Category: இதழ் 166

முரண் – கோமகனின் புதிய சிறுகதைத்தொகுதி குறித்து. – கே.எஸ்.சுதாகர்

இந்த வருடம் (2019) `எதிர்’ வெளியீடாக வந்திருக்கும், கோமகனின் ‘முரண்’ சிறுகதைத்தொகுதியை ஆர்வமாக வாசித்தேன். சில கதைகள் புதிய அனுபவத்தைத் தந்தன. சில கதைகள் பழகிய தடத்திலே ஓடிச் சென்றன. சுற்றுப்புறச் சூழல் மாசடைதல்,

சமுதாயச் சீர்கேடு, ஆண்-பெண் மற்றும் ஒருபால் உறவுகள், அகதி வாழ்வு எனப் பல வகைப்பாடுகளில் கதைகள் அமைந்திருந்தன. மனிதர்களுடன் அஃறிணைகளும் கதைகள் பேசின.

முதலாவது கதை ‘அகதி’ ஒரு புறாக்கதை எனப்பிடிபட சற்று நேரமாகிவிட்டது. ‘நான் எனது மனைவி மற்றும் எமக்குப் பிறந்த 10 மக்களும்…’ என்று முன்கூட்டியே சொல்லியிருந்தாலும், ‘ஒருநாள் பல்கனியில் எனது சகதர்மினி முட்டை போடுவதற்காக அந்தரப்பட்டு சரியான இடம் தேடி திரிந்து கொண்டிருந்தாள்’ என்ற பத்தி வந்தபோதுதான் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. புறா ஒரு நேரத்தில் ஆகக்கூடியது எத்தனை முட்டைகள் இடும்? கதையில் நான்கு முட்டைகள் எனக்குறிப்பிடுகின்றார் ஆசிரியர். ஆமை புகுந்த வீடு (கல்லாமை, பொறாமை, இயலாமை, முடியாமை) உருப்படாது என்று சொல்வார்கள். இந்தக்கதையில் புறாக்கள். கதையில் ‘ஒர்லியன்’ என்ற பிரான்ஸ் தேசத்து நகரம் பற்றியதொரு குறிப்பு வருகின்றது. ‘வன்னிப்பெருநிலம் எப்படி சரத் பொன்சேகாவின் தலைமையிலான படையணிகளால் மீட்கப்பட்டதோ, அவ்வாறே இந்த ஒர்லியன் நகரை நாஸிகளின் பிடியில் இருந்து மீட்டெடுத்த பெருமை ஜெனரல் பத்தோன் தலைமையிலான படையணியையே சார்ந்ததாக வரலாற்றுக்குறிப்பேடுகள் சொல்கின்றன’. இந்த ஒப்பீட்டை – கதையாசிரியர் கொஞ்சம் கவனித்துப் பார்க்க வேண்டும். இந்த ஒப்பீடு கண்டனத்துக்குரியது என்பது எனது கருத்தாகும். மற்றும் இந்தக்கதைக்கான தலைப்பு ‘அகதி’ என்பது அவ்வளவு பொருத்தமானதாகத் தெரியவில்லை. நகரமயமாக்கலினால் – விலங்குகள், பறவைகள் தமது வாழ்விடங்களை விட்டு அல்லல்பட்டு அகதிகளாக்கப்படுவதை அறிவோம். சொல்லவந்த விடயம் என்னைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்திவிட்டது.

கதைக்குள் முரண்கள் இருக்கலாம். கதையே முரணாக இருக்கலாமோ? `முரண்’ கதை அதைத்தான் சொல்கின்றது. ஒருபால் உறவு கொண்டதால்தான் அவருக்குப் பிள்ளை பிறக்கவில்லை என்பது ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடியதன்று. ஒருபால் உறவும் சுயமைதுனம் செய்வதும் மலட்டுத்தன்மையை ஏற்படுத்தாது என வைத்தியர்கள் சொல்கின்றார்கள். மலட்டுத்தன்மைக்கு பல காரணங்கள் இருக்கலாம். அவற்றுள் சிலவற்றைச் சொல்லியிருக்கலாம்.

‘தகனம்’ – இது ஒரு சுடலை சொல்லும் கதை. காலாதிகாலமாக நடைபெறும் சுடலை விவகாரம். பிறப்புமுதல் இறப்புவரை, வழிபாட்டிடங்கள் ஈறாகத் தொடரும் அவலம். எள்ளல் நடையுடன் கூடிய கதை. நல்லதொரு முடிவு.

`டிலிப் டிடியே’ – அழகாக தெளிந்த நீரோடை போன்று ஓடிசென்ற கதை, திடீரென்று என்ன நடந்ததோ வழிமாறி சுருண்டு படுத்துவிட்டது. பின்பகுதி தேவையிலாத கற்பனை. ஒரு அருமையான படைப்பாக வந்திருக்க வேண்டியது, குறைப் பிரசவமாகிவிட்டது.

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னர் இந்தியாவில் `ஏறுதழுவுதல்’ மிகவும் சர்ச்சையாகிப் போனது. அந்த நேரத்தில் எழுதப்பட்ட கதையாக இது இருக்கலாம். மாடுகளுக்கு நேரும் அவலங்களை சொல்லிச் செல்லும் சுவையான கதை, விலங்கினங்களுக்கான அவலங்களை `எள்ளல்’ நடையுடன் நகர்த்திச் செல்கின்றார் ஆசிரியர். மனிதர்களால் தங்களுக்கு ஏற்படும் அவலங்களை ஒவ்வொன்றாக மாடுகள் அடுக்குகின்றன. இந்தக் கதையில் முரணின் உச்சத்தை நாம் பார்க்கலாம். ‘ஒரு புறத்தில் எம்மை வணங்கியவாறே எம்மை சித்திரவதை செய்கின்றார்கள் மனிதர்கள்’ என அவை ஓலம் எழுப்புகின்றன. கரணம் தப்பினால் மரணம் என்பது போல, இது ஒரு கட்டுரையாகிப் போய்விடுமோ என நினைத்தேன். நல்லவேளை சுவையான கதையாக்கிவிட்டார்.

ஒரு காலத்தில் நாம் இந்த வாழ்க்கையை அனுபவித்திருக்கின்றோம். `ஆக்காட்டி’ என்பது நரகத்தின் முள். ஒரு தலையாட்டிலில் எத்தனை பேரின் வாழ்க்கை கவிழ்ந்து போய் இருக்கின்றது. அடி அகோரத்தில், ஆக்காட்டிகள் தவறான மனிதர்களையும் தலையாட்டியிருக்கின்றார்கள். இயக்கம் அல்லாது, தமக்குப் பிடிக்காத மனிதர்களையும் ஆக்காட்டிகள் தலை ஆட்டியிருகின்றார்கள்.

`வெடிப்பு’ சிறுகதை சரியாக அமையப் பெறவில்லை.

`மாதுமை’ சிறுகதையில் வரும் சம்பவங்கள் போல, பல நம்மவர்களிடையே புதைந்து உள்ளன. அகதியாக பல இன்னல்கள் பட்டு வந்து சேரும் ஒவ்வொருவருக்கும் தமது குடும்பத்துடன் இணைந்து கொள்வதற்கு படும் பாடு சொல்லமுடியாதது. ‘ஆளுக்கொரு தேதி வைத்து ஆண்டவன் அழைப்பான்; அங்கே யாரழுதால் அவனுக்கென்ன காரியம் முடிப்பான்’ என்பதைப் போல தயவுதாட்சண்யமின்றி எவ்வளவோ நடந்திருக்கின்றன. அல்ஜீரியா, இத்தாலி ஊடாக பிரான்ஸ் செல்வதற்கு முனையும் ஒரு தாயினதும் மகளினதும் உயிரோட்டமான விறுவிறுப்பான கதை இது.

காலம் மனிதனை எப்படி எல்லாம் கட்டிப் போட்டுவிடும் என்பதற்கு உதாரணமாக `பருப்பு’ என்ற கதை. இந்திய அமைதிகாக்கும் படையினரின் அட்டூழியங்கள் எல்லாம் சேர்ந்து `பருப்பை’ விரட்டியடித்து பிரான்ஸ் செல்ல வைக்கின்றன. அங்கும் அவனுக்கு வாழ்க்கை சரியாக அமையவில்லை என்பதைச் சொல்கின்றது இந்தக்கதை..

`சுந்தரி’ சீட்டை மையப்படுத்தி எழுதப்பட்ட கதை. முடிவு என்னவோ வலிந்த முடிவாகத் திணிக்கப்பட்டுள்ளது.

தொகுப்பில் `மாதுமை’, ‘பருப்பு’, `சுந்தரி’ போன்ற சில கதைகள் – கதை கொண்டிருக்கும் கருவுக்கு, முடிவுகள் தொடர்பற்று இருக்கின்றன. சரியான தீர்வுகள் கிட்டவில்லை. சும்மா எழுந்தமான முடிவுகளைத் தந்து விடுகின்றார். வித்தியாசமான உத்திகளுடன் எழுதப்பட்டுள்ள கதைகளை வாசித்துக் கொண்டுவந்த எனக்கு, இந்த மூன்று கதைகளும் ஏமாற்றத்தைக் தந்தன. இந்தக் கதைகளின் ஆரம்பம் ஒரே மாதிரி அமைந்ததுடன் சொல்லும் முறைமையும் ஒரே மாதிரி அமைந்தது கண்டேன். தலைப்பு முதல் கொண்டு இவை மூன்றிலும் புதுமையே இல்லை.

வாழ்க்கையின் முரண்களை கருப்பொருளாக வைத்துக்கொண்டு, மேய்க்க முடியாத சங்கதிகளையெல்லாம் ஒரு நுகத்தடியில் கட்டி, வண்டிலில் போட்டு மேய்ந்திருக்கின்றார் கோமகன். சொல்வதற்கு தயங்கும்/அச்சப்படும்/ கூசும் விடயங்களை சாவதானமாக எடுத்துக்கொண்டு ஒரு அலசு அலசியிருக்கின்றார். வித்தியாசமான முயற்சி.

•••

பி.கே. சிவகுமார் கவிதைகள்

தூசி படிந்த புகைப்படச் சட்டகம் மாதிரி
புகைக் கருமை மடிந்த சமையலறை புகைபோக்கி மாதிரி
உன் சுவாசக் குழாய்களை அடைக்கும்
துயர நினைவுகளின் சுமை
கடந்த காலத்தை ஆராய்வது
நிகழ்கால பொழுதுபோக்கு
நான் மட்டும் காரணமில்லை என்றாலும்
குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற்ற உனக்கும்
குற்றமென்ன எனக் கேட்க எனக்கும்
அலுக்காத பிராதுகள் தொடர்கிறபோது
உன் ஆரோக்கியத்துக்காகவாவது
தூசி படிந்த புகைப்படச் சட்டகத்தையும்
புகை மடிந்த புகைபோக்கியையும்
கழட்டிவீசி விடேன் எனச் சொல்வது எனக்கும்
கழட்டி வீசுவது என முடிவெடுப்பது உனக்கும்
கடினமாக இல்லாத போதும்
ஒன்றும் செய்யாமல் இருந்துகொண்டு
இருவருக்குமிடையில்
பிரிகிற பாதையில்
இருக்கிற மரங்களின்
நிழல்களையும் கவனியாதவர்களாகி விட்டோம்

ஜனவரி 7, 2019

*****

இந்தப் ப்ரியத்தை
ஒருநாள்
குதறத்தான் போகிறேன்
அதனால் வேண்டாம்

அதனால் என்ன?
குதறுகிற வரை
ப்ரியம் வைப்போம்

குதறிய பிறகு?

பதிலுக்கு
நானும் குதறுவேன்

அப்புறம்?

மறுபடியும்
புதிதாய்ப்
ப்ரியம் வைக்கத் தொடங்கலாம்

எத்தனை முறை
இப்படிச் செய்ய முடியும்?

காயங்களுக்குப்
ப்ரியமே மருந்தாகிற வரை

குதறுவதை
நிறுத்தச் சொல்ல மாட்டாயா?

மாட்டேன்

ஏன்?

ப்ரியத்தில்
நாம்
நம்மையும்தானே
குதறிக் கொள்கிறோம்

– பிப்ரவரி 16, 2019

*****

பனிப்பொழிவில் உறையும்
கோடைக்காய்ச்சலில் சுடும்
போர்வை போர்த்திய பிறகு குளிரும்
உடைகள் களைந்த பின் எரியும்
சமநிலைகளைப் பராமரிக்க முடியுமா
உபகரணங்களால் எப்போதும்
கோடைக்காலத்தில் எறும்புகள்
குளிர்காலத்தில் கொசுக்கள்
எப்போதும் சிலந்திகள்
வாரமொருமுறை குடிக்கும்
தொட்டிச் செடிகள் வானம் பார்க்காமல்
வெப்பச் சமநிலை ஒளியும்
இயற்கை ரசாயன உரமும் திகட்டி
வளர்ச்சியை நிறுத்திக் கொண்ட
கறிவேறிப்பிலை காத்திருக்கிறது
பூஜையறையில் கடவுள் கண் திறக்க
மைக்ரோ ஓவனின் முனகலுக்கு
அமைதி காக்கும் கேஸ் அடுப்புகள்
தானியங்கி விளக்குகள் எரியும்
அணையும் நேரம் காட்டி
பின்னிரவுகளில் விழித்திருக்கும் தொலைகாட்சி
விழிக்கும்போது வருவது இரவு
தூங்கும்போது தெரிவது பகல்
சன்னல் மரத்துக் குஞ்சுகள்
கூட்டை விட்டுப் பறந்து விட்டன
தேடலும் பதட்டமும் இல்லாத
பறவைக்குப் பொழுதுபோக
மண்புழுக்கள் விளையாட்டுத் துணை
நிலாவற்ற இரவுகளின் துணைக்கு
கூட்டுக்குள் வெளிச்சம் கொணரும்
மின்மினிப் பூச்சிகளின் சுடர்
ஈரப்பதமும் வெக்கையும்
வியர்வையாய் வழியும் மண்ணில்
மழை பொய்த்த வானத்தின் கீழே
தண்ணீர்க் கஷ்டம் இருப்பதே தெரியாமல்
பூத்துக் குலுங்குகிறது ஓர் அக்னிக் கொன்றை
அதனடியில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்
சிறுவர்கள்
பூக்கள் போர்த்திய உடல்களுடன்
எங்கிருந்து கொண்டு
எதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்

மார்ச் 10, 2019

*****

நீராகத் திரளுமொன்றை
விரும்பிய பாத்திரத்தில் நிரப்பலாம்
பாட்டிலில் குடிக்க நிறைக்கலாம்
நீராடி மகிழப் பயன்படுத்தலாம்
விருந்துண்ட வாய் கழுவ
கொப்பளித்து எச்சிலாய்த் துப்பலாம்
கொடுக்கப்படுகிற ஆணைகளேற்று
விருப்பப்படி மாறுவதற்காகவே
பிறந்ததொன்று
உன் கைகளில்
அமுதமாகும் சாக்கடையாகும்
ஆட்சேபணையின்றி

ஆயிரம் விளையாட்டுகள்
இப்படி
ஆடுவதை விட்டுவிட்டுக்
கல்லைத் தூக்கி
உள்ளே போட்டுக்
கரை என்று சொன்னால்
என்ன செய்யும்
கடல் என்றாலும்

மார்ச் 12, 2019

*****

நகுலனுக்கு சுசிலா
கலாப்ரியாவுக்கு சசி
கல்யாண்ஜிக்கு அபிதா
கண்டராதித்தனுக்கு நித்யா
வரி துலக்கி
பெயர் மாற்றி
தன்னழகி
முகம் பார்க்கும் வாசகர்
முணுமுணுக்கிறார்
பெயரில் என்ன இருக்கிறது

ஜனவரி 7, 2019

*****

ஃபெய் யெ – ( மூடுபனிக் கவிகள்-6 ) – ஆங்கிலம் வழியாகத் தமிழில்: சமயவேல்

கவிஞர் ஃபெய் யெ சீனத்தின் வட கடைசிப் பிராந்தியமான ஹீலாங்ஜியாங்கில் ஹர்பின் என்னும் இடத்தில் 1962ல் பிறந்தார். இது கருப்பு டிராகன் நதிப் பிரதேசத்தில் உள்ளது.

சீன ஜனநாயக இயக்கத்தில் பங்கு பெற்றவர். இவர் அடிக்கடி மூடுபனிக் கவிகளோடு தொடர்பு கொண்டிருந்த போதும் தன்னை ஒரு இளம் தலைமுறைக் கவிஞர் என்றும் மூடுபனிக் கவி என்று அழைக்கப்படுவதில் விருப்பமில்லை என்றும் கூறுகிறார். ஃபெய் யெ தலைமறைவாக இருந்த போது நான்கு கவிதைத் தொகுப்புகளை வெளியிட்டிருக்கிறார். ருஷ்யக் கவிதைகளின் தொகை நூல் ஒன்றையும் ஓசிஃப் மண்டல்ஷ்டாமின் கவிதைத் தொகுப்பு ஒன்றையும் சீனத்தில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டுள்ளார்.

ஃபெய் யெ, ‘தனிப் படை’ என்னும் தலைமறைவு இலக்கிய இதழின் ஆசிரியராக இருந்திருக்கிறார். 1983ல் இவர் ‘தனிப் படை’ இதழை ஒரு பள்ளியில் அச்சுத் திருத்தும் போது கண்டுபிடிக்கப்பட்டு கைது செய்யப்படுகிறார். ஆனால் ஃபெய் யெ, கட்சி சித்தாந்தத்தைப் புகழ்ந்து ஒரு மன்னிப்புக் கடிதம் எழுதிக் கொடுத்ததால் இரண்டு வாரங்களில் விடுதலை செய்யப்படுகிறார்.

பிறகு பீகிங்கில் டோர்லீ ஃபாங் என்னும் ஒரு சீன-அமெரிக்க ஆங்கில ஆசிரியை ஒருவரைச் சந்தித்து காதலித்து திருமணமும் செய்து கொள்கிறார். சீனாவை விட்டுச் செல்வதற்காக பாஸ்போர்ட்டுக்கு விண்ணப்பம் செய்த போது காவல்துறை மீண்டும் அவரைச் சிறையில் போடுவோம் என்று மிரட்டியது. அமெரிக்க தூதரகத்தின் உதவியோடு 1986ல் இவரும் இவரது மனைவியும் கலிஃபோர்னியாவுக்கு அகதிகளாகச் சென்றார்கள். இப்போது பெர்க்லியில் வசித்து வருகிறார். 1989ல் பெர்க்லியில் “நாடு கடத்தப்பட்ட சீன எழுத்தாளர்கள்” என்னும் அமைப்பை நிறுவினார். இவரது ‘சாபம்’ ‘அமெரிக்காவில் கவி’ ஆகிய புகழ் பெற்ற கவிதைகள் அமெரிக்கா சென்ற பிறகு எழுதியவை. பெர்க்லியில் ஒரு அடிதடி வழக்கில் சிறை சென்றுவிட்டதால் இப்போதைய அவரது நிலை பற்றித் தெரியவில்லை. இவரது கவிதைத் தொகுப்புகள் எதுவும் ஆங்கிலத்தில் இருப்பதாகவும் தெரியவில்லை.

ஃபெய் யே கவிதைகள்

சாபம்

நான் எழுந்து கொண்ட கணத்தில், நான் ஒரு கனவின் உட்புறம் இருக்கிறேன்:
படுக்கை அடியாட்களால் சூழப்பட்டிருக்கிறது.
கண்ணாடியில் இருந்து பற்கள் என்னைப் பிடுங்குகிறது
ஒவ்வொரு பகலும் இரவும் நரகத்தில் ஒரு பருவம்,
எனது திறந்த கண்கள் சுவர் வழியாக துளைத்துச் சென்று பார்க்கிகிறது
நோய்ப்படுக்கைகளால் விரிக்கப்பட்ட பூமியை.
ஒரு புதிதாய்ப் பிறந்த முகத்தில் உங்களால் நூற்றாண்டின் அபத்தத்தைக் காண முடியும்—
அடியாட்களும் பலியானவர்களும் ஒருவரையொருவர் சார்ந்திருக்கிறார்கள்
கடந்த காலத்திற்குச் செல்ல அங்கு எந்த சாலையும் இல்லை, எப்போதும் இருந்ததில்லை.
நான் எழுந்து கொண்ட அந்தக் கணத்திலேயே நான் நினைவுகூரத் தொடங்கினேன்,
மனதின் நதியில் படகு நிலை தடுமாறி அலைகிறது,
இந்தப் பரிசுத்தமான தண்ணீர் எங்கே செல்கிறது?
அதில் உனது பிம்பத்தைக் கூட உன்னால் பிடிக்க முடியாது.
பகலின் இறுதியில் முடிவு தெளிவாகிவிடும்.
அமைதி, மாபெரும் ஆயுதம், தாங்கிக் கொள்வதற்காகக் கொண்டு வரப்படுகிறது:
சொற்கள் இல்லை, பாடல்கள் இல்லை, அழுகை இல்லை.
மினுக்கிடும் விளக்கு தூங்கும் நேரத்தில் அணையும் வேகத்தில்
பூமி ஆதிகால அமைதிக்குத் திரும்பட்டும்
நட்சத்திரங்கள் தங்களது புராதன விளையாட்டுக்களை ஆடுகையில்
மீன்களைப் போல வாய் பிளந்து, மக்கள் மரணத்திற்காகக் காத்திருப்பார்கள்.

அமெரிக்காவில் கவிஞர்

ஓ கவியே, ஏன் துயரமுறுகிறாய்?
ஓ பாடகனே ஏன் உனது குரல் உடைகிறது?

அமெரிக்கா, நான் உன்னைப் பார்க்க முடியாது.
உனது சேரிகளில் இருந்து ஒருபோதும் நான் வெளியே வரமாட்டேன்;
அந்த வான்முட்டும் கட்டிடங்களுக்கு அப்பாலுள்ள உனது முகத்தை நான் பார்க்கமாட்டேன்
அமெரிக்கா உனக்குத் தெரியுமா
ஃபெய் யெவின் தலைக்கு மேலே சரியாக காஃப்கா இருக்கிறான்
இன்றைய அரண்மனைக் கோட்டையைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பது?
முன்னேறுவதற்கான நம்பிக்கையை எனக்கு அவன் தருகிறான்,
மேலும் இளம் உதவாக்கரைகளை எனது சகோதர சகோதரிகள் ஆக்குகிறான்.

அமெரிக்காவில் வாழ்க்கை என்பது அறிவியல் புனைவு போன்றது,
கவசமணிந்த வண்டுகள் போல கார்கள் ஊர்ந்து செல்லும் அமெரிக்கா,
அங்கு நிலையில்லாத தட்டான்கள் போலச் சுற்றும் விமானங்கள்,
மேலும் மக்களின் முகங்கள் நாய்களுடையதைப் போல தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்.

விட்மன், பழைய சதிகாரன் நீ,
டிவி ஆண்டனாக்கள் உனது மாபெரும் தாடியைக் கத்தரித்துவிட்டன.
உனது பிள்ளைகளிடமும் பேரப்பிள்ளைகளிடமும்
வறுமையின் வலி மட்டுமே இருக்கிறது.
கொலை, தற்கொலை, எதுவுமே புதிதில்லை
நீ பாடும் அமெரிக்காவில்.
ஓ கவியே, விரைவாக, எனக்கு உதவுங்கள் இந்த ஏவுகணையைக் குறிபார்க்க—
ஒரு கடைசி முறையாக, நான் விலைகளைப் பரிசீலிக்கத்தான் வேண்டுமா
இந்த மனித மாமிசச் சந்தைகளில்?

ஒரு சிறிய கிரகத்தின் சிறிய உயிர்ப்பிராணிகள் நாங்கள்

ஒரு சிறிய கிரகத்தின் சிறிய உயிர்ப்பிராணிகள் நாங்கள்
பகலைத் தாண்டி எங்களுக்காகத் தூக்கம் காத்திருக்கிறது.
சூரியன் எங்களிடம் விடைபெறாமலே போய்விடுவதால்,
இரவுச் சாப்பாடு வயிற்றுக்குள் புளித்துப் போகிறது
அறைக்குள் வெளிச்சம் மங்கலாகவும் உறுத்தலாகவும் இருக்கிறது,
நிழல்கள் வாத்துகளாலும் ஆடுகளாலும் நிரம்பிக் காணப்படுகிறது.
நாங்கள் சின்னஞ்சிறிய பிராணிகள், எங்களது புலன்கள் மரத்துவிட்டன,
கீழ்வானம் எவ்வாறு பற்றி எரிகிறது என்று எங்களால் பார்க்க முடியாது
நாங்கள் படுக்கையின் ஒரு மூலையில் வெறுமனே குவிந்து கிடக்கிறோம்,
நாங்கள் இனி ஒருபோதும் சந்திக்க முடியாத எங்களது குழந்தைப்பருவ நண்பர்கள் பற்றிய
கனவுகள் வழியாக எங்களது பயம் எங்களைத் தாக்குகிறது.
தூரத்தில் இருண்ட இடிமேகங்கள் கர்ஜிக்கின்றன,
ஒரு தூரத்து நட்சத்திரத்தில் வசிக்கும் ஒரு கடவுளால்
ஒரு சின்னஞ் சிறிய கிரகத்திற்கு தற்செயலாக அனுப்பப்பட்ட செய்தி.
அடர்கருப்பு மேகங்களின் இந்தக் கூடாரத்துக்குக் கீழே
நாங்கள் நடுங்குகிறோம் மற்றும் குலுங்குகிறோம்.

ஒரு சிவப்பு நூற்றாண்டில் பாடகர்

ஒரு இமை வேகத்தில்
கடவுளின் விந்து பூமியெங்கும் சிதறுகிறது
பூக்கள் மலர்கின்றன, பழம் பழுக்கிறது, மனிதம் நிலைக்கிறது:
கொடூரமான கருஞ்சிவப்புப் பேரரசர் கட்டளைகளைப் பிறப்பிக்கிறார்
நாள் முழுவதும் வீடு முழுக்க மொஸார்ட் எதிரொலிக்கிறார்,
மேலும் நீ அந்தியில் பாடுபவன்
உனது கரகரப்பான சோர்வடைந்த குரல் முடிவற்று அழைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது
உரத்து, உரத்து மற்றும் கூடுதல் கரகரப்புடன்.

வெற்று அறையில் நீ பஞ்ச் வகை மதுவருந்தி நிற்கிறாய்;
அங்கு பாடுவதைத் தவிர செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை.
காட்டு ஸ்ட்ராபெர்ரிகள் மௌனத்தின் பரவசத்தை ஒப்பிக்கின்றன
மேலும் விஸ்வாசத்தின் வடிவங்களில் இருந்து விடுவிக்கப்பட்டதால்
கடைசியாக நாக்கு விடுதலை அடைந்தது,
எனினும் காப்பாற்றப்பட்ட நாக்கு எதையும் சொல்வதே இல்லை
போய்க் கொண்டே இரு, தெருக்களை முட்டு, அங்கு நீ இறக்கும் போதிலும்
ஒரு சிவந்த நூற்றாண்டின் பாடகனே, அக்கிரமத்தின் சாட்சியே,
பயங்கர அமைதி நிலவும் நள்ளிரவில் உனது மௌனம் வெடிக்கும்
அமைதி என்றால் என்ன என்று உலகிற்கு ஒருபோதும் தெரியாமலே போகும்.

சம்பிரதாயமான போற்றுதல்

ஒரு பச்சை பீர் பாட்டிலின் அடியில் உள்ள சூரியன்
அதன் வீட்டைக் கண்டுபிடித்தது

நோக்கமற்றுப் பாயும் ரத்தம்
விரல்களையும் இலைகளையும் சேர்ந்து நடுங்க வைக்கிறது

ஒரு காலைக் கனவில் இருந்த ஆள்
வாசல் தெளிப்பதற்கு முன்பே கிளம்பிப் போனான்

நான்கு ஒளிவீசும் கண்களின் பறவைமனிதன்
ஆழ்ந்த துக்கத்துடன் இனி எப்போதும் பாடுவதில்லை

ஒரு பெரிய தங்கக் கடிகாரம்
உனது இதயத்தில் என்றென்றும் தொங்குகிறது
மெண்டல்ஷ்டாமின் கண்ணீர்

மெண்டல்ஷ்டாமின் கண்ணீர் எனது முகத்தின் மேல் சொட்டுகிறது,
ஃபெய் யெவின் கண்கள் இறந்தவனின் கண்கள் போல இருக்கின்றன
கோபமுற்ற காற்று எழும்புகிறது, பீத்தோவனின் புயல் கூரையின் தோலை உரிக்கிறது,
எனது இறந்த தலைக்குள் ருஷ்ய சித்ரவதை முகாம்களின் தீவுகள் மிதக்கின்றன.

மெண்டல்ஷ்டாமின் கண்ணீர் எனது முகத்தின் மேல் சொட்டுகிறது,
ஷுமனின் நரம்புகள் கூரையிலிருந்து தரைக்குப் பரவுகிறது,
மெண்டல்ஷ்டாம், நாடு கடத்தப்படுதலின் குளிரை எனது உடலுக்குள் செலுத்துகிறான்,
எனது இறந்த தலைக்குள் அமெரிக்க சித்ரவதை முகாம்களின் தீவுகள் நொண்டுகின்றன.

மெண்டல்ஷ்டாமின் கண்ணீர் எனது முகத்தின் மேல் சொட்டுகிறது,
ஆகாயத்தில் நட்சத்திரங்கள் ஓநாய்களின் கண்களைப் போலப் பிரகாசிக்கின்றன,
புராதனக் குகைகளில் இருந்து மானுடக் கொடூரத்தின் காற்று வீசுகிறது,
செங்குத்துப்பாறைகள் நிறைந்த சித்ரவதை முகாம்களின் தீவுகள் மிதமாகக் குலுங்குகின்றன.

***

அன்பாதவன் கவிதைகள்

கூட்டம் பிரிந்ததா..

எதுவாயினும்
களைத்துக் கனைக்கும் புரவிக்கு
தாகம் தீர்க்க நீர் கொடுத்து வினவலாம்:

எதன் பொருட்டு திரியுது
நெடுஞ்சாலையில் இப் புரவி..

பரி பாஷைத் தெரிந்தவரெவரேனுமுண்டா…?!

@

விறைத்த குறியோடு
வெளிக்கி ருப்பவன் காதுகளில்
இயர்போன்
முதுகுக்குப் பின் பன்றி

@

பெண்ணியக் கதை

#

அவர் சொன்னார்:
இன்று குளிக்காதே

அவர் சொன்னார்:இன்று சமைக்காதே
வெளியே உண்ணலாம்

அவர் சொன்னார்:இன்று கொளுத்த வேணாம்
எடுத்து வைத்த பழைய குப்பை நகைத்தெனைப் பார்த்து

அவர் சொன்னார்: பொங்கவேண்டாமின்று
என்ன பொங்கல் பெரிய பொங்கல்

நல்ல வெல்லம் ஏலக்காய் முந்திரி பச்சரிசி

பால் பானை யெல்லாம் பரிகசித்தன என் முகம் பார்த்து

எப்படியாவது
ஒரு பெண்ணியக் கதையோ
கவிதை யோ எழுதோனும்

தலைப்பு சொல்லுங்க.. நட்பூஸ்

••

உயிர்வாசனை விரும்பும் உயர்நேசம் / இரா. தமிழரசி

அன்பாதவனின் ‘உயிர்மழை பொழிய வா’ எனும் கவிதைத் தொகுதியில் மிகப்பரவலாய்ப் பேசப்பெற்றுள்ள உள்ளீடுகள் காதல், காமம், பிரிவு இவையே.. சக்திஜோதியின் முன்னுரை இந்நூலுக்கு அணிசேர்ப்பதாக அமைந்துள்ளது பாராட்டத்தக்கது. அகவாழ்வில் ஆணின் நிலை, பெண்ணைச் சார்ந்து இயங்குவதை நூறு விழுக்காடு ஒத்துக்கொள்கிற கவிஞரின் நேர்மைக்குக் கரம்குலுக்கியே தீரவேண்டும்.
இத்தொகுப்பில் சங்கச் சாயலோடு பொருத்தப்பாடு கொண்ட கவிதைகள் மிக்கிருப்பதைக் காண்கையில், பன்னெடுங்கால இலக்கிய நெடும்பரப்பில் வடிவத்தில் வேற்றுமை இருப்பினும், மாறா மனித உணர்வுகளே கவிதைகளாக முகிழ்க்கின்றன என்பதை அறியமுடிகிறது.
1. பருவத்தைப் பிறழ உணரும் காதல்
மன உணர்வுகளுக்கு ஏற்பப் பருவங்களைப் பிறழ உணருகிற போக்கு ஆண் பெண் இருசாரார்க்குமே உண்டு. இணையற்ற இரவுகளின் நடுக்கத்தை,
“பனிப்பொழிவைக் கண்டதில்லை
கடுங்குளிரை உணர்கிறேன்
தூரதேசத்தில் நீ”

எனும் வரிகளால் அறியமுடிகிறது. தூரதேசத்தில் இருப்பினும் மனத்தை நனைத்து நடுங்கும் குளிரை உணரச்செய்யும் ஆற்றல் அன்புக்கு உண்டு. தலைவனுக்குத்தான் இந்நிலை என்றில்லை, தலைவியும் இதற்கு மாற்றுக்குறையாத நேசத்தோடு பிரிவை ஆற்றியிருக்கும் நிலையை,

“கானம் காரெனக் கூறினும்
யானோ தேறேன் அவர் பொய்வழங்கலாறே”
என்கிறது குறுந்தொகை. இடித்து, மின்னி, தூறி இது கார்காலம்தான் என்பதை வானம் மெய்ப்பித்தாலும், அவளின் காதலன் பொய் சொல்லமாட்டான் என நம்பியிருந்த காதலிகள் வாழ்ந்த நாடு இது. இவ்வாறு பருவங்களைப் பிறழ உணருகிற போக்கு இருபாலருக்குமே பொதுவானதாக அமைகின்றது.

2. பஞ்சபூதங்களாகவும் உணர்தல்

சேரமான் பெருஞ்சோற்று உதியஞ்சேரலாதன், பாரதப்போரின் இருபெரும் படையினருக்கும் குறைவின்றி உணவு வழங்கினான். எதுவரை என்றால் போரின் முடிவில் நூற்றுவரும் மடியும்வரைப் பாகுபாடின்றி அத்தனை அக்ரோனி சேனைகளும் பசியாறுமாறு உணவளித்தான். அவனின் ஆற்றலைப் போற்றியும், அவனுக்கு அறிவுரை வழங்கியும், நீடூழி வாழியென வாழ்த்தியும் முரஞ்சியூர் முடிநாகராயர் பாடிய பாடலொன்று புறநானூற்றில் இடம்பெற்றுள்ளது.

“மண்திணிந்த நிலனும்
நிலனேந்திய விசும்பும்
விசும்பு தைவரு வளியும்
வளித்தலைஇய தீயும்
தீமுரணிய நீரும் என்றாங்கு
ஐம்பெரும் பூதத்து இயற்கைபோல
போற்றார் பொறுத்தலும் சூழ்ச்சியது அகலமும்
வலியும் தெறலும் அளியும் உடையோய்”

என விளிக்கிறார். இப்பாடலில் ஐம்பெரும் பூதங்களின் தன்மைகளையும் ஒருங்கே பெற்றவன் சேரமான் என்கிறார். நிலத்தையொத்த பொறுமையும், விசும்பையொத்த ஆராய்ச்சி அறிவும், காற்றையொத்த வலிமையும், தீயையொத்த ஆற்றலும், நீரையொத்த இரக்கமும் கொண்டவன் என்கிறார். இவ்வாறே அன்பாதவனின் ‘யாதுமாகி’ எனும்
தலைப்பிலான கவிதையில், தனக்கு எல்லாமுமாகப் பெண்ணொருத்தி இருப்பதை,

“ ஆழ்ந்த அமைதியும்
அலையென இயக்கமும் கூடிய
நீராலானவள் நீ……
…………………………………………………………
வெடித்த பாளமான சோகங்கள் தாண்டி
நீளும் வேர்களுக்கு
உணவூட்டி உயிரளிக்கும் பரிவில்
நிலமாயானவள் நீ…

சூரிய சந்திரனைச் சமமாய்ப் பாவித்துப் பயணிக்கும்
வானமாயானவள் நீ”

என்கிறார். பஞ்சபூதங்களின் தன்மைகளைப் பெண்ணிடம் கண்டுணர்ந்த
கவிஞரின் நுண்ணுணர்வே படைப்புவெளியை கவிதையால் நிரப்புகிறது. சுடும் இயல்புடைய சூரியனையும், குளிர்ந்த இயல்புடைய சந்திரனையும் இயல்பறிந்து உள்ளவாறே ஏற்கும் வானத்தைப்போன்ற, பரந்தபட்ட இதயக்களம் வாய்த்த யதார்த்தத்தின் ஒட்டுமொத்த பிம்பமாய்ப். பெண்ணொருத்தியைக் கண்ணுறுகிறார் கவிஞர்.

3. தூது விடுதல்

ஆண் பெண் பேதமின்றிக் காமம் மிக்க தருணங்களில் கழிபடர் கிளவிகளால் மரம், செடி கொடிகளிடமோ, பறவைகளிடமோ, விலங்குகளிடமோ, மனசிடமோ தூது சொல்லிவர வேண்டுவதும் காதலில் ஒருபடிநிலை. தமிழ்விடு தூது, அழகர் கிள்ளைவிடு தூது போன்று தனிநூல்களும், சங்க இலக்கியம், பக்தி இலக்கியம், தனிப்பாடல் போன்ற தனித்த பாடல்களும் தமிழில் காணக்கிடைக்கின்றன. அந்தவகையில் பறவையிடம் தூது சொல்லி வருமாறு வேண்டுகிறான் தலைவன் ஒருவன்.

“நானிருப்பது பாலை
நீயிருப்பதோ மருதம்
நீண்டதூரம் பறக்குமோ
இந்நாள் பட்சிகள்
மருந்து தெளித்த கனிகள்
நஞ்சுகலந்த விதைகள்
சந்தேகத்திற்குரியது
சிறகுகளின் சக்தி…”
எனத் தனது காரியம் நிறைவுறாது போய்விடுமோ என்னும் கவலை ஒருபுறமிருக்க, மாசற்ற சுற்றுச்சூழலால் பறவையின் உயிர்க்கு ஏது நேருமோ எனும் கவியின் வருத்தமே அன்பாதவனின் கவிதைக்கான பலம். இதே பொருண்மையில்,

“கானலும் கழறாது கழியும் கூறாது
தேனிமிர் நறுமலர் புன்னையும் மொழியாது
ஒருநின் அல்லது பிறிதுயாதும் இலனே
சொல்லல் வேண்டுமால் அலவ”
எனும் நற்றிணை பாடல் அலவனைத் தூது விடுகிறது.

“செங்கால் மடநாராய் தென்னுறைந்தை சேறியேல்
நின்கால்மேல வைப்பன் என்கையிரண்டும்- நன்பால்
கரையுறிஞ்சி மீன்பிறழும் காவிரிநீர் நாடற்கு
உரையாயோ யானுற்ற நோய்”
எனும் முத்தொள்ளாயிரப் பாடல் தலைவி நாரையைத் தூது விடுகிறாள்.

“நீயலையே சிறுபூவாய் நெடுமாலார்க்கு என்தூதாய்”

எனும் நம்மாழ்வாரின் தலைவி பூவையைத் தூது விடுகிறாள். முன்னோர் மொழிப்பொருளைப் பொன்னேபோல் போற்றும் இயல்பும், பேதலித்த மனத்திற்கான ஆறுதலைத் தேடும் முன்னையோரின் பாதையில் மாறாமல் பயணிக்கும் கவிஞரின் இயல்பையும் இவரின் கவிதைகளில் காணமுடிகிறது.

4. பொருள்வயின் பிரிதல்

உள்ளம் பிணிக்கொண்டோள் இடத்து உடனே செல்லல்வேண்டும் எனப் பொருள்வயின் பிரிந்த தலைவனின் நெஞ்சம் அடம் பிடிக்கிறது.
வந்தவேளை முற்ற முடியாது திரும்பிச் சென்றால், செயல்திறன் இல்லாதவன் என உலகம் தூற்றும், எனவே வினையில் கவனம் செலுத்து என அறிவு அறிவுறுத்துகிறது. நெஞ்சம் ஒருபுறம் செலுத்த அறிவு மறுபுறம் பற்றியீர்க்க வலிமைகொண்ட இருயானைகளால் இழுக்கப்படும் நைந்த கயிறுபோல உயிரானது அல்லலுறுகிறது என்கிறார் தேய்புரிப்பழங்கயிற்றினார் எனும் சங்கப்புலவர்.

“ஔிறு ஏந்து மருப்பின் களிறுமாறு பற்றிய
தேய்புரிப் பழங்கயிறு போல
வீவதுகொல் என் வருந்திய உயிரே”
எனும் பாடலை அடியொற்றியதாக,

“மலையிலிருந்து விடுபட முடியாமல்
கடலோடு தொடர்ந்திட விளையாட
நொடிகள்தோறும் அல்லாடும் நதி”

எனும் படிமத்தின் வழி, கடமைகளிலிருந்து விடுபட முடியாமலும், வாழ்வின் இன்பங்களை நுகர்ந்திட இயலாமலும் படும் உயிரின் வாதையைப் புலப்படுத்துகிறது கவிஞரின் கவிதை.

5. நோயும் மருந்துமாய் ஆதல்

பெண்ணின் பார்வையே நோயாகவும் மருந்தாகவும் இருப்பதைப் புலப்படுத்துகிறது வள்ளுவரின் காமத்துப்பால் குறளொன்று.

“இருநோக்கு இவளுண்கண் உள்ளது ஒருநோக்கு
நோய்நோக்கு ஒன்றந்நோய் மருந்து”
எனும் இதே கருத்தமைந்த பதிவாய்,

“மருந்தாக வா என்றாய்!
வில்லையெனில் விழுங்கிவிடலாம்
திரவமெனில் கரைந்து விடலாம்
ஒத்தடமெனில் ஒத்தி மலரலாம்
……………………………….
நோயே மருந்தாகும் விசித்திர சிகிச்சை
என்ன பெயரில் அழைக்கலாம்
ப்ரியமே!”
என்கிறான் கவிதைக் காதலன். தனக்கான நோயைத்தந்த ஒருத்தியே அதற்கான மருந்துமாக இருக்கும் விசித்திர சிகிச்சைக்குப் பெயர் வைக்கும் ஆராய்ச்சி நடக்கிறது இவரின் கவிதையில். இவரின் மற்றொரு கவிதையிலும்,

“கனப்புத் தணலாய்
நீறுபூத்த உணர்வுகளோடு
தீண்ட இயலாத அனலாய்
அணைத்தால் எரிகிற புதுநெருப்பாய்
தீயாலானவள் நீ”

என்கிறார். தீண்ட இயலாத அனலைத் துணிந்து அணைக்க, எரியும் புதுநெருப்பை உணர்வதாகக் காட்டுகிறது கவிதை.

“நீங்கின் தெறூஉம் குறுகுங்கால் தண்ணென்னும்
தீயாண்டுப் பெற்றாள் இவள்”

என்னும் திருவள்ளுவரின் கவியுணர்வோடு ஒருங்குவைத்து எண்ணத்தக்கதாய் அமைகிறது அன்பாதவனின் கவிதை.

6. உயிரின் தேவை

குறிஞ்சிப்பாட்டின் தலைவன் தினைப்புனத்தில் மதயானையிடமிருந்து தலைவியைக் காப்பாற்றி அவளின் அச்சத்தையும் நடுக்கத்தையும் போக்கிவிட்டத் தன் விருப்பத்தைக் கூறுகிறான். திருவிழா நாளன்று சமைப்பது போன்று மிகப்பெரிய மிடாவில் சோறாக்கி அகலத்திறந்த வாயிற்புறத்திலிருந்து, மிகப்பெரிய அம்மாளிகை பொலிவுறுமாறு, வரும் விருந்தினர் அனைவருக்கும் விருப்பத்தோடு உணவூட்டி, அதன்பின்னர் ஊன்கலந்து சமைத்த அவ்வுணவை மிகப்பெரிய சுற்றம்சூழ உண்டபின்னர், மிஞ்சியிருப்பதை உன்னோடு உண்ணும் மகிழ்விற்கு ஈடேது என்கிறான் தலைவன்.

“சாற அயர்ந்தன்ன மிடாச் சொன்றி
வருநர்க்கு வரையா வளநகர் பொற்ப
மலரத்திறந்த வாயில் பலர்உண
பைந்நிணம் மெழுகிய நெய்ம்மலி அடிசில்
வசையில் வான்திணைப் புரையோர் கடும்பொடு
விருந்துண்டு எஞ்சிய மிச்சில் பெருந்தகை
நின்னொடு உண்டலும் புரைவது”

என்பதே அப்பாடல். அத்தகையதொரு உடனுறையும் விருப்பத்தை,

“ என் விருப்பம்
படுக்கையோ தொடுகையோ அல்ல
உன் கையால் கிடைக்குமோ
ஒருவேளை உணவு
ஒருவேளை இதுவுமோர் கனவோ”

எனும் கவிதைவழிக் கடத்துகிறார். மனமொத்த வாழ்க்கைப் பயணத்தின் தேடலாய்த் திகட்டத் திகட்டக் கிடைக்கின்றன கவிதைகள். கோடிட்ட இடங்களை நிரப்புவதாய்த்தான் கிளர்ந்தெழுகின்றன படைப்புகள். சொல்லிமுடித்த நிறைவில் ஆற்றமுடிகின்றது பணிகளை.. பெண்ணிடமிருந்து பெருகும் தாய்மையைத் துய்ப்பதற்கான தவிப்போடு நிறைவுறுகிறது தொகுதி. கனமான நுண்ணுணர்வுகளையும் இலகுவாகக் கடத்தும் மென்மையான மொழிநடையோடு விரியட்டும் இவரின் படைப்புவெளி இனிவரும் காலங்களிலும்…

***