமாக ரத்தம் எடுத்த அருண்குமார், அடுத்தகட்ட சோதனையில் தீவிரமாக இறங்கினார். சோதிப்பது கடவுளல்ல, அறிவியல்தான் என்பது கற்றவர்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்த விஷயம். கூடவே அதை மனிதர்களும் செய்யலாம் என்பதுவும் இன்று அங்கிருந்தவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது.

தான் புதிதாகச் செல்லும் ஒவ்வொரு வகுப்பிற்கும் மனிதர்களோட உயிர் வேறெங்கும் இல்ல. டி. என் . ஏலதான் இருக்கு என்று போதித்து வருபவர் பேராசிரியர் சுகுமாரன். இன்றும் அதையொட்டிதான் சோதனை நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. இரண்டு மணி நேரத்தில் நான்கு டி. என் . ஏ சேம்பில்களும் கிடைத்துவிட்டது. எல்லா டி. என் . ஏக்களும் ஒரே நேர்கோட்டில் இருந்தன. எந்த டி. என் . ஏ யாருடையது என்று குறிக்கப் பட்டு அன்றாடங்காய்ச்சி மாணவரிடம் காட்டி “தம்பி இங்க பாருங்கப்பா? ஏறக் குறைய குரங்கும் மனுசனும் ஒன்னுதான் பா. மனுஷனுக்கு மனுஷன் ரத்தக் கலரு மட்டும் ஒன்னில தம்பி உசிரு கூட ஒன்னுதான். தயவுசெய்து உன்னோட பழக்கத்த மாத்திக்கோ தம்பி”. மிகவும் தாழ்மையுடன் சுகுமாரன் சார் கேட்டுக் கொண்டார்.

ஒரு வாரம் கடந்திருந்தது. உணவுக் கூடத்தில், வார்டன் சுகுமாரன் நுழைவதற்கு முன்பே முகப்பில், கதவிற்கு மேல் வைக்கப் பட்டிருந்த ஒரு படம் அவரின் கண்ணில்பட்டது.தலை நிமிர்ந்து பார்த்தார். அவரின் அறையில் வைக்கப் பட்டிருந்த மூன்று குரங்குகளுடன் இன்னொரு புகைப்படம் இணைக்கப் பட்டிருந்தது. அதில் ஒரு மாணவன் நின்றிருந்தான். அவனது கைக்கு அருகாமையில் இரண்டு சிவப்புக் கோடுகள் எக்ஸ் வடிவத்தில் இருந்தன. உள்ளே நுழைந்தார். வரிசையில் முதலாவதாக அன்றாடங்காய்ச்சி மாணவன் நின்றிருந்தான். வார்டன் சுகுமாரனின் கண்கள் அவனின் கைகளைத் தேடின. வழக்கத்திற்கு பதிலாக அவனது கையில் பொதுவாக எல்லோரும் பயன்படுத்தும் தட்டிருந்தது.

சமீபத்தில் படித்த புத்தகங்கள் – 1 – பி.கே. சிவகுமார்

முன்னுரை:

பொதுவில் விரிவாகப் பகிர்கிற, எழுதுகிற, பெயர் வாங்குகிற மனநிலை முதலில் இப்போதெல்லாம் வாய்ப்பதில்லை. இது வரமா, சாபமா எனத் தெரியாது. என் வசதிக்கு வரமென நினைத்துக் கொள்கிறேன். மனநிலை வாய்த்தால் நேரம் எப்படியும் கிடைத்துவிடும். ஆனாலும் ஒத்த ஆர்வம் உடைய நட்புகள் மிகச் சிலர் கொண்ட சிறு வாட்சப் குழுமங்களில் படித்தவை என்ன, பார்த்தவை என்ன என்ற பெயர்களையேனும் தொடர்ந்து பகிர்ந்துதான் வருகிறேன். இயலும்போதெல்லாம் அவை குறித்த சிற்சில வரிகளையும். அந்தத் திருப்தியில் அடுத்தது நோக்கி நகர்ந்து விடுகிறேன்.

தேடல் இருக்கிறது. அதைப் பொதுவில் சொல்லிக் கொண்டிருக்க வேண்டுமா என்ற எண்ணம் அடிக்கடி தலைதூக்குகிறது. ஒருவிதமான அலுப்பு, உற்சாகமின்மை, என்னவோ நினைத்துக் கொள்ளட்டும் என்ற விட்டேற்றி குணம் உலகத்தைப் பற்றி கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்ப் பரவுகிறது. என்ன சொல்லி என்ன ஆகப் போகிறது என்ற அலுப்பு அல்ல. சொல்லிக் கொள்ள வேண்டியவை முதலில் எனக்கே என வந்த தெளிவு.

வயதாக ஆக எது குறித்தும் இருந்த திட்டவட்டமான கருத்துகள் கேள்விக்குரியதாகின்றன. இது வளர்ச்சியா குழப்பமா எனத் தெரியவில்லை. குழப்பமும் கூட வளர்ச்சிக்கான விரைவான படிக்கல்தான். எல்லாவற்றையும் கேள்விக்குரியதாக்கும் சிந்தனைகளுக்குப் பொதுவில் பெரிய ஊக்கம் கிடைப்பதில்லை. நான் எதிர்பார்ப்பதுமில்லை. எதிர்மறை கருத்துகளும் எதிர்ப்புமே மிகும். அவற்றுக்குப் பதில் சொல்வதில் விரயமாகிற நேரத்தோடு அது நம் சிந்தனையை நம் போக்கில் வளரவிடாது முட்டுக்கட்டை போடுகிறது. இப்போதெல்லாம் எல்லாவற்றைப் பற்றியும் உறுதியிட்டு அறுதியாகக் கூறுகிறவர்களை நான் கவனிப்பதோடு சரி. அப்படிப்பட்ட நிலைகளில் இருந்து நானும் நகர்ந்தவன் என்ற முறையில், மாற்றத்துக்கு உதவாத நிலைப்பாடுகள் எனக்கு அயர்ச்சியளிக்கின்றன. அவை அரசியல், இலக்கியம் , சமூகம் எது குறித்து இருந்தாலும்.

தமிழின் செழுமையான மரபிடம் இருந்தும், அதை எனக்குப் போதித்த இடதுசாரி ஆசான்களிடம் இருந்தும், மகாத்மா காந்தியிடமிருந்தும் நான் பெற்ற மனிதாபிமானமும், ஜனநாயக நம்பிக்கையும், அஹிம்சையும், கோட்பாடுகளுக்குள் முடங்காது திமிறும் சுதந்திரச் சிந்தனையுமே என் ஆதார சுருதிகள். ஆதார சுருதிகளையும் உரசிப் பார்க்கும் சுதந்திரத்தையும் என் ஆசான்களே கொடுத்திருக்கிறார்கள். கீழே விழுந்து கிடக்கிறவர்களும், அடிப்படை அறம் மறுக்கப்படுகிறவர்களுமே என் ஆதரவுக்குரியவர்கள். ஆனாலும் அவர்களின் போராட்டமும் அற விழுமியங்களை மீறக் கூடாது என்ற எதிர்பார்ப்பு எனக்கு இருக்கிறது. எதிரியே நம் ஆயுதத்தைத் தீர்மானிக்கிறார் என்பது போன்ற தத்துவங்களில் எனக்கு இப்போது நம்பிக்கை இல்லை.

என்னுடைய உள்முகமான தேடலின் பொருட்டுப் பொதுவில் நான் எழுதுவதை நிறையக் குறைத்து விட்டேன். இடையில் பொருள் தேடும் உலகின் கடமைகள் பெரிய தடை இல்லை என்றாலும், என்னைப் பின்னிருந்து எழுது எழுது என உலுக்குகிறப் பிரச்னைகள் இல்லை. நான் வேண்டுமானால் பிறருக்குப் பிரச்னையாக இருக்கலாம்.

ஆனாலும் – தனிப்பட்ட அளவில் தொடர்ந்து படித்துக் கொண்டும் திரைப்படங்கள் பார்த்துக் கொண்டும்தான் இருக்கிறேன். சொல்லப்போனால், கடந்த ஒன்றரை வருடங்களாகப் பார்த்ததைவிட நிறைய படித்தேன். இவையெல்லாம் எனக்குள் நான் கொண்டிருக்கிற அலைச்சலின், தேடலின் ஒரு பகுதிதான். இதையே உடற்பயிற்சி அல்லது ஓட்டம் ஆகியவற்றின் மூலமும் என்னால் நிரப்பிக் கொள்ள முடியும். அவற்றையும் முயல்கிறேன்.

எழுத்தும் திரைப்படமும் எனக்கு ஒரு முழுதான கிரியா ஊக்கியாகவோ, மருந்தாகவோ இல்லை. எனக்குள்ளில் இருந்துதான் வாழ்வதற்கான, வாழ்வை நோக்குவதற்கான பார்வைகளும், உறுதியும் எனக்குப் பிறக்கின்றன. எனக்குள்ளில் இருந்துதான் என் தற்கால நம்பிக்கைகளுக்கு வலுவான எதிர்த்தரப்பும் கிடைக்கிறது.

அந்த வாழ்க்கை புரட்டிப் போடுகிற சமயங்களில், பாலையென வெக்கை கக்கும் பொழுதுகளில், பாறையென என்னையாக்கிவிடுமென அச்சுறுத்தும் சந்தர்ப்பங்களில், ஒரு சிறிய இளைப்பாறல் போலவே நான் புத்தகங்கள், திரைப்படம், உடற்பயிற்சி ஆகியன பக்கம் ஒதுங்குகிறேன். இவ்விஷயங்களில் எனக்குள் இருக்கும் ஓர் உள்ளொழுங்கு, தொடர்பயிற்சி காரணமாக இவற்றைத் தொடர்ந்து செய்ய முடிகிற தேர்ச்சி பெற்றிருக்கிறேன். புத்தகங்கள், திரைப்படங்கள் இல்லாமலும் தனக்கான பாதையை ஒருவர் கண்டடைய முடியும். அதனால் வாசிப்பை அளவுக்கு மீறி புனிதப்படுத்துகிற மார்க்கெட்டிங் யுக்திகளை இப்போது நான் நம்புவதில்லை.

வெளிப்பார்வைக்கு நான் கரை தொட்டு ஓடினாலும், மணல் வெளுத்துக் காய்ந்தாலும், உள்ளுக்குள் என் தாகம் மட்டுமேனும் தீர்க்கும் சுனைநீர் எனக்குள் சுரந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. எனக்கு அந்த நீர் போதும். அந்த நீர் அடுத்தவருக்கு ஏற்குமா என்றும் எனக்குத் தெரியாது.

என் வாசிப்பில், ரசனையில், கருத்துகளில் – உடன்பட்டாலும் எதிர்பட்டாலும் – மதிப்பு வைத்திருக்கிற அன்பு நண்பர்கள் சுரேஷ் கண்ணன், வெற்றிவேல், தமிழில் பெண் எழுத்தாளர்களில் எழுத்தின் உச்சம் தொட்ட மிகச் சிலரில் ஒருவர் என நான் நினைக்கும் உமா மகேஸ்வரி ஆகியோர் எனக்குப் பிடித்த 10 புத்தகங்களைப் பட்டியலிட அழைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் அன்புக்கு முதலில் நன்றி.

இப்படியான “பிடித்த 10 புத்தகங்கள்” விளையாட்டை வலைப்பதிவு காலங்களில் விளையாடிய நினைவு இருக்கிறது. அதனால் அதையே திருப்பிச் செய்யாமல், சமீபத்தில் படித்த புத்தகங்கள் குறித்துச் சிலவரிகளேனும் இத்தொடரில் எழுத ஆசை. இந்த இழை மாற்றத்துக்கு என்னைப் பொறுத்துக் கொள்ளுமாறு வேண்டுகிறேன்.

மேலும் நான் இப்போது பெரும்பாலும் மின்னூல்களுக்கு மாறிவிட்டேன். அதனால், இதழின் அட்டைப்படத்தை மின்னூலில் இருந்து எடுத்துப் பகிர இயலாவிட்டால், நூலின் தலைப்பையும் ஆசிரியர் பெயரையும் தர முயல்கிறேன். அதற்கும் பொறுத்துக் கொள்ளவும்.

தமிழ் மின்னச்சைக் கைத்தொலைபேசியில் செய்கிற வழக்கத்துக்கு நான் வந்துவிட்டேன். மடிக்கணினி பயன்பாடு அலுவலகத்துக்கு மட்டும் என்றாகி விட்டது. இப்பதிவைக் கூட நேரடியாகக் கைத்தொலைபேசியில்தான் எழுதுகிறேன். ஆதலால், என் பதிவுகள் தொடர்பற்ற குறிப்புகளாகத் (Bullet Points) தெரியலாம்.

(தொடரும்)

நா.வே.அருள் கவிதை

கடலின் புனைபெயர்

அந்தி மஞ்சள் வெயிலில்

புதரோரம்

பின்னி நடனமிடும் நாகமும் சாரையும்

உடல் திமிர்ந்தும் பிளந்தும்

ஈருயிரில் வழியும்

தீரா இம்சையின் துவம்ச நதி

காமத்தில் பழுத்த கடும்பசி மின்னல்கள்

பளீர் பளீரெனக்

கண்களில் மின்னும்

ஷணநேரக் கவ்வலுக்காய்க்

காத்துக்கிடக்கின்றன

கண்களின் இமைகள்

ஒன்றிற்குள் ஒன்றாய்ப்

புணர்ந்து உள்புகும்

ஓசையிடும் இதயங்கள்.

காதலின் முகத்துவாரத்தில்

நாவின் சுவர்களில்

சொற்களின் சாவிகள் தொங்குகின்றன.

முயக்கமோ

மௌனத்தை யாசிக்கும்.

என்றென்றைக்குமான கால வெளியில்

ஈருயிர் துடித்துவிழும்

இன்பத்தின் சாகரத்தில்.

கரங்களின் ஆரத்தழுவுதலில்

கட்டுக்குள் அடங்கவில்லை கடல்.

காமத்தின் கழிமுகத்தில்

உதட்டுக் கூரையில் ஒளிந்திருக்கின்றன

முத்தத்தின் திறவுகோல்கள்.

இருள் தினவெடுத்த சூரியனும்

ஆசை தின்று தீர்த்த அமாவாசை நிலவும்

முயங்கிப் புணர்ந்து மூச்சிறைக்க

மர்மங்கள் அவிழ்ந்துகொள்கின்றன.

காதலுக்கும் காமத்துக்கும்

ஏதொரு விகிதாச்சாரம்?

ஏதிங்கு ஆச்சாரம்?

••••