Category: இதழ் 95

இரங்கூன் வீதி / நடேசன் ( ஆஸ்திரேலியா )

Myanmar, Burma, Yangon.  Bengale (Bengali) Sunni Mosque, on Sule Pagoda Road.

இரங்கூன் வீதியில் தலையை மூடியபடி இந்திய முகத்துடன் ஒரு இஸ்லாமிய பெண் எதிரில் வந்தாள். அப்பொழுது வழிகாட்டியிடம் ‘ எப்படி எல்லா மதக்கோவில்களும் இவ்வாறு ஒரே இடத்தில் இருக்கின்றன ? ‘ என்று கேட்டேன்.

‘ இவை பலகாலமாக இருக்கிறது. ‘

‘ அவ்வாறாயின் எப்படி இரக்கீன் மாநிலங்களும் புத்த மதத்தவர்களுக்கும் இஸ்லாமியர்களுக்கும் பிரச்சினை எனச் செய்திகள் வருகிறது ?’

‘ அயல்நாட்டில் இருந்து வரும் முஸ்லீம்களால் எற்படும் பிரச்சினைதான் என்றான்

தற்பொழுது பிரபலமாக பேசப்படும் இந்த விடயத்தை புரிந்து கொள்வதற்கு நாம் வரலாற்றில் சிறிது தூரம் பயணிக்கவேண்டும்

மியன்மார் ஏழு மாநிலங்களும் ஏழு பிரதேசங்களிலும் ஒன்றாகிய ரக்கீன் (Rakhine State) பிரதேசம் கிட்டத்தட்ட 30 இலட்சம் மக்கள் வாழும் தனி மாநிலம். இந்த மாநிலத்தின் வட மேற்குப்பகுதி தற்போது பங்களாதேசை அண்டியது. இந்த மாநிலத்தில் வாழ்பவர்களில் கிட்டத்தட்ட 20 வீதமான சிறுபான்மையினர் எனும் ரொகினியா முஸ்லீம்கள். இவர்கள் பல நூற்றாண்டுகளாக வாழ்பவர்கள். இதைவிட இதே அளவு வங்காளதேசத்தில் இருந்து குடியேறி இருப்பதாக பர்மிய வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. சுதேச இரக்கீன் மக்களில் பெரும்பாலானவர்கள் பௌத்தர்கள்.

ரோகினியா(Rohingyas) முஸ்லீம்களின் பிரச்சினை இப்பொழுது தொடங்கியதல்ல. 1948 இல் இந்தியா பிரிந்தபோது ரோகினியர்கள் தங்களது பிரதேசத்தை அக்காலப் பாகிஸ்தானுடன் இணைக்க முயற்சித்தார்கள். பின்னர் அந்தப் பிரதேசத்தில் தொடர்ச்சியான கொரில்லா யுத்தம் நடந்தது. பல வெளிநாடுகளின் தூண்டுதல்கள் இந்த ஆயுதப்போராட்டத்திற்கு ஆதரவாக இருந்தன. வங்காளதேசம் பாகிஸ்தான் சவூதி அரேபியா என பலரதும் தூண்டுதல்களால் நடந்த ஆயுதப்போராட்டத்தை பர்மா இராணுவம் தனது பலத்தால் அடக்கியது. எல்லாவற்றிற்கும் சிகரம் வைத்ததுபோல் 2012 ஜுன் பத்தாம் திகதி நடந்த இனக்கலவரத்தில் இருபக்கத்திலும் உயிர் இழப்பும் உடமைகளை எரித்தலும் நடந்தது.

இரண்டு பக்கத்திலும் உயிர் சேதங்கள் நடந்தது. வழிபாட்டுத்தலங்கள் எரிக்கப்பட்டன. இதன் பின் பர்மிய அரசாங்கம் அவசரகால பிரகடனம் செய்தபின் ரொகன்னியா மக்கள் கடுமையாக நடத்தப்பட்டார்கள். பர்மிய அரசாங்கம் ரோகின்னிய மக்கள் பலரை நாடற்றவர்களாக்கி அவர்களை மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பில் சேர்க்கவில்லை. அவர்களை வங்காள தேசத்தவர்கள் எனப் பிரகடனப்படுத்தி பல வழிகளில் இரண்டாந்தர பிரஜைகளாக்கியது.

பர்மாவின் சரித்திரத்தில் பலகாலமாக இரக்கீன் மாநிலம் தனி இராச்சியமாக இருந்தது. பர்மாவில் இருந்து மலைத்தொடரால் கிழக்கில் பிரிக்கப்பட்ட இந்த மாகாணம் மேற்கில் வங்காளக்கடல் அமைந்த பிரதேசமாகும். இரக்கீன் என்பதன் அர்த்தம் இராட்சதர்கள். அதாவது மற்றைய பர்மியர்களிலும் பார்க்க இவர்கள் கருமையாக இருக்கலாம் என நினைக்கிறேன்.

இங்கு புத்தர் வந்துபோனார் என்ற ஐதீகமும் இலங்கையைப்போல் அங்குள்ளவர்கள் இடையே பரவியுள்ளது. இதனால் தங்களை புத்தமதத்தின் காவலர்களாக நினைக்கிறார்கள் போலும்!

பர்மியர்கள் இரக்கீனை 1734 இல் யுத்தத்தில் கைப்பற்றி பர்மாவுடன் இணைத்தார்கள். ரிக்கீனேசு மக்கள் ஐந்தாயிரம் வருடங்களாக சுதந்திரமான இராட்சியமாக வாழ்ந்ததாக அவர்களது இதிகாசக் கதைகளில் சொல்லப்படுகிறது. 1826 இல் நடந்த முதல் பர்மிய – இங்கிலாந்து போரில் ரிக்கீனேசை இந்தியாவின் வங்காளத்துடன் பிரித்தானியர்கள்; இணைத்து இந்தியப் பிரதேசமாக ஆண்டார்கள். பர்மா சுதந்திரமடைந்தபோது ரிக்கீனேசு பர்மாவின் பகுதியாகியது.

ரோகின்யா மக்களின் பிரச்சினையை பர்மாவில் பௌத்த இஸ்லாமிய பிரச்சினையாக்குவது இலகுவானது. ஆனால் உண்மை பல மடிப்புகளைக் கொண்டது. நான் பார்த்த பர்மாவின் மற்றைய பல இடங்களில் முஸ்லிம்கள் மத வழிபாட்டு சுதந்திரத்துடன் வாழ்கிறார்கள். அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் வர்த்தகர்கள். அதேநேரத்தில் முஸ்லீம்களது மதம் கலாச்சாரம் என்பன பர்மாவில் தங்களை சிறுபான்மையாக்கிவிடும் என்ற அச்சம் பர்மியர்களிடம் உள்ளது. ஆனால் இந்த விடயம் பர்மாவுக்கு மட்டும் பொதுவானது அல்ல. பிலிப்பைன்;ஸ் , தாய்லாந்து என்பன முஸ்லிம்களை சிறுபான்மையாக கொண்டவை. அங்கு தொடர்ச்சியான ஆயுதப்போராட்டம் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. பர்மாவில் மற்றைய சிறுபான்மையாக வாழும் பலர் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டபோதும் அவர்கள் பர்மியர், அதாவது மங்கோலிய-தீபத் இனத்தை சேர்ந்தவர்கள். அத்துடன் புத்தசமயத்தவர்கள். ரொகினியர்கள் மொழியால் உடல் அமைப்பால் மதத்தால் வித்தியாசமானவர்களாக இருக்கிறார்கள். இதை இலகுவாக இன மத வாதமென நாங்கள் சொல்லமுடியும்.

download (14)

பர்மாவை பௌத்த இனவாத அரசு என பிரகடனப்படுத்த முனைவது நியாயமற்றது என்பதே எனது வாதமாகும். எந்த ஒருநாட்டிற்கும் தனது கலாச்சார மத விடயங்களை பாதுகாக்கும் உரிமையுள்ளது.

பர்மாவில் இவ்வளவுகாலமும் இருந்த இராணுவ அரசிற்கு பல சிறுபான்மையினத்தவரோடு பிரச்சினைகள் உண்டு. இராணுவங்கள் எப்பொழுதும் சுத்தியல்போன்றது. எந்தவிதமான பிரச்சனைகளையும் ஒரே மாதிரி தீர்ப்பதற்கு முயல்வன. இதனால்த்தான் மற்றய சிறுபான்மை இனங்களது உரிமைப் பிரச்சனைகளையும் இதுவரைகாலமும் அடக்குமுறையால் தீர்த்து முயன்று வருகிறார்கள்.

இலங்கைக்கு இந்தியத் தொழிலாளர்களை கொண்டு வந்து மலையகத்தில் சிங்கள மக்கள் இடையே குடியமர்த்தி பிரச்சினையை உருவாக்கியதுபோல் ரோகினிய மக்களின் பிரச்சினை பிரித்தானிய அரசால் வங்காளத்தையும் இரக்கீனையும் ஒன்றாக சேர்த்து ஆண்டபோது உருவாகியிருக்கிறது.

ஆங்கிலேயரின் காலனி ஆட்சிதான் பிரச்சனையின் மூலகாரணம். இந்த விடயத்தை வங்காளதேசம் மற்றும் உலக நாடுகள் பர்மாவுடன் ஒன்றாக சேர்ந்து பாதிக்கப்படும் ரோகினிய மக்களுக்கு நியாயமாக தீர்க்ப்படவேண்டியது அவசியமாகிறது.

••••••••

மலைகள், வெள்ளையானைகளைப் போல. (HILLS LIKE WHITE ELEPHANTS) ஆங்கிலம் : எர்னெஸ்ட் ஹெமிங்வே (ERNEST HEMINGWAY ) / தமிழில் / ச. ஆறுமுகம்.

download (15)

நோபல் விருதாளரான எர்னஸ்ட் ஹெமிங்வேயின் பல படைப்புகள் ஏற்கெனவேயே தமிழாக்கம் பெற்றிருக்கின்றன. உலகின் தலைசிறந்த சிறுகதையாளர்களில் ஒருவரான அவர் சிறுகதைகள் மிதக்கும் பனிப்பாறைகளைப் போல அமையவேண்டும் என்றார். மிதக்கும் பனிப்பாறைகளில் எட்டில் ஒரு பாகமே வெளியில் தெரிகிறது. மீதிப்பகுதி முழுவதும் தண்ணீருக்குள் மூழ்கி வெளியில் தெரிகின்ற பகுதிக்கு அடிப்படையாகிறது. அதுபோலக் கதைகளைப் படைக்கும் கொள்கை மிதக்கும் பனிப்பாறைக் கொள்கை (Iceberg Theory) என அழைக்கப்படுகிறது. பனிப்பாறைக் கொள்கைக்கு மிகச்சிறந்த இலக்கணமாக அவரது Hills like White Elephants மற்றும் A Clean, well-lighted Place என்ற சிறுகதைகள் திகழ்கின்றன. Hills like White Elephants தற்போது தமிழாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது.

***

எப்ரோ ஆற்றுப் பள்ளத்தாக்கின் குறுக்காக அமைந்துள்ள மலைகள் நீளமாகவும் வெள்ளையாகவும் இருந்தன. இந்தப் பக்கம் நிழலோ மரங்களோ இல்லை. வெயிலில், இரு தண்டவாளப் பாதைகளின் நடுவில் தொடர்வண்டி நிலையம் எழுந்து நின்றது, அதன் பக்கவாட்டினை ஒட்டி, கட்டடத்தின் வெக்கை நிறைந்த நிழலும், மதுவகத்தின் திறந்த வாயிலில் பூச்சிகளைத் தடுக்கத் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த மூங்கில் மணிச்சரடுகளாலான திரையும் இருந்தன. அந்த அமெரிக்கனும் அவனுடன் வந்த இளமங்கையும் கட்டடத்திற்கு வெளியே, நிழலில் கிடந்த மேசையில் உட்கார்ந்தனர். வெப்பம் மிகவும் அதிகமாக இருந்தது. பார்சிலோனாவிலிருந்து வரும் விரைவு வண்டி நாற்பது நிமிடங்களில் வரும். அது இந்தச் சந்திப்பு நிலையத்தில் இரண்டு நிமிடங்கள் நின்று, மாட்ரிட்டுக்குச் செல்லும்.

‘’ என்ன சாப்பிடலாம்?’’ இளமங்கை கேட்டாள். அவள் தொப்பியைக் கழற்றி மேசையின் மீது வைத்திருந்தாள்.

‘’ ஒரே வெக்கை.’’ என்றான், அவன்.

‘’ பியர் சாப்பிடலாம்.’’

‘’டாஸ் செர்வேசாஸ்’’ அவன் திரையை நோக்கிச் சொன்னான்.

‘’பெரியதா?’’ வாயிலில் இருந்து ஒரு பெண் கேட்டாள்.

‘’ஆமாம், இரண்டு பெரியது.’’

அந்தப் பெண் இரண்டு கண்ணாடிக்கோப்பைகளில் பியரும் இரண்டு ஈரம் உறிஞ்சும் தகடுகளும் கொண்டுவந்தாள். தகடுகளை மேசை மீது வைத்து அவற்றின் மேலாக பியர் கோப்பைகளை வைத்துவிட்டு, அந்த மனிதனையும் இளமங்கையையும் பார்த்தாள். அந்த இளமங்கை மலைத்தொடரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். வெயிலில், மலைகள் வெள்ளையாகத் தெரிந்தன. நிலப்பரப்பு பழுப்பாகவும் வறண்டும் இருந்தது.

‘’அவை வெள்ளை யானைகளைப் போலத் தெரிகின்றன.’’ என்றாள், அவள்.

‘’நான் அப்படி எதையும் பார்த்ததேயில்லை.’’ அந்த மனிதன் பியரைக் குடித்தான்.

‘’இல்லை, நீங்கள் பார்த்திருக்கமாட்டீர்கள்.’’

‘’நான் பார்த்துமிருக்கலாமே. பார்த்திருக்கமாட்டேனென்று நீ சொல்வதாலேயே, எது ஒன்றும் நிரூபணமாகிவிடாது.’’ என்றான், அந்த மனிதன்.

இளமங்கை மணித்திரையைப் பார்த்தாள். ‘’அதில் வண்ணம் தீட்டி, என்னவோ வரைந்திருக்கிறார்களே, அது என்ன?’’

‘’ஏனிஸ் டெல் டோரா. அது ஒரு மதுபானம்.’’

‘’நாமும் அதைக் குடித்துப் பார்க்கலாமா?’’

‘’இங்கே கவனியுங்கள்’’ என்று அந்த மனிதன் திரை ஊடாகக் கொஞ்சம் சத்தமாக அழைத்தான். மதுவகத்துக்குள்ளிருந்து அந்தப் பெண் வெளியே வந்தாள். ‘’நான்கு ரியால்கள்.’’

‘’எங்களுக்கு இரண்டு ஏனிஸ் டெல் டோரா வேண்டும்.’’

‘’தண்ணீர் கலந்தா?’’

‘’உனக்குத் தண்ணீர் கலந்து வேண்டுமா?’’

‘’எனக்குத் தெரியாதே, தண்ணீர் சேர்த்தால் நன்றாக இருக்குமா?’’ என்றாள், இளமங்கை.

‘’அதெல்லாம் சரிதான்.’’

‘’உங்களுக்குத் தண்ணீரோடு வேண்டும். ம்?’’ எனக் கேட்டாள், அந்தப் பெண்.

‘’ஆமாம், தண்ணீரோடு தான்.’’

‘’இது அதிமதுரம் போலவே இருக்கிறது.’’ என்றபடியே இளமங்கை கோப்பையைக் கீழே வைத்தாள்.

‘’எல்லாமே அப்படித்தான்.’’

‘’ஆமாம்,’’ என்ற அவள், ‘’எல்லாமே அதிமதுரம் போலத்தான் ருசிக்கிறது. அதிலும் நீண்ட காலம் காத்திருந்த எல்லாமே தான், அப்சிந்தே1 போல.’’

‘’ஓ, போதும். அதோடு விட்டுவிடு.’’

‘’நீங்கள் தானே ஆரம்பித்தீர்கள்! நான் வியப்புநிலையில் திளைத்திருந்தேன். எனக்கு அருமையான நேரமாக இருந்தது.’’ என்றாள், இளமங்கை.

‘’நல்லது. நம் நேரத்தை நல்லபடியாகக் கழிக்கலாமே!’’

‘’ அது சரி. நான் அதற்குத்தானே முயற்சி செய்தேன். மலைகள் வெள்ளை யானைகளைப் போல இருக்கிறதென்று சொன்னேனே, அது மகிழ்ச்சிக்கான முனைப்பில்லையா?’’

‘’அது, மகிழ்ச்சிக்கான முனைப்புதான்.’’

‘’இந்தப் புதுவகை மதுவைக் குடித்துப்பார்க்கலாமென்றேன். அதைத்தானே நாம் செய்கிறோம், இல்லையா – சுற்றுமுற்றும் வேடிக்கை பார்ப்பதும் புதிய மதுவகைகளை அருந்திப்பார்ப்பதும்?’’

‘’ நானும் அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்.’’

இளமங்கை எதிரில் தெரிந்த மலைகளை நோக்கிப் பார்வையைச் செலுத்தினாள்.

‘’இவை அழகான மலைகள்,’’ என்றாள் அவள். ‘’உண்மையில் அவை வெள்ளை யானைகளைப் போல இல்லை, மரங்களின் ஊடாகத் தெரியும் அவற்றின் மேனி நிறத்தைத்தான் நான் சொன்னேன்.’’

‘’நாம் இன்னும் கொஞ்சம் மது அருந்தலாமோ?’’

‘’சரி.’’

இளம் வெப்பக் காற்று மணித்திரையை அசைத்து, மேசைப்பக்கமாகத் தள்ளியது.

‘’பியர் குளிர்ச்சியாக, நன்றாக இருக்கிறது.’’ என்றான், அவன்.

‘’அருமையாக இருக்கிறது.’’ என்றாள், இளநங்கை.

‘’அது உண்மையில் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு மிகவும் எளிமையான ஒரு அறுவைசிகிச்சைதான், ஜிக்2. சொல்லப்போனால், அதில் அறுவைமுறையே இல்லை.’’ என்றான், அந்த மனிதன்.

அந்த இளமங்கை மேசையின் கால்கள் பதிந்திருந்த தரையைப் பார்த்தவாறிருந்தாள்.

‘’ நீ அதையெல்லாம் ஒன்றும் பெரிதாக நினைக்கமாட்டாயென்று எனக்குத் தெரியும் ஜிக். உண்மையில் அது ஒன்றுமேயில்லைதான். இலேசாகக் காற்றை உள்ளே செலுத்துவது, அவ்வளவுதான்.’’

இளமங்கை எதுவும் சொல்லவில்லை.

‘’நான் உன் கூடவே வந்து, முழுநேரமும் உன்கூடவே இருப்பேன். கொஞ்சம் காற்றை உள்ளே செலுத்துவார்கள், அவ்வளவுதான். அதன்பிறகு, எல்லாமே சரியாகி, முற்று முழுக்க இயல்பானதாக ஆகிவிடும்.’’

‘’அதற்கப்புறம், நாம் என்ன செய்வோம்?’’

‘’அதற்கப்புறம் நாம் நன்றாகிவிடுவோம். முதலில் எப்படி இருந்தோமோ, அப்படியே ஆகிவிடுவோம்.’’

‘’ எது உங்களை அப்படி நினைக்கச் சொல்கிறது?’’

‘’அந்த ஒன்று மட்டும் தான் நம்மைக் குதறுகிறது. அந்த ஒரே விஷயம் தான் நமது மகிழ்ச்சியை இல்லாமல் செய்துவிட்டது.’’

இளமங்கை மணித்திரையைச் சிறிது பார்த்துவிட்டுப் பின் கையை நீட்டி, மணிச்சரடுகளில் இரண்டினை மட்டும் கையில் பிடித்தாள்.

‘’அப்படியென்றால், அது நடந்து முடிந்தபிறகு, எல்லாம் சரியாகி, நாம் மகிழ்ச்சியாக இருப்போமென்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்.’’

‘’நாம் மகிழ்ச்சியோடிருப்போமென்பது எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். நீ பயப்பட வேண்டியதேயில்லை. அதைச் செய்தவர்கள் நிறையப் பேரை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.’’

‘’நானும்தான் பார்த்திருக்கிறேன். அதற்கப்புறம் அவர்கள் அவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்கள் தான்.’’

‘’நல்லது,’’ என்ற அவன், ‘’உனக்கு வேண்டாமென்றால், வேண்டாம். உனக்கு வேண்டாமென்கிறபோது, உன்னை அதைச்செய்யவைக்கமாட்டேன். ஆனால், எனக்குத் தெரியும், அது முழுவதுமாக, மிகமிக எளிமையானது.’’

‘’அப்படியானால், நான் அதைச் செய்துகொள்ளவேண்டுமென்று நீ உண்மையாகத்தான் சொல்கிறாயா?’’

‘’செய்யவேண்டிய மிகச் சிறந்த காரியம் அதுதானென்று நினைக்கிறேன். ஆனால், உனக்கு அது உண்மையாகவே வேண்டாமென்றால், நீ அதைச் செய்துகொள்ளென்று நான் சொல்லவில்லை.’’

‘’அப்படியென்றால், நான் அதைச்செய்துகொண்டால், மகிழ்ச்சியாகிவிடுவாயா, எல்லாமே முன்பு மாதிரியே ஆகிவிடுமா, நீ என்னைக் காதலிக்கத் தொடங்கிவிடுவாயா?’’

‘’இப்போதும் நான் உன்னைக் காதலிக்கத்தான் செய்கிறேன். நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேனென்பது உனக்குத் தெரியும்.’’

‘’எனக்குத் தெரியும். ஆனால், நான் அதைச் செய்தால், எல்லாமே முன்புபோல இனியதாக மாறிவிடுமா? ஏதோ ஒன்று, வெள்ளையானை போல இருப்பதாக, நான் சொன்னால், அது உனக்குப் பிடித்துவிடுமா?’’

‘’ அது எனக்குப் பிடிக்கும். இப்போதும் பிடிக்கத்தான் செய்கிறது, ஆனால், அதைப்பற்றி நினைத்துப் பார்க்கத்தான் முடியவில்லை. கவலைப்படும்போது, எனக்கு எப்படி ஆகிவிடுகிறதென்று உனக்குத் தெரியும்தானே.’’

‘’நான் அதைச் செய்துவிட்டால், நீ அப்புறம் ஒருபோதும் கவலைப்படவே மாட்டாயா?’’

‘’நான் அதைப்பற்றிக் கவலைப்படமாட்டேன்; ஏனென்றால், அது அந்தளவுக்கு, முழுமையாக எளிமையானது.’’

‘’அப்படியென்றால் நான் அதைச் செய்துகொள்கிறேன். ஏனென்றால், நான் எப்போதுமே என்னைப்பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை.’’

‘’என்ன அர்த்தத்தில் இப்படிச் சொல்கிறாய்?’’

‘’நான் என்னைப்பற்றி எந்த அக்கறையும் கொள்வதில்லை.’’

‘’நல்லது, எனக்கு உன் மீது அக்கறை இருக்கிறது.’’

‘’ஓ, ஆமாம். ஆனால், நான் என்னைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை. அதனாலொன்றுமில்லை, நான் அதைச் செய்துவிடுகிறேன். அதன்பிறகு எல்லாமே நல்லதாகிவிடும்.’’

‘’நீ அந்தவகையில் நினைப்பதானால், நீ அதைச் செய்யவேண்டுமென்று நான் சொல்லமாட்டேன்.’’

இளமங்கை எழுந்து, தொடர்வண்டிநிலையத்தின் கடைசி முனை வரை நடந்தாள். எதிரில் அந்தப்பக்கமாகத் தானியவயல்களும் எப்ரோ ஆற்றின் கரை முழுதும் மரங்களும் இருந்தன. ஆற்றுக்கும் அப்பால், வெகுதூரத்தில் மலைகள் தெரிந்தன. மேகநிழல் ஒன்று வயல்வெளியில் ஊர்ந்து சென்றது. அவள் மரங்களின் ஊடாக ஆற்றினைப் பார்த்தாள்.

‘’இதையெல்லாம் நாமே வைத்துக்கொள்ள முடியும்.’’ என்றாள், அவள். ‘’ஏன், எதுவொன்றையும் நாம் வைத்துக்கொள்ளமுடியும்தான்; நாம்தான் ஒவ்வொரு நாளும் அதை மேலும் மேலும் முடியாததாக்குகிறோம்.’’

‘’என்ன சொன்னாய்?’’

‘’எதுவொன்றையும் நம்மால் வைத்துக்கொள்ளமுடியும் என்றேன்.’’

‘’எதுவொன்றையும் நாம் வைத்துக்கொள்ளலாம்.’’

‘’இல்லை, நம்மால் முடியாது.’’

‘’இந்த உலகம் மொத்தத்தையுமே நாம் வைத்துக்கொள்ளலாம்.’’

‘’இல்லை, நம்மால் முடியாது.’’

‘’நாம் எங்கே வேண்டுமானாலும் போகலாம்.’’

‘’இல்லை, நம்மால் முடியாது. இதற்கு மேல், அது நம்முடையதில்லை.’’

‘’அது நம்முடையதுதான்.’’

‘’இல்லை, அப்படியில்லை. அதை நம்மிடமிருந்து, வெளியே எடுத்துவிட்டார்களென்றால், திரும்பக் கிடைக்கவே கிடைக்காது.’’

‘’ ஆனால், அதை இன்னும் வெளியே எடுக்கவேயில்லையே.’’

‘ நாம் கொஞ்சம் பொறுத்துப் பார்க்கலாமே.’’

‘’இப்படி, நிழலுக்கு வா,’’ என்ற அவன் ‘’நீ அப்படியெல்லாம் நினைக்க வேண்டாம், அப்படி நினைக்கவும் கூடாது..’’ என்றான்.

‘’நான் எந்த மாதிரியும் நினைக்கவில்லை. எனக்கும் விஷயம் தெரிகிறது, அவ்வளவுதான்.’’ என்றாள், அவள்.

‘’நீ விரும்பாத எந்த ஒன்றையும் நீ செய்யவேண்டுமென்று நானும் நினைக்கவில்லை.’’

‘’அது எனக்கும் நல்லதில்லைதான்.’’ என்ற அவள், ‘’அது எனக்குத் தெரியும். இன்னொரு பியர் குடிக்கலாமா?’’ என்றும் கேட்டாள்.

‘’சரி. ஆனால், நீ புரிந்துகொள்ளவேண்டியது …..’’

‘’எனக்குப் புரிகிறது.’’ என்ற அவள், ‘’ இப்படியே பேசிக்கொண்டிருப்பதை நம்மால் நிறுத்தமுடியாதா?’’ எனக் கேட்டாள்.

அவர்கள் மேசைக்கு வந்து அமர்ந்தார்கள். இளநங்கை, எதிரில் தெரிந்த பள்ளத்தாக்கின் வறண்ட பகுதியைப் பார்க்கத் தொடங்கினாள்; அந்த மனிதன் அவளையும் மேசையையும் மாறிமாறிப் பார்க்கத் தொடங்கினான்.

‘’நீ இதில் புரிந்துகொள்ளவேண்டியது, நீயாக விரும்பாத எந்த ஒன்றையும் நீ செய்யவேண்டுமென்று நான் சொல்லவில்லை என்பதைத்தான்.’’ என்ற அவன், ‘’அது எந்த ஒருவகையிலாவது உனக்கு வேண்டியதாகுமானால் அதை ஏற்றுக்கொண்டு, அதன் வழியிலேயே போக முழுமனதோடு சம்மதிக்கிறேன்.’’ என்றான்.

‘’அது எந்த ஒருவகையிலும் உங்களுக்கு வேண்டியதாகாதா? நாம் அதனுடன் அப்படியே இருக்கலாம்.’’

‘’ வேண்டியதாகிறதுதான். ஆனால் எனக்கு உன்னைத் தவிர வேறு யாரும் வேண்டியதில்லை. வேறு எந்த ஒருவரும் எனக்கு வேண்டியதில்லை. அது மட்டுமில்லை, எனக்குத் தெரியும், அது முற்றுமுழுவதுமாக எளிமையானது.’’

‘’ஆமாம், உங்களுக்கு நிரம்பத் தெரியும், அது முற்றுமுழுவதுமாக எளிமையானது.’’

‘’நீ அப்படிப் பேசுவதெல்லாம் சரிதான், ஆனால் அது எனக்கு நிச்சயமாகத் தெரியும்.’’

‘’இப்போது எனக்காக ஒன்று செய்வீர்களா?’’

‘’ உனக்காக என்னவேண்டுமானாலும் செய்வேன்.’’

‘’தயவுசெய்து, தயவுசெய்து, தயவுசெய்து, தயவுசெய்து, தயவுசெய்து, தயவுசெய்து, தயவுசெய்து இந்தப் பேச்சை நிறுத்துகிறீர்களா?’’

அவன் எதுவும் சொல்லவில்லை; ஆனால், தொடர்வண்டி நிலையச் சுவரின் மீது சாய்த்துவைக்கப்பட்டிருந்த பைகளையே பார்த்தவாறிருந்தான். அவற்றின் மீது, அவர்கள் இரவுகளைச் செலவழித்த விடுதிகளின் முத்திரைவில்லைகள் ஒட்டியிருந்தன.

‘’ ஆனால், ஒரு விஷயம், நீ அதைச் செய்துதானாக வேண்டுமென்று எனக்கில்லை. அது எப்படியானாலும் ஆகட்டும், அதைப்பற்றி நான் கவலைப்படப்போவதில்லை.’’ என்றான், அவன்.

‘’நான் இப்போது கத்திவிடப்போகிறேன்.’’ என்றாள், இளநங்கை.

‘’ மதுவகப் பெண் பியர் நிரம்பிய இரண்டு கண்ணாடிக் கோப்பைகளுடன் திரைச்சரடுகளின் ஊடாக வந்து, அவற்றை ஏற்கெனவே ஈரமாகியிருந்த தகடுகளின் மீது வைத்தாள். ‘’தொடர்வண்டி இன்னும் ஐந்து நிமிடத்தில் வந்துவிடும்.’’ என்றாள், அவள்.

‘’அவள் என்ன சொன்னாள்?’’ எனக் கேட்டாள், இளமங்கை.

‘’இன்னும் ஐந்து நிமிடத்தில் தொடர்வண்டி வந்துவிடுமென்கிறாள்.’’

இளமங்கை அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்து, நன்றி தெரிவிக்கும் முகமாக, இன்முகத்துடன் புன்னகை பூத்தாள்.

‘’பைகளையெல்லாம் நிலையத்தின் அந்தப் பக்கமாகக் கொண்டுபோய் வைத்துவிடுவதுதான் நல்லது.’’ என்றான், அவன். அவள் அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.

‘’அப்படியானால் சரி. வைத்துவிட்டு வாருங்கள். பியரைக் குடித்து முடித்துவிடலாம்.’’

அவன் இரண்டு கனத்த பைகளையும் தூக்கிக்கொண்டு, நிலையத்தைச் சுற்றி நடந்து அடுத்த தண்டவாளப்பாதைக்குப் போனான். அவன் தண்டவாளப் பாதையில் நெடுகி நோக்கிய போதும் தொடர்வண்டி கண்களுக்குத் தெரியவில்லை. திரும்பிவரும்போது, தொடர்வண்டிக்காகக் காத்திருந்தவர்கள் மது அருந்திக்கொண்டிருந்த கூடத்துக்குள்ளாக நுழைந்து நடந்தான். மதுவகத்தில் ஒரு ஏனிஸ் வாங்கி அருந்திமுடித்துச் சுற்றிலுமிருந்த மனிதர்களைப் பார்த்தான். அவர்கள் எல்லோரும் தொடர்வண்டிக்காகவே காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். மணித்திரையைத் தள்ளிக்கொண்டு, அதனூடாக வெளியே வந்தான். அவள் மேசையிலேயே அமர்ந்திருந்தாள்; அவனைப் பார்த்ததும் புன்னகைத்தாள்.

‘’இப்போது கொஞ்சம் நன்றாக இருக்குமே?’’ என்று கேட்டான், அவன்.

‘’நான் நன்றாகவே இருக்கிறேன்.’’ என்றவள், ‘’என்னிடம் எந்தக் கோளாறும் கிடையாது. நான் நன்றாகவே இருக்கிறேன்.’’ என்றாள்.

அப்சிந்தே1 – பச்சை நிறத்திலிருக்கும் கடுமையான ஒரு மதுவகை, தமிழில் எட்டித் தேறல் எனப்படுகிறது.

jig 2 – (jĭg) n. Offensive Slang Used as a disparaging term for a black person. – கறுப்பின மனிதனைக்குறிப்பிடும் தரக்குறைவான சொல் [Probably shortening of jigaboo.]

••••••••••

அஞ்சலி: தாணுமாலயன் – தீயைப் புசித்தவர் – சசி

images (4)

*

பகுதி 1

www.govarthanan.blogspot.com/2012/03/blog-post_3.html

கடந்த வாரம் சனியன்று சேலத்தைப் பூர்வீகமாகக் கொண்ட எழுத்தாளர் தாணுமாலயன் புற்றுநோயால் மறைந்தார். வழக்கம்போலவே நம் இலக்கிய உலகம் அவரைப் பற்றிய நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. ஆனால் முகநூலிலும் பல்வேறு இணையதளங்களிலும் எழும் விவாதங்களைப் பார்க்கும்போது மீண்டும் அயர்ச்சியே வருகிறது. நான் வாசித்தவரையிலும் தாணுமாலயன் குறித்த மிகையானதொரு சித்திரமே முன்னிறுத்தப்படுகிறது. மரணம் எப்போதும் ஒரு நபரின் பலங்களை மட்டுமே நினைவூட்டுகிறது என்றாலும் இம்முறை எழும் விவாதங்கள் நாம் எவ்வளவு ரசனைக் குறைவானவர்கள் என்பதையும் உலகிற்குத் துலக்கமாகக் காட்டுகிறது. வெளியான பெரும்பாலான அஞ்சலிகளில் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டவர் என்னும் அனுதாபத் தொனியைத் தாண்டி அவரையும் அவர் படைப்புகளையும் அலசி மதிப்பிடவேயில்லை. ஒரு படைப்பாளியின் உண்மையான சித்திரத்தை சமரசமின்றி நிறுவுதலே அவருக்கு நாம் செலுத்தும் உண்மையான அஞ்சலியாக இருக்கும்.

எண்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் எழுதத் தொடங்கிய தாணுமாலயனின் வெளியான படைப்புகள் எண்ணிக்கையில் மிக மிகக் குறைவே. நீலவெளி, தீயைப் புசித்தல் ஆகிய இரண்டு சிறுகதைத் தொகுப்புகள், பிழம்புகள் என்னும் ஒரு கவிதைத் தொகுதி, இரண்டு கட்டுரைத் தொகுதிகள். இவையே பதிப்பில் வெளியான அவரது எழுத்துக்கள். கைப்பிரதியாய் மட்டும் நிறைய எழுதிவைத்திருந்தார். ஒவ்வொரு நூலும் மிக நீண்ட இடைவெளிவிட்டே வெளியாகிருக்கிறது. அவை வெளியானபோது தமிழ்ச் சூழலில் சலனங்கள் ஏற்படுத்தியதாக நம்பும் ஒரு கூட்டம் இன்றும் இருக்கிறது.

நீலவெளி தொகுப்பு வெளியானபோது – எண்பத்தி ஒன்பதாம் ஆண்டு என்று ஞாபகம் – அவரை நேரில் சந்தித்து அத்தொகுப்பு குறித்த என் பார்வையைப் பகிர்ந்துகொண்டேன். அதில் சில கதைகள் எனக்கு அப்போது மிகவும் பிடித்திருந்தன. சில கதைகள்மீதான எதிர்மறைக் கருத்துகளையும் அவரிடம் சொன்னேன். அப்போதுதான் எழுதத் தொடங்கியிருந்த என்னுடைய இலக்கிய விமர்சனங்களைத் தொடர்ந்து வாசித்துவந்ததாகவும் எதிர்காலத்தில் விமர்சன உலகில் எனக்கு மிக முக்கிய இடமிருக்குமென்றும் ஆரூடம்போல் சொன்னார். மூன்றாவதாக வெளியான அவருடைய கவிதைத் தொகுதி இலக்கியத் தரத்தை எட்டவில்லையென்று நேர்ப்பேச்சில் சிலமுறை சொல்லியிருந்தேன். உயர்ந்த கவிதைக்குரிய ஆழமும் நுட்பமும் தீவிரமும் போதிய அளவு வாய்க்கப்பெறாத குறைபாடான கவிமனம் அவருடையது என்று அவரிடமே தெளிவுபடுத்தினேன். அதன்பின் வலிய சந்திக்கப் போனபோதெல்லாம் திட்டமிட்டுக் காக்கவைத்துத் தவிர்த்தார். பிந்தைய ஆண்டுகளில் ஓரிருமுறை நேரில் சந்திக்க நேர்ந்தபோதும் அவர் என்னைப் பொருட்படுத்தவேயில்லை. என் விமர்சனப் பார்வை கோளாறானதெனச் சமீப காலங்களில் அவர் தன்னுடைய சிஷ்யர்களிடம் சொன்னதாக நண்பர்கள் மூலம் அறிந்தேன்.

தாணுமாலயன் இயல்பிலேயே விசித்திரமான சுபாவம் கொண்டவர். எவரையும் தன்னை நெருங்கவிடாது தனித்தே இருந்தவர். மண வாழ்க்கையிலும் தோல்வியைக் கண்டவர். திருமணத்தில் நம்பிக்கையில்லை என்று சொல்லிவந்தவர் நாற்பதாம் வயதில் திடீரென மணமுடித்தார். சில மாதங்களிலேயே அவர் மனைவி அவரைவிட்டு விலகிவிட்டார். ஓரிரு வருடங்களுக்குப் பின் மீண்டும் தாணுமாலயன் அவரைத் தன்னுடன் சேர்த்துக்கொண்டார். சில வருடங்களே நீடித்த குடும்ப வாழ்க்கைக்குப் பிறகு அவர் மனைவி மீண்டும் பிரிந்துசென்றுவிட்டார். அது போன்றே எந்தவொரு நிறுவனத்திலும் சில வருடங்கள்கூட நீடிக்காமல் வெளியேறியவர். வேலையில் இருந்த காலத்தைவிட இல்லாமலிருந்த காலம்தான் அதிகம். தனிமனிதச் சுதந்திரம் குறித்துச் சலிப்பேற்படுத்தும் அளவுக்குப் பேசிக்கொண்டேயிருந்ததாக அவருடைய நட்பு வட்டத்தில் இருந்தோர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். அவருடைய வாசிப்பு அரைகுறையானது. தன்னை அறிவுஜீவியாகக் கற்பித்துக்கொண்டு அவர் அவ்வப்போது வெளியிட்ட உளறல்களைக் கேட்கவும் சிலர் இருந்தார்கள். தன்னிடம் எதிர்க் கேள்வி கேட்காது சரணடையும் நபர்களை மட்டுமே தன்னை நெருங்க அனுமதித்தார். அப்படி ஏழெட்டுப் பேரைக் கொண்ட அவருடைய குழுவைப் பற்றி விஷயமறிந்தவர்கள் கிண்டலடிப்பார்கள். ஐந்தாம் வகுப்பு மாணவர்களிடம் கோட்பாடுகள் குறித்து விவாதிப்பதற்கு ஒப்பானது அவருடைய செயல்பாடு. பேசிப் பேசியே படைப்பு மனநிலையை இழந்தவர்.

படைப்பிலக்கிய முயற்சியில் ஈடுபட்ட ஒரு சிலரும் அவரது வழிகாட்டுதலைப் பின்பற்றியதால் அரைகுறையான முதிரா எழுத்துக்களையே தருகின்றனர். ஏற்கனவே சிகரம் தொட்ட நம் முன்னோடிகள் கையாண்ட சூத்திரத்தையே இன்றைய பின்னணியில் கட்டியெழுப்பித் தோல்வியடைகின்றனர். இரண்டாண்டுகளுக்கு முன் அவர் ஒரு நாவல் முயற்சியில் இருந்தபோது, அதன் சில அத்தியாயங்களைக் கைப்பிரதியில் வாசித்த ஒரு பதிப்பகம் அதை வெளியிட மறுத்துவிட்டது. அந்தப் பதிப்பகப் பங்குதாரர் ஒருவரை நூல் வெளியீட்டு விழா ஒன்றில் சந்தித்தபோது, கடந்த பத்தாண்டுகளில் இலக்கியத்தில் நடந்த மாற்றங்கள் எதையும் உள்வாங்காத நாவல் முயற்சி தாணுமாலயனுடையது என்றும் காலப் பிரக்ஞையற்ற நீர்த்துப்போன எழுத்தை வெளியிடும் எண்ணம் தனக்கில்லை என்றும் அவர் தீர்க்கமாகச் சொன்னார்.

தாணுமாலயன் நிறையப் புத்தகங்களைச் சேகரித்து வைத்திருந்ததாகக் கேள்விப்பட்டிருந்தேன். ஆனால் அவரது உடலுக்கு அஞ்சலி செலுத்தச் சென்றிருந்தபோது அதுவும் கற்பிதம் என்றறிந்தேன். அவரது வீட்டில் மொத்தமே சில நூறு புத்தகங்கள்தானிருந்தன. தாணுமாலயன் குறைவாக வாசிப்பவர் என்னும் என் எண்ணம் மேலும் உறுதியாயிற்று, மட்டுமல்லாது உலக சினிமா, ஓவியம், சங்கீதம் போன்ற கலைகள் எதையும் அவர் ரசித்ததாகவோ அறிய முயன்றதாகவோகூட ஆதாரம் எதுவும் தென்படவில்லை. தாணுமாலயன் தன் சிஷ்யர்களிடம் தத்துவம், வேதம், குறித்தெல்லாம் உரையாடியதாக அஞ்சலி செலுத்த வந்திருந்த சக எழுத்தாளர் கண்கலங்கியபடி உணர்ச்சி மிகுதியில் சொன்னது கேலியாகத் தோன்றியது. அவரது உடலை மயானத்திற்கு எடுத்துச் சென்றபின் அருகிலிருந்த தேநீர்க் கடையில் புகைபிடிக்கப் போனபோது கடைக்குப் பின்புறம் அவருடைய அடிப்பொடிகள் சிலர் பேசிக்கொண்ட விஷயங்கள் ஏற்கனவே பொதுநண்பர்கள் சிலர் மூலம் நான் அறிந்திருந்தவற்றை உறுதிப்படுத்தின. கடந்த சில வருடங்களாகத் தாணுமாலயன் மிகுந்த மனக்கோளாறில் இருந்தார். விளைவாக மனநல மருத்துவர் ஒருவரின் வீடே கதியென்று கிடந்திருக்கிறார். அந்த மருத்துவர் இவருக்குச் சகல உதவிகளையும் செய்துவந்ததோடு தன் வீட்டிலேயே தங்கவும் அனுமதித்திருந்தார். அவரது உதவி இல்லாதிருந்தால் தாணுமாலயன் எப்போதோ தற்கொலை செய்துகொண்டிருப்பார். ஒருமுறை தீக்குளிக்கவும் முயன்றிருக்கிறார். நொடிப்பொழுதில் ஏற்பட்ட மனமாற்றத்தால் காயங்களோடு தப்பியிருக்கிறார். நண்பர்கள் அவரை மருத்துவமனையில் சந்தித்து விசாரித்தபோது மிக நெருக்கமானவர்களிடம் மட்டும் தீயின் உக்கிரத்தை உணர விரும்பியதாகவும் மற்றவர்களிடம் மின்கசிவால் ஏற்பட்ட விபத்தென்றும் சொல்லியிருக்கிறார். அவ்வனுபவத்தையே அவர் ஓரிரு சிறுகதைகளில் திரித்துப் பதிவுசெய்திருக்கிறார். அதன் முன்னும் பின்னும் தீயைக் குறித்து அவர் ஞானிபோல் பேசியும் எழுதியும்வந்ததையெல்லாம் இலக்கியமென்று ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. மணவாழ்க்கையில் தோல்வியடைந்ததாலோ என்னவோ அவர் சமீப நாட்களில் பாலியல் சார்ந்த எழுத்துக்களை மட்டுமே முயன்றிருக்கிறார். அவை வெறும் உடல் சார்ந்த வேட்கைப் பதிவுகளே. தன் குழுவில் இருந்த தன்னுடைய மகள் வயதொத்த ஒருவரோடு அடிக்கடி தனியே பாலியல் குறித்த உரையாடலை நிகழ்த்தியதாகவும் வன்புணர்ச்சிக்கு முயன்றதாகவும் சர்ச்சைக்குள்ளானார். குறிப்பிடத்தகுந்த ஓரிரு நல்ல கவிதைகளை எழுதியவர்களையும் திசைமாற்றி வெற்றுப் பாலியல் பிதற்றலான கவிதைகளை எழுத வைத்தவர் தாணுமாலயன். அவருடைய சிஷ்யகோடிகள் சிலரது கவிதைகளை வாசித்தபோது தாணுமாலயனை நகலெடுப்பதுபோலவே தோன்றியது.

தொண்ணூறுகளின் தொடக்கத்தில் வெளியான ஒரு நேர்காணலில் அப்போது பெரிதும் விவாதிக்கப்பட்ட பின்- நவீனத்துவம், அமைப்பியல், பின் – அமைப்பியல் மற்றும் நான்லீனியர் எழுத்து வகைகளைப் பற்றிக் கேட்கப்பட்டதற்கு, அவற்றைக் குறித்து அறிய முயன்று தோல்வியுற்று உருச்சிதைந்த வேற்றுக் கிரகவாசிகளைப் பார்த்துப் பயந்ததுபோலிருந்ததாகக் கிண்டலடித்ததிலிருந்து அவருக்குப் புதுவகை எழுத்துக்கள் பீதியூட்டியதை அறியலாம். மட்டுமல்லாது வாசிப்புக்கென்று தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒரு வரையறைக்குள்ளேயே சுழன்றுகொண்டிருந்ததையும் அந்நேர்காணலில் அறியலாம். தமிழில் அப்போது எழுதிக்கொண்டிருந்த பலரையும் அவர் நிராகரித்தார். மதிப்புரையோ முன்னுரையோ எழுதக் கேட்டவர்களை வேண்டுமென்றே காலம் தாழ்த்திப் பலமுறை நடக்கவிட்டுத் தன்னால் முடியாதென்று கைவிடுவது அவரது வழக்கமாயிருந்தது. அவரால் நிராகரிக்கப்பட்டு வெறுப்புக்குள்ளான பலர் நல்ல படைப்புகளை தந்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். படைப்பின் நுணுக்கங்களைக் கண்டுகொள்ளும் திறனற்றவராகத் தேய்ந்துபோனார். ஆழமானதும் உண்மையானதுமான வாழ்கையின் அனுபவங்களைப் படைப்பாக்கும் வேள்வியில் தோல்விகண்டார். அதனாலேயே எழுத்தை இரண்டாம், மூன்றாம்பட்சமாக்கிப் பேச்சையே முதன்மையாக்கினார். அதுகூடப் பரவலாக்கமற்றுச் சிறுகுழுவுக்குள்ளேயே முடிந்துபோயிற்று. அவர் குழுவும்கூடக் காலம் மாற மாறச் சிலர் வெளியேறுவதும் புதுநபர்கள் இணைவதுமாக மாறிக்கொண்டேயிருந்தது. இன்று எனக்கு அவர் ஒரு சொற்பொழிவாளர் என்னும் சித்திரமே முன் நிற்கிறது. ஆனாலும் ஓரிரு முக்கியமான சிறுகதைகளைத் தந்தவர் என்பதையும் ஆரம்பக் கட்டத்தில் பலசமயங்களில் என்னை ஊக்குவித்தவர் என்பதையும் அவர் நட்பை விரும்பித் தேடிப்போனவன் என்னும் உண்மையையும் இன்று நினைவூட்டிக்கொள்கிறேன். சற்றுப் பிசகியிருந்தால் அவரை ஆதர்சமாக்கிகொள்ளும் அளவிற்கு அவர்மீது மரியாதை இருந்த காலத்தையும் மறக்கவில்லை. இனி நாம் செய்ய வேண்டியது தாணுமாலயனின் படைப்புகளை மீள்வாசிப்புக்குட்படுத்தித் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் அவருக்கான இடத்தையும் பங்களிப்பையும் சமரசமின்றி நிர்ணயிப்பதுதான்.

writergvrtn.slm@gmail.com
comments are closed

பகுதி 2

http://www.facebook.com/note.php?note_id=107052049354240

குரூரப் புனைவுகள் . . .

நண்பர்களே பால்யத்தில் ஒரு நீதிக்கதை கேட்டிருப்பீர்கள். ஒரு நரி திராட்சைத் தோட்டத்தில் புகுந்து எட்டா உயரத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த திராட்சைக் குலைகளைச் சுவைக்கப் பல காலம் தினம் தினம் தாவிக்கொண்டிருந்தது. பகீரதப் பிரயத்தனம்செய்தும் தனக்குக் கிட்டாது என்னும் பேருண்மையை மெல்ல உணரத் தொடங்கியதும் சீ . . . சீ . . . இந்தப் பழம் புளிக்கும் எனப் பிதற்றத் தொடங்கியது. கேட்டுக் கேட்டு நமக்கே புளித்துப்போன இந்தக் கதை இன்றெனக்கு முக்கியமாகப்படுகிறது. ஏனெனில் அந்த நரியின் வம்சாவளியின் இன்றையப் பிரதிநிதியாய் ஒரு விமர்சகர் இருக்கிறார். தான் உணர்ந்தேயிராத சுவையைப் புளிக்கும் எனப் பிரச்சாரம் செய்வதோடல்லாமல், பழருசியுணர்ந்தவர்களுக்குப் பைத்தியக்காரப் பட்டத்தையும் வலுக்கட்டாயமாகக் கட்டிவிடுகிறார். தாணுமாலயன் மறைவு குறித்து அவர் எழுதியிருக்கும் அஞ்சலியைப் பின்வரும் இணைப்பில் வாசித்துப்பாருங்கள்.

www.govarthanan.blogspot.com/2012/03/blog-post_3.html

அப்பப்பா!!! என்ன அபூர்வக் கண்டடைதல்!!! வாசித்து மெய்சிலிர்த்துப்போனேன். வரிக்குவரி உண்மை தாண்டவமாடுகிறது. ஓர் ஆளுமையைச் சாம்பலாக்கி ஒரு குடத்திற்குள் அடக்கும் முன் முழுமையாகக் கிழித்து இவர் தனியாகவே போஸ்ட்மார்ட்டம் செய்து சாதனை புரிந்திருக்கிறார். இவ்வளவு குரூரமாகவும் ஒருவர் குறித்துப் பொய்களைப் புனைய முடியுமென்பதற்குத் கோவர்த்தனனே சாட்சி. வழக்கம்போலவே கேள்விப்பட்டவற்றை, காற்றுவாக்கில் இவர் செவியைத் தேடிவந்தவற்றை, மங்கல் பார்வையில் அரைகுறையாய்க் கண்டவற்றையெல்லாம் உறுதிசெய்துகொள்ளாமல் அப்படியே புனைந்திருக்கிறார். தாணுமாலயன் குறித்து இவர் நிறுவிக்காட்டியுள்ள ‘உண்மைச் சித்திரத்திற்கு’ பதிலளிக்கக் கடமைப்பட்டவள் நான்.

முதல் தவறு தாணுவின் பூர்வீகம் சேலம் அல்ல. அவருடைய தந்தை கன்னியாகுமரியில் பிறந்து வளர்ந்த சிறு வியாபாரி. தாணு சேலத்திலுள்ள தன் தாய்மாமாவின் வீட்டில் தங்கிக் கல்லூரியில் படித்து இங்கேயே வேலைதேடிக் கொண்டவர். இது ஒன்றும் பெரிய தவறல்லதான். சிறு தகவலைக்கூட உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளாமல் பதற்றத்தில் எழுதுவதால் ஏற்படும் கோளாறை உணர்த்தவே இதைச் சுட்டுகிறேன். தாணு மிகக் குறைவாகவே எழுதியிருக்கிறார் என்பதைப் பெருங்குறையாகக் காண்கிறார். ஆனால் சம்பத், ப. சிங்காரம் போன்றவர்கள் உதாரணங்களாய் இருந்திருக்கிறார்கள். தாணு தான் கற்றதை, வாழ்வனுபவங்களை, சமூகத்தோடும் வாழ்க்கையோடும் தினம் தினம் மேற்கொண்ட உரையாடலையும் விசாரணைகளையும் எவ்வித ஒளிவுமறைவுமின்றித் தோழமையுணர்வுடன் பகிர்ந்துகொண்டவர். தன் அந்தரங்கமான விஷயங்களைக்கூடப் பகிர்ந்துகொள்ளத் தயங்கியதில்லை. ஒருவர் தனிமை விரும்பியாய் இருப்பது அவரவர் விருப்பம். அதையும் ஒரு குற்றமாக்கி நீதிமன்றத்தில் தண்டனை வாங்கித் தந்துவிடுவார்போலிருக்கிறது கோவர்த்தன். அடுத்து, தாணுவின் குடும்ப வாழ்க்கை குறித்து . . . திருமணத்தில் நம்பிக்கையில்லாத ஒருவருக்கு நிகழ்ந்த விபத்து அது. அவர் மனைவி மிகச் சராசரியான குறுகிய உலகில் சுழலும் பெண்மணி. அவருக்குத் தன் கணவரின் போக்கும் பேச்சும் சதாபுத்தகங்களுடனேயே கழியும் குணமும் கொஞ்சமும் பிடிக்கவில்லை. தனக்கான வாழ்க்கை முறையைச் சுதந்திரமாகத் தேர்ந்துகொள்ளக் கற்றுக்கொடுக்கத் தாணு மேற்கொண்ட முயற்சிகளை எல்லாம் தன்மீது கொஞ்சமும் அக்கறையில்லாமல் தன்னைத் தவிர்க்கும் உத்திகளென எதிர்மறையாய்ப் புரிந்துகொண்டு விலகிச் சென்றவர். பிறகு அவருடைய குடும்பப் பெரியவர்களெல்லாம் ஒன்றுகூடி அறிவுரைகூறி அனுசரித்து வாழச்சொல்லி அனுப்பிவைக்கப்பட்டார். தொடர்ந்த காலங்களில் அவர் தாணுவை மாற்ற முயன்றாரே தவிர அவரைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. மனைவியைச் சுதந்திரச் சிந்தனையுள்ள பெண்ணாக மாற்றத் தாணு மேற்கொண்ட முயற்சிகள் தோல்வியைத் தழுவின. எப்போதும் இவர் தன் மனைவியைத் தோழி என்றே அழைத்து அன்பைக் கொட்டியவர். கடைசிவரை இவருடைய ஆளுமையை அவர் உணரவேயில்லை. இங்கே தோற்றது தாணு அல்ல. குடும்ப வாழ்க்கையில் தோற்றுப்போனதால்தான் பாலியல் சார்ந்த எழுத்துக்களைத் தொடர்ந்தார் என்பதெல்லாம் சிறுபிள்ளைத்தனமான வாதம்.

அடுத்து தாணு எங்கும் தொடர்ந்து பணியாற்றவில்லை என்னும் குற்றச்சாட்டு . . . அவர் எல்லா இடங்களிலும் குறைந்தபட்ச சமரசங்களோடுதான் பணிபுரிந்திருக்கிறார். தன் கருத்தியலுக்கும் பணிபுரிந்த இடத்துக்கும் சம்மந்தமேயில்லையெனப் பல சமயங்களில் உணர்ந்திருந்தார். ஒரு நிறுவனத்தின் அதிகாரப் பொறுப்பிலிருந்தபோது அன்றுவரை வலியுறுத்திவந்த அதிகாரமையச் சுரண்டலுக்குத் தானும் துணைபோவதாகக் கருதி வேலையைவிட்டார். அவர் விலகியபோது – அதாவது தொன்னூற்றியைந்தில் – வாங்கிக்கொண்டிருந்த சம்பளம் பதினைந்தாயிரம். இறுதியில் தன் சுதந்திரத்திற்கும் சிந்தனைக்கும் எவ்விதத்திலும் பங்கம்வராது தேர்ந்த ஒரு வழிதான் தள்ளுவண்டியில் தட்டுவடை செட், பொரி போன்றவை விற்பது. அதில்தான் அவர் முழுநிறைவைக் கண்டார். இவ்வளவு விளக்கங்களையும் கோவர்த்தனன் போன்றோருக்குச் சொல்வது வீண்தான். ஆனால் தமிழ் இலக்கிய உலகம் அவர் குறித்த மேலும் சில உண்மைகளை அறிய வேண்டும் என்பதற்காகத் தொடர்கிறேன்.

தாணு நிறைய வாசித்தவர். அவருக்குப் பழந்தமிழ் இலக்கியங்களும் பக்தி இலக்கியங்களும் மிக விருப்பமானவை. திரும்பத் திரும்ப அவற்றில்தான் அவர் மூழ்கியிருந்தார். தன்னைக் கரைத்துக்கொண்டார். நவீன இலக்கியத்திலும் சமகாலப் படைப்புகள்வரை அனைத்தையும் வாசித்துக்கொண்டேயிருந்தார். ஆனால் அவை குறித்து எழுத்தில் எங்கும் பதிவுசெய்யவில்லை என்பது உண்மைதான். பின்நவீனத்துவம் போன்ற கோட்பாட்டுப் படைப்புகள் எதுவும் அவரை முழுமையாய் ஈர்த்ததில்லை. அவரிடம் மதிப்புரை கேட்டு வந்த இளம் எழுத்தாளர்கள் எல்லோரும் கோட்பாட்டுரீதியிலேயே எழுதிவந்தவர்கள். இவ்வகை எழுத்துக்கள் தனக்குப் புரியவில்லை என்று பலமுறை மறுத்தும் அவர்கள் தொடர்ந்து முயன்று தோற்றுப்போனார்கள். எழுத்தாளன் என்பவன் ஏதேனும் அந்நியதேசத்து இயக்குநர்கள் அல்லது ஐரோப்பிய இலக்கியவாதிகள் பெயர்களை நாள் முழுக்க வாந்தியெடுத்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டுமா என்ன? மற்றவர்களைவிடத் தனக்கு இதெல்லாம் தெரியும் என்று காட்டிக்கொண்டே இருந்தால்தான் அவன் படைப்பாளியா? அவராகட்டும் அல்லது அவருடைய நெருக்கமான நண்பர்களாகட்டும் யார் எதை எழுத வேண்டுமென்பதை எவர் தீர்மானிப்பது? என்னைப் போன்றவர்கள் பயிற்சிக்காக எழுதிய ஆரம்பநிலைப்¢ படைப்புகளை முந்தைய சாதனைகளைக் கடக்கவில்லை என மதிப்பிடுவது என்ன விதமான விமர்சனம்? அவற்றின் மதிப்பை நாங்களே உணர்ந்துதான் இருக்கிறோம்.

நீண்ட நாட்களாக அவர் குடியிருந்த வீட்டில் வாடகை பாக்கியால் காலிசெய்யச் சொன்னபோது தான் சேகரித்து வைத்திருந்த சில ஆயிரம் புத்தங்களை என்ன செய்வதெனக் குழம்பியபோதுதான் ஆறுமுகம் என்பவர் தேடிவந்து உதவினார். ஆறுமுகம் சிறந்த மனநல மருத்துவர். ஏராளமாக வாசிப்பவர். அவரும் தாணுவின் படைப்புகளின் வழி அவரைத் தேடியடைந்தவர்தான். தன் வீட்டின் மேல்மாடியில் ஒரு பெரிய அறையைத் தாணுவுக்குக் கொடுத்து உதவியவர். ஒரு பெரிய நூலகம் அளவிற்கான சேகரிப்புகளைப் பாதுகாத்து எப்போது வேண்டுமானாலும் வந்துசெல்லும் உரிமையையும் கொடுத்தவர். மனவுலகைத் தன்னைவிடவும் தாணு ஆழமாக அறிந்தவர் என்றும் மருத்துவக் கலைச்சொற்களை மட்டும்தான் அவர் உபயோகிக்கவில்லை என்றும் பலமுறை ஆறுமுகம் அவர்கள் எங்களிடம் வியந்து சொல்லிருக்கிறார். நாளின் பெரும்பாலான நேரம் மனநல மருத்துவரின் வீட்டிலேயே தங்கி வாசித்துக்கொண்டிருந்த ஒருவரைப் பற்றி வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்கள் எப்படி யூகிப்பார்களோ அதைத்தான் கோவர்த்தனன் மேலும் வக்கிரம் கூட்டிப் புனைந்திருக்கிறார்.

பஞ்சபூதங்களில் அக்னியே தன்னைப் பெரிதும் வசீகரித்தாகத் தாணுவின் சில குறிப்புகளில் வாசித்திருக்கிறேன். அதை அனுபவத்தில் உணர்ந்தும் இருக்கிறேன். மின்சாரம் தடைபட்ட ஒரு பின்மாலையில் பெரிய மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றி எங்கள் உரையாடலைத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தோம். அப்போது திடீரென்று அந்த மெழுகுவர்த்தியின் சுடரை உற்றுநோக்கச் சொன்னார். நாங்கள் எல்லோரும் கவனித்தோம், மஞ்சள், ஆரஞ்சு, பிறகு நீலம் எனப் படிப்படியாக எங்கள் மனத்தை உள்ளே குவித்து நோக்கச் சொன்னார். சில நிமிடத்தில் சட்டென்று, “தீக்குள் விரலை வைத்தால் நந்தலாலா நின்னைத் தீண்டும் இன்பம் தோன்றுதடா நந்தலாலா” என உரக்கச் சொன்னார். நீண்ட நேரம் ஏதோ மந்திரத்திற்குக் கட்டுப்பட்டதைப் போலச் சலனமற்றிருந்தோம். இல்லை, அதை எனக்குச் சரியாகச் சொல்லத் தெரியவில்லை. அவர் மட்டும் எதையோ அடைந்தது போன்று சாந்தமானார். இதைக் கேள்விப்பட்ட பலரும் தாணுவுக்கு மனம் பிசகிவிட்டது என்று பரப்பத் தொடங்கிவிட்டார்கள். [அவரது உடல் காக்காயன் சுடுகாட்டில் தகன அறைக்குள் செலுத்தப்பட்ட நேரத்திலிருந்து உச்சபட்ச மின்சாரத்தில் இப்போதும் எரிந்துகொண்டேயிருப்பதாகவும் அந்தக் கனலை அவர் சுகித்துக்கொண்டிருப்பதாகவும் ஒரு கற்பனை நாள் முழுக்க என்னைத் தொந்தரவுசெய்துகொண்டேயிருக்கிறது].

காமமும் தியானமும் வெவ்வேறு அல்ல என எனக்கு உணர்த்தியவர் தாணுமாலயன். உடலும் மனமும் ஒரே புள்ளியில் கலக்கும் வித்தையை அவரது செம்புலப் பெயல்நீர்’ சிறுகதையில் காணலாம். அதை அதே தளத்தில் புரிந்துகொண்டவர்கள் அச்சிறுகதையை அவருடைய மிக முக்கியமான படைப்பென்றார்கள். மற்றவர்கள் அது வெறும் புணர்ச்சிக் கதை என்றார்கள்.

சராசரிகளைக் காட்டிலும் படைப்பாளி பரந்த மனப்பான்மையுடையவன் என நான் நம்பியிருந்தேன். வயது வித்தியாசமில்லாது அவருடைய நெருக்கமான தோழியாய் இருந்ததாலும், காமம் குறித்த விவாதங்களில் பங்கெடுத்ததாலும் மட்டுமே அவர் என்னோடு புணர்ச்சிக்கும் வன்புணர்ச்சிக்கும் முயன்றார் என்றெல்லாம் பலர் எழுதியபோது எல்லோருக்குள்ளும் கீழ்நிலை மனம் இருப்பதை அறிந்து உளைச்சலுக்குள்ளானேன். அப்போதும் தாணுதான் என் உள்ளங்கையை அழுத்தியபடி தோழி என்றழைத்து இயல்பாக்கியவர். யாருக்கும் எதையும் விளக்கிக்கொண்டிருக்கவில்லை. வழக்கம்போலவே அமைதிகாத்தார். காலம் மனித உறவுகளுக்கிடையேயான இடைவெளிகளை அதிகப்படுத்திகொண்டிருப்பதைப் பல்வேறு நிலைகளில் விளக்கும்போது அவருடைய தீர்க்கதரிசனத்தை உணர்ந்தோம். சகஜீவனின் சுதந்திரத்தை மதிப்பதே ஆதாரகுணமாகக் கொண்ட அவரை, மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட ஒரு தருணத்தில், அப்பா என்று விளித்தேன். தன்னால் யாருக்கும் எப்போதும் மகனாகவோ தந்தையாகவோ கணவனாகவோ இருக்க முடியாதெனவும் எல்லோருடனும் சகதோழனாக மட்டுமே ஜீவிக்க முடியுமென்றும் சொன்னதோடல்லாமல் அப்படியே வாழ்ந்தும் காட்டியவர். அவருக்கு யார்மீதும் எதன்மீதும் வெறுப்பே இருந்ததில்லை. அப்படியிருந்தும் அவரைப் பற்றி உருவான விமர்சனங்கள்தாம் விசித்திரமானவை. இவ்வுலகையே அன்பின் கோளமாய், வாழ்க்கையை அன்பின் வரமாய், மானிடர் அனைவரையும் தனக்குச் சமமாக நேசித்து அவற்றையே படைப்பில் வெளிப்படுத்த முயன்ற கலைஞன் தாணு. இன்னும் அவரைப் பற்றி பல நூறு பக்கங்கள் எழுத முடியும். யாருக்கு என்ன பயன்?

இப்படியான ஆளுமையுடன் எப்படியாவது நெருக்கமாகப் பழக வேண்டுமென்று கோவர்த்தனன் மேற்கொண்ட முயற்சிகளைத் தனிக்கட்டுரையாகவே எழுதலாம். தாணுவின் நட்பு வட்டத்தில் உட்புக முடியாத காரணத்தால்தான் அவரைப் பற்றிய ‘உண்மையான சித்திரத்தை’ தன் வலைப்பூவில் புனைந்திருக்கிறார் எனத் தோன்றுகிறது. மோசமான விமர்சனங்களுக்குப் பதிலளிக்கும் இப்பதிவை எழுதுவதன் மூலம் தாணு எனக்குப் பயிற்றுவித்த அன்பின் ஊற்று வடிந்துகொண்டிருக்கும் ஆபத்தை உணர்கிறேன். ஒருவேளை இதற்கு அவரற்ற வெறுமையும் காரணமாக இருக்கலாம்.

அன்புடன்,

கவியாத்ரா.

20.04.12 – இரவு 10:00 மணி.

தனிக்குடித்தனம் ( சிறுகதை ) வா.மு.கோமு

images (3)

திருமணமாகி ஐந்தாவது மாதத்தில் மணிகண்டனுடன் தனிக்குடித்தனம் வந்து விடுவேனென்று இம்மியளவேணும் நான் நினைத்துப் பார்க்கவேயில்லை. புதுக் கணவனை குடும்பத்திலிருந்து பிரித்துக் கொண்டு போய் விட்டாள் எமகாதகி, என்று என் மாமியாரும் மாமனாரும் வெளியில் சொல்லவில்லை என்றாலும் அவர்களுக்கு மனதில் சிறிதளவேணும் சங்கடம் இருந்திருக்க வேண்டுமெனத்தான் இப்போது யோசிக்கிறேன். ஆனால் இப்படி நடந்ததற்கு நான் எந்த விதத்திலும் பொறுப்பாளியல்ல. எல்லாமே மணிகண்டனுடைய முடிவுகள் தான்.

நகரிலிருந்து கிராமத்திற்கு பெண் பார்க்க வருகிறார்கள் என்றபோது என் வீட்டில் எப்போதும் போல் தான் இதுவும் என்று வீட்டில் இருந்தார்கள். போக மாப்பிள்ளை எலக்ட்ரிகல் கடை முதலாளி என்றும், என்னை விட பத்து வயது மூத்தவர் என்றும், என் வயதில் திருமணமாகாமல் அவர் தங்கை ஒருத்தி அவர் வீட்டில் இருக்கிறாள் என்றும், மூலநட்சத்திர ஜாதகம் தான் வேண்டுமென்றும் தேடி அலைந்து வந்திருந்தார்கள். போக அவர் தங்கை கல்யாணிக்கும் மூல நட்சத்திரம் என்பதால் தான் அதை பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாமென இவருக்காக குடும்பமே கிராமம் வந்து சேர்ந்தது.

பெரிய இடம் என்பதால் முதலாக அவர்களை பேச விட்டு, அவர்களின் தேவைகளையும் கேட்டறிந்து கொண்ட என் தகப்பனார் பூரண சம்மதம் தெரிவித்தார். வந்த குடும்பம் படு விரைவாக காரியத்தில் இறங்கி விட்டது. நம்பவே முடியாமல் இருபத்தியாறு வயதில் எனக்கு திருமணம் முடிந்து விட்டது. எனக்கே எனக்கு என்றொரு வாழ்க்கை அமைந்து விட்டது. எனக்கே எனக்கென்று ஒரு கணவன். என் போன்ற, ஜாதக கோளாறு நிரம்பிய ஆட்களுக்கு வருடங்கள் தள்ளிப் போனாலும் நல்ல வாழ்க்கை அமைந்து விடுமென்பது மீண்டும் ஒருமுறை நிருபணமாகி விட்டது. கிராமத்துக்காரியான எனக்கு இதில் மகிழ்ச்சி ஓரளவெல்லாம் கிடையாது.. பல மடங்கு மகிழ்ச்சியே!

சுந்தரவள்ளி என்கிற என் பெயரை ஊரில் எல்லோரும் வள்ளி வள்ளி என்றழைத்தே சுருக்கி விட்டார்கள். வள்ளிக்கு வந்ததே அதிர்ஷ்டம்! என்று ஊரே கண்ணு வைத்துவிட்டது. அம்மா தான் மிளகாயுடன் உப்பு சேர்த்து தலையைச் சுற்றிக் கொண்டு போய் அடுப்பில் போட்டாள். ஆனால் என் புருஷன் என்னை சுந்தரவள்ளி என்று முழுப்பெயர் கொண்டு தான் அழைத்தார். காலையில் எட்டு மணி வாக்கில் பைக்கை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினாரென்றால் திரும்ப வீடு வருவதற்கு இரவு பத்து மணியாகி விடும். அவரின் தங்கை கல்யாணியும் அவருடன் எலக்ட்ரிகல் கடைக்கு சென்று வந்து கொண்டிருந்தாள். பார்ப்பதற்கு அவள் என் வயதுக்காரி போன்றே தெரியவில்லை. முந்தாநேத்து தான் வயசுக்கு வந்த பிள்ளை கணக்காய் சுடிதார் மாட்டிக் கொண்டு சென்று வந்து கொண்டிருந்தாள்.

கணவனே கண்கண்ட தெய்வம்! என்ற கொள்கையை நான் என் அம்மாவிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டவள். புருஷன் என்று ஒருவர் வந்த பிறகு கடைசி காலம் வரை அவர் தான். அப்படித்தான் அம்மாவும் சொல்லி என்னை தாட்டி அனுப்பினாள். முன்ன பின்ன வாழப்போன இடத்தில் அவரோ, அவர் குடும்பமோ இருந்தாலும் அனுசரித்துப் போக வேண்டுமெனச் சொல்லி ஒரு பாடம் எடுத்து விட்டுத் தான் அம்மா என்னை அனுப்பி வைத்தாள். எல்லாம் சரி தான்.

என் புருஷன் மணிகண்டனிடம் எந்த வித கெட்ட பழக்கங்களும் இல்லை. ஊரில் பார்ப்பவர்கள் எல்லாருமே குடிகாரர்களாகவும், புகை ஊதிகளாகவுமே இருப்பார்கள். அவர்களைப் பார்க்கையில் அப்படித்தான் ஒரு குடிகாரப் புருஷன் எனக்கு வந்து மாட்டுவான் என்று முன்பாக கனா கண்டு கொண்டிருந்தேன். உள்ளூரில் எட்டாவது வகுப்போடு படிப்பை முடித்துக் கொண்ட எனக்கு அவ்வளவு தான் எட்டியது.

எனக்கு பதினெட்டு வயதில் உள்ளூரில் திருமுருகன் பழக்கமானான். திருமுருகனுக்கு ஊரில் காடு தோட்டமென நிலபுலன்கள் இருந்தது. உள்ளூர் கோவில் விசேஷத்தில் என்னைப் பார்த்து மயங்கியதாக நேராக வந்து சொன்னான். அன்று நான் அளவுக்கும் அதிகமாக வெட்கப்பட்டேன். அரசல் புரசலாகக் கூட விசயம் யாருக்கும் தெரியக்கூடாதென அவனும் என்னைப் போலவே நினைத்தான். என்னதான் காதலைக் கட்டிக் காத்தாலும் ஊருக்குள் செய்தி பரவிக் கொண்டு தான் இருந்திருக்கிறது. அவன் ஒரு அம்மாவாசை இரவில் என் கையிலடித்து சத்தியம் செய்தான் என்னைத் தான் கட்டிக் கொள்வேன், என்று. புருசனாகப் போகிறவன் ஆசையை நிறைவேற்ற முடியாதவளெல்லாம் ஒரு பெண் பிள்ளையா? அதுவும் கையில் அடித்து சத்தியம் செய்த பிறகு? நான் திருமுருகனை நம்பினேன். ஆனாலும் அந்த நம்பிக்கை பொய்த்துப் போனது. அவன் அப்பா என் வீட்டுக்கு அவன் திருமணப் பத்திரிக்கை வைக்க வந்தார். வழக்கமாக இரவில் சந்திக்குமிடத்திற்கு அவன் பின் எப்போதும் வரவேயில்லை.

இப்படியாகும் என்று முன்பே தெரிந்திருந்தால் திருமுருகனுக்கு நான் மருந்து வைத்திருப்பேன். மருந்து வைத்திருந்தேன் என்றால் அவனை நான் இழந்திருக்க அவசியமேற்பட்டிருக்காது. இருந்தும் அவன் ஒரு சோம்பேறி. எதிலும் ஒரு சுறுசுறுப்பு என்பதே இருக்காது. அவனாக விலகினானோ அல்லது அவனது குடும்பத்தார் சொல்லி என்னை ஒதுக்கினானோ அதுவெல்லாம் தெரியாது எனக்கு. என் நம்பிக்கை வீணாக முழுக்காரணமும் அவன் மனைவி குழந்தை ஒன்று பெற்ற பிறகுதான் தெரிய வந்தது எனக்கு. அதுவும் உள்ளூர் ஜோசியக்காரன் சொல்லப்போகத்தான். திருமுருகன் என்னைக் கட்டிக் கொள்ள கொள்ளைத்த பிரியமாய்த்தான் இருந்தானாம். என் மூலநட்சத்திர பலன்களை அவரிடம் கேட்டுத் தெரிந்த பிற்பாடு தான் சங்கடமாகி விலகினானாம். கட்டிக்கிட்டா வரும் தோஷம் முட்ட வச்சிக்கிட்டா மட்டும் தூரப் போயிடுமா? அதான் எனக்கு தெரியலை. மணிகண்டனுக்கு மட்டும் எப்படி மூலநட்சத்திரம் ஒத்துப்போய்விடுமென ஜோசியக்காரன் கணித்தான்?

மணிகண்டனின் குடும்பத்தில் எனக்கு பெரிதான பிரச்சனைகள் ஏதுமில்லை. கணவனாவரை என் முந்தானையில் முடிந்து கொள்ளவும் முடியவில்லை. அதற்கெல்லாம் இன்னம் சிறுவயது ஜோடியாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஐந்தாவது மாதத்தில் தான் நான் வீட்டுக்கு தூரமாகிக் கொண்டேயிருப்பதை வைத்து குடும்பமே ஒரு திட்டத்தை போட்டிருக்க வேண்டும். நான் வாழப்போன வீடு பூர்வீக வீடாம். கொஞ்சம் ராசி போய் விட்டதாய் ஜோசியக்காரன் சொல்ல அதைப் பிடித்துக் கொண்டது அந்த வீடு. ஜோதிடத்தை எந்த நேரமும் கவனமாய் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் வீடு போல!

எனக்குத் தெரிந்து ஒரே ஒருவாட்டி நான் பார்த்தது கிளி ஜோசியம் மட்டுமே! அப்போது என்ன சாமி படத்தை கிளி கொத்தி எடுத்தது என்று கூட மறந்து போய் விட்டது எனக்கு. பின்னால் என் ஜாதகத்தை தூக்கிக் கொண்டு அழைந்தது என் அண்ணனும் அப்பாவும் தான். ஒரு கட்டத்தில் ஓய்ந்து போய் அவர்கள் நிறுத்திய சமயத்தில் தான் மணிகண்டன் குடும்பம் வந்து சேர்ந்தது அந்த வரப்பட்டிக் காட்டுக்கு!

ஆக, நானும் மணிகண்டனும் நகரில் வாடகைக்கு என்று வீடு பிடித்து அதில் வந்து குடியேறினோம். ஆயிற்று இப்போது ஒரு வாரம் தான். மூன்று அறைகள் கொண்ட வீடு அது. சமையல், படுக்கை, வரவேற்பறை என்று. வரிசையாக அதே போல் துளி அளவும் மாற்றமில்லாமல் ஏழு வீடுகள். அதே போல எதிர் வரிசையில் ஏழு வீடுகள். கட்டிய சமயத்தில் வீட்டுக்கு வீடு குளியலறை, கழிப்பறை கட்டாத வீட்டுக்காரரை குடியிருப்போர் அனைவரும் சபித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். வீட்டுக்காரரின் வீடு பங்களா! அவர் மனைவி இறந்து வருடங்களாகி விட்டதாம். அவரது இரண்டு பையன்களுக்கும் இன்னும் திருமணமாகவில்லை. முதலாமவன் நகரில் பெட்ரோல் பங்க் முதலாளியாக இருந்தான். சின்னவன் படிப்பை முடித்து விட்டு வீட்டோடு தான் இருந்தான் அரைக்கால் டவுசர் போட்டுக் கொண்டு. அவன் எந்த நேரமும் கையில் கையகல செல்போனை வைத்துக் கொண்டு நோண்டிக் கொண்டேயிருந்தான். சில சமயம் மொட்டை மாடியிலும், பின்பாக வராந்தாவில் கிடக்கும் ஷோபா மீதும் கிடப்பான்.

பதினான்கு வாடகை வீடுகளுக்கு நான்கு குளியல் அறைகளும் நான்கு கழிவறைகளும் மட்டுமே பொதுவில் இருந்தன. காலையில் எல்லோரும் வேலைக்கு என்று கிளம்பிச் செல்பவர்கள் இரவில் தான் திரும்புகிறார்கள். அந்த காலை நேரத்தில் இவர்கள் பாடு சிரமம் தான். ஆனால் தண்ணீர் பிரச்சனை என்பது மட்டும் இங்கு கிடையாது. ஆத்து நீர் வரும் பைப்புகள் ஏழெட்டு நின்றிருந்தன. அதில் விடிகாலை ஐந்து மணியிலிருந்து மூன்று மணிநேரம் தண்ணீர் கொட்டியது. மற்ற நேரங்களில் உப்பு நீர் எந்த நேரமும் கொட்டியது.

வந்த இரண்டாம் நாளே மணிகண்டன் காலையில் நான்கு மணிக்கே எழுந்து தன் காலைப் பணிகளை முடித்துக் கொண்டு கிளம்பிப் போகும் நேரம் வரை வெட்டியாய் டிவி பார்த்துக் கொண்டிருக்க ஆரம்பித்து விட்டார். இதற்காக மாலையில் எட்டு மணிக்கே வீடு வந்து சேரும் வழக்கத்தை வைத்துக் கொண்டார். காலைக்கடன்களை கழிக்க காலையில் நேரமே எழுபவர் மீது எனக்கு கவலையாய் இருந்தது. இதுபற்றி சொல்கையில், ‘புதுசா இருக்கு சுந்தரவள்ளி.. ஆனா ஒடம்புக்கும் நல்லா இருக்கு’ என்றார். எனக்கு இந்தப் பிரச்சனை எதுவும் இல்லை. நிதானமாக பதினொரு மணிவாக்கில் குளியல் போட்டுக் கொள்ள பழகிக் கொண்டேன். இந்த மாதமும் எனக்கு தள்ளிப் போகாமல் போனால் பக்கத்துல கேரளாவுக்கே குடி போனாலும் போய் விடுவோமல்லவா! அப்படிச் சொல்ல ஒரு ஜோசியக்காரன் இந்த நகரில் இல்லாமலா போய் விடுவான்?

புதுப் பொண்டாட்டி என்கிற பவுசெல்லாம் போய் பழைய பொண்டாட்டி ஆகி விட்டேன் நான். இந்த ஆறு மாதத்தில் என் கிராமத்திற்கு இரண்டுமுறை தான் போய் வந்தோம். அதுவும் இரவில் தங்கவுமில்லை. அங்கு தங்கி என்னவாகப்போகிறது? அதான் இருபத்தியாறு வருடங்கள் கிடந்த வீடு தானே!

இப்படியிருக்க, இரண்டாவது வாரத்தில் இந்த வீட்டுக்காரரின் இரண்டாவது பையன் திடுகுப்பென என் வீட்டினுள் மதிய நேரத்தில் நுழைந்தான். டிவி பொட்டி முன்பாக நானோ பாய் விரித்து நீட்டிக் கிடந்தபடி பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ‘ஏனுங்! உங்கூட்டுல இந்த ஸ்டார் மூவீஸ் ஓடுதுங்களா? எங்கூட்டுல மட்டும் பொறிப் பொறியா ஓடுது! நல்ல படம்ங்க அது’ என்று கேட்டபடி உள்ளே வந்தவனைக் கண்டு திடுக்கிட்டு எழுந்து கொண்டேன். என்ன இழவைக் கேட்கிறான்? அவனாக டிவி மீது கிடந்த ரிமோட்டை எடுத்து இங்லீஸ் படம் ஓடும் சேனலை வைத்தான். அதில் வெள்ளைமுடிக்காரி ஒருத்தியை மீசை வைக்காத ஒருவன் வாயைத் தின்று கொண்டிருந்தான். நானொருத்தி பக்கத்தில் இருப்பதையே மறந்து அந்த டவுசர்ப்பயல் டிவி பொட்டிக்குள் நுழைந்து விடுவது போல பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

‘இங்க மட்டும் சூப்பரா ஓடுதுங்க இந்த சேனலு! எங்க வீட்டுல மசமசன்னு தெரியுது! தப்பா நினைச்சிக்காதீங்க! கொஞ்சம் நேரத்துல இந்தப் படம் முடிஞ்சுடும். பார்த்துட்டு போயிடறனே!’ என்று குழந்தையாய் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு அவன் கேட்க எனக்கு மறுக்க முடியாமல் போய் விட்டது. போக வீட்டுக்காரர் பையன் வேறு. பெரிய படிப்பு முடித்து விட்டு வீட்டில் இருப்பதாய் மணிகண்டனும் சொன்னாரே! நாம் ஏதாவது, முடியாது போ! என்று சொல்லப் போக, இவர் ஏதாவது என்னை வந்து திட்டினால்? பயல் அதான் சீக்கிரம் முடிந்து விடும் என்கிறானே.. பார்த்து விட்டு போகட்டுமென என் படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்து கொண்டேன். என்ன தான் வீட்டுக்காரர் பையனாக இருந்தாலும் எதையாவது பொருளை தூக்கிக் கொண்டு போய் விட்டால்? அவ்வப்போது படுக்கையறையிலிருந்து தலையை நீட்டி அவனைப் பார்த்துக் கொண்டேன். அவன் படம் பார்ப்பதிலேயே மும்மரமாய் இருந்தான். இப்போது சேரை இழுத்து டிவி முன்பாக போட்டு அமர்ந்து கொண்டான்.

டிவியில் எந்த நேரமும் ஆம்பளையும் பொம்பளையும் வாயைக் கடித்துக் கொண்டே இருந்தார்கள். இப்படியெல்லாம் இந்த டிவியில் ஓடுகிறதா? திருமுருகனோ இல்லை மணிகண்டனோ என் வாயை இவர்களைப் போல சாப்பிடவில்லையே! திடீரென அவனுக்கு ஒரு காபியாவது போட்டுக் கொடுக்க வேண்டுமென நினைத்தேன். படிப்பாளி வேறு அவன். ஒரு வீட்டுக்கு சென்று தண்ணி கூட கொடுக்கவில்லை என்று சொல்லி விடுவான் யாரிடமாவது! அவனுக்காக சமையலறை சென்று காபி போட்டுக் கொண்டு வந்து நீட்டினேன். ‘உங்களுக்கு என்னால சிரமம்! காபி போட்டு கொண்டாந்துட்டீங்களே!’ என்று சொல்லி வாங்கிக் கொண்டான்.

அவன் ஆங்கிலப் படம் பார்க்க வாடகைக்கு குடிவைத்த வீட்டிற்கு ஏறி வந்த விசயத்தை நான் மணிகண்டனிடம் சொல்லவில்லை. சொன்னாலும் ‘ஓ அப்படியா?’ என்று முடித்துக் கொள்வார். மனைவியை கணவனானவர் நகரில் பார்க்குமிடங்களுக்கெல்லாம் மகிழ்ச்சியாக கூட்டிப் போய் காட்ட வேண்டும். புதிய திரைப்படம் வந்தால் கூட்டிப் போய் காட்ட வேண்டும். கிராமத்தில் ரோட்டில் ஐஸ்பொட்டிக்காரன் புவ்வாத் அடித்துக் கொண்டு சென்றால் கூட அண்ணன் ஓடிப் போய் எனக்காக பாலைஸ் வாங்கி வருவான். அப்படியெல்லாம் மணிகண்டன் செய்வதில்லை. அவருக்கு எந்த நேரமும் தொழில் தான். அது தெரிந்து தான் நானும் ஒன்றும் கேட்டுக் கொள்வதுமில்லை. கிராமத்தில் கட்டிக் கொண்டு சென்ற பெண்கள் எல்லோரும் படும் சிரமங்களை நான் காது கொடுத்துக் கேட்டிருக்கிறேன். அப்படியெல்லாம் எனக்கு எதுவுமில்லை. இருந்தும் கொஞ்சம் சந்தோசமாயிராமல் காரியம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் கூட தொழில் சிந்தனையில் ஒருவர் இருந்தால் கடுப்பாகுமா ஆகாதா? இருமனமும் ஒன்றுபடக் கலந்து கூடினால் தானே பூச்சி பொட்டு வயிற்றில் உருவாகும்! கடனே என்று இதுவும் ஒரு காரியம் என்று போகிற போக்கில் முடித்துக் கொண்டால் என்ன உருவாகும்?

அப்படி ஏதேனும் எனக்கு உருவாகி விட்டால் கூட அதனோடு என் காலம் மகிழ்ச்சியாக கழியும். அதற்கும் பெப்பே என்பது போல அந்த மாதமும் நடந்து விட்டது. மணிகண்டன் ‘அப்படியா?’ என்று முகத்தை வேறு வடிவத்தில் வைத்துக் கொண்டு கேட்டார். எனக்கு அப்படியான முகத்தை கண்டதும் அழுகாச்சி முட்டிக் கொண்டு வந்து விட்டது. ‘சரி சரி விடு சுந்தரவள்ளி, பாப்போம் இன்னம் ரெண்டு மூனு மாசம்!’ என்றார். இதற்கெல்லாம் வைத்தியம் பண்ணுகிறார்களாமே! இந்த என்னுடைய ஊசை ஜாதகம் பண்ணுகிற வேலையோ? எதற்காக ஒரு ஜாதகத்திற்காக வந்து என்னை கட்டிக் கொள்ள வேண்டும்? அப்போ என்னைப் பிடித்துப் போய் மணிகண்டன் கட்டிக் கொள்ளவில்லையா?

அப்படியே நினைத்ததை அன்றைய ஒரு இரவில் கேட்டேன் அவரிடம். ‘ஜாதகம் ஒரு காரணம் தான் சுந்தரவள்ளி, ஆனா நீ அழகா இருந்ததுனால தான் நான் கட்டிக்கிட்டேன்! அதுக்கும் முன்னெ ரெண்டு ஜாதகம் சேர்ந்துச்சு! பொண்ணுக ரொம்ப சிறுசுக! பதினெட்டு வயசுப் பிள்ளைங்களை முப்பத்தியாறு வயசுல போய் கட்டிக்க எனக்கு சம்மதமில்லை’ என்று சொன்னவரை அன்று எனக்கு ரொம்ப பிடித்திருந்தது.

பின்பாக மணிகண்டன் ஒரு வாரத்தில் ஒரு புதிய விசயத்தை சொன்னார். அதைக் கேட்க கொஞ்சம் அதிர்ச்சியாகவும் எனக்கு இருந்தது. அவரது அப்பா தன் வயதுக் காலத்தில் ஒரு கிராமத்துக்காரியை தனக்கு திருமணமாகவில்லை என்று சொல்லி காதலித்து வயிற்றில் லோடு கொடுத்து விட்டு கலைத்துவிடுமாறும், ஏற்கனவே தனக்கு திருமணமாகி விட்டதாகவும் கூறிய சமயத்தில், அந்தப் பெண் மண்ணை வாறித் தூற்றி சொன்ன விசயம் தான் இப்போது நமக்கு துன்பமாய் விடிந்திருக்கிறது! என்றார். அந்த ஏமார்ந்த பெண்ணை தேடிக் கண்டுபிடிக்கவும் மணிகண்டன் ஏற்பாடு செய்து விட்டாராம்.

மீண்டும் ஒரு வார காலத்தில் நானும் அவரும் மட்டும் அறுபது கிலோமீட்டர் பிரயாணித்து ஒரு குறுநகரமொன்றில் வசித்து வந்த அந்த அம்மாளை அவரது வீட்டில் சந்தித்தோம். அவரைப் பார்த்ததுமே இருவரும் காலில் விழுந்துவிட வேண்டுமென சொல்லித்தான் என்னை கூட்டி வந்தார். சொன்னது மாதிரியே அந்த அம்மாளைக் கண்டதும் இருவருமே காலில் விழுந்தோம். மணிகண்டன் தன் அப்பா பெயரைச் சொல்லி மன்னிப்பு கேட்டார். ‘ அப்ப ஏதோ ஒரு கோவத்துல சத்தம் போட்டுட்டு வந்துட்டேஞ்சாமி! எந்திரிங்க! நல்லா இருங்க சாமிகளா!’ என்று சொல்லி கண்ணைக் கசக்கியது. அது பெற்றெடுத்த பிள்ளைக்கே இப்போது இரண்டு குழந்தைகளாம். வேறு யாரையும் கட்டிக் கொள்ளவுமில்லையாம். அங்கேயே மதிய உணவு சாப்பிட்டு விட்டுத்தான் வந்தோம். அதன்பிறகு மணிகண்டனின் முகத்தில் ஒரு கலை வந்து விட்டதாகவே தெரிந்தது எனக்கு. காரியம் சுபம் என்கிறபோது அடுத்த மாதமே தள்ளிப் போனது. மீண்டும் தொழில் விசயத்தில் மும்மரமாய் இறங்கி விட்ட மணிகண்டனிடம் நான் எதுவும் கூறவில்லை. எதற்கும் இன்னும் பத்து நாட்கள் பார்ப்போமே என்று தான்.

இடைப்பட்ட காலங்களில் அந்த டவுசர் பையன் அடிக்கடி வீடு வந்து டிவி பார்த்துச் சென்றான். இவன் சும்மாநாச்சிக்கிம் என்னை கணக்கு பண்ண வருகிறானோ! என்று ஒரு ஐயப்பாடு மனதில் வந்து தொலைத்தது. ஆனால் அவன் அப்படி ஏதும் என்னை வெறிக்க நின்று பார்ப்பதோ கேந்தி பிடித்தவன் போல பார்ப்பதோ இல்லை. கேந்தி என்று சொன்னால் திருமுருகன் தான் அப்படி என்னை கிராமத்தில் பார்த்துத் தொலைப்பான். கடைசி காலம் வரை காணாதவைகளை கண்டது போலவே ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொன்றையும் வெறிக்க வெறிக்க பார்ப்பான். அவன் பார்வையில் இருக்கும் கூர்மையும் வேகமும் என்னை கூச்சமடைய வைத்து விடும் அது இரவு நேரமாக இருந்தாலும்.

மணிகண்டனோ அப்படியேதும் விசித்திரப் பார்வை ஏதும் வைத்துக் கொள்வதில்லை. அது ஒரு இரவு நேரப் பணியாக நினைத்துக் கொள்வார் போல! காரியம் முடிந்த ஐந்தாவது நிமிடம் குறட்டை சப்தம் தான். ஆனாலும் அவரை குறை சொல்லி எதுவும் ஆகப்போவதில்லை எனக்கு. அவருக்கு வாழ்க்கையில் பிறர் மதிக்கும்படியாக வாழ வேண்டுமென்ற ஆசை. திருமண வயதில் சரியாக திருமணம் நடந்திருந்தால் எல்லாமுமே குஜாலாக இருந்திருக்கும்.

வாழ்க்கை மிக மிக குஜால் நிறைந்தது என்று பிரதாப் கையில் வைத்து நோண்டிக் கொண்டிருந்த செல்போன் காட்டியது ஒரு நாள். ஆமாம் இத்தனை நாள் பழகி அவன் பெயரை சொல்லாமல் எப்படி? அன்று டிவி ஓடிக் கொண்டிருக்கையில் மின்சாரம் போய்விட்டது. சரி வந்துவிடுமென சேரில் அமர்ந்திருந்தவன் தன் செல்போனில் எதோ வீடியோவை ஓட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். நான் பூனை போல படுக்கை அறையிலிருந்து அவனிடம் சென்றேன். என்ன இழவைத்தான் இந்த போனில் வைத்து நோண்டிக் கொண்டே இருக்கிறான் பிரதாப்? ‘ஐயோ!’ இந்த கருமத்தை தான் வைத்து பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கிறானா?

‘அதானே பார்த்தேன்.. என்னடா பையன் எந்த நேரமும் போனும் கையுமாவே இருக்கானேன்னு!’ அவன் பின்புறத்தில் என் குரல் கேட்டு விதிர்வித்து எழுந்து கொண்டான். ‘ஐய்ய்யோ!, நீங்க எப்ப என் பின்னாடி வந்து நின்னீங்க?’ என்று பயந்து போய் உலறலாய் பேசினான். அப்போது மின்சாரமும் வந்து விட்டது. அங்கு அமர்ந்து படம் பார்க்கலாமா? வேண்டாமா? என்று குழம்பிப் போய் வெளியில் செல்லாமலும் நின்றிருந்தான்.

‘பாரு பாரு, நல்லா படம் பாரு பிரதாப்’ என்றேன். எந்தப்படத்தை பார்க்கச் சொல்கிறேன் என்று தெரியாமல் சேரில் வந்து அமர்ந்து கொண்டான். டிவியில் அவன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சேனலில் இப்போது பெரிய பாம்பு ஒன்றை சிலர் சுட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். அவனோ பதட்டமாய் அமர்ந்திருந்தான்.

‘இதெல்லாம் எதுக்கு பாக்குறே? கெட்டுப் போகவா பிரதாப்?’ என்றேன் நானும் இன்னொரு சேரை இழுத்துப் போட்டு அமர்ந்து கொண்டே.

‘அப்படியெல்லாம் இல்லீங்க, சும்மா எப்பாச்சிம் பாக்குறதால என்னவாயிப் போயிரும்? நிறைய விதவிதமா இருக்குது பாக்குறேன். அந்தப் பேச்சை உடுங்களேன்’ என்றான்.

‘சும்மா பார்த்துக்கொண்டே இருந்தால் நாளைக்கி யாரையாச்சும் அதே மாதிரி செஞ்சு பாக்க தோணும்! புத்தி கெடும்! பைத்தியம் பிடிச்சுக்கும்!’ என்று வேண்டுமென்றே அவன் வாயைக் கிளறினேன்.

‘நீங்கெல்லாம் நேர்லயே பாத்துக்கறீங்க, நாங்க கல்யாணம் ஆகிற வரை இப்படி போன்ல பாத்துக்கிட்டாத்தான் ஆச்சுங்க! ஏனுங்க அதை விடுங்க!’ என்றான்.

‘அதெப்படி விடுவது? நீ சொல்லிட்டா நான் கம்முன்னு இருந்துக்கோணுமா பிரதாப்? அப்படின்னா தனியா வீட்டுல இருக்கிற என் வீட்டுக்கு நீ ஒரு திட்டத்தோட தான் நொழைஞ்சிருக்கே!’ என்றேன். என்னதான் பேசுகிறான் என்று பார்ப்போமே! கடைசியில் ஆமாமென்று சொல்வானோ என்னவோ! நீங்களே சொல்லுங்கள்! ஒருவன் ஆசையில்லாமலா நிஜமாகவே டிவி மட்டும் பார்க்க மதிய நேரத்தில் தனித்திருக்கும் என்னை தேடி வருவான்?

‘ஒரு திட்டமும் இல்லீங்க. சும்மா சும்மா அதையே பேசுறீங்க? இனிமேல் நான் உங்க கண்ணு முன்னால செல்போனையே தொட மாட்டேன் போதுங்களா!’

‘பிரதாப்பு நீ செல்போனை தொட்டா என்ன, தொடாட்டித்தான் எனக்கென்ன வந்துச்சு? சரி நீ சும்மா தெனமும் டிவி பாக்கத்தான் வந்துட்டு இருக்கியா?’ என்றேன்.

‘உங்களைத்தான் பாக்க வந்தேன்னு சொல்லணுமுங்களா? ஏனுங் நெசமாவே என் வீட்டுல டிவி ரிப்பேருங்க! கூடவே வந்து வேணாப் பாருங்க!’ என்று கெஞ்சும் நிலைக்கு போய் விட்டான். அதுகூட அழகாய்த்தான் இருந்தது எனக்கு.

‘இல்ல அன்னிக்கி பேப்பர்ல போட்டிருந்தான் இது விசயமா, நான் படிச்சேன். இந்த மாதிரி பொண்ணுகளுக்கே தெரியாம அவங்க குளிக்கிறதை ஊட்டுக்குள்ள அங்கீம் இங்கீம் நடக்கிறதை எடுத்து உலகம் பூராவும் பாக்குறாப்ல பண்ணிடுவாங்களாமே?’ என்று நான் சொல்லவும் அவனே இடைமறித்தான்.

‘அப்படியெல்லாம் நான் பண்ண மாட்டனுங்க.’

‘இல்ல எனக்கு சந்தேகமா இருக்குது, அது எல்லாத்தையும் காட்டு நீ எனக்கு. நீ என்னை அங்கீம் இங்கீம் நடக்குற மாதிரி எடுத்து வச்சிருந்தாலும் வச்சிருப்பே! உலகம் பூராவும் பாக்குறாப்ல போட்டு உட்டிருந்தாலும் உட்டிருப்பே!’ என்றேன். அவன் மீண்டும் அப்படியெல்லாம் பண்ணவே மாட்டேனுங்க, என்றே சொன்னான். இவன் வழிக்கு வரமாட்டான் போலிருக்கிறதே!

‘அப்ப நீ டிவி பாக்க மட்டும் தான் என் வீட்டுக்கு வந்தே அப்படித்தான பிரதாப்?’ என்று அவனிடம் கேட்டபோது மாடு மாதிரி தலையை மேலும் கீழும் ஆட்டினான். ஆமாவாம்.

‘அப்ப நான் அழகில்லேங்கறே! உன்னோட டேஸ்ட்டுக்கு நான் குப்பையாயிட்டேன் அப்படித்தானே பிரதாப்’ குரலைக் கொஞ்சம் ஏற்றியதுமே, வாயில் ஒற்றை விரலை வைத்து, ‘உஸ், பக்கத்து வீட்டுல எல்லாம் இருக்காங்க!’ என்றான். ‘நீங்க பயங்கரமான செக்ஸி. உங்களை கிட்டக்க பார்க்கத்தான் இப்படி மதியமா ஓடி வந்துடறேன்’ என்றான் குசுகுசுப்பாய்.

‘அப்படின்னா போனல நீ பாத்துட்டு இருந்த ரெண்டு பேரு மாதிரி பண்ணிக்கலாமா?’ என்றேன். இப்போது மண்டையை இப்படி ஆட்டினான். பண்ணிக்க வேணாமாம்! பின்ன என்ன இழவுக்கு இங்கு ஓடி வந்து விடுகிறான்? ‘பயமா?’ என்றேன். அவன் ஏனோ எச்சிலை சிரமப்பட்டு விழுங்கினான்.

‘பின்ன பயங்கரமா அழகா இருக்கேன்னு சொல்றே, அப்புறம் மாட்டீங்கறே! பின்ன என்னதான் உனக்கு வேணும்?’ என்றேன்.

‘இல்ல அதை கேக்கலாமா வேண்டாமான்னு இருக்குதுங்க!’ மீண்டும் எச்சிலை விழுங்கிக் கொண்டான்.

‘அடச் சும்மா கேளு! சும்மா என்னமோ இப்பத்தான் எச்சி முழுங்கீட்டே இருந்தா என்னனுன்னு காங்குறது நானு?’ என்று அவனை தூண்டி விட்டேன்.

‘நீங்க இவ்ளோ தூரம் கேக்குறீங்க, நீங்க ரொம்ப இதாக்கூட ஒன்னுமில்லாத மாதிரி பேசுறீங்க! எனக்கு உங்களையாட்டம் அது பத்தி, அது மாதிரியெல்லாம் பேச வராதுங்க. எனக்கு ஒரு ஆசை இருக்குதுங்க. நீங்க இவ்ளோ தூரம் ஈஸியா எடுத்துட்டு பேசுறதால அந்த ஆசையை உங்க கிட்ட சொல்லித்தான் தீர்த்துக்க முடியும். நீங்களும் அவரும் ராத்திரியானா இருப்பீங்கள்ல இந்த போன்ல நீங்க பாத்த மாதிரி’

‘ஆமா பிரதாப், கல்யாணம் பண்ணிக்கிறது பின்ன எதுக்காக? அதுக்காகத்தான். இல்லீன்னா உன்னை மாதிரி திருட்டுத்தனமாத்தான் பாத்துக்கோணும். உம்பட ஆசையை மொத என்னான்னு சொல்லுன்னா..’

‘அதாங்க நீங்க ரெண்டு பேரும் அப்படி இருக்கிறதை நான் ஒரு நாளாச்சிம் அந்த தெம்பக்கத்து ஜன்னல் வழியா நின்னுட்டு பாக்கோணும்! அவ்ளோதாங்க!’ என்றான். அட மொட்டெப் பாப்புரு! என்னைய வேணும்னு கேட்டிருந்தாக்கூட அதுல ஒரு நாயமிருக்குது. கேவலப்படுத்திட்டானே!

‘இனிமேல் என் வீட்டு பக்கம் வந்துடாதே! எந்திரிச்சு இப்பவே போயிடு பிரதாப். இல்லீன்னா சத்தம் போடுவேன்’ என்றேன்.

-4-3-2016.

புத்தகங்களும் பதிப்பகங்கள் எனும் அறிவதிகாரமையங்களும் – ஜமாலன்

jamalan

பொதுபுத்தியில் வளர்ச்சியை பெரிது என்பதாக பிம்பப்படுத்திக் கொண்டுள்ளோம். வளர்ச்சி “பெரிதி“-ல் இல்லை “சிறிதி“-ல்தான் உள்ளது. சிறியதே வளரும். வளர்வதற்கான கூறுகளைக் கொண்டது. பெரிது என்பது வளர்ந்து வேர்பரப்பி ஒரு முற்றுநிலையை அடைந்தது. எப்போதும் சாராம்சம் என்கிற அடையாள ஆணிவேர் பாவாத சல்லிவேர்களைப் பரப்பிய “சிறிதா“-க உருவாகுதல் என்பது பாசிசமயமாதலுக்கு எதிரான ஒரு அரசியல் நிலைபாடும்கூட. பெரும்பான்மையை ஏற்றுக்கொள்ளல், வலியவற்றுடன் அடையாளம் காணுதல், அதிகாரத்தில் சுகமடைதல் இப்படித்தான் பாசிசம் ஒருமனப்புலமாக கட்டமைகிறது.

சிறுவாரியாக இருத்தல் சிறுசூழலில் இணைதல் சிறுபான்மைகளாக ஆதல் என்பதே ”பெரும்” என்கிற பாசிச அரசியலுக்கு எதிரானது என்கிறார்கள் “மைனர்” மற்றும் ”மேஜர்” என்பதை இலக்கியக் கருத்தாக்கங்களில் ஆராய்ந்த டெல்யுஸ்-கத்தாரி என்கிற பிரஞ்சு தத்துவக் கோட்பாட்டாளர்கள். அதனால் அறிவுச்சூழலை உற்பத்தி செய்யக்கூடிய சிறுசூழலை பாதுகாக்கவென நடத்தப்படும் சிறுபதிப்பகங்கள், சிறுபத்திரிக்கைகளே சமூக வளர்ச்சியின்மீது அக்கறைக் கொண்டவை மட்டுமல்ல, சமூகவளர்ச்சியை முன்னோக்கி நகர்த்துபவையும் அவையே.

ஒருவகையில் சமூகச்சூழல், இணையம், சமூகவலைத்தளம், வாசிப்பின் பரவலாக்கம், கணிப்பொறியின் எழுத்துரு (யுனிக்கோட்) வசதியால் கிடைத்த தமிழ் தட்டச்சு என இன்றைய போக்கிற்கான ஏற்புடைமையாக புத்தக சந்தைகள், பதிப்பகங்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்கள், புத்தகங்கள் என சிறுசூழல் அமைப்புகள் விரிவாக்கம் அடைந்துள்ளது. இன்றைய அறிவுச்சூழல் சிறுபத்திரிக்கை வட்டத்திலிருந்து இடைநிலை மற்றும் பெரும் வணிக்கப்பத்திரிக்கை அளவிற்கு விரிவடைந்துவிட்டது. இது தவிர்க்கமுடியாததும்கூட. சிறுபத்திரிக்கைகளின் அறிவை பெரும்பத்திரிக்கைகள் கடன் வாங்கி அல்லது தாக்கமாக வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்த நிலைமாறி, சிறுபத்திரிக்கையை அதன் அறிவை கையகப்படுத்தி அதனை பகடி பண்ணுவதாக பெரும்பத்திரிக்கைகளே அத்தகைய எழுத்துக்களை தொடர்ந்துகொண்டு உள்ளன. இதற்கு காரணம் வாசிப்பு என்பது வெறும் செய்தி-அறிவாக இருந்த நிலையை தொலைக்காட்சிகளின் தொடர்தாக்குதல்கள் மாற்றியமைத்திருப்பதே.

செய்திகளுக்காக பத்திரிக்கைகள் என்கிற நிலைமாறி, செய்தி-ஆய்வாக அல்லது காட்சிக்குப்பின் சொல்லப்படாத வர்ணனையாக வாசிப்பு மாறியுள்ளது. இந்த வாசிப்பை தரக்கூடிய எழுத்துக்கள் சிறுபத்திரிக்கை உருவாக்கிய அறிவுச்சூழலால் நிரப்பப்படுகிறது. சிறுபத்திரிக்கை அறிவுச்சூழல் என்பது இன்றைய பெரும் பத்திரிக்கைகளை நோக்கிய பாய்வாக மாறியுள்ளது. இப்பாய்விற்கு அடிப்படையாக அமைவது சிறுபத்திரிக்கைகள் உருவாக்கிய ஒரு புனைவுத்தளமே. அதாவது செய்திகள் குறித்த வர்ணனைகள் கற்பனை கலந்ததாகமாற நல்ல கற்பனைத்திறன் கொண்ட எழுத்துமுறை அவசியம். இந்த கற்பனைத்திறன் கிசுகிசு பாணியிலான ஒருவகை துப்பறியும் வாசக மூளையின் பரபரப்பிற்கான விளையாட்டுகளத்தை அமைத்து கொடுப்பதாக இருக்க வேண்டும். துப்பறியும் தன்மைகொண்ட எழுத்தே புனைவின் கற்பனையின் அதிகபட்ச விளையாட்டு உணர்வை வாசகருக்கு தரத்தக்கவை.

download

சமீபத்தில் மரணமடைந்த இத்தாலிய குறியியலாளர், நாவலாசிரசியர், திறனாய்வாளர், கோட்பாட்டாளர் என்று புகழப்பெற்ற உம்பர்ட்டோ ஈகோ தனது புனைவுகளுக்கு போர்ஹேஸ் என்ற உலகப் புகழ்பெற்ற முன்னொடி எழுத்தாளரின் பாணியை பின்பற்றி துப்பறியும் மர்மங்கள் கொண்ட கதையாடலையே பயன்படுத்தினார். அது ஒரு ஆழமான ஆர்வமூட்டும் வாசிப்பின் பரவசத்தை தரக்கூடிய எழுத்துமுறை. அதைக்கொண்டே இவ்விருவரும் உலக வரலாற்றின் பல திறப்புகளை திறந்து காட்டினர். ஆனால் இத்தகைய மர்மங்களை உள்ளடக்கிய எழுத்துபாணி புரிதலற்று நீர்த்த வடிவில் கிசகிசுவாக மாறிப்போகிறது தமிழ் பத்திரிக்கைகளில். இலக்கியம் என்பது கசகசப்பும், பிசுபிசப்பும், கிசுகிசுப்பும், கிலுகிலுப்பும் ஊட்டக்கூடியதாக மாறியுள்ளது.

இன்றைய தமிழ்ச்சூழலின் அறிவு உற்பத்திக்கான அதிகார மையம் என்னவாக மாறியுள்ளது என்பது விரிவாக ஆராயப்பட வேண்டிய ஒன்று. வெகுசன பத்திரிக்கையில் எழுதுவது இலக்கியமா இல்லையா என்கிற வாதங்கள் வழக்கொழிந்துவிட்டன. இன்றைய “நவீனத்திற்கு பிந்தைய சமூக அமைப்பி“-ல் இத்தகைய வாதங்கள் பொருளற்றவை என்பதே முக்கியம். கலை, இலக்கியம் பொன்ற மதிப்பீடுகள் நவீனத்துவத்தால் அதிகாரமாக மாறுவதால், அவற்றை கலைத்துப்போடும், தழலகீழாக்கும் உத்திகளாகவே பின்-நவீன நாவல்கள் உருவாயின. நவீனத்துவ முதலாளியப் பொருளியலில் எழுத்து என்பது ஒரு நிறுவனமாகிவிட்ட நிலையில், அவற்றின் மதிப்பீடு என்பது எழுத்து எந்திரத்தால் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட புத்தகம் உலகுடன் உருவாக்கும் assemblage1 (இதை எப்படி தமிழில் சொல்வது? இணைவாதல் எனலாமா?) எனபதில்தான் பொருள்கொள்கிறது.

புத்தகம் என்கிற கருத்தாக்கம் பற்றியும் உலகில் அது என்னவாக உள்ளது, இயக்கம் கொள்கிறது, என்னவித போக்குகளை உற்பத்தி செய்கிறது, எத்தனை வகைகள் உள்ளன, இன்றைய உலக உருவாக்கத்தில் புத்தகங்கள் எப்படி ஒரு முக்கிய பாத்திரம் வகித்தன, என்பது விரிவாக உரையாடப்பட வேண்டிய மற்றொரு புள்ளி. டெல்யுஸ்-கத்தாரி A Thousand Plateaus என்கிற நூலின் அறிமுகமாக ரைசோம்2 (rhizome) என்கிற தலைப்பில் புத்தகங்கள் குறித்து விரிவாக எழுதியுள்ளார்கள். சமூகத்தில் ஒரு புத்தகம் பல்வேறு பிணைப்புகளையும் கண்ணிகளையும் உருவாக்கக்கூடியதாக, தனக்குள் இப்படி உருவாகுவதற்கான எல்லா கருவிகளையும் கொண்டதாக உள்ளது. அல்லது ஒரு புத்தகம் சமூகவயமாதல் என்பதையே மேலோட்டமாக இங்கு அசம்பலேஜ் என்பதாக குறிக்கலாம். சமூகவயமாதல் என்பதுதான் எந்த ஒன்றினது அடிப்படை இருத்தலாக மாறுகிறது. இந்த சமூகவயத்திற்குள்தான் அதிகாரத்தின் அத்துனை கண்ணிகளும் செறிவடைந்துள்ளன.

புத்தகங்கள்தான் மதம், வரலாறு துவங்கி சமூகமாக தொடர்ந்து ஒரு அமைப்பு உருவாகவும் அடிப்படையானதாக இருக்கிறது. பகுத்தறிவின் அடிப்படையிலான நவீன சமூகங்கள்கூட புத்தகங்களாக எழுதப்பட்ட சட்டங்களை பின்பற்ற வேண்டிய அவசியத்திற்கு ஆளாகியுள்ளது. காரணம் புத்தகம் உண்மையாக, உண்மையின் மூலமாக சமூகவயப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. வேதங்கள், திருமறைகள், ஆதியாகமங்கள் எல்லாம் புத்தகங்கள்தான். இந்திய வேதமதங்கள் நான்கு வேதங்கள் என்ற புத்தகத்தையும், செமெட்டிக் மதங்கள் எனப்படும் யூத, கிறித்துவ, இஸ்லாம் மதங்கள் புத்தகங்களின் மதங்கள் என்றே அழைக்கப்படும் அளவிற்கு அவற்றின் புனிதமறைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளன.

உலகின் எல்லா மதங்களும் கடவுளின் வாக்காக புத்தகங்கள் அல்லது அதன் தீர்க்கதரிசிகளின் வாக்குகள் பதியப்பட்ட புத்தகங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவையே. ஜொராஸ்டீரியம், பௌத்தம், சமணம். சைவம், வைணவம் என எல்லாம் இத்தகைய விளக்க புத்தகங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவையே. இவ்வாறாக, பேச்சு அல்லது வாக்கு மாறிவிடக்கூடிய அபாயத்தைக் கொண்டதால் எழுத்தாக மாற்றப்பட்டு புத்தகமாக நிலைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. வாக்கு தெய்வீமானது, புனிதமானது, கடவுளின் இருப்பை முதன்மைப்படுத்துவது என்பதாக வாக்கு-மையவாத சிந்தனை என்பதே மதங்களின், தத்தவங்களின் அடிப்படையாக அமைந்திருக்கிறது. இப் புனிதமறைகள் வாக்கின் வரிவடிவமே எழுத்து என்ற சிந்தனையை அடிப்படையாகக் கொண்டவை.

சிதைவாக்கம் அல்லது கட்டுடைத்தல் என்ற சிந்தனையை முன்வைத்த ழாக் தெரிதா என்ற பிரஞ்சு சிந்தனையாளர் மேற்கத்திய தத்துவ வரலாற்றை ஆராய்ந்து பேச்சு எழுத்து என்கிற இருமைமுரணை மையமானதாகக் கொண்ட மொத்த ஐரோப்பிய தத்துவ வரலாறுமே பேச்சை முதன்மையாகக்கொண்டு எழுத்தை கீழானதாக இரண்டாம்பட்சமானதாக, கறைபடிந்ததாகக்கொண்டு அமைந்திருப்பதை வெளிப்படுத்திக் காட்டினார். வாக்கு அல்லது பேச்சு கிரேக்கத்தில் ”லோகோ” என்ற அழைக்கப்படுவதால் வாக்கை மையமாகக்கொண்ட இத்தத்துவங்கள் ”லோகோசெண்டரிஸம்” எனப்படும் வாக்கு-மையவாதத்தால் (அல்லது பேச்சு-மையவாதம்) அமையப்பெற்றிருந்ததை கட்டுடைத்துக் காட்டினார்.

இந்திய தத்துவத்திலும் வாக்கு என்பது முக்கியமான மையச்சிந்தனையாகவே இருந்து வந்துள்ளது. வாக்கியபீடியா என்ற வடமொழி சூத்திரநூலை எழுதிய பத்ரகிரியும் வாக்கு மற்றும் அதன் வரிவடிவ எழுத்துபற்றி பேசுகிறார். வாக்கியம் எனப்படும் எழுத்தின் அலகுகூட வாக்கு என்கிற சொல்லினடியில்தான் உருவாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். வாக்கு என்பது உடனடித்தன்மைக் கொண்டிருப்பதால் பேசுபவர் மற்றும் கேட்பவரின் பிரசன்னத்தை முன்வைத்து உண்மை என்பதாக அறியப்படுகிறது என்றார் தெரிதா. எழுத்து சொல்பவரையும் கேட்பவரையும் இன்மையாக்கிவிடுகிறது. எழுத்து வாக்கின் வரிவடிவம் என்பதாக மட்டுமே புரிந்துகொண்டிருப்பதை மறுக்கிறார் தெரிதா. புனிதமறைகள் எல்லாம் கடவுளின் வாக்காக முன்வைக்கப்படுவது என்பது அதன் உண்மையை சத்தியத்தை அனுமானித்துக் கொள்வதற்கான அடிப்படையே. ஆனால் எழுத்து என்பது வாக்கின் வரிவடிவம் அல்ல. அது வாசிப்பிற்கான ஒரு பிரதி. எழுதுபவன் வாசிப்பவன் இருவரும் எழுத்தில் இன்மையாகவும், புத்தகமாக எழுதப்பட்டதில் பிரசன்னமாகவும் உள்ளனர்.

அதனால்தான், புத்தகம் எழுத்தின்வழியாக சமூகத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒன்றாகவும், சமூகத்தை தொடர்ந்து பேணிக் கொண்டிருக்கும் ஒன்றாகவும் சமூகத்தில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஒன்றாகவும் இருக்கிறது. புத்தகம் மதங்களின் அடிப்படையாக, அரசுகளின் அடிப்படையாக, நீதிமுறைகளின் அடிப்படையாக, நிறுவனங்களின் அடிப்படையாக உள்ளது. அதேநேரத்தில் புத்தகங்கள் புரட்சிக்கானவையாக, சமூக மாற்றத்திற்கானவையாக, மதங்கள், அரசுகள் கண்டு நடுங்குபவையாகவும் உள்ளது.

உம்பர்ட்டோ ஈகோவின் ‘நேம் ஆஃப் த ரோஸஸ்‘ என்ற நாவல் புத்தகம் ஒன்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட மர்மமுடிச்சுகளால் பின்னப்பட்ட ஒரு நாவல். ஒரு கிறித்துவ மடலாயத்தில் தொடர்ந்து நிகழும் தற்கொலைகள் ஏன் நடக்கிறது என்பதை கண்டறிவதே அந்நாவல். அரிஸ்டாட்டில் எழுதிய இன்பியல் என்ற நூலின் ஒரே ஒரு பிரதி உள்ள அந்த நூலகத்தில், அந்நூலை வாசிப்பவர்கள் கிறித்துவத்திற்கு எதிராக போய்விடக்கூடும் என்று மெல்லக் கொல்லும் நஞ்சை அந்நூலில் தடவி வைத்திருப்பார் அந்த மடாலயத் துறவி. அப்புத்தகத்தை வாசிப்பவர்கள் தொடர்ந்து அந்நஞ்சால் பாதிக்கப்பட்டு இறந்துபோய்விடுவார்கள். நகையுணர்வு மதங்களின் துன்பியலை தலைகீழாக்கிவிடும் என்பதே அந்நாவல் கட்டமைத்துக் காட்டுவது. மிக்கையில் பக்தின் என்ற ரஷ்ய சிந்தனையாளர் நாட்டார்-நகை என்பது அதிகாரத்தை கவிழ்த்துவிடக்கூடியது என்று முன்வைத்த கருத்தையும் இத்துடன் இணைத்துக் காணவேண்டும்.

ஈகோ குறிப்பிடுவதைப்போல ”ஒரு புத்தகம் எப்பொழுதும் மற்றொரு புத்தகத்தைப் பற்றியே பேசுகிறது, எல்லாக் கதைகளும் முன்பே சொல்லப்பட்ட கதைகள்தான்”. அதனால் புத்தகத்தில் குறிக்கப்படுவது யதார்த்தமோ உண்மையோ அல்ல. அது ஒரு பிரதியாக குறிப்பது மற்றொரு பிரதியைத்தான் என்கிறது பின்நவீனத்துவம். தெரிதாவும் வார்த்தைகளின் பொருள் என்பது மற்றொரு வார்த்தைதான் என்கிறார். குறிப்பான் குறிக்கும் குறிப்பீடு என்பது மற்றொரு குறிப்பான். இப்படி அர்த்தம் என்பது வார்த்தைகளில் நழுவிச் செல்கிறது மற்றொரு வார்த்தை தொடராக என்கிறார். தொல்காப்பியர் இதையே “பொருட்குப் போருட்தெரியின் அது வரம்பின்றே“ என்கிறார். எழுதப்பட்ட வார்த்தை சொல்லப்பட்ட வார்த்தையைவிட வலுவானது, திறந்தநிலையில் குறியின் சமிக்ஞைகளை வெளிப்படுத்திக் கொண்டேயிருப்பது. குறிப்பீடுகளை வாசிக்கும் சமூகமே தருகிறது.

ஆக, புத்தகம் தெல்யுஸ்-கத்தாரி குறிப்பிடுவதைப்போல ஒரு அகப்பொருளோ, புறப்பொருளோ அல்ல. அது புறத்திற்கான புறம். ஒரு புத்தகம் மற்றொரு புத்தகத்தோடு உறவு கொண்டது. அது மற்றொரு புத்தகத்தோடு இப்படியாக ஒரு தொடர் சங்கிலியில் இணைக்கப்படுவதே புத்தகம் என்பது. அதனால் எழுதப்படும் எல்லாம் புத்தகங்கள் அல்ல. அவை அந்த சமூகத்தின் இணைவாதலில் பல்கிப் பெருகக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும். அதைவிடுத்து எழுதப்பட்டது எல்லாம் புத்தகம் என்றும் அதுவே இலக்கியம் என்றும் உருவாக்கப்படும் அதிகாரங்கள் அந்த சமூகத்தின் நிகழ்காலத்தையும், எதிர்காலத்தையும் வீழ்ச்சியை நோக்கி நகர்த்துவதாக அமைகிறது.

இலக்கியம் என்பது புதியதொரு வாழ்க்கையை காட்டுவதாக, புதியதொரு உணர்வை உருவாக்கக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும். ஆனால், தமிழ்ச்சூழலில் இலக்கியம் என்பது ஒரு குறியியில்-மதிப்பாக மட்டுமே உள்ளது. எழுத்தாளன் என்ற அடையாளத்தை பெற்றுத் தருவதும் அதன்மூலம் தனது சமூக மதிப்பை, தனது குழுவின், தனது சாதியின், தனது மதத்தின், தனது இனத்தின் அடையாள அரசியலின் குறியியல் மதிப்பை உருவாக்குவதாக உள்ளது.

இருபதாண்டுகளுக்கு முன்பு புத்தகச்சந்தையில் பங்குபெற்ற பதிப்பகங்கள் (சிறுபத்திரிக்கை – இலக்கியம் சார்ந்த) எல்லாம் மாறி இன்று பதிப்புத்துறை என்பது பெரும் நிறுவனங்களாக மாறி உள்ளது. இந்த நிறுவனங்கள் இலக்கிய, கலை, அரசியல், வரலாறு என அறிவு உற்பத்தி எந்திரங்களை கையகப்படுத்தி ஒரு அதிகார மையமாக மாறி உள்ளன. எழுத்தாளன் என்கிற குறியின் மதிப்பை கூட்டுவதும் குறைப்பதும் இத்தகைய பதிப்பகங்களே என்பதாக மாறியுள்ளது. அதாவது தமிழில் பதிப்பகம் என்பது ஒரு அறிவுருவாக்க அதிகார மையமாக மாறியுள்ளது. யார் இலக்கியவாதி என்பதை இவைகள்தான் தீர்மாணிக்கின்றன. அறிவுலகம் எதை சிந்திக்க வேண்டும் என்பதையும். எதை சிந்திக்கக்கூடாது என்பதையும் கூட. அறிவை உற்பத்தி செய்வதும் பரவலாக்குவதும் இந்த பதிப்பக-எந்திரங்கள்தான். பொதுபுத்திசார்ந்த அறிவை கையகப்படுத்தி தனது அரசியல்சார்ந்த அறிவை உருவாக்குபவையாக உள்ளன. தமிழின் இன்றைய இலக்கிய போக்குகளை தீர்மானிப்பதாகவும், வரலாற்றை எழுதும் எந்திரங்களாகவும் உள்ளன. இந்தியாவில் மதவாத பாசிசம் உருவாகிக் கொண்டிருக்கும் இச்சூழலில் இவை பாசிச எதிர்ப்பிற்கான அறிவு முன்னணியாக செயல்படவேண்டியது அவசியமாகும்.

இந்தியாவில் மதவாதம் ஒரு அரசியல் நினவிலியாக எல்லாத் தன்னிலைகளுக்குள்ளும் செயல்பாட்டு நிலையில் இறக்கப்பட்டிருப்பது, இந்துத்துவா கருத்தியல் பிராந்திய அரசியலில் ஊடுறுவி பிராந்திய அரசியலை தேசிய அரசியலின் தொங்குசதையாக மாற்றியிருப்பது, திராவிடக்கட்சிகள் பார்ப்பனிய மயமாகி அதிகாரத்தில் பங்குபெற்றிருப்பது, இந்தியா கார்ப்பரேட் மயமாகி அரசியலில் அதிகாரத்தில் கார்ப்பரேட்கள் நேரடியாக தலையிடும் நிலைக்கு போயிருப்பது, எங்குங்கு காணிணும் வாரிசுகளின் அரசியலும், கட்சிகளும், தலைமையும் என பார்ப்பனிய குலக்கல்வித் திட்டமாக அரசியல் மாற்றப்பட்டும், அது மக்களால் பரவலாக ஏற்க்கப்பட்டும் உள்ளது. இப்படியா மாற்றப்பட்டுவிட்ட இந்திய அரசியல் போக்கின் ஓட்டத்தில் இணைந்து கொண்டவைதான் இந்த பதிப்பகங்கள். இவர்கள் இந்திய-மதவாத-கார்ப்பரேட்டிசத்தின் அறிவுருவாக்க காரணியாக மாறாவிட்டால், அழிந்தோ அல்லது அழிக்கவோ பட்டுவிடும் நிலைக்கான அச்சத்தில் மட்டும் செயல்படுவதாக எண்ணிவிட முடியாது. இவை அத்தகைய போக்கில் தங்களை இணைத்துக் கொள்வதற்கான கருத்தியலையும் அரசியலையும் கொண்டவையாக உள்ளன. இவை சந்தைப்போட்டி என்கிற பற்சக்கரத்தில் சிக்கிக்கொண்டதைப் போன்ற பாவனையில், அந்த பற்சக்கரங்களை இயக்குபவையாக உள்ளன என்பதே முக்கியம்.

பதிப்பகங்கள் அரசியல்மயமாகியப் போக்கு கடந்த 10 ஆண்டுகளில்தான் அசுர வளர்ச்சியாகி உள்ளது. குறிப்பாகத் தமிழ்சூழலில் பதிப்பகம் பொதுவானதொரு விற்பனை நிறுவனமாக இல்லை. ஒரு பலசரக்கு கடையாக இவை இருப்பதில்கூட ஒரு வியபார நியாயம் உள்ளது. முதலீடு பற்றிய அச்சம் உள்ளது எனலாம். ஆனால். இவை அறிவு-முதலீடாக தங்களை நிர்ணயித்துக்கொண்டு செயல்படுவதாக உள்ளது. அறிவை கொள்முதல் செய்வதும், அவற்றை பரவலாக்குவதுமான தோற்றத்தை இவை உருவாக்கி தங்களை ஒரு அதிகார மையமாக கட்டிக்கொண்டு உள்ளன. இப்படி அதிகார மையமாக மாற அவைகளுக்குள் கருத்தியல் அரசியல் மற்றும் தனிமனித விருப்பு வெறுப்பு நிலைபாடுகளைக் கொண்டதாக அவை இயங்கவேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்பட்டும் தள்ளிக்கொண்டும் தள்ளப்பட்டதாக நியாயப்படுத்திக் கொண்டும் உள்ளன.

எழுத்து அல்லது இலக்கியம் என்பது மொழிஎந்திரத்தின் உற்பத்தி. உற்பத்தியின் விளைவாக வெளிப்படும் பிரதி தனக்கான நிறுவனத்தை உருவாக்கிக்கொள்கிறது. இந்நிறுவனம் தனக்கான இயங்கு தளங்களை அல்லது போக்குகளை உருவாக்குகிறது. இப் போக்குகளின் வழி தன்னை சந்தைப்படுத்திக் கொள்கிறது. சந்தைக்கான உற்பத்தியாளர்-விநியோகிப்பாளர்-முகவர்கள்-பயனீட்டார்கள்-நுகர்வாளர்கள் என்கிற வலைப்பின்னலை உருவாக்குகிறது. இவ் வலைப்பின்னல்களின் போக்கை தீர்மானிப்பது முகவர்கள்-பயனீட்டாளர்கள்-நுகர்வாளர்கள். சில நுகர்வாளர்களை ஒரு குழுவாக கொண்டவர் பயனீட்டாளர். சில பயனீட்டாளரை ஒரு குழுவாகக் கொண்டவர் முகவர். சில முகவர்களை ஒரு குழவாகக் கொண்டவர் விநியோகிப்பாளர். சில விநியோகிப்பாளர்களை தனக்கு கீழ் கொண்டவர் தயாரிப்பாளர். இந்த படிநிலை ஒரு குழுமமாக மாறும்போது அதிகாரமையமாக மாறுகிறது. குழுமமாக மாறுதல் என்பது இந்த போக்கு தயாரிப்பாளார் முதல் நுகர்வோர் வரை ஒரு அமைப்பாக “சிந்திக்கும் செயலாக” இயங்குவது.

இக்குழுமங்கள் மற்றொரு மொழி எந்திரத்தால் உற்பத்தி செய்யப்பட்டு குழுமமாக மாறிய சக குழுமங்களுடன் போட்டியிட்டு சந்தையை பிடிக்கின்றன. இப்போட்டியில் போக்கின் தன்மையும் வேகமும் பீய்ச்சலும் அதிகமாக இருந்தால், அது வலைப்பின்னலை அதிகரிக்கிறது. இப்படி அதிக சக்தி வாய்ந்த வலைப்பின்னல்கள், இலக்கியத்தின் ஆற்றல் போக்கை கட்டுப்படுத்தவும் கண்காணிக்கவும் தடைபடுத்தவுமாக செயல்படுகிறது. இவ்வாறாக, இலக்கிய எந்திரங்கள் அந்தந்த சமூகத்தின் அதிகார மையங்களால் கட்டுப்படுத்தப்படுவதாக மாறுகிறது. இந்த வலைப்பின்னலுக்குள் உள்ள தயாரிப்பாளர் நுகர்வாளர் இடையிலான அமைப்பு குலைந்து நேரடி உறவாக உருவாகுதல் என்பது சாத்தியப்படுவதும், அது ஒரு மீறலாகவும் எழுச்சியாகவும் வெளிப்படுகிறது. இத்தகைய எழுச்சிகளே மற்றொரு சமூகத்திற்கான மொழிஎந்திரங்களை கட்டுவதாக உள்ளது. இத்தகைய இலக்கியமே காலம் தாண்டியதாக கருதப்படுகிறது.

அதாவது சிறுகுழுவாக இவை துவங்கி அதிகாரமையத்தினால் விளிம்பிற்கு தள்ளப்பட்ட அல்லது கண்டும் காணாமல் விடுபட்ட இலக்கிய எழுத்துக்களை வெளிப்படுத்துவதாக அமைகின்றன. இத்தகைய சிறுகுழுக்களின் இலக்கியங்கள் இத்தகைய அதிகார மைய இலக்கியங்களுடன் ஒரு உரையாடலை நிகழ்த்துகின்றன. இந்த உரையாடல் வழியாகவே அதிகார மைய இலக்கியங்களின் போக்குகள் பல மாற்றங்களை உருவாக்கிக் கொள்கின்றன. இம்மாற்றங்களின் வழியாக இலக்கிய உற்பத்தி எந்திரங்கள் எந்திர இலக்கியங்களை உற்பத்தி செய்து தள்ளுவதாக மாறிவிடுகிறது. சந்தையை நிறைவு செய்ய இத்தகைய எந்திர உற்பத்தி அதன் எழுதாவிதியாகிறது.

பதிப்பகங்கள் “எழுத்தாளர்“-களாக கட்டமைக்கப்பட்ட சில பிம்பங்களுடன் இணைந்தே தங்களை வெளிப்படுத்திக்கொண்டு உள்ளன. பதிப்பாளர் உற்பத்தியாளராகவும், எழுத்தாளர்கள் முகவர்களாகவும், வாசகர்கள் நுகர்வாளர்களாகவும் மாற்றப்பட்ட இந்த சந்தைவிதிக்குள் தமிழ் அறிவுச்சூழல் சிக்கிக் கொண்டு உள்ளது என்பதே பேரவலம். இதுதான் பதிப்பகங்களின் அரசியலாக மாறி உள்ளது. ஒவ்வொரு புத்தகச் சந்தையும் பதிப்பகங்களின் அரசியலை மென்மேலும் மறுஉருவாக்கம் செய்து, கொழுக்க வைத்து தங்களது வரலாற்றுப் பணியை செவ்வனே செய்துவருகின்றன.

புத்தகங்கள் என்றால் என்ன? அது எழுத்தை அச்சில் பதிப்பிக்கப்பட்ட காகிதத்தால் ஆன ஒரு பொருளோ, பண்டமோ அல்ல. ஒரு புத்தகம் என்பது பன்முக அர்த்தங்களைக் கொண்டது. பன்மையான சூழலை உருவாக்கக் கூடியது. பல நிலப்பகுதிகளை இணைக்கும் கண்ணியாக உள்ளது. உலக வரலாறுகள் பயணநூலில்தான் துவங்குகின்றன. யுவான்சுவாங் மற்றும் மார்கோபோலோவின் பயணக் குறிப்புகளை வாசிப்பவர்கள், முற்றிலும் அந்நிய “கிரகங்களாக“ உள்ள இரண்டு நிலப்பகுதிகள் எப்படி இந்த பயணக் குறிப்புகளின் வழி ஒற்றைக் கண்ணியில் இணைக்கப்படுகின்றன என்பதையும் ஒரு நிலம் ஒரு ஆசிரியனின் பார்வையாளனின் அறிவால் பெயர்த்து எடுக்கப்பட்டு மற்றோரு நிலத்துடன் பிணைக்கப்படுவதையும் காணலாம்.

உலகில் புனைவிலக்கியங்கள் துவங்கி ஆய்வுகள் வரை உலகை அறிவை உருவாக்கியவை பரவலாக்கியவை புத்தகங்கள்தான். ஒருவகையில் உலக அறிவை கட்டமைத்தவை புத்தகங்கள்தான். அதனால்தான் தமிழில் “நூல்“ என்கிற கட்டுதல் என்கிற வினையுடன் உள்ள சொல் பயனபடுத்தப்படுகிறதோ? எழுதுதல் என்கிற செயல்தான் ஒருபடித்தான ஒற்றை உலகு என்ற பிம்பத்தை உருவாக்கியது என்பது மிகைக்கூற்றாகாது. அதன் வழியாகத்தான் அறிவுருவாக்கம் நிகழ்கிறது என்பதும் இதன் நீட்சிதான். இந்த நீட்சி மீட்சிக்கு வழிவகுக்குமா தமிழில் என்கிற கேள்வியும் தவிர்க்க முடியாதது.

இறுதியாக, யதார்த்தபுலம் (உலகம்), பிரதிநிதித்துவ புலம் (புத்தகம்) மற்றும் தன்னிலைப்புலம் (ஆசிரியன்) என்பவற்றிற்கு இடையிலான மும்மை வேறுபாடுகள் இனி சாத்தியமில்லை என்கிற புத்தகங்கள் பற்றிய டெல்லியுஸ்-கத்தாரியின் கருத்து ஆழந்து சிந்திக்கத்தக்கது என்பதை சொல்லி முடிக்கலாம்.

குறிப்புகள்

Assemblage –இது டெல்யுஸ்-கத்தாரியால் “Capitalism and Schizophrenia” என்கிற இரண்டு பகுதிகளைக் கொண்ட நூலில் இரண்டாவது நூலான A Thousand Plateaus ல் எழுதப்பட்ட ஒரு கருத்தாக்கம். இது பிரஞ்சில் agencement and dispositif என்ற இருபொருளைக்கொண்ட சொல். நேர்ப்பொருளில் ஆங்கிலத்தில் சொற்கள் இல்லாத நிலையில் இவ்வார்த்தை பயன்படுத்தப்படுகிறது. டெல்யுஸ்-கத்தாரியின் ஆங்கில மொழிப்பெயர்ப்பாளர் Brian Massumi ”Anti-Oedipus” என்கிற நூலில் பயன்படுத்தப்பட்ட desiring machine என்கிற சொல் அகநிலைக் கருத்தாக்கமாக புரிந்து கொள்ளப்படலாம் என்பதால் அதற்கு பகரமாக அடுத்த நூலில் இச்சொல் பயன்படுத்தப்படுகிறது அவர்களால் என்கிறார்.
Rhizome – என்கிற Capitalism and Schizophrenia நூலில் அறிமுக அத்தியாயத்தில் தெல்யுஸ்-கத்தாரி என்ற இரட்டையர்கள் அறிமுகப்படுத்திய ஒரு கருத்தாக்கம். இதுவரையிலான மரம் சார்ந்த ஆணிவேர்பரவி நிற்கும் சாராம்சவாத சிந்தனைக்கு எதிராக, பல இடங்களில் பற்றிப்படரும் சல்லிவேர்களைக்கொண்ட சிந்திக்கும் முறை, பல திறப்புகளைக்கொண்டதாக எழுதப்படும் புத்தகங்கள், பன்முக சாத்தியப்பாட்டைக்கொண்ட ஜனநாயக அரசியல், பன்மை வாழ்நிலைகள் உள்ளிட்ட பலவற்றையும் முற்றிலும் சாராம்சவாதமற்ற அல்லது தோற்றவியல் சார்ந்த பழகிய தத்துவ முறைக்கு எதிராக முன்வைக்கப்படும் ஒரு வரைபடவியல் தத்துவக் கருத்தாக்கமாகும். இது இணையத்தின் ஹைபர்-டெக்ஸ்ட் (மீ-எழுத்து எனலாமா?) எனப்படும் ஒருவகை எழுத்துமுறைபோன்று பல இணைப்பு கண்ணிகளையும், அதே நேரத்தில் தனித்துவமிக்கதாவும் உள்ள ஒரு வகை புத்தகம் அல்லது எழுதுதல் எனலாம். இந்த முறையை பயன்படுத்தியே அவர்கள் தங்களது இரண்டாவது நூலான A Thousand Plateaus என்பதை எழுதி உள்ளனர்.
முன்பு பதிவாக எழுதியவற்றை இணைத்து தற்சார்பானவற்றை நீக்கி விரித்து எழுதப்பட்டுள்ளது.

(25-03-2016) –

அணையும் நெருப்பு.. அணையாத கேள்விகள் – கரிகாலன்

download (5)

பெண்ணின் வலி தொட்டு இமையம் எழுதிய அற்புதமான சிறுகதை அணையும் நெருப்பு.இந்நாடகம் விருத்தாசலத்தில் நடைபெற்ற களம்புதிது விருது விழா அரங்கில் நிகழ்த்தப்பட்டது.இமையத்தின் கதை அதன் அத்தனை பரிமாணங்களோடும் கண்முன் நிறுத்தியிருந்தனர் புதுவைப் பல்கலைக்கழக நாடகத்துறை மாணவர்கள். இதற்கு முன்பாக இவர்கள் இமையத்தின் பெத்தவன்,ஆகாசத்தின் உத்தரவு போன்ற கதைகளையும் இதே அரங்கில் வெற்றிகரமாக நிகழ்த்தியிருந்தனர்.இந்த மூன்று நாடகங்களும் கிராமத்துப் பின்னணியில் அதன் நிலப்பிரபுத் துவ மதிப்பீடு சார்ந்த விழுமியங்கள் மீது ஆழ்ந்த நுணுக்கமான விமர்சனங்களை முன்வைப்பவை.’பெத்தவன்’ காதலுக்குத் தடையாய் இருக்கும் சாதி ஆணவத்தையும், ‘ஆகாசத்தின் உத்தரவு’ வயிற்றுப்பாட்டுக்குத் திருடும் ஒருவன் தன் குலதெய்வத்திடம் தொழிலுக்குச் செல்லும் முன் குறிகேட்பதின் வழி வெளிப்படும் அவனுடைய வாழ்வின் அவலத்தையும் ,’அணையும் நெருப்பு’ கைவிடப்பட்ட பெண்ணின் துயரையும் பேசுபவை.

download (1)

சித்தர்கள் தொடங்கி பெண்ணை பாலியல் இச்சையைத் தீர்த்துக்கொள்ளும் ஒரு பொருளாக மட்டுமில்லை காமவேட்கை கொண்ட உயிரினமாகவே பார்த்து வந்துள்ள சூழலில் மிகுந்த பண்பாட்டு இறுக்கமுடைய நமது சூழலில் பெண்ணின் ச்தவிப்புகளை,ஆதங்கங்களை, கோவங்களை உரத்து பேசியிருக்கிறார் இமையம். இதன் நாயகி ஒரு சாதாரண அதிகம் படிக்காத பெண்.அவளுக்கு பெண்ணியம்,நீதி?அறம் குறித்தெல்லாம் பெரிய பார்வைகளொன்றுமில்லை.அவள் பேசும் சொற்கள் எளிமையானவை.சத்தியம் நிரம்பியவை.அனுபவத்தின் தகிப்புகளிலிருந்து வெளிபடுபவை.நமது மனசாட்சியின் ஆழம்வரை ஊடுறுவக்கூடியவை.கலைப் படைப்புகள் நீதி மறுக்கப்பட்டவர்களுக்கான குரலாக அமைய வேண்டும்.அவ்வகையில் இமையம் தனது படைப்புகளின் வழியாகத் தொடர்ந்து பெண்களுக்காக பெண்களின் குரலிலேயே பேசுகிறார்.அதற்குப்பின்னால் ஆணின் தந்திரங்கள் எதுவுமில்லை.
download (4)

பெண்ணை வெறும் நுகர்வுப் பொருளாகப் பார்க்கும் சமூகம்,ஊடகம், ஆணாதிக்கப் பண்பாடு என அனைத்து நிறுவனங்கள் மீதும் இதன் நாயகி எழுப்பும் வினாக்களுக்கு நம்மிடம் பதிலில்லை.இங்கு காதலாகட்டும்,பாலின்ப விழைவாகட்டும் இவற்றின் விளைவால் ஏற்படும் வலிகளைப் பெணகளே சுமக்கும்படி நமது பண்பாட்டு மதிப்பீடுகள் அமைந்திருக்கின்றன. இளம் வயதில் கைம்பெண்ணாகும் அணையும் நெருப்பின் நாயகி,அவள் கட்டுடல் பொருட்டு தொடர்ந்து வீதியின் கண்களால் வேட்டையாடப் படுகிறாள்.எந்த உதவியை அவள் நாடினாலும் அவள் உடலை விலையாகக் கேட்கப்படுகிறது. இந்நிலையில் காவல் துறை ஆய்வாளரொருவர் அவளுக்கு உதவுகிறார்.இதனால் அவருடைய மனைவி தற்கொலை செய்து கொள்ள ஊடகங்கள்,சமூகம் அவளை வில்லியாக சித்தரிக்கின்றன.தனித்து நிற்பவள் அழைத்தால் வருவாள் எனும் தட்டையான ஆணாதிக்க ஒற்றை பார்வையோடு அவளை அணுகுகின்றனர். பருவத்தின் சுமை பொறுக்காத விடலைப் பையனொருவன் அவள் பின்னால் சுற்ற, வெடித்து எழுகிறாள்..அனாதரவான பெண்ணிடம் இருளில் சுகம் தேட அலைபவர்கள் அதற்கான பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளாதத் தன்மை குறித்து வினா எழுப்புகிறாள். பெண்ணின் பார்வையில் ஆணுக்கு தனி முகமில்லை.பெண்ணை எதிர்கொள்ளும் சமூகத்துக்கு தனித்த சொற்களில்லை.இதை வெளிப்படுத்தும் வண்ணம் இந்நாடகத்தின் மையப்பாத்திரம் தவிர்த்து அனைத்து பாத்திரங்களும் முகத்தை கருப்புத் துணியால் மறைத்திருந்தனர்.ஒரு அபலைப் பெண்ணின் வாழ்வைத் தொடர்ந்து வேட்டையாடும் வெளியாக நாம் வாழும் சமூகம் ஏன் மாறிப்போனது எனும் குற்ற உணர்வை இந்நாடகம் பார்வையாளர்களிடம் ஏற்படுத்தியது.

ஒரு பெண் ரௌத்திரம் கொண்டு பொங்கி எழுந்தால் ஆண் எப்படி சிறுமை அடைவான் என்பதின் கலைசாட்சி அணையும் நெருப்பு. ஒரு மூன்றாம் அரங்கை எப்படி அமைப்பது என்பது நாடகத்தை இயக்கிய பேராசிரியர் ராஜு அவர்களுக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருக்கிறது. மேடை, நுகர்வர்கள் எனும் எல்லைக்கோட்டை முற்றிலுமாக நாடகம் அழிந்திருந்தது.நாடகக் காட்சிகள் பார்வையாளர் ஒவ்வொருவரின் சுய அனுபவத்தோடும் ஏதோ ஒரு வகையில் அடையாளப்படுத்திக்கொண்டிருந்தது. மையப் பாத்திரத்தை ஏற்றிருந்த அருணா எரியும் நெருப்பாகவே சுடர்விட்டுப் பிரகாசித்தார்.

நந்தினி,இளம்பரிதி,முத்துக்குமார்,சந்தோஷ்,மனீஷ்,தவச்செல்வி,சதீஷ்குமாரு போன்றோரும் தம் நடிப்பின் முழு சாத்தியங்களையும் வெளிப்படுத்தினர். தேவையான அளவில் ஒளியூட்டியிருந்த பாலாபாராட்டுக் குரியவர்.இசையை ஒரு பாத்திரமாக்க முடியும் என நிரூபித்திருந்தார்கள் முருகவேல், சமணராஜா,விநாயகம் மூவரும். இனி இலக்கிய அரங்குகளில் நிகழ்த்து கலைகளின் அவசியத்தை இந்த நாடக முயற்சி யோசிக்க வைத்திருக்கிறது.அணையும் நெருப்பு முடிந்ததும் பார்வையாளர்களின் கைத்தட்டலில் சுடு பறந்தது.அதுவே கதையின் – நாடகத்தின் – கலையின் வெற்றி!

*******

ஷேக்ஸ்பியரின் மாக்பெத் ( அங்கம்-3 ) மொழியாக்கம்-சத்தியப்பிரியன்.

download

காட்சி-1

இடம்: பாரஸ் அரண்மனை

( பாங்கோ உள்ளே நுழைகிறான். )

பாங்கோ :இதோ நீ கேட்டதெல்லாம் கிடைத்து விட்டது. நீதான் காடர்; நீதான் கிளாமிஸ்; நீதான் அரசன். அந்த மூன்று சூனியக்காரிகள் சொன்னது போலானது.எனக்கு ஒரு சந்தேகம் நீ அவர்கள் வாக்குப் பலிக்கத் தப்பாட்டம் ஆடிவிட்டாயோ என்று தோன்றுகிறது. இருந்தாலும் உன் வாரிசுக்கு அரச பதவி இல்லை என்பதும் அவர்கள் சொன்னதுதானே. நான் ஒரு அரச பரம்பரையின் மூத்த அரசனின் தந்தை. உன்னைப் பற்றி சொன்னது உண்மையென்றால் என்னைப் பற்றிச் சொன்னதும் உண்மைதானன்றோ? போதும் இதோடு என் வாயை மூடிக்கொள்கிறேன்.

( துந்துபி முழங்க அரசர்க்குரிய உடையில் மாக்பெத் வருகிறான். உடன் திருமதி.மாக்பெத் அரசி உடையில் வருகிறாள். லெனாக்ஸ் ராஸ் பிரபுக்கள் மற்றும் சீமாட்டிகள் உடன் வருகின்றனர். )

மாக்பெத் ( பாங்கோவைச் சுட்டியபடி ): இதோ நமது சிறப்பு விருந்தினர்.

திருமதி.மாக்பெத் : நாம் அவரை மறந்திருந்தால் அது நல்லதில்லை. விருந்து முழுமையடையாமல் போய்விடும்.

மாக்பெத் ( பாங்கோவிடம்) இன்று மதியம் சிறப்பு விருந்திற்கு ஏற்பாடாகி இருக்கிறது பாங்கோ தாங்கள் அவசியம் கலந்து கொள்ள வேண்டும்.

பாங்கோ : தங்கள் ஆணைக்குக் கட்டுப்படுவதைத் தவிர எனக்கு என்ன செய்யமுடியும் அரசே ?

மாக்பெத் :இன்று மாலை சவாரிக்குச் செல்கிறாயா ?

பாங்கோ : ஆம் பிரபு.மாக்பெத் : உன்னுடைய மேலான அறிவுரைகளைக் கேட்கக் காத்திருக்கிறோம். உன்னுடைய அறிவுரை என்றுமே ஆழமானதாகவும் பிரச்சனைக்குத் தீர்வாகவும் இருக்கும். போகட்டும். நாளை கேட்டுக் கொள்கிறோம். எது வரையில் சவாரி ? தொலைதூரமோ?

பாங்கோ : மாலையில் தொடங்கி இரவு உணவு வரும்வரை சற்று தூரப் பயணம் மேற்கொள்ளலாம் என்று இருக்கிறேன். நான் நினைத்ததைவிட என் குதிரை வேகமாகச் செல்லுமென்றால் நான் நினைத்த நேரத்தைவிட ஓரிரு மணித்துளிகள் முன்பாகவே வந்துவிடுவேன்.

மாக்பெத் : எமது விருந்தை மறந்து விடாதீர்கள்.

பாங்கோ :அரசே கண்டிப்பாக மாட்டேன்.

மாக்பெத் : அந்த இளவரசர்கள் தங்களது குற்றத்தை ஒப்புக் கொள்ளாமல் இங்கிலாந்திலும் அயர்லாந்திலும் பதுங்கியிருப்பதாகத் தகவல்கள் வந்துள்ளன. எம்மேல் படையெடுக்கத் திட்டமிட்டுள்ளனராம்.இது குறித்து அதாவது நமது இருவரையும் இணைக்கும் இந்த அரசப் பதவி குறித்து நாளை நாம் ஆலோசிப்போம். செல். உன் குதிரையை அவிழ்த்து உன் பயணத்தைத் தொடங்கு.நல்வரவு. ஆமாம் ஃ ப்லீன்சும் உன்ன்டுடன் பயணிக்கிறானா?

பாங்கோ : ஆம் அரசே ! பாதையை நாங்கள் முத்தமிடும் தருணம் வந்துவிட்டது.

மாக்பெத் : ஓட்டமும் , சாட்டமும் கொண்ட குதிரைகள் சென்று வாருங்கள்.

( பாங்கோ மறைகிறான். )

மாக்பெத் : இரவு விருந்து வரும்வரை அனைவரும் உங்கள் வசதிக்கேற்ப இருங்கள். நானும் சற்றுத் தனிமையில் இருக்க உத்தேசித்துள்ளேன். கடவுள் உங்களுக்குத் துணை புரியட்டும்.

( மாக்பெத்தையும் அவன் வேலைக்காரனையும் தவிர அனைவரும் மறைகின்றனர் )

வேலைக்காரன் : அரண்மனை வாயிலுக்கு வெளியில் அவர்கள் காத்திருக்கின்றனர் அரசே

மாக்பெத் :எம்மிடம் அழைத்து வா.

( வேலைக்காரன் மறைகிறான் )

மாக்பெத் : உன்னைப்போல அரசனாக இருப்பது கடினமில்லை ; ஆனால் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும். அவனிடம் ஏதோ ஒன்று என்னை அச்சப்பட வைக்கிறது. அஃது அவனுக்கே உரியது. அவன் புத்திசாலி. முடிவெடுக்க அஞ்சாதவன்.. அவனைத் தவிர வேறு எவரிடமும் எனக்கு அச்சமில்லை. அவன் அருகில் என் துணிச்சல் மிரள்கிறது. மார்க் ஆண்டனி ஆக்டேவியஸ் சீசரிடம் மிரண்டது போலே.அந்தச் சூனியச் சகோதரிகள் மன்னனாக என் பெயரை முன்மொழிந்ததும், அவன் அவர்களைக் கோபித்துக் கொண்டான். அதன் பின்னரே தன் எதிர்காலத்தை அவர்களிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டான். அவர்களும், திரிகால ஞானிகளைப் போல; அவன் ஒர் அரச பரம்பரை வரிசையின் முதல் அரசனின் தந்தை என்றனர். நான் என் வாரிசுகளுக்கு அளிக்க முடியாத மகுடத்தையும், செங்கோலையும் எனக்கு அளித்தனர். என் குடும்பத்தைச் சாராத அந்நியன் ஒருவன் இத்தனையையும் அள்ளிக் கொண்டு போகப் போகிறான். என் வாரிசுகளுக்கு அவை இல்லை.இது நடக்கக்கூடும் என்றால், என் மனசாட்சியைக் கொன்று டங்கனை கொலை செய்தது பாங்கோவின் வாரிசுகள் அரசர்களாக வழி செய்வதற்கா? என் அமைதியான மனதில் நெருப்பை அல்லவா கொட்டியிருக்கிறேன் ? எதற்காக? அவர்களுக்காக. என் ஆருயிரை எமன் கைகளில் அல்லவோ தாரை வார்த்திருக்கிறேன் ? எதற்காக ? அவர்களை அரசர்களாக்க. பாங்கோவின் வித்துக்கள். இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதற்குப் பதிலாக விதியைச் சவாலுக்கு அழைப்பேன்; மரணத்துடன் மோதுவேன். யாரங்கே ?( ஏவலாள் இரண்டு கொலையாளிகளுடன் வருகிறான் ) ஏவலனே ! நீ சென்று மருத்தவரிடம் போய் இரு . கூப்பிடும்போது வந்தால் போதும்.(ஏவலால் மறைகிறான். )

மாக்பெத் ( கொலைகாரர்களைப் பார்த்து ) நேற்றுதானே நாம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்?

முதல் கொலைகாரன் :: ஆம் வேந்தே ! நேற்று பேசினோம்.

மாக்பெத் : நான் சொன்னவற்றை யோசித்துப் பார்த்தீர்களா? உங்கள் வாழ்க்கையை இத்தனை காலமும் நாசமடையச் செய்ததவன் பாங்கோ. இதில் எனக்கு எதுவும் தொடர்பில்லை. யான் ஒன்றுமறியாதவன். போன சந்திப்பில் நான் சில சான்றுகளுடன் நீங்கள் எவ்வாறு ஏமாற்றப்பட்டீர்கள், யார் உங்களை ஏமாற்றியது, எவ்வாறு அனைத்துமே உங்களுக்கு எதிரான சாட்சியங்களாக மாறியது போன்ற பலவற்றைச் சொன்னதைப் பார்த்து ஓர் அரைப் பைத்தியம் கூட ‘ பாங்கோ அவ்வாறு செய்தான்’ என்று கூறிவிடும்.

முதல் கொலைகாரன் : ஆமாம் நீங்கள் விளக்கிச் சொன்னீர்கள்.

மாக்பெத் : ஆம் நான் விளக்கினேன். இப்போது மேலும் ஒரு படி சென்றுள்ளேன். அதற்குத்தான் இந்தச் சந்திப்பு. நீங்கள் அத்தனை பொறுமைசாலிகளா அவனை எளிதில் தப்ப விடுவதற்கு ? உங்களைப் படுகுழியில் தள்ளி உங்கள் குடும்பத்தைப் பட்டினி போட்ட அந்த மாபாவியை மன்னிக்கும் அளவிற்கு நீங்கள் இருவரும் அத்தனை நல்லவர்களா?

இரண்டாவது கொலைகாரன் : நாங்கள் மனிதர்கள் அரசே !

மாக்பெத் : மனிதன் என்பது பெயரளிவில்தான். வேட்டைநாய், வெறிநாய், சொறிநாய், ஓநாய், நீர்நாய் என்று பலரகம் இருந்தாலும் மொத்தமாக அவற்றை நாய் என்பதைப் போல நீங்களும் மனிதர்கள்தாம்.. நாய்களை அவற்றின் குணத்திற்கேற்ப தரம் பிரித்தால் எது வேட்டையாடும், எது காவல் காக்கும், எது சாடும், எது ஓடும், எது புத்திகூர்மையுள்ளது என்பது தெரியவரும். இயற்கை கொடுத்த சக்தியின் காரணமாக ஒரு நாய் மற்றொரு நாயிடமிருந்து வேறுபடுகிறது. மனிதர்கள் பட்டியலில் நீங்கள் கடைசியாக இடம்பெறவில்லை என்றால் சொல்லுங்கள் நான் உங்களுக்கு ஒரு யோசனை சொல்கிறேன். அதன் மூலம் உங்கள் எதிரியை விரட்டுவதோடு எனக்கு நெருக்கமாகவும் வரலாம். எவன் வாழ்வதால் நான் நலிகிறேனோ அவன் இறப்பதால் நான் உயிர்க்கிறேன்.

இரண்டாவது கொலைகாரன் : நான் இந்த உலகத்தினரால் பந்தாடப்பட்டவன். நான் ஆத்திரமடைந்துள்ளேன் . என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வேன்.

முதல் கொலைகாரன் : நானும் அப்படியேதான் மகாராஜா.. துன்பங்கள் என்னைச் சோர்வடையச் செய்துவிட்டன. அதிர்ஷ்டம் என்னை இழுத்துக்கொண்டே இருக்கிறது. எந்த ஒரு சந்தர்ப்பத்திற்கும் நான் தயார். வாழ்வா சாவா எதுவானாலும் சரி.

மாக்பெத் : உங்கள் இருவரின் பொது எதிரி பாங்கோ என்பது தெரியுமில்லையா?

இருவரும் : தெரியும் மகாராஜா.

மாக்பெத் : அவன் எனக்கும் எதிரி.. அவனை எந்த அளவிற்கு வெறுக்கிறேன் என்றால் அவனுடைய இருப்பு என் இதயத்தைத் தின்றுவிடும்போல் இருக்கிறது. என் ஆட்சி அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி அவனை என் பார்வையிலிருந்து தூக்கி எறிந்துவிட முடியும். இருந்தாலும் அதை நான் செய்யப்போவதில்லை. அவனுக்கும் எனக்கும் பொதுவான நண்பர்கள் சிலர் உள்ளனர். அவர்கள் முன்னிலையில் அவன் மரணத்திற்கு, அவனை நான்தான் கொன்றாலும், நான் புலம்பவும் கண்ணீர் விடவும் வேண்டியிருக்கும். இதற்குதான் உங்கள் உதவியை நாடியுள்ளேன். இந்த வியாபாரம் சில தவிர்க்கமுடியாத காரணங்களுக்காக மக்களின் கவனத்திற்குச் செல்லக் கூடாது.

இரண்டாவது கொலைகாரன் : நீங்கள் ஆணையிடுங்கள் மன்னா நாங்கள் முடித்து வருகிறோம்.

முதல் கொலைகாரன் : எங்கள் உயிருக்கு…

மாக்பெத் ( இடைமறித்து ) உங்கள் உறுதி உங்கள் விழிகளில் மின்னுவது தெரிகிறது. இன்னும் ஒருமணிநேரத்தில் நீங்கள் எங்கே செல்லவேண்டும், எப்படித் தாக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறேன். இது சிறிதும் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நடைபெறவேண்டும். இந்தத் திட்டம் சரியாக நடைபெற நீங்கள் பாங்கோ, அவன் மகன் ஃப்ளீன்ஸ் இருவரையும் கொல்ல வேண்டும். பாங்கோவைக் கொல்வது எவ்வளவு முக்கியமோ அந்தளவிற்கு ஃப்ளீன்சையும் கொல்வது எனக்கு முக்கியம். முடிவு செய்யுங்கள். உங்களிடம் மீண்டும் வருகிறேன்.

இருவரும் : ஏற்கனவே முடிவு செய்துவிட்டோம் வேந்தே.

மாக்பெத் : இன்னும் சிறிதுநேரத்தில் உங்கள் இருவரையும் கூப்பிடுகிறேன். இப்போது செல்லுங்கள்.( கொலைகாரகள் மறைகின்றனர். ) ஒரு வழியாக ஒப்பந்தம் முடிந்தது. உன் ஆத்மா சொர்கத்தை அடைய ஆசைப்பட்டால் பாங்கோ இன்றைய இரவுதான் சரியான இரவு.

(மாக்பெத் மறைகிறான். )

திரை.

காட்சி -2

(ஏவலாளும் திருமதி.மாக்பெத்தும்)

இடம் : அரண்மனையின் ஒருபகுதி.

திருமதி. மாக்பெத் : பாங்கோஅரசவையிலிருந்து கிளம்பி விட்டாரா?

ஏவலாள்: ஆம் சீமாட்டி. ஆனால் இன்றிரவு வந்துவிடுவார்.

திருமதி.மாக்பெத் : உங்கள் அரசரிடம் சென்று சொல், நான் அவருடன் தனிமையில் கொஞ்சம் பேச வேண்டுமென்று.

ஏவலாள் : இதோ இப்போதே சீமாட்டி. ( அகல்கிறான். )

திருமதி.மாக்பெத் : பெறுவது சிறிது; இழப்பது அதிகம். இல்லாத பொருள் மீது எல்லோருக்கும் ஆசை பிறக்கும். கொள்பவனாக இருப்பதைவிட இறப்பவனாக இருப்பது உத்தமம்.(மாக்பெத் உள்ளே நுழைகிறான். )

என்ன நடக்கிறது அன்பரே ? ஏன் எப்போதும் உங்களுடன் உங்கள் சோக எண்ணங்களையே துணையாகக் கொள்கிறீர்கள்? எவரைப்பற்றி வருத்தபட்டீர்களோ அவரைக் கொன்ற பிறகு உங்கள் சோக எண்ணங்களும் இறந்திருக்க வேண்டாமா? மாற்ற முடியாது என்னும்போது நிகழ்ந்தவற்றை நினைத்து என்ன பயன் ? நடந்தவை என்றும் நடந்தவையே.

மாக்பெத் : நாம் நாகத்தை அடித்தோம்; கொல்லவில்லை. காயம் ஆறிய பின்பு நம்முடைய பழைய வன்மம் அதன் நஞ்சுப் பற்களை மீண்டும் சந்திக்க நேரிடும். அண்டசராசரங்கள் பிளக்கட்டும், இருவேறு உலகங்களும் அல்லலுரட்டும் எது நடந்தாலும் என் உணவை நான் அஞ்சியபடிதான் உண்ண வேண்டியிருக்கும். என் தூக்கத்தை இந்த ஓய்வில்லாத பரவசம் வதைப்பதற்கு பதில் நான் இறந்திருக்கலாம். அவர்களைக் கொன்று பேரமைதிப்படுத்திவிட்டு நாம் அமைதியைத் தேடுகிறோம். டங்கன் சமாதியில் உறங்குகிறார். வாழ்வின் துன்பங்களுக்கு நடுவில் அவர் அமைதியாக உறங்குகிறார். ராஜதுரோகம் அவருக்குச் செய்யவேண்டியதைச் சிறப்பாகச் செய்துவிட்டது.. வாளோ , விஷமோ, உள்நாட்டுக் கலகமோ, வெளிநாட்டினரின் முற்றுகையோ இனி அவரை அண்ட முடியாது.

திருமதி.மாக்பெத் : வாருங்கள் அன்பரே ! சற்று மந்தகாசமாக இருங்கள். சற்று சிரித்த முகத்துடன் கலகலப்பாக இருங்கள் இன்று உங்கள் நபர்களுடன் இரவு விருந்து இருக்கிறது.

மாக்பெத்: நான் அவ்வாறுதான் இருக்கப் போகிறேன் கண்ணே . மறந்துவிடாதே நீயும் அப்படிதான் இருக்க வேண்டும். பாங்கோவை நன்றாகக் கவனி. உன் விழிகளும் நாவும் அவனுக்குச் சிறந்தவற்றையே வழங்கட்டும். இதயத்தைத் திரையிட்டு மூடி, பார்வையால் குளிப்பாட்டுவதுதான் நாம் செய்யும் சிறந்த முகத்துதியாக இருக்கும். இதயத்திற்கு முகமூடி போட்டுவை.

திருமதி. இது போன்று பேசுவதை நிறுத்தப் போகிறீர்களா? இல்லையா?

மாக்பெத் : என் நெஞ்சம் முழுவதும் விஷக்கொடுக்குகள் கொண்ட தேள்களால் நிரம்பியுள்ளது. உனக்குத் தெரியுமா பாங்கோவும் அவன் மகன் ஃப்ளீன்சும் நம் கண் எதிரில் இன்னும் உயிருடன் உலாவிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று ?

திருமதி. மாக்பெத்: அவர்கள் என்ன சிரஞ்சீவிகளா இயற்கையை வெல்வதற்கு?

மாக்பெத் : இதமளிக்கிறது இஃது. அவர்களைக் கொல்லமுடியும். நிஜம். சந்தோஷப்படு. வௌவால்கள் இரவு வந்ததை அறிவிக்கும்பொருட்டு இந்தக் கோட்டையில் பறக்கும் முன்பாக, வண்டுகள் ரீங்காரமிடும் முன்பாக ஒரு கொடூரக் கொலை நிகழ்த்தபட்டிருக்கும்.

திருமதி.மாக்பெத் : என்ன செய்யப் போகிறீர்கள்?

மாக்பெத் : நீ ஆனந்தத்தில் துள்ளிக் குதிக்கும்வரையில் என்ன நடக்கப் போகிறதென்பது உனக்குத் தெரியாமலே இருக்கட்டும்.( இரவினைக் குறித்து ) பகலின் கருணை விழிகளை மெல்லிய துணியால் மூடு. இரத்தக்கறை படிந்த ,மறைந்திருக்கும் உன் கொலைக்கரங்களால் என்னைச் சவம்போல் வெளுக்கச் செய்யும் எனக்கும் அவனுக்கும் உள்ள இணைப்பை அறுத்து எறி. ஆகாயம் கறுக்கத் தொடங்கிவிட்டது. பறவைகள் கூடு திரும்பத் தொடங்கிவிட்டன. பகலின் நல்லவை மயங்கத் தொடங்கும் நேரம். இரவின் கரும்பிரதிநிதிகள் விழித்துக்கொண்டு இறைதேடக் கிளம்பிபிட்டன. ( திருமதி. மாக்பெத்தைநோக்கி ) என் வார்ர்த்தைகள் உனக்கு வியப்பளிக்கலாம். ஆனால் என்னிடம் கேள்விகள் எதுவும் கேட்காதே. தீயவை தீய தன்மையால் மேலும் தீயதாகும்.எனவே தயைகூர்ந்து என்னுடன் வா.

திரை

காட்சி -3

இடம் : அரண்மனைக்கு வெளியில் ஓர் இடம்.

(மூன்று கொலைகாரகள் வருகின்றனர் )

முதல் கொலைகாரன் : உன்னை இங்கு வந்து எங்களுடன் சேரும்படி கட்டளையிட்டது யார்?

மூன்றாம் கொலையாளி : மாக்பெத்.

இரண்டாம் கொலைகாரன் :நமக்கு என்ன கட்டளைகள் விதிக்கப்பட்டிருக்கிறதோ அதே கட்டளைகள்தாம் இவனுக்கும் இடப்பட்டுள்ளன. இவனைச் சந்தேகிக்க வேண்டாம்.

முதல் கொலைகாரன் : அப்படியானால் எங்கும் நகராமல் எங்களுடனே இரு. மேல்திசையில் ஒளியின் கீற்று இன்னும் மங்கலாகவில்லை.வெளியில் சென்றவர்கள் தங்கள் கூடு தேடித் திரும்பும் நேரம். அதோ பாங்கோ வருவது போலிருக்கிறது.

மூன்றாவது கொலைகாரன் : ஆம் குளம்பொலி கேட்கிறது.

பாங்கோ (குரல் மட்டும் ): ஹேய் யாரது இங்கே தீவட்டிக் கொண்டு வாருங்கள்.

இரண்டாவது கொலைகாரன் : அவனாகத்தான் இருக்கவேண்டும். மற்ற விருந்தினர் அனைவரும் அரண்மனைக்குள் சென்றுவிட்டனர்.

முதல் கொலைகாரன் : உன்னிப்பாகக் கேள். அவன் குதிரைகளைத் தொழுவத்திற்குக் கொண்டும் செல்லும் ஓசை கேட்கிறது.

மூன்றாவது கொலைகாரன் : குதிரை லாயம் இங்கிருந்து ஒரு மைல் தொலைவில் உள்ளது. பாங்கோவும் மற்றவர்களைப் போல அந்தத் தூரத்தைக் கடப்பதற்கு நடந்துதான் வருவான்.

இரண்டாவது கொலைகாரன் : வெளிச்சம் வருகிறது. அதோ அவன் வருகிறான்.

மூன்றாவது கொலைகாரன் : ஆம் அவன்தான்.

முதல் கொலைகாரன் : ஆயத்தமாக இருங்கள்.

பாங்கோ : இன்று இரவு மழை வரும் என்று எதிர்பார்க்கிறேன்.

முதல் கொலைகாரன் : வரட்டும் அந்த மழை (மூவரும் பாங்கோவைத் தாக்குகின்றனர் )

பாங்கோ : இது நம்பிக்கைத் துரோகம். ஓ ஃப்ளீன்ஸ் ! நீ தப்பி ஓடு போ. பிறகு வந்து பழி வாங்கு .அடிமை நாய்களா!(பாங்கோ இறக்கிறான். ஃப்ளீன்ஸ் தப்பிச் செல்கிறான். )

மூன்றாவது கொலைகாரன் : இங்கே விளக்கை அணைத்தது யார் ?

முதல் கொலைகாரன் : விளக்கை அணைத்தது சரிதானே ?

இரண்டாவது கொலைகாரன். : நமது திட்டத்தில் பாதிதான் முடிந்திருக்கிறது.

முதல் கொலைகாரன் : வாருங்கள் இங்கிருந்து போய்விடலாம். மாக்பெத்திடம் நாம் எதுவரை முடிதுள்ளோமோ அதனைக் கூறி வருவோம்.( அகல்கின்றனர். )

திரை.

காட்சி -4

(அரண்மனையில் ஓரிடம்.. அரன்மைனையின் விருந்திற்கு மேடை தயாராக உள்ளது. மாக்பெத், திருமதி. மாக்பெத், லெனாக்ஸ் , ராஸ் , பிரபுக்கள் மற்றும் ஏவலால்கள் நுழைகின்றனர்.)

மாக்பெத் : அவரவர் தகுதி வரிசை அவரவருக்குத் தெரியும். எந்த இடத்தில் அமரவேண்டும் என்பது தெரிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். அதன்படி அமருங்கள். முதலிலிருந்து இறுதிவரையில் உள்ள அனைவருக்கும் என் வணக்கத்தைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

பிரபுக்கள் : ( மொத்தமாக ) நன்றி அரசே.

மாக்பெத் :உங்களில் ஒருவனாகக் கலந்து கொண்டு ஓர் எளிய உபசரிப்பவனாக இருக்கப் பிரியப்படுகிறேன். இந்த விருந்தின் மனையாட்டி அதாவது என் மனைவி அவளுக்குரிய அரச நாற்காலியில் அமர்ந்திருப்பாள். அதற்குரிய நேரம் வந்த பின்பு உங்களை வரவேற்பாள்.

திருமதி. மாக்பெத் : என் சார்பாக அவர்களுக்குச் சிறப்பு வரவேற்பு அளியுங்கள் பிரபு. என் இதயத்தில் அவர்களை நான் ஏற்கனவே வரவேற்றுவிட்டேன்.( முதல் கொலைகாரன் வாயில் அருகே நிற்கிறான். )

மாக்பெத் : பார் அவர்கள் உன் வரவேற்பை ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டனர். விருந்து மேஜை இருபுறமும் நிரம்பி வழிகிறது. அனைவரும் தயங்கவேண்டாம். சந்தோஷமாக இருங்கள். இதோ இப்போது விருந்து பரிமாறப்படும்.( முதல் கொலைகாரன் அருகில் சென்று ) உன் முகத்தில் இரத்தக்கறை படிந்திருக்கிறது.

முதல் கொலைகாரன் : அப்படி என்றால் அது பாங்கோவினுடையது.

மாக்பெத் : அவன் நாளங்களில் ஓடவேண்டிய ரத்தம் உன் முகத்தில்…அதுவும் நல்லதுதான். முடித்துவிட்டாயா?

முதல் கொலைகாரன் : அரசே அவன் கழுத்து அறுக்கப்பட்டது. நான்தான் அதைச் செய்தேன்.

மாக்பெத் :கழுத்தறுப்பதில் நீ கெட்டிக்காரன் அல்லவா??. அதேபோல ஃப்ளீன்ஸ் கழுத்தையும் அறுத்து விட்டீர்களா? அதையும் நீதான் செய்துள்ளாய் என்றால் சரியான கழுத்தறுப்பு என்ற பெயர் உனக்குதான்.

முதல் கொலைகாரன் :அரசே ஃப்ளீன்ஸ் தப்பிவிட்டான்.

மாக்பெத் : ஐயோ நான் அச்சப்பட மீண்டும் ஒரு சந்தர்ப்பம். இல்லையென்றால் பளிங்கைப் போல உறுதியுடனும், பாறையைப் போல வலிமையுடனும், காற்றைப் போலச் சுதந்திரமாகவும் இருந்திருப்பேனே. நான் அச்சத்தினாலும் பயத்தினாலும் அடைக்கப்பட்டேன்; மடக்கபட்டேன்; ஒடுக்கபட்டேன். பாங்கோ பத்திரமாக இருக்கிறானா?

முதல் கொலைகாரன் : ஒரு சாக்கடையின் அடியில் தலையில் இருபது வெட்டுக் காயங்களுடன் பத்திரமாக இருக்கிறான். இரண்டில் ஒன்று போதும் அவன் கதையை முடிக்க.

மாக்பெத் : அதற்கு முதலில் நன்றி. அடிபட்ட பெரிய பாம்பு சாக்கடையில் செத்துக் கிடக்கிறது. தப்பியோடிய குட்டிப் பாம்பு வளர்ந்து விஷமுள்ளதாகி பயமுறுத்தும். இப்போது அதற்கு இன்னும் விஷப்பல் முளைக்கவில்லை. இங்கிருந்து போய்விடு. நாளை உன்னைச் சந்திக்கறேன்.( முதல் கொலைகாரன் மறைகிறான். )

திருமதி.மாக்பெத் : அன்பரே விருந்தினருக்கு நீங்கள் சரியான உற்சாகத்தையளிக்கவில்லை. உற்சாக வரவேற்பு அளிக்கப்படவில்லை என்று கருதிவிட்டால் உங்கள் விருந்தினர்கள் விருந்திற்குப் பணம் கொடுக்க நேருமோ என்று சந்தேகப்பட்டு விடுவார்கள். பசிக்கும்போது சாப்பிட என்றால் அதனை வீட்டில் சென்று சாப்பிடலாம். விருந்துக்கு எதற்கு வரவேண்டும்? விருந்து என்றால் அதில் சிறிது கொண்டாட்டம் இருக்க வேண்டும்; உற்சாகம் பீறிடவேண்டும். இல்லையென்றால் சிறப்பு விருந்துகள் சலிப்பூட்டும்.

மாக்பெத் : நினைவூட்டியதற்கு நன்றி பிரியசகி ( விருந்தினரைப் பார்த்து ) நல்ல பசி நல்லஜீரணசக்தியைக் கொடுக்கும். உடல்நலத்திற்கு இவை இரண்டும் அவசியம். இங்கே அந்த மூன்றும் உள்ளன.

லெனாக்ஸ் : உங்கள் ஆசனத்தில் அமரலாமே மன்னா.( பாங்கோவின் ஆவி உள்ளே நுழைந்து மாக்பெத்தின் இருக்கையில் அமர்கிறது)

மாக்பெத் : பாங்ன்கோவும் இருந்திருந்தால் மொத்த ஸ்காட்லாந்தும் இங்கேதான் உள்ளது என்று கூறுவேன். அவனுக்கு என் மேல் இரக்கம் இல்லை அதனால் வரவில்லை. அவனுக்குத் தீங்கு எதுவும் நேர்ந்திருக்காது. என்று எண்ணுகிறேன்.

ராஸ் : அவன் வரவில்லை என்றால் வார்த்தை தவறிவிட்டான் என்று அர்த்தம். விடுங்கள். இந்த விருந்தைச் சிற்பிக்க நீங்களும் எங்களுடன் அமருங்கள் மகாராஜா.

மாக்பெத் : உணவுமேசை நிரம்பிவிட்டது.

லெனாக்ஸ் : உங்களுக்கென்று இடம் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது அரசே

மாக்பெத் : எங்கே ?

லெனாக்ஸ்( ஆவி அமர்ந்திருக்கும் இருக்கையைக் காட்டி ) அதோ அந்த இருக்கைக் காலியா உள்ளது.

மாக்பெத் (ஆவியைப் பார்த்து ) உங்களில் இதைச் செய்தது யார் ?

பிரபுக்கள்: எதைக் கேட்கிறீர்கள் அரசே?

மாக்பெத் (ஆவியை நோக்கி ) : நீ சொல்லாதே செய்தது நீயென்று.

ராஸ் : ஒ கனவான்களே! எழும்திருங்கள். நமது அரசருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை.

திருமதி.மாக்பெத் : எனதருமை முக்கிய நண்பர்களே. அமருங்கள். என் பிரபு எப்போதும் இப்படித்தான். இது போல அவர் நடந்துகொள்வது புதிதல்ல. இளம்வயதிலிருந்து தொடரும் வழக்கம். தயைகூர்ந்து அமருங்கள். இஃது ஒரு சாதாரண வலிப்பு நோய். இன்னும் சிறிது நேரத்தில் அவர் பழையபடி ஆகிவிடுவார். நீங்கள் அவர் மீது அதிக அக்கறை கொள்ளகொள்ள அவரது கோபம் அதிகமாகி இந்த வியாதி உடனே குணமாகாமல் போய்விடும். நீங்கள் சாப்பிடுங்கள். அவரைப் பற்றிக் கவலை கொள்ள வேண்டாம்.(மாக்பெத்தை நோக்கி அவனுக்கு மட்டும் கேட்கும்விதமாக ) மனிதன் மாதிரியா நடந்து கொள்கிறீர்கள்?

மாக்பெத் : சாத்தனை எது அச்சப்படுத்துமோ அதை உற்றுப்பார்ப்பவனே துணிவுள்ளவன்.

திருமதி.மாக்பெத் : மண்ணாங்கட்டி. இதுவும் உங்கள் பிரமைகளில் ஒன்று. அன்று சொன்னீர்களே அந்தரத்தில் மிதந்தக் குறுவாள் டங்கனைக் குத்தியது என்று அதுபோல இதுவும் ஒருவகைப் பைத்தியக்காரத்தனம். உங்களது இந்த வெளிப்பாடு நிஜமான பயம் போலவும் இல்லை. ஒரு சிறுமி கணப்பின் முன்பு அமர்ந்து தன் பாட்டியிடம் பேய்க்கதை சொல்வது போல இருக்கிறது. சுத்த சிறுபிள்ளைத்தனம். வெட்கமாக இல்லை? ஏன் இப்படி நடந்து கொள்கிறீர்கள்? ஏன் இத்தனை முகம் காட்டுகிறீர்கள்? எல்லாம் முடிந்த பின்பும் ஒரு நாற்காலியை இப்படி வெறிக்கப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.

மாக்பெத் : அதோ அதோ பார் பார் ( ஆவியிடம் ) என்ன சொல்ல நினைக்கிறாய்? சொல்லு. உன்னால் தலையசைக்க முடியுமென்றால் பேசவும் முடியும். பேசு. நமது கல்லறைகளின் சவக்குழிகள் பிணங்களை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை என்றால் நமது கல்லறைகள் பிணந்தின்னிக் கழுகளின் கூடாரமாகிவிடும். ( ஆவி மறைகிறது. )

திருமதி.மாக்பெத் : உங்களுடைய முட்டாள்தனம் உங்களை முற்றிலும் பைத்தியமாக்கிவிட்டதா?

மாக்பெத் : இங்கிருந்து பார்த்தால் அவன் என் கண்களுக்குத் தெரிகிறான்.

திருமதி.மாக்பெத் : அறிவீனம்.

மாக்பெத் : முன்பு மனித வாழ்வை வளமானதாக்கச் சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டன. அன்றிலிருந்து கொலைகளையும் , கொலைகாரகளையும் பற்றிக் கேட்பது செவிகளுக்கு அச்சமூட்டுபவையாகவே உள்ளது. காலம் காலமாக ஒரு மனிதனின் கபாலத்தைப் பிளந்தால் அவன் மூளை சிதறி இறப்பான் என்பது தெரிந்த விஷயம். ஆனால் இப்போது தலையில் இருபது வெட்டுக்காயங்களுடன் இறந்த பிணம் எழுந்து வந்து நமது இருக்கைகளில் அமரவிடாமல் தள்ளுகிறது. இது கொலையைவிட விநோதமாக உள்ளது.

திருமதி.மாக்பெத் :என் பெருமைக்குரியவரே உங்கள் மேலான நண்பர்கள் உங்களுடன் இணைசேர காத்திருக்கிறார்கள்.

மாக்பெத்: ஓ அதனை மறந்துவிட்டேன் (விருந்தினரை நோக்கி ) என் ஆருயிர் நண்பர்களே என்னை அப்படிக் குறுகுறுவென்று பார்க்காதீர்கள். என்னிடம் ஒரு வினோத மனத்தடுமாற்றம் உள்ளது. என்னை நன்கு அறிந்தவர்களுக்குத் தெரியும். சிறிது நேரத்தில் சரியாகிவிடும்.( தன் கையில் உள்ள கண்ணாடி மதுக்குவளையை உயர்த்திக் காட்டியபடி ) வாருங்கள் நலம்பாராட்டி இந்த மதுவைப்பருகுவோம். நலமும் வளமும் உங்களுக்கு. அமருங்கள். விருந்து தொடங்கட்டும். என் குவளையை மதுவால் நிரப்புங்கள்.( மீண்டும் பாங்கோவின் ஆவி மாக்பெத்தின் நாற்காலியில் தோன்றுகிறது.) நான் உங்கள் நலனுக்காவும், இப்போது நம்முடன் இல்லாத பாங்கோவின் நலனுக்காவும் இதனை நான் அருந்துகிறேன்.

பிரபுக்கள்: எங்கள் கடமை; உறுதிமொழி (மது அருந்துகின்றனர்.)

மாக்பெத் ( ஆவியைப் பார்த்து ) போ என் பார்வையிலிருந்து அகன்றுவிடு. பூமியில் புதையுண்டு கிட. உன் எலும்புகளில் மஜ்ஜை இல்லை. உன் இரத்தம் குளிர்ந்துவிட்டது. வெற்றுப் பார்வையால் என்னை வெறித்துப் பார்ப்பதை நிறுத்து.

திருமதி.மாக்பெத் :நல்ல நண்பர்களே ! இதனை ஒரு சிறிய குறைபாடாக எண்ணி விட்டுவிடுங்கள் வேறு எதுவும் இல்லை. இந்த இரவின் கொண்டாட்டத்தை இது கெடுக்கிறது.. அவ்வளவுதான்.

மாக்பெத் : ஒரு மனிதனுக்கு எவ்வளவு துணிச்சல் உண்டோ அவ்வளவு துணிச்சல் எனக்கும் உண்டு. ஒரு முரட்டு ருஷிய நாட்டுக் கரடியைப் போல வா, கொம்பென்னும் ஆயுதம் ஏந்திய காண்டாமிருகத்தைப் போல வா; ஓர் இராணியதேசத்து கடும்புலியைப் போல வா. எந்த வடிவிலும் வந்தாலும் என் உறுதியான நாடிநரம்புகள் தளராது. இல்லையென்றால் உயிருடன் வா ஆளரவமற்ற ஒரு தனியிடத்தில் என்னுடன் வாட்சண்டைக்கு வா. அப்படி நான் உன்னிடம் தோற்றுவிட்டால் என்னை ஒரு பேதை என்று அழை. போ மாயத்தோற்றமே கெட்ட ஆவியே பார்வையிலிருந்து விலகிப்போ. (ஆவி மறைகிறது) அப்பா போயாச்சு. அப்பா போயாச்சு. நான் மீண்டும் மனிதனாகிவிட்டேன். அனைவரும் இருக்கையில் அமருங்கள்.

திருமதி.மாக்பெத் : உங்கள் பித்துக்குளித்தனத்தால் மற்றவர்களுக்கு ஒரு காட்சிப்பொருளாக மாறி இந்தக் கொண்டாட்டத்தைப் பாழ்படுத்திவிட்டீர்கள். (விருந்தினரைப் பார்த்து )

மாக்பெத் : இதுபோன்ற விஷயங்கள் சொல்லாமல் வரும் கோடைமழையைப் போல வருமா? என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் செயல்படும் என்னை ஒரு விநோதப்பொருளாகப் பார்க்கிறீர்கள் இது போன்ற ஒரு காட்சியைக் காண நேரிட்டால் உங்கள் கன்னங்கள் என் கன்னங்களைப் போல வெளுக்காமல் இயல்பான சென்னிறத்திலேயே இருக்குமா?

ராஸ் : என்ன காட்சி என் பிரபுவே?

திருமதி. மாக்பெத் : அவரிடம் பேச்சு கொடுக்காதீர்கள். அவர் மேலும் மேலும் பித்தாகிறார். கேள்வி அவரை வளர்க்கிறது. அனைவரும் கலைந்து செல்லுமாறுத் தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன். தங்கள் பதவிகேற்ப எழுந்து வழிவிட்டுச் செல்லுங்கள்.

லெனாக்ஸ் : மன்னர் விரைவில் குணமடையட்டும்.

திருமதி.மாக்பெத் : உங்கள் அனைவருக்கும் நல்லிரவு வணக்கம்.

(அனைவரும் அகல மாக்பெத்தும், திருமதி.மாக்பெத் இருவர் மட்டுமே மேடையில் உள்ளனர்.)

மாக்பெத் : ஒரு பழமொழி உண்டு இரத்தம் பழிவாங்காமல் விடாது என்று. இரத்தம் இரத்தத்தை வாங்கும். காலரிகள் அசைந்தால்தான் , வனங்கள் பேசத் தொடங்கினால்தான் குற்றவாளிகளுக்குத் தண்டனை கிடைக்கும். கோட்டான்களின் கூவலும், கூகைகளின் அலறலும், அண்டங்காக்கைகளின் இரைச்சலும் எந்தத் திறமையான கொலைகாரனையும் காட்டிக் கொடுத்துவிடும். இரவு நெடுநேரம் ஆகிவிட்டதா?

திருமதி.மாக்பெத் : கிட்டத்தட்ட விடிந்துவிட்டது. இரவா பகலா என்று கூற முடியாத ஒரு பொழுது இது.

மாக்பெத் : மாக்டப்பிறகு அழைப்பு விடுத்திருந்தபோதும் அவன் விருந்திற்கு வராததைக் குறித்து நீ என்ன நினைக்கிறாய் ?

திருமதி.மாக்பெத் : அவருக்கு அழைப்பு அனுப்பியிருந்தீர்களா?

மாக்பெத் :மறைமுகமாக என் காதில் விழுந்தது. அழைத்துவர ஆள் அனுப்புகிறேன். ஒவ்வொரு பிரபுக்களின் இல்லங்களிலும் எனக்குச் சேதி அனுப்ப ஓர் ஒற்றனை நியமித்துள்ளேன். நாளை விடிவதற்கு முன் நான் அந்தச் சூனியக்காரிகளைப் பார்த்து வர உத்தேசித்துள்ளேன். அவர்களிடம் நிறையக் கேட்கவேண்டும். என் நிலைமை இப்போது அவர்களிடம் கேட்கும்படி உள்ளது. எவ்வளவு கொடுமையாக நடக்க இருப்பினும் நான் அதைத் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும். என் பாதுகாப்பே இப்போதைக்கு எனக்கு முக்கியம். மற்றவை பிறகுதான். இரத்த ஆற்றில் நான் நெடுந்தூரம் நீந்திவந்து விட்டேன். இனி முடியாது. திரும்புவது என்றால் அது கடப்பதைவிடக் கடினமானது. என் மனதில் சில திட்டங்கள் உள்ளன அவற்றை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். யோசிக்கும் முன்பு செய்யவேண்டிய விஷயங்கள் அவை.

திருமதி.மாக்பெத் : இயற்கையை எதிர்க்காதீர்கள். சென்று உறங்குங்கள்.

மாக்பெத் :வா. உறங்கச் செல்லலாம். என் அனுபவமின்மை காரணமாகவே இதுபோன்ற மாயத்தோற்றங்கள் எனக்குத் தோன்றுகின்றன. குற்றங்கள் புரியும்போது நாம் மேலும் சிறுவர்களாகி விடுகிறோம்.( மறைகின்றனர் )

திரை.

காட்சி – 5.

இடம் : பாலைவனத்தில் பாழடைந்த மண்டபம்.

(இடியுடன் கூடிய பெருங்காற்றில் மூன்று சூனியக்காரிகளும் வருகின்றனர்.)

முதல் சூனியக்காரி: என்ன ஹெக்கேட் ஏன் நீ இவ்வளவு கோபத்துடன் காணப்படுகிறாய்?

ஹெக்கேட் : உங்களைப்போல எனக்குக் காரணமில்லாமல் கோபம் வராது கிழவிங்களா? எப்படி என்னிடம் எதுவும் கேட்காமல் மாக்பெத்திற்கு அவன் வருங்காலத்தைப் பற்றிய கணிப்புகளைக் கூறுவீர்கள்? நான் உங்களுடைய தலைவி. உங்கள் மகிழ்ச்சியின் தலைவி. உங்கள் பில்லி சூனிய சக்திகளின் அதிபதி நான். என்னை வெறும் வாய்வார்த்தைக்குக் கூட அழைக்கவில்லை. என் சக்தியை வெளிப்படுத்த சந்தர்ப்பம் அளிக்கவில்லை. இதில் முத்தாய்ப்பாக எவனுக்காக நீங்கள் நன்மை செய்திருக்கிறீர்களோ அவன் ஒரு வழிதவறிய மைந்தனைப் போலக் கெட்ட குணங்களும், பேராசையும் நிறைந்தவன். தன் வழியைப் பார்த்துக் கொள்வானே தவிர அவனால் நமக்கு ஒரு பயனும் இல்லை. இருந்தாலும் இதை நீங்கள் சரிசெய்து விடலாம்.இப்போது செல்லுங்கள். நாளை நரகத்தில் ஓடும் ஆற்றின் அருகில் உள்ள பள்ளத்தில் சந்திப்போம். மாக்பெத் தன் வருங்காலத்தை அறிந்துகொள்ள அங்கே வருவான். வரும்போது உங்கள் கொப்பரைகளையும், சூனியமந்திரங்களையும், வசீகரத்தையும் மேலும் தேவையான அனைத்தையும் கொண்டுவாருங்கள். நான் இப்போது பறந்து செல்ல இருக்கிறேன். இன்றிரவு முழுவதும் என் சக்தியை உபயோகப்படுத்திப் பெரிய கேடு விளைவதற்கான செயலில் ஈடுபடப்போகிறேன். பகல் மறைவதற்குள் எனக்குச் செய்ய வேண்டிய பணிகள் ஏராளம். நிலவின் ஓரத்தில் ஒரு பனித்துளி ஊசலாடிக் கொண்டிருக்கிறது. பூமியில் அது வீழும் முன்பு அதனைப் பிடிக்கவேண்டும். என்னுடைய மந்திரங்களைப் பிரயோகித்தால் அவைகளிலிருந்து கிளம்பும் ஆவிகள் மேலும் பல மாயத்தோற்றங்களை மாக்பெத்திற்குக் காட்டும். விதியை வெல்லக்கூடியவன் தான் என்று அவன் நம்பத் தொடங்குவான். மரணத்தைத் துச்சமாக மதிப்பான். ஞானம் கருணை அச்சம் இவற்றிற்கு மேலானவன் தான் என்ற எண்ணம் அவனிடம் ஓங்கத் தொடங்கும். உங்கள் அனைவருக்கும் தெரியும், பாதுகாப்பே மனிதனின் முதல் எதிரி.( வரவேண்டும் வரவேண்டும் என்று ஒரு பாடல் ஒலிக்கிறது) அதோ கேளுங்கள் என்னை அழைக்கிறார்கள். நான் போகவேண்டும். என்னுடைய சின்னஞ்சிறு ஆவி ஒரு பனிமூட்டத்தின் மேல் அமர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.( ஹெக்கேட் கிளம்பிச் செல்கிறாள்.)

முதல் சூனியக்காரி : வாருங்கள் கிளம்புவோம். இல்லையென்றால் போனவள் மீண்டும் வந்துவிடப்போகிறாள். (மறைகின்றனர்)

திரை.

காட்சி-6

இடம் : பாரஸ் அரண்மனையின் ஒரு பகுதி.

லெனாக்ஸ் பிரபுவும் வேறொரு பிரபுவும் வருகின்றனர்.

லெனாக்ஸ் : நான் ஏற்கனவே சொன்னதிலிருந்து நானும் நீங்களும் ஒரே விதமாகத் தான் சிந்திக்கிறோம் என்பது தெரிகிறது. நான் மீண்டும் மீண்டும் சொல்வது என்னவென்றால் நம்பமுடியாத விஷயங்கள் நிகழ்ந்தவண்ணம் உள்ளன என்பதுதான். டங்கன் இறந்தபின்பு மாக்பெத் பதவிக்கு வந்தான். பாங்கோ இரவு நெடும்பயணம் மேற்கொண்டான். நீ விரும்பினால் ஃப்லீன்ஸ் இந்தக் கொலையைச் செய்திருக்கலாம் என்று கூறலாம். ஏன் என்றால் ஃப்ளீன்ஸ் கண்ணில் தென்படவில்லை. குற்றம் நிகழ்ந்த இடத்திலிருந்து ஓடிவிட்டான். இரவில் வெகுநேரம் மனிதர்கள் நடைபயணம் மேற்கொள்ளக் கூடாது. பெற்ற தகப்பனையே கொல்லும் அளவிற்கு மால்கமும் டொனால்பெயினும் துணியவில்லையா? பாவம் இந்த நினைப்பு மாக்பெத்தை எவ்வளவு வாட்டியிருக்கும்? குடியினால் மயங்கிக் கிடந்த இரு பாதுகாவலர்களைக் கொல்வதன் மூலம் மாக்பெத் தனது அரச விசுவாசத்தைக் காட்டவில்லையா? அவர் செய்தது சரியான நடவடிக்கைதானே? ஆமாம் அது சரியான நடவடிக்கைதான். இல்லையென்றால் அந்தக் குற்றத்தைத் தாங்கள் செய்யவில்லை என்ற அவர்கள் இருவரின் புலம்பலை நாம் கேட்க நேர்ந்திருக்குமே. இதையெல்லாம் ஒன்று சேர்த்துப் பார்க்கும்போது மாக்பெத் செய்ததெல்லாம் சரியாகச் செய்திருக்கிறான் என்றுதான் தோன்றுகிறது. டங்கனின் புதல்வர்களைச் சிறையில் மாக்பெத் அடைத்திருந்தால்- நல்லவேளை அப்படி எதுவும் நேரவில்லை- இருவருக்கும் தந்தையைக் கொல்வது எவ்வளவு பெரிய குற்றம் என்று தெரிந்திருக்கும். ஓடி விட்டார்கள். ஃப்ளீன்சும் ஓடிவிட்டான். போதும் என் மனம் அமைதியை நாடுகிறது. மாக்டப் மன்னரின் ஆதரவை இழந்துவருகிறான் என்று தோன்றுகிறது. காரணம் மாக்டப் மனதில் இருப்பதை ஒளிக்காமல் பேசுபவன். அதனால்தான் அந்தக் கொடுங்கோலன் அளித்த விருந்தில் மாக்டப் கலந்து கொள்ளவில்லை. உனக்குத் தெரியுமா அவன் எங்கே மறைந்திருக்கிறான் என்று?

பிரபு : டங்கனின் அரியணை செங்கோல் மீது உரிமை கொண்டாடவேண்டிய மால்கம் அதனை மாக்பெத்திடம் பறிகொடுத்துவிட்டு ஆங்கில அரசிடம் தஞ்சமடைந்துள்ளான். கடவுள் நம்பிக்கையுள்ள எட்வர்ட் மன்னன் இவனது விதியின் குரூரத்தை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டு சிறிதுகூட மரியாதை குறையாத அடைக்கலத்தை மால்கத்திற்கு வழங்கியிருக்கிறார்.மாக்டப் அங்குதான் போயிருக்கிறார். நார்த்தம்பர்லாந்து பிரபுவையும் அதன் மக்களையும் உதவி கேட்கப் போகிறார். அவர்களின் துணையுடன்-இத்தனைக்கும் மேலான துணையான ஆண்டவரின் துணையுடன்-அவர் மீண்டும் நம் உணவுமேசையில் உணவு பரிமாறுவார்; நம் இரவுகளுக்கு அமைதியை மீட்டுக் கொண்டுவருவார்; நமது விருந்துகளில் கொடியவர்களைத் தடுப்பார்; மறைந்த நம் மன்னருக்கு நம்முடைய சிறந்த அஞ்சலியைக் கொண்டுசேர்க்க உதவுவார்; பட்டங்களையும் பதவிகளையும் திறமையுள்ளவர்கள் எளிதில் அடையமுடியும்.. இப்போதைக்கு நம் மனங்கள் ஏங்குவது இதற்குமட்டும்தான். மாக்பெத்திற்கு இந்தத் தகவல்கள் தெரியும். அவரும் கோபத்துடன் போருக்கு ஆய்த்தமாகிக் கொண்டிருக்கிறார்.

லெனாக்ஸ் : மாக்டப்பை அழைத்துவர ஆள் அனுப்பியிருந்தானே அந்தக் கொடுங்கோலன்? அவனும் அங்கே போய் அவன் அழைத்தானாம்.. முடியாது என்று ஒற்றை வார்த்தையில் அவனைத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டார் மாக்டப். மன்னரின் கைத்தடியும் கடுமையாக முகம் காட்டியிருக்கிறான் “ ‘இந்த வார்த்தைக்கு நீங்கள் வருத்தப்படுவீர்கள் ‘ என்று மிரட்டிவிட்டு வந்ததாக வேறு கேள்வி.

பிரபு : அவருக்காக நான் பிராத்தனை செய்கிறேன். ( மறைகிறார்கள்)

திரை

அங்கம் மூன்று நிறைவுற்றது.

•••••••••••

நிஷாமன்சூர் கவிதைகள்

images (2)

1)
போதாமைகளின் நகரம்..!!

கிரீடங்களைச் சுமக்கத் தேவைப்படும் பயிற்சிக்குச் சமமான சிரத்தை
கில்லட்டின்களை எதிர்கொள்ளவும் தேவைப்படுகிறது

போதாமைகளின் நகரமோ நாளுக்குநாள்
விரிவடைந்து கொண்டே செல்கிறது

எல்லாச் சமாதானங்களும் சத்தியங்களும்
எல்லா நம்பிக்கைகளும் காதல்களும்
எல்லாக் கவிதைகளும் கண்ணீரும்
கறாராகப் பரிசீலிக்கப்பட்டு எடைபோடப் படுகின்றன

வெற்றியை நோக்கி முடுக்கிவிடப்பட்ட காதலனொருவனின்
கண்ணீர்த் துளிகளின் தடயம்
வியர்வையிலும் உதிரத்திலும் அழிந்து போகிறது

போதாமைகளின் நகரத்தில் எல்லா உறவுகளும்
வெறுப்பாலான அலகுகளால் அளவிடப் படுகின்றன

ஊழியர்களின் அழகைச் சிதைத்து ஊனப்படுத்தும் அமிலங்களை
முதலாளிமார் தினம் தினம் பிரயோகிக்கிறார்கள்

தன்னிலும் புத்திசாலிகளை மனநோயாளியாக்கிப் புன்னகைக்கிறார்கள்
போதாமைகளின் நகரத்தின் பெருந்தொழிலதிபர்கள்

வேலைசெய்ய வலிய கரங்களும் பெற்றெடுக்க உரிய துவாரங்களும் மட்டும்
பெண்களுக்குப் போதுமானதென ஆக்ரோஷத்துடன் முழங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்
போதாமைகளின் நகரத்தின் கலாச்சாரக் காவலர்கள்

ஆணுறைகளை கணக்கெடுத்துக் கொண்டிருக்கும் காவலர்கள்
விரைவில் விந்து உற்பத்தியையும் கண்காணிக்கத் திட்டம் தீட்டுகிறார்கள்

பள்ளிகளில் வன்புணர்வு செய்யப்படும் சிறுமிகளில் கூக்குரல்கள்
விண்ணைப் பிளக்கும் வளர்ச்சி கோஷங்களில்
அமுங்கி மறைகின்றன அடையாளமற்று

கழிவறைகளில் மிதக்கும் சிசுக்களின் பிணங்களை
ஆணுறைகளின் எண்ணிக்கையில் சேர்த்துக்கொள்ளச் சொல்லி ஆணையிடுகிறார்
போதாமைகளின் நகரத்தின் பெருந்தலைவர்

போதாமைகளின் நகரத்தில்
விழிபிதுங்கித் தத்தளித்துக் கொண்டிருப்பவர்களில்
நானும் ஒருவன்..!

2) வழிப்போக்கனின் குறிப்புகளிலிருந்து…..

சற்றும் மனந்தளராத விக்ரமாதித்யன் போல
இன்னும் தெளிவாக என் கவிதைகளை உன்னிடம் விளக்க முனைந்துகொண்டிருந்தேன், நீயோ இடைமறித்து “உன் கவிதைகளைவிட உன் கண்கள் என்னிடம் அதிகம் பேசுகின்றன.உன் பார்வை என்னை மயக்கித் திக்குமுக்காட வைக்கிறது.
உன் கவிதைகளை விட நீயே ஆளுமை மிகுந்தவன்” என்கிறாய்
எத்தனையோ நண்பர்களின் நம்பிக்கைகிரீடம் சூட்டப்பட்ட என்னை
ஒருபோதும் வீழ்த்தமுடியாது நீ,
சலனங்களையெல்லாம் கடந்த ஞானம் பயின்றுகொண்டிருக்கிறேன் நான் என்கிறேன்.
உதட்டைச்சுழித்து நகைத்துக்கொண்டே,
“நீ ஏன் பிறரது நம்பிக்கைகளைச் சுமந்துகொண்டு கழுத்து நெரிபட்டுத் திரிகிறாய் ?
உன் இயல்புகளை மறைத்துப் பொய்யாக எதற்காக ஞானவேடமிடுகிறாய் ?
நீ தரித்துக்கொண்ட எல்லா புகழாரங்களும் உன் சுவாசத்திற்குப் பெருந்தடையாக உறுத்திக்கொண்டிருப்பதை நீ ஏன் உணர மறுக்கிறாய் ?
உன்னை அலங்கரிப்பதாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் எல்லா தங்கக்கவசங்களும் உன் சருமத்தின் ரோமக்கால்களுக்கு பெரும் துன்பத்தைத் தந்துகொண்டிருப்பதை நீ அறியவில்லையா இன்னும்..?
உன்னைச் சூழ்ந்துகொண்டிருக்கும் எல்லா அழகிய வாய்ப்புகளையும் எத்தியுதைத்துவிட்டு தளர்ந்து தொய்வடைந்த கிழவர்களின் புகழாரங்களில் மயங்கிக் கிடக்கும் நீ
அளப்பரிய இன்பநுகர்வுகளையும் மென்னுராய்வுகளின் பேரின்பத்தையும் இழந்துவிட்டு எதைநோக்கி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறாய்..?
உன் கவிதைகளின் பூடகங்களில் தோய்க்கப்பட்டிருக்கும் போதாமையின் ஏக்கத்தை நான் கண்டுகொண்டேன்.நீ அருந்திக் களிப்புறுவதற்கான பேரின்பமது என்னுடல் முழுக்க நிரப்பட்பட்டிருக்கிறது.
இன்னும் தளைகளைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு உளறாமல் என்னை ஆட்கொள்.
கிடைத்திருக்கும் வாய்ப்புகளை அழகாக்கு” என்கிறாய்

3)ஆண்டசாதி

சிறுநீர்த்தாரைகள் ஓடிய தொடைகளை
பம்ப்புசெட்டு ரூமின் அரையிருட்டு இடுக்கில் நக்கிக் கிறங்கியவன்
பஞ்சாயத்து மேடையில் வெள்ளையும் சொள்ளையுமாகக் காலாட்டியபடி
முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டு மொழிந்தான்,
“நிண்டுக்கிட்டு மோள்ற நாற முண்டைங்க”

#

4)
பூமலரும் தருணத்தில்

கதவுகள் அல்ல சன்னல்கள்
சாவிகள் அல்ல பூட்டுகள்
பூனைக்காமம் புலிக்காமம் நாய்க்காமம் எல்லாமே மனிதர்காமத்துள் அடக்கம்.
பூமலர்ந்துகொண்டிருக்கும் தருணங்களில் எங்கோ ஒரு பூவையும் மலர்ந்துகொண்டிருக்கிறாள்,
எங்கோ ஒரு குழந்தையும் வன்புணரப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள்,
எங்கோ ஒரு மானசீக துரோகத்தின் விஷநாவுகள்
நித்தியத்தின் எளிய நம்பிக்கைகளை தீண்டிக் கொன்றுகொண்டிருக்கின்றன,
எங்கோ ஒரு பதின்ம வயதுச்சிறுமி தன் வயிற்றுச்சிசுவைச் சுரண்டியெடுத்து குப்பையிலிட்டுக் கடந்து போகிறாள்,
எங்கோ ஒரு நிராதரவின் கரங்களுக்குள் அகப்பட்ட மனிதன்
கைவிடுதலின் கண்ணீர்த்துளியில் மூழ்கித் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறான்,
மாத்திரை சாப்பிட்டோமா இல்லையாவென்று குழப்பத்திலேயே வயிறுசரிந்த பேரிளம்பெண்
கணவனின் அவசரகாமத்திற்கு வேண்டாவெறுப்பாக உபரணமாகிக் கொண்டிருக்கிறாள்,
நாம் பூக்கள் அருவி மலைகள் மரங்கள் மேகம் என்று கவிதையெழுதிக் கொண்டிருக்கிறோம்..!!
•••••••••

நேதாஜி கவிதைகள் ( அறிமுகக் கவிஞர்

images

சவால்

நான் கட்டிய நூலகம்
கண்ணுக்கு தெரியாது
ஆனால் கண்ணில் தெரியும்
புத்தகம் உண்டு
ஆனால் உங்களால் படிக்க முடியாது
புத்தகம் உண்டு
உங்களால் எடுத்து செல்ல முடியாது
அந்த நூலகம் புல்லின் நுனியில்
உள்ள ஈரத்தால் நனையும்
பறவைகளின் இறக்கை அசைவில்
பறக்கும்
நூலகத்தின் பெயர் என் நினைவுகள்
முடிந்தால் வந்து படியுங்கள்
இது என் மனதின் சவால்

—-

விபச்சாரிகள்

கொண்டுவந்தோரிடம் கொடுக்க ஏதுமில்லை
கொடுக்க வேண்டியோரும் கொடுக்கவில்லை
பாவம் வயதுப்பெண்கள்
இருளில் ஏதுமில்லையை விரட்டுகின்றனர்
உடையில்லை என்ற நிலையில்

—–

இடமில்லாதவன்

தெருவோரம் அவர்களின் வீடு
கண்ணோரம் ஏக்கம் அவர்களின் பழக்கம்
நெஞ்சோரம் சோகம் அவர்களின்
நினைவு
எப்போதும் ஓரம் அவர்களின் நிலை
யார் தான் அவர்கள்
யாரோ தான் அவர்கள் நமக்கு
யாரால் தான் விடியும் அவர்கள்
வாழ்க்கை
யார் தான் அவர்கள்
பதிலை கூட அவர்கள் மட்டும் அறிவர்

——

வாக்குமூலம் ( கவிதைகள் ) ப.மதியழகன்

download

வாக்குமூலம்

1

துரதிர்ஷ்டம் என்னைத்
துரத்திக் கொண்டேயுள்ளது
மரணத்தின் விளிம்பில்
நிற்கின்றவனின் சொல்
உண்மையாக இருக்கும்
எனது ஜன்னல்
மயானத்தில் எரியும்
சிதையைப் பார்க்கவே
திறக்கிறது
நாளிதழில் தற்கொலை
செய்திகளையே
எனது கண்கள் தேடுகிறது
எதிர் நீச்சல் போடுகிறவனின்
வாழ்க்கை இலகுவாக
அமையாது
மழைத்துளியை கடலுக்கு
கொண்டு சேர்க்க
நதி பிரயத்தனப்படவில்லை
இலை உதிர்வதைப்
போலத்தான் மனிதன்
இறப்பது
தூங்கி எழுவதைப் போலத்தான்
மனிதன் பிறப்பது
தேடியதை அடைந்தவுடன்
அது முக்கியத்துவமற்றுப் போவதை
உணர்ந்திருக்கிறாய் அல்லவா நீ
பிறப்பு காட்டிக்கொடுத்துவிடுகிறது
மனிதன் மீது
கடவுள் வைத்துள்ள நம்பிக்கையை
பிறரால் பூர்த்தி செய்ய முடியாத
இடத்தை நானடைந்த போது
புத்தி பேதலித்து போயிருந்தது
வாக்குறுதிகள் மீறப்படும்போது
பிறர் பணத்துக்கு விலை போவது
உறுதியாகின்றது
வாழ்வின் கோரப்பிடிக்குள்
சிக்கித் தவிக்கும் போது
விரைவாக மரிக்க
விஷத்தை நாடியது மனம்
கண்டுகொண்ட போது
கடவுள் அங்கில்லை
மரணத்தைவிடவும்
சிறந்த மருந்தில்லை.

2

திசை தவறி
போய் விட்டேன்
அவசரமாக விரைந்த சிலர்
என் வார்த்தைகளை
காதுகொடுத்து கேட்கவில்லை
கடந்து செல்பவர்களில் யார்
அந்தப் பாதையை அறிந்து
கொண்டிருப்பர் என்று
அனுமானிக்க என்னால்
முடியவில்லை
பகல் முடிவதற்குள்
சென்றுவிடுவேனா என்று
எனக்குத் தெரியவில்லை
கையாலாகாத தனத்தை நினைத்து
என்னை நானே நொந்து கொண்டேன்
என்னை அலைக்கழிப்பதில்
சுகம் காணும் ஒருவன்
எங்கோ இருக்கக்கூடும்
கடந்த காலங்களின்
பழைய நினைவுகள்
வேதாளமாய் என் தோளில்
அமர்ந்திருக்கிறது
நான் செய்ய வேண்டிய
ஒவ்வொன்றையும்
நிர்ணயிக்கும் சக்தி
என்னைப் பந்தாடுகிறது
காலத்தின் கைகளில்
பொம்மையாக அகப்பட்டுக் கொண்ட
நான் கடவுளுக்குப் பிடித்த
விளையாட்டுப் பொருளாகிப்
போனேன்
திடீரென மனக்கண்
திறந்து
சரியான பாதை
தெரியவந்தபோது
கொஞ்சம் கொஞ்சமாக
நான் மரணித்துக்
கொண்டிருந்தேன்
தீயின் நாக்கு
அப்பாவியா, பாவியா என
பேதம் பார்ப்பதில்லை
இவன் உடலிலிருந்து
உயிர் பிரிவதற்குள்
இவனுக்கு ரகசியம்
புரிபட்டிருக்கும்.

3

விடுவித்துக் கொண்டேன்
பூமியுடனான எனது பிணைப்பை
முகங்களின் தேசத்தில்
வாழப் பிடிக்கவில்லை
வீண் விதண்டாவாதத்தில் ஈடுபட
மனம் விரும்பவில்லை
மனிதர்களின் பாஷை
எனக்குப் புரியவில்லை
வலையை அறுத்துக்கொண்டு
விடுதலையாக விரும்பவில்லை
பகீரதப்பிரயத்தனத்தில் ஈடுபாடமல்
சாட்சியாக நின்றுவிட்டேன்
என்னுடைய ரகசியங்கள் எல்லாம்
என்னுடனேயே புதையட்டும்
அர்ப்பணித்துக் கொண்ட
சித்தாந்தத்தை என்னிடமிருந்து
விரட்டியடித்தேன்
போலி புரட்சிகளில் என்னை
ஐக்கியப்படுத்திக் கொண்டதை
நினைத்து அழுதேன்
சொல்லுக்கும் செயலுக்கும்
இடைவெளி இருப்பதை
இப்போதுதான் கண்டுபிடித்தேன்
அரியணையில் அமர
இரட்டை வேடம் போட
வேண்டுமென்று
தெரிந்து கொண்டேன்
தீவுகளை நோக்கி
தத்தளிப்பது போல்
ஆகிவிட்டது எனது நிலைமை
எனது வாழ்க்கைப் புத்தகத்தில்
இறுதி அத்தியாயத்தை
என்னால் நிறைவு செய்ய
முடியவில்லை
வக்கற்றவனின் வரலாற்றை
எவரும் படிக்க
முன்வரமாட்டார்கள்
நெறி பிறழ்ந்ததால்
உள்ளக் கொதிப்பை வெளியிட
வார்த்தைகளின்றி தவிக்கிறேன்
உறைந்து போன கடலில்
பிணமாக நான் மிதக்கிறேன்.

4

கடவுளின் மொழியால் தான்
காதலுக்கு கீதம் இசைக்கப்பட்டது
காதல் உணர்வில் லயிக்கும் போது
கடவுள் தன்மைக்கு
அருகாமையில் வருகிறோம்
உயிரின் மதுவையே
கிண்ணத்தில் நிரப்புகிறேன்
காதலர்களுக்கு
ஆன்மாவின் பாடல்
கேட்டுக் கொண்டே இருக்கும்
ஆவிகள் வாழ்த்துப்பாடி
காதல் ஜோடிகளுக்கு ஆசி அளிக்கும்
தேவதையின் எழிலை
காதலர்கள் கண் இமைக்காமல்
பார்த்துக் கொண்டிருப்பர்
இதய இரகசியங்கள் வெளிப்படும்போது
தேனாய் இனிக்கும்
காதலர்கள் ஓய்வெடுக்கும்போது
தேவகன்னியர்கள் சாமரம் வீசுவர்
இளைஞர்களின் ஆசையைக் கிளறுவதால்
மோகவெறியில் தள்ளாடுகிறேன்
அப்புறம் கற்பனைச் சிறகை விரித்து
உயர உயர பறக்கிறேன்
வசியத்துக்கு ஆட்பட்டவனாய்
மயங்கி நின்றேன்
முன்பின் தெரியாத இடங்களில்
நிலை குத்திய கண்களுடன்
யாசகம் கேட்டு நின்றேன்
தள்ளாடியபடியே புதைகுழியில்
அமிழ்ந்து கொண்டிருந்தேன்
என் தளர்ந்த கால்கள்
ஒருநாள் காதல்
சிகரத்தை அடையும்
பிணைக்கப்ட்டிருந்த என்
சிறகுகளை
விடுவித்துக் கொண்டதால்
மனிதர்களின் பார்வைக்கு அப்பால்
வானத்தை அளந்து கொண்டிருப்பேன்
காதல் தேவதையிடம்
அடைக்கலமடைந்தவர்கள் எந்த
ஜென்மத்திலும் இறக்க மாட்டார்கள்
கன்னத்தில் பதித்த முத்தத்துக்கு
காதலர்கள் ஏங்கித் தவிப்பார்கள்
நீங்கள் எவ்வளவு தான்
மேதமையுடையவராக இருந்தாலும்
காதல் இல்லாத வாழ்வு
முழுமையடையாது
குருட்டுத்தனமான அறியாமையுடைய
காதலர்களைத் தான்
சுவர்க்கத்திற்கு அழைத்துச்
செல்கிறார் கடவுள்
அவள் கண்களால் அவனும்
அவன் கண்களால் அவளும்
காணும் போது
காதல் கொண்டாட்டமாக
அமைகிறது
கனலாக எரியும் இதயத்தை
காதல் தான் அணைக்கிறது
இறைவனுக்கு காணிக்கையாக்க
காதல் ஒன்றே நம்மிடம்
இருக்கிறது
காதல் நஞ்சானாலும்
விருப்பப்பட்டுச் சாகலாம்
எப்போது இயற்கையின்
அசைவெல்லாம்
காதலாகத் தெரிகிறதோ
அப்போது வாழ்வில்
பேரமைதி பிறக்கும்.

5

வாருங்கள் விடியலை
வெறுத்து ஒதுக்குவோம்
மீண்டும் மீண்டும்
வாழ்க்கைச் சேற்றில்
புழுவாய் நெளிய
வேண்டியிருக்கிறது
எனது பிணக்குழியின்
மீது நடப்படும் செடிகளுக்கு
எருவாக இருக்கவே
நான் விரும்புகிறேன்
தூண்டிலின் ரணம்
மாட்டிய பிறகுதான்
தெரிகிறது
தற்பெருமைக்காரர்களின்
மூளைப் புற்றுலிருந்து
பாம்பு நெளிகிறது
மகிழ்ச்சியின் பிராந்தியத்தை
அடைவதற்கு
துக்க மூட்டையை சுமந்து
செல்ல வேண்டியுள்ளது
எப்போது மழை பெய்து
தன்னை பரிசுத்தமாக்கும் என
இலைகளுக்குத் தெரியாது
ஏவிவிட்ட மரண நாய்களுக்கு
எப்போது வெறி பிடிக்கும்
நண்ப
நான் மயக்கமடைந்து
கண்களை மூடியபோது
கடவுள் இல்லை
மழைத்துளிகள் எனது
முகத்தில்பட்டு நான்
கண்விழித்த போது
கடவுள் இருந்தார்
இவ்வளவு பெரிய
பைத்தியக்கார விடுதியை
எப்படி கடவுளால்
நடத்திவர முடிகிறது
என்று நினைக்கையில்
அவன் இன்னொரு
முகத்தை எனக்கு
காட்டி நின்றான்
தெளிந்த புத்தியுடைய
ஒருவனை
புத்தி சுவாதீனமற்ற
உலக மக்கள்
சகித்துக் கொள்ளமாட்டார்கள்
சிலுவை, விஷம், துப்பாக்கி
மூலம்
சாத்தானுக்கு விருந்து
படைப்பார்கள்
இந்நாள் வரை
உண்மையின் நிழல் கூட
பூமியில் பதிந்ததில்லை
விடுதலைக்கான
ஒரு போராட்டக் குரல்
கூட இப்பூமியிலிருந்து
எழுந்ததில்லை.

6

சாத்தானுக்கு கோவில்கட்ட
இறைவனிடம் நிலம்வேண்டி
யாசித்தார்கள்
கடவுள் பூமியையே அவர்களுக்கு
தாரை வார்த்தார்
கடவுளின் ஆளுமையிலிருந்து
விடுபட்ட பூமியை
சாத்தானை ஏமாற்றிவிட்டு
தனதாக்கிக் கொள்ளத்
துடித்தார்கள்
கடவுளுக்கு நிகரான சக்தியைக்
கொண்ட சாத்தான்
அவர்களுக்கு தகுந்த
பாடம் கற்பிக்க
புவியை கைவிட்டுச் சென்றான்
தலைமைப் பொறுப்பிலிருந்து
கடவுள் விலகிக் கொண்டதால்
பூமியில் பிறப்பு இல்லை
சாத்தான் கைவிட்டுச் சென்றதால்
பூமியில் மனிதர்கள் இறக்கவில்லை
கடவுளின் அருள் வேண்டி
யாகம் செய்தார்கள்
சாத்தானுக்கு கன்னிமைப்
பெண்களைப் பலிகொடுத்தார்கள்
கடவுள் தானமாகத் தான்
தந்த நிலத்தை திரும்பப்பெற
முடியாது என கைவிரித்தார்
இயற்கை சாத்தானிடம்
மன்றாடிக்
கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க
ஐம்பூதங்களையும் விடுவித்து
அவைகளுக்கு சுதந்திரமளித்து
உத்தரவிட்டான்
தங்களுக்கு அரியணை அளித்த
சாத்தானுக்கு ஐம்பூதங்களும்
மதுவினை ஊற்றிக் கொடுத்து
போதை மயக்கத்திலேயே வைத்து
கண்காணித்தன
அன்றிலிருந்த சாத்தான்
யுத்தத்தை ஆரம்பித்து
வைத்துவிட்டு
ரத்தத்தில் குளிக்கிறான்
விதியை நிர்ணயிக்கும் கடவுள்
சாத்தானுக்கு சாமரம்
வீசிக் கொண்டிருக்கிறார்.