Category: இதழ் 35

எழுத்தாளர் பரம்பரை நான்கு புத்தகங்கள் இலக்கிய சந்திப்புகள் – சிபிச்செல்வன்

 

1383166_630310667014283_2117929018_n

நான்கு  தலைமுறைகள் எழுத்தாளர்களாக ஒரு குடும்பத்தில் தொடர்கிறார்கள் என்பது அபூர்வமான விஷயம்தான்.

அப்படி ஒரு குடும்பம் தமிழ்நாட்டில் இருக்கிறது என்பது ஆச்சர்யமான விஷயம்தான். ஆனால் அந்தக் குடும்பத்தில் இருப்பவர்களுக்கு இது ஒரு ஆச்சர்யமானது அல்ல.

கோணங்கி வீட்டில்தான் அப்படி ஒரு நிகழ்வு தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகிறது. அவரது தாத்தா மதுரகவி பாஸ்கரதாஸ். கோணங்கி ,தமிழ்ச்செல்வன்.முருக பூபதி ( நாடகம்). இவர் அப்பாவும் எழுத்தாளர். இப்போது போன மாதம் செப்டம்பர் 7 ஆம் தேதி சேலத்தில் கோணங்கி வீட்டு கல்யாணம் நடைபெற்றது. கோணங்கியின் தம்பி பாலசுப்பிரமணியன் மகனுக்கு கல்யாணம்.

கல்யாணத்தில் கோணங்கியின் புத்தகம் ஒன்றும் , தமிழ்ச்செல்வன் புத்தகம் ஒன்றும் வெளியிட்டார்கள். இது தவிர கல்யாண மாப்பிள்ளை எழுதிய சிறுகதை தொகுப்பு ஒன்றையும் வெளியிட்டார்கள். ஆங்கிலத்தில் எழுதி தொகுக்கப்பட்ட தொகுப்பு அது.

எழுத்தாளர் வீட்டு கல்யாணம் என்பதால் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் தான் கல்யாண வீடு முழுவதும் தெரிந்தார்கள்.தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் எழுத்தாளர்கள் வந்திருந்தார்கள். கோலாகலமாக இரண்டு நாட்கள் நடைபெற்ற இந்த திருமண விழாவில் மிக்க மகிழ்ச்சியோடு ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்து உரையாடியதை மகிழ்ச்சியோடு காண முடிந்தது.

கோணங்கி  கல்குதிரையில் வெளியிட்டிருந்த கார்லோஸ் புயன்டாஸின்  மூன்று சிறுகதைகளின் தொகுப்பை தொகுத்து ஓளரா என்ற பெயரில் வெளியிட்டிருந்தார்.

திருமண வீட்டில் வைத்து  புத்தகங்களை வெளியிட்டார்கள். இந்தப் புத்தகங்களைத் திருமண வீட்டிற்கு வந்திருந்த அனைவருக்கும் திருமண தாம்பூல பையில் போட்டு கொடுத்தார்கள்.

கல்யாண வீட்டில் இருந்து திரும்பியதும் இந்தப் புத்தகங்களை வாசித்ததுதான் மகிழ்ச்சியான விஷயம்.

download (6)

கோணங்கி வீட்டு கல்யாணத்திற்கு வந்திருந்த எழுத்தாள நண்பர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் சிறுவர் புத்தகங்கள் நான்கை வம்சி புதிப்பகத்தார் இரண்டு நாளுக்கு முன்தான் வெளியிட்டிருந்தார்கள் . அந்தப் புத்தகங்களை என் இளைய மகன் அருண் பாலாஜிக்காக நண்பர் கொடுத்தார். அதில் ஆலிஸ் இன் வொண்டர்லேண்ட் என்ற ஆங்கிலப்புத்தகத்தின் மொழிபெயர்ப்பும் ஒன்று. இந்தப் புத்தகத்தை மட்டும் உடனே நான் வாசித்தேன். எட்டாம் வகுப்பில் நான் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது பள்ளி லைப்ரரியில் படித்தேன். அப்போது இருந்த மனநிலைக்கு பிரமாதமாக தெரிந்த இந்தப் புத்தகத்தை இப்போது வாசித்தபோது அந்த மனநிலைக்குப் போக முடியவில்லை. வளர்ந்துவிட்டதால் பல குழந்தைமைகளைத் தொலைத்துவிட்டதால் அந்த குழந்தைகளின் மனநிலையில் நான் இல்லை என்பது தெரிந்தது. ஆனாலும் உற்சாகமாக ஆலிஸியின் குழந்தை உலகத்தில் கொஞ்சம் சுற்றித் திரிந்து உலா வர முடிந்ததற்காக நண்பர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனுக்கு நன்றி சொல்லதான் வேண்டும்.

திருமணம் முடிந்ததும் சேலத்தின் இன்னொரு பகுதியில் இருக்கும் வானமாதேவி யின் ஆதவ் அறக்கட்டளை வீட்டிற்கு போனோம்.

download (7)

அங்கே அவர்களோடு நான்கு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் இலக்கிய உரையாடலை நிகழ்த்தியது நல்ல அனுபவம். இலத்திலிருந்து பல இலக்கிய வாசகர்கள் எழுத்தாளரைச் சந்தித்து உரையாடினார்கள்.

இப்போது என் மகன் நான்கு குழந்தைகள் புத்தகங்களையும் வாசித்துக்கொண்டிருக்கிறார்.

என்  எழுத்தாள நண்பர் வெங்கடேஷ் கடந்த பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக எனக்கு நண்பராக இருக்கிறார். அவர் எழுதி கல்கி வார இதழில் தொடராக வெளியான இடைவேளை என்ற நாவல் தற்போது புத்தகமாக வெளி வந்திருக்கிறது . அந்த நாவலை எனக்கு அனுப்பித் தந்திருக்கிறார். சமீபத்தில் இந்தப் புத்தகங்கள் வாசித்த அதே வேகத்தில் அந்த நாவலையும் வாசித்தேன். ஆனந்த விகடன் இதழில் அசோகமித்தரன் போன்றவர்களும் அந்தப்புத்தகத்தைப் பற்றி தங்கள் கருத்துகளைச் சொல்லியிருந்தார்கள்.

அமெரிக்க பொருளதார சரிவினால் ஏற்பட்ட ஐடி துறையில் பணியாற்றும் சிலருக்கு ஏற்பட்ட பொருளாதார நெருக்கடியால் நிகழ்ந்த ஏமாற்றங்களினால் சிதைந்த குடும்பங்களை பற்றிய நாவல். வேலையின்மையால் மன நெருக்கடிகளுக்கு ஆளாகும் குடும்ப உறுப்பினர்களின் பங்கைத் தெளிவாக பதிவுசெய்திருக்கிறார். சமீபத்தில் இந்தியாவில் பொருளாதார நெருக்கடிகளை நோக்கிதான் போய்க்கொண்டிருப்பதால் இந்த புத்தகத்தின் கதை நிகழ்வு நிகழ்காலத்திற்கும் பொருத்தமானதாக இருக்கிறது. இதில் வருகிற பாத்திரங்கள் இன்னும் கொஞ்ச நாளில் இந்தியாவில் இருக்கிற பெரும்பாலானவர்களோடு பொருத்திப் பார்த்துக்கொள்கிற வகையில் எழுதியிருக்கிறார் நாவலாசிரியர் வெங்கடேஷ். வாழ்த்துகள் நண்பரே.

••

நீண்ட காலமாக இந்தப் பகுதியில் நான் எழுதாமல் இருப்பது கொஞ்சம் குற்ற உணர்வாக இருந்தது. பலரும் தற்போது தினசரி எழுதிகிறவர்களாக தினசரிகளில் எழுதுகிறவர்களாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்னும் சிறுபத்திரிகை கலாச்சாரத்தில் வந்தவன் எனச்  சொல்லிக்கொண்டு குறைவாக எழுதுவதுதான் மரியாதை என சொல்வது என்னை பழம்பெருமை பேசிக்கொண்டிருப்பவனாக மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறதோ  என்ற சந்தேகத்தின் விளைவாக நான் வாசித்த புத்தகங்கள் பற்றிய இந்தப் பதிவை எழுதியிருக்கிறேன்.

இனி அவ்வப்போது வாசித்த புத்தகங்கள் பற்றியும் எழுதலாம் என்பது திட்டம்.

•••

 

 

 

 

சோ யங்க் மீ கவிதைகள் (கொரியன் ) – தமிழில் – பத்மஜா நாராயணன்

download (5)

 

 

மிச்சப்பட்டவர்கள்

 

 

மிகச் சரியான

எற்கனவே விதிக்கப்பட்ட

ஒரு பாதையை

பின் தொடர்வது போலவே

பறவைகள்

பார்த்து பார்த்து சலித்துப் போய்

கண் கூச வைக்கும்

நீல வான்வெளியுனூடாக

உயர எழும்புகின்றன.

 

அது ஒரு மதிய வானம்

அதன் கீழ் நான்

பின் நவினத்துவமாய்

வெறி கொண்டு..

 

உணவுக் கூடத்தின்

வெளியே மட்டும்

ஓர் ஒழுங்குமுறைக்குட்படாத

மனிதக் கூட்டம்.

அதன் வாயிலை மொய்த்தபடி.

 

நான் மட்டும்

வானின் கீழ்

வெறி கொண்டு

பின் நவினனாய்.

••

முப்பதுகளில் விருந்துகள் முடிவுக்கு வந்து விடுகின்றன.

உண்மை என்னவென்றால்
புரட்சியை விட புரட்சியாளர்கள்

இதமாய் இருந்தனர்

மதுக் கடையை விட

மது இதமளிப்பது போல

அந்த “தோழர்களே “கீதம்

வெறுப்பளித்தது

(வரிகளை நானும் சேர்ந்து முணுமுணுத்தாலும் கூட)

சட்  என்னவானால் என்ன?

விருந்து முடிந்து விட்டது
மதுக் குடுவையும் காலியானது

வைத்திருந்த பணப்பையில் ஒன்றுமில்லை
செலவுகள் பகிரப்பட்டாலும்

அனைவரும் மேலங்கியுடன் சீமானைப் போல் வீடு திரும்பினர்

யாருமே இல்லாத இடமென காட்சியளித்தாலும்

யாரவது எங்காவது,

தன் எஜமானரின் மேசையை துடைத்துக் கொண்டு

தன் மனவுச்சங்கள்  அனைத்தும்

நினைவிலேற்றி

சூடான  கண்ணீரை வடித்துக் கொண்டிருக்கலாம் .

முடிக்கப் படாத பாடல்களின் வரிகள்

அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும்

யாரவது மீண்டும்

மேசையெல்லாம் சரிபடுத்தி
விளக்கெல்லாம் பொருத்தி,
மேடையை அழகுபடுத்தி,
அவர்களைத் திரும்ப அழைப்பார்கள்

இருந்து விட்டுதான்  போகட்டும்

அட  சட்!

என்னவானால் தான் என்ன?

•••

 

 

 

பாதை – சிறுகதை- துரோணா

download (5)

1.
இரண்டு மூன்று வாரங்களாக சரியாக தூக்கமில்லாததால் கண்கள் பாரமேறிப் போயிருந்தன. உடல் அசதியையும் மீறி மனம் காகித தாள்களை விட்டு நகராமல் அவற்றை சுற்றியே முழுமையாக தன்னை பிணைத்துக் கொண்டிருந்தது.
முன்னர் இந்த வீட்டில் நானும் என் நண்பன் சந்துருவும் ஒன்றாக தங்கியிருந்தோம். அவனுக்கு வேறு இடத்தில் வேலை கிடைத்துப் போனப் பிற்பாடு இப்பொழுது நான் மட்டும் இங்கு தனியாக வசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அவ்வப்போது ராஜா வந்து சில நாட்கள் என்னுடன் தங்கியிருந்து விட்டு போவான்.பிறகு ரொம்ப நாட்களுக்கு ஆள் கண்களிலேயே தென்பட மாட்டான். அவனை என்ன ஏதென்றும் கேட்க முடியாது.
நகரத்தை தாண்டிய அதிகம் ஜனசந்தடியில்லாத இச்சிறிய ஊரில் ஒரு வயது முதிர்ந்த தம்பதியினரது வீட்டு மாடியில் ஒற்றை ஆளாய்
குடியிருந்து என்னை நானே தனிமைக்கு பலவந்தமாய் பழக்கி கொண்டிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு நாளும் இன்னும் கொஞ்சம் இன்னும் கொஞ்சமென பிரய்த்தனங்களும் இடர்பாடுகளும் அதிகரித்த வண்ணம் தானிருக்கின்றன.எனினும் எனக்கு இது தேவையாயிருக்கிறது.
ஒரு மாதமாக அலுவலகத்திற்கு போகவில்லை.இந்த நாவலை எழுதி முடித்தே தீருவது என்று பிடிவாதமாக அமர்ந்ததில் ஒரு வழியாக போன வாரத்தில் ஒரு நாள் நாவலை கிட்டத்தட்ட எழுதி முடித்துவிட்டேன்.இரண்டு மூன்று வருடங்களாக மனதிற்குள்ளாகவே படர்ந்து வளர்ந்த கதைக்கரு இது.நாவலை எழுதிய இந்த நாட்களில் என்னாலேயே நம்ப முடியாத அளவிற்கு எனது மனம் ஒரு ராட்சஸ பறவையைப் போல் தனது கனத்த றெக்கைகளை அனல் தெறிக்க வேகமாய் அசைத்து வானுயர பறந்துக் கொண்டிருந்தது.
கடந்த ஐந்து தினங்களாக பிரதியெடுத்த காகிதங்களை பிழைப் பார்க்கும் பணியில் ஈடுப்பட்டிருக்கிறேன். இடையிடையே தவறுகளை அடித்து திருத்துவதும் பிடிக்காதவற்றை கிழித்தெறிவதும் பின் புதிதாய் சிலவற்றை எழுதி பிரதியெடுத்து சேர்ப்பதுமென ஓயாது எழுத்து வேலை நிகழ்ந்தபடி இருக்கிறது.
சிறுகதைகள் எழுத தொடங்கிய நாட்களில் என்னுடைய எழுத்து என்பது எனக்கும் உலகுக்குமான ஒரு உரையாடல் என்று நம்பினேன். ஆனால் ஒவ்வொரு கதை எழுதும்போதும் என்னுடைய அக உலகம் உள்ளொடுங்கிக் கொண்டேப் போவதை கவனித்ததும்தான் எழுத்து என்பது எனக்கு நானே சொல்லிக் கொள்ளும் சமாதானம் என்பது புரிந்தது.கடைசியாக இன்றைக்கு காலையில் கிடைத்த நாவலின் உருவம் மனதிற்கு முழுத் திருப்தி கொடுக்கும்படி அமைந்ததும் ஒரு வகையான சமாதானம்தான்.இதற்கு மேல் எதுவும் செய்வதற்கில்லை என்கிற தன்னிலை உணர்வு.
கவனமாய் காகிதங்களை அடுக்கி வைத்துவிட்டு அருகிலிருக்கும் கடைக்குப் போய் சாக்லெட் வாங்கலாம் என கிளம்பினேன். ஒரு நாளைக்கு ஐந்து சாக்லெட்டுகளாவது நாக்கில் தங்காவிட்டால் வேலையே ஆவதில்லை.அதிகம் சாக்லெட்டுகளாய் சாப்பிட்டு எனது நாக்கிற்கடியே கசப்பின் மெல்லிய ரேகையொன்று நிரந்தமாகவே படிந்துவிட்டதாக தோன்றியது. மூளை நரம்புகளை தீண்டி
போதையூட்டும் கசப்பின் மர்ம ருசிக்கு நான் அடிமையாகவே மாறிவிட்டேன்.
சமையலறையின் மூலையில் சாக்லெட் கவர்களும் சாப்பிட்டு முடித்த எச்சில் பொட்டலங்களும் குப்பையாய் குவிந்துக் கிடந்தன. அவற்றை சீக்கிரம் வெளியே எடுத்துப் போட வேண்டும் என்று நினைத்தப்படி வீட்டை தாழிட்டுவிட்டு படியிறங்கி நடந்தேன்.மனம் வெறுமையாகவும் அதே சமயம் முழுமையாக திரையிடப்பட்டும் இருந்தது. ஒரு கணம் நாவலை விட்டும் அதன் உலகைவிட்டும் வெகு தொலைவில் இருப்பதைப் போலவும் மறு கணமே நாவலுக்குள்ளேயே இருப்பதைப் போலவும் பிரமையான ஒரு நினைப்பிலிருந்தேன்.
வாசலை கடந்து வெளியே வந்தால்,முகத்திற்கு அருகே தணலையள்ளி கொட்டுவது மாதிரி வெயில் அகோரமாய் கொளுத்திக் கொண்டிருந்தது.அந்த வெயிலிலும் தெருவில் புதிதாக சாலை அமைப்பதற்கான வேலைகள் தீவிரமாக நடந்துக் கொண்டிருந்தன.அரக்கன் போலிருந்த இயந்திரம் ஒன்று நசிந்துப் போயிருந்த பழைய தார்ச் சாலையை கொத்தி பெயர்த்துக் கொண்டிருந்தது.நான் சாலைக்கு ஓரமாய் நகர்ந்து அங்கிருந்த மளிகைக் கடைக்குச் சென்றேன். என்னைப் பார்த்ததும் கடைக்காரர் தானாகவே இரண்டு ஃபைவ் ஸ்டார் சாக்லெட்டுகளை எடுத்து என்னிடம் நீட்டினார்.காசைக் கொடுத்துவிட்டு திரும்பவும் சாலைக்கு வந்தபோது அந்த இயந்திரத்தின் அசுரக் கனத்தில் தரையில் அதிர்வலைகள் உண்டாவதை உணர முடிந்தது.உடன் காதை அடைக்கும் இரைச்சல் வேறு. என் நாவலிலும் நிறைய இடங்களில் இரைச்சல் பற்றியக் குறிப்புகள் எழுதியிருந்தேன்.சட்டென்று அவை என் நினைவிற்கு வந்தன.
 
ஒரு இடத்தில் தண்டவாளத்தில் வேகமாய் போகும் ரயிலின் இரைச்சல். ஒரு இடத்தில் விசேஷ வீடுகளில் பெரிய மனிதர்களும் குழந்தைகளும் ஒலிப்பெருக்கிகளும் சேர்ந்து எழுப்பும் இரைச்சல். ஒரு இடத்தில் பிணத்தைச் சுற்றி நின்றிருப்பவர்களின் கலவையான குரல்கள் உருவாக்கும் இரைச்சல். ஒரு இடத்தில் நிசப்தத்தின் இரைச்சல். இரைச்சல். இரைச்சல்.இரைச்சல்.இரைச்சல்….  
2.
நானும் ராஜாவும் தேநீர்க் கடையில் நின்றிருந்தோம்.
“ஆக இந்த நாவல் ஒரு சிறுகதை எழுத்தாளனைப் பற்றியது.” என்றபடி என்னை ஆழமாய் பார்த்தான் ராஜா. நான் பதில் பேசவில்லை.
ஆமாம் என்பதுப் போல் தலையை மட்டும் அசைத்தேன். அவன் முதல் மிடறு தேநீரை பருகிவிட்டு ஏதோவொரு சிந்தனையில் தன்னை புதைத்து கொண்டான்.
நான் எனக்கான தேநீர்க் குவளையை அடுப்பிற்கு பக்கத்திலிருந்த மேடையிலிருந்து எடுத்து கையில் வாட்டமாய் பிடித்துக் கொண்டேன். அப்பொழுது எனது கவனம் அநிச்சையாக ராஜாவின் ஆடையின் மீது படிந்தது. எனக்கு மிகவும் பிடித்த நிறத்தில் எனது விருப்பத்திற்கென்றே தைத்ததுப் போலிருந்த ஆடையை அவன் உடுத்தியிருந்தான்.இது மட்டுமல்ல. அவனது பைக்கும்கூட எனக்கு மிகவும் பிடித்த நிறத்தில் எனது விருப்பத்திற்கென்றே வடிவமைத்தது போல்தானிருக்கும். இந்த மாதிரியான நினைப்புகள் எனக்கு பழக்கமாகிவிட்டிருந்தன. எனக்கு மிகவும் பிடித்த முறையில் எனது விருப்பத்திற்கென்றே விதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையைத்தான் அவன் வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பது எனக்கு நன்றாகவேத் தெரியும்.
எங்களிடையே ஒரு பொருளற்ற மௌனம் கனத்து வலுத்துக் கொண்டிருந்தது. நான் இப்பொழுது இருக்கிற மனநிலையில் எனக்கு பேச்சுத் துணை தேவை. மௌனத்தை சுமக்கிற தன்மையில் நானில்லை.
ராஜா,சாலையின் எதிர்ப்புறத்திலிருந்து நடந்து வந்துக் கொண்டிருந்த ஒரு இருபது வயது மதிக்கத்தக்க இளைஞனையே உன்னிப்பாக பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை கவனித்து அவனது தோளைத் தட்டி “என்ன?” என்றேன்.
“இவனை எங்கேயோ பார்த்ததுப் போலில்லை?”
எனக்கு சரியாக அடையாளம் தெரியவில்லை.இன்னும் கொஞ்சம் முனைப்பான பார்வையில் அந்த இளைஞனை நோக்கினேன்.அவன் எங்கள் பக்கமாகத்தான் வந்துக் கொண்டிருந்தான். எங்களை வெகு சமீபமாக தாண்டிப் போய் தேநீர்க்கடையில் ஒரு சிகரெட் வாங்கினான். அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த எங்களை அவன் கவனித்த மாதிரியே தெரியவில்லை. எனக்கு மூளையில் எங்கேயோ தெளிவில்லாத ஒரு ஞாபகம் இடறியது. இன்னொரு தடவை அவன் பக்கமாய் என் பார்வையைத் திருப்பினேன். மிகவும் சாவுகாசமாக சிகரெட் புகையை உள்ளிழுத்து வெளியேற்றிக் கொண்டிருந்தான். அவனது முகம் சோகத்தில் வற்றி உலர்ந்திருந்தது.என்னுடைய நினைவடுக்கில் இந்த முகத்தோடு ஏற்கனவே நெருக்கமான பரிச்சயம் இருப்பதுப் போல் பட்டது.
ராஜா தனக்கொரு சிகரெட் வாங்கி எரிந்துக் கொண்டிருந்த கயிறில் அதை பற்ற வைத்துக் கொண்டான். கண்களை மூடி முதல் இழுப்பை முடித்ததுமே அவன் முகம் வெளிச்சமடைந்தது. என்னை அழைத்து “இவன் குரு பிரசாத்” என்றான்.
குரு பிரசாத் என்னுடன் கல்லூரியில் படித்த நண்பன். அவனுடனான தொடர்பு அறுந்துப் போய் ஐந்தாறு வருடங்களுக்கு மேலாகிறது.எனினும் அவனது பெயரின் மீதிருக்கும் ஈர்ப்பு மட்டும் இன்னமும் என்னுள் குறையவேயில்லை. அந்த பெயருக்கென்று இயல்பாகவே ஒரு கவர்ச்சியிருக்கிறது. அதனாலேயே என்னுடைய பலக் கதைகளில் அவனது பெயரை நான் பயன்படுத்தியிருக்கிறேன். இந்த நாவலிலும்கூட…..ஆமாம். இந்த நாவலிலும்கூட ஒரு கதாப்பாத்திரத்தின் பெயர் குரு பிரசாத். அவனுக்கும் இந்த இளைஞனின் வயதுதானிருக்கும். நான் இந்த நாவலை எழுதியபோது என்னுடைய மனதில் இருந்த குரு பிரசாத் அசப்பில் இவனை மாதிரித் தானிருப்பான் என்று ஆச்சரியம் கொள்கிறபடிக்கு இருவருக்குமிடையே உருவத்தில் ஏகத்திற்கும் ஒற்றுமைகள் இருந்தன.என் பிரக்ஞை கூர்மையடைந்தது.நாவலின் காட்சி வடிவங்கள் குறுக்கு வெட்டு தோற்றத்தில் எனது மனதுக்குள் மின்னி மறைந்தன.
நாவலில் ஒரு கட்டத்தில் அந்தக் குரு பிரசாத்தும் இதேப் போல்தான் ஒரு தேநீர்க் கடையில் நின்று சிகரெட் புகையை ஊடுருவி பார்த்துக் கொண்டிருப்பான்.அதுவும் இதேப் போன்ற ஒரு வெயில் தினம்தான்.ஆனால் எனது நாவலில் இந்த காட்சி வருகிறபோது குரு பிரசாத் நீல நிற சட்டையணிந்திருக்கிற மாதிரி நான் எழுதியிருந்தேன். இவன் ஒரு மாதிரி சாயம் போன பச்சை நிறத்தில் சட்டை போட்டிருந்தான். அப்பொழுதுதான் என் கண்களை நானே நம்ப முடியாதவாறு அந்தக் கணமே அவனது சட்டை பச்சை நிறத்திலிருந்து நீல நிறத்திற்கு மாறத் தொடங்கியது. தரையில் சிகரெட் சாம்பலோடு உதிர்ந்து விழுந்த பச்சை நிறத் துகள்களும் கலந்தன. நான் அதிர்ச்சியில் விறைத்து நின்றேன். அவன் சிகரெட்டை கால்களில் நசுக்கிவிட்டு சாலையின் அந்த பக்கத்திற்கு போவதற்காக முன் நகர்ந்தான்.
என் காதுக்கருகே மெல்லியக் குரலில் ராஜா முணுமுணுத்தான். “இவன் தான் உன் கதையில் வருகிற குரு பிரசாத் எனில்…”
எனில்….என்னை யாரோ தலைகீழாய் கவிழ்த்தி பிடிப்பது மாதிரியிருந்தது. எனில்…
சட்டென்று படு வேகமாய் வந்த லாரியொன்று சாலையைக் கடக்க முயன்ற குரு பிரசாத்தை சுழற்றி எறிந்துவிட்டுப் போனது.காற்றை கிழித்து சீறுகிற சப்தத்தை தொடர்ந்து ஒரு நிமிடத்திற்கும் குறைவான நேரத்திற்கு குருப் பிரசாத்தின் அலறல் பெருங்குரலில் ஒலித்தது.
ரத்தம் படர்ந்த ஒரு சதைத் துணுக்கு என் மேல் பட்டு கீழே விழ நான் கண்கள் சொருகிப்போய் ராஜாவிடம் “இங்கிருந்து சீக்கிரம் போகலாம்” என்று இரைஞ்சினேன். எனது குரலில் பதற்றம் முற்றிப் போயிருந்தது. இருவரும் பைக்கில் ஏறியமர்ந்துக் கொண்டோம். பின்னால் திரும்பி பார்க்கக்கூடாது என்று திடமாக எண்ணிக் கொண்டேன். சட்டென்று காட்டமான சிகரெட்டின் புகையையும் கசந்து நிறையும் சாக்லெட்டின் சுவையையும் தவிர என்னைச் சுற்றி வேறெதுவும் இல்லாதது போலிருந்தது.
3.
ராஜாவின் வண்டியில் பின்னால் உட்கார்ந்திருந்த விஷாலுக்கு தலை குழம்பிச் சுற்றியது.மயக்கமும் தள்ளாட்டமுமாக எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் கீழேத் தவறி விழுந்து விடலாம் என்கிற நிலையில் அவனிருந்தான். அவனது மனம் துவண்டுத் தவிக்க அதனுள் நிசப்தத்தின் இரைச்சல் ஓயாது பொங்கிக் கொண்டிருந்தது. ராஜாவிற்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. எப்படியும் வீடுவரை சமாளித்துப் போய்விட்டால் போதுமென்றிருந்தது அவனுக்கு. ஒரு கையில் விஷாலை வளைத்து பிடித்தப்படி மறுகையில் அவன் வண்டி ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான்.விஷாலின் கண்களில் சாலை படு வேகமாய் பின்னால் போய்க் கொண்டிருந்தது. தார்ச்சாலையின் நடுவே வெள்ளைக் கோடுகள் நெளிந்தோடிக் கொண்டிருந்தன. அவனும் அவற்றின் ஊடாக பாம்புப் போல் ஊர்ந்தான்.
O
அன்றைக்கு ரயிலில் அவன் ஏறியபோது அதில் அவ்வளவு கூட்டமிருக்கவில்லை. வாசலுக்கு பக்கத்திலேயே இரும்பு தடுப்பில் சாய்ந்த மாதிரி அவன் நின்றுக் கொண்டான். ரயில் வேகமெடுக்கத் தொடங்கியபோதுதான் தனக்கு எதிரில் மஞ்சள் நிற சுடிதார் அணிந்த அந்தப் பெண் மேலே கைப்பிடியைப் பற்றியப்படி நின்றிருப்பது அவனுக்கு தெரிந்தது. சட்டென்று கண்களை அவளிடமிருந்து விலக்கிக் கொள்ள முடியாதபடிக்கு சர்வலட்சணமும் பொருந்தி அவள் பார்ப்பதற்கே ரொம்பவும் அழகாய் இருந்தாள். இவனுக்கு உடலில் மெலிதாய் நடுக்கம் பரவ ஆரம்பித்தது. எந்த அழகான பெண்ணைப் பார்த்தாலும் அவன் நடுங்கிதான் போகிறான். மெல்ல தனது இயல்பு நிலையைத் தொலைத்துவிட்ட அவனது உடலில் காமம் நிறைந்து வழிந்தது.விலகியிருந்த துப்பட்டாவின் மீது பதிந்திருந்த இவனது பார்வையை அவள் சட்டையே செய்யவில்லை. வெளிச்சம் மங்கிய அவனது நினைவில் அவளுடல் மெல்ல திறந்தவிழ அதில் லயித்து தனது கண்களை லேசாய் அவன் மூடிக் கொண்டான்.
அடுத்த தண்டவாளத்தில் எதிர்ப்பட்ட மற்றொரு ரயில் பயங்கரமாய் இரைச்சல் உண்டு பண்ணிவிட்டு வேகமாய் மறைந்துப் போக,அந்த சத்தத்தில் அவன் புற நிலையுணர்ந்து கண்களை திறந்தான்.சடுதியில் அவனுடல் விதிர்த்து அதிர்ந்தது.
ரயில் முன்பிருந்த மாதிரியில்லை. பெட்டியெங்குமிருந்த இருக்கைகளில், ஒரு வரிசைக்கு ஒரு ஆண் ஒரு பெண் என்று இரண்டிரண்டு பேராக ஜோடி சேர்ந்து அமர்ந்திருந்தார்கள். இதற்கு முன்னர் பொம்மையோடு பேசி விளையாடிக் கொண்டிருந்த பாவாடைச் சிறுமி,அழுக்கேறிய துண்டை தோளில் போட்டிருந்த முதியவர், நெய் பிஸ்கட் விற்றுக் கொண்டிருந்தவர் என யாரையுமே இப்பொழுது அந்த பெட்டியில் காணவில்லை.
இவன் கண்களை திறந்ததும் அதற்கென்றே காத்திருந்தவர்கள் மாதிரி ஜோடியாக இருந்த அத்தனை பேரும் ஒரே சமயத்தில் ஆடைகளைக் கழற்றி ரயிலுக்கு வெளியே எறிந்துவிட்டு தங்களது இணைகளோடு புணர்ச்சியில் ஈடுபட ஆரம்பித்தனர். முத்தச் சத்தங்களும் உடல் உடலோடு பிண்ணி இணையும் அங்க அசைவுகளும் இவனுக்குள் பயத்தை உருவாக்கின. அவனுக்கு எதிரே அந்த பெண் நிர்வாணமாக நின்றுக் கொண்டிருந்தாள். அவள் மட்டுமே அங்கு இணையில்லாது தனித்திருந்தாள். அவளது உடல் மொழி இவனை காமத்திற்கு அழைத்தது. வியர்வை ஊறிய அவன் முகத்தில் உதடுகள் உதறித் துடித்தன.அவள் தனது மார்புகளை கைகளில் பிடித்து அழுத்தியப்படி இவனைப் பார்த்து உதட்டைக் குவித்து முத்தமிடுவதுப் போல் பாவனைச் செய்தாள். தனது கால்களை அகட்டி அவள் இடுப்பை அசைக்கவும் மயிரற்ற அவளது உறுப்பின் வழுவழுப்பு இவனை உள்ளுக்குள் நெருக்கி அழுத்தியது.
சற்றைக்குள் தனது கால்களுக்கடியே குருதி பிரவாகமாய் ஓடுவதை அவன் பார்த்தான்.ஒவ்வொரு வரிசையிலிருந்தும் இரத்தம் ஊற்றெடுத்து பெருகிக் கொண்டிருந்தது. நிர்வாணம் அவனது சுயநினைவில் விஷமேற்ற அவன் தடுமாறியபடி இருந்தான்.சுற்றிலும் நிரம்பிய, வலியும் காமமும் சேர்ந்த முனங்கல் குரல்கள் அவனது காதுகளை கூசச் செய்தன. ரயிலின் வேகத்தில் எதிர்க்காற்று பலமாய் வீசியது.
அப்பொழுது அடுத்த பெட்டியில் இருந்து ஒரு குருட்டுப் பிச்சைக்காரன் தனது கட்டைக் குரலில் “தேவனே…” என்று பாடியபடி சில்லறைகள் நிரம்பிய தம்ளரின் குலுக்கல் சத்தத்தோடும் அடிக்கொருதரும் கீழே தட்டுப்படும் கைத்தடியின் சத்தத்தோடும் நடந்து வந்துக் கொண்டிருந்தான். இவனது கண்கள் சிவப்பேறி கண்ணீரில் நனைந்தன. அவள் தனது வலதுக்கையை பிறப்புறுப்பில் வைத்து தேய்த்தபடி இவனுக்கருகே நகர்ந்து வந்தாள். வௌவால்களின் கூச்சல் ஒலிகள் மண்டிய இருண்ட நிலத்துக்குள் தான் தொலைந்துப் போவது அவனுக்கு உரைத்தது. மறுநொடியே அவன் ரயிலில் இருந்து பாய்ந்து வெளியேக் குதித்தான். மின் கம்பத்தில் அறைந்து கீழே விழுந்த உடலில் தசை நாளங்கள் கிழிந்து சிதறின. ரயில் அடுத்த நிறுத்தத்தில் நிற்க அவனிடம் “கொஞ்சம் தள்ளுங்க” என்று சொல்லி அந்த மஞ்சள் சுடிதார் பெண் ரயிலை விட்டிறங்கி நடந்துப் போனாள்.
O
ராஜா வண்டியை ஒரு பெட்டிக் கடை அண்டையாய் ஓரங்கட்டினான். நடுமதியம் தாண்டியதில் வெயில் கொஞ்சம் இறங்கியிருந்தது. விஷால் தெளிவின்றி இறங்கி கடைக்கு பக்கத்திலிருந்த மணற் மேட்டில் தென்னை மரத்தின் நிழலுக்கடியே கால்களை நீட்டி உட்கார்ந்துக் கொண்டான். அவனது காதுகளில் பெரு ஓலமொன்று விடாது கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. ராஜா இவனுக்காக பன்னீர் சோடா வாங்கிக் கொண்டு வந்தான். தொண்டையில் குளிர்ச்சியாய் திரவம் உள்ளிறங்கவும் அவனுக்கு தலை சுற்றல் கொஞ்சம் நீங்குவதுப் போலிருந்தது. தனது நெற்றியை அழுத்தமாய் அவன் நீவிவிட்டுக் கொண்டான். ஊசியால் குத்துவதுப் போல் தலையில் வலியெடுத்துக் கொண்டிருந்தது.
O
அவை துர்கனவுகள் அவனை விடாமல் துரத்திக் கொண்டிருந்த நாட்கள். எதற்கெடுத்தாலும் என்னவென்றே அடையாளம் கண்டுக் கொள்ள முடியாத ஒரு பயம் அவனை முழுமையாய் ஆட்கொண்டுவிடும். பயமும் பதற்றமும் மட்டுமே அவனால் உண்மையாய் வெளிப்படுத்த முடிந்த உணர்ச்சிகளாக இருந்தன. கல்லூரியில் குரு பிரசாத் மட்டுமே ஓரளவிற்கு அவனைப் புரிந்துக் கொள்கிற சிநேகமாக இருந்தான்.ஆனால் குருவை விஷால் முழுமையாக புரிந்துக் கொண்டது அவனது டைரியை வாசித்தப் பிறகே. துரதிருஷ்டவசமாக,அது காலம் தவறியே நிகழ்ந்தது.
பிப்ரவரி 9,2006 நான் தேவதைக் கதைகளில் தவறி நுழைந்துவிட்ட சாத்தான்
ஜீலை 22,2006 இயல்பிலேயே நான் பயந்த சுபாவம் உடையவன்.இயல்பிலேயே நான் வன்மம் உடையவன்.இயல்பிலேயே நான் அதிகம்
கண்ணீர் சிந்துபவன்.இயல்பிலேயே நான் மேலானவற்றிற்கு வெகுத் தொலைவில் இருப்பவன்.
ஆகஸ்ட் 3,2006 ஒத்திப்போடப்படும் உண்மைகளுக்கு ஒரு நாள் பைத்தியம் பிடித்துவிடுகின்றன.
ஏப்ரல் 15,2006 எனது ட்யுலிப் மலர்கள் மண்ணுக்குள் புதையுண்டிருக்கின்றன. கடவுளின் வசந்தகால பாடலைக் கேட்டு அவை மண்ணைப் பிளந்து துளிர்விடும்வரை நான் காத்திருப்பேன்.அது எனக்கான வசந்தகாலம். அவை எனக்கான ட்யுலிப் மலர்கள்.
அக்டோபர் 5,2006 விசேஷ வீடுகளுக்கு போகவே பிடிப்பதில்லை.அங்கு பெரிய மனிதர்களும், குழந்தைகளும், ஒலிப் பெருக்கிகளும் சேர்ந்து உருவாக்கும் இரைச்சல் என்னுள் குமட்டலை ஏற்படுத்துகிறது. பவுடர், சென்ட், புதிய ஆடைகள்,நகைகள், சிரிப்பொலிகள் என எதிலும் ஒரு செயற்கையான ஆடம்பரம் ததும்புகிறது. இந்த பகட்டுகளுக்கு பின்னர் நெளியும் இவர்களது உண்மையான புழு முகத்தை நானறிவேன்.
டிசம்பர் 31,2006 எனது நாட்களை அலைக்கழித்துக் கொண்டிருப்பவை சாத்தியங்கள். முடிவற்று நீண்டுக் கொண்டேப் போகும் இன்மையின் சாத்தியங்கள்.
O
விஷாலையும் சாத்தியங்கள்தான் அலைக்கழித்துக் கொண்டிருந்தன.  நம்பிக்கைகளையே வழங்காத, பாதைகளை மறித்துக் கொண்டு பிரம்மாண்டமாய் நிற்கிற சாத்தியங்கள்.ஆனால் லாரிக்கு வெகு அருகே வந்தப்போது குருவின் சாத்தியங்கள் முடிவடைந்திருந்தன.அவனது தேர்வு சாத்தியங்களை இல்லாமலாக்கிவிட்டது.
ராஜா விஷாலின் முதுகை ஆதுரமாய் தடவிக் கொடுத்தான். வீட்டிற்குப் போகும் வழியிலேயே ஒரு மதுபானக் கடையில் இருவரும் சரக்கு வாங்கி வைத்துக் கொண்டார்கள். போதையில் நினைவுகள் புரண்டுக் கொண்டிருந்தன. ராஜா ஒரு அற்புதமான பாடலை மோசமானக் குரலில் பாடினான்.
O
அது வெறும் உடல்களின் நினைவில் விஷால் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த நேரம். மூன்றாவது சுயமைதுனத்தில் உடல் அயர்ந்து கண்கள் பூத்துப் போக கழிவறையின் சுவரில் அவன் சாய்ந்துக் கொண்டான்.அப்பொழுது இசையின் கவிதை வரிகள் அவனது மனவெளியில் வதைப்படும் மிருகக்கூட்டம் போல் திமிறி அலறின. திடீரென பீடித்துக்கொள்ளும் மனச்சோர்வு ஒன்பதாவது  சுயமைதுனத்தில் இரத்தமாக வெளியேறுகிறது. பிறகு நினைவும் இல்லை. சோர்வும் இல்லை.” 
கையில் படிந்திருந்த விந்தின் பிசுபிசுப்பு அவனை சோர்ந்துப் போக வைத்தது. சமீபங்களில் அவன் குற்றவுணர்ச்சியையே சோர்வாகத் தான் உணர்கிறான்.மூன்றாவது முறையின் போது, விஜி அத்தையை நிர்வாணமாய் கற்பனை செய்து பார்த்ததே அவனை உச்சம் அடைய வைத்தது.
விஜி அத்தை இவர்கள் குடியிருந்த வீட்டின் உரிமையாளர் மகள்.தனது கணவன் பிள்ளைகளுடன் பேசின்ப்ரிட்ஜில் குடித்தனம் நடத்தி வந்த அவள்,இப்பொழுது கணவனுடன் ஏதோ பிரச்சனை ஏற்பட்டதில் சண்டைப் பிடித்துக் கொண்டு பிள்ளைகளோடு அம்மா வீட்டில் வந்து தங்கியிருக்கிறாள். தனக்குள் எப்பொழுதிலிருந்து அவளை பற்றி இப்படியொரு எண்ணம் வேர்விட்டது என்று அவனுக்கேத் தெரியவில்லை.
படபடவென்று நீரை மொண்டு தலையில் ஊற்றி குளிக்கத் தொடங்கினான். அன்றைய தினத்திலிருந்து சரியாக மூன்று நாட்கள் கழித்து விஜி அத்தைக்கு பேசின்ப்ரிட்ஜ் காவல் நிலையத்திலிருந்து ஒரு அழைப்பு வந்தது. என்ன ஏதென்று விவரமாக எதையும் அவர்கள் சொல்லவில்லை.விஜி அத்தையுடன் அவனும் அவனது அப்பாவும் துணைக்குப் போனார்கள். பேசின்ப்ரிட்ஜில் விஜியின் அத்தையின் வீட்டிற்கு அவர்கள் போனபோது அங்கு ஒரேக் கூட்டமாக இருந்தது. வாசலில் இரண்டு மூன்று போலீஸார் நின்றுக் கொண்டிருந்தனர்.
விஜி அத்தை அழுகையும் நடுக்கமுமாக வீட்டிற்குள் ஓடினாள். அவன் மெதுவாக சிறுது நேரம் கழித்து வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது விஜி அத்தை மயக்கம் போட்டு விழுந்திருப்பதை பார்த்தான்.அவள் விழுந்து கிடந்த இடத்தின் எதிர் திசையில் கோணலாக விஜியின் அத்தையின் கணவர் அழுகி நாறிய பிணமாக கிடந்தார். சவத்தின் தோலெல்லாம் சுருங்கிப் போய் கை வைத்தாலே பிய்ந்து வந்துவிடும் போலிருந்தது.
இவன் பீதியில் சத்தமின்றி அந்த இடத்தை விட்டகன்று வெளியே வந்தான். பிணத்தை சுற்றி நின்றிருந்தவர்களின் கலவையான குரல்கள் வாசலில் இரைச்சலாக கேட்டன.
சரியாக மூன்று நாட்களுக்கு முந்தைய இரவில் முழு போதையில் இருந்த சிவக்குமார் எரியும் கண்களோடு தூக்கம் வராமல்   தவித்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு நா வறண்டு தாகமெடுப்பதுப் போலிருந்தது. சிரமப்பட்டு எழுந்து சமையலறைக்குப் போய் சொம்பில் தண்ணீர் பிடித்தார். அதை வாய்க்கு கொண்டு செல்ல முடியாதப்படிக்கு அவரது கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. முற்றிய குடியினால் வந்த விளைவு.திடீரென்று மின்சாரம் தடைப்பட்டது. மூச்சிறைக்க தண்ணீர்க் குடிக்காமலேயே சொம்பை கேஸ் அடுப்புக்கு பக்கத்தில் வைத்தார். புழுக்கத்தில் உடல் வியர்த்து கசகசத்தது. மெழுகுவர்த்தியை தேடியபோது தவறுதலாய் கைப்பட்டு பாத்திரங்கள் உருண்டு விழுந்தன. பொறுமையின்றி கூடத்திற்கு வந்தார். அவருக்கு இதயத்தில் என்னவோப் பண்ணியது. ஆழமாய் மூச்சை இழுத்து வெளியேற்றினார். தொடர்ந்து இயல்பாய் மூச்சுவிடுவதே கஷ்டமாகிக் கொண்டு வந்தது.காற்றுக்கு ஏங்கி அவசரமாய் வாசற்கதவைத் திறக்க ஓடினார்.அவர் கதவிற்கு மேலே தாழ்ப்பாளுக்கு கையைக் கொண்டு செல்லவும் ஒரு ஆழமான விக்கலோடு அவரது இதயம் தனது இயக்கத்தை நிறுத்திக் கொண்டது.
இன்றைக்கு காலைவரை அவர் செத்துப் போனது யாருக்குமே தெரியாது. எப்படியோ பக்கத்து வீட்டுக்காரர் பிணவாடையை நுகர்ந்து காவல் நிலையத்திற்கு தகவல் கொடுக்கவும்தான் அவரது வீட்டாருக்கே அவர் இறந்துப் போனது தெரிய வந்தது. சிவக்குமார் உயிருக்காக போராடிக் கொண்டிருந்த அதே இரவில்தான் விஷால் அவரது மனைவியின் உடலை நினைத்து கையடித்துக் கொண்டிருந்தான்.
O
காலிக் கோப்பை இவனது கைகளில் இருந்து நழுவி விழுந்தது. ராஜா அதையெடுத்து அடுத்த சுற்று மதுவை அதில் ஊற்றி நிரப்பினான்.
4.
விஷால்,இந்த கயமைத்தனங்களை இத்துடன் நிறுத்திக் கொள்.இந்த உலகுடன் உன் எழுத்தால் ஒரு போதும் உரையாட முடியாது.ஏனெனில் உன்னிடம் இந்த உலகிற்கு சொல்ல எதுவுமேயில்லை.மனதில் உள்ள வன்மங்களை எழுத்தில் கொட்டி தீர்த்து நீ அடையும் சமாதானம் நச்சுப் பாம்பைப் போன்றது. அது ஒரு நாள் உன்னையே கடித்து கொன்றுவிடும். நீ சொல்வதைப் போல் இந்த உலகமொன்றும் வேஷங்களாலும் தீமைகளாலும் தன்னை ஸ்திதிப்படுத்திக் கொள்வதில்லை. பதிலீடற்ற தூய்மையான அன்பே இவ்வுலகை பூரணம் அடைய செய்து கொண்டிருக்கிறது. உன்னைப் போன்ற எதிர்மறை குழப்பவாதிகள் தொடர்ந்து பொய்களையே பிரச்சாரம் செய்துக் கொண்டிருந்தாலும் இந்த உலகம் அன்பின் மீதான தனது பிடிப்பை ஒரு நாளும் இழந்துவிடாது. நூற்றாண்டுகளாக இந்த உலகும் அதன் மனிதர்களும் இப்படித்தான் வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இனியும் இவை இப்படித்தானிருக்கும். அதோ அந்த சாலையில் வரும் அம்மாவையும் குழந்தையையும் பார். நெருப்பில் வெந்த அந்த அம்மாவின் முகம்,  தோல் உள்ளிழுத்துக் கொண்டதில் உண்டான சுருக்கங்களோடும் ஆறாத தீக்காயங்களின் கருப்புத் தடங்களோடும் சீழ்த் தழும்புகளோடும் உருச் சிதைந்துப்  காட்சியளிக்கிறது.கீழுதடு தட்டையாகியிருக்க ஒரு பக்கத்தில் அவளுக்கு காதேயில்லை.அந்த இடமே வெறுமையாக இருக்கிறது. இவற்றை உனது மதிப்பீடுகளை வைத்து நீ விகாரம் என்றும் அசிங்கம் என்றும் முடிவுச் செய்வாய். ஆனால் அச்சிறுக் குழந்தையை கவனி. அது தனது அம்மாவின் கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு எவ்வளவு சந்தோஷமாக இருக்கிறது.பரிசுத்தமான அன்போடு “அம்மா” என்றழைத்துக் கொஞ்சும் அக்குழந்தையின் ஆன்மாவை உன் எழுத்தில் உயிர்ப் பெறச் செய்ய முடியுமா விஷால்? கீழ்மைகளையும் அற்பத்தன்மைகளையும் மட்டும்தான் நீ வாழும் இந்த கேவலமான வாழ்க்கை உனக்கு கொடுத்திருக்கிறது. அவற்றிலிருந்து வெளியேறாதவரை இந்த புதிரின் முடிவை நீ கண்டுபிடிக்கவே போவதில்லை.
ராஜாவின் குரலில் ஆத்திரமும் சாராய நெடியும் மிகுந்திருந்தன.
5.
நிலவற்ற வானத்திலிருந்து இறங்கிய இருள் என்னை இழுத்து மூடிக்கொண்டது. எனது இமைகளில் சிறியதும் பெரியதுமாய் வெள்ளைப் புள்ளிகள் குறுகலான வண்ண விளிம்புகளில் அலைவுற்றன.
புல்லாங்குழல் இசையுடன் சேர்ந்து அதன் பின்னனியில் இலையில் அசைகிற காற்றின் மென்மையோடு பியானோவும் வாசிக்கப்படுகிறது.புல்லாங்குழல் நின்ற நொடியில் அடியாழத்திலிருந்து எழுகிற ப்ரார்த்தனையைப் போல் குழுக் குரல்களுடன் கூடிய வயலினின் துயரமான மீட்டல்.பிறகு அந்தப் பாடல்,மலர்கள் மேல் படிந்து உறையும் பனியின் கூர்மையோடு வயிலினுக்கு வெகு உயரத்தில் படர்ந்து விரிகிறது.
”ரஹ்மான்.” என்றபடி கண்களைத் திறந்தேன்.
மாடியின் ஓரத்திற்கு வந்து சுவரை பிடித்து நின்ற போது காற்றின் இதமான வருடலில் தலைமுடி சுகமாய் கலைந்தது. அதை சரி செய்ய முயலாது அந்த கோதுதலை விரும்பியவனாய் நின்றிருந்தேன்.சாலையெங்கும் சீரான இடைவெளியில் பொருத்தப்பட்டிருந்த தெருவிளக்குகளுக்கிடையே இருளின் நிழல் நடனமாடியப்படி இருந்தது.சட்டென்று மின் கம்பத்தையொட்டிய புதிரிலிருந்து ஒரு நாய் வெளியேறி மெலிதாய் ஊளையிட்டு முனங்கவும் அதையடுத்து எங்கெங்கிருந்தோ பல நாய்கள் வேகமாய் ஓடி வந்து சப்தமாய் குரைத்தப்படி ஒன்றோடொன்று அடித்துக் கொண்டு கதறத் துவங்கின.மூர்க்கத்துடன் கோரமாய் எதிரொலித்த சத்தம் என்னுள் கோபத்தை கிளர்த்தியது.வெறி முற்றியொலித்த குரைப்பொலிகள் அந்த இரவையே நடுங்கி ஒடுங்க வைத்தன.சில நிமிடங்களுக்கு பிறகு நாய்கள் தாமாக அடங்கி இருட்டுக்குள் புகுந்து மறையவும், நான் ஆழ்ந்து மௌனித்த இரவினுள் மறுபடியும் என்னை நுழைத்துக் கொண்டேன்.
மனதினில் கிளைவிட்ட எண்ணற்ற நினைவு சுழற்சிகளில் சட்டென்று ஒரு புள்ளியில் அப்பாவின் ஞாபகம் தோன்ற,அது அடக்கமாட்டாத ஏக்கமாக பீறிட்டு என்னை தன்னுள் அமிழ்த்தி மூழ்கடித்தது.எனது சிறுவயதில் வெயில் காலங்களின் போது இராத்தியானால் நானும் அப்பாவும் மாடிக்கு தூங்க வந்துவிடுவோம்.பாயின் மீது ஈரத் துண்டை விரித்து அப்பா கைகளை அகட்டி படுத்துக் கொள்ள,நான் அவரது கையின் மீது தலை வைத்து ஒருக்களித்து தூங்குவேன். அப்படியான ஒரு நாளில்தான் அப்பா எனது நெற்றிய தடவியபடி “நாம மத்தவங்களுக்கு அன்பு செஞ்சா அவங்க நமக்கு திரும்ப அன்பு செய்வாங்க. இதுதான் இந்த உலத்தோடு நியதி விஷால்” என்று சொன்னார். அவரது கை எனது கழுத்தைச் சுற்றி அணைத்திருந்தது.
அதற்கு பிறகான கால மாற்றம் என்னை எப்படியெல்லாம் மாற்றியிருக்கிறது என்று நினைத்து பார்க்க மூளைக்குள் இரத்தவோட்டம் அதிகரிப்பதாக தோன்றிற்று. வலிந்து எனது சிந்தனையை வேறு பக்கம் திசை திருப்பினேன்.
நினைவுகள்,அவற்றுடன் தொடர்புடைய நிகழ்வுகள்,மாறும் முகங்கள்,குணங்கள், நல்லவர்கள்,கெட்டவர்கள்,அனுபவங்கள், ஈனக்கவலைகள்,ஈன சந்தோஷங்கள். எல்லாமே போதுமென்றிருந்தது.
இத்தனை வெறுமையை நான் இதற்கு முன்பு உணர்ந்ததேயில்லை. எந்த தடையும் சாயப்பூச்சுமின்றி நான் இதுதான் என்று சொல்லும் வெறுமையில் திளைத்திருந்தேன். துன்பங்களுக்கும் வேதனைகளுக்கும் வெகு அப்பால் என் இருப்பு நிச்சயமாகிக் கொண்டிருந்தது. கால்கள் மெல்ல தரையிலிருந்து மேலெழ பரிசுத்தத்தில் நெகிழ்ந்த உடல் எடையிழந்து சுவரைத் தாண்டி அரூபத்தில் நிறைய எத்தனிப்பதை உணர்ந்தேன். சடுதியில் ஒரு கை என்னை பிடித்திழுத்தது.
அவளைப் பார்த்தபொழுது என்னையுமறியாமல் என்னுள்ளிருக்கும் அத்தனை வேண்டுதல்களும் கேவல்களாகவும் விசும்பல்களாகவும் வெளிப்பட ஆரம்பித்தன. அப்படியே அவளது கால்களை பிடித்துக் கொண்டு தரையில் விழுந்து துடித்தேன். என்னையள்ளி அவள் தனது மடியில் கிடத்திக் கொண்டாள்.நான் விரும்பவே விரும்பாத எண்ணங்களுக்கு என்னை முழுமையாக ஒப்புக் கொண்டு நேர்ந்ததன் காரணங்களை சபித்தப்படியே அவள் மடியில் தலை புதைத்து பெருமூச்சோடு தேம்பியழுதேன். என்னுடைய சொற்கள் தெளிவாக இல்லை. ஆனால் அவை அவளுக்கு புரியும் என்று எனக்கு நம்பிக்கையிருந்தது. என்னுடைய கண்ணீரைத் துடைத்தபடி நான் சொல்வதை அவள் கவனமாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
சிறிது ஆற்றுப்பட்டப் பிறகு அவள் முகத்தை பார்க்க விரும்பி தலையைத் தூக்கினேன். தலை அந்தரத்தில் நிற்க கழுத்தில் வலியெடுத்தது.வெறும் தரையில் கிடந்து புரண்டதில் சட்டையெங்கும் மணற்துகள்கள் ஒட்டி அரிப்பெடுத்தன. பரவாயில்லை கைவிடப்படுதல் எனக்கு பழக்கமானதுதான்.
6.
நெரிசல் மிகுந்த கடைத் தெருவில் நானும் ராஜாவும் நடந்துக் கொண்டிருந்தோம். அவனது கையில் எனது நாவலின் ஓளிப்பிரதி ஸ்பைரல் செய்யப்பட்டிருந்தது. அவனை ஒரு முறை நான் உற்றுப் பார்த்தேன்.என்னுடைய வாழ்க்கை ரொம்பவும் கசப்பானதாய் என்னாலேயே செரிக்க முடியாததாய் மாறிய தினத்திலிருந்துதான் நான் ராஜாவை எனது கதைகளில் சேர்த்துக் கொள்ளத் துவங்கியிருக்க வேண்டும். அவன் என்னை திரும்பி பார்த்து அசிரத்தையாய் சிரித்தான்.
நாங்கள் பார்க்கக்கூடியத் தொலைவில் ஒரு இளம்பெண் கைப்பையுடன் நடந்துப் போய்க் கொண்டிருந்தாள். அவளை ஒரு இளைஞன் படப்படப்புடன் பின் தொடர்ந்துக் கொண்டிருப்பதை நான் கவனித்தேன்.ஆனால் அந்த பெண்ணின் நடை இவனைப் பற்றிய கவனம் அற்றதாயிருந்தது. இந்தக் கூட்டத்திலேயே யாரும் அவர்களை கண்டு கொண்டது மாதிரி தெரியவில்லை. ஒரு வேளை எனக்கு மட்டும்தான் தவறாக தோன்றுகிறதோ என்றெண்ணி ராஜாவை பார்த்தேன். ராஜாவும் அவர்களைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
ராஜா எள்ளல் பொருந்திய குரலில் என்னிடம் “இப்படியொரு நிகழ்வு உன்னுடைய கதையில் வருகிறதெனில் அடுத்து என்ன ஆகும் சொல்?” என்று கேட்டான்.
எனக்கு அவன் நக்கலடிப்பது பிடிக்கவில்லை.அமைதியாக இருந்தேன்.

வார்த்தை வெறும் புற்கள் – கிருஷ்ணமூர்த்தி

download (2)

The body must know every ecstasy – as its divine right – but it always be commanded by the mind, its sole overlord

துறவு எனில் என்ன ?

இந்த கேள்விக்கு எனக்கு ஏகப்பட்ட பதில்கள் கிடைத்திருக்கிறது என்றே சொல்ல வேண்டும். அவையனைத்தும் வார்த்தை விளையாட்டு. அனைத்தையும் துறப்பது துறவு என்பது. ஆனால் ஏன் துறக்க வேண்டும் ? அறிவியல் விதிகளின் படி உலகம் அனைத்தும் இந்த தனி மனிதனுக்காக இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அல்லது அதன் இயக்கத்துடன் மனிதன் ஒன்றிவிட்டான். ஒன்றிவிட்ட சமூகத்திலிருந்து ஒருவன் ஏன் பிரிந்து வாழ்தலை, புறவுலக இச்சைகளை புறக்கணித்து வாழ ஆசை கொள்ள வேண்டும் ?

இந்த கேள்வியை அங்கேயே விட்டு இதன் தொடர்ச்சி ஒன்றை நான் எடுத்துக் கொள்கிறேன். அஃதாவது இந்த துறவு அனைத்தும் இந்த பட்டவர்த்தனமான சமூகத்தில் ஆன்மீகத்துடன் ஒன்றியே இருக்கிறது. ஆன்மீகத்தின் முடிவாய் ஒரு ஒப்பற்ற சக்தியை கற்பிதம் கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த சக்தியை மனதால் அடைவதே ஆன்மீகத்தின் முயற்சி. அல்லது தேகம் செய்யும் பாவங்களின் பிராயச்சித்தம். அல்லது புனிதம். இந்த புனிதத்தை நோக்கிய பயணம் அனைத்தும் இந்த உலகிலேயே நிகழ்கிறது. மறுபிறவி என்னும் தத்துவங்களில் நம்பிக்கை இருந்தும் இந்த மனப்போக்கு கொண்டவர்கள் ஆன்ம வாழ்க்கையையே தேடுகிறார்கள். அதை சில நேரங்களில் கண்டடைந்ததாக பிரகடனப்படுத்துகிறார்கள். உண்மையோ பொய்யோ இந்த பிம்பமான வாழ்க்கையை மனதளவில் சித்தரித்து அதனை தேடி பயணம் கொள்வதற்கு மரணித்துவிடலாமே ?

பாவங்களை கண்டு இந்த நரகலில் என் தேகத்தினால் மனதுடன் லயித்து வாழமுடியாது என நினைத்து ஓட நினைப்பதன் அர்த்தம் தான் துறவா ? சுற்றியிருக்கும் அனைத்து விஷயங்களிலிருந்து தனித்து அல்லது அதற்கும் தனக்கும் இருக்கும் ஒரு பற்றை அற்று விட்டால் மட்டும் அந்த உன்னத சக்தியை அடைந்துவிட முடியுமா ? எல்லா நிகழ்வுகளுக்கும் தொடர்பு உண்டு என்று கயாஸ் தியரி சொல்கிறது. இப்போது தியரி பொய்யா ? துறவு தவறா ?

துறவு முழுக்க முழுக்க தனி மனிதன் சார்ந்த ஒன்று. அவன் மனமே பிரதானமாகிறது. அஃதாவது புறவுலக யதார்த்தங்களின் மேல் அவன் பற்று கொள்கிறான். ஆங்கிலத்தில் இருக்கும் harmony என்னும் பதத்தை உலகுடன் இணைந்து ஒரே இயக்கமாக வாழ மனிதன் ஆசைப்படுகிறான். அதற்காகவே மனிதன் படைக்கப்பட்டிருக்கிறான். ஒரு வேளை இந்த இறுக்கம் தளர்ந்தால் ஒரு பேரமைதி அந்த மனிதனை சூழ வாய்ப்புகள் இருக்கிறது. ஆக மனம் மட்டுமே பிரதானம். மனதை அடக்கினால் நாம் ஒரு அமைதியை உணர முடியும். மௌனத்தை சுவாசிக்க முடியும் என்று ஒரு நடுநிலைமைக்கு வந்துவிட முடியும். அப்போது என் மனதில் அடுத்த கேள்வி எழுகிறது. இச்சைகளை மனம் மட்டுமே கொண்டிருக்கிறதா ?

உடல் ஆன்மாவை போர்த்தும் துணி என்று மட்டுமே உலகம் இதுவரை தத்துவங்களாக சொல்லிக் கொண்டு வருகிறது. அந்த தேகத்திற்கும் இச்சைகள் உண்டு. அதற்கும் பரிபாஷைகள் இருக்கிறது. ஆன்மாவின் குரல் பல்வேறு தத்துவங்களால் ஓங்கி நிற்பதால் நம்மால் இந்த தேகத்தின் பாஷைகளை அறிந்து கொள்ள முடியவில்லை. இந்த தேகம் கொள்ளும் இச்சைகளும் இந்த துறவு நிலையிலிருந்து தனிமனிதனை அப்புறப்படுத்துகிறது.

மீண்டும் துறவு எனில் என்ன என்னும் கேள்விக்கு சென்றால் இந்த மேல் பத்திகள் அனைத்து தேகத்தையும் மனதையும் கட்டுபடுத்துவது என்னும் நிலைக்கு நம்மை கொண்டு செல்லும். அதுவும் அன்று. சின்ன உதாரணம். நமது அண்ட சராசரத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். சூரியனை மையமாக வைத்து கோள்கள் ஒவ்வொன்றாக சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. அதற்கு நடுவே ஒரு இயங்கு சக்தி இருக்கிறது. ஒரு வேளை அந்த இயங்கு சக்தி இல்லாமல் போனால் கிரகங்கள் சுழன்று கொண்டே வந்து சூரியனுள் விழுந்து பஸ்பமாக வாய்ப்புகள் இருக்கிறது. இப்போதும் அறிவியல் படி சூரியனை மையமாக வைத்துக் கொண்டு கோள்கள் சுற்றிக் கொண்டு தான் இருக்கின்றன.

A man can become new things in a new place, but if he has travelled far from where he first learned to walk he can never again be whole. Always when he puts his hand inside himself he finds yawning gaps that makes his finger stretch and ache

ஆக நடுவில் இருக்கும் இயங்கு சக்தி இரண்டையும் அஃதாவது கோள்களை சூரியன் அருகில் வராமல் இருப்பதையும், சூரியன் கோள்களை உள்ளிழுக்காத மாதிரியும் செய்து கொண்டிருக்கிறது. சூரியனாக நான் சொல்வது இந்த தேகத்தை தான். மனம் இந்த தேகத்தை சுற்றுகிறது. அதனால் தேகத்தை தாண்டி செல்ல முடியவில்லை. தன் இச்சைகளை தீர்க்க தேகம் தேவையாய் இருக்கிறது. ஓரளவிற்குதான் தேகமும் மனமும் ஒன்றுகிறது. நடுவில் இருக்கிறதே இயங்கு சக்தி. அது தான் மனிதனின் சக செயல்களுக்கும் காரணமாய் இருப்பது. இந்த இயங்கு சக்தியை கட்டுபடுத்தி ஒரு சேர தேகத்தையும் மனதையும் கொண்டு வருவதே துறவு என்கிறது தருண் ஜே தேஜ்பாலின் THE VALLEY OF MASKS.

துறவு எப்போதும் எளிமையானதல்ல. துறவு கண்களால் கணக்கிடப்படுகிறது. A pure perception. சமூகத்தின், சுற்றத்தின் பிடியிலிருந்து நாம் எப்படி வேறுபடுகிறோம் என்பதே அது. ஆனால் இங்கு நாவலில் ஒரு மகாபாரத கதை வருகிறது. பாதியிலிருந்து வந்ததால் அம்மாவிடம் கேட்டேன். நாவலில் வந்தது,

பீஷ்மர் பாண்டவர்களுக்கும் உரியவர் கௌரவர்களுக்கும் உரியவர். இருந்தும் அவர் தருமத்தின் அருகில் நிற்காததன் காரணம் கடமையா பெருமையா என கேள்வியை எழுப்புகிறது. காரணம் பீஷ்மர் தான் என்பதை பிடியாய் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாராம். இதை இங்கு சொல்வதன் காரணம் இந்த நாவல் பிரதானமாக வைப்பது துறவு என்பது ‘தான்’ அற்றது மட்டுமே. இதனால் தான் ஆரம்பத்தில் ஒரு வரியை நாவலிலிருந்து எழுதியிருந்தேன். மீண்டும் முதல் வரியை வாசித்து பின் தொடருங்கள்.

Every man was driven by ‘me’, every man was a raging inferno

துறவிற்கு புறம்பாக தனி மனிதனுள் இருக்கும் முரண்பாடான விஷயம் ஈகோ. சுற்றியிருக்கும் அனைத்து விஷயங்களுக்காக வாழாமல் அனைத்தும் என்னால் எனை சார்ந்தே இருக்கிறது என்னும் உணர்வை வளர்த்துக் கொள்வது. இந்த தானை மட்டும் தன்னிடமிருந்து எடுத்துவிட்டால் துறவின் சாரத்தை உணர்ந்துவிடலாம்.

இந்த ஈகோவுடன் சேர்ந்தது பொஸெஸிவ் என்னும் குணம். அஃதாவது தனக்கு மட்டுமே என்று சொந்தம் கொண்டாடுவது. இது நிலையாக இருப்பதல்ல. இந்த உணர்வு வாழ்க்கை பயணத்தில் அடிக்கடி வந்து வந்து செல்வது. இந்த இரண்டையும் அகற்ற வேண்டும். அதற்கு என்ன செய்யலாம் ?

எல்லோரும் சமமானவர்கள் என்னும் தர்மத்தை வளர்த்தால் இவ்விரண்டும் இருக்க வாய்ப்புகள் இருக்கிறதா ? நிச்சயம் இல்லை. நிழலைக் கண்டு யாரேனும் ஈகோ கொள்கிறார்களா ? இல்லை. அதற்கான காரணம் நிழல் அவன் செய்வதை மட்டுமே செய்கிறது. இதையே இந்த நாவலில் செய்திருக்கிறார்கள்.

இது முழுக்க முழுக்க ஒரு துறவி ஆவதன் கதை. துறவு நிலையை அடைவதன் கதை. தன் புலன்களையும் மனதையும் அடக்கி கட்டினுள் கொண்டு வந்து பின் சக கலைகளை கற்பது. இதனிடையில் அவனுடைய பலவீனங்களை பரீசலனையும் அங்கிருப்பவர்கள் செய்கிறார்கள். நாம் தலையாய் கொண்டாடும் ஒரு தத்துவம் மாதா பிதா குரு தெய்வம். இங்கு முதலிரண்டும் தகர்த்தப்படுகிறது. எப்படியெனில் அந்த பள்ளத்தாக்கில் வருபவர்களுக்கு ஒரு முகமூடி அளிக்கப்படுகிறது. அதுவே முகமாகிறது. அது பிறரைப் போல் இருக்கும் ஒரு முகம். மேலும் அங்கு பிறந்தவர்களுக்கு யார் தன் அம்மா அப்பா என்று அறிந்து கொள்ள முடியாது. அப்பா யாரென்று குறிப்பாக யாருக்கும் தெரியாது. அங்கு இருக்கும் அனைத்து அம்மாக்களுமே அனைவருக்கும் அம்மா தான். நாவலில் கூட அங்கங்கு mothers என்று தான் வார்த்தை உபயோகபடுத்தப்படுகிறது.

அங்கே இச்சைகளை தூண்டும், இச்சைகள் என்று கூட சொல்ல முடியாது, தான் என்னும் உணர்வை வேரூன்ற நினைக்கும் எவ்வித பண்டங்களும் அனுமதியில்லை. மீறினால் தண்டிக்கப்படுகிறார்கள். புனிதத்தன்மையும் கோட்பாடுகளும் அசுத்தமாகாமல் எப்படி எப்படியெல்லாமோ பாதுகாக்கிறார்கள். ஆனால் கோட்பாடுகள் அசுத்தமாகிறது என்பதெல்லாம் பார்க்கின்றவனின் பார்வையில் தான். கோட்பாடுகளோ எப்போதும் புனிதமானவையே என்பதை வித்தியாசமாக துறவின் மூலம் இந்நாவல் பேசுகிறது.

உண்மையின் பாதுகாவலர்களாக அங்கே அவர்கள் செய்யும் ஒரு உன்னத தவம் தான் இந்த நாவல் முழுக்க வருகிறது. இப்படியொரு ஆன்மீக நாவலை நான் வாசித்ததில்லை என்றே சொல்ல விழைகிறேன். வாசித்ததில் ஏற்பட்ட புதிய அனுபவம் THE VALLEY OF MASKS.

தேஜ்பாலிற்கு எழுத்தின் மேல் ஒரு தனி அசூயை இருந்தே வருகிறது. அவருடைய எழுத்தை பருகவே பயமாக இருக்கிறது. காரணம் அவர் வாசகனை எங்கோ இழுத்து சென்று தள்ளுகிறார். அப்படிப்பட்டவர் Alchemy of desire என்னும் நாவலிலும் சரி இந்நாவலிலும் சரி எழுத்து எல்லோராலும் எழுதக்கூடியது என்பதை மிகவெளிப்படையாக சொல்கிறார். அவருக்கு இருக்கும் இந்த obsession வசீகரம் மிக்கதாயும் இருக்கிறது. ஆச்சர்யமாகவும் இருக்கிறது.

Words are mere grass. Only action is fruit

என்ன தான் நாவல் சார்ந்து நான் எழுதியிருந்தாலும் இந்த நாவலில் புழங்கும் வார்த்தைகள் எதையுமே நமக்கு தருவதில்லை. வாசிப்பில் ஒரு தனி அனுபவமும், சொல்ல முடியாத, உன்னதத்தை தேடி, அறிந்திறாத புனிதத்தை தேடிய பயணத்தின் சுவாசத்தை மட்டுமே நம்மிடம் மிச்சமாய், எதையும் பதிலியாய் கேட்காமல் விட்டு செல்கிறது.

பின் குறிப்பு : Alchemy of desire நாவல் சார்ந்த என் கருத்தை வாசிக்க பின்வரும் லிங்கை க்ளிக்கவும் – http://malaigal.com/?p=2359

வலி – சிறுகதை – ஆர்.அபிலாஷ்

images (8)

 

நான் ஒரு பத்திரிகையாளன். அவ்வளவாய் புத்திகூர்மை இல்லாத ஒரு மனிதன். அதனாலேயே என் அலுவலகத்தில் என்னை சில விசயங்களை எந்த கேள்வியும் கேட்காமல் ஒப்படைத்தார்கள். அவை பல சமயம் முக்கியமான பணிகளாகவும் இருக்கும். அடிக்கடி பத்திரிகை அறிக்கைகளின் மேல் நீங்கள் பார்க்கக் கூடிய கதிர்வேலன், மோகன்பாபு, சிவகுமார் போன்ற பல பெயர்களில் ஒன்று. நான் எழுதிய எதையும் படித்து இவன் யார் என்று வினவ மாட்டீர்கள், என்ன விசயம் என்று மட்டுமே தற்காலிக ஆர்வத்துடன் இமை தூக்குவீர்கள். அப்படி இருப்பதும் ஒரு சிறப்பு தான். ஒருமுறை எங்கள் பத்திரிகையில் சாதி விவகாரம் பற்றின அறிக்கை ஒன்று பெரும் சர்சையை ஏற்படுத்த எங்களது திருச்சி கிளை ஒன்றை அடித்து நொறுக்கினார்கள். சென்னையில் கூட எதிராக ஊர்வலம் நடத்தி பத்திரிகையாளர் சந்திப்பு கொடுத்து மிரட்டினார்கள். அதை எழுதிய மூன்று பேர் குழுவில் நானும் ஒருவன். என்னை யாருமே கவனிக்கவில்லை என்பது மட்டுமல்ல நடந்த கலவர செயல்களுக்கு வெகுஅருகாமையில் நின்று கொண்டிருந்தேன். சிறுதுரும்பு கூட என் மேல் படவில்லை. இது போன்ற மற்றொரு காரமான அஸைன்மெண்டை எனக்கு அடுத்து அளித்தார்கள். முன்பு நடிகைகளின் அந்தரங்கங்களை எழுதி பிரச்சனை ஆயிற்றே, அதைப் போல ஒன்று. எந்த கிளர்ச்சியும் பயமும் அற்று நான் இந்த பணியிலும் ஈடுபட்டேன்.

ஒரு மூத்த பத்திரிகையாளர், அவருடன் நானும் பிரதீப்பும். இது தான் அணி. பிரதீப் சினிமா இயக்குநர்கள், நடிக நடிகைகளுடன் புழங்குவதற்காக பத்திரிகை பணியை தேர்ந்தெடுத்தவன். அவனுக்கு பத்திரிகை உலக சமாச்சாரங்கள், அரசியல் சமூக நடப்புகள் எதிலும் ஈடுபாடில்ல்லை. இடைவேளையின் போது அவனுடன் தேநீர் குடிக்கும் போதெல்லாம் நாக்கும் உதடும் சுடும். அப்படியான கதைகளை சொல்வான். அவன் எடுக்கப்போகும் படங்களின் கதை என்பான். அவை ஏற்கனவே எடுக்கப்பட்டது போன்றும் இனி ஒருக்காலும் எடுக்க முடியாது என்று தோன்றும். ஏதாவது ஒரு நடிகர் நேற்று தான் வந்திருப்பார்; அவருக்கு கூட கதை வைத்திருப்பான். மூத்த பத்திரிகையாளருக்கு கழுத்து வரை வேலைகள் இருந்தன. அவர் சில ஆலோசனைகள் சொல்வார்; நாங்கள் தரும் ஆலோசனைகளை நிராகரிப்பார். அல்லது நாங்கள் தரும் ஆலோசனைகளை நிராகரிப்பார்; சில ஆலோசனைகள் சொல்வார். எங்களது அறிக்கைகளுக்கு அவர் தான் இறுதி வடிவம் அளிப்பார். சில பெண்கள் சமையல் செய்வது போல் அவர் கை வைத்ததும் அறிக்கைகளுக்கு முற்றிலும் புதிய நிறம் கிடைத்து விடும். தோசைக்கல்லுக்கும் தோசைக்குமான உறவு தான் பத்திரிகையாளனின் எழுத்துக்கும் பத்திரிகைக்குமான உறவு என்று எனக்கு தோன்றும். என்னால் முடிந்ததெல்லாம் தோசையை கருக வைப்பது தான். எனக்கு எனது தன்னிலையான தனித்த அடையாளத்தை கொண்டு வர வேண்டும் என்று தோன்றும் போதெல்லாம் அதனைத் தான் செய்வேன்.

ஒரு வட்டத்தை துல்லியமாக வரைய முதலில் புள்ளி வைப்பார்கள்; புள்ளியில் தொட்டு காம்பஸ் கொண்டு வட்டமிழுப்பார்கள். அதற்கு மேல் புள்ளி முக்கியமில்லை. நான் எப்போதும் வட்டத்தின் வெளியே நிற்பவன் என்று இரக்கம் தோன்றும் போதெல்லாம் நான் பள்ளியில் படித்த இந்த விபரத்தை தான் யோசிப்பேன். ஆனால் இம்முறை வட்டம் இட்டபின் புள்ளி வைக்கும்படி ஒரு காரியம் நடப்பதற்கு துணையாக இருந்தேன்.

எனக்குத் தந்த பணி சென்னையின் பொது இடங்களில் தனியாக செயல்படும் hawkers என்கிற விபச்சாரிகளை பேட்டி காண்பது. பெரிய ஆய்வெல்லாம் ஒன்றும் கிடையாது. கொஞ்சம் கிளுகிளுப்பு பிளஸ் ஒழுக்க ஆவேசம். என்னுடைய பத்திரிகை நண்பர்களின் தொடர்பில் இருந்து கிடைத்த அறிமுகங்கள் ஏற்கனவே பீல்டில் இருந்து ஓய்வுற்று கூட்டிக் கொடுக்கும் வேலை செய்தார்கள். அவர்கள் நல்ல வீட்டில் கொஞ்சம் நல்ல நிலையில் இருந்தார்கள். இன்னும் சிலர் குடும்பத்துக்குள், அதுவும் மாமா, கொழுந்தன், உறவினர் சூழ மரபான குடும்ப அமைப்புக்குள், வாழ்ந்து கொண்டிருந்தனர். அவர்களை பேட்டி காண்பது இருதரப்புக்கும் ஆபத்தாக இருந்தது. மற்ற நகரங்களை ஒப்பிடுகையில் சென்னையில் விபச்சாரிகளை காணபது அரிது என்றார்கள் சில நண்பர்கள். புள்ளிவிபரம் அவர்கள் சில ஆயிரங்களில் உள்ளதாக சொன்னது. அது எண்ணூர் போரூர் ஐஸ்ஹவுஸ் போன்ற சில பகுதிகளில் மட்டும் எடுக்கப்பட்ட புள்ளிவிபரம். நிச்சயம் மொத்த எண்ணிக்கை மூன்று நான்கு மடங்கு கூட இருக்கும். நல்ல வேலைடா என்று களைத்து போனது அப்போது தான்.

பிரதீப்பின் எழுத்து ஏரியா திருநங்கைகள் எனப்படுகிற அலிகள். அவர்கள் தம் பிழைப்புக்காக மிக வெளிப்படையாக இருக்கும் அவசியம் இருந்தது. அவன் திருநங்கையருக்கு அறுவைசிகிச்சை செய்யும் மேடவாக்கத்தை சேர்ந்த ஒரு டாக்டரின் பேட்டி, அவர்கள் பயன்படுத்தும் ஹார்மோன் மருந்துகள், தினசரி சராசரி வருமானம், வழக்கமான வாடிக்கையாளர்களின் பின்னணி, அவர்கள் தொழிலுக்கு வந்த கதை உள்ளிட்ட பல கதைகளை தகவல்களை ஒரே வாரத்தில் திரட்டி வந்தான். அவனது குரூரமான மனம் கூட அப்படித் தான் தெரிய வந்தது.

ஒரு திருநங்கையிடம் பேட்டி என்று துணைக்கு என்னையும் அழைத்துப் போனான். அவளா அவனா என்று சொல்லத்தெரியாததால் அவர் என்றே கூறுகிறேன். அவர் கறுப்பாக எங்கள் இருவரையும் விட அரை அடியாவது உயரமாக திடகாத்திரமாக இருந்தார். ரோஸ் நிற நலைனான் புடவை கட்டியிருந்தார். ஒரு இருட்டான குடிசைக்குள் எங்களை அழைத்து சென்றார். உள்ளே சில மூட்டைகள் மற்றும் துணிகள் இறைந்து கிடந்தன. மண் தரை. குண்டு பல்ப். மின்விசிறி காற்றில்லாமல் சுற்றியது. அவர் ஆயிரம் ரூபாய் வாங்கிக் கொண்டு மிச்சம் தர மறுத்தார். அறுநூறு ரூபாய் தானே பேரம் என்று பிரதீப் சண்டை பிடித்தான். அவர் சட்டென்று எழுந்து நின்று இன்னும் உயரமாக இன்னும் கரகரப்பான குரலில் “மிச்சம் வாடகைக்கு” என்ற போது எனக்கு உடல் குளிர்ந்து வேர்த்தது. எழுந்து மூலையில் நின்றேன். பிரதீப் “வாடகையா?” என்று கத்திய போது “ச்சூ பக்கத்து வீடுகளில ஆளிருக்காங்க. சத்தம் போடாதீங்க. கம்பிளயண்ட் பண்ணுவாங்க” என்று டீச்சர் போல் சுண்டு விரல் தூக்கி உதடுகளின் மேல் வைத்து சொன்னார். அப்போது தான் விவகாரம் வேறு எங்கேயே போகிறது என்று எனது மந்தமூளைக்கு புரிந்தது. அவர் வெளியே போய் வாடகையை கொடுத்து விட்டு உள்ளே வந்து தாழ்ப்பாள் இல்லாத கதவை வெறுமனே சாத்தி வைத்து விளக்கை அணைத்து முந்தானையை செயற்கையான சிரிப்புடன் உருவி விட்டு படுக்கும் வரை நாங்கள் எதுவுமே பேசவில்லை. பிரதீப் கண்களில் கூர்மையை காட்டி அமர்ந்திருந்தான். அப்பெண் சட்டென்று எழுந்து அவனை கட்டிப் பிடித்தாள். அவன் அவளை உதறினான். ரவிக்கையை அவிழ்க்க சொன்னான். அவள் கேட்காதது போல் அவனை முத்தமிட பார்த்தாள். அங்கு நடப்பது பார்க்க டி.வியில் விபத்துச்செய்தியை புரியாத மொழியில் பார்ப்பது போல் இருந்தது. அவன் மேலும் வற்புறுத்த அவள் ”விளக்கை போட முடியாதுங்க. பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க கம்பிளயண்ட் பண்ணுவாங்க” என்றான். “என்ன பணம் வாங்கீட்டு ஏமாத்துறியா” என்று திரும்பத் திரும்ப கேட்டான். அவர் ஸ் ஸ் என்று அதிருப்தியை வெளிப்படுத்தினார். பிறகு “ஐந்து நிமிடம் தான்” என்று விளக்கை போட்டார். அவசரமாக ரவிக்கையை ஒருபக்கம் நீக்கி தனது சிறுவனின் முதிராத மார்பைப் போன்ற முலையை காட்டினார். பிரதீப் “வாடா” என்று இழுத்து எனக்கும் காட்டினான். அவர் அசுவாரஸ்யமாக முலையை அவனது வாய்க்கு திணித்தார். அவன் விலகிக் கொண்டு அவளது உடல் பகுதிகளை உயிரியல் மாணவன் போல் ஆர்வமாக பார்த்தான். “சரி எங்க பண்ணுறது?”

“முன்னயும் பண்ணலாம் பின்னயும் பண்ணலாம்”

“முன்னே எங்க? உனக்குத் தான் ஓட்டை இல்லையே”

அவள் ஆவேசமாக “இருக்கே இருக்கே இங்க பாருங்க” என்று கால்களை அகட்டிக் காட்டினாள். பிரதீப் தன் செல்போன் டார்ச் ஒளி பாய்ச்சி எனக்கும் காட்டினான். ”பாஸ் கம் ஹியர்; லுக் அட் திஸ். பொண்ணுங்களுக்கு லேபியா மேஜரா லேபியா மைனரா என்று இரு உதடுகள் இருக்கும். இதுங்களுக்கு வெறும் ஓட்டை தான் பார்த்தியா. படலமா சதையோட இருக்கிற வெளிஉதடு மிஸ்ஸிங் கவனிங்க”. அந்த உறுப்பு அல்ல அவனது பேச்சு எனக்கு குமட்டிக் கொண்டு வந்தது. அவர் “சீக்கிரம் பண்ணுங்க. டைம் ஆவுதுப்பா. ரொம்ப நேரம் விளக்கை போடக் கூடாது” என்றார். பிரதீப் சலிப்பாக “இரு” என்று விட்டு அவள் மீது விழுந்து பொருந்தினான். நான் திரும்பிக் கொண்டேன். அவன் பேசுவதை தொடர்ந்தான். “புதுசா தான் ஆபரேசன் பண்ணியிருக்குது போல பாஸ். செம டைட்டா இருக்குது. யு காண்ட் இமாஜின் சீரியஸ்லி. இட்ஸ் லைக் ஃபக்கிங் என வெர்ஜின். ஹி ஹி சம்டைம்ஸ் இதுங்களை பண்ணும் போது ரத்தம் கூட வரும். ஏன்னா இது ஓட்டை இல்லை ஒரு புண் பாருங்க. இதுங்க தொடர்ந்து இந்த ஓட்டையை மூட விடாம பார்த்துக்கணும். பொண்ணுங்க காது குத்தின துவாரம் கம்மல் போடாட்டி மூடி விடறாப்புல. இப்போ மேட்டர் பண்றதுனால கூட ஓட்டை அடையாம இருக்கும். ஆக்சுவலி நாம் இப்பிடி பம்ப் அடிக்கிறதுக்கு இது தான் எனக்கு பணம் தரணும். இது ஒரு சேவை. ஹி ஹி”. நான் “வெளியே வெயிட் பண்ணுறேன்” என்ற போது எதேச்சையாக திரும்பினேன். குண்டுபல்பின் நேர் கீழே அவர் முகத்தை வேதனையில் சுளிப்பதை பல்லை கடிப்பது தெரிந்தது. ஒருபக்கம் இயங்கியபடி அவன் கவலையாக சொன்னான் “ரெண்டு பேருக்கும் சேர்த்து பணம் கொடுத்திருக்கேன் பாஸ்”. வெளியே வந்து பார்த்தால் ஆள் நடமாட்டம் அதிகமாக இருந்தது. அதனால் குடிசை வாசலில் இருட்டில் ஓரமாக மறைந்து நின்றேன். நான் வெளியேறின கொஞ்ச நேரத்தில் பிரதீப்புக்கு வந்து விட்டது. அவன் எழுந்தான். அவள் அது தெரியாமல் “ஓட்டை இதோ இங்கே இருக்கு. நீங்க தொடர்ந்து நல்லா பண்ணுங்க” என்று வாடிக்கையாளர் திருப்தி அடையவில்லையோ என்ற கவலையில் சொல்வது கேட்டது. அவன் நிறைந்த ஆணுறையை கழற்றிக் கொடுத்திருக்க வேண்டும். அதை பத்திரமாக வாங்கி வெளியே போய் போட்டு வந்தாள். வெளியே வந்ததும் அவன் “ரொம்ப டைட் பாஸ். அது தான் ரொம்ப நேரம் தாங்கல” என்று வறட்டுத்தொனியில் சொன்னான். “ஏதோ பேட்டிக்குன்னு தான் வந்தேன். இப்பிடின்னா வந்திருக்க மாட்டேன் பிரதீப்”

“ஏதோ வி.ஐ.பிகிட்ட ஐநூறு ரூபா பணம் வாங்கிட்டு எடுக்கிற பேட்டின்னு நெனைச்சீங்களா. இது இன்வெஸ்டிகேட்டிவ் ஜெர்னலிஸம் பாஸ்.”

”அவங்க ரொம்ப வலியில இருந்த மாதிரி இருந்துது பார்க்க.”

“ஆமா. அது ஆறாத புண்ணு இல்லியா. சம் டைம்ஸ் ரத்தம் கூட வரும். அது சமீபமா தான் ஆபரேசன் பண்ணியிருக்கும் போல”

“பிறகு நீ ஏன் விடாப்பிடியா பண்ணினே? நீ ரொம்ப முரட்டுத்தனமா நடந்துக்கிட்ட”

“நானா? பாருங்க பாஸ். இருக்கலாம். அப்போ நான் அதை அப்போ ரசிச்சேன், ஆனா இப்போ நீங்க சொல்லும்போது கஷ்டமா கூட இருக்கு”, பிறகு குரலில் சுவாரஸ்யம் தொற்றிக் கொள்ள சொன்னான்

“எவ்வளவு சுவாரஸ்யமான கேஸ் ஹிஸ்டிரி எல்லாம் சேகரிச்சு வச்சிருக்கேன்னு பாருங்க”, அவன் தன் மடிக்கணினியை திறந்து பத்து அத்தியாயங்களை காட்டினான். இரண்டு பேட்டிகளை படித்து காட்டினான். ஒரு திருநங்கை நீக்கப்பட்ட தனது ஆண்குறியை மிஸ் பண்ணுவதாக விசனிப்பதை அழுத்தி எழுதியிருந்தான். இன்னொருவர் ஹார்மோன் ஊசிகள் ரொம்ப போடுவதால் சுருங்கிப் போன தனது ஆண்குறியைக் குறித்து கவலைபட்டிருந்தார். “ஆனா நான் சந்திச்ச இன்னும் சில பேரு பொண்ணா மாறுனதில ஒரு முழுமையுணர்வோட இருக்காங்க. இந்த அறுவை சிகிச்சை, மருந்து, மேக் அப் செலவு இதுக்கெல்லாம் ஆகுற செலவு ஒரு பெரிய டிராப். பொம்பளையா மாற நெனைச்சு அந்த செலவை தாக்குப்பிடிக்கிறதுக்காக கணிசமான பேர் இந்த தொழிலில இருக்கிறதை நான் கண்டுபிடிச்சேன். இருத்தலியல் நெருக்கடிங்கறது நமக்கெல்லாம் ஆன்மீகமானது; ஆனால் இதுங்களுக்கு அது உடல்ரீதியானது; பௌதிகமானது…”. அவன் இப்படி ரொம்ப அக்கறையாக பேசிக் கொண்டு போனான்; சற்று நேரம் முன்பு ஒரு திருநங்கையை துன்புறுத்தியது இவன் தான் என்று யோசிக்க கஷ்டமாக இருந்தது. அவன் இப்படி எழுதிய முப்பத்து மூன்று பக்கங்களில் எட்டுபக்கங்கள் வழக்கமான “வறுமை காரணமாய் சமூகத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்டதால் விபச்சாரம் நோக்கி தள்ளப்பட்ட நாங்களும் மனுசங்க தானுங்க; எங்களையும் ஏத்துக்குங்க” வகை கண்ணீர் மன்றாடல் கட்டுரை. ”இதை மட்டும் தான் நம்ம எடிட்டர் சார் செலக்ட் பண்ணுவாரு பாருங்க” என்றான். அப்படியே தான் நடந்தது.

எனக்குத் தரப்பட்ட கெடு நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. பிரதீப் ஒரு உபாயம் சொன்னான். இணையத்தில் உள்ள பாலியல் forumகளில் விபச்சாரிகளிடம் சென்று வந்தவர்கள் தம் அனுபவங்களை எழுதியிருந்தனர். கணிசமானவை கற்பனையானவை என்று தெரிந்தது. அவற்றை கொஞ்சம் அங்கே இங்கே மாற்றி கொஞ்சம் கண்ணீர் கொஞ்சம் அவலம் வறுமை குடும்ப சோகம் சேர்த்து எழுதினோம். அதில் ஒரு ஊமை விபச்சாரியின் கதை எங்கள் எடிட்டரின் கண்ணில் நீரை வரவழைத்து விட்டது. அவள் கடற்கரையில் வேலை செய்தாள். வாடிக்கையாளர் தன் உறுப்புக்குள் விரல் விட்ட போது வலி தாளாமல் அவள் தன் விரலை வாயில் கடித்து காண்பித்தாளாம். பெரும்பாலான அனுபவங்களில் வலி ஏற்படுத்தியதை பயனர்கள் எழுதும் போது அடிநாதமாக அதில் பெருமை இருந்தது. பெண்கள் கத்தினால் கிளர்ச்சி, அடக்கி வலியை தனக்குள் முழுங்கினால் திருப்தி, இந்த விசயத்தில் விரலை கடித்தது கவித்துவம் என்று ஒரு பயனர் அந்த forumஇல் கமெண்ட் எழுதியிருந்தார். அந்த பெண் உண்மையில் பார்க்க எப்படி இருந்திருப்பார் என்று நாங்கள் இருவருமாக கற்பனை செய்து கலந்து விவாதித்து எழுதினோம். அப்பெண்ணுக்கு இடதுகால் உடைந்து உள்ளே பிளேட் வைத்திருப்பதாய், அவளுக்கு மூளைக்குறைபாடு உள்ளதாய் சேர்க்க பிரதீப் சொன்னான். இரண்டாவது அத்தியாயமாய் அது வெளியான போது நண்பர்கள் நன்றாக வந்திருப்பதாக நெகிழ்ச்சியாக சொன்னார்கள். அதில் ஒருவன் மெரீனாவில் நிஜமாகவே அப்படி ஒரு பெண்ணை பார்த்திருப்பதாக சொன்னான். அப்போது தான் எனக்கு முதன்முதலாக குற்றவுணர்வு தோன்றியது. பிரதீப்பின் உதவியை மறுத்து நானாகவே இனி இயங்குவது என்று முடிவு செய்தேன்.

மெல்ல மெல்ல இது போன்ற பெண்களை கண்டுபிடிப்பது எளிதாயிற்று. அவர்கள் நகை அணிந்திருக்கவில்லை; மலிவான ஆடை அணிந்திருந்தார்கள். செல்போனில் பேச மாட்டார்கள். நான் எதிர்பார்த்தது போல் மல்லிகைப் பூ கொலுசு அணிந்திருக்கவில்லை; அழகாக முகத்தில் சதா ஒரு சோகத்தை தேக்கியபடியும் இல்லை. நன்றாக துப்பட்டாவால் மூடி ஒழுங்காக நடந்தார்கள். தனியாக அல்லது இரண்டு மூன்று பெண்களாக சேர்ந்து சுற்றினார்கள். அவர்களாக என்னைப் பார்த்து வரவில்லை; நானாக முறைத்து பார்த்தால் திரும்ப கோபமாக முறைத்தார்கள். ஆனால் பார்த்ததும் அந்த கண்களில் இருந்து ஒரு ரகசிய சமிக்ஞையை பெறும் திறனை நிறைய அலைந்து திரிந்த பின் பெற்றிருந்தேன். அப்படித் தான் பாலங்களுக்குக் கீழ், பேருந்து நிலையங்களில், ஷாப்பிங் மால்களில் அவர்களை சந்தித்தேன். பணம் கொடுத்து கொஞ்ச நேரம் பேசி விட்டு வந்து விடுவேன். சில பேர் என்னை வற்புறுத்துவார்கள். அப்போதெல்லாம் என் மனநிலை கசாப்புக்கடையில் நிற்பவருடையதாக இருக்கும். கடுமையான களைப்பு மேலிட மறுத்து விடுவேன். கடற்கரையில் சில பெண்கள் பேச மறுத்தார்கள். பணம் கொடுத்தால் “எடுத்து விடு” என்று தொடர்ந்து அவசரப்படுத்தினார்கள். பேச ஆரம்பித்தால் ”இன்னும் நாலு கஸ்டமரை பார்க்கணும்” என்று எழுந்து போனார்கள். சிலர் உண்மை பேசினார்கள்; சிலர் பொய் பேசினார்கள். செவ்வாய்க்கிழமைகளில் கோயிலுக்கு போய் விட்டு தாமதமாக தொழிலுக்கு வருபவர்களை பார்த்தான். அதில் ஒரு பெண்ணை பார்த்தால் எஸ்ட்ஸ் வந்தது போல் நோஞ்சானாக கண்கள் பிதுங்க தெரிந்தாள். சில இளம்பெண்கள் தனியார் நிறுவன வேலை என்று வீட்டில் பொய் சொல்லி விட்டு தினமும் கடற்கரைக்கு இதற்காக வந்தார்கள். அவர்கள் மாலை எட்டு மணிக்குள் வீடு திரும்பி விட வேண்டும். விடிகாலையில் அங்கு வந்து விடுவதாய் ஜெயா என்று ஒரு பெண் சொன்னாள். விறுவிறுவென்று அருகம்புல் ஜூஸ் குடித்து நடைபழக வருபவர்கள் இதைக் கூடவா அந்த வேளையில் பண்ணுவார்கள் என்று கேட்டான். “எல்லாரும் வாக்கிங் வரவா வராங்க” என்று ஜெயா சிரித்தாள். தினமும் ஆயிரம் ரூபா சம்பாதிச்சு வீட்டுக்கு கொடுக்கணும் என்று ஒரு பெண் சதா கவலைப்பட்டாள். பலரும் கூட பாதுகாப்புக்கு ஒரு ஆண் வைத்திருந்தார்கள். சில ஆண்கள் கடற்கரையில் இவர்கள் தொழில்செய்யும் போது போலீஸ் வருகிறதா என்று காவல் காத்தார்கள். ஒருமுறை இப்படித்தான் ஒருவன் ஓடி வந்து என் தோளில் வந்து “போலீஸ் வருது எழுந்திரு எழுந்திரு” என்றான். நான் தான் தவறு ஒன்றும் செய்யவில்லையே என்றேன். ஆனால் அந்த பெண் எழுந்து கிளம்பி விட்டாள். நான் அவனுடன் பின்னர் பரிச்சயம் செய்து கொண்டேன். அவன் பெயர் குமரேசன்.

குமரேசன் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் இரவுநேர காவலாளியாக வேலை செய்தான். பகலில் கடற்கரைக்கு வந்து விடுவான். அவன் கூடுதல் பணம் கொடுத்து வகுப்புக்கு போகாமலே ஒரு கல்லூரியில் பி.எட் படித்துக் கொண்டிருந்தான். தன்னுடைய கனவு சினிமாவில் நுழைந்து விடுவது என்று உற்சாகமாக சொன்னான். பேசின கொஞ்ச நேரத்தில் அபார உரிமை எடுத்து நெருங்கி விடும் வகை அவன். ஒரு தீப்பெட்டி கேட்டு இல்லை என்றாலே “என்ன சார்…” என்று கண்கலங்கி விடுவான். ஜெயாவை தொழிலுக்கு விடுவதில் அவனுக்கு எந்த குற்றவுணர்வும் இல்லை. “அவளுக்கு நான் தேவை எனக்கு அவள் தேவை சார். நாளைக்கு நான் அவளை நல்லா பாத்துப்பேன் சார்” என்று கல்மிஷமில்லாமல் சொன்னான். அவனுக்கு இந்த சமூக அமைப்பின் மீதோ மக்களின் பாசாங்கு மீதோ எந்த கோபமும் இல்லை. போலீஸ் மீது மட்டுமே அவனுக்கு கடுமையான வெறுப்பும் அச்சமும் இருந்தது. “எத்தனை பேரு கண்கூடா ஊழல் பண்ணுறாங்க. போலீஸ் பிடிக்குதா? இதோ இந்த பீச்சில எத்தன பேரு பொண்ணுங்கள தள்ளிக்கிணு வந்து கிஸ்ஸடிக்கிறானுங்க, ரூம்ல பண்ணுற அத்தனையும் பண்ணுறாங்க. ஆனா தோ இந்த பொண்ணுங்க அதையே நாலு காசு சம்பாரிக்கிறதுக்கு பண்ணுனா தப்பா?”.

ஜெயா மூலமாக வேறு சில பெண்களை சந்தித்தேன். அப்பெண்கள் தனியாக பேசும் போது பிறரை உருவ ரீதியாகத் தான் குறிப்பிட்டனர். “அந்த ராணி இருக்கா இல்லியா…” என்றால் “யாரு அந்த கறுப்பா பல்லு நீட்டிக்கிணு இருக்குமே அதுவா” என்பார்கள். கீதாவைக் கேட்டல் “ஆமா அந்த பொம்பளை. சூத்து இம்மாம் பெரிசா இருக்குமே” என்று கைகளை அகட்டிக் காட்டி சொல்வார்கள்.

நான் ஜெயா, குமரேசனின் கதையை ஒரு தனி அத்தியாயமாக எழுதத் துவங்கினேன். குமரேசனிடம் ரொம்ப பிறகே நான் ஒரு பத்திரிகையாளன் என்ற உண்மையை சொன்னேன். ஆனால் தொடரை எழுதும் விபரத்தை சொல்லவில்லை.

ஜெயா ஒரு கதை சொன்னாள். அவள் குமரேசனை பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் போது காதலித்து ஓடி வந்து விட்டாள். அவன் தான் அவளை பிற ஆண்களிடம் வற்புறுத்தி கூட்டி விட்டது. ஒரு நாள் முருகேசன் தன் கையை கடித்து விட்டதாக ஒரு புண்ணைக் காட்டினாள். அதனால் தன்னால் பத்து நாள் தொழிலுக்கு வரமுடியாமல் போய் விட்டதாக சொன்னாள். எனக்கு அது கேட்க வருத்தமாக இருந்தது. முருகேசனிடம் விசாரித்த போது அவன் காறித் துப்பி விட்டு “தேவடியா முண்ட” என்று மட்டும் திட்டி விட்டு மௌனமானான். சேர்ந்து தேநீர் குடித்துக் கொண்டிருக்கும் போது “நான் இதுவரை அவமேல கைய வச்சதே இல்ல தெரியுமா. கடவுள் மேல சத்தியமா சொல்றேன்” என்றான். அவள் வாடிக்கையாளரை கவர்வதற்காக வழக்கமாக சொல்லும் கதை அது என்றான். எனக்கு நம்பிக்கை ஏற்படவில்லை. நான் தான் வாடிக்கையாளர் இல்லியே என்றேன். “காசு கொடுத்தா அப்படித்தான் பேசுவா. பழகிடுச்சு இல்ல” என்றான் உணர்ச்சியற்ற முகத்துடன். ஆனால் ஜெயா ஒருபக்கம் குமரேசனுக்கு பயந்து தான் தொழில் செய்வதாய் அவனிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.

போலீசுக்கு அடுத்தபடியாய் குமரேசனுக்கு பிடிக்காதது கடற்கரையில் வெளிப்படையாக உலவும் விபச்சாரிகள். சில பேர் காலையில் இருந்து ராத்திரி வரை அங்கேயே தங்கி சாப்பிட்டு உறங்குவதாகவும் அதனால் போலீசுக்கு புகார் சென்று தங்களைப் போன்றவர்களுக்கு தொல்லைகள் ஏற்படுவதாகவும் சொன்னான். “வந்தாச்சா ரென்டே அவர்ல பத்து கஸ்டமர பார்த்து சட்டுசட்டுன்னு எடுத்து அடிச்சு விட்டாச்சான்னு போய்ட்டே இருக்கணும். இப்ப்டி நாள் பூரா சுத்திக்கிணு இருந்தா எல்லாருக்கும் தான் பாதகம்”. ஐம்பது வயதுக்கு மேலான வயதான பெண்கள் சில வெளிப்படையாக வாடிக்கையாளர்களை அழைத்தார்கள். அவர்களுக்கு கிராக்கி ரொம்ப கம்மி. போலீசும் பொருட்படுத்தவில்லை. ஆனால் அவர்களால் பிறருக்கு பேர்கெடுவதாக குமரேசன் கவலைப்பட்டான். அதிலும் குறிப்பாக ஒரு கிழவி மாலை ஏழு மணிக்கு சரியாக வந்து கடற்கரை முழுக்க ரவுண்ட்ஸ் வருவார். எந்த ஆணைப் பார்த்தாலும் “அஞ்சு நிமிசம் ஜாலியா ஒட்காரலாம் வரியா” என்று தவறாமல் கேட்பார். இவரைப் பார்க்க நேர்ந்தால் முருகேசன் துரத்தி விடுவான்.

ஜெயாவை அங்கு சூப் கடை நடத்திய ஒருவன் காதலித்தான். அவன் கடையில் அவள் எங்களுக்கு சூப் வாங்கித் தருவாள். தன் தோழிகளுடன் அவள் சந்திப்பதும் பொதுவாக அங்கு தான். சூப்கடைக்காரன் ஜெயாவுக்கு அடிக்கடி அறிவுரை சொல்வான் “ஏன் இப்பிடி இந்த வயசுல வீணா போற நீ. உருப்படியா ஒழுங்கா வீட்டோட இருக்கலாமுல்ல” என்பான். அவள் அசிரத்தையாக ஆடையணிந்து வந்தால் “பொண்ணுன்னா பூவும் பொட்டுமா பார்க்க பாந்தமா இருக்கணும். வரதும் வரியே ஒழுங்கா அழகா வரலாம் இல்லியா?” என்று ரொம்ப வருத்தப்படுவான். முருகேசனை துறந்து அவனிடம் அவள் செல்வாளா என்று கேட்டதற்கு “இந்த தேவாங்கு கூட போறதுக்கு அவன் கூடயே இருந்து தொலைக்கலாம்” என்றாள். “அவன் சைட் அடிக்கிறதுக்காக நான் பூ வச்சுக்கிட்டு நகை போட்டு வரணுமா” என்று கேட்பாள்.

என் அத்தியாயம் கிட்டத்தட்ட முடிந்து விட்டது. பிரதீப் ஒரு சின்ன புத்தகம் எழுதும் அளவுக்கு திருநங்கையர் பற்றி கள-ஆய்வில் தகவல் சேகரித்திருந்தான். அப்போது தொழிலில் ஈடுபடாத மேற்தட்டு திருநங்கையர் சிலரிடம் பேட்டி கண்டு எழுதிக் கொண்டிருந்தான். அன்று அதற்காக அவன் கடற்கரையில் நடக்கும் திருநங்கையரின் பேரணி ஒன்றை பதிவு செய்ய வந்திருந்தான். பேரணி முடிந்து மாலையில் நாங்கள் சுண்டல் மென்றபடி அமர்ந்திருந்த போது ஜெயாவை பார்த்தேன். பிரதீப்பை அறிமுகப்படுத்தி விட்டேன். அவள் அவனிடம் “உள்ளே வரீங்களா?” என்று தன் பாணியில் கழுத்தை மெல்ல சாய்த்து அசட்டையான தொனியில் கேட்டாள். அவன் அதற்கு “அது என் ஏரியா இல்லீங்க. இவனிது” என்றான் என்னைக் காட்டி. ஜெயாவுக்கு விளங்கவில்லை.

பிறகு சில நாட்கள் அவன் என்னுடன் கடற்கரைக்கு வந்தான். அவன் வேலையை முடித்திருந்தான். இருந்தும் ஏன் என்னுடன் வருகிறான் என்று விளங்கவில்லை. ஒருநாள் நான் தாமதமாகப் சென்றேன். ஆனால் பிரதீப் ஏற்கனவே வந்திருந்தான். மாலை ஐந்து இருக்கும். உழைப்பாளர் சிலை பக்கமாய் கூட்டம் இருந்தது. அவன் தான் என்னை அங்கு அழைத்துப் போனான்.

ஒரு போலீஸ் வேனை சுற்றி சில பெண் போலீசார் நகத்தை சுரண்டி சிரித்து பேசியும் எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்பியும் நின்றனர். நாங்கள் உள்ளே போய் பார்த்தோம். அங்கே இரண்டு போலீசாருடன் ஜெயா வாதித்துக் கொண்டு நின்றாள். தான் எந்த தவறும் செய்யவில்லை என்றும் தன் கணவனை பார்க்க அங்கே வந்ததாகவும் திரும்ப திரும்ப சொன்னாள். ஆனால் அவளைப் பற்றி உறுதியான தகவல் இருந்ததால் போலீஸ் ஆதாரத்துக்காக எல்லாம் காத்திருக்கவில்லை. அவளை வேனில் ஏற்ற முயன்றனர். அவள் மறுத்து முரண்டு பிடித்தாள். அப்போது ஒரு போலீஸ்காரர் அவளை கன்னத்தில் அறைந்து கெட்டவார்த்தைகளால் அழைத்து “மரியாதையா ஏறுடி” என்றார். அறையில் அவள் சமனம் இழந்து கீழே விழுந்து விட்டாள். “நாடகம் போடுறியா” என்று அவர்கள் அவளை லத்தியால் காலிலும் முதுகிலுமாய் படபடவென்று அடித்தார்கள். அவள் கொஞ்ச நேரம் அமைதியாய் படுத்திருந்தாள். பின்பு மௌனமாய் அழுதபடியே எழுந்து வேனுக்கு சென்றாள்.

கடையில் சிகரெட் பிடித்து நின்ற போலீஸ்காரர் ஒருவரிடம் என்னை அறிமுகப்படுத்தி கேஸ் என்னவென்று விசாரித்தேன். “அவங்க ஹஸ்பெண்ட பாக்க வந்ததா சொல்றாங்களே சார்” என்றேன். “ரெகுலர் பிராத்தல் கேஸுங்க. இவளை எங்களுக்கு தெரியாதா” என்று சிரித்தார். “இதுங்க ரொம்ப அதிகமாயிட்டாளுங்க. பப்ளிங் நியீசன்ஸ் பண்ணுறாளுங்க. கம்பிளெயிண்ட்ஸ் அதிகமாயிடுச்சு”. சூப்கடைக்காரன் சோகமாக “எவனோ தேவடியாபையன் போலீசுக்கு போன் பண்ணி இருக்கான் சார்” என்றான். எனக்கு அவன் மீதே சந்தேகமாக இருந்தது. இதனிடையே நான் கூட்டத்தில் பிரதீப்பை தொலைத்து விட்டேன். அவன் கொஞ்ச நேரத்தில் வந்து தான் பண்ணின காரியத்தை சொன்ன போது எனக்கு அவன் மீது முதன்முதலாக மரியாதை வந்தது.

பிரதீப் செல்போனில் எடுத்த அந்த காணொளி எம்.எம்.எஸ் மற்றும் யுடியூப் முகநூல் வழியாக பெரும்பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. யுடியூபில் லட்சக்கணக்கானோர் ஒரே நாளில் பார்த்திருந்தனர். ஒரு பெண் பொதுவெளியில் ஆண் போலீசாரால் லத்தியால் புரட்டி அடிக்கப்படும் காட்சி தொலைக்காட்சியிலும் ஒளிபரப்பானது. இணையத்தில் கருத்து யுத்தங்கள் மும்முரமாக நிகழ்ந்தன. ஒரு பெண்ணை போய் எப்படி அடிக்கலாம் என்று பலரும் ஆவேசப்பட்டார்கள். கடற்கரை போன்ற பொதுவிடங்களில் விபச்சார நடவடிக்கைகள் அதிரித்து விட்டன என வேறு பலர் கொதித்தனர். சிலர் கெட்டவார்த்தைகளால் திட்டி அப்பெண்ணுக்கு இன்னும் நாலு போடனும் சார் என்றார்கள். பெண்ணியவாதிகள் வந்து பெண்கள் எப்போதும் உடலின் பெயரிலேயே ஒடுக்கப்படுகிறார்கள் என்று கண்டித்தனர். குற்றவாளி ஆனாலும் மனித உரிமைகள் மீறப்படுவது கண்டிக்கத்தக்கது என்று ஒரு சாரார் கடுமையாக விமர்சித்தனர். இன்னும் சில பேர் வந்து கடற்கரையில் சில்மிஷம் செய்யும் காதலர்களை கண்டித்தனர். அப்போது நூற்றுக்கணக்கானோர் புதிதாய் விவாதத்தில் நுழைந்து காதலர்களுக்கு கடற்கரையில் இடம் மறுப்பது மாபெரும் அநியாயம், தனிமனித ஒடுக்குமுறை, பிற்போக்குவாதம் என்று எதிர்த்தனர். இந்த பிரச்சனை ஓய்ந்ததும் முகநூலில் விபச்சாரம் சரியா தவறா என்று ஒரு விவாதம் துவங்கியது. சில பின்நவீனத்துவவாதிகளும் முற்போக்காளர்களும் விபச்சாரம் எந்த தொழிலையும் போன்று ஒரு தொழில் மட்டுமே, அவர்களுக்கும் உரிமைகள் உண்டு என்றனர். ஒரு பொது அறவியலுக்குள் அவர்களை கொண்டு வரலாகாது என்றனர். ஒழுக்கவாதிகளும் பெண்ணியவாதிகளும் இருவேறு காரணங்களுக்காக விபச்சாரத்தை எதிர்த்தனர். விபச்சாரம் சமூகத்துக்கு கேடானது என்று ஒரு பக்கமும், அதனால் பெண்கள் ஒடுக்கப்படுகின்றனர் என்று மறுபக்கமும் பேசினர். டி.வி விவாதங்களில் தோன்றின சிறப்புவிருந்தினர்கள் மைக்கில் ”அந்த பெண் செய்ததும் தப்புதான் அந்த போலீஸ் செய்ததும் தப்பு தான். எல்லாரும் திருந்தி தவறு நடக்காமல் இருக்க இன்னின்ன செய்ய வேண்டும்” என்ற பாணியில் கொழகொழவென்று பேசினர். எப்.எம் வானொலியில் “லவ்வர்ஸ் பீச்சுக்கு போய் கடலை போடலாமா, எங்கே என்னெல்லாம் செய்யலாம் என்னெல்லாம் கூடாது” என்று இருபதே நொடிகளில் நின்றபடி நடந்தபடி வேலை பார்த்தபடி வேலையே இல்லாதபடி சர்ர்சித்தனர். கொஞ்ச நாளில் இங்கே என்னே நடக்கிறது என்றே விளங்கவில்லை. ஜெயாவின் நிலைமை என்னவாயிருக்கும் என்றும் தினமும் கவலைப்பட்டேன். ஜெயா கைதான மறுநாள் தான் எனது அத்தியாயம் பிரசுரமானது. அதைப் பார்க்க எனக்கு வெறுப்பாக இருந்தது.

பத்து நாள் கழிந்திருக்கும். காணொளி வந்த இடமே தெரியாமல் போய் விட்டிருந்தது. ஒரு பழைய ஊழல் வழக்கு மீண்டும் விசாரணைக்கு வந்தது. இது பற்றி டி.வி சிறப்புவிருந்தினர்கள் இறுக்கமான சட்டைக்காலர்களுக்குள் இருந்து “கட்டாயமாக மக்களுக்கு நீதி வழங்க வேண்டிய காலம் நெருங்கி விட்டது” என்று பேசிக் கொண்டிருந்தனர். நாங்கள் வரவிருக்கும் தேர்தல் ஊகங்களை எழுதும் பணியில் அமர்த்தப்பட்டிருந்தோம். அப்படி ஒருநாள் முழுக்க அலைந்து விட்டு பிரதீப்புக்கு தெரிந்த சில உதவி இயக்குநர்களை வடபழனியில் பார்த்து பேசி விட்டு அவர்களின் அறையில் காலையில் காய்ச்சி குளிர்ந்து போயிருந்த கஞ்சியில் ஊறுகாய் கரைத்து குடித்து விட்டு சிகரெட் புகைக்குள் அமர்ந்து எதிர்காலத்தை தீர்மானமாய் பேசி விட்டு வெளியேறி ஒரு குறுக்குசந்து வழியாய் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தோம். எங்களை யாரோ பின் தொடர்வதாய் பட்டது.

பிரதீப் திரும்பிப் பார்த்து விட்டு என்னை இழுத்துக் கொண்டு ஒரு டாஸ்மாக்குக்குள் நுழைந்தான்.. அங்குள்ள பின்வாசல் வழியாய் வேறொரு தெருவில் இறங்கி அவசரமாய் ஒரு விநாயகர் கோவில் பக்கமாய் வந்து நின்று ஆசுவாசித்தோம். பிறகு ஆளுக்கொரு சிகரெட் பற்ற வைத்து வெளிச்சமான பகுதியாய் பார்த்து நடந்த போது ஒரு சைக்கிள் வேகமாய் வந்து எங்களை வழிமறித்தது. குமரேசன். “நீயா” என்று புன்னகைத்தேன். அவன் பொறிகலங்குவது போல் ஒரு அறைவிட்டான். “ஓத்த பாடு” என்று அவன் சொன்னது முப்பது நொடிகளில் விட்டு விட்டு எக்கோவுடன் கேட்டது. என் மென்னியை பிடித்து அவன் நெறித்தான். கையை முறுக்கி என் மூக்கை குத்த வந்தான். அப்போது பிரதீப் வந்து நடுவில் விழுந்து தடுக்க பார்க்க அவன் மூக்கு உடைந்தது. அவனது வெள்ளை சட்டை ரத்தம் வழிந்து விகாரமாக தெரிந்தது. ஆச்சரியமாக அவன் ஓட முயற்சிக்காமல் குமரேசனை எதிர்கொண்டான். நான் கொஞ்ச தூரம் ஓடி விட்டு திரும்பிப் பார்த்தேன். குமரேசன் அவனை அடிவயிற்றில் மிதித்து முதுகில் குத்தினான். அப்போது அங்கு வந்த சிலர் அவனை பிடித்துக் கொண்டனர். நானும் தைரியத்தை வரவழைத்து என் நண்பனிடம் சென்று அவனை தாங்கிக் கொண்டேன். பையில் இருந்து புட்டியை எடுத்து ஊற்றி அவன் முகத்தை துடைத்து விட்டேன். ரத்தம் நிற்கவே இல்லை. குமரேசன் திமிறியபடி கத்தினான் “டேய் என் பொண்டாட்டி மட்டும் ஜெயிலில இருந்து வரல உன்னை சாவடிச்சுவடேண்டா பாடு.”. அவன் கொஞ்ச நேரத்தில் அழத் தொடங்கினான். கல்லூரியில் அவன் இன்னும் கட்ட வேண்டிய மிச்ச கட்டணத்தை ஏற்பாடு செய்ய முடியாவிட்டால் அவனால் இறுதிப்பரீட்சை எழுத முடியாமல் போகும் என்றும் அதனால் அவன் எதிர்காலமே வீணாகும் என்றும் புலம்பினான். அவனைப் பிடித்துக் கொண்டவர்கள் அவன் பரிச்சயக்காரர்கள் போல. அவர்கள் என்னை சமாதானப்படுத்தி “சார் இங்கே இருந்து போய் விடுங்க” என்று அவசரப்படுத்தினார்கள். நான் பயத்தில் பிரதீப்பை இழுத்துக் கொண்டு வந்து விட்டேன்.

பிரதீப்பின் முகம் வீங்கி இருந்தது. வலது கண் புடைத்திருந்தது. கழுத்தில் நகக்கீறல்கள் தெரிந்தன. அவனிடம் ஒரு அசாதாரண அமைதி இருந்தது. எதற்கும் தான் பொறுப்பல்ல என்கிற ரீதியில் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான். நான் அவனிடம் “நீ ஏன் நடுவில வந்து விழுந்து அடிவாங்கின?” என்று கேட்டேன். கொஞ்ச நேர அமைதிக்கு பிறகு அவன்

“நான் தானே காரணம்” என்றான்.

“ஆங்?”

“நான் தான் போலீசுக்கு போன் பண்ணி அவளை அடையாளம் சொன்னேன்”

“நீயா ஏன்?”

“அரெஸ்ட் ஆகிறத வீடியோ எடுத்து அப்லோட் பண்ணினா என்ன ஆகும்னு பார்க்கலாமுன்னு தான். அது இவ்வளவு சென்சேஷனலா ஆகும்னு நான் எதிர்பார்க்கல. அந்த பொண்ணு பயங்கரமா டிராமா பண்ணி அடிவாங்கி நான் எதிர்பார்த்த்தை விட இம்பேக்ட் பயங்கரமாயிருச்சு”

“பிரதீப் என்ன அநியாயம்டா நீ செஞ்சது”

“இதுல என்ன அநியாயம்பா. இதை மக்களுக்கு கொண்டு போக வேண்டியது என் கடமை. அந்த பொண்ணு இவன் கிட்ட மாட்டி இருக்கிறா. அவளை மாதிரி எத்தனையோ பொண்ணுங்க. இந்த விசயத்தை ஒரு பொதுவிவாதமா மாத்தனும்னு விரும்பினேன். மூணு நாள் லட்சக்கணக்கான பேர் இதைப் பார்த்தாங்க இல்ல. அதோட உன் தொடர்ல இவ கதையை நீ எழுதினதும் இன்னும் அதிமானபேர் படிச்சாங்க இல்ல”

“அதுக்கு ஒரு பொண்ணை அடிவாங்க வைப்பியா. ஜெயிலுக்கு அனுப்பிவியா?”

“விபச்சாரிகள், அவங்களோட அவல நிலைமை, அவங்க மேல போலீஸ் காட்டுற வன்முறை இதைல்லாம் மீடியா கவனத்தில கொண்டு வந்தேனில்ல. இது அவங்களுக்கு நல்லது தானே பாஸ். முன்னேற்றம்கிறது வலியும் கண்ணீரும் சேர்ந்தது தானே” என்று சுணங்காமல் பேசிக் கொண்டே சென்றான். “ஆனா துரதிஷ்டவசமா நீங்க கேட்குற நியாயத்துக்கு மூணு நாள் தான் ஆயுள். அதுக்கு நான் என்ன செய்ய? மூணே நாள் தான். ஜஸ்ட் திரீ டேஸ்”. அதை திரும்ப திரும்ப சொன்ன போது அவனது மேல்உதடு இடதுபக்கமாய் கோணியது. ஒருநொடி சுரீரென வலி ஏற வலதுகண் படபடவென அடித்துக் கொண்டது.

ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் வாழ்க்கை – எம்.சுகுமாரனின் ’சிவப்புச்சின்னங்கள்’ – பாவண்ணன்

 download (1)

எம்.சுகுமாரன் எழுபதுகளில் எழுதத் தொடங்கிய மலையாள எழுத்தாளர்களில் முக்கியமான ஓர் ஆளுமை. தொழிற்சங்கங்களில் நேரடி ஈடுபாடு கொண்டவர். தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகளில் அவர் காட்டிய தீவிரத்தின் விளைவாக அரசுப்பணியை இழந்தவர். 1982 ஆம் ஆண்டுவரை தொடர்ந்து எழுதிய பிறகு பத்தாண்டு காலம் எழுத்து முயற்சிகளைவிட்டு விலகியே இருந்தார். பிறகு ‘பித்ருதர்ப்பணம்’ என்னும் சிறுகதையின் வழியாக அவரது இரண்டாவது கட்ட எழுத்துவாழ்க்கை தொடங்கியது. ’சிவப்புச்சின்னங்கள்’ என்னும் குறுநாவல் தொகுப்புக்காக அவர் சாகித்திய அகாதெமியின் விருதைப் பெற்றார். தட்டகம், ஆலாஹாவின் பெண்மக்கள், யாழ்ப்பாணப்புகையிலை, அய்யன் காளியின் வாழ்க்கைவரலாறு போன்ற படைப்புகளை ஏற்கனவே மலையாளத்திலிருந்து தமிழில் மொழிபெயர்த்த நிர்மால்யா எம்.சுகுமாரனின் சிவப்புச்சின்னங்கள் குறுநாவல் தொகுப்பையும் தமிழாக்கம் செய்துள்ளார்.

பத்து குறுநாவல்களைக் கொண்ட இத்தொகுப்பு, வாழ்வின் அடித்தட்டு மனிதர்களின் அக,புற உலகங்களால் நிறைந்திருக்கிறது. அடுத்த வேளை சாப்பாட்டை நினைத்தபடி, தெருதோறும் நடந்தபடி இருக்கும் எளிய மனிதர்கள் எங்கெங்கும் நிறைந்திருக்கிறார்கள். மேல்தளத்தில் எளிய மனிதர்களின் வாழ்க்கைச் சித்திரங்களாக இருந்தாலும் அடித்தளத்தில் அவை அமைதியான சமூக விமர்சனமாகவும் உள்ளன.

’தூயகாற்று’ தொகுப்பில் முக்கியமான குறுநாவலில் காட்டில் அலைந்து குரங்குகளைப் பிடிப்பதை குலத்தொழிலாகக் கொண்ட ஒருவனுடைய வரலாறாக விரிவதைப் பார்க்கலாம். நினைவு தெரிந்த நாள்முதல் குரங்கு பிடித்து விற்பதால் கிடைக்கும் வருமானம்தான் அவன் குடும்பத்துக்கு ஆதாரம். மனைவி உயிருடன் இல்லை. சிறுவனான தன் ஒரே மகனை குரங்குகளுக்குக் காவலாக நிறுத்திவைத்துவிட்டு காட்டுக்குச் செல்கிறான் அவன். குரங்குகளைத் தேடி வியாபாரிகள் வருவார்கள். யாராவது சர்க்கஸ்காரர்கள் வந்து வாங்கிச் செல்வார்கள். அந்தப் பணம் அவர்களுடைய சாப்பாட்டுச் செலவுக்கு உதவுகிறது. ஒருநாள் குரங்கு வேட்டைக்குச் சென்றிருந்தபோது, வனவிலங்குகளின் பாதுகாப்புக்காக அவனை வனக்காவலர்கள் சுட்டுவிடுகிறார்கள். அனாதையான சிறுவன் தன் ஒரே ஆதரவான நொண்டிக்குரங்கோடு தன் ஊரைவிட்டு வெளியேறுகிறான். எங்கோ வழியில் தென்பட்ட ஒரு சிற்றூரில் ஒரு பண்ணையாரிடம் தஞ்சமடைகிறான். சிறுவன் காட்டும் குரங்குவித்தையைக் காண பலரும் வருகிறார்கள். அவன் வித்தையில் மனம் பறிகொடுத்த பண்ணையார் அவனுக்கு தன் வயல்வெளியில் ஒரு வேலையைக் கொடுத்து, அங்கேயே தங்கிக்கொள்ளவும் அனுமதிக்கிறார். சிறுவன் மெல்லமெல்ல இளைஞனாகிறான். அந்த வீட்டில் உள்ள ஊனமுற்ற பெண்ணொருத்தி அவன்மீது மையல் கொள்கிறாள். வீட்டார் அனைவரும் கோவில் வளாகத்தில் கதகளி காணச் சென்றிருந்த சமயத்தில் இரண்டுபேரும் சந்தித்துக்கொள்கிறார்கள். தகவல் தெரிந்த ஆட்கள் அவனைத் துரத்துகிறார்கள். அங்கிருந்து தப்பிச் செல்லும் அவன் ஒரு விலங்குக் காட்சிச்சாலையில் அங்குள்ள அதிகாரியின் இரக்கத்தைச் சம்பாதித்து, குரங்குகள் பிரிவில் வேலைக்குச் சேர்ந்துகொள்கிறான். அந்த வேலையில் அவன் நல்ல பெயர் சம்பாதித்து, பொழுதுகளை உற்சாகமாகக் கழிக்கத் தொடங்கிய சமயத்தில் குரங்குகள் அவனோடு பேசத் தொடங்குகின்றன. அக்குரங்குகள் அனைத்தும் அவனுடைய தந்தையாரால் வெவ்வேறு சமயத்தில் விற்கப்பட்டவை என்று அவை அவனிடம் சொல்கின்றன. காட்டிலிருந்து தம்மைப் பிரித்த அவன் தந்தையின்மீது தீராத கோபத்தோடு இருக்கின்றன அவை. ஒரே ஒரு இரவுப்பொழுது, காட்டில் திரிந்து மரங்களில் குதித்து, தம்முடைய சுதந்திர வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கு அவனிடம் அனுமதி கேட்கின்றன. பொழுது விடிவதற்குள் கூட்டுக்குத் திரும்பி வந்துவிடுவதாக வாக்குறுதி அளிக்கின்றன. குரங்குகளின் வாக்குறுதியை நம்பிய இளைஞன் அவற்றை விடுதலை செய்கிறான். ஆனால் ஒரு குரங்குகூட திரும்பி வரவில்லை. பொழுது விடியவிடிய அவன் அச்சம் அதிகரிக்கிறது. குரங்குகள் காணாமல் போன செய்தி கிடைத்த அதிகாரியும் ஆட்களும் அவனைத் துரத்தி வருகிறார்கள். அவனுடைய ஓட்டம் மீண்டும் தொடர்கிறது. ஆனால் இந்தமுறை அவனால் தப்பிக்க முடியவில்லை. காவலர்களின் துப்பாக்கிக் குண்டுக்கு அவன் இரையாகிறான். காலம்முழுதும் மனிதர்கள் விழைவது வயிறு நிறைய உணவும் படுத்து உறங்க ஓர் இடமும். ஆனால் அந்த எளிய விழைவுகூட அவர்கள் வாழ்வில் நிறைவேவதில்லை. அவர்கள் வாழ்வில் சூறாவளிக்காற்று வீசிக்கொண்டே இருக்கிறது. அவர்கள் கூரையைப் பிய்த்துக் கலைத்து ஓடவைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது. நிம்மதியான தூயகாற்று அவர்களுக்குக் கனவாகவே போய்விடுகிறது.

’குஞ்ஞப்புவின் தீய கனவுகள்’ குறுநாவலும் கிட்டத்தட்ட சூறாவளிக்காற்றால் வாழ்வின் வெளியில் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிற ஒரு சிறுவனின் வாழ்க்கையைத்தான் முன்வைக்கிறது. பகல்முழுதும் குப்பைகளைச் சீய்த்து பழைய இரும்புத்துண்டுகளைத் தேடித்தேடிப் பொறுக்கியெடுத்து கோணிச்சாக்கில் நிரப்பியெடுத்துச் சென்று விற்று, அந்தக் காசில் எதையாவது வாங்கித் தின்றுவிட்டு இரவில் கடைவாசலில் படுத்துறங்கிவிட்டுச் செல்கிறான் ஒரு சிறுவன். அவன்தான் குஞ்ஞப்பு. ஒருநாள் அவன் குப்பைகளுக்காகத் தேடிச் செல்லும் வழியில் ஒரு பள்ளி மைதானம் தென்படுகிறது. சமீபத்தில் நடந்துமுடிந்த தேர்தலின் வாக்குகளை அன்று எண்ணும் சடங்கு நடைபெறுகிறது. ஆள்நடமாட்டத்தைக் கண்டதும் விலகி நடக்கத் தொடங்கிய சிறுவனை, ஆள்நடமாட்டத்தை முன்னிட்டு ஒரு தற்காலிக பழச்சாறு கடையை நடத்தும் ஒருவன் அழைத்து, தம்ளர்களைக் கழுவும் வேலையைக் கொடுக்கிறான். அவன் பிய்த்துக் கொடுத்த பழைய பழங்களை ஆவலோடு தின்றுவிட்டு, அவன் சொன்ன வேலையைச் செய்கிறான். பொழுது ஏறஏற கூட்டமும் அதிகமாகிறது. அவனுக்கு வியாபாரமும் அதிகமாகிறது. இதோ முடிந்துவிட்டது என்கிற தருணத்தில், கூட்டத்தினரிடையே தகராறு உருவாகிறது. கட்டுப்படுத்த இறங்கிய காவல்துறை எல்லோரையும் சகட்டுமேனிக்கு அடித்து விரட்டுகிறது. செய்த வேலைக்குக் கூலிப்பணம் வாங்குவதற்காக நின்றிருந்த சிறுவன் அடிவாங்கி நினைவிழந்து மருத்துவமனையில் கிடக்கிறான். மறுநாள்தான் அவன் நினைவு திரும்புகிறது. கண்விழித்துப் பார்த்த அவனை மருத்துவமனையிலிருந்து விரட்டிவிடுகிறார்கள். மைதானத்துக்கு மீண்டும் திரும்பும் அவன் தன் உடைமையான கோணிச்சாக்கை அங்கே கண்டெடுக்கிறான். பசியையும் வலியையும் மறந்து அவன் மகிழ்கிறான். ஆவலோடு அதை எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் குப்பை மேடுகளைநோக்கித் திரும்புகிறான். எண்ணிமுடிக்கப்பட்ட வாக்குப்பெட்டிகளை அப்போது வாகனத்தில் ஏற்றிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறான். அப்பெட்டிகள் இரும்பாலானவையாக இருந்தால் நிச்சயம் ஒருநாள் துருப்பிடிக்கும் என்று அவன் யோசிக்கிறான். வாக்குப்பெட்டிகள் தம் கடமைகளை நேர்மையாகச் செய்யவில்லை. அவற்றில் விழும் வாக்குகள் நல்ல பொறுப்புணர்ச்சி உள்ளவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் நல்ல ஆட்சி நடத்தவில்லை. ஏழைமனிதர்கள் வாழ்க்கையின் தரம் உயரவில்லை. உணவு, உடை, உறையுள் என்னும் அவர்களுடைய எளிய கனவுகள் நிறைவேறவே இல்லை. அப்பெட்டிகள் துருப்பிடித்து தெருவில் எரியப்பட்டாலாவது, அவற்றைப் பொறுக்கி விற்பதால் கிடைக்கும் விலையில் ஒருவேளைச் சோறாவது அவர்கள் நிம்மதியாக உண்ண இயலும். அதுதான் அவனை அப்படி நினைக்கத் தூண்டியிருக்கும்.

’முலைநரம்புகள்’ குறுநாவலும் அடித்தட்டு மனிதனொருவனின் வாழ்க்கையை முன்வைக்கிறது. தற்கொலைக்கு முயற்சி செய்யும் ஒருவனை இக்கதை காட்டுகிறது. குழந்தைப்பருவத்திலேயே அவன் தன் தந்தையைப் பறிகொடுத்துவிடுகிறான். பிறகு தாயையும் பறிகொடுத்துவிடுகிறான். வறுமையிலேயே வாடினாலும் எப்படியோ வளர்ந்து ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்கிறான். அவளும் ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுத்துவிட்டு, சரியான உணவோ மருத்துவவசதியோ இல்லாமல் இறந்துபோகிறாள். குழந்தையின் பசிக்கு பால் கூட வாங்கித் தர முடியாத அவன் மனத்தைக் கல்லாக்கிக்கொண்டு குழந்தையையே கொன்றுவிடுகிறான். குழந்தைக்கொலையை அறிந்த காவல்துறை அவனைக் கைது செய்கிறது. இந்தச் சமூக அமைப்பில் ஏழைகள் ஊட்டமான முலைநரம்புகள் அல்ல, ரத்தஓட்டமே இல்லாத தளர்ந்துபோன முலைநரம்புகள்.

பெரும்பாலான குறுநாவல்கள் வறுமையையும் கண்ணீரையும் முன்வைக்கின்றன. புறா, அசுர சங்கீதம் போன்ற மாறுபட்ட களங்களைக் கொண்ட குறுநாவல்கலும் இத்தொகுப்பில் உள்ளன. இரண்டு வெவ்வேறு தரப்புகளின் காட்சிகளை மாற்றிமாற்றிக் காட்டுவதன்வழியாக பின்னப்பட்ட கதை ‘அசுர சங்கீதம்’. ‘இந்த நோட்டீஸ் கிடைக்கப்பற்றவர்கள் பெருமாளின் அருளை அடைய, இதை அச்சிட்டு நூறு பேருக்கு அனுப்பிவைக்கவேண்டும்’ என்று எழுதப்பட்ட நோட்டீஸை தற்செயலாகப் பார்க்கநேர்ந்த அரசு அதிகாரி ஒருவர், அதை தனக்கிடப்பட்ட கட்டளையாகவே எண்ணி யாருக்கும் தெரியாதபடி அந்தக் கட்டளையை நிறைவேற்றுகிறார். அதே செய்தியைக் கேள்விப்படும் அவருடைய பால்காரன் அதைப் பொருட்படுத்தவே இல்லை. அதற்குமாறாக, பேச்சுப்போக்கில் ‘மனுஷங்களோட தெய்வம் மனுஷங்கதான் சாமி’ என்று சொல்லிவிட்டுச் செல்கிறான். ஓர் ஆணி குத்தி, அவன் மருத்துவமனைக்குச் செல்லும்படி நேர்கிறது. அவன் மாடு இறந்துபோகிறது. அவன் மனைவியை நோய் தாக்குகிறது. இவை அனைத்தும் நிகழ அவன் கடவுளின் இருப்பை நிந்தித்ததே காரணம் என்று எண்ணுகிறார் அவர். அவருக்கு பதவி உயர்வு கிடைக்கிறது. இடமாற்றல் கிடைக்கிறது. பிள்ளைகள் தேர்வை நல்லபடி எழுதுகிறார்கள். இவை அனைத்தும் கடவுளின் இருப்பை மதித்து நோட்டீஸ் அடித்துப் பரப்பியதே காரணம் என்றும் எண்ணுகிறார். இருவருமே அவரவர் எண்ணத்தில் உறுதியாக இருக்கிறார்கள். இறுதிப்புள்ளி வரை அது மாற்றமே இல்லாமல் நீடிக்கிறது. அந்த முரணைத் தக்கவைத்தபடியே இரண்டு தரப்புகளும் நட்போடு நீடிக்கின்றன. இந்தக் கலையமைதி கதைக்கு ஒரு பொலிவை உருவாக்கிறது.

நிர்மால்யாவின் முயற்சியால் மொழியாக்கம் பெற்றிருக்கும் இந்தப் படைப்புகளை, கலைவெற்றி கூடிய முற்போக்குக்கதைகளுக்கான நல்ல முன்மாதிரிகள் என்றே சொல்லவேண்டும்.

 

(சிவப்புச் சின்னங்கள். மலையாளக் குறுநாவல்கள். எம்.சுகுமாரன். தமிழாக்கம்- நிர்மால்யா. சாகித்திய அகாதெமி. விலை. ரூ.180.)

அவர்கள் யாரும் உன்னுடைய கணவன் இல்லை. – ரேமாண்ட் கார்வார் – தமிழில் – க.மோகனரங்கன்

 images (5)

ஏல் ஓபா; விற்பனையாளனாக நிரந்தரமாக இல்லாமல் பல இடங்களுக்கு மாறிக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் அவனுடைய மனைவி டொhpன், நகாpன் கோடியிலிருந்த இருபத்தி நான்கு மணி நேர காபி ஷாப்க்கு பணியாளராக இரவு பணிக்கு சென்று கொண்டிருந்தாள். ஓhpரவு குடித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, எh;ல் காபிஷாப்க்கு சென்று ஏதாவது வாங்கி சாப்பிடலாம் என முடிவு செய்தான். டொhpன் பணிபுhpகிற இடத்தை காணவும், அங்கே காசின்றி எதையாவது சாப்பிட இயலுமா என்பதை தொpந்து கொள்ளவும் அவன் விரும்பினான். கடைக்குள் சென்று அமா;ந்தவன் உணவுப் பட்டியலைப் பாh;வையிட்டான்.

 

‘நீ இங்கே என்ன செய்து கொண்டிருக்க?” அவன் அங்கிருப்பதைக் கண்ட டொhpன் வினவினாள்.

அவள் எடுத்து வந்த ஒரு உணவுப் பட்டியலை சமையல்காராpடம் தந்தாள்.

 

‘உனக்கு சாப்பிட என்ன வேண்டும் எh;ல்? குழந்தைகள் நன்றாக இருக்கிறாh;கள்தானே?”

 

‘அவா;கள் நலமாக உள்ளாh;கள்” பதிலிறுத்த எh;ல் ‘எனக்கு காபியும், சான்ட்விச்சில் ஒன்றும் வேண்டும்” என்றான். பொhpன் அதைக் குறித்துக் கொண்டாள்.

 

‘வேற ஏதாவது கிடைக்குமா?” அவளிடம் கேட்டவன் கண்சிமிட்டினான்.

 

‘கிடையாது! எனக்கு பேச நேரமில்லை. நான் வேலையாக உள்ளேன்”

 

எh;ன் அவனுடைய காபியை பருகிவிட்டு சான்ட்விச்சுக்காகக் காத்திருந்தான். வியாபார தோரணையின் சூட் அணிந்திருந்த இரண்டு மனிதா;கள் கழுத்துப்பட்டி மற்றும் காலா;களைத் தளா;த்தி விட்டுக் கொண்டு அவன் அருகில் வந்து அமா;ந்தவா;கள் காபி கொண்டு வரப் பணித்தாh;கள். டொhpன் காபி பாத்திரத்தை கொண்டு சென்றதும், ஒருவன் மற்றவனிடம் கூறினாh;. ‘அவளோடு பின்புறத்தை பாh;! என்னால் நம்பவே முடியலை.” மற்றவன் சிhpத்துக் கொண்டே சொன்னான். ‘இன்னும் பெருசா பாh;த்திருக்கேன்”.

 

‘நான் சொல்ல வந்ததும் அதைத்தான். ஆனால் சில கோமாளிகளுக்கு கொடுத்திருந்தாதான் பிடிக்குது” முதலாமவன் சொன்னான்.

 

‘எனக்கு அப்படியில்லை” மற்றவன் பதிலிளித்தான்.

 

‘எனக்கும் கூட அவ்வாறில்லை” முதலாமவன் சொன்னான்.

 

‘அதைத்தான் நானும் சொல்லவந்தேன்” பொhpன் சான்ட்விச்சை எh;ன் முன்பாக கொண்டு வைத்தான். சான்ட்விச்சை சுற்றிலும் பிரன்ச் பிரைகளும், கீரையும் ஊறுகாய் முதலியவையும் இருந்தன.

 

‘வேறு ஏதாவது வேண்டுமா? ஒரு குவளை பால்?” அவள் வினவினாள். அவன் எதுவும் சொல்ல வில்லை. அவள் அங்கேயே நிற்க அவன் தலையசைத்தான்.

 

‘நான் இன்னும் கொஞ்சம் காபி கொண்டு வருகிறேன்” என்றாள். பாத்திரத்தோடு திரும்பி வந்தவள் அவனுக்கும் மற்ற இரண்டு பேருக்கும் காபி ஊற்றினாள். பிறகு அவள் ஒரு உணவுப் பண்டத்தை எடுத்துக் கொண்டு கொஞ்சம் ஐஸ்கிhPம் எடுக்கத் திரும்பினாள். அது வைக்கப்பட்டிருந்த பெட்டியை அடைந்து அதற்குள்ளாகக் குனிந்து கரண்டி மூலம் ஐஸ்கிhPமை அள்ளினாள். அவளுடைய வௌ;ளைக் குட்டைப் பாவாடை கால்களை உரசியபடி இடுப்பை நோக்கி மேலேற இடுப்புப் பட்டியானது இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் தென்பட்டது. தொடைகள் சுருக்கங்களுடன் வெளிறி சற்றே மயிரடா;ந்தும், நரம்புகள் சுருண்டு அசிங்கமாகவும் காட்சி தந்தது.

 

எh;லின் அருகிலிருந்த இருவரும் ஒருவரை ஒருவா; அh;த்தத்தோடு பாh;த்துக் கொண்டனா;. ஒருவன் புருவத்தை உயா;த்தினாhன். மற்றவன் இளித்தபடி ஐஸ்கிhPம் மீது சாக்லேட் அளவையை நிரப்பும் டொhpனை தனது கோப்பைக்கு மேலாக பாh;த்த வாபிருந்தான். அவள் கிhPம் நிரம்பிய வேளையை அசைக்க துவங்குகையின், தனது உணவை அப்படியே வைத்துவிட்டு எழுந்த எh;ல் கதவை நோக்கி நடந்தான். அவள் தன் பெயரைத் சொல்லி அழைப்பதைக் கேட்டான் என்றாலும் நிற்காமல் போய்க் கொண்டிருந்தான்.

 

குழந்தைகள் பத்திரமாக இருக்கிறாh;களா என்று பாh;த்துவிட்டு அடுத்த படுக்கையறைக்கு சென்று தன் உடைகளைக் களைந்தான். போh;வையை இழுத்து மூடிக் கொண்டு கண்களை மூடியவன் யோசனையின் ஆழ்ந்தான். அந்த அவஸ்தை அவன் தலையில் ஆரம்பித்து வயிறு மற்றும் கால்களுக்கும் இறங்கியது. கண்களைத் திறந்தபடியே தலையணையில் இன்னும் பிண்ணுமாக புரண்டு கொண்டிருந்தான். பிறகு ஒரு பக்கமாகப் புரண்டு படுத்தவன் தூக்கத்தில் மூழ்கிப் போனான்.

 

காலையில், குழந்தைகளை பள்ளிக்கு அனுப்பிவிட்டு, படுக்கையறைக்குள் நுழைந்த டொhpன் திரைச்சீலையை உயா;த்தினாள். எh;ல் முன்பே விழித்து விட்டிருந்தான்.

 

‘உன்னை நீயே கண்ணாடியில் பாh;த்துக் கொள்” அவன் சொன்னான்.

 

‘நீ என்ன சொல்றே?”

 

‘சும்மா உன்னை நீயே கண்ணாடியிலே பாh;” அதவன் பதிலளித்தான்.

 

‘நான் எதைப் பாh;க்க வேண்டும்” கேட்டவன் ஒப்பனை மேசையின் மேலிருந்த கண்ணாடியில் பாh;த்தபடி தனது தோளில் படிந்திருந்த கூந்தலை தள்ளி விட்டான்.

 

‘நல்லது” அவன் சொன்னான்.

 

‘என்ன நல்லது?”

 

‘நான் எதையும் விளக்க விரும்பலை. ஆனால் எடைகுறைப்பு பற்றி நீ யோசிக்கறது நல்லதுன்னு எனக்குப் படுகிறது. நான் இதை தீவிரமாக எடுத்துக்கிட்டு சொல்றேன். நீ சில சில பவுண்டுகள் எடையைக் குறைக்கனும். தப்பா எடுத்துக்காதே”.

 

‘என்ன பேசறே நீ?” அவள் கேட்டாள்.

 

‘அதேதான். நீ சில பவுண்டுகள் எடையைக் குறைக்க வேண்டும். எப்படியாவது”.

 

‘இதுக்கு முன்னால நீ இது மாதிhp எதுவும் சொன்னதில்லை” சொன்னவள் தனது இரவு ஆடையை இடுப்புக்கு மேலாக உயா;த்தி கண்ணாடியில் தொpயும் தன் வயிற்றுப் பகுதியை நோக்கினாள்.

 

‘இது ஒரு பிரச்சனையாக இதுக்கு முன்னால தோணியதில்லை” சொல்ல வருவதை சாpயாக சொல்ல முயன்றான். இரவு உடை இடுப்பிலேயே இன்னும் சுற்றிக் கிடக்க, டொhpன் தன் முதுகை கண்ணாடிப் பக்கமாகத் திருப்பியவள் தோள் வழியாக எட்டிப் பாh;த்தாள். ஒரு புற பிருஷ்டத்தை கையால் தூக்கிப் பாh;த்துவிட்டு கீழே விட்டாள்.

 

எh;ல் கண்களை மூடிக் கொண்டான் ‘எனக்கு ஒரு மாதிhpயா இருக்கு” என்றான்.

 

‘நான் எடையை குறைக்க வேண்டும் என்பதை உணா;கிறேன். ஆனால் அது கடினமா இருக்கும்” என்றாள்.

 

‘நீ சொல்வது சாpதான். அது அவ்வளவு எளிதா இருக்காது ஆனால் நான் உனக்கு உதவுவேன்”.

 

‘நீ சொல்வது சாpயாக இருக்கலாம்” சொன்னவள் இரவு உடையை கீழே விட்டாள். அவனை ஏறிட்டு நோக்கியவள் பிறகு இரவு உடையை களைந்தாள்.

 

அவா;கள் உணவைப் பற்றி பேசினாh;கள். புரத உணவு, காய்கறிகளால் மட்டுமான உணவு, திராட்சை ரசம் பற்றியெல்லாம் பேசினாh;கள். ஆனால் புரதம் நிறைந்தது எனக் கூறப்படும் இறைச்சித் துண்டுகளை வாங்குமளவிற்கு அவா;களிடம் பணம் கிடையாது. முழுவதும் காய்கறிகளாலானவற்றைப் பற்றி டொhpன் அக்கறைப் படவில்லை என்றான். மேலும் அவன் அந்த அளவுக்கு திராட்சை ரசத்தை விரும்பிக் குடிப்பவனும் கிடையாது அவனுக்கு எப்படி அதை செய்து முடிபப்து என்று தொpயவில்லை.

 

‘சாp அதை மறந்துவிடு” என்றான்.

 

‘இல்லை. நீ சொன்னது சாpதான் நான் ஏதாவது செய்யறேன்”.

 

‘உடற்பயிற்சிகள் செய்தால் என்ன?” அவன் கேட்டான்.

 

‘தேவைப்படும் உடற்பயிற்சிகள் அனைத்துமே அங்கே வேலை செய்யும் போதே எனக்கு கிடைத்துவிடுகிறது”.

 

‘கொஞ்ச நாளைக்கு சாப்பாட்டைக் குறை”

 

‘சாp நான் முயற்சி செய்கிறேன். நீ என்னை சம்மதிக்க வச்சுட்டே. கொஞ்ச நாளைக்கு சாப்பாட்டை குறைச்சு பாh;க்கறேன்”.

 

‘நான் ஒரு பிடிவாதக்காரன்” எh;ல் சொன்னான்.

 

அவா;களுடைய வங்கிக் கணக்கிலிருந்த இருப்புத் தொகையை கணக்கிட்ட எh;ல், தள்ளுபடி அங்காடிக்குச் சென்று ஒரு சிறிய எடைமானியை வாங்கினான். வாங்கும் போது விற்பனைப் பெண்ணை அதன் மேல் நிற்க வைத்துப் பாh;த்தான்.

 

வீட்டின் டொhpனை உடைகளை களைந்துவிட்டு அதன்மீது நிற்கச் செய்தான். அந்த நரம்புகளை பாh;த்தபோது அவன் முகத்தை சுளித்தான். அவன் தன் விரால், அவள் தொடை வரையிலும் ஏறியிருந்த நரம்பை வருடினான்.

 

‘என்ன செய்யற?”

 

‘ஒண்ணுமில்லை”

 

எடை இயந்திரத்தை பாh;த்து அளவை ஒரு துண்டுக் காகிதத்தில் குறித்துக் கொண்டான்.

 

‘நல்லது. போதும்” என்றான். அடுத்த நாள் பிற்பகலின் பெரும்பகுதி அவனுக்கு ஒரு நோ;முகத் தோ;வில் கழிந்தது. பண்டகசாலையில் இருந்த குழாய் இணைப்புகளை சுற்றி காட்டி அந்த பருமானான முதலாளி எh;லுக்கு பயணம் செய்ய தடை ஏதுமுண்டா என வினவினாh;.

 

‘நிச்சயமாக எந்த தடையுமில்லை” எh;ல் பதிலிறுத்தான். அந்த மனிதா; சாpயென தலையசைக்க எh;ல் புன்னகைத்தான்.

 

அவன் வீட்டுக் கதவை திறக்குமுன் தொலைக்காட்சி சப்தம் கேட்டது. அவன் கூடத்தை கடந்து போவதை குழந்தைகள் கவனிக்கவே இல்லை. சமையலறையில், சவலைக்குhpய சீருடையை அணிந்து இருந்த டொhpன் முட்டை பொpயலையும், உப்பிட்ட பன்றி இறைச்சியையும் தின்று கொண்டிருந்தான்.

 

‘நீ என்ன செஞ்சுகிட்டிருக்க?” எh;ல் கேட்டான். கன்னங்கள் உப்பியிருக்க, உணவை மென்றவள் பிறகு எல்லாவற்றையும் கைதுடைக்கும் துணியில் துப்பினாள்.

 

‘என்னால் கட்டுபடுத்திக் கொள்ள முடியவில்லை”.

 

‘தூ! போ போய் தின்னு போ” கத்திய எh;ல் படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்து கதவை சாத்திவிட்டு படுக்கையில் சாய்ந்தான். தொலைக்காட்சிப் பெட்டியின் சப்தம் இன்னுமு; கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. கையை தலைக்குப்பின்னால் வைத்துக் கொண்டு கரையை வெறித்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் கதவை திறந்து வந்தாள்.

 

‘நான் மறுபடியும் முயலப் போகிறேன்” என்றாள்.

 

‘சாp”

 

இருதினங்களுக்குப்பிறகு அவன் அவனை குளியலறைக்கு அழைத்தான்.

 

‘பாh;”

 

அவன் எடைமானியை நோக்கினான். மேசை இழுப்பறையை திறந்து ஒரு துண்டுக் காகிதத்தை எடுத்தான். அவன் புக்ககைத்தவாறு இருக்க, திரும்பவும் எடைமானி அளவை நோக்கினான்.

 

‘முக்கால் பவுண்டு குறைந்திருக்கிறது” சொன்னவன் அவளது இடுப்பை தட்டினான். ‘பரவாயில்லை”.

 

அவன் விளம்பரங்களைப் படித்தான். வேலைவாய்ப்பஜ அலுவலகங்களுக்கு சென்று வந்தான். மூன்று அல்லது நான்கு தினங்களுக்கொருமுறை ஏதேனும் ஒரு இடத்திற்கு நோ;காணலுக்கு சென்று வந்தான். இரவில் பணியிடத்தின் டொhpனுக்கு அன்பளிப்பாக வழங்கப்பட்ட தொகையை எண்ணி வைத்தான். கசங்கிய டாலா; நோட்டுகளை நீவி மேசை மீது அடுக்குபவன், சில்லறை நாணயங்களை வகைபடுத்தி குவியலாக ஒவ்வொன்றும் ஒரு டாலா; மதிப்புடையதாகப் பிhpத்து வைத்தான். தினமும் அவனை எடை மானியின் மீது நிறுத்துவான். இரண்டு வாரத்தில் அவள் மூன்றரை பவுண்டுகள் எடை குறைந்திருந்தாள்.

 

‘நான் குறைத்து விடுவேன். நான் முழுவதும் பட்டினி கிடக்கிறேன். பிறகு வேலை செய்கையில் கொஞ்சம் கொறிக்கிறேன்அது கூடுதலாக பலனளிக்கிறது.”

 

ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு அவள் ஐந்து பவுண்டுகள் எடை குறைந்திருந்தாள். அடுத்த வாரம் ஒன்பதரை பவுண்டுகள். அவளுடைய ஆடைகள் தொள தொளவென ஆகிவிட்டன. வீட்டு வாடகைக்கு வைத்திருந்த பணத்தை எடுத்து புதிய சீருடை வாங்கும்படியாயிற்று.

 

‘வேலை செய்யற இடத்தில மத்தவங்க ஒரு மாதிhpப் பேசறாங்க”.

 

‘என்ன பேசறாங்க?” எh;ல் கேட்டான்.

 

‘ஏதோ ஒரு காரணத்தால நான் ரொம்ப வெளிறப் போய்விட்டதாக நான் பாh;க்கறதுக்கு என்னை மாதிhpயே இல்லையாம். அவங்களெல்லாம் நான் ரொம்ப எடை குறைஞ்சிட்டதா வருத்தப்படறாங்க”.

 

‘எடை குறையறதுல என்ன தப்பு? அவங்க சொல்லறத எல்லாம ;காதுல போட்டுக்காத. அவங்கிட்ட அவங்க வேலையை மட்டும் பாh;க்க சொல்லு. அவங்க யாரும் உன் புருஷன் இல்லை. நீ அவங்களோடு வாழப் போறதில்லை”.

 

‘நான் அவங்களோட வேலை பாh;க்கணும்” டோhpன் சொன்னாள்.

 

‘சாpதான். ஆனால் அவங்க யாரும் உன்னோட கணவன் இல்லை” எh;ல் பதிலிறுத்தான்.

 

ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும் அவன் குளியளறைக்கு அவளைப் பின் தொடா;ந்து சென்று, அவள் எடைமானி மீது ஏறி நிற்கும் வரை காத்திருப்பான். கையில் ஒரு துண்டுக் காகிதத்தையும், பென்சிலையும் வைத்துக் கொண்டு மண்டியிட்டு அமா;வான். அந்தக் காகிதம் முழுவதும் தேதிகள், கிழமைகள், எண்கள் நிரம்பி இருக்கும் எடைமானி காட்டும் எண்ணை பழத்துவிட்டு காகிதத்திலுள்ளவற்றோடு ஒப்பிட்டு திருப்தியோடு தலையசைப்பான். அல்லது உதட்டை இறுகக் கடித்துக் கொள்வான்.

டொhpன் இப்போது பெரும்பாலான நேரங்களை படுக்கையிலேயே கழித்தான். குழந்தைகள் பள்ளிக்கு புறப்பட்டுச் சென்றவுடன் அவள் மீண்டும் படுக்கைக்கு திரும்புவாள. வேலைக்கு செல்லுமுன் பிற்பகலிலும் சிறிது ஓய்வெடுப்பாள். எh;ல் அவளை உறங்க விட்டுவிட்டு வீட்டு வேலைகள் செய்வது, தொலைக்காட்சி பாh;ப்பது என இருந்தான். வீட்டுக்குத் தேவையான எல்லாப் பொருட்களையும் அவனே வாங்கி வந்தான். அவ்வப்போது ஏதேனும் நோ;காணலுக்மே சென்று வந்தான்.

 

ஒரு நாள் இரவு குழந்தைகளை படுக்கச் செய்து விட்டு தொலைக்காட்சியை அணைத்தவன் வெளியே சென்று கொஞ்சம் குடித்துவிட்டு வரலாம் எனத் தீh;மானித்தான். மதுபானசாலை மூடப்பட்டவுடன் அவன் காபி ஷாப்புக்கு சென்றான்.

 

அவன் ஆh;டா; செய்வதற்கு அதிகநேரம் எடுத்துக் கொண்டான். கடைக்குள்ளாக அவன் அங்குமிங்குமாக நடந்து கொண்டிருப்பதை பாh;த்துக் கொண்டேயிருந்தான். கடைசியாக பாலாடைக் கட்டியடங்கிய பா;கருக்கு பணித்தான். அவள் அதை சமையலாpடம் தொpவித்து விட்டு வேறு ஒருவாpடம் சென்று காத்திருந்தான்.

 

வேறொரு பணிப்பெண் காபி பாத்திரத்துடன் வந்து எh;லின் கோப்பையை நிரப்பிச் சென்றான்.

 

‘யாh; அது உன் தோழியா?” தன் மனைவியைக் காட்டி கேட்டான்.

 

‘அவள் பெயா; டொhpன்” பணிப்பெண் கூறினாள்.

 

‘நான் முன்பு இங்கு வந்திருந்தபோது பாh;ததைவிட இப்போது அவளிடம் நிறைய வித்தியாசம் தொpகிறது”.

 

‘எனக்கு தொpயாது” என்றாள்

 

அவன் பா;கரை தின்று முடித்துவிட்டு காபியை குடித்தான். வாடிக்கையாளா;கள் கடைக்கு வரவும் போகவுமாக இருந்தாh;கள்.

 

டொhpன் கடைக்கு வந்த பெரும்பாலான வாடிக்கையாளா;களிடம் ஆh;டா; எடுத்தான். அவ்வப்போது அந்த வேறொரு பணிப்பெண்ணும் அவளுடன் ஆh;டா; எடுக்க வந்தாள். எh;ல் தன் மனைவியை கவனமாக விற்று நோக்கியவாறு இருந்தான். இருமுறை கழிப்பறைக்குச் செல்ல தன் இடத்தைவிட்டு எழுந்து போனான். ஒவ்வொரு முறையும் தான் ஏதோ ஒன்றைக் கேட்க தவறிவிட்டோம் என எண்ணிக் கொண்டான். இரண்டாவது முறை அவன் திரும்பி வந்தபோது அவனது கோப்பை எடுத்துச் செல்லப் பட்டுவிட்டிருந்தது. அவன் இடத்தில் வேறு யாரோ அமா;ந்திருந்தாh;கள். அவன் கடையின் விற்பனை மேசைக்கருகில் ஒரு மூலையில், கோடு போட்ட சட்டை அணிந்திருந்த முதியவாpன் பக்கத்தில் ஸ்டூலில் அமா;ந்தான்.

 

‘உனக்கு என்ன வேண்டும்?” எh;லை திரும்பக் கண்டதும் டொhpன் கேட்டாள் ‘வீட்டுக்குப் போகலையா?”

 

‘எனக்கு கொஞ்சம் காபி கொடு”

 

எh;னுக்கு அருகிலிருந்தவா; ஒரு செய்திதாளைப் படித்துக் கொண்டிருந்தாh;. அவா; எh;லின் கோப்பையில் டொhpன் காபி நிரப்புவதை ஏறெடுத்துப் பாh;த்தாh;. அவள் நடந்து செல்லும் வரை ஜாடையாக நோக்கியவா; பிறகு தன் செய்தித்தாளில் மூழ்கிவிட்டாh;.

 

எh;ல் தன் காபியை பருகியபடி அம்மனிதா; ஏதாவது சொல்வாh; என்று காத்திருந்தான். அவன் தன் கடைவிழியால் அம்மனிதரை நோக்கியவாறு இருந்தான். அவா; தனது உணவை முடித்துக் கொண்டு தட்டை ஒரு புறமாகத் தள்ளி வைத்தாh;. சிகரெட் ஒன்றை எடுத்துப் பற்ற வைத்துக் கொண்டு தன் முன் இருந்த செய்தித்தாளை மடித்துப் பிடித்தப்படி படிக்கத் தொடங்கினாh;.

 

டொhpன் வந்து எச்சில் தட்டை அகற்றி விட்டு அம்மனிதாpன் கோப்பையில் காபியை நிரப்பினான்.

 

‘அந்தப் பெண்ணைப் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீh;கள்?” எh;ல் அந்த மனிதாpடம் விற்பனை மேசையை நோக்கி செல்லும் டொhpனை சுட்டிக்காட்டி கேட்டான்.

 

“அவளிடம் விஷேசமாக ஏதோ இருப்பதாக உங்களுக்கு தோன்றவில்லையா?”

 

அம்மனிதா; ஏறிட்டுப் பாh;த்தாh;. முதலில் டொhpனையும் பிறகு எh;லையும் பாh;த்தவா; பிறகு தனது செய்தித்தாளில் மூழ்கி விட்டாh;.

 

‘நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்க. நான் உங்களைத்தான் கேட்கிறேன். சொல்லுங்க, அது பாh;க்கறதுக்கு நல்லா இருக்கா இல்லையா?” எh;ல் கேட்டான்.

 

அம்மனிதா; செய்தித்தாளை ஓசையெழ மூடினாh;. டொhpன் திரும்பவும் விற்பனை மேசையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கியதும், எh;ல் அந்த மனிதாpன் தோளைத் தட்டிக் கூறினான். ‘நான் உங்களுக்கு ஒரு விஷயம் சொல்றேன். கவனமா கேளுங்க. அவனுடைய பிருஷ்டத்தை பாருங்க. இப்போ இதையும் கவனிங்க” என்றவன் ‘எனக்கு ஒரு சாக்லேட் பானம் கிடைக்குமா?” டொhpனிடம் கேட்டான்.

 

அவன் முன்னால் வந்து நின்றவள் பெருமூச்செறிந்தாள். பிறகு திரும்பி ஒரு உணவுப் பதாh;த்தத்தையும், ஐஸ்கிhPம் அள்ளும் கரண்டியையும் எடுத்தாள். குளிh; பாதனப் பெட்டியின் மீது சாய்ந்து குனிந்தவள் அடியிலிருந்த ஐஸ்கிhPமை கரண்டியால் வழித்தான். டொhpனின் குட்டைப் பாவாடை அவளுடை தொடைக்கு மேல் உயா;வதை காண்பித்து எh;ல் அம்மனிதரை நோக்கி கண்சிமிட்டினான். ஆனால் அம்மனிதாpன் பாh;வை மற்றொரு பணிப்பெண்னின் பாh;வையை சந்தித்தது. பிறகவா; செய்தித்தாளை சுருட்டி கக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டு தன் ஜேப்பிக்குள் கையை நுழைத்தாh;.

 

அந்த மற்றொரு பணிப்பெண் நேராக டொhpனிடம் சென்றாள் ‘யாh; அந்த ஆசாமி?”

 

‘யாh;?” கையிலிருந்த ஐஸ்கிhPமோடு சுற்றிலும் பாh;த்தபடி டொhpன் வினவினாள்.

 

‘அவன்தான்”. அந்தப் பணிப்பெண் எh;ல் பக்கமாக காட்டி கேட்டாள் ‘யாh; அந்த கோமாளி?”

 

எh;ல் சிhpத்தான். சிhpத்தபடியே இருந்தான். முகம் கோணிக் கொண்டுவிடும் என்று தோன்றும் வரையில் சிhpத்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் அந்த மற்றொரு பணிப்பெண் அவளைக் கூh;ந்து பாh;த்தாள். டொhpன் மெதுவாக தலையசைத்தாள். தனது கோப்பைக்கருகில் பணத்தை வைத்துவிட்டு எழுந்து நின்ற அந்த மனிதரும் கூட பதிலை கேட்பதற்காக காத்திருந்தாh;. அவா;கள் அனைவரும் எh;லை வெறித்துப் பாh;த்துக் கொண்டிருந்தாh;கள்.

 

தோள்களை குலுக்கிய டொhpன் இறுதியாகச் சொன்னாள். ‘அவா; ஒரு விற்பனையாளா;. என் கணவா;” அவன் முன்னால் மீதமிருந்த சாக்லேட் பானத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அவனுக்குhpய தொகையைக் கூட்டிப் போடச் சென்றாள்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ஜுரம் – ரேமாண்ட் கார்வார் – தமிழில் – ஈரோடு விஜயராகவன்

images (7)

 

 

 

 

 

 

 

ஜுரம்

காh;லைல் சிக்கலுற்று இருந்தான். ஜீன் மாத ஆரம்பத்தி;ல் அவனது மனைவி பிரிந்து சென்றதிலிருந்து, கோடை காலம் முழவதும் அவன் சிக்கலில் தான் இருந்தான். ஆனால் அவன் உயர் நிலைப் பள்ளிக்கூடத்தில் வகுப்பிற்கு பாடம் எடுக்க செல்லாத வரை அவனுக்கு குழந்தைகளை கவனித்து கொள்ள ஆயா தேவைப் படவில்லை. அவனே தனது குழந்தைகளை ஆயா போல் கவனித்துக் கொண்டான். அல்லும் பகலும் அவன் தனது குழந்தைகளின் தேவைகளை நிறைவேற்றி வந்தான். அவர்களது தாயார் வெகுதுதூர பிரயாணம் ஒன்றிற்கு சென்றுள்ளதாக குழந்தைகளிடம் சொல்லியிருந்தான்.

டெப்பி, அவன் வேலைக்கு சேர்ந்த முதல் ஆயா, ஒரு குண்டு பெண், பத்தொண்பது வயதானவள், தான் ஒரு பொpய குடும்பத்திலிருந்து வருவதாகவும், குழந்தைகள் தன்னை விரும்புவார்கள் எனவும் சொன்னாள். தன்னை சிபாரிசு செய்யும் ஒரிரண்டு பெயர;களையும் நோட்டு புத்தகத்தின் தாளில் பென்சிலால் எழதி கொடுத்தாள். கார்லைல் பெயர;களை படித்துவிட்டு காகிதத்தை மடித்து தனது சட்டை பையில் வைத்துக் கொண்டான். அவளிடம் தனக்கு மறுநாள் ஒரு சந்திப்பு கூட்டத்தில் கலந்து கொள்ள வேண்டியிருந்ததால், நாளை முதல் வேலைக்கு வரச் சொன்னான். அவர் அதற்கு ‘சரி” என்றாள்.

அவன் தனது மனைவியின் வாழ்;க்கை, புதிய பரிமாணத்தை நோக்கி செல்கிறது என புரிந்து கொண்டான். காh;லைல் அவனது வகுப்பு மாணவர்களின் தகுதி சான்றிதழ்களை குறித்து கொண்டிருந்த போது எய்லீன் அவனை விட்டு சென்றாள். தனக்கான புதிய வாழ்க்கையை தெற்கு கலிபோர்னியாவிற்கு சென்று தொடங்கப் போவதாக சொன்னாள்.

அவள் ரிச்சர்;ட் ஹீபஸ்;சுடன் சென்று விட்டாள். அவன் கார்லைலுடன் உயர் நிலைப் பள்ளியில் ஒன்றாக படித்தவன் தான!. ஹீப்ஸ் நாடக ஆசிரியராகவும், கண்ணாடி கிளாஸ் ஊதி தயாரிப்பதை சொல்லிக் கொடுக்கும் மேற்பார்வையாளராகவும் இருந்தான். பள்ளிக் காலத்தில் வகுப்புகளை உரிய காலத்தில் தேர்ச்சி பெற்றும் வந்தான் தற்போது அவனது உடைமைகளை எடுத்துக் கொண்டு, நகரத்தை விட்டு எய்லீனுடன் அவசரமாக வெளியேறியிருந்தான். தற்போது, நீண்ட, வலிமிகுந்த கோடைக்காலம் கிட்டத்தட்ட முடியப் போகிறது. அவனது வகுப்புகளும் தொடங்கப் போகின்றன. முடிவாக கார்லைல் தனது கவனத்தை ஆயாவை வேலைக்கமர்த்துவது சம்மந்தமாக செலுத்தினான். அவனது முதல் முயற்சிகள் வெற்றிகரமாக இல்லை. யாரையாவது வேலைக்கமர்த்த வேண்டும் என்கின்ற பரிதவிப்பின் காரணமாக எவராக இருந்தாலும் பரவாயில்லை என்பதால் அவன் டெப்பியை பணியமர்த்தினான்.

ஆரம்பத்தில், தனது அழைப்பை ஏற்று அந்த பெண் வேலைக்கு வந்ததற்கு நன்றியுடையவனாக இருந்தான். ஒரு உறவினரிடம் ஒப்படைப்பது போல் அவன் தனது வீட்டையும் குழந்தைகளையும் அவளிடம் அளித்திருந்தான். அதற்காக அவன் தன்னைத் தானே நொந்துகொள்ள வேண்டுமே தவிர வேறு யாரையும் குற்றம் சொல்லி பயனில்லை. தனது அக்கரையின்மையினால் தான் இப்படி நேர்ந்தது என்ற முடிவிற்கும் வந்தான். முதல் வாரத்தில் ஒரு நாள் பள்ளியிலிருந்து சற்று முன்பாகவே வீட்டற்கு வந்தவன் காரை நிறுத்தும் போது, பக்கத்தில் ஒரு பெரிய கம்பளி சட்டை தொங்கிக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தான். அவன் திகைப்படையத்தக்க வகையில் அவனது குழந்தைகள் வீட்டுமுகப்பில் அழக்கான உடையுடன் அவர்களது கைகளையே முழுதாக கடித்துவிடக் கூடிய அளவு பெரிதான ஒரு நாயுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர்.

அவனது மகன், கீத் , விக்கல் எடுத்தபடி அழுது கொண்டிருந்தான். அவனது மகள் சாரா அவன் காரைவிட்டு இறங்குவதைப் பார;த்தவுடன் அழத் தொடங்கினாள். அவர்கள் இருவரும் புல்லின் மேல் அமர்ந்திருக்க அந்த நாய் அவர;களது கைகளையும் முகத்தையும் நக்கி கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. கார்லைல் குழந்தைகளைப் நோக்கி நடந்தபோது அந்த நாய் அவனைப் பார்த்து உறுமிவிட்டு சற்று பின் தள்ளி நின்று கொண்டது. முதலில் கீத்தையும் பின்பு சாரவையும் தூக்கி கொண்டான். கைக்கு ஒரு குழந்தையாக இருவரையும் தூக்கி கொண்டு வீட்டுக்குள் புகுந்தான். வீட்டினுள் இசைத்தட்டு ஒலிக்கும் கருவி முன்புற கண்ணாட அதிரும் அளவுக்கு உச்ச பட்ச ஒலியில் வைக்கப்பட்டிருந்தது.

வரவேற்பறையில், காபி மேசையைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்த மூன்று பதின்பருவ இளைஞர்கள் துள்ளி எழுந்தனர். மேசையின் மேல் பீர் பாட்டில்கள் வைக்கப்பட்டிருக்க, சாம்பல் கிண்ணத்தில் சிகரெட்டுகள் புகைந்தபடியிருந்தன. ஸ்டீரியோவில் ராட் ஸ்பீவர்ட் அலறியபடியிருந்தான். குண்டு பெண் டெப்பி,; சோபாவில் மற்றொரு பதின் பருவ வாலிபனோடு உட்கார்ந்திருந்தாள். உள்ளே நுழையும் கார்லைலை ஒரு ஊமைத்தனமான அவநம்பிக்கையோடு அவள் வெறித்தாள். குண்டுப் பெண்ணின் மேலாடை அவிழ்ந்திருந்தது. கால்களை உட்புறமாக மடக்கி அமர்ந்திருந்தாள். அவள் புகைத்துக் கொண்டுமிருந்தாள். வரவேற்பறை இசையாலும் புகையாலும் நிரம்பியிருந்தது.

குண்டு பெண்ணும் அவளது நண்பனும் அவசரமாக சோபாவிலிருந்து எழுந்து நின்றனர்.

‘மிஸ்டர; கார்லைல் அவர்களே ஒரு நிமிடம் பொறுங்கள நான் விளக்கமாக சொல்கிறேன்;” என்றாள் டெப்பி.

‘ஒரு விளக்கமும் வேண்டாம் “ என்றான் கார்லைல்.

‘நான் துரத்துவதற்கு முன்னால் எல்லோரும் இங்கிருந்து தொலைந்து போங்கள்” என்றபடியே தன் குழந்தைகளை இறுக்கி அணைத்து கொண்டான்.

தனது மேலாடையின் பொத்தான்களை போட்டுக் கொண்டே ‘நீங்கள் எனக்கு நான்கு நாட்களுக்கான சம்பளம் தரவேண்டியுள்ளது” என்றாள் குண்டு பெண். அவளது விரலிடுக்குகளில் இன்னும் சிகரெட் புகைந்த படியிருந்தது. அவன் பொத்தான்களைப் போட முயன்றபோது சாம்பல் விழுந்தபடியிருந்தது. ‘இன்றைய சம்பளத்தை கூட விட்டுவிடுங்கள், திரு. கார்லைல் அவர்களே, நீங்கள் நினைப்பது போல் ஒன்றுமில்லை, இவர்கள் இந்த இசைத்தட்டை கேட்கவே வந்தார்கள்”.

‘எனக்கு புரிகிறது டெப்பி” என்றான். ஆவன் தனது குழந்தைகளை விரிப்பின் மேல் இறக்கிவிட்டான். அவர;கள் அவனது காலருகே இருந்துகொண்டு மற்றவர்களைப் பார்த்தனர். டெப்பி குழந்தைகளை புதியதாக பார்ப்பதைப் போல் பார்த்துவிட்டு தன் தலையை மெதுவாக அசைத்துக் கொண்டான். ‘கர்மம்புடிச்சவர்ளே வெளியே போங்க” என்றான் கார்லைல் ‘இப்பவே எல்லோரும் தொலையுங்க”.

முந்திச்சென்று அவன் முன் வாசல் கதவைத்திறந்தான். இளைஞர;கள் ஏதோ அவசரத்தில் இல்லாததுப் போல் காட்டிக் கொண்டார்கள் தங்களது பீர் பாட்டில்களை எடுத்து கொண்டு மெதுவாக முன் வாசலுக்கு வந்தனர். ராட் ஸ்டீவர்ட்டின் இசைத்தட்டு இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. அவர்களில் ஒரு பையன் சொன்னான்.

‘அது எனது இசைத்தட்டு”
‘எடுத்துக் கொள்” என்றபடி கார்லைல் பையனை நோக்கி நகர்ந்து பின் நின்றான்.

‘என்னை தொடவேண்டாம் சரியா? தொடவே வேண்டாம்” என்றார் பையன்.

கிராமபோன் ஒலிப்பெட்டியின் அருகில் சென்று அது ஓடிக் கொண்டிருக்கும் போதே, கைப்பிடியை தூக்கிவிட்டு தனது இசைத்தட்டை எடுத்துக் கொண்டான்.

கார்லைலின் கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. ‘அந்த கார் இன்னும் ஒரு நிமிடத்தில், – ஒரு நிமிடத்தில்-இங்கிருந்து போக வில்லை என்றால் நான் போலீசை கூப்பிட போகிறேன்.” கோபத்தினால் தடுமாற்றமும் தலைச் சுற்றலும் உண்டாயின. அவனது கண்ணெதிரில் உண்மையிலேயே ஒளிப்புள்ளிகள் அசையக் கண்டான்.

‘ஹேய், கேளுங்கள், நாங்கள் போய்க் கொண்டுதானிருக்கிறோம், சரியா? நாங்கள் போகின்றோம்” என்றான் ஒருவன்.

வீட்டை விட்டு வரிசையாக வெளியேறினர், வெளியே சென்ற போது குண்டு பெண் சற்று தடுமாறினாள். காரை நோக்கி தள்ளாடி நடந்து சென்றாள். கார் நிறுத்துமிடத்தில் அவள் ஒரு நிமிடம் நின்று தனது கைகளை முகத்தில் வைத்தபடி பார்த்ததை, கார்லைல் கவனித்தான்.

பையன்களில் ஒருவன் அவளை பின்புறமிருந்து தள்ளியபடியே அவளது பெயரை சொல்லி அழைத்தான். கைகளைக் கீழே தளர;த்தியபடி அவள் காரின் பின் இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டாள். ‘ அப்பா உங்களுக்கு சுத்தமான உடைகளை எடுத்து வருகிறேன்” என்று குழந்தைகளிடம் குரலில் தடுமாற்றம் வராமல் சமாளித்தபடியே கார்லைல் கூறினான். ‘ உங்களை குளிப்பாட்டி , சுத்தமான உடைகளை போட்டு விட்டபின் நாமெல்லோரும் பீட்சா சாப்பிட வெளியெ போகலாம் … பீட்சா சாப்பிட பிடிக்கும்தானே உங்களுக்கு?”

‘டெப்பி எங்கே? என்றாள் சாரா.

‘அவ போயிட்டா” என்று கார்லைல் சொன்னான்.
அன்று இரவு குழந்தைகளை படுக்க வைத்த பின்பு, அவன் கரோலை தொலைபேசியில் கூடப்பிட்டான். பள்ளியில் உடன் வேலை செய்யும் அவளுடன் கடந்த ஒரு மாதமாக பழகி வந்தான். வேலைக்கு வைத்த ஆயாவினால் ஏற்பட்ட விளைவுகளை அவளிடம் பகிர்ந்து கொண்டான்.

‘என் குழந்தைகள் முன்புற தோட்டத்தில் இவ்ளோ பெரிய நாயுடன் இருந்தனர்” என்றான். ‘ஓநாயளவிற்கு பெரிய நாய் அது, அந்த ஆயாவோ வீட்டுக்குள்ளே தனது பொறுக்கி ஆண் நண்பர்களோடு பொழுதைக் கழித்துக் கொண்டிருந்தாள், ராட் ஸ்டீவர்டின் இசைத்தட்டை சத்தமாக ஒலிக்கச் செய்துவிட்டு, என் குழந்தைகள் இந்த வித்தியாசமான நாயோடு இருக்க, உள்ளே அவள் ஒருவனோடு கட்டிக் கொண்டு கிடந்தாள்” என பேசிக் கொண்டே தனது விரல்களால் நெற்றிப் பொருத்துளை பிடித்து விட்டுக் கொண்டாள்.

‘அடக் கடவுளே” என்ற கரோல் , ‘ஐயோ பாவம், நான் மிகவும் வருத்தப் படுகிறேன்.” என்ற அவளது குரல் தெளிவின்றி ஒலித்தது. அவள் தொலைப்பேசியின் பேசியை முகவாய் வரை நழவ விடுவதை அவன் கற்பனை செய்தான். தொலைபேசியில் பேசுகையில் அவ்வாறு செய்வது அவள் பழக்கம். அதனை அவன் முன்பு பார்த்திருக்கிறான். அவளின் அந்த பழக்கம் அவனுக்கு சற்றே எரிச்சலூட்டக் கூடியது. தான் அங்கு வர வேண்டியிருக்குமோ? என கேட்ட அவள், வந்தால் பரவாயில்லையாகத் தான் இருக்கும் என்றும் அவளே சொன்னாள். தனது ஆயாவை வரச் சொல்லிவிட்டு, அவனது வீட்டிற்கு வாகனத்தை ஒட்டி வந்து விடுவதாகவும், தான் இந்த நேரத்தில் அங்கு வர விரும்புவதாகவும் சொன்னாள். அவனுக்கு பரிவு தேவைப்படும் போது அதைச் சொல்ல அஞ்ச வேண்டியதில்லை எனவும் கூறினாள்.

அவள் ஓவிய ஆசிரியராக பணிபுரியும் பள்ளியில் கரோல், தலைமை ஆசிரியரின் உதவியாளர்களில் ஒருத்தியாக பணிபுரிந்து வந்தாள். அவள் விவாகரத்து பெற்றவள். பத்து வயது நரம்பு தளர்;ச்சியால் பீடிக்கபட்ட ஒரு குழந்தை இருந்தது. அந்த குழந்தையை அதன் தகப்பன் டாட்ஐ; என்று தனது வாகனத்தின் பெயரைச் சொல்லி அழைத்தான்.

‘வேண்டாம் , பரவாயில்லை” என்றான் கார்லைல.; ‘ஆனாலும் நன்றி , மிக்க நன்றி கரோல் , குழந்தைகள் தூங்கப் போய்விட்டார்கள். ஆனால் நாம் இந்த சந்தர;ப்பத்தில் சேர்ந்து இருப்பது அவ்வளவு நன்றாக இருக்காது.”

அவள் வருவதாக மறுபடியும் சொல்லவில்லை. ‘அன்பே , நடந்ததை நினைத்து நான் வருத்தப் படுகிறேன். நீங்கள் இன்றிரவு தனியாக இருக்க விரும்புவது புரிகிறது. அதை மதிக்கிறேன். நாளை நாம் பள்ளியில் சந்திப்போம்.”

அவன் ஏதாவது சொல்வானா என எதிர்பார்த்து மறுமுனையில் காத்திருந்தாள். ‘ஒரு வாரத்திற்குள் இரண்டு ஆயாக்களை மாற்றியாகிவிட்டது, இதனால் எனக்கு மண்டை குழம்புகிறது” என்றான்.

‘இதனால் மனமுடைய வேண்டாம் அன்பே” என்றாள். ‘ஏதோ ஒரு வழி கிடைக்கும், இந்த வாரக் கடைசியில் நான் வேறு ஒருவரை தேடிப் பிடிக்கிறேன். எல்லாம் சரியாகப் போய் விடும். வேண்டுமானால் பாருங்கள்”

‘நீ என்னுடன் இருப்பது எனக்கு ஆறுதலாக உள்ளது. எனது கஷ்ட காலத்தில் நீ உதவுவதற்கு மறுபடியும் நன்றி” என்றான். ‘நீ கோடியில் ஒருத்தி தொpயுமா”

‘நல்லிரவு , கார்லைல் “ என்றாள்.

தொலைபேசியை வைத்த பிறகு, தான் சொன்னதற்கு பதிலாக வேறு ஏதாவது அவளிடம் சொல்லியிருக்கலாமோ என நினைத்தான். அவன் தனது வாழ்க்கையில் முன் எப்போதும் அவ்வாறு பேசியதில்லை. அவர்களுக்குள் காதல் விவகாரம் இருப்பதாக சொல்ல முடியாது. ஆனாலும் அவளை பிடித்திருந்தது. அவனுக்கு மிகவும் கஷ்டமான நேரம் என்பதை அவள் உணர்ந்திருந்த போதும், எந்த கோரிக்கையையும் முன்வைக்கவில்லை.

எய்லீன் கலிபோர்னியாவிற்கு போன முதல் மாதத்தில்;, விழித்திருக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் தனது குழந்தைகளுடனேயே கார்லைல் கழித்தான். அவள் விட்டு சென்றதினால் ஏற்பட்ட உணர்;ச்சி கொந்தளிப்பால் தான் இப்படி நடக்கிறதோ என நினைத்தான். ஆனாலும் குழந்தைகளை தனது பார்வையை விட்டு அகல விடவில்லை. மற்ற பெண்களுடன் பழகவும் விரும்பவில்லை. எப்பொழுதுமே பழக முடியாதோ என சில காலம் நினைத்திருந்தான். ஏதோ துக்கம் அனுஷ்டிப்பதைப் போல் உணர்ந்தான். அவனது இரவும் , பகலும் அவனது குழந்தைகளுடனேயே கழிந்தது. அவர்களுக்காக சமைத்தான் – அவனுக்கு பசியே இருக்கவில்லை – குழந்தைகளின் உடைகளை துவைத்து தேய்த்து வைத்தான். அவர்களுடன் நாட்டுப்புறங்களுக்கு பயணம் செல்லவும், அங்கு சென்று மலர்களை கொய்தும், மெழுகு காகிதம் சுற்றிய ரொட்டி துண்டுகளை சாப்பிட கொடுக்கவும் செய்தான். கடைவீதிக்கு கூட்டி சென்று அவர்களுக்கு வேண்டியதை வாங்கிக் கொடுத்தான். சில நாட்களுக்கு ஒரு முறை அவர்கள் பூங்காவிற்கோ, நூலகத்திற்கோ, அல்லது மிருக காட்சி சாலைக்கோ சென்று வந்தார்கள். அவர்கள் மிருக காட்சி சாலைக்கு செல்லும் போது வாத்துகளுக்கு உணவளிக்க பழைய ரொட்டி துண்டுகளை எடுத்து சென்றனர். இரவு அவர்கள் தூங்கப் போகும் முன் படுக்கையில் அவர்களுக்கு ஈசாப் கதைகளையும், ஹான்ஸ் கிரிஸ்டியன் ஆண்டர்சன் கதைகளையும் , கிரிம் சகோதரர்கள் கதைகளையும் கார்லைல் சொல்லி தூங்க வைத்தான்.

தேவதை கதை சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போது, நடுவே ‘அம்மா எப்போது திரும்பி வருவாள்?” என இருவரில் ஒருவர் கேட்பதுண்டு.

‘சீக்கிரம் வருவாள்” என்பான். ‘இன்னும் கொஞ்ச நாளில் வந்துவிடுவாள், இப்போ கதையை கேளுங்கள்” என சொல்லி கதையை படித்து முடித்து அவர்களுக்கு முத்தங்களை இட்டு விளக்கணைப்பான்.

குழந்தைகள் தூங்கும் போது, அவன் கையில் கோப்பையுடன் வீட்டின் ஒவ்வொரு அறையாக உலாவுவான், தனக்கு தானே ஆம், அவள் கூடிய சீக்கிரம் வந்து விடுவாள் என முனகிவிட்டு, அடுத்த வினாடியே ‘நான் எப்போதும் உன் முகத்தைப் பார்;கக விரும்பவில்லை. இதற்காக எப்போதும் உன்னை மன்னிக்கவே போவதில்லை. பைத்தியக்கார நாயே” என்பான். பின்பு ஒரு நிமிடம் கழித்து ‘தயவு செய்து வந்து விடு அன்பே, நான் உன்னை விரும்புகிறேன். நீ எனக்கு தேவை, குழந்தைகளுக்கும் நீ தேவைப்படுகிறாய்“ என்பான். அந்த கோடையின் பல இரவுகளில் தொலைக் காட்சி பெட்டியின் முன் தூங்கி, மறுநாள் காலை எழுந்திருக்கும்போது நிகழ்ச்சிகள் ஏதுமின்றி வெண் பனித்துகள்களை சிந்தியதுபோல் ஒளிப் புள்ளிகளை தெளித்த வண்ணம் அது இருந்திருக்கிறது. இந்த காலக் கட்டத்தில் தான், இனி பெண்களுடனேயே பழக முடியாது என நினைத்திருந்தான். இரவுகளில் தொலைக்காட்சி பெட்டியின் முன் பிரிக்காத புத்தகத்தையோ அல்லது மாத இதழையோ பக்கத்தில் சோபாவின் மேல் வைத்தபடியே எய்லீனைப் பற்றி நினைத்துப் பார்ப்பான். அப்படி நினைத்துப் பார்க்கும் போது, அவளது இனிமையான சிரிப்பையோ அல்லது அவனுக்கு கழுத்து வலிக்கும் போது அவள் தடவி விடுவதையோ எண்ணி அப்படியே அழ வேண்டும் போலிருக்கும். இதுபோல் நிகழ்ச்சிகள், மற்றவர்களுக்குதான் நடக்கும் என நினைத்திருந்தை எண்ணிக் கொண்டான்.

டெப்பி சம்பந்தப்பட்ட அந்த நிகழ்ச்சிக்கு முன்பு, தனது கொந்தளிப்பான மனநிலை சற்று தணிந்தபோது, அவன் வேலை வாய்ப்புத் துறையினரை தொலைபேசியில் அழைத்து தனது தேவைகளையும், பிரச்சனைகளையும், தெரிவித்திருந்தான். யாரோ ஒருவர் அவற்றை குறித்து கொண்டபின், வீட்டு வேலைக்கும், குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்ளும் ஆயா வேலைக்கும் யாரும் வர விரும்புவதில்லை என்றாலும், யாரையாவது தேடி கொடுப்பதாக சொல்லியிருந்தார்கள். பள்ளி மறுபடியும் திறக்கப் போகும் சில தினங்களுக்கு முன் மீண்டும் அவர;களை தொடர்பு கொண்டபோது, மறுநாள் கட்டாயம் யாரையாவது அனுப்புவதாக கூறினார்கள்.

வந்தவள் முப்பந்தைந்து வயதான ஒரு பெண். அவள் கைகள் முழுக்க அடர்ந்த முடியாக இருந்தது. பழைய காலணிகளை அணிந்து இருந்தாள். அவனுடன் கை குலுக்கி விட்டு குழந்தைகளைப் பற்றி ஒரு கேள்வி கூட கேட்காமல் அவன் சொல்வதையே கேட்டபடியிருந்தாள் – குழந்தைகளின் பெயரைக் கூட கேட்கவில்லை. குழந்தைகள் விளையாடிக் கொண்டிருந்த வீட்டின் பின்புறமாக கூட்டி கொண்டு போன போது கூட அவள் குழந்தைகளை சற்று நேரம் வெறித்து பார்த்தபடி ஏதும் பேசாமல் இருந்தாள். கடைசியாக அவள் சிரித்தபோதுதான் அவளுக்கு ஒரு முன் பல் இல்லை என்பது தெரிந்தது . சாரா தனது கலர் பென்சில்களை வைத்துவிட்டு அவனருகில் வந்து நின்றாள். கார்லைலின் கரத்தை பிடித்துக் கொண்டு அவளையே உற்றுப் பார்த்தாள். கீத்தும் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்துவிட்டு , மறுபடியும் அவனது படத்தை வரைய சென்றான்.

கார;லைல் அந்த பெண்மணி வந்தமைக்காக நன்றி தெரிவித்துவிட்டு, அவளை பிறகு தொடர்பு கொள்வதாகவும் கூறினான்.

அன்று மதியம், பல்பொருள் அங்காடிக்கு சென்ற போது, குழந்தைகளை பராமரிக்கும் வேலைக்கு ஆட்கள் உள்ளார;கள் என்று அறிவிப்பு பலகையில் ஒட்டப்பட்டிருப்பதைப் பார;த்து அதில் தரப்பட்டிருந்த தொலைபேசி எண்ணை அழைத்தான். டெப்பி என்ற குண்டு பெண்ணை அவன் வேலைக்கமர்த்த நேர;ந்தது இவ்வாறுதான். ஏய்லீன் கோடை காலம் முழுவதும் சில அஞ்சல் அட்டைகளையும் கடிதங்களையும் அவளது சில புகைப்படங்களையும் குழந்தைகளுக்கு அனுப்பியிருந்தாள். மேலும் வீட்டைவிட்டு சென்றபிறகு அவள் மசியால் வரைந்த சில கோட்டோவியங்களையும் அனுப்பியிருந்தாள்.

எய்லீன், காh;லைலுக்கு நீளமான உணா;ச்சிகரமான கடிதங்களை எழுதியும், இந்த விசயத்தில் அவன் என்ன நினைக்கிறான் என்பதை அறிந்து கொள்ள விரும்பியும் எழுதியிருந்தாள். ஆனால் அவள் அங்கு மகிழ்ச்சியாக இருப்பதாகவும் சொல்லியருந்தாள். மகிழ்ச்சி, என்னவோ மகிழ்ச்சி மட்டும்தான் வாழ்க்கை முழுக்க உள்ளதா என காh;லைல் நினைத்துக் கொண்டான். அவள் அந்த கடிதத்தில், அவன் சொல்வதைப்போல உண்மையாகவே அன்பு செலுத்தியிருந்தால், அப்படி உண்மையாகவே விரும்பியிருக்கும் பட்சத்தில், அவளும் அவனை விரும்பியதை மறந்துவிட முடியாது, அவனும் அவளைப் புரிந்துகொண்டு நடந்தவைகளை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்வான் என எழுதியிருந்தாள்.

‘உண்மையாகவே இணைந்துள்ளவைகளை எப்போதும் பிhpக்கவே முடியாது” என எழுதியிருந்தாள். காh;லைலுக்கு தங்கள் உறவைப் பற்றி பேசுகிறாளா அல்லது கலிபோh;னிய வாழ்க்கையைப் பற்றியா என தொpயவில்லை. அவனுக்கு இணைப்பு என்ற வாh;த்தையை படித்தபோது வெறுப்பாக இருந்தது. இருவரையும் பொறுத்தவரையில் அந்த சொல் என்ன அh;த்தத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ளது? இருவரையும் என்ன ஒரு தொழிற் நிறுவனம் என நினைத்துக் கொண்டாளா? இப்படி பேச எய்லீனுக்கு பைத்தியம்தான் பிடித்திருக்கிறது என நினைத்துக் கொண்டான். கடிதத்தின் அந்த பாகத்தை மீண்டும் படித்தபின் கடிதத்தை கசக்கினான்.

ஆனால் சில மணி நேரங்களுக்கு பிறகு கசக்கி எறிந்த கடிதத்தை குப்பை கூடையிலிருந்து எடுத்து அதை அவளது மற்ற அட்டைகளும், கடிதங்களையும் வைத்திருக்கும் சிறு பெட்டியில் வைத்து தனது அலமாhpயின் அடுக்கறையில் வைத்தான். அதில் ஒரு உறையில் அவளது புகைப்படம் இருந்தது. அப்புகைப்படத்தில் அவள் நீச்சலுடையும், தலையில் பொpய தொப்பியும் அணிந்திருந்தாள். மேலும் கனத்த தாளில், மெல்லிய கவுன் அணிந்து ஆற்றங்கரையோரம் கண்களை மூடியபடியும், தோள்களை குறுக்கியபடியும் இருந்த ஓவியமுமிருந்தது. அது எஸ்லீனின் மனக் குழப்பத்தை சித்தாpப்பதாக கா;லைல் நினைத்துக் கொண்டான். கல்லூhpயில் அவள் வரை கலையில் பட்டம் பெற்றாள். அவனை மணந்து கொள்ள ஒப்புக் கொண்ட போதிலும் தனது திறமையை ஏதாவது ஒரு வழியில் வெளிக் கொணரவேண்டும் எனவும் சொல்லி இருந்தாள்.

காh;லைல் அதை அப்படியே ஒப்புக் கொண்டு கட்டாயம் கலைத்திறமையை வெளிப்படுத்த வேண்டும், அதை அவள் தனக்காகவும், தம் இருவருக்காகவும் செய்யத்தான் வேண்டும் என்றான். அந்த காலக்கட்டத்தில் இருவரும் காதல் வயப்பட்டிருந்தாh;கள். அவளை காதலித்தது போல் வேறு எவரையும் காதலிக்க முடியும் என அவனால் கற்பனை கூட செய்யமுடியவில்லை. மேலும் தானும் காதலிக்கப்படுவதையும் உணா;ந்தான். அதன் பின் மணமான எட்டு வருடங்கள் கழிந்தபின் எய்லீன் அவனைவிட்டு பிhpந்து சென்றாள். அவளது கடிதத்தில் அவள் எழுதியிருந்தாள்.

‘அதைத் தேடி போகிறேன்”

கரோலுடன் பேசியபின்பு குழந்தைகளை கவனித்தான். அவா;கள் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாh;கள். பின் அவன் சமையலறைக்கு சென்று மதுபானம் எடுத்துக் கொண்டான். இந்த குழந்தைகளை கவனிக்கும் ஆயா பிரச்சனைப்பற்றி எய்லீனுடன் பேசலாமா என தோன்றினாலும் உடனே அதை மாற்றிக் கொண்டான். அவளுடைய விலாசமும் தொலைபேசி எண்ணும் அவனிடமிருந்தது. ஆனாலும் ஒரே ஒருமுறைதான் அவன் அவளிடம் பேசியிருந்தான். இது வரை அவளுக்கு கடிதம் எதுவும் எழுதவேயில்லை. நடந்த நிகழ்வின் பாதிப்பினால் ஏற்பட்ட திகைப்பினாலும், அவமானத்தினாலும் கோபத்தாலும்தான் அவன் எழுதவேயில்லை. கோடையில் ஒரு முறை சில சுற்றுகள் மதுபானம் அருந்திய பிறகு, அவமானத்தை பற்றிக்கூட யோசிக்காமல் அவளைக் கூப்பிட்டான். hpச்சா;ட் ஹீப்ஸ்தான் தொலைபேசியை எடுத்தான். ‘ஹாய், காh;லைல்” என ஏதோ இன்னும் காh;லையின் நண்பனைப் போல் பேசினான். பின்பு எதையே ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டது போல் ‘ஒரு நிமிடம் பொறு, சாpயா?” என்றான். பின்பு எய்லீன் வந்து, தொலைபேசியில் ‘காh;லைல் எப்படி இருக்கிறீh;கள்? குழந்தைகள் எப்படி உள்ளாh;கள்? உங்களைப் பற்றி சொல்லுங்கள்” என்றாள்.

குழந்தைகள் நலமாக உள்ளதாக சொன்னான். ஆனால் மேலும் அவன் ஏதும் சொல்வதற்கு முன்பாக அவள் அவனை இடைமறித்து ‘அவா;கள் நலமுடனிருப்பது தொpயும், நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீh;கள்?” என்றபடி நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லாமல் நிம்மதியாக இருப்பதாக சொன்னாள். அவனது கா;மாவை பற்றியும் அவனது தலையெழுத்தைப் பற்றியும் தொpந்து கொள்ள விருப்பமாக இருப்பதாக தொpவித்தாள். அவனது கா;மாவை பற்றி பாh;த்ததாகவும் சிறிது காலத்தில் அது மேம்பட இருப்பதாகவும் சொன்னாள். காh;லைல் தனது காதுகளையே நம்ப முடியாமல் கேட்டுக் கொண்டிருந்து விட்டு ‘இப்போது நான் வைத்துவிடுகிறேன் எய்லீன்” என்றபடி தொலைபேசியை வைத்தான். ஒரு நிமிடம் கழித்து தொலைபேசி மணியடித்தும், அவன் அதை அடிக்கவிட்டபடியே எடுக்காமலிருந்தான். மணியடிப்பது நின்றதும் தொலைபேசியின், பேசியை கொக்கியிலிருந்து எடுத்து தனியே வைத்துவிட்டு, படுக்கையை தயாh; செய்யும் வரை அப்படியே விட்டுவிட்டான்.

இப்பொழுது அவளிடம் பேச விரும்பினான், ஆனாலும் தொலைபேசியில் அழைக்க அஞ்சினான். அவளுக்காக ஏங்கினான், அவளிடம் பகிh;ந்து கொள்ள ஆசைப்பட்டான். இனிமையான, உறுதியான ஆனால் தற்போது சில மாதங்களாக கேட்பது போல் பித்துப்பிடித்த குரலாக இல்லாத அவளை குரலைக் கேட்க ஆவலாக இருந்தது. ஆனால் அவன் தொலைபேசியில் அழைக்கும் சமயத்தில் hpச்சா;ட் ஹீப்ஸ் எடுக்க வாய்ப்புள்ளது. அவனது குரலை கேட்கக்கூட விரும்பவில்லை என்பதை காh;லைல் அறிந்துதானிருந்தான். hpச்சா;ட் மூன்றுவருடங்களாக உடன் வேலை செய்பவனாக ஏறக்குறைய நண்பனாக இருந்ததை காh;லைல் நினைவு கூh;ந்தான். ஆசிhpயா;கள் உணவு அருந்தும் அறையில் காh;லைல் அவனுடன் சோ;ந்து மதிய உணவு சாப்பிட்டு கொண்டே, அவன் டென்னஸ்ஸி வில்லியம்ஸ் பற்றியும் ஆன்சல் ஆடம்ஸின் புகைப்படங்களைப் பற்றியும் பேசியதையும் நினைத்துப் பாh;த்தான். ஆனால் ஒருவெளை எய்லீன் தொலைபேசியில் பதிலளிக்க எடுத்தாலும், அவள் அவனது கா;மாவைப் பற்றி ஏதாவது பேசி வைத்தாலும் வைக்கலாம்.

திருமணத்திற்கு பிறகு, கையில் கண்ணாடி கோப்பையுடன் அந்தப் பெண்ணுடன் அன்புடனும் நெருக்கத்துடனும் இருந்தபோது எப்படி இருந்தது என நினைத்துக் கொண்டிருந்த போது தொலைபேசி மணியடித்தது. அவன் தொலைபேசியின் பேசியை எடுத்து அடுத்த முனையின் கரகரப்பை கேட்கும்போதே, அவளது பெயரை அவள் சொல்வதற்கு முன்பே அது எய்லீன்தான் என்பதை உணா;ந்தான்.

‘நான் இப்போது உன்னைப் பற்றித்தான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்” என காh;லைல் சொல்லிவிட்டு உடனே அப்படி சொன்னதற்காக வருத்தப்பட்டான்.

‘பாh;த்தீங்களா! உங்க நினைப்பில் நான்தான் இருப்பேன்னு எனக்கு தொpயும் காh;லைல், நல்லது, நானும் உங்களைத்தான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். அதனால்தான் கூப்பிட்டேன்”. அவன் மூச்சை இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டான். அவளுக்கு புத்தி கெட்டுப் போய் கொண்டிருக்கிறது என முடிவு செய்து கொண்டான். அவள் மேலும் பேசினாள். ‘இதப் பாருங்க, அங்கு சூழ்நிலை சாpயில்லை என்பதை தொpந்து கொண்டுதான் நான் கூப்பிட்டேன், எப்படி தொpந்து கொண்டேன் என்றெல்லாம் கேட்காதீh;கள், எனக்கு தொpயும், பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள் காh;லைல், இதுதான் விஷயம், உங்களுக்கு வீட்டை பாh;த்துக் கொள்ளவும் குழந்தைகளைப் பாh;த்துக் கொள்ளவும், ஆயா தேவைப்படுகிறது இல்லையா? நல்லது, அப்படிப்பட்ட நபா; அக்கம் பக்கத்திலே கூட இருக்கலாம்! ஓ, நீங்களே யாரையாவது வேலைக்கமா;த்தியிருக்க கூட இருக்கலாம். அப்படியானால் நல்லதுதான். ஆனால் நீங்கள் அப்படி யாரையும் வேலைக்கமா;த்தியிராத பட்சத்தில் hpச்சா;டின் தாயாhpடம் வேலை பாh;த்த பெண்மணி ஒருவா; இருக்கிறாh;. நான் hpச்சா;ட்டிடம் இந்த பிரச்சனையை பற்றி கூறிய போது அவா; இதற்காக செயலில் இறங்கினாh;, அவா; என்ன செய்தாh; தொpயுமா? நீங்க கேட்டுட்டுத்தான் இருக்கீங்களா? அவா; தனது தாயாரை அழைத்து, அவாpடம் வேலை பாh;த்த அந்த பெண்மணிபை; பற்றி விசாhpத்து அவளது தொலைபேசி எண்ணை வாங்கினாh;. அந்த பெண்மணியோட பெயா; திருமதி. வெப்ஸ்டா;, அவள் hpச்சா;டின் அத்தையும் அத்தைமகளும் அவரது தாயாhpடம் வருவதற்கு முன்பு வரை வேலை பாh;த்தவள். அவா; இன்று திருமதி. வெப்ஸ்டாpடமும் பேசினாh;. ஆம் இன்றுதான் பேசினாh;. திருமதி. வெப்ஸ்டா; இன்று இரவோ அல்லது நாளை காலையோ உங்களிடம் பேசுவாh;. எப்படியிருந்தாலும், அவள் வேலைக்கு வர தயாராக உள்ளாள். உங்களுக்கு தேவையாக இருந்தால் உபயோகப்படுத்தி கொள்ளலாம். எதையும் உறுதியாக சொல்ல முடியாது இல்லையா? தற்போது உங்கள் நிலைமை சாpயாக கூட இருக்கலாம். அப்படித்தான் இருக்கும் என நினைக்கிறேன். ஆனாலும் ஏதோ ஒரு சமயத்தில் அவளது சேவை தேவைப்படலாம். நான் என்ன சொல்கிறேன் என்பது தொpகிறதா? இப்போது இல்லையென்றாலும் வேறு எப்போதாவது தேவைப்படும் இல்லையா? குழந்தைகள் எப்படி இருக்கிறாh;கள்? என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாh;கள்?” என்றாள். ‘குழந்தைகள் நலமுடனிருக்கிறாh;கள். எய்லீன், இப்போது தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறாh;கள்” என்றான்.

ஒவ்வொரு இரவும் அழுது கொண்டே தூங்கிப் போகிறாh;கள் என்பதை சொல்லலாமா என யோசித்தான். கடைசி இரு வாரங்களாக ஒரு முறை கூட குழந்தைகள் அவளைப்பற்றி ஏதும் கேட்கவில்லை என்ற உண்மையை அவளிடம் சொல்லலாமா என நினைத்துக் கொண்டான். ஏதும் சொல்ல வேண்டாம் என முடிவெடுத்தான்.

‘நான் முன்பு கூப்பிட்டபோது நீங்கள் யாருடனோ பேசிக் கொண்டிருந்தீர;கள். நான்கூட hpச்சா;டிடம் நீங்கள் உங்களது பெண் தோழியுடன் பேசிக் கொண்டிருப்பீh;கள் என சொன்னேன்” என்று எய்லீன் சிhpத்தபடியே கூறினான். ‘நல்லதையே நினைக்க வேண்டும். நீங்கள் சோர;வுற்று இருந்தது போலிருந்தது” என்றாள்.

‘நான் வைத்து விடுகிறேன் எய்லீன்” என தொலைபேசியை வைக்கப்போனான். ஆனாலும் அவள் பேசியபடியே இருந்தாள்.

‘கீத்தையும் சாராவையும் மிகவும் கேட்டதாகவும் என் அன்பையும் சொல்லுங்கள். நான் இன்னும் சில படங்களை அனுப்பி வைக்கிறேன் என்று சொல்லுங்கள். தங்களது தாய் ஒரு ஓவிய கலைஞா; என்பதை மறந்து விட வேண்டாம் என்று சொல்லுங்கள், ஒரு மகத்தான கலைஞராக இன்னும் ஆகவில்லை என்றாலும், அது முக்கியமில்லை. ஆனால் ஒரு கலைஞா; என்பதை மறக்கக்கூடாது அது முக்கியம்”.

‘நான் அவா;களிடம் சொல்லி விடுகிறேன்” என்றான் காh;லைல்.

‘hpச்சா;ட் உங்களுக்கு முகமன் கூறினாh;” காh;லைல் ஏதும் சொல்லவில்லை.அவன் அந்த வாh;த்தையை ஒரு தரம் சொல்லிப் பாh;த்துக் கொண்டான்-ஹலோ, அந்த மனிதன் இந்த வாh;த்தையை என்ன அh;த்தத்தில் சொல்லியிருப்பான்? பின்பு அவன் ‘கூப்பிட்டதற்கு நன்றி, அந்தப் பெண்மணியிடம் பேசியதற்கு நன்றி” என்றான்.

‘திருமதி. வெப்ஸ்டா;”

‘ஆம். நான் தொலைபேசியை வைத்து விடுகிறென். நான் உனது காசை காpயாக்க விரும்பவில்லை”

எய்லீன் சிhpத்தாள், ‘இது வெறும் பணம்தான், பணம் பண்டமாற்று தேவைக்கு தவிர, வேறு பொpய முக்கியத்துவமில்லை”.

‘பணத்தை விட முக்கியமானவை பல உள்ளன என்பதை நீங்கள் முன்னரே உணா;ந்திருப்பீh;கள்”

அவன் தொலைபேசியை தனக்கு முன்புறமாக நீட்டி பிடித்து அவள் குரல் வரும் சாதனத்தை உற்றுப் பாh;த்தான்.

‘காh;லைல், உங்களுக்கு எல்லாம் நல்லபடியாகவே நடக்கும் என எனக்கு தொpயும். நான் பைத்தியமோ வேறெதுவோ என நீங்கள் நினைக்கலாம், ஆனாலும் ஞாபகம் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்றாள். எதை ஞாபகம் வைத்துக் கொள்வது? என காh;லைல் திடுக்கிட்டான். அவள் கூறிய ஏதோ சொற்களை கேட்காமல் இருந்துவிட்டோமோ என நினைத்து பேசியை தனக்கு அருகில் கொண்டு வந்தான்.

‘எய்லீன் அழைத்ததற்கு நன்றி” என்றான்.

‘நாம் அடிக்கடி பேசிக் கொள்ள வேண்டும்” என எய்லீன் சொன்னாள்.

‘நாம் சாத்தியமான எல்லா வித தொடா;புகளையும் உபயோகித்துக் கொள்ள வேண்டும். நாம் இருவருமே மோசமான கட்டத்தை தாண்டிவிடN;டாம். நானுமே பாதிக்கப்பட்டேன். ஆனால் இந்த வாழ்க்கையிலிருந்து பெறக்கூடிய அனைத்தையும் நாமிருவரும்; பெறுவோம். இதனால் வரும் காலத்தில் நாம் முன்பிருந்ததைவிட உறுதியாக ஆவோம்” என்றாள்.

‘நல்இரவு’ என்றான் காh;லைல். பேசியை கிடத்தினான். பின்பு தொலைபேசியையே பாh;த்தபடியிருந்தான். காத்திருந்தான். அது மறுபடியும் ஒலிக்கவில்லை. ஆனால் ஒரு மணி நேரத்திற்கு பிறகு மணியடித்தது. அதை எடுத்து பதிலளித்தான்.

‘திரு.காh;லைல்தானே” என ஒரு வயதான பெண்மணியின் குரல் கேட்டது. ‘உங்களுக்கு என்னைத் தொpயாது, ஆனால் எனது பெயா; திருமதி.ஜிம் வெப்ஸ்டா;, நான் உங்களை தொடா;பு கொண்டு கூப்பிட சொல்லியிருந்தாh;கள்”

‘திருமதி. வெப்ஸ்டா;தானே, ஆம்”, என்றான் அவன். எய்லீன் குறிப்பிட்டிருந்த அந்த பெயா; அவனுக்கு ஞாபகம் வந்தது. ‘திருமதி. வெப்ஸ்டா;, நீங்கள் காலையில் எனது வீட்டிற்கு வரமுடியுமா? சீக்கிரமாக, ஒரு ஏழு மணிக்கு?”

‘அது ஒன்றும் சிரமமில்லை” என்றாள் முதியவள். ‘ஏழு மணிக்கு, உங்களது விலாசத்தை கொடுங்கள்”

‘வருவீh;கள் என நம்புகிறேன்” என காh;லைல் சொன்னான்.

‘நீங்கள் என்னை நம்பலாம்” என்றாள்.

‘இது எவ்வளவு முக்கியம் என்று என்னால் சொல்ல முடியவில்லை” என்றான் காh;லைல்.

‘கவலைப்படாதீh;கள்” என்றாள் முதியவள்.

மறுநாள் காலை, கடிகாரத்தின் மணி ஒலித்தபோது, விழிக்காமல் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு, கண்டு கொண்டிருந்த கனவை தொடர விரும்பினான். கனவில் பண்ணை வீடு ஒன்றும் அருகில் ஒரு நீh; வீழ்ச்சியும் இருந்தது. அவனுக்கு தொpயாத யாரோ ஒருவா; பாதையில் எதையோ தூக்கி கொண்டு நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார;. அது ஒரு வேளை விருந்து உணவுகள் கொண்ட கூடையாக கூட இருக்கலாம். அந்த கனவினால் அவனுக்கு அசௌகாpயம் ஏதும் இல்லை. அந்த கனவினுள் அவனுக்கு அசௌகாpயம் ஏதும் இல்லை. அந்த கனவினுள் மன நிறைவை தரக்கூடிய ஒன்று இருந்ததைக் கண்டான்.

முடிவாக, உருண்டு, ஒலித்துக் கொண்டிருந்த மணியை அழுத்தி நிறுத்தினான். படுக்கையிலேயே கொஞ்ச நேரம் படுத்திருந்தான். பின்பு எழுந்து, காலணிகளை அணிந்துகொண்டு, சமையலறைக்கு சென்று காபி தயாhpக்க ஆரம்பித்தான்.

அவன் முகச்சவரம் செய்து கொண்டு, அன்றையு தினத்துக்கான உடையணிந்து கொண்டான். பின்பு சலையலறை மேஜையின் அருகில் அமா;ந்துகொண்டு காபியை பருகியபடியே புகைத்து கொண்டிருந்தான்.

குழந்தைகள் இன்னும் படுக்கையை விட்டு எழுந்திருக்கவில்லை. ஆனாலும் இன்னும் ஐந்து நிமிடத்திலேயோ அல்லது சற்று கழித்தோ, சிறு டப்பாக்களில் தானிய உணவை இட்டு அருகில் கரண்டிகளையும், கிண்ணங்களையும் எடுத்து வைத்து விட்டு, குழந்தைகளை காலை உணவிற்காக எழுப்ப முடிவு செய்தான். நேற்று இரவு பேசிய அந்த முதியவள் பேசியபடி இன்று காலை வருவாள் என்பதில் அவனுக்கு நம்பிக்கையில்லை. அவன் ஏழுமணிக்கு மேல் ஒரு ஐந்து நிமிடம் வரை அவளுக்காகக் காததிருப்பது, அப்படியும் வரவில்லை என்றால் பள்ளி அலுவலகத்தை அழைத்து விடுப்பு சொல்லிவிட்டு, நம்பகமான யாரையாவது வேலைக்கு சோ;க்க தன்னால் ஆன எல்லா முயற்சிகளையும் எடுப்பது என முடிவு செய்தான். காபியை பருகத் தொடங்கினான்.

அப்போது தெருவில் வாகன எஞ்சினின் உறுமல் சத்தம் கேட்டது. காபி கோப்பையை வைத்துவிட்டு ஜன்னலில் எட்டிப் பாh;த்த பொழுது, ஒரு சாக்கு வாகனம் வீட்டு வாசலருகே நின்றிருப்பதை பாh;த்தான். எஞ்சினின் தடதடப்பால் சரக்கு வாகனம் அதிh;ந்தபடி இருந்தது. காh;லைல் முன்புற வாசல் கதவை திறந்து கையசைத்தான். ஒரு முதிய பெண்மணி கையசைத்துவிட்டு வாகனத்திலிருந்து இறங்கினாள். வாகனத்தை ஒட்டி வந்தவரும் மறுபுறம் இறங்கும்போது, சரக்கு வாகனம் ஒரு குலுங்கு குலுங்கி அமைதியானது.

‘காh;லைல்?” என்றபடியே முதிய பெண்மணி அவனை நோக்கி நடந்து வந்தாள் கையில் ஒரு பொpய கைப் பையை வைத்திருந்தாள்.

‘திருமதி.வெப்ஸ்டா; , உள்ளே வாருங்கள், இது உங்கள் கணவரா? அவரையும் வரச் சொல்லுங்கள். இப்போதுதான் காபி போட்டேன்” என்றான்.

‘பரவாயில்லை, அவா; தனது குடுவையில் காபி வைத்திருக்கிறாh;” என்றாள்

காh;லைல் தோள்களை குலுக்கியபடியே, கதவை திறந்து விட்டான். உள்ளே நுழைந்து இருவரும் கை குலுக்கி கொண்டனா;. திருமதி. வெப்ஸ்டா; புன்னகைத்தாள். காh;லைல் தலையை அசைத்து கொண்டு, சமையலறையை நோக்கி அழைத்து சென்றான். ‘அப்போ, இன்றே நான் வேலைக்கு சேர வேண்டும் என விரும்புகிறீh;களா?” என கேட்டாள்.

‘நான் குழந்தைகளை எழுப்பி விடுகிறேன் நான் பள்ளிக்கு வேலைக்கு செல்வதற்கு முன்பாக அவா;கள் உங்களை சந்திக்க ஏற்பாடு செய்கிறேன்” என்றான்.

‘அதுவும் நல்லதுதான்” என்றாள். சமையலறையை சுற்றும் முற்றும் பாh;த்தாள். பாத்திரம் கழுவும் மேடை அருகே தனது பையை வைத்தாள்.

‘நான் குழந்தைகளை எழுப்பிக் கொண்டு வரட்டுமா? கொஞ்ச நேரம்தான் ஆகும்” என்றான்.

சிறிது நேரத்தில் அவன் குழந்தைகளை அவளிடம் அறிமுகப்படுத்தி வைத்தான். குழந்தைகள் இருவரும் தங்களது இரவு உடுப்பிலேயே இருந்தாh;கள். சாரா தனது கண்களை கசக்கியபடி இருந்தாள்.

கீத் முழுவதாக விழித்திருந்தான். ‘இதுதான் கீத்” என்றான் காh;லைல். ‘இதோ நிற்கிறாளே இவள்தான் எனது சாரா” என்றபடி சாராவின் கையை பிடித்தபடியே திருமதி. வெப்ஸ்டரை நோக்கி ‘இவா;களை யாராவது பார;த்துக் கொள்ள வேண்டியுள்ளது. நம்பகமான யாராவது ஒரு நபா; தேவைப்படுகிறார;. இதுதான் எங்கள் பிரச்சனை” என்றான்.

திருமதி.வெப்ஸ்டா; குழந்தைகள் அருகே சென்றாள். அவள் கீத்துடைய பைஜாமாவின் மேல் பொத்தானைப் போட்டு விட்டாள். சாராவின் முகத்தில் விழுந்த முடிக்கற்றையை ஒதுக்கிவிட்டாள். அவா;கள் அதை செய்ய அனுமதித்தனா;. ‘இப்போ, எதுக்கும் கவலைப்படாதீh;கள் குழந்தைகளா” என்று அவா;களை பாh;த்து சொன்னாள். ‘காh;லைல் ஒன்றும் பிரச்சனையில்லை, எல்லாம் சாpயாகிவிடும், ஒன்றிரண்டு நாட்கள் அவகாசம் கொடுங்கள் நாங்கள் அதற்குள் ஒருவரை ஒருவா; புhpந்து கொள்வோம். அவ்வளவுதான்” என்றாள்.

‘அது சாp. நான் இன்றிலிருந்தே இங்கே வேலையில் சேர;ந்துவிடுகிறேன் என்பதால் என் கணவரிடம் அதை தொpவித்து விடுங்களேன்? ஜன்னல் வழியாக கையசைத்தாலே புhpந்து கொள்வாh;” என்றாள். அதன்பின் அவள் குழந்தைகளை கவனிக்க ஆரம்பித்து விட்டாள்.

காh;லைல் ஜன்னலின் திரைச்சீலையை விலக்கி பாh;த்தான். ஒரு வயதான மனிதன் சரக்கு வாகனத்தின் உள்ளே அமா;ந்து வீட்டை பாh;த்தபடியிருந்தாh;. அவா; தனது காபி குடுவையிலிருந்தே குடித்து கொண்டிருந்தாh;. காh;லைல் அவரை நோக்கி கையசைத்தான். அந்த மனிதன் தனது மற்ற கையால் காh;லைலை நோக்கி கையசைத்தாh;.

அவா; வாகனத்தின் ஜன்னல் கண்ணாடியை இறக்கி தனது கையிலிருந்த கோப்பையை வெளியே கவிழ்த்து, மீதமிருந்த திரவத்தை வெளியேக் கொட்டினாh;. மறுபடியும் உள்புறமாக குனிந்து கொண்டாh;. அவா; சில வயா;களை இணைத்து எஞ்சினை இயக்க முற்படுகிறார; என கார;லைல் எண்ணினான். சற்று நேரத்திற்குள் வாகனம் இயங்க தொடங்கி அசைய ஆரம்பித்தது. வயதானவா; வண்டியை கியா; மாற்றி வாசலில் இருந்து நகா;த்தினாh;.

காh;லைல் ஜன்னல் அருகிலிருந்து விலகியபடியே ‘திருமதி.வெப்ஸ்டா;, நீங்கள் வந்ததினால் மிகவும் மகிழ்ச்சி” என்றான்.

‘எனக்கும் மகிழ்ச்சியே, இப்போது நீங்கள் தாமதிக்காமல்; உங்கள் வேலைக்குப் புறப்படுங்கள். எதைப்பற்றியும் கவலைப்பட வேண்டாம். நாங்கள் சந்தோஷமாக இருக்கப் போகிறோம் இல்லையா குழந்தைகளே?” என்றாள்.

குழந்தைகள் ஆமோதிப்பது போல் தலையசைத்தனா;. கீத் அவளது உடையை ஒரு கையால் பிடித்தபடி நின்றிருந்தான். மற்றொரு கையின் கட்டை விரலை வாயில் வைத்தபடியிருந்தான்.

‘நன்றி” என்றான் காh;லைல். ‘இப்போது நூறு சதவிகிதம் திருப்தியாக உணா;கிறேன்” என்றவன் சிhpத்தபடியே தலையசைத்தான்.

தனது குழந்தைகளை அணைத்து முத்தமிட்டபடி, போய் வருகிறேன் என்று சொல்லும் போது அவனது மனம் பூரித்தது. பள்ளியிலிருந்து எப்போது திரும்புவான் என்பதை திருமதி. வெப்ஸ்டாpடம் சொல்லி விட்டு, குழந்தைகளிடம் போய் வருவதாக கொஞ்சியபடி மேல் கோட்டை அணிந்து கொண்டு வீட்டைவிட்டு வெளியேறினான். பல மாதங்களுக்கு பின்பு இன்றுதான் அவனது பாரம் கொஞ்சம் குறைந்தது போலிருந்தது. பள்ளிக்கு காரோட்டி செல்லும்போது வானொலியிலிருந்து ஏதோ இசையை கேட்டபடி சென்றான்.

அவனது முதல் வகுப்பில், ஓவியத்தின் சாpத்திர காலக்கட்டத்தை விவாpக்கும் போது, பைசான்டைன் கால ஓவியங்களைப்பற்றி மிகவிhpவாக விளக்கினான். அதன் உள் நுணுக்கங்களை பற்றியும், ஓவியத்தின் பண்பு கூறுகளைப் பற்றி விளக்கியும் வகுப்பெடுத்தான். ஒவ்வொரு ஓவியத்திலும் உறைந்துள்ள உணா;ச்சிபாவத்தையும் ஒத்திசைவையும் சுட்டிக்காட்டினான்.

ஆனால் அவன் அந்த காலக்கட்டத்தின் சிறப்பான பெயா; பெறாத ஓவியா;களின், சமூக பங்களிப்பைப் பற்றியும் சமுதாயத்தில் அவா;களது இடத்தைப் பற்றியும் விளக்க அதிக நேரம் எடுத்துக் கொள்ள, அவனது மாணவா;கள் தங்களது காலணியை தரையில் தேய்க்கவும், தொண்டையை செருமவும் ஆரம்பித்தாh;கள். அந்த வகுப்பு முழுக்க பாடத்தில் மூன்றில் ஒரு பாகத்தைதான் முடித்திருந்தாh;கள். பள்ளி மணி அடிக்கும்போதும் அவன் பாடத்தைப் பற்றியே பேசிக் கொண்டிருந்தான்.

அவனது அடுத்த வகுப்பு நீர; வண்ண ஓவியம் வரைவது பற்றியது. அந்த வகுப்பில் அசாதாரணமான அமைதியும், நுட்பமான நுண்ணறிவு கைகூடப் பெற்றவனாகவும் உணா;ந்தான். ‘இதோ இப்படி, இப்படித்தான்” என்று அவன் மாணவா;களின் கைகளைப் பற்றி, கற்றுக்கொடுத்தான். ‘மென்மையாக, காகிதத்தில் காற்றுபடுவதைப் போல, லேசாக வரைய வேண்டும் சாpயா?” என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோது அவனுக்கே அது ஒரு கண்டறிதலாக இருந்தது. ‘மறைமுகமாக சொல்வதில்தான் எல்லாம் உள்ளது” என்றான். சூகோல்வினின் விரல்களை லேசாக பிடித்து தூhpகையை நகர;த்தியபடியே ‘நீ உத்தேசித்தபடி வரும் வரை, உனது தவறுகளிலிருந்துக் கற்றுக் கொண்டு, தொடா;ந்து, வரைய வேண்டும். புhpகிறதா?”

ஆசிhpயா;களின் உணவறையில் வாpசையில் சென்று உணவைப் பெற நின்று கொண்டிருக்கும்போது சிலருக்கு முன்பாக கரோல் இருப்பதை பாh;த்தான்.

அவள் உணவிற்கான பணத்தை செலுத்தினாள். அவனது முறை வருவதற்குள் அவன் பொறுமையிழந்திருந்தான். கரோலிடம் சென்று சேர;ந்த சமயத்தில் அவள் அந்த அறையின் பாதி தூரத்தை கடந்திருந்தாள். அவளை நெருங்கி அவள் கையைக் கோh;த்து கொண்டு, ஜன்னலருகே போடப்பட்டிருந்த காலியான மேசையருகே கூட்டி சென்றான்.

அவா;கள் இருவரும் அமா;ந்தபின், ‘கடவுளே, காh;லைல்” என்றபடி தனது குளிர;ந்த தேநீh; கோப்பையை எடுத்தாள். அவள் முகம் வெட்கத்தால் சிவந்திருந்தது. ‘திருமதி.ஸ்டோh; பாh;த்த பாh;வையை நீங்கள் கவனிக்கவில்லையா? உங்களுக்கு என்ன ஆயிற்று? எல்லோருக்கும் தொpயப் போகிறது.” தேநீரை கொஞ்சம் அருந்திவிட்டு கண்ணாடி கோப்பையை கீழே வைத்தாள்.

‘திருமதி.ஸ்டோh; நாசமாகப் போகட்டும்” என்றான் காh;லைல். ‘ஹேய், கண்ணே, நான் ஒன்று சொல்லட்டுமா, நேற்று இதே நேரத்தில் இருந்ததைவிட இப்போது பல ஒளி வருடங்கள் கடந்துபோய் நான் நன்றாக இருப்பதுபோல உணர;கிறேன். கடவுளே” என்றான்.

‘என்ன நடந்தது?” என கரோல் கேட்டாள்.

‘காh;லைல் என்னிடம் சொல்லுங்கள்” என்றபடியே தனது தட்டின் ஓரத்திற்கு பழ கிண்ணத்தை நகா;த்திவிட்டு பாலாடைக்கட்டியை எடுத்து ஸ்பகடி என்கிற இத்தாலிய இடியாப்பத்தின்மீது தடவினாள். ஆனால் அதை உண்ணாமல் அவன் சொல்லப் போவதை கேட்க காத்திருந்தாள். ‘என்னவென்று சொல்லுங்கள்”.

அவன் திருமதி.வெப்ஸ்டரைப் பற்றி சொன்னான். அவளது கணவனைப் பற்றி பேசினான். அந்த ஆள் எப்படி வயரை இணைத்து வண்டி எஞ்சினை இயக்கினாh; என்பதையும் தனது தட்டிலிருந்த மரவள்ளி கிழங்கை உண்டபடியே சொன்னான்.

அதன் பின் பூண்டுச் சுவைகொண்ட ரொட்டியை உண்டான். என்ன செய்கிறோம் என்று தெரியாமலேயே அவளது குளிர;ந்த தேநீரையும் எடுத்து குடித்து விட்டான்.

‘உங்களுக்கு பைத்தியம்தான் காh;லைல்” என்றாள் கரோல். அவனது தட்டில் தொடாமல் வைத்திருந்த இடியாப்பத்தை பாh;த்தபடியே பேசினாள்.

அவன் தன் தலையை ஆட்டியபடியே, ‘கரோல், நான் மிக மகிழ்ச்சியாக உணா;கிறேன், உனக்கு தொpயுமா? இந்த கோடை முழுக்க நான் இவ்வாறு இருந்ததில்லை, இப்போது மிகவும் நன்றாக இருப்பதாக நினைக்கிறேன்” என்றான்.

அவன் தனது குரலை தாழ்த்தி, ‘இன்று இரவு வருவாயில்லையா, வருவாய்தானே?” என்றான்.

அவன் மேசைக்கு கீழே கையை கொண்டு வந்து அவளது முழங்காலைத் தொட்டான். அவள் மறுபடியும் வெட்கிச் சிவந்தாள். கண்களை உயா;த்தி உணவறையில் யாரும் கவனிக்கிறாh;களா என பாh;த்தாள். யாருமே அவா;களை கவனித்ததாக தொpயிவில்லை. அவள் ஆமோதித்து விரைவாகத் தலையசைத்தாள். பின்பு அவளும் மேசைக்கு கீழே கையை நீட்டி அவனது கையை தொட்டாள்.

அன்று மதியம் அவன் வீட்டிற்கு வந்தபோது வீடு ஒழுங்குடனும், குழந்தைகள் சுத்தமான உடைகளுடனும் இருந்தனா;. கீத்துவும், சாராவும் சமையலறையில், நாற்காலிகளின் மேல் நின்றபடி திருமதி. வெப்ஸ்டா; இஞ்சி கலந்த ரொட்டி துண்டுகள் செய்வதற்கு உதவியாக இருந்தனா;. சாராவின் தலைமுடி ஒழுங்காக வாரப்பட்டு வளைவுக் கவ்வியால் இறுக்கப்பட்டிருந்தது.

‘அப்பா!” என அவனைப் பாh;த்தவுடன் குழந்தைகள் சந்தோஷமாக கத்தின. ‘கீத், சாரா,” என்றபடியே ‘திருமதி.வெப்ஸ்டா;, நான்” என பேசத் தொடங்க, அவள் அவனை முடிக்க விடவில்லை.

‘நாங்கள் மிக அருமையாக இந்த நாளைக் கழித்தோம். திரு.காh;லைல்” என்று விரைவாக சொன்னாள், திருமதி.வெப்ஸ்டா;. தனது பணியங்கியில் விரல்களை துடைத்துக் கொண்டாள். அது ஒரு பழைய பணியுடை, அதில் நீலநிற காற்றாலைகளை வரையப் பட்டிருந்தது. அது எய்லீனின் உடுப்பாகும். ‘என்ன அழகான குழந்தைகள், பொக்கிஷங்கள், உண்மையிலேயே பொக்கிஷங்கள்” என்றாள்.

‘எனக்கு என்ன சொல்வது என்றே தொpயில்லை” என்றபடியே பாத்திரம் கழுவும் மேடையருகே நின்று கொண்டு காh;லைல் மாவு பிசைந்து கொண்டிருந்த சாராவை பாh;த்தான். அவனால் மசாலா மணத்தை முகர முடிந்தது. மேலங்கியை கழற்றிவிட்டு சமையலறை மேசையில் அமா;ந்தபடியே கழுத்துப் பட்டையைத் தளா;த்தி கொண்டான்.

‘இன்று ஒருவரை ஒரவா; அறிந்து கொள்ளும் நாள்” என்றாள் திருமதி.வெப்ஸ்டா;. ‘நாளைக்கு வேறு திட்டங்கள் வைத்திருக்கிறோம். பு+ங்காவிற்கு போகலாம் என உள்ளோம். தற்போது நிலவும் நல்ல சீதோஷ்ண நிலையை உபயோகப்படுத்திக் கொள்ளப் போகிறோம்.”

‘இது அருமையான யோசனை” என்றான் காh;லைல்.

‘மிக அருமை, நல்லது, நல்லது திருமதி.வெப்ஸ்டா;”.

‘நான் இந்த கேக்குகளை அடுப்பில் வைத்ததுவிட்டு வந்து விடுகிறேன். இதற்குள் அவர;; வந்து விடுவாh.; நீங்கள் நான்கு மணி என்றுதானே சொன்னீh;கள்? நான் அவரை நான்கு மணிக்கு வரச் சொல்லியிருககிறேன்” என்றாள்.

காh;லைல் மனம் நிறைந்தவனாக தலையை ஆட்டினான். ‘இன்று உங்களுக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்திருந்தது” என்றபடியே பாத்திரம் கழுவும்; தொட்டியருகே கலக்கும் கிண்ணத்தை கொண்டு சென்றாள். ‘திருமதி.காh;லைல் கூப்பிட்டு இருந்தாh;கள்”.

‘திருமதி.காh;லைல்” என்றான், மேலும் அவள் ஏதாவது சொல்வாளா என எதிh;பாh;த்தபடியே நின்றான்.

‘நான் என்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டேன், ஆனால் நான் இங்கிருப்பது அவருக்கு ஆச்சாpயமளிக்கவில்லை. இரண்டுக் குழந்தைகளுடனும் கொஞ்சம் நேரம் பேசினாh;” என்றாள்.

கீத்தையும் சாராவையும், காh;லைல் பாh;த்தபோது, அவா;கள் அவனைக் கவனிக்காமல் கேக்கை சுட வைப்பதற்காக அடுக்கிக் கொண்டிருந்தாh;கள்.

திருமதி.வெப்ஸ்டா; மேலும் தொடா;ந்தாள், ‘அவா;கள் ஒரு செய்தி சொன்னாh;கள், நான் அதை எழுதி வைத்திருந்தேன். ஆனால் அதை என்னால் நினைவு படுத்த முடியும் என நினைக்கிறேன்”.

‘எது போகிறதோ, அது திரும்ப வரும் என்று அவாpடம்;, அதாவது உங்களிடம், சொல்லுங்கள் என்று அவள் சொன்னாள். சாpயாக சொல்லியிருக்கிறேன் என நினைக்கிறேன். நீங்கள் புhpந்து கொள்வீh;கள் என்று சொன்னாள்.”

காh;லைல் அவளையே உற்றுப் பாh;த்தான். வெளியே திரு.வெப்ஸ்டாpன் வண்டி வந்து நின்ற சப்தம் கேட்டது.

‘வெப்ஸ்டா; வந்துவிட்டாh;” என்றபடியே தனது பணியங்கியை கழற்றினாள்.

காh;லைல் தலையசைத்தான்.

‘காலை ஏழு மணிக்கு?” என்றாள்.

‘அப்படியே செய்யுங்கள். நன்றி” என்றான்.

அன்று மாலை இரு குழந்தைகளையும் குளிப்பாட்டி பைஜாமா உடுப்பு அணிவித்து விட்டான். பின்பு அவா;களுக்கு கதை படித்து காட்டினான். அவா;களது பிராh;த்தனையை கேட்டபிறகு அவா;களை படுக்கையில் படுக்க வைத்து போh;த்தி விட்டான். விளக்கை அணைத்து விட்டு வந்த போது ஏறக்குறைய மணி ஒன்பதாகியிருந்தது. அவன் மதுவை ஊற்றிக் கொண்டு, தொலைக்காட்சியில் எதையோ பாh;த்தபடியே இருந்தபோது கரோலின் காh; வாசலில் வந்து நிற்கும் ஓசை கேட்டது.

பத்து மணிவாக்கில், இருவரும் இணைந்து படுக்கையில் படுத்திருக்கும் போது தொலைபேசி மணியடித்தது. முனகி கொண்டாலும், படுக்கையை விட்டு எழுந்து பேச முற்படவில்லை. தொடா;ந்து மணியடித்தபடியே இருந்தது.

‘எதுவோ முக்கியமானதாக இருக்கலாம்” என்றபடியே கரோல் எழுந்து உட்காh;ந்தாள். ‘எனது ஆயாவாக கூட இருக்கலாம். அவளிடம் இந்த தொலைபேசி எண்ணை கொடுத்திருந்தேன்” என்றாள்.

‘அது எனது மனைவியாகத்தானிருக்கும்” என்றான் காh;லைல். ‘அது அவள்தான் என எனக்கு தொpயும். அவளுக்கு பைத்தியம்தான் பிடித்திருக்கிறது. நான் அதற்கு பதிலளிக்க போவதில்லை” என்றான்.

‘நானும் சீக்கிரமாக கிளம்ப வேண்டும்” என்றாள் கரோல்.

‘இந்த இரவு மிகவும் இனிமையாக இருந்தது என் அன்பே” என கூறியபடியே அவனது முகத்தை தொட்டான்.

அது இலையுதிh; பருவத்தின் இடைப்பட்ட காலம்.

திருமதி.வெப்ஸ்டா; தற்போது, ஆறு வாரங்களாக அவனிடம் வேலை செய்து வருகிறாள். இந்த காலக்கட்டத்தில், காh;லையின் வாழ்க்கை பலவிதத்தில் மாற்றமடைந்திருந்தது. முதல் விஷயமாக, அவன் புhpந்து கொண்ட வகையில், எய்லீன் மறுபடியும் திரும்பி வரப் போவதில்லை என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடிய இணக்கமான மனநிலையை அடைந்தான். அவள் வந்து விடுவாள் என நினைப்பதையும் நிறுத்திக் கொண்டான். கரோல் அவனுடன் இல்லாத இரவுகளில் மட்டும் அவன், தான் ஏன் இன்னும் எய்லீனிடம் இவ்வளவு அன்பு வைத்திருக்றோம், இது எப்போது முடியும் எனவும், இது எல்லாம் ஏன் நடந்தது எனவும் தத்தளித்து குழம்புவான். ஆனால் அவனும் குழந்தைகளும் பொதுவாகவே மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தனா;. அவா;கள் திருமதி.வெப்ஸ்டாpன் கவனிப்பில் செழித்தனா;. இப்போதெல்லாம், அவன் பள்ளியிலிருந்து திரும்ப வருவதற்குள் அவா;களது இரவு உணவையும் தயாரித்து சூட்டு அடுப்பில் வெதுவெதுப்பாக வைத்திருக்கிறாள்.

சலையலறையிலிருந்து வரும் அருமையான வாசனையை முகா;ந்தவாறே அவன் உள்ளே நழைந்தால் கீத்தும் சாராவும் உணவு மேஜையில் தட்டுகளை ஒழுங்காக வைப்பதில் உதவிக்கொண்டிருப்பதை பாh;ப்பான். வுhர இறுதியில், சனிக்கிழமைகளில் அவ்வப்போது, வேலை செய்ய விரும்புவீh;களா என திருமதி.வெப்ஸ்டரை கேட்க, அவளும் சனிக்கிழமை மதியத்துக்குப் பிறகு வேலை செய்ய ஒப்புக் கொண்டாள்.

சனிக்கிழமை காலைகளில், அவளுக்கும், அவளது கணவருக்குமான பல வேலைகளை செய்ய வேண்டியுள்ளதாக அவள் சொன்னாள். இந்த நாட்களில் கரோல் தனது டாட்ஜை காh;லைலின் குழந்தைகளுடன் விடுவாள். இவா;கள் அனைவரையும் திருமதி.வெப்ஸ்டா; கவனித்துக் கொள்வாள். அவனும் கரோலும், நகரத்துக்கு வெளியே ஃஃநாட்டுப்புறத்திலஃஃ; உள்ள விடுதிக்கு சென்று இரவு உணவு சாப்பிட்டுவிட்டு வருவாh;கள். அவனது வாழ்க்கை மறுபடியும் தொடங்குகிறது என நம்பினான்.

ஏய்லினுடன் ஆறு வாரங்களுக்கு முன்னால் தொலைபேசியில் பேசியதுதான். அதற்குபின் அவளுடன் பேசவில்லை என்றாலும், இப்போதெல்லாம் அவளைப்பற்றி நினைக்கும்போது கோபமில்லாமலும், கண்ணீh; மல்காமலும் இருக்க முடிந்தது.

பள்ளியில், பாடத்திட்டத்தில் அவா;கள் மத்திய காலகட்டத்தை முடித்துவிட்டு கோத்திக் காலத்தை படிக்க ஆரம்பித்திருந்தனா;. இதன் பிறகு மறுமலா;ச்சி காலக்கட்டத்தை படிப்பாh;கள். எப்படியும் கிருஸ்துமஸ் விடுப்புக்கு பின்புதான் படிக்க முடியும். இந்த சமயத்தில்தான் காh;லைல் காய்ச்சலில் விழுந்தான். முதல் நாள் இரவில் மூச்சுத்திணறல் ஏற்பட்டு தலை வலிக்கவும் ஆரம்பித்தது. உடம்பின் மூட்டுகள் எங்கும் வலி. நடக்கும்போது தலை சுற்றல். தலைவலி மிகவும் மோசமடைந்தது. ஞாயிறு காலை எழுந்த போது திருமதி. வெப்ஸ்டரை அழைத்து குழந்தைகளை எங்காவது அழைத்து செல்லும்படி சொல்லலாமா என யோசித்தான்.

குழந்தைகள் மிக அன்பாக, அவனுக்கு பழச்சாறும் சோடாவும் கொண்டு வந்து கொடுத்து அவனை பாh;த்துக் கொண்டாh;கள். அவனால்தான் அவா;களை கவனித்துக் கொள்ள முடியவில்லை.

காய்ச்சல் கண்ட இரண்டாவது நாளில், அவனால் தொலைபேசியை எடுத்து விடுப்பு சொல்ல மட்டுமே முடிந்தது. எதிh;முனையில் பேசிய நபாpடம் தனது பள்ளியின் பெயா;, தனது பெயா;, தனது பணியின் துறையையும், தனது காய்ச்சலைப் பற்றியும் சொன்னான். பின்பு மெல்பிஷரை தனது இடத்தில் பாடம் எடுக்க சொல்லி சிபாhpசு செய்தான். பிஷா; அருவ எண்ணை ஓவியங்களை, ஒரு நாளைக்கு பதினாறு மணி நேரம் என்ற கணக்கில், வாரத்தில் மூன்று அல்லது நான்கு நாட்களுக்கு வரைவான். ஆனாலும் அவன் தன் ஓவியங்களை விற்கவோ காட்சிப்படுத்தவோ இல்லை.

அவன் காh;லைலின் நண்பன். ‘;மெல் பிஷரை கூப்பிட்டு வகுப்பெடுக்க சொல்லுங்கள்’ என மறுமுனையில் பேசிய பெண்ணிடம் காh;லைல் சொன்னான்.

‘பிஷா;” என அவன் முணுமுணுத்தான்.

மீண்டும் படுக்கைக்கு வந்து, போh;வையை போh;த்திப் படுத்தான். அப்படியே தூங்கிப் போனான். சரக்கு வாகனம் வீட்டுக்கு வெளியே வந்து நின்றதையும், அதன் என்ஜின் ஒரு உதறு உதறி நின்றதையும் தூக்கத்தில் லேசாக கேட்க முடிந்தது. கொஞ்ச நேரம் கழிந்து திருமதி.வெப்ஸ்டாpன் குரலை தனது படுக்கை அறைக்கு வெளியே கேட்க முடிந்தது.

‘திரு.காh;லைல்?”

‘சொல்லுங்க, திருமதி.வெப்ஸ்டா;, எனக்கு உடம்பு சாpயில்லை, பள்ளியிலும் சொல்லி விட்டேன். இன்றைக்கு ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளலாம் என இருக்கிறேன்’ என்ற அவனது குரல் அவனுக்கே வித்தியாசமாக பட்டது. கண்களை இறுக்கி மூடிக்கொண்டான்.

‘அப்படியா, அப்போ கவலைப்படாதீh;கள், நான் கவனித்து கொள்கிறேன்” என்றாள்.

அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். தூக்கத்திற்கும், விழிப்பிற்கும் இடைப்பட்ட நிலையில், அவனது முன் வாசல் கதவு திறந்து பின் மூடப்படும் சத்தத்தைக் கேட்டதாக நினைத்தான். சமையலறையில், யாரோ ஒருவன்; மெதுவான குரலில் பேசுவதை, அவன் கேட்டான். மேஜை அருகே இருந்த நாற்காலி இழுபடும் ஓசை கேட்டது. சிறிது நேரம் சென்றபின் குழந்தைகளின் குரல் கேட்டது. அதற்கும் பின் எவ்வளவு நேரம் சென்றது என அவனுக்கு தொpயவில்லை. அவனது அறைக்கு முன்னால் திருமதி.வெப்ஸ்டா; வந்து நின்ற ஓசையையும் கேட்டான்.

‘காh;லைல், நான் மருத்துவரை கூப்பிடட்டுமா?”

‘வேண்டாம், பரவாயில்லை” என்றான். ‘இது ஒரு மோசமான ஜலதோஷம் என நினைக்கிறேன். ஆனால் உடம்பெல்லாம் சுடுவது போல இருக்கிறது. நான் நிறைய போh;வைகளை போh;த்தியிருப்பதனால் இருக்கலாம். வீடும் உஷ்ணமாக இருக்கிறது. நீங்க கணப்பை கூட குறைத்து விடலாம்” என்றபடியே தூங்கி விட்டான்.

சற்று நேரத்துக்குப் பிறகு, அவா;களது வரவேற்பறையில் திருமதி.வெப்ஸ்டாpடம் குழந்தைகள் பேசிக் கொண்டிருப்பதை கேட்டான். அவா;கள் உள்ளே வருகிறாh;களா அல்லது வெளியே போகிறாh;களா? என ஆச்சாpயப்பட்டான். அதற்குள் மறு நாளாகிவிட்டதா? மறுபடியும் தூங்கி விட்டான். பின் அவனது அறை கதவு திறக்கப்படுவதை உணா;ந்தான். திருமதி.வெப்ஸ்டா; அவனது படுக்கையருகே வந்து அவனது நெற்றியை தொட்டுப் பாh;த்தாள்.

‘உங்கள் உடம்பு கொதிக்குது, உங்களுக்கு காய்ச்சல் அடிக்குது” என்றாள்.

‘நான் சாpயாகிவிடுவேன்” என்றான். ‘எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் தூக்கம் வேண்டியுள்ளது, நீங்க கணப்பை கொஞ்சம் குறைத்து வைத்தால் பரவாயில்லை. தயவு செய்து கொஞ்சம் ஆஸ்பிhpன் மாத்திரை கொடுத்தால் நன்றாக இருக்கும், தலைவலிதான் மோசமாக உள்ளது”.

திருமதி. வெப்ஸ்டா; அறையை விட்டு வெளியேறினாள். ஆனால் அறைக்கதவு திறந்தே இருந்தது. வெளியே தொலைக்காட்சியின் சத்தத்தைக் கேட்க முடிந்தது. ‘சத்தத்தை குறையுங்கள் ஜிம்” என அவள் சொல்வது அவன் காதில் விழுந்தது. உடனடியாக ஒலியளவு குறைக்கப்பட்டது. காh;லைல் மறுபடியும் தூங்கிப் போனான்.

ஆனால் அவன் சில நிமிடங்கள்கூட தூங்கியிருக்கவில்லை. அதற்குள் திருமதி.வெப்ஸ்டா; கையில் தட்டுடன் அவனது அறைக்கு திரும்பி வந்திருந்தாள். அவனது படுக்கையின் ஓரத்தில் அமா;ந்து கொண்டாள். அவன் எழுந்து உட்காh;ந்து கொள்ள முயன்றான். அவனது முதுகிற்கு ஒரு தலையணையை எடுத்து வைத்தாள்.

‘இதை சாப்பிடுங்கள்” என சில மாத்திரைகளை அவனிடம் கொடுத்தாh;.

‘இதையும் குடியுங்கள்” என பழச்சாறையும் கொடுத்தாள்.

‘நான் கோதுமை கஞ்சி கொண்டு வந்துள்ளேன், இதை சாப்பிட்டால் உங்களுக்கு நல்லது”. என்றான்.

அவன் ஆஸ்பிhpனை எடுத்துக் கொண்டு பழச்சாற்றால் அதை விழுங்கினான். அவன் தலையசைத்தான். ஆனாலும் மறுபடியும் அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். மறுபடியும் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்.

‘திரு.காh;லைல்” என்றாள்.

அவன் கண்களை திறந்தபடியே, ‘நான் விழித்து கொண்டேன்” என்றான். ‘மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள்” என்றபடியே மெதுவாக எழுந்து உட்காh;ந்து கொண்டான். ‘எனக்கு உடம்பு ரொம்பவும் சூடாக இருக்கிறது போல் உள்ளது. அவ்வளவுதான் நேரம் என்ன? எட்டரை இருக்குமா?” என்றான்.

‘ஒன்பதரைதாண்டி கொஞ்சம் நேரமாகியுள்ளது” என்றாள்.

‘ஒன்பதரையா” என்றான்.

‘நான் இப்போது தானிய உணவை உங்களுக்கு ஊட்டப் போகிறேன.; வாயைத் திறந்து அதை சாப்பிட வேண்டும், ஆறு வாய் சாப்பிடுங்கள் அவ்வளவுதான்’ என்றாள்.

‘இதோ, இதுதான் முதல்வாய், சாப்பிடுங்கள்” என்றாள். ‘இதை சாப்பிட்டபின் தெம்பாக உணா;வீh;கள், அதற்கப்புறம் நான் உங்களை தூங்க விடுகிறேன். இப்போது சாப்பிடுங்கள், அதன் பிறகு உங்களுக்கு எவ்வளவு தூங்க விருப்பமோ அவ்வளவு நேரம் தூங்கலாம்.”

அவன் அவள் ஊட்டிய தானிய உணவை உண்டுவிட்டு மேலும் பழச்சாற்றை கேட்டு பருகினான். பின்பு படுத்துக்கொண்டான். தூங்கப் போகையில் அவள் மேலும் ஒரு போh;வையை கொண்டு போh;த்தியதை அவன் உணா;ந்தான்.

மறுமுறை விழித்தபோது, மதியமாகியிருந்தது. ஜன்னலிலிருந்து வந்த வெளிறிய வெளிச்சத்திலிருந்தே அது மதியம் என்பதை சொல்ல முடிந்தது. லேசாக எழுந்து ஜன்னல் திரைச்சீலையை விலக்கி பாh;த்தபோது, வெளியே மேக மூட்டமாக இருப்பது தொpந்தது. உஷ்ணமற்ற சூhpயன் மேகங்களுக்கு பின்னால்; மறைந்திருந்தது. படுக்கையிலிருந்து மெதுவாக எழுந்து, காலணிகளை போட்டு கொண்டு, தனது மேலாடையை அணிந்து கொண்டான். குளியலறைக்குள் சென்று, கண்ணாடியில் தன்னைப் பாh;த்துக் கொண்டான். பின்பு முகத்தை கழுவிக் கொண்டு மேலும் ஆஸ்பிhpன் மாத்திரைகளை விழுங்கினான். துண்டால் துடைத்துவிட்டு வரவேற்பறைக்கு சென்றான்.

சமையலறை மேஜையில்; செய்தித்தாள்களை பரப்பி அதில் குழந்தைகளும், திருமதி.வெப்ஸ்டரும் சில களிமண் பொம்மைகளை செய்து கொண்டிருந்தனா;. கழுத்து நீண்ட, கண்கள் பிதுங்கிய சில பொம்மைகளை அவா;கள் செய்து முடித்திருந்தாh;கள். அவை ஒட்டகச் சிவிங்கிகள் போலவோ அல்லது டைனோசா;கள் போலவோ இருந்தன. அவன் நடந்து வந்தபோது திருமதி.வெப்ஸ்டா; நிமிர;ந்துப் பாh;த்தாள்.

‘இப்போ எப்படி இருக்கிறது?” அவன் சோபாவில் அமரும்போது கேட்டாள். அங்கிருந்தே உணவறையில் குழந்தைகளும் திருமதி.வெப்ஸ்டரும் மேசையருகில் இருப்பதைப் பாh;க்க முடிந்தது.

‘நல்லாயிருக்கு, நன்றி கொஞ்சம் பரவாயில்லை” என்றான்.

‘சற்று தலைவலி இன்னும் இருக்கிறது. கொஞ்சம் உடம்பும் சுடுகிறது” என்றபடியே புறங்கையை நெற்றியில் வைத்து பாh;த்தான். ‘ஆனாலும் முன்பைவிட பரவாயில்லை. ஆமாம், நல்லாயிருக்கு, நீங்கள் காலையில் உதவியதற்கு நன்றி” என்றான்.

‘இப்போ உங்களுக்கு ஏதாவது கொடுக்கட்டுமா? இன்னும் கொஞ்சம் பழச்சாறோ அல்லது தேநீh;? காபி ஒன்றும் செய்யாது என நினைக்கிறேன். இருந்தாலும் தேநீh;தான் நல்லது என நினைக்கிறேன். எல்லாவற்றை விட பழச்சாறுதான் சிறந்தது” என்றாள்.

‘இல்லை வேண்டாம். நன்றி, நான் கொஞ்சம் நேரம் இங்கு உட்காh;ந்து கொள்கிறேன். படுக்கையை விட்டு எழுந்து வந்ததே நன்றாக இருக்கிறது. கொஞ்சம் பலவீனமாக உணா;கிறேன் அவ்வளவுதான்” என்றான்.

‘திருமதி.வெப்ஸ்டா;?”

அவள் அவனை பாh;த்தபடியே அவன் சொல்லப்போவதை எதிh;பாh;த்து காத்திருந்தாள்.

‘காலையில் வீட்டிற்கு திரு.வெப்ஸ்டா; வந்திருந்தாரா? அது ஒன்றும் தப்பில்லை, என்னால்தான் அவரை பாh;த்து முகமன் கூற முடியவில்லை”.

‘அவா;தான் வந்திருந்தாh;” என்றாள். ‘அவரும் உங்களை சந்திக்க விரும்பினாh; ஆனாh; இன்றைய பொழுது அதற்கு சாpயாக அமையவில்லை. உங்களுக்கும் உடல்நிலை சாpயில்லை. நானும் உங்களிடம் எங்களது திட்டத்தை பற்றி சொல்ல விரும்பினேன். திரு.வெப்ஸ்டா; மற்றும் எனது திட்டத்தை பற்றித்தான் ஆனாலும் இன்றைய காலைப்பொழுது அதற்கு சாpயாக அமையவில்லை”.

‘என்னிடம் எதைப்பற்றி சொல்ல விரும்பினீh;கள்?” என்று ஜாக்கிரதையுடன் கேட்டான். பயம் நெஞ்சை பிசைந்தது.

அவள் தலையை அசைத்தபடியே ‘பரவாயில்லை, அதைப்பற்றி பின்புகூட பேசலாம்” என்றாள்.

‘அவா;கிட்டே என்ன சொல்லப்போறீங்க?” என சாரா கேட்டாள்.

‘அவா;கிட்டே என்ன சொல்லப்போறீங்க?”

‘என்ன, என்ன?” என கீத்தும் தொடா;ந்தான். குழந்தைகள் தாங்கள் செய்து கொண்டிருந்ததை நிறுத்தி விட்டாh;கள்.

‘ஒரே ஒரு நிமிஷம், குழந்தைகளே” என்றபடியே திருமதி. வெப்ஸ்டா; எழுந்தாள்.

‘திருமதி.வெப்ஸ்டா;, திருமதி.வெப்ஸ்டா;” என கீத் கத்தினான்.

‘இப்போ, இங்கே பாரு குட்டி பையா” என்றாள் திருமதி.வெப்ஸ்டா;. ‘நான் உங்க அப்பாகிட்டே பேச வேண்டும், இன்று உங்கள் அப்பாவிற்கு உடல் நிலை சாpயில்லை”.

‘பயப்படவேண்டாம். நீ போய் களிமண் பொம்மைகளை செய், நீ அதை கவனிக்க வில்லை என்றால் உனது அக்கா உன்னைவிட அதிகமாக பொம்மைகளை செய்து விடுவாள்”

அவள் வரவேற்பறைக்கு வரும் போது, தொலைபேசி மணியடித்தது. காh;லைல் மேசைக்கு நகா;ந்து பேசியை எடுத்தான்.

முன்பு போலவே, மெல்லிய hPங்கார ஓசை தொலைபேசியில் கேட்ட உடனேயே அது எய்லீன்தான் என அவன் அறிந்தான். ‘நான்தான், என்ன விஷயம்?” என்றான்.

‘காh;லைல்” என்றாள் அவனது மனைவி. ‘எனக்கு தொpயும். எப்படி என்று கேட்காதீh;கள். அங்கு தற்போது எதுவும் சாpயாக நடக்கவில்லை என்பது தொpயும், உங்களுக்கு உடல்நிலை சாpயில்லை, இல்லையா? hpச்சா;டுக்கும் உடம்பு சாpயில்லை என்னவோ நடந்துட்டிருக்கு, அவனுக்கு ஒரே வயிற்று போக்காக இருக்கு, அவரது நாடகத்தின் ஒருவார ஒத்திகையை கூட கவனிக்க முடியவில்லை. நான்தான் போய் நாடக காட்சிகளை ஒத்திகை பாh;க்க அவரது உதவியாளருடன் வேலை செய்ய வேண்டியதாக போயிற்று. இதை சொல்ல நான் உங்களை கூப்பிட வில்லை. அங்கு எல்லா விஷயங்களும் எப்படி உள்ளது என சொல்லுங்கள்” என்றாள்.

‘சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை” என்றான் காh;லைல்.

‘எனக்கு காய்ச்சல், பு; காய்ச்சலாகக்கூட இருக்கலாம். ஆனால் இப்போ பரவாயில்லை” என்றான்.

‘நீங்கள் இன்னும் உங்களது குறிப்பேடுகள் எழுதும் பழக்கத்தை தொடா;கிறீh;களா?” என கேட்டாள். அது அவனை ஆச்சாpயப்பட வைத்து விட்டது. பல வருடங்களுக்கு முன்பாக அவன், தான் குறிப்பேடுகள் எழுதுவதைப் பற்றி அவளிடம் சொல்லியிருந்தான். அது தினசாp நாட்குறிப்பு போன்றதல்ல என்றும் சாதாரணமாக எழுதி வருவதாக-அது அவளுக்கு விளங்கும் எனவும் சொல்லியிருந்தான்.

ஆனாலும் எழுதியதை அவளுக்கு காட்டியதே இல்லை. மேலும் கடந்த ஒரு வருடமாக எதையும் எழுதாமல் மறந்தே போயிருந்தான்.

‘ஏனென்றால்” என அவள் தொடா;ந்தாள். ‘இப்போதைய சூழ்நிலையில் நடப்பவைகளைபற்றி நீங்கள் ஏதாவது எழுத வேண்டும். நீங்கள் உணா;வதையும், நீங்கள் நினைப்பவைகளைப் பற்றியும் எழுதவேண்டும், தொpயுமா, இந்த காய்ச்சல் காலத்தில் உங்களது எண்ணங்கள் எவ்வாறு இருந்தன என்பதையும் எழுதவேண்டும். மறந்துவிட வேண்டாம், ஜுரம் என்பதே உங்களது உடல் நலம் பற்றிய, மனநலம் பற்றிய செய்திதான். அது உங்களுக்கு பல விஷயங்களை சொல்கிறது. அதனால் அதை ஆவணப்படுத்துங்கள். நான் சொல்வது புhpகிறதா? நீங்கள் நலமடைந்த பிறகு யோசித்துப் பாh;த்தால் அந்த செய்தி என்ன என்பதைப் பற்றி பாh;க்கலாம். பின் எழுதியதை படித்தும் பாh;க்கலாம். இது உண்மைதான். கோலே இப்படிதான் செய்தாள்.” என்று எய்லீன் கூறினாள்.

‘அவளுக்கு காய்ச்சல் வந்த போது அப்படித்தான் எழுதிவந்தாள்” என்றாள்.

‘யாரு?” என்றான் காh;லைல் ‘நீ என்ன சொல்கிறாய்?”

‘கோலெ” என எய்லீன் பதிலளித்தாள். ‘பிரஞ்சு எழுத்தாளா;, உங்களுக்கு நான் யாரைப் பற்றி சொல்கிறேன் என்று தொpயும். அவளது புத்தகம் கூட நமது வீட்டில் எங்கோ இருந்தது. ஜிஜியோ என்னவோ என நினைக்கிறேன். நான் அதைப்படித்ததில்லை. ஆனால் இங்கு வந்ததிலிருந்து அவளது புத்தகங்களைப் படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். hpச்சா;ட்தான் அவளது புத்தகங்களை படிக்க ஊக்குவித்தாh;. ஒரு சிறிய புத்தகமாக அவள் இதைப்பற்றி எழுதியிருக்கிறாள். ஜுரம் பீடித்திருந்த போது அவள் உணா;ந்தவற்றையும் அவள் நினைத்தவைகளையும் பற்றி எழுதியுள்ளாள். சில நேரங்களில் ஜுரம் நூற்றியிரண்டு டிகிhpயாகவும் சில நேரங்களில் குறைவாகவும் இருந்துள்ளது. நூற்றியிரண்டுக்கு மேலேயும் சென்றிருக்கலாம், ஆனால் அவள் குறித்;திருக்கும் உச்சபட்ச ஜுரம் அதுதான். அதைப்பற்றியும் எழுதியுள்ளாள். எப்படியோ, அவள் அதைப்பற்றி எழுதி இருக்கிறாள். அதைத்தான் நான் உங்களுக்கு சொல்கிறேன். இது எப்படி இருக்கிறது என எழுத முயற்சி செய்யுங்கள். இதனால் ஏதாவது தெரியவரலாம்” என்றாள்.

எய்லீன் இப்படி சொல்லிவிட்டு, காh;லைல் விளங்கி கொள்ள முடியாதபடி, சிhpத்தாள். ‘ஜுரம் கழிந்தபின்பு, ஒவ்வொரு மணி நேரத்திலும் எப்படி இருந்தது என்பதைப் பற்றிய விபரம் உங்களுக்கு எப்படியும் கிடைக்குமில்லையா? குறைந்தபட்சம் இதை நீங்கள் காட்டிக் கொளவதற்கு உங்களிடம் இருக்கும். தற்போது உபாதை மட்டும்தான் உங்களிடம் உள்ளது. அதை உபயோகப்படும்படியாக வேறுவகையில் மாற்றம் செய்ய வேண்டும்”.

அவன் நெற்றி பொருத்துகளை கைவிரல்களால் அழுத்திக் கொண்டு கண்களை மூடிக் கொண்டான். ஆனாலும் தொலைபேசியில் அவன் ஏதாவது பதிலளிப்பான் என அவள் காத்திருந்தாள். அவனால் என்ன சொல்ல இயலும். அவளுக்கு பைத்தியம்தான் பிடித்துள்ளது என அவனுக்குத் தெளிவாகியது.

‘யேசுவே” என்றான். ‘யேசுவே, எய்லீன், இதைப்பற்றி என்ன சொல்வது என எனக்கு தொpயவில்லை, நிஜமாகவே தொpயவில்லை. நான் வைத்து விடுகிறேன். அழைத்தமைக்கு நன்றி” என்றான்.

‘பரவாயில்லை,” என்றாள். ‘நாம் விஷயங்களை பகிர;ந்து கொள்ள முயற்சி செய்ய வேண்டியுள்ளது. குழந்தைகளுக்கு எனது முத்தங்கள். அவா;களிடம் எனது அன்பை சொல்லுங்கள, மேலும,; முடியாமல் மல்லாந்து படுத்திருந்தாலும், hpச்சா;ட் தனது முகமன்களை உங்களுக்கு சொல்ல சொன்னாh;” என்றாள்.

‘சரி பிறகு பார;க்கலாம்” என சொல்லி பேசியை வைத்தான் காh;லைல். பின்பு தனது கரங்களை முகத்தை நோக்கி கொண்டு வந்தான். அந்த குண்டு பெண்ணும் தனது வாகனத்தை நோக்கி போகும்போது இதே போல் செய்ததை ஏதோ ஒரு காரணத்தால் நினைவு கூh;ந்தான். தனது கரங்களை கீழிறக்கி கொண்டே திருமதி.வெப்ஸ்டரை பாh;த்தான். அவளும் இவனையே பாh;த்து கொண்டிருந்தாள்.

‘கெட்ட செய்தி ஒன்றுமில்லை என நம்புகிறேன்” என்றாள். அவள் அமா;ந்திருந்த சோபா அருகே ஒரு நாற்காலியை நகா;த்தி போட்டபடி அருகே வந்தாள் அந்த முதிய பெண்மணி.

காh;லைல் தலையசைத்தான்.

‘நல்லது” என்றாள் திருமதி.வெப்ஸ்டா;. ‘அப்படியில்லை எனில் நல்லது, திரு.காh;லைல் அவா;களே, தற்போது இதைப் பற்றி பேச சாpயான நேரமில்லைதான்.” என்றபடி சாப்பாட்டு அறையைப் பாh;த்தாள். மேஜை அருகே குழந்தைகள் களிமண் பொம்மைகளை செய்ய முனைந்திருந்தாh;கள். ‘ஆனாலும் இதைப்பற்றி எப்போதாவது பேசியாக வேண்டியுள்ளது. இது நீங்களும் குழந்தைகளும் சம்பந்தப்பட்டதால், பேசித்தான் ஆகவேண்டும். தற்போது நீங்கள் ஓரளவிற்கு உடல் நலமடைந்திருக்கிறீh;கள். நான் உங்களிடம் ஒன்று சொல்ல வேண்டும். ஜிம்மும், நானும் கிளம்பி போகிறோம், பிரச்சனை என்ன வென்றால் தற்போது இருப்பதை விட வருமானம் அதிகமாக தேவைப்படுகிறது. நான் என்ன சொல்கிறேன் என்பது தொpகிறது அல்லவா? எனக்கு மிகவும் கஷ்டமாக உள்ளது” என்றபடியே தலையை ஆட்டினாள். காh;லைல் நிதானமாக தலையசைத்தான். அவள் வேலையை விட்டு செல்லப் போவதாக சொல்லப் போகின்றாள் என்பதை புhpந்து கொண்டான். அவன் தனது முகத்தை கைச் சட்டை நுனியால் துடைத்துக் கொண்டான்.

‘பாப் ஜிம்மின் முந்தைய திருமணத்தால் பிறந்தவன். இப்போது இவனுக்கு நாற்பது வயது. நேற்று எங்களை அவன் ஓரேகானில் உள்ள தனது கீhp பண்ணைக்கு வந்துவிடும்படி கூப்பிட்டிருக்கிறான். அங்கு பண்ணையில் அவனுக்கு உதவும்படி கேட்கிறான். ஜிம் கீhp பண்ணையில் என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதையெல்லாம் செய்வாh;, நான் வீட்டை பாh;த்துக் கொள்ள, சமைக்க, மளிகை சாமான்கள் வாங்க, வேறு என்ன வேலை இருக்கிறதோ அதையெல்லாம் செய்வேன். இது எங்களுக்கு ஒரு நல்ல வாய்ப்பு” என்றாள்.

‘இதனால் எங்களுக்கு உணவும், தங்கவும் இடம் கிடைத்தது போக மேலும் உபயோகமாக இருக்கும். எனக்கும் ஜிம்மிற்கும் என்ன ஆகுமோ என்ற பயமும் இனி இல்லை. நான் சொல்வது புhpகிறது என நினைக்கிறேன். தற்போது ஜிம்மிடம் எதுவுமே இல்லை”, என்றாள். ‘போன வாரம்தான் அவருக்கு அறுபத்தி இரண்டு வயது ஆனது கொஞ்சம் காலமாகவே அவாpடம் கையிருப்பு எதுவுமில்லை. இதைப் பற்றித்தான் அவரே இன்று நோpல் வந்து உங்களிடம் சொல்ல வந்திருந்தாh;, ஏனென்றால் நானும்ட வேலையிலிருந்து நின்று கொள்ளப் போவதை பற்றி சொல்ல முடிவு செய்தேன். இதைப் பற்றி பேசும் போது ஜிம் கூட இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என நாங்கள்-நான் நினைத்தேன்” என்றாள். காh;லைல் ஏதாவது சொல்வானா என சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தவள், அவன் ஏதும் பேசாததால் பிறகு தொடா;ந்தாள், ‘நான் இந்த வாரம் முழுவதும் வேலைக்கு வந்து பாh;த்துக் கொள்கிறேன், தேவையானால் அடுத்த வாரத்தின் முதல் இரண்டு நாட்கள் கூட வருகிறேன். ஆனால் அதற்கு பிறகு நாங்கள் புறப்பட்டே ஆக வேண்டும். நீங்களும் எங்களை வாழ்த்தி வழியனுப்ப வேண்டும். ஏனென்றால் எங்களது ஓட்டை வண்டியில் வெகு தொலைவில் உள்ள ஒரேகான் வரை செல்லவேண்டும் என நம்புவீh;களா? ஆனால் இந்த சின்ன குழந்தைகளை விட்டுவிட்டு போவதுதான் கஷ்டமாக உள்ளது. இவா;கள் அபூh;வமானவா;கள்”.

சிறிது நேரத்திற்கு பிறகும், அவன் அசையாமலும் பதிலளிக்காமலும் இருக்கவே, அவனருகே சென்று அமா;ந்தாள் அவள். அவளது கைச்சட்டை நுனியை தொட்டு ‘திரு.காh;லைல்?” என்றாள்.

‘எனக்கு புhpகிறது” என்றான். ‘நீங்கள் இங்கு இவ்வளவு நாட்கள் இருந்தது, எனக்கும் என்னுடைய குழந்தைகளுக்கும் ஒரு பொpய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியதை நான் உங்களுக்கு சொல்லியாக வேண்டும்” அவனது தலை மிகவும் வலித்ததால் கண்களை சுருக்கிக் கொண்டான். ‘இந்த தலைவலி” என்றபடி ‘இந்த தலைவலி என்னை கொல்கிறது”.

திருமதி. வெப்ஸ்டா;, முன் நகா;ந்து அவனது நெற்றியை அவளது புறங்கையால் தொட்டு பாh;த்தாள். ‘உங்களுக்கு இன்னும் ஜுரம் அடிக்கிறது” என்றாள்.

‘நான் இன்னும் கொஞ்சம் ஆஸ்பிhpன்களை எடுத்து வருகிறேன.; அதை சாப்பிட்டால் ஜுரம் குறையும், நான்தான் இதைப் பாh;த்தாக வேண்டும். தற்போது நான்தான் மருத்துவரும் கூட” என்றாள்.

‘தற்போது நடப்பதை எழுதி வைக்க வேண்டும் என என் மனைவி கூறுகின்றாள்” என்றான் காh;லைல். ‘சுரம் எப்படிப்பட்டது என விவாpக்க முடியுமானால் இதற்கு பின்பு, நான் அதன் செய்தியை அறிந்து கொள்ள முடியும் என அவள் நினைக்கிறாள்” என்றபடியே சிhpத்தான். சில கண்ணீh; துளிகள் கண்களிலிருந்து வழிந்தன. அதை தனது கைகளால் துடைத்தான்.

‘நான் உங்களது ஆஸ்பிhpனையும், பழச்சாறையும் கொண்டு வரலாம் என நினைக்கிறேன் பின்னா; குழந்தைகளுடன் வெளியெ செல்லலாம்” என்றாள் திருமதி.வெப்ஸ்டா;. ‘பாh;க்கும்போது, களிமண் பொம்மைகளின் மேலுள்ள ஆர;வம் குழந்தைகளுக்கு குறைந்து போய்விட்டது என நினைக்கிறேன்”.

அவள் அடுத்த அறைக்கு சென்றுவிட்டு அவனை தனியே இருக்க விட்டு விடுவாளோ என காh;லைலுக்கு பயமாக இருந்தது. அவளுடன் பேச விரும்பினான். தொண்டையை செறுமிக் கொண்டான்.

‘திருமதி.வெப்ஸ்டா;, ஒன்றை நீங்கள் தொpந்து கொள்ள வேண்டும், வெகு காலத்திற்கு, நானும் எனது மனைவியும் ஒருவரை ஒருவா; மிகவும் காதலித்தோம். இந்த உலகில் எல்லாவற்றையும் விட, இந்த குழந்தைகளையும்விட, நாங்கள் அவ்வளவு காதலித்தோம். நாங்கள் இருவரும் சோ;ந்தே முதுமை பருவம் எய்துவோம் என நினைத்திருந்தோம். நாங்கள் விரும்பும் அனைத்தையும், உலகில் உள்ள எல்லா செயல்களையும், இணைந்தே செய்ய விரும்பினோம்.” அவன் தனது தலையை அசைத்து கொண்டான். தற்போது அவனுக்கு மிகவும் துக்ககரமாக தோன்றியது என்னவென்றால் இனி அவா;கள் எதைச் செய்தாலும் தனியாக, அடுத்தவா; இல்லாமல்தான் செய்தாக வேண்டும்.

‘சாp, பரவாயில்லை” என திருமதி.வெப்ஸ்டா; சொன்னாள். அவனது கையை தட்டிக் கொடுத்தாள். அவன் முன் நகா;ந்து உட்காh;ந்து கொண்டு பேச ஆரம்பித்தான்.

சிறிது நேரம் கழித்து, குழந்தைகள் வரவேற்பறையிலிருந்து வந்தன. அவா;களை பாh;த்து, தனது உதட்டில் விரலை வைத்து உஷாh;படுத்தினாள் திருமதி.வெப்ஸ்டா;. அவா;களை பாh;த்துவிட்டு பேச்சை தொடா;ந்தான் காh;லைல். அவா;களும் கேட்கட்டும், அவா;களும் சம்பந்தப்பட்டுள்ளாh;கள் என நினைத்தான். குழந்தைகளுக்கு தாங்கள் அமைதி காக்க வேண்டும் என புhpந்தது, சிறிது ஆர;வம் உள்ளது போல காட்டிக் கொண்டார;கள். அதனால் திருமதி.வெப்ஸ்டாpன் காலடியில் உட்காh;ந்து கொண்டாh;கள். பின்பு தரை விhpப்பில் குப்புற படுத்து கொண்டு, கெக்கலி கொட்டி சிhpக்க தொடங்கினாh;கள். ஆனால் திருமதி.வெப்ஸ்டாpன் கண்டிப்பான பாh;வை அதை நிறுத்தி விட்டது.

காh;லைல் பேசிக் கொண்டே போனான். முதலில் தலைவலி இருந்து கொண்டேயிருந்தது. தனது பைஜாமாவில் முதிய பெண்மணி அருகே அமா;ந்து பேசிக் கொண்டிருந்ததே அவனுக்கு கூச்சமாக இருந்தது. அவள் பொறுமையாக அவன் அடுத்து கூறப்போவதை கேட்க தயாராக இருந்தாள்.

ஆனால் அதற்கு பின்பு அவனது தலைவலி போய் விட்டது. அதன்பின் அவன் கூச்சமாகவும் உணரவில்லை, எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதைப் பற்றியும் மறந்தே போனான். அவன் தனது கதையை நடுவிலிருந்து தொடங்கினான். குழந்தைகள் பிறந்த பிறகிலிருந்து, ஆனால் பின்பு அவா;களது ஆரம்ப காலத்தைப் பற்றி பின்னோக்கி போனாள். அப்போது எய்லீனுக்கு பதினெட்டு வயது, அவனுக்கு பத்தொன்பது வயது, ஒரு பையனும் பெண்ணும் காதலின் வெம்மையில் உருகி கொண்டிருந்த காலமது.

தனது நெற்றியை துடைக்க சற்ற நிறுத்தினான். உதடுகளை ஈரமாக்கிக் கொண்டான்.

‘மேலே சொல்லுங்கள்” என்றாள் திருமதி.வெப்ஸ்டா;

‘நீங்கள் சொல்வது எனக்கு புhpகிறது. நீங்கள் பேசிக்கொண்டே போங்கள் திரு.காh;லைல், சில சமயங்களில் இதைப்பற்றி பேசுவது நல்லது. சில சமயங்களில் இதைப்பற்றி பேசியதாக வேண்டி உள்ளது. அதற்கப்பால் எனக்கு இதைப்பற்றி கேட்க விருப்பமாக உள்ளது. அத்தோடு பேசியபின் நீங்கள் நலமாக உணா;வீh;கள். ஒரே முறை, இப்போது நீங்கள் விவாpத்து சொல்வது போலவே, காதல், எனக்கும் நிகழ்ந்துள்ளது. அதே காதல்தான் இது.

தரை விhpப்பிலேயே குழந்தைகள் தூங்கிப் போனாh;கள். கீத் தனது கட்டை விரலை வாயில் வைத்தவாறே தூங்கினாள். திரு.வெப்ஸ்டா; வந்து கதவை தட்டும் போதும் காh;லைல் பேசியபடியே இருந்தான். கதவை தட்டி விட்டு உள்ளே நுழைந்து திருமதி.வெப்ஸ்டரை அழைத்து போக அவா; வந்திருந்தாh;.

‘உட்காருங்கள் ஜிம்” என்றாள் திருமதி.வெப்ஸ்டா;. ‘ஒன்றும் அவசரமில்லை. நீங்கள் என்ன சொல்ல விரும்புகிறீh;களோ அதை சொல்லுங்கள் திரு.காh;லைல்”.

காh;லைல் முதியவரைப் பாh;த்து தலையாட்டினான். முதியவரும் பதிலுக்கு தலையசைத்தார;. பின்பு உணவு மேசையின் நாற்காலி ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டு வரவேற்பறையில் நுழைந்து, சோபாவிற்கு அருகே போட்டு கொண்டு ஒரு பெருமூச்சுடன் அமா;ந்தார;. பின் தனது தொப்பியை சோh;வுடன் எடுத்துவிட்டு கால் மேல் கால் போட்டுக் கொண்டான். காh;லைல் பேச்சை தொடங்கியவுடன், கிழவன் இரண்டு கால்களையும் தரையில் வைத்தான். குழந்தைகள் எழுந்து கொண்டனா;. தரைவிhpப்பில் அமா;ந்தபடியே அவா;கள் தலையை இப்படியும் அப்படியுமாக ஆட்டிக் கொண்டிருந்தனா;. ஆனால் அதற்குள் காh;லைல் அவன் அறிந்த எல்லாவற்றையும் சொல்லி முடித்திருந்ததால் பேச்சை நிறுத்தினான்.

‘நல்லது, உங்களுக்கு நல்லது” என்றாள் திருமதி.வெப்ஸ்டா;. ‘நீங்கள் நற்பண்புகளால் உருவானவா;, அவளும் அப்படித்தான். திருமதி.காh;லைலும்தான் அதை நீங்கள் மறக்கக்கூடாது. இதெல்லாம் முடிந்த பிறகு நீங்கள் இருவருமே சாpயாகி விடுவீh;கள்”.

அவள் எழுந்து நின்று தனது பணியுடை அங்கியை கழற்றினாள் திரு.வெப்ஸ்டரும் எழுந்து நின்று தனது தொப்பியை அணிந்து கொண்டாh;.

கதவருகே இரண்டு போpடமும் காh;லைல் கைகுலுக்கினான்.

‘நல்லது பின்பு பாh;ப்போம்” தனது தொப்பி முனையை தொட்டுக் கொண்டே சொன்னாh; திரு.ஜிம் வெப்ஸ்டா;. ‘உங்களுக்கு நல்லதே நடக்கட்டும்” என்றான் காh;லைல்.

மறுநாள் விடியற்காலையில் உற்சாகமாகவும், எப்போதும் போலவும் சந்திப்பதாக திருமதி.வெப்ஸ்டா; கூறினாள்.

எதுவோ ஒரு முக்கியமான ஒன்றை முடித்தது போல் ‘சாpதான்” என்றான் காh;லைல்.

வுயதான தம்பதியினர; மெதுவாகவும் ஜாக்கிரதையாகவும் நடந்து சென்று தங்களது வாகனத்தில் ஏறிக் கொண்டாh;கள். ஜிம் வெப்ஸ்டா; வாகனத்தில் உட்காh;ந்து கீழே குனிந்தாh;. திருமதி.வெப்ஸ்டா; காh;லைலை பாh;த்து கையசைத்தாள். அவன் ஜன்னலருகே நின்று கொண்டு யோசித்தபோதுதான எய்லீனுடன் ஆனதும் தற்போதைய வாழ்க்கைக்கு முந்தையதுமான எதுவோ ஒன்று முடிவுக்கு வந்ததை உணா;ந்தான். எப்போதாவது அவன் அவளை நோக்கி கையசைத்திருக்கிறானா?

கையசைத்திருக்கக்கூடும். ஆம், அவன் செய்திருப்பதை அறிவான். ஆனாலும் தற்போது அதை நினைவுப்படுத்திக் கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் இது இப்போது முடிவுக்கு வந்துவிட்டது என்பதை புhpந்து கொண்டான். அவளை விட்டு விட முடியும் எனவும் உணா;ந்து கொண்டான். அவன் பேசியது போலவே அவா;கள் இணைந்தே வாழ்ந்தனர; என்பது உண்மைதான், ஆனால் அது முடிந்து போன ஒன்று. எது சாத்தியமற்றது என்று தோன்றியதோ, எதை எதிர;த்துப் போராடினானோ, அந்த முடிவு இப்போது அவனில் ஒரு அங்கமாகவே மாறிவிடும். அவன் கடந்துவந்த பிறவற்றைப் போலவே இதுவும் கடந்து போகும்.

சரக்கு வாகனம் தடுமாறியபடி முன் நோக்கி நகர, அவன் மறுபடியும் கையை உயர;த்தினான். அந்த முதிய தம்பதியினர; அவனைத் திரும்பிப் பாh;த்தபடியே பயணித்தனா;. அவன் தனது கையை கீழறக்கி கொண்டு குழந்தைகளை நோக்கித் திரும்பினான்.
***

சற்றே இளைப்பாறுவோம் – 10 துன்பக்கேணி – சுரேஷ்குமார இந்திரஜித்

download (4)

அண்மையில் ஒரு பத்திரிக்கைச் செய்தியை வாசித்தேன். ஜெய் சம்யக் என்ற விரிவுரையாளர் சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்குத் தொடர்ந்துள்ளார். சென்னைப் பல்கலைக்கழகப் பட்டப் படிப்புகளுக்கு தமிழ் மொழிப் பாடத்தில் புதுமைப்பித்தனின் “துண்பக்கேணி” சிறுகதையும், வண்ணநிலவனின் “கடல்புறத்தில்” நாவலும் இடம் பெற்றுள்ளன. இந்த நாவலும், சிறுகதையும், ஆதிதிராவிட சமூகத்தை அவதூறு செய்யும் விதத்தில் உள்ளது. இதனால் ஆதி திராவிட சமூகத்தைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் வருத்தம் அடைந்துள்ளனர். எனவே சென்னைப் பல்கலைக்கழக தமிழ் மொழிப் பாடத்திட்டத்திலிருந்து இந்த சிறுகதையையும், நாவலையும் நீக்க வேண்டும். இது தான் வழக்கின் நோக்கம். இது தொடர்பாக, உயர்கல்வித்துறைச் செயலர், சென்னைப் பல்கலைக்கழகத் துணைவேந்தர் மற்றும் பதிவாளருக்கு நீதிமன்றம் நோட்டீஸ் அனுப்பியுள்ளது.

இந்தச் செய்தியைப் படித்ததும் எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. இந்த நாவலையும், சிறுகதையையும் ஏற்கனவே படித்திருந்தேன். தற்போது மீண்டும் படிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் தேடினேன். “கடல்புறத்தில்” கிடைக்கவில்லை. புதுமைப்பித்தன் சிறுகதைகள் மொத்தத் தொகுப்பு கிடைத்தது. அதிலிருந்த “துண்பக்கேணி” கதையைப் படித்தேன். துண்பங்கள் இறைக்க இறைக்க வந்து கொண்டிருக்கும் கேணியே துண்பக்கேணி. இந்தக்கதை 31.3.1935, 14.04.1935, 28.04.1935 ஆகிய தேதிகளில் வெளிவந்த மணிக்கொடி இதழில் பிரசுரமாகியுள்ளது. எந்தக்காலத்தில் வெளிவந்த எழுத்து என்ற பின்னணி இந்த விவகாரத்தில் முக்கியமானது.

சற்று நீளமான புதுமைப்பித்தன் பாணிக்கதை. சிருஷ்டிகர நோக்கில் சற்றுக் குறைபாடுள்ள கதை என்றே எனக்குத் தோன்றியது. ஆனால் இங்கு பிரச்சினை அதுவல்ல. ஆதி திராவிட சமூகத்தினரை அவதூறு செய்யும் விதத்தில் கதை உள்ளதா என்பதே இங்கு பிரச்சினை.

கதை, திருநெல்வேலி மாவட்டத்திலுள்ள ஒரு சிற்றூரில் துவங்குகிறது. தாழ்த்தப்பட்ட பறையர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த மருதி என்ற பெண்ணைச்சுற்றி கதை செல்கிறது. அவளது கணவன் வெள்ளையன். பண்ணையார் பிள்ளைவாளின், மயிலைக்காளைகள் காணாமல் போனது தொடர்பாக, வெள்ளையன் மீது சந்தேகம் ஏற்படுகிறது. வெள்ளையன் இல்லாததால் தலையாரித்தேவன் மருதியைத் தாக்குகிறான். பின்னர் வெள்ளையன் பிடிபட்டு சிறைக்குச் செல்கிறான். அவன்தான் காளைகைளக் களவாடினான் என்பது பற்றிய குறிப்பில்லை. பிழைப்புக்காக மருதியும் அவள் தாயாரும், தேயிலைத் தோட்டத்திற்கு ஆள் பிடிக்கும் ஒரு ஏஜண்டு மூலம் கொழும்பு செல்கிறார்கள்.

மலைத்தோட்டம், குளிர், வாரக்காசு கைமேல். தேயிலை ஸ்டோர் மேனேஜர் “குளித்துவிட்டு வா” என்று மருதியிடம் கூறுகிறார். அந்தப் பகுதியில் இது சாதாரண விஷயமாக இருக்கிறது. வேறு வழியில்லாமல் உடன்படுகிறாள். மருதிக்குப் பெண் குழந்தை பிறக்கிறது. வெள்ளையனை நினைத்துக் கொள்கிறான்.

தேயிலைத்தோட்ட நிர்வாகி ஸ்மித்தை, ஸ்டோர் மேனேஜர் அழைத்து வருகிறார். அதன் தொடர்ச்சியான “தொடர்பில்” மருதி குழந்தையுடன் ஸ்மித்தின் பங்களா பக்கத்தில் தோட்டக்காரியாக வசிக்க ஆரம்பிக்கிறாள்.

சிறையிலிருந்து வெளிவந்த வெள்ளையன், ஊருக்குத் திரும்புகிறான். விவரம் அறிந்து கடன்பட்டு, கொழும்பு மலைத் தோட்டத்திற்கு மருதியைக் காண வருகிறான். உள்ளே நுழைந்தவனிடம் ‘என்னைத் தொடாதே…. மேலெல்லாம் பாத்தியா’ என்று காட்டுகிறாள். பறங்கிப்புண், ‘இங்கே இதுதான் வளமொறை’ என்கிறாள். ‘உன் குழந்தைதான்’ என்கிறாள். 200ரூ பணத்தை எடுத்துக் கொடுத்து ‘என் சம்பளப்பணம் புள்ளையைப் பாததுக்கோ’ என்கிறாள். வெள்ளையன் குழந்தையுடன் ஊருக்குத் திரும்புகிறான்.

பறங்கிப்புண் பரவ தோட்டக்காரி என்ற அந்தஸ்திலிருந்து இறங்கி மீண்டும் தேயிலைக் கூலியாகிறாள். இருமலும் சேர்ந்து கொள்கிறது. தேயிலை பறிக்கும் போது கங்காணி, சுப்பன் வேறு ஒரு கூலியிடம் ஏடாகூடாமாக இருப்பதைத் தறசெயலாகப் பார்த்து வடுகிறாள். மருதியை அவன் தாக்குகிறான். நோய்முற்றி சித்த சுவாதீனமற்றவள் போல், இல்லாத குழந்தையுடன் கொஞ்சிப் பேசிக் கொள்கிறாள்.

புதிதாக வந்த துரைக்கு கூலிகளின் எண்ணிக்கையை குறைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றுகிறது. வியாதியஸ்திராக இருக்கும் மருதியின் பெயர் பட்டியலில் சேருகிறது. ஊருக்குத் திரும்புகிறாள். யாரும் அடையாளம் காணமுடியாத நிலையில் தோற்றம் மாறியிருக்கிறது. திருமண ஊர்வலம் வந்து கொண்டிருக்கிறது. வெள்ளையன் மாப்பிள்ளையாய் உட்கார்ந்திருக்கிறான். அவளுக்கு இருமல் வருகிறது. துப்புகிறாள். இரண்டு துளி ரத்தம் கலந்திருக்கிறது.

பாளையம்கோட்டையில் புல்வெட்டி பிழைக்கிறாள். தாமிரபரணித் தண்ணீர் விசேஷத்தினாலோ என்னவோ அவளைப் பிடித்திருந்த மேகநோய் விலகுகிறது. குழந்தையைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏற்பட ஊருக்கு வருகிறாள். வீட்டில் குழந்தை வெள்ளச்சியை வெள்ளையன் மனைவி அடிப்பதைக்கண்டு அவளை, மருதி அடிக்கிறாள். தகராறு ஏற்படுகிறது. குழந்தையுடன் பாளையங்கோட்டை திரும்புகிறாள். இடையில் கங்காணி, சுப்பனைச் சந்திக்கிறாள். மீண்டும் தேயிலைத்தோட்டம்.

கங்காணி, சுப்பனுடன் பதினான்கு வருடங்கள் ‘சேர்ந்து’ வாழ்கிறாள். தேயிலைத் தோட்டத்தில் பள்ளிக்கூடம் ஆரம்பிக்கும் போது ஆசிரியராக ராமச்சந்திரன் வந்து சேர்கிறான். பங்களாவில் வேலை செய்யும் குதிரைக்காரச் சின்னானுக்கு மகள் வெள்ளச்சியைத் திருமணம் செய்து கொடுத்து விட வேண்டும் என்று மருதிக்கு ஆசை.

 

ராமச்சந்திரனிடம் வெள்ளச்சி பாடம் கற்றுக் கொள்ள வருகிறாள். அவன் ‘என்னைத் திருமணம் செய்து கொள்கிறாயா’ என்று அவளிடம் கேட்கிறான். ‘கல்யாணம் எதுக்கு’ என்று அவள், அவனை நெருங்குகிறாள்.

ஸ்டோர் மேனேஜருக்கு வெள்ளச்சியின் மீது கண். குதிரைக்காரச் சின்னான், மேனேஜருக்காக தேயிலைப்பறிக்கும் வெள்ளச்சியை பிடித்து மரத்தில் கட்டிவிடுகிறான். தற்செயலாக(?) அங்கு ராமச்சந்திரன் வருகிறான். தகராறில் ராமச்சந்திரன் மயக்கமடைகிறான். பிறகு மயக்கம் தெளிந்து பிரக்ஞை வருகிறது. வெள்ளச்சி அவனைக் கட்டிக் கொண்டு அழுகிறான். இருவரும் மருதியின் வீட்டுக்கு வருகிறார்கள். செய்தியைக் கேட்டதும் இடி விழுந்தாற்போல் ஆகிறது மருதிக்கு.

ஸ்டோர் மேனேஜர் பஞ்சாயத்துக்கு வருகிறான். “என்னைக் கெடுத்தபாவி….. என் மகளையும் குலைத்தாயே” என்று அவனை நோக்கி கல்லை எறிகிறாள். கல்லடி பட்டு அவன் இறநதுவிடுகிறான். மருதி தாக்கப்பட்டு மயக்கமடைகிறாள். கூலிக்காரர்கள் கூட்டம் ஆர்ப்பாட்டம் செய்து ஒய்கிறார்கள். போலீஸ் வருகிறது. துரை கொலையை நாசூக்காக அமுக்கி விடுகிறார். மருதிக்கு பிரக்ஞை வருகிறது. சித்தம் தெளியவில்லை. மருதியும், வெள்ளச்சியும், ராமச்சந்திரனும் எங்கோ சென்று விடுகிறார்கள். கதை முடிகிறது.

கதை எழுதப்பட்ட பாணியிலும், விதத்திலும், சம்பவங்களை விவரிக்கும் இடங்களிலும் சிருஷ்டிகர நோக்கில் பிரச்சினைகள் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது. வழக்குத் தொடர்ந்தவருக்கு ஆதி திராவிட சமூகத்தை அவதூறு செய்வதாக எப்படித் தோன்றியிருக்கும் என்று யோசித்தேன். கதை முழுக்க, ஆதி திராவிட சமூகத்தைச் சேர்ந்த மருதி உடலுழைப்பை நம்பி வாழ்கிறாள். கற்பு அவள் கையில் இல்லை. பிறர் விருப்பம் சார்ந்ததாக இருக்கிறது. அவள் மீண்டும் மீண்டும் வாழ்க்கையில் வஞ்சிக்கப்படுகிறாள். பாதிக்கப்படுகிறாள். தன்னை முதன்முதலாக பாழாக்கியவனே தனது மகளையும் பாழாக்கியதை அறிகிறாள். சித்தம் கலங்கி விடுகிறது. கதையின் முடிவில் சித்தம் தெளியாத நிலையிலே அவள் இருக்கிறாள்.

கதையில் சில இடங்களில் சாதிப்பெயர் வருகிறது. வாழ்க்கையில் மனிதர்களின் யதார்த்த உச்சரிப்பில் புழங்கினாலும், தற்போது, இன்றைய நிலையில், பாத்திரங்களின் உச்சரிப்பில் சாதிப்பெயரைக் கொண்டு வந்து எழுத முடியாது. இந்தக்கதை எழுதப்பட்ட ஆண்டு 1935. அன்றைய நிலையில் உள்ள சூழ்நிலைகளைக் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். இலக்கியம் அறியாதவர்கள், இலக்கியக் கதைகளைப் படிக்கும்போது, அவர்கள் கதையிலுள்ள ‘பார்வை’யையும் ‘தொனி’யையும் கவனிப்பதில்லை. இலக்கிய சம்பந்தமற்ற வேறு அடிப்படைகளின் பின்னணியிலேயே கதைகளை வாசிக்கிறார்கள். கோபால கிருஷ்ணபாரதியின் நந்தன் சரித்திரத்தில் நிறைய இடங்களில் சாதிப்பெயர் வருகிறது. கோபால கிருஷ்ணபாரதியின் காலம் 1818 – 1896. நந்தனை பரவலாக மக்களிடம் கொண்டு சென்ற படைப்பு அது.

இக்கதையை எழுதிய புதுமைப்பித்தனுக்கு மனத்தின் ஓரத்தில் கூட தாழ்த்தப்பட்டவர்களை அவமதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டிருக்காது. அவருடைய சொந்த சாதியான வெள்ளாள சாதியை அவமதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருக்கு இருந்தது என்று சொல்லத்தக்க வகையில் அவர் கதைகளில் வெள்ளாள சாதியினா விமர்ச்சிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். கதையில் வரும் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த மருதியின் வாழ்க்கை இறைக்க இறைக்க தீராத துண்பக்கேணி. அதைத்தான் புதுமைப்பித்தன் அவர் பாணியில் கூறுகிறார். இக்கதை அக்காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த சொற்களால் கோர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு வகையில் அந்தச் சொற்கள் படிக்கிறவர்களுக்கு சாதிக்கு எதிரான விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.

——————————-

 

 

 

 

இசைஞானியின் ராஜ முத்திரை !! – கலைச்செல்வன் ரெக்ஸ்

Radio with raja

180களில் ராஜா, ராஜாங்கம் நடாத்திய காலத்தில் வந்ததும், மணிரத்னத்தின் முதல் தமிழ்ப் படமுமான பகல் நிலவு என்ற படத்துக்காக இசைஞானி படைத்த பொக்கிஷங்களில் ஒன்றுமான பூமாலையே..தோள் சேரவா.. என்ற அற்புத மெலடியைப் பற்றி நண்பர் கானா பிரபா இட்ட பதிவுக்கு கருத்திட விழைந்தேன் ..ஏனோ தெரியவில்லை கருத்திட முடியவில்லை.

80களில் எங்கும் ராஜா.. எதிலும் ராஜா என்றிருந்த காலத்தில் பதின்ம வயதில் இருந்தவர்கள் கொடுத்துவைத்தவர்கள். ராஜா கைவைத்த எல்லாமே பொக்கிஷங்கள். அதில் தாய்க்கொரு தாலாட்டு என்ற படத்தில் இடம்பெற்ற இசைஞானியும் சித்திராவும் பாடிய‌ காதலா.. காதலா ..கண்களால் என்னைத்தீண்டு என்ற பாட்டிருக்கிறதே அப்பப்பா .. அதைப் பற்றிச் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

பாட்டின் தொடக்கம் ஒரு தொகையறா போன்றது. அது சித்திராவினுடையது. அவர் காதலா.. காதலா ..என்று உச்சரிக்கும் இரண்டு தடவையும் வித்தியாசமான பரிமாணத்தை தனது குரலில் கொண்டு வந்திருப்பார். முதல் முறை காதலா எனும் போது சாதாரணமாகவும் இரண்டாம் முறை அதே காதலா .. எனும் போது ஏக்கத்தையும் தனது குரலில் கனியவிட்டு நம்மையெல்லாம் பித்துப்பிடிக்க வைக்கும் சித்திராவுக்கு பதிலாக இசைஞானி காதலி.. காதலி கண்களால் எனைத்தீண்டு என்று விட்டேந்தியாக பாடி சித்திராவின் கூப்பிடலுக்கு முக்கியத்துவத்தை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பார். அடுத்த வரியான காதல்.. ஒரு வேதம்.. கண்கள்.. அதை ..ஓதும் என்று ஏங்கும் சித்திரா, அதை மென்மையாகவும் அதே நேரத்தில் அழுத்தம் திருத்தமாகவும் பாடும் போது அந்தக் குரலில் காதலுடன் சேர்ந்ததொரு காமத்தை இழையோட விட்டிருப்பார். .. அதைத்தொடர்ந்து இசைஞானி, ஒரு கோயில் மணியோசையை மட்டும் இசையாகக் கொடுத்து பின் புல்லாங்குழலுடனும் தபேலாவுடனும் தனது இசை ராஜாங்கத்தை தொடர்ந்து அவற்றின் முடிவில் பல வயலின்களை ஒன்று சேர்ந்து ஆலாபனை செய்து முதல் சரணத்துக்கு பிள்ளையார் சுழி போடவைப்பார். கேட்கும் போது அவ்வளவு சுகமாக இருக்கும். .

 

முதலாவது சரணத்தை இசைஞானி ,` நீ…ரோடையின் ஓ..சையில் உந்தன் பேரைக் கே..ட்கிறேன்.. பூ..ஞ்சோலையின் பூ..க்களில் உன்னை நா..னும் பார்க்கிறேன் என்று பாட அதற்குச், சித்திரா போட்டியாக தே..வனே உன்..னிலே என்னை தே..டிப் பா..ர்க்கிறேன், நீ.. விடும் மூ..ச்சிலே, நா..னும் கொஞ்சம் வா..ழ்கிறேன் என்பார் இது ராஜாவுக்கு நெத்தியடியாக இருக்கும். விடுவாரா ராஜா அவரும் அடுத்த வரியான என் தே..வியே உன் பே..ச்சிலே ஏ..தோ இசை கேட்கிறேன் என்று முடிப்பார். இதில் என் தேவியே என்பதை அழுத்தி சுகமாகப் பாடும் இசைஞானி முடிவில் ஏதோ இசை கேட்கிறேன் எனும் போது பின்னணி இசை எல்லாவற்றையும் நிறுத்தி கொஞ்சலும் ஏக்கமுமாகப் பாடுவார்.. ஆஹா..ஆஹா.. என்னவொரு பாவம் ராஜாவுடன் சேர்ந்து.. சித்திரா பின்னிப் பெடலெடுத்திருப்பார்.
(பாடலைக் கேட் இங்கே சொடுக்கவும்)

இதே போலவே இரண்டாவது இடையிசையின் தொடக்கமும் புல்லாங்குழ்லின் எக்கோவுடன் தொடங்கி வயலின்களின் குழுமம் தொடர்ந்து சென்று அமைதியான காற்றின் ஓசையை மட்டுமே இறுதி இசையாக்கி நிறுத்துவார் இசைஞானி. அதைத் தொடர்ந்து முதல் சரனத்தில் ராஜா தொடங்கியதற்குப் பதிலாக இரண்டாவது சரணத்தை சித்திரா கண்ணா.. என்ற ஏக்கக் கூவலுடன் ஆரம்பிப்பார் . இப்படியே நெஞ்சை அள்ளிச் செல்லும் இந்தப் பாட்டிற்கு இசைஞானி பெரும்பாலான இடங்களில் பாவித்திருப்பதெல்லாம் தபேலா,வய‌லின் புல்லாங்குழல்,கிற்றார், பேஸ்கிற்றார் மற்றும் டோலக் மட்டுமே. எந்தக் கொம்பியூட்டரும் கிடையாது, இங்கிலாந்தின் இசைக்குழுவும் கிடையாது, சிம்பொனி இசை வல்லுனர்கள் கிடையாது, மும்பாய் ஒலிப்பதிவுக்கூடம் கிடையாது.. ஐந்து நட்சத்திர ஹொட்டேலில் தங்கி கொம்போசிங் செய்யவு மில்லை. இதுதான் ஞானம். இயற்கையின் கொடை.
இந்தப் பாட்டை எங்கே எப்போ கேட்டாலும் 80கலின் நடுப்பகுதியில் யாழ்ப்பாணம் ஸ்ரீதர் திரையரங்கிற்கும் விக்னா ரியூசன் சென்ரருக்கும் அருகில் இருந்த வீனஸ் ரெக்கோடிங் பார் தான் நினைவு வரும் .

80களின் நடுப்பகுதியில், போருக்கு முந்திய யாழ்ப்பாணத்தில் நண்பர்கள் நாங்கள் விக்னாவுக்கு வார விடுமுறை ரியூசனுக்கு போகின்றபோது வகுப்பு தொடங்குவதற்கு ஓரு மணி அல்லது அதற்குக்கும் முன்பாக யாழ் நகர் சென்று, வெலிங்டன் திரையரங்கிற்கு நேரே முன்னால் இருந்த ரவர் ரீ அன் கூல் பாரில் ஒரு பிளேன்ரியும் வடை அல்லது றோளும் சாப்பிட்டுவிட்டு, அங்கிருந்து வெவ்வேறு இடங்களில் இருந்து பஸ்ஸில் வரும் நண்பர்கள் எல்லோரும் ஒன்று சேர்ந்து கூத்தும் கும்மாளமுமாக நடந்து சென்று , வீனசுக்கு முன் ரயில்வே கடவைக்கு அருகில் இருந்த குட்டிச் சுவர் ஒன்றிலும் ஏனையோர் கைவிடப்பட்ட பழம் விற்கும் வண்டில் ஒன்றிலும் ஏறி இருந்துகொள்ளுவோம்.

. அங்கிருந்தபடியே வீனஸில் ஒலிக்க விடப்படும் புதிய பாடல்களை நண்பர்களாகச் சேர்ந்து கேட்டு ரசிப்பதில் அப்படி ஒரு குஷி எங்களுக்கு. படிக்கவென்று செல்லும் நாங்கள் இந்தப் பாடல்கலைக் கேட்ட பாதிப்பில், ஏதோவொரு இனம் புரியாத சுகத்துடனும், அமைதியுடனும், கனவுகளுடனும் தான் வகுப்புக்குள் செல்வோம். உள்ளே சென்றால் வாத்தி படிப்பித்துக் கொண்டிருக்கும் போது இந்தப் பாடல்களைப் பற்றிய பிரமையே மனதுள் ரீங்காரமிடும். பிற‌கென்ன .. வாத்தி தன்ரை பாட்டுக்கு லெக்சர் அடிச்சுக்கொண்டிருக்க அது எமக்கெல்லாம் செவிடன் காதிலை ஊதிய சங்குதான். ம்ம் நினைவழியா நாட்கள் அவை.

அந்த நேரத்தில் கேட்டு, இன்றும் நெஞ்சமெல்லாம் நிறைந்திருக்கும் பாடல்களில் இதுவும் ஒன்று. இன்று இந்தப் பாட்டைக் கேட்கும் போது , இன்றுகூட வயிற்றுக்கும் தொண்டைக்கும் உருவமில்லா ஒரு உருண்டை வந்து அடைப்பதையும் அந்தக் கால யாழ்ப்பாணம் கண்ணுக்குள் மின்னி மறைவதையும் தடுக்க முடியவில்லை. இந்த எனது அனுபவம் யாழ்ப்பாணத்தின் 80ன் நடுப்பகுதி ரீன் ஏஜ்ஜுக்கள்… சத்தியாக் கட் வெட்டிக் கொண்டு திரிந்தவர்கள் எல்லோருக்கும் ஏற்பட்டிருக்கும் என்பதில் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை எனக்கு