Category: கட்டுரை

முரண் – கோமகனின் புதிய சிறுகதைத்தொகுதி குறித்து. – கே.எஸ்.சுதாகர்

இந்த வருடம் (2019) `எதிர்’ வெளியீடாக வந்திருக்கும், கோமகனின் ‘முரண்’ சிறுகதைத்தொகுதியை ஆர்வமாக வாசித்தேன். சில கதைகள் புதிய அனுபவத்தைத் தந்தன. சில கதைகள் பழகிய தடத்திலே ஓடிச் சென்றன. சுற்றுப்புறச் சூழல் மாசடைதல்,

சமுதாயச் சீர்கேடு, ஆண்-பெண் மற்றும் ஒருபால் உறவுகள், அகதி வாழ்வு எனப் பல வகைப்பாடுகளில் கதைகள் அமைந்திருந்தன. மனிதர்களுடன் அஃறிணைகளும் கதைகள் பேசின.

முதலாவது கதை ‘அகதி’ ஒரு புறாக்கதை எனப்பிடிபட சற்று நேரமாகிவிட்டது. ‘நான் எனது மனைவி மற்றும் எமக்குப் பிறந்த 10 மக்களும்…’ என்று முன்கூட்டியே சொல்லியிருந்தாலும், ‘ஒருநாள் பல்கனியில் எனது சகதர்மினி முட்டை போடுவதற்காக அந்தரப்பட்டு சரியான இடம் தேடி திரிந்து கொண்டிருந்தாள்’ என்ற பத்தி வந்தபோதுதான் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. புறா ஒரு நேரத்தில் ஆகக்கூடியது எத்தனை முட்டைகள் இடும்? கதையில் நான்கு முட்டைகள் எனக்குறிப்பிடுகின்றார் ஆசிரியர். ஆமை புகுந்த வீடு (கல்லாமை, பொறாமை, இயலாமை, முடியாமை) உருப்படாது என்று சொல்வார்கள். இந்தக்கதையில் புறாக்கள். கதையில் ‘ஒர்லியன்’ என்ற பிரான்ஸ் தேசத்து நகரம் பற்றியதொரு குறிப்பு வருகின்றது. ‘வன்னிப்பெருநிலம் எப்படி சரத் பொன்சேகாவின் தலைமையிலான படையணிகளால் மீட்கப்பட்டதோ, அவ்வாறே இந்த ஒர்லியன் நகரை நாஸிகளின் பிடியில் இருந்து மீட்டெடுத்த பெருமை ஜெனரல் பத்தோன் தலைமையிலான படையணியையே சார்ந்ததாக வரலாற்றுக்குறிப்பேடுகள் சொல்கின்றன’. இந்த ஒப்பீட்டை – கதையாசிரியர் கொஞ்சம் கவனித்துப் பார்க்க வேண்டும். இந்த ஒப்பீடு கண்டனத்துக்குரியது என்பது எனது கருத்தாகும். மற்றும் இந்தக்கதைக்கான தலைப்பு ‘அகதி’ என்பது அவ்வளவு பொருத்தமானதாகத் தெரியவில்லை. நகரமயமாக்கலினால் – விலங்குகள், பறவைகள் தமது வாழ்விடங்களை விட்டு அல்லல்பட்டு அகதிகளாக்கப்படுவதை அறிவோம். சொல்லவந்த விடயம் என்னைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்திவிட்டது.

கதைக்குள் முரண்கள் இருக்கலாம். கதையே முரணாக இருக்கலாமோ? `முரண்’ கதை அதைத்தான் சொல்கின்றது. ஒருபால் உறவு கொண்டதால்தான் அவருக்குப் பிள்ளை பிறக்கவில்லை என்பது ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடியதன்று. ஒருபால் உறவும் சுயமைதுனம் செய்வதும் மலட்டுத்தன்மையை ஏற்படுத்தாது என வைத்தியர்கள் சொல்கின்றார்கள். மலட்டுத்தன்மைக்கு பல காரணங்கள் இருக்கலாம். அவற்றுள் சிலவற்றைச் சொல்லியிருக்கலாம்.

‘தகனம்’ – இது ஒரு சுடலை சொல்லும் கதை. காலாதிகாலமாக நடைபெறும் சுடலை விவகாரம். பிறப்புமுதல் இறப்புவரை, வழிபாட்டிடங்கள் ஈறாகத் தொடரும் அவலம். எள்ளல் நடையுடன் கூடிய கதை. நல்லதொரு முடிவு.

`டிலிப் டிடியே’ – அழகாக தெளிந்த நீரோடை போன்று ஓடிசென்ற கதை, திடீரென்று என்ன நடந்ததோ வழிமாறி சுருண்டு படுத்துவிட்டது. பின்பகுதி தேவையிலாத கற்பனை. ஒரு அருமையான படைப்பாக வந்திருக்க வேண்டியது, குறைப் பிரசவமாகிவிட்டது.

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னர் இந்தியாவில் `ஏறுதழுவுதல்’ மிகவும் சர்ச்சையாகிப் போனது. அந்த நேரத்தில் எழுதப்பட்ட கதையாக இது இருக்கலாம். மாடுகளுக்கு நேரும் அவலங்களை சொல்லிச் செல்லும் சுவையான கதை, விலங்கினங்களுக்கான அவலங்களை `எள்ளல்’ நடையுடன் நகர்த்திச் செல்கின்றார் ஆசிரியர். மனிதர்களால் தங்களுக்கு ஏற்படும் அவலங்களை ஒவ்வொன்றாக மாடுகள் அடுக்குகின்றன. இந்தக் கதையில் முரணின் உச்சத்தை நாம் பார்க்கலாம். ‘ஒரு புறத்தில் எம்மை வணங்கியவாறே எம்மை சித்திரவதை செய்கின்றார்கள் மனிதர்கள்’ என அவை ஓலம் எழுப்புகின்றன. கரணம் தப்பினால் மரணம் என்பது போல, இது ஒரு கட்டுரையாகிப் போய்விடுமோ என நினைத்தேன். நல்லவேளை சுவையான கதையாக்கிவிட்டார்.

ஒரு காலத்தில் நாம் இந்த வாழ்க்கையை அனுபவித்திருக்கின்றோம். `ஆக்காட்டி’ என்பது நரகத்தின் முள். ஒரு தலையாட்டிலில் எத்தனை பேரின் வாழ்க்கை கவிழ்ந்து போய் இருக்கின்றது. அடி அகோரத்தில், ஆக்காட்டிகள் தவறான மனிதர்களையும் தலையாட்டியிருக்கின்றார்கள். இயக்கம் அல்லாது, தமக்குப் பிடிக்காத மனிதர்களையும் ஆக்காட்டிகள் தலை ஆட்டியிருகின்றார்கள்.

`வெடிப்பு’ சிறுகதை சரியாக அமையப் பெறவில்லை.

`மாதுமை’ சிறுகதையில் வரும் சம்பவங்கள் போல, பல நம்மவர்களிடையே புதைந்து உள்ளன. அகதியாக பல இன்னல்கள் பட்டு வந்து சேரும் ஒவ்வொருவருக்கும் தமது குடும்பத்துடன் இணைந்து கொள்வதற்கு படும் பாடு சொல்லமுடியாதது. ‘ஆளுக்கொரு தேதி வைத்து ஆண்டவன் அழைப்பான்; அங்கே யாரழுதால் அவனுக்கென்ன காரியம் முடிப்பான்’ என்பதைப் போல தயவுதாட்சண்யமின்றி எவ்வளவோ நடந்திருக்கின்றன. அல்ஜீரியா, இத்தாலி ஊடாக பிரான்ஸ் செல்வதற்கு முனையும் ஒரு தாயினதும் மகளினதும் உயிரோட்டமான விறுவிறுப்பான கதை இது.

காலம் மனிதனை எப்படி எல்லாம் கட்டிப் போட்டுவிடும் என்பதற்கு உதாரணமாக `பருப்பு’ என்ற கதை. இந்திய அமைதிகாக்கும் படையினரின் அட்டூழியங்கள் எல்லாம் சேர்ந்து `பருப்பை’ விரட்டியடித்து பிரான்ஸ் செல்ல வைக்கின்றன. அங்கும் அவனுக்கு வாழ்க்கை சரியாக அமையவில்லை என்பதைச் சொல்கின்றது இந்தக்கதை..

`சுந்தரி’ சீட்டை மையப்படுத்தி எழுதப்பட்ட கதை. முடிவு என்னவோ வலிந்த முடிவாகத் திணிக்கப்பட்டுள்ளது.

தொகுப்பில் `மாதுமை’, ‘பருப்பு’, `சுந்தரி’ போன்ற சில கதைகள் – கதை கொண்டிருக்கும் கருவுக்கு, முடிவுகள் தொடர்பற்று இருக்கின்றன. சரியான தீர்வுகள் கிட்டவில்லை. சும்மா எழுந்தமான முடிவுகளைத் தந்து விடுகின்றார். வித்தியாசமான உத்திகளுடன் எழுதப்பட்டுள்ள கதைகளை வாசித்துக் கொண்டுவந்த எனக்கு, இந்த மூன்று கதைகளும் ஏமாற்றத்தைக் தந்தன. இந்தக் கதைகளின் ஆரம்பம் ஒரே மாதிரி அமைந்ததுடன் சொல்லும் முறைமையும் ஒரே மாதிரி அமைந்தது கண்டேன். தலைப்பு முதல் கொண்டு இவை மூன்றிலும் புதுமையே இல்லை.

வாழ்க்கையின் முரண்களை கருப்பொருளாக வைத்துக்கொண்டு, மேய்க்க முடியாத சங்கதிகளையெல்லாம் ஒரு நுகத்தடியில் கட்டி, வண்டிலில் போட்டு மேய்ந்திருக்கின்றார் கோமகன். சொல்வதற்கு தயங்கும்/அச்சப்படும்/ கூசும் விடயங்களை சாவதானமாக எடுத்துக்கொண்டு ஒரு அலசு அலசியிருக்கின்றார். வித்தியாசமான முயற்சி.

•••

உயிர்வாசனை விரும்பும் உயர்நேசம் / இரா. தமிழரசி

அன்பாதவனின் ‘உயிர்மழை பொழிய வா’ எனும் கவிதைத் தொகுதியில் மிகப்பரவலாய்ப் பேசப்பெற்றுள்ள உள்ளீடுகள் காதல், காமம், பிரிவு இவையே.. சக்திஜோதியின் முன்னுரை இந்நூலுக்கு அணிசேர்ப்பதாக அமைந்துள்ளது பாராட்டத்தக்கது. அகவாழ்வில் ஆணின் நிலை, பெண்ணைச் சார்ந்து இயங்குவதை நூறு விழுக்காடு ஒத்துக்கொள்கிற கவிஞரின் நேர்மைக்குக் கரம்குலுக்கியே தீரவேண்டும்.
இத்தொகுப்பில் சங்கச் சாயலோடு பொருத்தப்பாடு கொண்ட கவிதைகள் மிக்கிருப்பதைக் காண்கையில், பன்னெடுங்கால இலக்கிய நெடும்பரப்பில் வடிவத்தில் வேற்றுமை இருப்பினும், மாறா மனித உணர்வுகளே கவிதைகளாக முகிழ்க்கின்றன என்பதை அறியமுடிகிறது.
1. பருவத்தைப் பிறழ உணரும் காதல்
மன உணர்வுகளுக்கு ஏற்பப் பருவங்களைப் பிறழ உணருகிற போக்கு ஆண் பெண் இருசாரார்க்குமே உண்டு. இணையற்ற இரவுகளின் நடுக்கத்தை,
“பனிப்பொழிவைக் கண்டதில்லை
கடுங்குளிரை உணர்கிறேன்
தூரதேசத்தில் நீ”

எனும் வரிகளால் அறியமுடிகிறது. தூரதேசத்தில் இருப்பினும் மனத்தை நனைத்து நடுங்கும் குளிரை உணரச்செய்யும் ஆற்றல் அன்புக்கு உண்டு. தலைவனுக்குத்தான் இந்நிலை என்றில்லை, தலைவியும் இதற்கு மாற்றுக்குறையாத நேசத்தோடு பிரிவை ஆற்றியிருக்கும் நிலையை,

“கானம் காரெனக் கூறினும்
யானோ தேறேன் அவர் பொய்வழங்கலாறே”
என்கிறது குறுந்தொகை. இடித்து, மின்னி, தூறி இது கார்காலம்தான் என்பதை வானம் மெய்ப்பித்தாலும், அவளின் காதலன் பொய் சொல்லமாட்டான் என நம்பியிருந்த காதலிகள் வாழ்ந்த நாடு இது. இவ்வாறு பருவங்களைப் பிறழ உணருகிற போக்கு இருபாலருக்குமே பொதுவானதாக அமைகின்றது.

2. பஞ்சபூதங்களாகவும் உணர்தல்

சேரமான் பெருஞ்சோற்று உதியஞ்சேரலாதன், பாரதப்போரின் இருபெரும் படையினருக்கும் குறைவின்றி உணவு வழங்கினான். எதுவரை என்றால் போரின் முடிவில் நூற்றுவரும் மடியும்வரைப் பாகுபாடின்றி அத்தனை அக்ரோனி சேனைகளும் பசியாறுமாறு உணவளித்தான். அவனின் ஆற்றலைப் போற்றியும், அவனுக்கு அறிவுரை வழங்கியும், நீடூழி வாழியென வாழ்த்தியும் முரஞ்சியூர் முடிநாகராயர் பாடிய பாடலொன்று புறநானூற்றில் இடம்பெற்றுள்ளது.

“மண்திணிந்த நிலனும்
நிலனேந்திய விசும்பும்
விசும்பு தைவரு வளியும்
வளித்தலைஇய தீயும்
தீமுரணிய நீரும் என்றாங்கு
ஐம்பெரும் பூதத்து இயற்கைபோல
போற்றார் பொறுத்தலும் சூழ்ச்சியது அகலமும்
வலியும் தெறலும் அளியும் உடையோய்”

என விளிக்கிறார். இப்பாடலில் ஐம்பெரும் பூதங்களின் தன்மைகளையும் ஒருங்கே பெற்றவன் சேரமான் என்கிறார். நிலத்தையொத்த பொறுமையும், விசும்பையொத்த ஆராய்ச்சி அறிவும், காற்றையொத்த வலிமையும், தீயையொத்த ஆற்றலும், நீரையொத்த இரக்கமும் கொண்டவன் என்கிறார். இவ்வாறே அன்பாதவனின் ‘யாதுமாகி’ எனும்
தலைப்பிலான கவிதையில், தனக்கு எல்லாமுமாகப் பெண்ணொருத்தி இருப்பதை,

“ ஆழ்ந்த அமைதியும்
அலையென இயக்கமும் கூடிய
நீராலானவள் நீ……
…………………………………………………………
வெடித்த பாளமான சோகங்கள் தாண்டி
நீளும் வேர்களுக்கு
உணவூட்டி உயிரளிக்கும் பரிவில்
நிலமாயானவள் நீ…

சூரிய சந்திரனைச் சமமாய்ப் பாவித்துப் பயணிக்கும்
வானமாயானவள் நீ”

என்கிறார். பஞ்சபூதங்களின் தன்மைகளைப் பெண்ணிடம் கண்டுணர்ந்த
கவிஞரின் நுண்ணுணர்வே படைப்புவெளியை கவிதையால் நிரப்புகிறது. சுடும் இயல்புடைய சூரியனையும், குளிர்ந்த இயல்புடைய சந்திரனையும் இயல்பறிந்து உள்ளவாறே ஏற்கும் வானத்தைப்போன்ற, பரந்தபட்ட இதயக்களம் வாய்த்த யதார்த்தத்தின் ஒட்டுமொத்த பிம்பமாய்ப். பெண்ணொருத்தியைக் கண்ணுறுகிறார் கவிஞர்.

3. தூது விடுதல்

ஆண் பெண் பேதமின்றிக் காமம் மிக்க தருணங்களில் கழிபடர் கிளவிகளால் மரம், செடி கொடிகளிடமோ, பறவைகளிடமோ, விலங்குகளிடமோ, மனசிடமோ தூது சொல்லிவர வேண்டுவதும் காதலில் ஒருபடிநிலை. தமிழ்விடு தூது, அழகர் கிள்ளைவிடு தூது போன்று தனிநூல்களும், சங்க இலக்கியம், பக்தி இலக்கியம், தனிப்பாடல் போன்ற தனித்த பாடல்களும் தமிழில் காணக்கிடைக்கின்றன. அந்தவகையில் பறவையிடம் தூது சொல்லி வருமாறு வேண்டுகிறான் தலைவன் ஒருவன்.

“நானிருப்பது பாலை
நீயிருப்பதோ மருதம்
நீண்டதூரம் பறக்குமோ
இந்நாள் பட்சிகள்
மருந்து தெளித்த கனிகள்
நஞ்சுகலந்த விதைகள்
சந்தேகத்திற்குரியது
சிறகுகளின் சக்தி…”
எனத் தனது காரியம் நிறைவுறாது போய்விடுமோ என்னும் கவலை ஒருபுறமிருக்க, மாசற்ற சுற்றுச்சூழலால் பறவையின் உயிர்க்கு ஏது நேருமோ எனும் கவியின் வருத்தமே அன்பாதவனின் கவிதைக்கான பலம். இதே பொருண்மையில்,

“கானலும் கழறாது கழியும் கூறாது
தேனிமிர் நறுமலர் புன்னையும் மொழியாது
ஒருநின் அல்லது பிறிதுயாதும் இலனே
சொல்லல் வேண்டுமால் அலவ”
எனும் நற்றிணை பாடல் அலவனைத் தூது விடுகிறது.

“செங்கால் மடநாராய் தென்னுறைந்தை சேறியேல்
நின்கால்மேல வைப்பன் என்கையிரண்டும்- நன்பால்
கரையுறிஞ்சி மீன்பிறழும் காவிரிநீர் நாடற்கு
உரையாயோ யானுற்ற நோய்”
எனும் முத்தொள்ளாயிரப் பாடல் தலைவி நாரையைத் தூது விடுகிறாள்.

“நீயலையே சிறுபூவாய் நெடுமாலார்க்கு என்தூதாய்”

எனும் நம்மாழ்வாரின் தலைவி பூவையைத் தூது விடுகிறாள். முன்னோர் மொழிப்பொருளைப் பொன்னேபோல் போற்றும் இயல்பும், பேதலித்த மனத்திற்கான ஆறுதலைத் தேடும் முன்னையோரின் பாதையில் மாறாமல் பயணிக்கும் கவிஞரின் இயல்பையும் இவரின் கவிதைகளில் காணமுடிகிறது.

4. பொருள்வயின் பிரிதல்

உள்ளம் பிணிக்கொண்டோள் இடத்து உடனே செல்லல்வேண்டும் எனப் பொருள்வயின் பிரிந்த தலைவனின் நெஞ்சம் அடம் பிடிக்கிறது.
வந்தவேளை முற்ற முடியாது திரும்பிச் சென்றால், செயல்திறன் இல்லாதவன் என உலகம் தூற்றும், எனவே வினையில் கவனம் செலுத்து என அறிவு அறிவுறுத்துகிறது. நெஞ்சம் ஒருபுறம் செலுத்த அறிவு மறுபுறம் பற்றியீர்க்க வலிமைகொண்ட இருயானைகளால் இழுக்கப்படும் நைந்த கயிறுபோல உயிரானது அல்லலுறுகிறது என்கிறார் தேய்புரிப்பழங்கயிற்றினார் எனும் சங்கப்புலவர்.

“ஔிறு ஏந்து மருப்பின் களிறுமாறு பற்றிய
தேய்புரிப் பழங்கயிறு போல
வீவதுகொல் என் வருந்திய உயிரே”
எனும் பாடலை அடியொற்றியதாக,

“மலையிலிருந்து விடுபட முடியாமல்
கடலோடு தொடர்ந்திட விளையாட
நொடிகள்தோறும் அல்லாடும் நதி”

எனும் படிமத்தின் வழி, கடமைகளிலிருந்து விடுபட முடியாமலும், வாழ்வின் இன்பங்களை நுகர்ந்திட இயலாமலும் படும் உயிரின் வாதையைப் புலப்படுத்துகிறது கவிஞரின் கவிதை.

5. நோயும் மருந்துமாய் ஆதல்

பெண்ணின் பார்வையே நோயாகவும் மருந்தாகவும் இருப்பதைப் புலப்படுத்துகிறது வள்ளுவரின் காமத்துப்பால் குறளொன்று.

“இருநோக்கு இவளுண்கண் உள்ளது ஒருநோக்கு
நோய்நோக்கு ஒன்றந்நோய் மருந்து”
எனும் இதே கருத்தமைந்த பதிவாய்,

“மருந்தாக வா என்றாய்!
வில்லையெனில் விழுங்கிவிடலாம்
திரவமெனில் கரைந்து விடலாம்
ஒத்தடமெனில் ஒத்தி மலரலாம்
……………………………….
நோயே மருந்தாகும் விசித்திர சிகிச்சை
என்ன பெயரில் அழைக்கலாம்
ப்ரியமே!”
என்கிறான் கவிதைக் காதலன். தனக்கான நோயைத்தந்த ஒருத்தியே அதற்கான மருந்துமாக இருக்கும் விசித்திர சிகிச்சைக்குப் பெயர் வைக்கும் ஆராய்ச்சி நடக்கிறது இவரின் கவிதையில். இவரின் மற்றொரு கவிதையிலும்,

“கனப்புத் தணலாய்
நீறுபூத்த உணர்வுகளோடு
தீண்ட இயலாத அனலாய்
அணைத்தால் எரிகிற புதுநெருப்பாய்
தீயாலானவள் நீ”

என்கிறார். தீண்ட இயலாத அனலைத் துணிந்து அணைக்க, எரியும் புதுநெருப்பை உணர்வதாகக் காட்டுகிறது கவிதை.

“நீங்கின் தெறூஉம் குறுகுங்கால் தண்ணென்னும்
தீயாண்டுப் பெற்றாள் இவள்”

என்னும் திருவள்ளுவரின் கவியுணர்வோடு ஒருங்குவைத்து எண்ணத்தக்கதாய் அமைகிறது அன்பாதவனின் கவிதை.

6. உயிரின் தேவை

குறிஞ்சிப்பாட்டின் தலைவன் தினைப்புனத்தில் மதயானையிடமிருந்து தலைவியைக் காப்பாற்றி அவளின் அச்சத்தையும் நடுக்கத்தையும் போக்கிவிட்டத் தன் விருப்பத்தைக் கூறுகிறான். திருவிழா நாளன்று சமைப்பது போன்று மிகப்பெரிய மிடாவில் சோறாக்கி அகலத்திறந்த வாயிற்புறத்திலிருந்து, மிகப்பெரிய அம்மாளிகை பொலிவுறுமாறு, வரும் விருந்தினர் அனைவருக்கும் விருப்பத்தோடு உணவூட்டி, அதன்பின்னர் ஊன்கலந்து சமைத்த அவ்வுணவை மிகப்பெரிய சுற்றம்சூழ உண்டபின்னர், மிஞ்சியிருப்பதை உன்னோடு உண்ணும் மகிழ்விற்கு ஈடேது என்கிறான் தலைவன்.

“சாற அயர்ந்தன்ன மிடாச் சொன்றி
வருநர்க்கு வரையா வளநகர் பொற்ப
மலரத்திறந்த வாயில் பலர்உண
பைந்நிணம் மெழுகிய நெய்ம்மலி அடிசில்
வசையில் வான்திணைப் புரையோர் கடும்பொடு
விருந்துண்டு எஞ்சிய மிச்சில் பெருந்தகை
நின்னொடு உண்டலும் புரைவது”

என்பதே அப்பாடல். அத்தகையதொரு உடனுறையும் விருப்பத்தை,

“ என் விருப்பம்
படுக்கையோ தொடுகையோ அல்ல
உன் கையால் கிடைக்குமோ
ஒருவேளை உணவு
ஒருவேளை இதுவுமோர் கனவோ”

எனும் கவிதைவழிக் கடத்துகிறார். மனமொத்த வாழ்க்கைப் பயணத்தின் தேடலாய்த் திகட்டத் திகட்டக் கிடைக்கின்றன கவிதைகள். கோடிட்ட இடங்களை நிரப்புவதாய்த்தான் கிளர்ந்தெழுகின்றன படைப்புகள். சொல்லிமுடித்த நிறைவில் ஆற்றமுடிகின்றது பணிகளை.. பெண்ணிடமிருந்து பெருகும் தாய்மையைத் துய்ப்பதற்கான தவிப்போடு நிறைவுறுகிறது தொகுதி. கனமான நுண்ணுணர்வுகளையும் இலகுவாகக் கடத்தும் மென்மையான மொழிநடையோடு விரியட்டும் இவரின் படைப்புவெளி இனிவரும் காலங்களிலும்…

***

இதற்கேதானே ஆசைப்பட்டீர்கள்! – வா.மு.கோமு.

நம்மைச் சுற்றிலும் நடப்பனவற்றை இப்படியெல்லாம் நடக்கிறதென, வேதனையான விசயங்களை கூட ஐயோ என்ற பரிதவிப்பு இல்லாமல் சொல்லிக் கடந்து போகிறோம். தினச்செய்திகளைத் தரும் பத்திரிக்கைகளில் தொடர்ந்து பாலியல் வன்முறைகள் இருந்து கொண்டே இருக்கின்றன. கிழவர்கள் சிறுமிகளை பாலியல் துன்புறுத்தல் செய்கிறார்கள் என்கிற தகவல் வந்து கொண்டேயிருக்கிறது. கிழவர்களைக் கண்டால் குழந்தைகளை வீட்டில் வைத்திருக்கும் பெற்றோர்கள் வீணான கற்பனை செய்து பயப்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு எந்தப்புற்றில் பாம்பு இருக்கும் என்று தெரியாது தான். ஆகவே புற்று என்றிருந்தால் பாம்பு இருக்கும் என்பதாக நம்புகிறார்கள்.

இண்டர்நெட்டில் பாலியல் வலைதளங்கள் இயங்குவது அனைவருக்குமே தெரியும். அவைகள் பல காமுகர்களின் வெறியைத் தணிக்கும் வேலையை செவ்வனே செய்கின்றன என்று தான் படுகிறது. அவைகள் ஜப்பான், இந்தியா, சீனா, அமெரிக்கா, ரஷ்யா என்று பல தேசத்து ஆண் பெண் உறவுகளை பிரித்து வைத்து வீடியோக்களாக பதிவேற்றி வைத்திருக்கின்றன. ஆண் பெண் உடலுறவில் பல்வேறு வகை மாதிரிகளையும் பிரித்து வரிசைப்படுத்தி பார்வையாளர்களுக்கு சிரமத்தை குறைத்து வைத்திருக்கின்றன.

எனக்கு ஆச்சரியம் என்னவென்றால் யார் இவைகளை இப்படி புத்தக லைப்ரெரி மாதிரி மெனக்கெட்டு சேகரித்து அதன் வகைகளைப் பிரித்து வைக்கிறார்கள்? என்பது தான். எம்.எம்.எஸ் என்றும், ஸ்கேண்டல் என்றும் ஹோம் என்றும் லெஸ்பியன் என்றும் கிளாசிக் என்றும் கே என்றும் இவற்றில் பிரிவுகள் இருக்கின்றன. இவைகளில் தினமும் மணிக்கொருமுறை புதிய வீடியோக்கள் ஏற்றப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன.

அவற்றில் ஒவ்வொரு ஆடவனும் தன் சாமார்த்தியத்தை நிருபித்துக் காட்ட வேண்டுமென்றும், தன்னுடைய வீடியோவும் அதில் இடம்பெற்றிருக்க வேண்டுமென்றும் நினைக்கிறார்களோ என்று தான் படுகிறது. ஒரு அரசாங்க லைப்ரேரியில் தன் புத்தகமும் இருக்க வேண்டுமே! என்று எழுத்தாளன் ஆசைப்படுவது போல. ஒவ்வொரு லைப்ரேரியிலும் தாங்கள் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் அனைத்தும் இருக்க வேண்டுமென ஒரு பதிப்பகத்தார் ஆசைப்படுவது போல.

இவற்றில் ஒரு ஆண் தான் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் பெண்ணுக்குத் தெரியாமல் தன் அலைபேசியில் பதிவு செய்து அதை வலையேற்றுவதும் நடக்கிறது. அந்த வீடியோக்களுக்கு ரசிகர்கள் பலர் இருக்கிறார்களாம். போக பெண்கள் குளிக்கும் காட்சி திருட்டுத்தனமாக எடுக்கப்பட்டு வலைதளத்தில் ஏற்றப்படுகிறது. பாலியலில் ஒரு மனிதனுக்கு என்னவென்ன வக்கிரங்கள் இருக்கிறதோ அவை அனைத்துமே வீடியோக்களாக ஏற்றப்பட்டு லட்சக்கணக்கில் கிடக்கின்றன.

இதில் பெண்களே தங்கள் உடல் அழகை ரசித்து சுயமைதுனம் செய்து கொள்வதை பார்த்து ரசித்ததோடு ஓயாமல் அவற்றை வலைதளத்தில் ஏற்றி விடுகிறார்கள். வக்கிரங்கள் ஆணிடமும் பெண்ணிடமும் சம அளவிலேயே இருக்கின்றன என்பதை இந்த வலைதள ரசிகர்கள் உணர்ந்திருக்கிறார்கள்.

இம்மாதிரியான வலைதளங்கள் மனிதர்களின் அளவுகடந்த பாலியல் இச்சையை தீர்க்கும் பணியை செவ்வனே செய்து கொண்டிருக்கின்றன. இவைகளும் இல்லாவிட்டால் செய்தித் தாள்களில் இன்னமும் அளவுக்கு அதிகமான சம்பவங்கள் தான் நடந்ததாக அச்சேறிக் கொண்டே இருக்கும். இந்த சமயத்தில் பாலியல் கல்வியின் தேவையை அனைவருமே உணருகிறோம்.

இந்த வலைதளங்களின் பார்வையாளர்கள் என்று ஆண்களும் பெண்களும் சரிசமமாகவே இருக்கிறார்கள். அவர்கள் யாரும் இந்த வீடியோக்களை சும்மா பொம்மை பார்ப்பது போல பார்க்க வருவதில்லை. பெண்ணானவள் பல ஆண்களின் உடல் அழகை காணவும், ஆணானவன் பலவித பெண்களின் உடல் அழகை காணவுமே வருகிறார்கள்.

பாலியலில் பலவித விருப்பங்கள் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் இருக்கின்றன. லெஸ்பியன் உறவுக்காரர்கள் வலைதளத்தில் லெஸ்பியன் பிரிவிலேயே இருக்கிறார்கள். பின்புற உறவில் ஆர்வமும் காமமும் உடையவர்கள் அந்தப்பிரிவிலேயே இருக்கிறார்கள். இப்படித்தான் இங்கு நடந்து கொண்டிருக்கின்றன.

பொதுவாக மனிதர்கள் பாலியல் உணர்வுகளை உள்ளுக்குள் மறைத்து வெளியே மறுத்துப் பேசியே வருகிறார்கள். பெண்கள் வெளியே அதுவொரு கெட்ட சமாச்சாரம் என்றே பேசுகிறார்கள். அப்படியானவர்களின் காம இச்சையை தீர்க்கும் விதமாக இந்த வலைதளங்கள் செயல்படுகின்றன.

முன்பெல்லாம் மலையாள, ஆங்கில பி கிரேடு படங்கள் தான் ஆண்களின் காம் இச்சையை தீர்க்கும் வடிகாலாக இருந்து வந்தன. ஒரு திரைப்படத்தில் இரண்டு பெண்கள் நடித்திருந்தால் அந்த இருவருமே குளிக்க எப்போது செல்வார்கள்.. என்று காத்திருக்கும் முகங்கள் திரையரங்கில் நிறைந்திருந்தன. அது அரைகுறையாய் நிறைவேற்றப்பட்ட பின் படுக்கையறையில் கணவனின் நண்பனோடு எப்போது உருளுவார்கள்? என்று காத்திருந்தார்கள். அப்படி ஏதேனும் காட்சிகள் திரைப்படத்திலேயே இல்லாவிடினும் தியேட்டர்காரர்கள் பிட்டுப்படங்களை இணைத்து ரசிகர்களின் காம இச்சையை தீர்த்தார்கள். அதற்காக அவர்கள் போலீசுக்கு மாமூல் கொடுத்து அழுதார்கள்.

இன்று இணையதளத்தில் ரசிகர்களை திருப்திப்படுத்துவர்கள் தனக்குத் தானே என்ற திட்டத்தின்படி செயல்படுகிறவர்கள். ரசிகர்களே ரசிகர்களை திருப்தியுறச் செய்கிறார்கள். இந்த வலைதளங்கள் தீமைகளை உற்பத்தி செய்கின்றன என்று ஒருசாரர் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபடலாம். மார்க்கெட்டில் வரும் சில சோப்புகள் சிலருக்கு உடலில் ஒவ்வாமையை கொடுக்கத்தான் செய்யும். அந்தச் சோப்பு செரியில்ல, வேற போட்டுப் பாக்கணும்! என்பார்கள். அப்படித்தான் எதுவும்.

குண்டாக இருக்கும் ஆண்களை சில பெண்களுக்குத்தான் பிடிக்காது. சிவப்பாக இருக்கும் ஆண்களை சில பெண்களுக்குத்தான் பிடிக்கும். உண்ணும் உணவிலிருந்து எல்லாவற்றிலும் தான் தீமைகள் இருக்கின்றன. பறவைக்காய்ச்சலில் இருந்து கண்ட காய்ச்சல் எல்லாம் சிக்கன் உணவிலிருந்து தான் மனிதர்களுக்கு வருகின்றன என்கிறார்கள். சாப்பிட வேண்டாம் என்று சத்தமில்லாமல் அதிகாரிகள் கூறி விடுவார்கள். ஒருகிலோ சிக்கனின் விலை இன்னமும் குறைந்தபாடில்லை. அதை உண்பவர்களின் எண்ணிக்கை ஓரளவு குறைந்திருந்தால் இந்த நேரம் அதன் விலையும் இறங்கியிருக்குமே!

ஞாயிறுகளை நடுத்தரவர்க்கம் சிக்கன் உணவை வைத்தே கழிக்கின்றன. ஊசியிடப்பட்டு அதிவேக வளர்சியில் வளரும் இந்தக் கோழிகளால் உடலுக்கு தீங்குண்டு என்பது அவர்கள் அறியாத விசயமல்ல. தவிர நாக்கு ருசி என்று ஒன்று பழகிப்போனதாகவே இருக்கிறது. தொட்டில் பழக்கம் சுடுகாடு வரை என்பது போலத்தான். கள்ள உறவுக்கு என்றொரு மதிப்பு இருக்கத்தானே செய்கிறது. திருட்டு மாங்காய்க்கு ருசி அதிகமிருப்பது போல! மேலும் எம் முன்னோர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்களே.. கிளி மாதிரி பொண்டாட்டி இருந்தாலும் கொரங்கு மாதிரி ஒரு கூத்தியாவும் வேணுமாம்.

நாம் தவறுகளை சுட்டிக்காட்டி கோஷம் எழுப்புவதால் நாளை தவறுகளே நடக்காமல் போய்விடுமா என்ன? பெட்ரோல் விலையேற்றத்தைக் கண்டித்து கோஷம் எழுப்பப்படுகிறது என்றால் 30 காசு குறைக்கப்பட்டதாக அறிவிப்பு வரும். ஒவ்வொரு பெட்ரோல் பங்குகளிலும் தங்கள் வண்டிக்கு பெட்ரோல் நிரப்புபவர்கள் விசாரித்துக் கொண்டா நிரப்பிக் கொள்கிறார்கள்? அப்படி குறைந்த 30 காசு என்னவாயிற்று? என்று விபரமாக கேட்டால், ‘எங்களுக்கு இன்னும் ஆர்டர் வரலை சார்’ என்பார்கள். எரியுற வீட்டில் எது கிடைத்தாலும் மிச்சம் தானே! என்கிற கணக்கு தான் இது.

இப்படி தவறுகள் என்பன மட்டுமே நம்மைச் சுற்றிலும் நடந்தவண்ணமே இருக்கின்றன. தவறுகள் மட்டுமே வெளிச்சமிட்டும் காட்டப்பட்டு வருகின்றன. மக்களுக்கு தவறுகள் மீது தான், அதைப்பற்றி அறிந்து கொள்வதில் தான் ஆர்வம் குவிந்திருக்கிறது. தவறை தவறே இல்லாமல் செய்வதெப்படி? என்பதை அறிந்து கொள்வதில் ஆர்வமாய் இருக்கிறார்கள்.

திருப்பூர் மாவட்ட தலைமை அரசு மருத்துவமனைக்குச் சென்ற பெண் பிரசவ வார்டில் அனுமதிக்கப்பட்டார். குறைப்பிரசவத்தில் ஒரு பெண் குழந்தையை ஈன்றெடுத்தார் அவர். குழந்தையின் எடை 1300 கிராம் இருந்ததால் இன்குபேட்டரில் வைக்கப்பட்டது. மறுநாள் காலை குழந்தைகள் சிகிச்சைப்பிரிவுக்கு டாக்டர்கள் வந்த போது ஈன்றெடுத்த தாயைக் காணோம். போலீசாருக்கு தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது.

மருத்துவமனைக்கு தனியாக வந்த அந்தப்பெண் பதிவேட்டில் பிருந்தா வயது 19, கணவர் பெயர் குமார், கே.ஆர்.எஸ் லே அவுட், டைமண்ட் தியேட்டர் எதிரில், திருப்பூர். என்று முகவரி கொடுத்திருக்க போலீசார் விசாரிக்கையில் முகவரி போலியானது என்றும், அந்தப்பெண் திருமணமாகாதவள் என்பதும் தெரியவந்தது. அந்தப்பெண் குறித்து போலீசார் விசாரித்தவண்ணமிருக்கிறார்கள்.

அந்தப்பெண் மீண்டும் இன்னொரு காதலனை தேடிப்பிடித்து குடும்ப வாழ்க்கை வாழலாம். மிக தைரியமான பெண் என்று தான் தெரிகிறது. 100 ரூபாய் மாத்திரையில் முடிந்திருக்க வேண்டிய விஷயம் என்று அந்தப் பெண்ணுக்கு தெரியாமல் இருந்திருக்காது. இதுவே கிராம சூழ்நிலையில் வாழும் பெண் என்றிருந்தால் தற்கொலை முடிவுக்கு சென்றிருக்கக்கூடும். பிள்ளை ஒன்று பெற்றாள், விட்டு விட்டுப் போய் விட்டாள் என்ற தகவலை வைத்து குட்டி ஜப்பானில் போலீசார் எந்தப்பெண் என்று தேடுவார்கள்? நாள் ஒன்றிற்கு நகரில் ஒரு பிரச்சனையா நடக்கிறது?

கடந்த 20 வருடங்களில் இந்தியாவில் 20 கோடி குழந்தைகள் கருவிலேயே அழிக்கப்பட்டு இருப்பதாக சமூக நலவாரியம் தெரிவிக்கிறது. 3 நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை பெண்களுக்கு எதிராக குற்றம் இந்தியாவில் நடக்கிறது. 9 நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை கணவராலோ, உறவினராலோ கொடுமைகளுக்கு பெண்கள் ஆளாகிறார்கள். 15 நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை பெண்கள் பாலியல் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளாக்கப்படுகிறார்கள். 29 நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை ஏதாவது ஒரு பெண் கற்பழிப்புக்கு ஆளாகிறாள்.

தமிழகத்தில் 560 ஸ்கேன் மையங்கள் கொண்ட அரசு மருத்துவமனைகள் உள்ளன. 8 மரபணு ஆய்வுக்கூடங்களும், 3943 அல்ட்ரா சவுண்ட் சோதனைக் கூடங்களும், 38 கருத்தரிப்பு மையங்களும், 11 குரோமோசோம்கள் குறித்து ஆராயும் ஆம்னியோ சென்சிடிங் மையங்களும் பதிவு பெற்று இயங்குகின்றன.

இவற்றை அதிகாரிகள் முறையாக கண்காணிப்பதில்லை என்ற குற்றச்சாட்டும் இருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட மையங்களில் பெண் குழந்தைகள் கருவிலேயே கண்டுபிடிக்கப்பட்டு மருத்துவர்கள் மூலம் கொலை செய்யப்படுகின்றன. எங்களுக்கு பெண் குழந்தை தான் வேண்டுமெனச் சொல்லும் தம்பதியினரை இனியேனும் தனித்து பாராட்டி அரசாங்கம் சலுகைகளை வழங்கலாம்.

ஒரு காலத்தில் பெண் குழந்தைகளுக்கு கள்ளிப்பால் கொடுப்பார்கள். இப்போது வயிற்றில் உயிர்த்துடிப்போடு இருக்கும் பெண் சிசுக்களை துண்டு துண்டாக வெட்டியெடுத்து கொலை செய்கிறார்கள். மருந்துக்கடைகளில் கருக்கலைப்பிற்கான மாத்திரைகள் டாக்டரின் பரிந்துரை இல்லாமலேயே கிடைக்கிறது. கருக்கலைப்பிற்கு மருத்துவமனைகள் வாங்கும் தொகைகள் என்று பார்த்தால் மூன்று மாத கர்ப்பத்தைக் கலைக்க 3000 ஆயிரம் ரூபாயும், ஐந்து மாத கர்ப்பத்தைக் கலைக்க 6000 என்றும் ஏழுமாத கர்ப்பத்தைக் கூட பணத்திற்காக மருத்துவர்கள்\ கலைப்பதாகவும் கூறுகிறார்கள்.

கணவரின் நிர்பந்தத்தாலோ அல்லது கணவரின் குடும்பத்தின் நிர்பந்தத்தாலோ அல்லது கள்ள உறவினாலோ சிசுக்கலைப்பிற்காக பெண்கள் மருத்துவமனைக்கு பரிதாப ஜீவன்களாக வருகிறார்கள். கருக்கலைப்பு என்பது சட்ட ரீதியாகவும், உடல் ரீதியாகவும் தவறான ஒன்று. பணத்தைக் கொடு கருவைக் கலைத்து அனுப்புகிறோம் என்று மருத்துவமனைகள் செயல்படுவது மருத்துவத்திற்கு அழகல்ல.

குழந்தையின்றித் தவிப்பவர்கள் உங்களைச் சுற்றிலும் கூட இருக்கிறார்கள். குழந்தை வேண்டுமென கோவில் கோவிலாய் சுற்றுபவர்கள் உங்களைச் சுற்றிலும் இருக்கிறார்கள். குழந்தை என்பது ஒரு உயிர். மருத்துவர்கள் கருக்கலைப்பிற்கு வரும் பெண்களின் கணவர்களை வரவழைத்துப் பேசலாம். ஆனால் டெங்கு, பறவை, மர்மக்காய்ச்சல் என்று மருத்துவமனையில் கூட்டம் நிரம்புவதால் அதற்கெல்லாம் அவர்களுக்கு நேரமில்லை.

பிழைக்க வழி சொல்லுங்கள் நண்பா! என்றொருவர் வந்தார். இருக்கே! என்றவன் தீபாவளி பலகாரச்சீட்டு ஆயிரம் அடித்து மாதா மாதம் வீடு வீடாய் சென்று தொகை வாங்கி சேர்த்துடா! என்றேன். கொஞ்சம் யோசித்தான். அதன் விளைவுகளை. கடைசியாக நல்லதாகத்தான் படுகிறது, என்றான். தீபாவளி நெருங்கும் சமயம் ஊரை காலி செய்து விட்டு ஓடி விடு! என்றேன்.

அடுத்ததாக கேரளாவுக்கு அரிசி கடத்துடா! என்றேன். ஐயோ நண்பரே! என்றான். இப்ப நீங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க? என்றான் என்னிடமே! தீவாளி செலவுக்கு பைக்கு திருடி வித்தேன். தீபாவளி முடிஞ்சு பிடிச்சாங்க, உள்ளார உக்காந்துட்டு வர்றேன், என்றேன். சீட்டு ஒன்னு சேர்த்தலாம்னு இருக்கேன்டா அடுத்ததா மூனு மாசத்துக்கு ஒருக்கா 4000. மொத்தம் பதினஞ்சு பேரு.. உன் பேரை சேர்த்திக்கறேன்டா.. என்றதும் எஸ்கேப்டா சாமி! என்றோடினான்.

மகளைச் சீரழித்த வளர்ப்புத் தந்தை, பணத்துக்காக மைனர் மகளை விபச்சாரத்தில் ஈடுபடுத்திய தந்தை, ஓடும் ரயிலில் இருந்து தள்ளப்பட்ட இளம்பெண் உயிருக்கு ஊசல் என்று கேரளாவிலும் பெண்களுக்கு எதிரான கொடுமைகள் நடக்க, அந்தப் பட்டியலில் கிட்னியை விற்க ஒப்புக்கொள்ளா விட்டால் மகனைக் கொன்று விடுவேன் என மிரட்டிய காதல் கணவனின் பேச்சைக் கேட்டு சிறுநீரகத்தை விற்ற இளம்பெண் மஞ்சு சமீபத்தில் ஆங்கிலப்பத்திரிக்கைக்கு தந்த பேட்டியில் கூறியது…

கொச்சியில் டீ எஸ்டேட்டில் நான் வேலையில் இருந்தேன். அதே டீ எஸ்டேட்டில் சேல்ஸ் பிரதிநிதியாக வேலை பார்த்த பினு என்பவரை 2005ல் சந்தித்தேன். பஞ்சும் நெருப்பும் பற்றிக் கொண்டதால் இருவரும் வீட்டிற்குத் தெரியாமல் திருமணம் செய்து அந்த தீயை அணைத்தோம். தீ அணைந்த ஒரு வருடத்தில் ஆண் மகவு ஒன்றை ஈன்றெடுத்தேன். பினுவின் குடும்பம் 2009ல் கடுமையான கடன் தொல்லையில் சிக்கித் தவித்தது.

அதே நேரத்தில் தனது நண்பர் ஒருவர் சிறுநீரக நோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும், அவருக்கு மாற்று சிறுநீரகம் தேவைப்படுவதாகவும் எனது சிறிநீரகத்தை விற்றால் 10 லட்சம் தொகை கிடைக்குமெனவும், அதை வைத்து கடன்களை தீர்த்து விடலாமென்றும் பினு கூறினார். நான் அதற்கு, கிசுக்கணும்! உன்னுதை வித்துக்கோ, கடனைக் கட்டிக்கோ! என்றேன். எனது மகனை தூக்கிப்போய் சினிமா பணியில் கொன்று விடுவேன் என்று மிரட்டினார் பினு. தாய்ப்பாசத்தால் சம்மதித்தேன். அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகு பினுவைக் காணவேயில்லை. பினு எஸ்கேப் ஆகிவிட்டதை தெரிந்து கொண்டேன். பல இடங்களில் தேடியும் பினுவைக் காணாததால் 2011ல் புகார் கொடுத்தேன்.

இந்தப் பெண்ணின் பேட்டியிலிலிருந்து நம் தமிழ்ப்பெண்கள் ஏதாவது உணர்ந்து கொள்வார்களா? என்றே யோசித்தேன். ஏற்கனவே கழுதைப்புலியை முறத்தால் விரட்டிய பாரம்பரியத்தில் வந்த பெண்கள் தான் இன்று கரப்பான் பூச்சிக்கு பயந்து காதலன் மீது தாவிக் குதிக்கிறார்கள்.

மாரியம்மன் கோவிலில் அம்மன் சிலை மீது பச்சைக்கிளி ஒன்று வந்து அமர்ந்து கொண்டதாம். கோவில் நிர்வாகிகள் கூறுகையில் ஒரு மாதத்திற்கு முன்பாக பூஜை நடந்து கொண்டிருந்த போது இடது கண்ணில் காயத்துடன் பறந்து வந்த கிளி கர்ப்பக்கிரகத்தினுள் சென்று அம்மன் சிலை மீது உட்கார்ந்து கொண்டது. அன்று முதல் கிளியை வெளியே கொண்டு வந்து விட்டாலும் மீண்டும் அம்மன் சேலையைப் பிடித்து மேலேறி உட்கார்ந்து கொள்கிறது.

பூசாரி கூறுகையில் அபிஷேகம் செய்யும் போது கீழே இறங்கி வந்து விடுகிறது. மற்ற நேரங்களில் அம்மன் மீதே அமர்ந்திருக்கிறது. இரவு கோவிலை பூட்டும் போதும் கருவறையை விட்டு வருவதில்லை. பழம், பொங்கலை விரும்பி சாப்பிடுகிறது. அர்ச்சனை செய்யும் போதோ, மணி அடிக்கையிலோ பயப்படுவதில்லை.

சுற்று வட்டார பொதுமக்கள் கூட்டமாய் வந்து கிளியை பார்த்து வணங்கிச் செல்கின்றனர். முன்பு மாட்டின் கண்ணில் ஒரு தலைவர் தெரிகிறார் என்று கும்பல் கூடியது. வருமானம் இல்லாத கோவில்களில் நல்ல பாம்பாட்டியிடம் பேசி பல் பிடுங்கிய பாம்பை சிலை மீது நீண்ட வாக்கில் படுக்க வைத்து விட்டால் கோவிலில் கூட்டம் கூடும். சர்க்கஸ் கம்பெனியாரிடம் பேசி புலி, சிறுத்தை என்று கூட முயற்சிக்கலாம். குரங்கை வைத்து தீபாராதனை காட்டலாம். ஜனங்களுக்கு எல்லாமே அதிசயம் தான்.

இருமுடி ஏந்தி சபரிமலை சென்ற +2 மாணவனை காட்டு யானை மிதித்துக் கொன்றது. அவனுடன் சென்ற ஆறு பேரையும் யானை தாக்கியதில் அவர்கள் காயமடைந்தனர். நம் ஆட்கள் எதையும் உருப்படியாக செய்வதேயில்லை. மாலை போட்டு விட்டேன் என்று சொல்லி டாஸ்மார்க் பாரில் நிற்பான். குடியை சிலநாட்களேனும் விட்டொழிப்போம் என்பதற்காக மாலை போட்டுக் கொள்வான். பின் மாலை நேரத்தில் மாலையை கழற்றி வீட்டில் சாமி பட்த்தின் முன்பு வைத்து விட்டு வந்து குவாட்டர் குடிப்பான் மீன் சில்லி சாப்பிட்டபடி. வாயில் சிகரெட் புகையும். பின்பாக வீடு சென்று குளித்து துன்னீரு பூசுக் கொண்டு மீண்டும் மாலையை அணிந்து கொள்வான். போக இதை நான் தவறென சொல்ல மாட்டேன். அது அவன் பிரியம்.

மனைவியின் பாலியல் டார்ச்சர் பொறுக்க முடியாமல் சர்க்கரை வியாதிக்காரன் அதற்காகவே பயந்து முருகனுக்கு, ஐய்யப்பனுக்கு என்று மாலை போட்டுக் கொள்வது பரிதாபத்திலும் பரிதாபம் தானே!. சபரிமலைக்குச் சென்ற வேன் கவிழ்ந்து ஆறு பேர் மரணம் என்று படிக்கிறோம். தப்பு செஞ்சுட்டு சாமியத் தேடிப்போனா இப்படித்தான் நடக்கும் என்று சமாதானம் பேசிக் கொள்கிறோம். நம் டாஸ்மார்க் சாமி லெக் பீஸ் கடித்துக் கொண்டே சியர்ஸ் போட்டு குடிக்கிறது.
000

”வாழ்வின் பசியம் தேடும் அறிவியல் கதைகள்” சந்தோஷ் நாராயணன் எழுதிய அஞ்ஞானச் சிறுகதைகள் குறித்து பாலகுமார் விஜயராமன்

சந்தோஷ் நாராயணன்

நூறு அஞ்ஞானச் சிறுகதைகளையும், கதை குறித்து இணையத்தில் வந்த ஒருவரி கருத்துக்களையும் தொகுத்து உருவாகியிருக்கும் இந்த புத்தகத்தின் கடைசி வரி – “எப்போ புத்தகமா போடுவீங்க?”. அதேபோல கடவுளிடம் சவால்விட்டு, சந்தோஷ் நாராயணன் எழுதாத நூறாவது கதையுடன் தான் நூறு கதைகள் முடிகின்றன. இப்படி உணர்வுப்பூர்வமாக புத்தகத்தின் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் ஏதாவது சித்து விளையாட்டு காட்டி, அறிவியல் புனை கதைகளில் வாழ்வியலைப் பேசியிருக்கிறார் சந்தோஷ்.

கதைகளில் வரும் பாத்திரங்களின் பெயர்கள் அர்த்தப்பூர்வமானவை. படைப்பின் இயந்திரத்துக்குள் ப்ரம் மற்றும் விஷ் ஆகியோரை உள்ளிட்டு எண்ணிக்கையில்லா பிரதியெடுக்கும் ஷிவ், வெற்றியின்மையையும், தோல்வியின்மையையும் குறிக்கும் அவிக்டர் அஃபெயில், காஸ்மிக் எனர்ஜியை அடையத் துணியும் நந்தன், துவக்கத்தையும் முடிவையும் குறிக்கும் ஆதன் அந்தன், வன அரசி மெர்குரி திரவமாய்க் கண்ணீர் சிந்துவதைக் காணும் பாண்ட்ஸ்… இப்படி இதிகாசங்களையும், தத்துவங்களையும், சமகால நிகழ்வுகளையும் அறிவியலுக்குள் உள்ளீடு செய்து, வினையூக்கியாக செழுமையான புனைவைச் செலுத்திக் கிடைக்கும் அற்புதமான விளைபொருளாக இருக்கின்றன இந்த அஞ்ஞானச் சிறுகதைகள்.

அறிவியல் புனைகதைகள் யார் எழுதினாலும், எழுத்தாளர் சுஜாதாவுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் எண்ணம் பொதுவாகவே பலருக்கும் எழுவதுண்டு. சுஜாதாவின் எழுத்துகள் சென்றடைந்த வீச்சு அத்தகையது. சுஜாதாவின் கதைகள், பெரும்பாலும் விஞ்ஞானத்தின் வளர்ச்சியை, அதன் மூலம் சாதிக்கும் அதிசயங்களை, அது சாத்தியப்படுத்த வாய்ப்பிருக்கும் மாயாஜாலங்களை ஆச்சரியத்துடன் வியந்து ரசிக்கக்கூடிய வகையில் அமையப்பெற்றிருக்கும். ஆனால் சந்தோஷின் கதைகள் அநேகமாக அதற்கு நேர் எதிரானவை. அவை அறிவியலின் பூதாகர வளர்ச்சியைப் பகடி செய்பவை. எளிய வாழ்வுக்கு மனிதனைத் திருப்ப முடியாதா என்ற ஏக்கம் கொண்டிருப்பவை. எதிர்காலத்தில் வரவாய்ப்பிருக்கும் இயந்தரகதியான வாழ்வை, உணர்ச்சிகளற்ற உறவுகளை, வளங்களின் பற்றாக்குறைகளை அங்கதத்துடன் ஏகடியம் செய்யக்கூடியவை. சந்தோஷின் குறுங்கதைகளில் பாறை ஓவியம் வரையும் பழங்காலத்தவனும், சஞ்சீவி மூலியை இமைகளின் அடியில் பதுக்கியிருக்கும் ஆதிவாசியும் தான் நாயகர்களே தவிர காலங்கள் பின்சென்று ஓவியனை அழைத்துவரும் விஞ்ஞானியோ, ஆதிவாசியை ஆராயும் ஆய்வாளர்களோ அல்ல. அவ்வகையில் இந்த அஞ்ஞானச்சிறுகதைகள் அறிவியல் மீபுனைவு தோற்றம் கொண்டிருந்தாலும், இயற்கையை நேசிக்கும், எளிமையில் வாழ விரும்பும், மண்ணையும், மனதையும் மாசுபடுத்த விரும்பாத ஒரு அறிவியல் ஆய்வாளனின் மனப்பதிவாகவே தோன்றுகின்றன.

ஹிட்லரின் சாம்பலை விலைக்கு வாங்கி வைத்திருக்கும் இந்திய, இலங்கை அரசியல் பிரமுகர்கள், எழுத்தாளனைக் கொல்லக் கொல்ல முளைக்கும் லட்சம் மூளைகள், லட்சம் உடல்கள், பிரதேசங்கள் எத்தனை துண்டுகளானாலும், அத்தனை துண்டுகளிலும் துளிர்க்கும் பொதுவுடைமை என்று சமகால அரசியலையும் பேசியிருக்கின்றன இக்கதைகள்.

மிதிலையின் பெரிய விளையாடு மைதானத்தில் சீறிவரும் காளையை அடக்கக் காத்திருக்கிறான் மாயன். ஏறுதழுவல் விளையாட்டுக்கான திடீர் தடையால் கொதித்தெழுவது மாயன் மட்டுமல்ல, விளையாடக் காத்திருக்கும் காளையும் தான். அதேபோல, தனது மகனான நரகாசுரன் கொல்லப்பட்ட கோபத்தை, தன்னை லெட்சுமி வெடியாக்கி வெடித்துத் தீர்க்கிறாள் பூமாதேவி. இன்னொறுபுறம்,பெட்ரோலுக்காக சண்டையிட்டு பூமியின் மொத்த மனிதர்களும் அழிந்த பிறகு, மடிந்த உயிரிகளின் படிமங்களில் இருந்து உருவாகியிருக்கும் எரிபொருளை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் கழித்துக் கண்டுபிடிக்கிறார்கள் வேற்றுகிரக அறிவுஜீவிகள். இப்படி இன்றைய எதார்த்த நடைமுறைகளையும், பிரச்சனைகளையும், சிக்கல்களையும் நாம் யோசிக்காத இன்னொரு கோணத்தில் சொல்லி, நம்மை ஒரு நொடி அதிர்ச்சியடையவோ, வியப்படையவோ வைக்கின்றன அஞ்ஞானக்கதைகள். சந்தோஷ் இந்தக் குறுங்கதைகளுக்காக எடுத்திருக்கும் கருக்கள் நாம் அன்றாடம் புழங்கும் விஷயங்கள் தாம். ஆனால் அவர் அவற்றை பிராஸஸ் செய்து கதையாக வடிக்கும் கலை தனித்துவமானதாக இருக்கின்றது.

சில கதைகள், பாதியில் நிறுத்தியவை போல ஏமாற்றமளித்தன. இன்னும் சில, கதையே இல்லை என்று தோற்றமளித்தன (நமக்குத்தான் புரியவில்லையோ!). ஆனாலும் நூறு என்ற எண்ணிக்கை நிறைவானதாக இருந்தது. சந்தோஷ் இயல்பில் ஒவியர் என்பதனால் அத்தனை கதைகளுக்கும் மிகப்பொருத்தமான ஓவியங்களை வரைந்திருக்கிறார். அவை நன்றாகவும் இருக்கின்றன. ஆனால் அவை கதைகளின் வாசிப்புக்கு செய்த மதிப்புக்கூட்டல் மிகக்குறைவே. ஓவியங்கள் இல்லாமல் இருந்தாலும், இக்கதைகள் இதே உணர்வைத்தான் தந்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது.

இன்றைய இணைய உலகில் புதிய வாசகர்களைக் கவர, கதைகளையும் கேப்சூல் வடிவில் கொடுக்கவேண்டியிருக்கிறது. நவீன யுகத்தின் தற்போதைய புதிய இலக்கிய வடிவம் குறுங்கதைகள். அறிவியல் புனைகதைகளை குறுகத் தரித்துக் கொடுத்திருந்தாலும், தன் வேர்களையும் வாழ்வியலையும் மறக்காமல் அதை இந்தப் புதிய இலக்கித வகைமைக்குள் பொருத்தியிருக்கும் நண்பர் சந்தோஷ் நாராயணனுக்கும், புத்தகத்தை வெளியிட்ட உயிர்மை பதிப்பகத்துக்கும் வாழ்த்துகள். இன்றைய கல்லூரி மாணவர்களிடம் இந்த புத்தகம் பரவலாகச் சென்றுசேர வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன். கல்லூரி ஆசிரியராக இருக்கும் நண்பர்கள், கல்லூரிகளில் சிறப்புரை ஆற்றச் செல்லும் நண்பர்கள் இந்த புத்தகத்தை மாணவர்களிடம் அறிமுகப்படுத்துங்கள். அறிவியலில் இன்றைய வாழ்வியலைக் கலந்த சுவாரஸ்யமான ஒருபக்கக் கதைகள் என்ற வகையில் இளைஞர்களை இந்தப் புத்தகம் நிச்சயம் ஈர்க்கும்.

******
அஞ்ஞானச் சிறுகதைகள்
சந்தோஷ் நாராயணன்
உயிர்மை வெளியீடு
பக்கங்கள்: 224
விலை: ரூ. 200
******

சமீபத்தில் படித்த புத்தகங்கள் – 1 – பி.கே. சிவகுமார்

முன்னுரை:

பொதுவில் விரிவாகப் பகிர்கிற, எழுதுகிற, பெயர் வாங்குகிற மனநிலை முதலில் இப்போதெல்லாம் வாய்ப்பதில்லை. இது வரமா, சாபமா எனத் தெரியாது. என் வசதிக்கு வரமென நினைத்துக் கொள்கிறேன். மனநிலை வாய்த்தால் நேரம் எப்படியும் கிடைத்துவிடும். ஆனாலும் ஒத்த ஆர்வம் உடைய நட்புகள் மிகச் சிலர் கொண்ட சிறு வாட்சப் குழுமங்களில் படித்தவை என்ன, பார்த்தவை என்ன என்ற பெயர்களையேனும் தொடர்ந்து பகிர்ந்துதான் வருகிறேன். இயலும்போதெல்லாம் அவை குறித்த சிற்சில வரிகளையும். அந்தத் திருப்தியில் அடுத்தது நோக்கி நகர்ந்து விடுகிறேன்.

தேடல் இருக்கிறது. அதைப் பொதுவில் சொல்லிக் கொண்டிருக்க வேண்டுமா என்ற எண்ணம் அடிக்கடி தலைதூக்குகிறது. ஒருவிதமான அலுப்பு, உற்சாகமின்மை, என்னவோ நினைத்துக் கொள்ளட்டும் என்ற விட்டேற்றி குணம் உலகத்தைப் பற்றி கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்ப் பரவுகிறது. என்ன சொல்லி என்ன ஆகப் போகிறது என்ற அலுப்பு அல்ல. சொல்லிக் கொள்ள வேண்டியவை முதலில் எனக்கே என வந்த தெளிவு.

வயதாக ஆக எது குறித்தும் இருந்த திட்டவட்டமான கருத்துகள் கேள்விக்குரியதாகின்றன. இது வளர்ச்சியா குழப்பமா எனத் தெரியவில்லை. குழப்பமும் கூட வளர்ச்சிக்கான விரைவான படிக்கல்தான். எல்லாவற்றையும் கேள்விக்குரியதாக்கும் சிந்தனைகளுக்குப் பொதுவில் பெரிய ஊக்கம் கிடைப்பதில்லை. நான் எதிர்பார்ப்பதுமில்லை. எதிர்மறை கருத்துகளும் எதிர்ப்புமே மிகும். அவற்றுக்குப் பதில் சொல்வதில் விரயமாகிற நேரத்தோடு அது நம் சிந்தனையை நம் போக்கில் வளரவிடாது முட்டுக்கட்டை போடுகிறது. இப்போதெல்லாம் எல்லாவற்றைப் பற்றியும் உறுதியிட்டு அறுதியாகக் கூறுகிறவர்களை நான் கவனிப்பதோடு சரி. அப்படிப்பட்ட நிலைகளில் இருந்து நானும் நகர்ந்தவன் என்ற முறையில், மாற்றத்துக்கு உதவாத நிலைப்பாடுகள் எனக்கு அயர்ச்சியளிக்கின்றன. அவை அரசியல், இலக்கியம் , சமூகம் எது குறித்து இருந்தாலும்.

தமிழின் செழுமையான மரபிடம் இருந்தும், அதை எனக்குப் போதித்த இடதுசாரி ஆசான்களிடம் இருந்தும், மகாத்மா காந்தியிடமிருந்தும் நான் பெற்ற மனிதாபிமானமும், ஜனநாயக நம்பிக்கையும், அஹிம்சையும், கோட்பாடுகளுக்குள் முடங்காது திமிறும் சுதந்திரச் சிந்தனையுமே என் ஆதார சுருதிகள். ஆதார சுருதிகளையும் உரசிப் பார்க்கும் சுதந்திரத்தையும் என் ஆசான்களே கொடுத்திருக்கிறார்கள். கீழே விழுந்து கிடக்கிறவர்களும், அடிப்படை அறம் மறுக்கப்படுகிறவர்களுமே என் ஆதரவுக்குரியவர்கள். ஆனாலும் அவர்களின் போராட்டமும் அற விழுமியங்களை மீறக் கூடாது என்ற எதிர்பார்ப்பு எனக்கு இருக்கிறது. எதிரியே நம் ஆயுதத்தைத் தீர்மானிக்கிறார் என்பது போன்ற தத்துவங்களில் எனக்கு இப்போது நம்பிக்கை இல்லை.

என்னுடைய உள்முகமான தேடலின் பொருட்டுப் பொதுவில் நான் எழுதுவதை நிறையக் குறைத்து விட்டேன். இடையில் பொருள் தேடும் உலகின் கடமைகள் பெரிய தடை இல்லை என்றாலும், என்னைப் பின்னிருந்து எழுது எழுது என உலுக்குகிறப் பிரச்னைகள் இல்லை. நான் வேண்டுமானால் பிறருக்குப் பிரச்னையாக இருக்கலாம்.

ஆனாலும் – தனிப்பட்ட அளவில் தொடர்ந்து படித்துக் கொண்டும் திரைப்படங்கள் பார்த்துக் கொண்டும்தான் இருக்கிறேன். சொல்லப்போனால், கடந்த ஒன்றரை வருடங்களாகப் பார்த்ததைவிட நிறைய படித்தேன். இவையெல்லாம் எனக்குள் நான் கொண்டிருக்கிற அலைச்சலின், தேடலின் ஒரு பகுதிதான். இதையே உடற்பயிற்சி அல்லது ஓட்டம் ஆகியவற்றின் மூலமும் என்னால் நிரப்பிக் கொள்ள முடியும். அவற்றையும் முயல்கிறேன்.

எழுத்தும் திரைப்படமும் எனக்கு ஒரு முழுதான கிரியா ஊக்கியாகவோ, மருந்தாகவோ இல்லை. எனக்குள்ளில் இருந்துதான் வாழ்வதற்கான, வாழ்வை நோக்குவதற்கான பார்வைகளும், உறுதியும் எனக்குப் பிறக்கின்றன. எனக்குள்ளில் இருந்துதான் என் தற்கால நம்பிக்கைகளுக்கு வலுவான எதிர்த்தரப்பும் கிடைக்கிறது.

அந்த வாழ்க்கை புரட்டிப் போடுகிற சமயங்களில், பாலையென வெக்கை கக்கும் பொழுதுகளில், பாறையென என்னையாக்கிவிடுமென அச்சுறுத்தும் சந்தர்ப்பங்களில், ஒரு சிறிய இளைப்பாறல் போலவே நான் புத்தகங்கள், திரைப்படம், உடற்பயிற்சி ஆகியன பக்கம் ஒதுங்குகிறேன். இவ்விஷயங்களில் எனக்குள் இருக்கும் ஓர் உள்ளொழுங்கு, தொடர்பயிற்சி காரணமாக இவற்றைத் தொடர்ந்து செய்ய முடிகிற தேர்ச்சி பெற்றிருக்கிறேன். புத்தகங்கள், திரைப்படங்கள் இல்லாமலும் தனக்கான பாதையை ஒருவர் கண்டடைய முடியும். அதனால் வாசிப்பை அளவுக்கு மீறி புனிதப்படுத்துகிற மார்க்கெட்டிங் யுக்திகளை இப்போது நான் நம்புவதில்லை.

வெளிப்பார்வைக்கு நான் கரை தொட்டு ஓடினாலும், மணல் வெளுத்துக் காய்ந்தாலும், உள்ளுக்குள் என் தாகம் மட்டுமேனும் தீர்க்கும் சுனைநீர் எனக்குள் சுரந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. எனக்கு அந்த நீர் போதும். அந்த நீர் அடுத்தவருக்கு ஏற்குமா என்றும் எனக்குத் தெரியாது.

என் வாசிப்பில், ரசனையில், கருத்துகளில் – உடன்பட்டாலும் எதிர்பட்டாலும் – மதிப்பு வைத்திருக்கிற அன்பு நண்பர்கள் சுரேஷ் கண்ணன், வெற்றிவேல், தமிழில் பெண் எழுத்தாளர்களில் எழுத்தின் உச்சம் தொட்ட மிகச் சிலரில் ஒருவர் என நான் நினைக்கும் உமா மகேஸ்வரி ஆகியோர் எனக்குப் பிடித்த 10 புத்தகங்களைப் பட்டியலிட அழைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் அன்புக்கு முதலில் நன்றி.

இப்படியான “பிடித்த 10 புத்தகங்கள்” விளையாட்டை வலைப்பதிவு காலங்களில் விளையாடிய நினைவு இருக்கிறது. அதனால் அதையே திருப்பிச் செய்யாமல், சமீபத்தில் படித்த புத்தகங்கள் குறித்துச் சிலவரிகளேனும் இத்தொடரில் எழுத ஆசை. இந்த இழை மாற்றத்துக்கு என்னைப் பொறுத்துக் கொள்ளுமாறு வேண்டுகிறேன்.

மேலும் நான் இப்போது பெரும்பாலும் மின்னூல்களுக்கு மாறிவிட்டேன். அதனால், இதழின் அட்டைப்படத்தை மின்னூலில் இருந்து எடுத்துப் பகிர இயலாவிட்டால், நூலின் தலைப்பையும் ஆசிரியர் பெயரையும் தர முயல்கிறேன். அதற்கும் பொறுத்துக் கொள்ளவும்.

தமிழ் மின்னச்சைக் கைத்தொலைபேசியில் செய்கிற வழக்கத்துக்கு நான் வந்துவிட்டேன். மடிக்கணினி பயன்பாடு அலுவலகத்துக்கு மட்டும் என்றாகி விட்டது. இப்பதிவைக் கூட நேரடியாகக் கைத்தொலைபேசியில்தான் எழுதுகிறேன். ஆதலால், என் பதிவுகள் தொடர்பற்ற குறிப்புகளாகத் (Bullet Points) தெரியலாம்.

(தொடரும்)

ஐங்குறு நூறு—-1 ( மருதம் ) / வளவ.துரையன்

பனைமட்டை

ஐங்குறு நூறு—-1
மருதம்

எட்டுத் தொகை நூல்களில் மூன்றாவதாக வைத்துச் சிறப்பிக்கப்படுவதுதான் ஐங்குறு நூறு ஆகும். குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை என ஐந்து திணைகளுக்கும் திணைக்கு ஒன்றாக நூறு பாடல்கள் கொண்ட நூல் இது. அந்த நூறு பாக்களும் பத்துப் பத்தாகப் பகுத்து பல்வேறு தலைப்புகளில் அடக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் மருதத்திணை மிகவும் முக்கியமானதாகக் கருதப்பட்டு நூலின் முதலில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இதனைப் பாடியவர் ஓரம்போகியார்.

இவர் பாடிய பாடல்கள் அகநானூறு, குறுந்தொகை, நற்றிணை என்னும் நூல்களிலும் இடம் பெற்றுள்ளன. இவர் கொங்கு நாட்டைச் சேர்ந்த ஆதன் அவினி என்னும் சேர மன்னனின் ஆதரவைப் பெற்றவர். வட கொங்கு நாட்டில் கானப்படும் அவினியாறு இவனால் வெட்டப்பட்டதென்பர்.

வயலும் வயல் சார்ந்த பகுதியும் மருதம் ஆகும். இங்கு வாழ்பவர் உழவர் மற்றும் உழத்தியர் ஆவர். உழுதல், நடுதல், களைகட்டல் போன்றன இங்கு நடைபெறும் தொழில்கள் ஆகும். ஊடல் என்பது மருதத்திணையின் பொருளாகும்.

மருதத்திணைப் பாடல்களை எழுதியவர் ஓரம்போகியார் என்பவராவார். இவர் பாடிய பாடல்கள் அகநானூறு, குறுந்தொகை, நற்றிணை ஆகிய நூல்களிலும் உள்ளன. இவர் ஆதன் அவினி என்னும் சேர மன்னனின் ஆதரவு பெற்றவர். வட கொங்கு நாட்டில் காணப்படும் அவினியாறு இந்த மன்னனால் வெட்டப்பட்டதாகும்.

வேட்கைப் பத்து

முதல் பத்துப் பாக்களும் “வேட்கைப்பத்து” எனும் தலைப்பில் அடங்குவனவாகும். வேட்கை என்பது விருப்பத்தைக் குறிக்கும். எதன்மேல் விருப்பமெனில் பொருள் செல்வத்தின் மீதுதான். தலைவனும் தலைவியும் சந்தித்தாயிற்று. இனி குடும்பம் நடத்தப் பொருள் வேண்டும் அல்லவா? எனவே அதன் மேல் பற்று வைக்கிறார்கள்
=
வேட்கைப் பத்து–1
”வாழி ஆதன் வாழி அவினி
நெற்பல பொலிக பொன்பெரிது சிறக்க
எனவேட் டோளே யாயே யாமே
நனைய காஞ்சிச் சினைய சிறுமீன்
யாணர் ஊரன் வாழ்க
பாணனும் வாழ்க என வேட்டேமே”

அந்தக் காலத்துல ஆம்பளைங்களுக்கு ஒரு வழக்கம் உண்டுல்ல; அதுபோல அவன் பரத்தை ஊட்டுக்குப் போயிட்டு வந்தான்; வந்தவன் சும்மா இருக்காம அவ தோழிகிட்ட போயி “நான் அங்க இருந்தப்போ நீங்க என்னா நெனச்சிக்கிட்டிருந்தீங்க?”ன்னு கேக்கறான். அந்தத் தோழி பதில் சொல்றா;

”நாட்டை ஆளற ராஜா நல்லா இருக்கணும்; நெல்லு நல்லா வெளயணும்; பொன்னு நெறய கெடைக்கணும்; காஞ்சிப்பூவும், செனையாயிருக்கற சின்ன மீனும் இருக்கற ஊர்க்காரனான நீ நல்லா இருக்கணும்; அத்தோட ஒன் தோழனும் நல்லா இருக்கணும்” னுதான் நாங்க நெனச்சிக்கிட்டிருந்தோம்.

இதுலேந்து என்னா தெரியுது? வந்தவன தோழி நல்லா குத்திக் காட்டறா; ஒனக்கு வாசனையான காஞ்சிப் பூவும் ஒண்ணுதான்; சென மீனும் ஒண்ணுதான்; அதாவது பொண்டாட்டியும் ஒண்ணுதான்; பரத்தையும் ஒண்ணுதான்னு அரசல் புரசலா சொல்லிக் காட்டறா

வேட்கைப்பத்து—2

”வாழி ஆதன் வாழி அவினி
விளைக வயலே வருக இரவலர்
எனவேட் டோளே யாயே யாமே
பல்லிதழ் நீலமொடு நெய்தல் நிகர்க்குத்
தண்டுறை ஊரன் கேண்மை
வழிவழிச் சிறக்க எனவேட் டேமே”

ரெண்டாவது பாட்டும் அதேபோலதாங்க; மொதல்ல ராஜா நல்லா இருக்கணும்னு சொல்றாங்க; இதுவும் தோழி பேசறாப்லதான்; அங்க போய்ட்டு வந்தவன்கிட்ட அவ சொல்றா, “நீ அங்க இருந்தப்போ வீட்டுக்குப் பணம் வரணும்ல; அதுக்காக வயல் நல்லா வெளயணும்; வந்த பொருளை வாங்கிட்டுப் போகறதுக்குப் பிச்சை கேக்கறவங்க வரணும்; இதையேதான் அவ நெனச்சிக்கிட்டிருந்தா”

ரெண்டுபேரும் சேர்ந்து என்னா நெனச்சோம் தெரியுமா? ’நீலநிறமான கருங்குவளையோடு நெய்தலும் இருக்கற குளமுள்ள ஊரை உடைய நீ எல்லாப் பொறப்புலயும் சேர்ந்திருக்கணும்னு நெனச்சோம்”

இதுலயும் சிறப்பான கருங்குவளை குலப்பொண்ணையும், நெய்தல் பரத்தையையும் காட்டுது; அதோட ”நீ அங்க போறதால ஒன் அன்பு இவகிட்ட சுருங்குது; அது கூடாதுன்னு சொல்றாப்பலதான் எல்லாப் பொறப்புலயும் நீ இருக்கணும்னு நெனச்சோம்”னும் சொல்றா.
=

வேட்கைப்பத்து—3

”வாழி ஆதன் வாழி அவினி
பால்பல ஊறுக பகடுபல சிறக்க
எனவேட் டோளே யாயே யாமே
வித்திய உழவர் நெல்லொடு பெயரும்
பூக்கஞ லூரன் தன்மனை
வாழ்க்கை பொலிக எனவேட் டேமே”

இது மூணாவது பாட்டு; மொத அடியில ஆதன்னு சொல்றது சேர மன்னனோட குடிப்பெயரு; அவினின்னு சொல்லப்படறது சேர மன்னனாம். இது எல்லாப்பாட்டுலயும் இருக்கும்; இதுல மொத மூணு அடியெல்லாம் தலைவி நெனச்சுது. ஆனா சொல்றதெல்லாம் தோழிதான்; யாய்னா தலைவி; “நீ அங்க போயி இருந்தபோது அவ ராஜாவெல்லாம் நல்லா இருக்கணும்; பசுவெல்லாம் நெறய பால் கறக்கணும்; எருமைமாடு எல்லாம் நெறய இருக்கணும்”னு நெனச்சா.

அடுத்த மூணுஅடி ரெண்டு பேரும் சேந்து நெனச்சத சொல்றா; அதாவது, “ஒன் ஊர்ல ஒழவங்க நெலத்துக்கு வெதைவெதக்கப் போவாங்க; அப்படிப் போறவங்க அங்க முன்னமே வெளஞ்சிருக்கற நெல்லை எடுத்துக்கிட்டு வருவாங்கன்னு நெனச்சிக்கிட்டு இருந்தோம்”

வீட்டுக்கு வர்றவங்களுக்குத் தர்றதுக்குப் பால் நெறய வேணும்; செல்வம் பெருக எருமை நெறய வேணும்; பகடுன்னா எருமன்னு கூட வச்சுக்கலாம்; வெதைக்கப்போனவங்க வெளஞ்சத எடுத்துக்கிட்டு வருவாங்கன்னு சொல்றதுல என்னா மறஞ்சிருக்கு தெரியுமா? ”நீ வரப்போற பரத்தைக்கு வருவாயும் தேடற; இப்ப இருக்கறவளோட இன்பமாயும் இருக்கற” இதுதான் அவ நெனக்கறது.

அவன் செய்யறது குத்தந்தாம்; ஆனா இவ ஒழுக்கமா இருக்கல்ல; அதால குடும்பம் நல்லா இருக்கும்னு சொல்ற பாட்டு இது.

=

வேட்கைப்பத்து–4

”வாழி ஆதன் வாழி அவினி
பகைவர் புல்லார்க பார்ப்பார் ஓதுக
எனவேட் டோளே யாயே யாமே
பூத்த கரும்பிற் காய்த்த நெல்லிற்
கழனி ஊரன் மார்பு
பழன மாகற்க எனவேட் டேமே”

நாலாவது பாட்டுலயும் மொதல்ல “வாழி ஆதன் வாழி அவினிதான்”; நாடு நல்லா இருக்கணும்னா ஆளறவங்க நல்லா இருக்கணும்ல; அதனாலதான் “எங்க தலைவி, “எப்பவும் ஆதனும் அவினியும் நல்லா இருக்கணும்; அவங்களோட எதிரிங்க சாப்பாட்டுக்கே வழி இல்லாம புல்லத் தின்னணும்; மழை பொழியணும்; அதுக்காக பார்ப்பார் வேதம் ஓதணும்”னு நெனச்சிருந்தாங்க;

நீ அங்க இருக்கேன்னு எங்களுக்கு நல்லாவே தெரியும்; அப்ப நாங்க என்னா நெனச்சிருந்தோம் தெரியுமா? ஒன்னைப் பத்திப், ”பூத்துப் பயன்படாத கரும்பையும், காய்த்துப் பயன்படும் நெல்லையும் உடைய ஊரைச் சேர்ந்தவன் நீன்னு நெனச்சிருந்தோம்;” இப்படி சொல்றது வழியா அந்தத் தோழி பயன்படாத பூத்த கரும்பு போலப் பரத்தையர்னும், பயன்படும் நெல்லுபோல குலமகளிர்னும் குறிப்பா சொல்லிக் கட்டறா; மேலும் சொல்றா,” சில ஊர்ல எல்லாருக்கும் பொதுவான பொறம்போக்கு நெலம் இருக்கும்ல; அதுபோல ஒன் மார்பு எல்லா மகளிர்க்கும் பொதுவா இருக்கக் கூடாது”
=

வேட்கைப்பத்து—5

”வாழி ஆதன் வாழி அவினி
பசியில் லாகுக பிணிசேண் நீங்குக
எனவேட் டோளே யாயே யாமே
முதலைப் போத்து முழுமீன் ஆரும்
தண்டுறை ஊரன் தேரெம்
முன்கடை நிற்க எனவேட் டேமே”

அஞ்சாவது பாட்டுலயும் தோழி சொல்றா, ”நீ அங்க அவங்க வீட்ல இருக்கச்சே என்தலைவி குடும்பம் நல்லா இருக்கணும்னு நெனச்சா; அதுக்காக பசி இல்லாம இருக்கணும்; நோய் இல்லாம இருக்கணும்னு நெனச்சா; பசியும், நோயும் இல்லாம இருந்தாத்தானே குடும்பம் நல்லா இருக்கும்”

நாங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து, ”ஒன் ஊரைத்தான் நெனச்சோம்; ஒன் ஊர்ல தண்ணியில இருக்கற நல்ல முதிர்ந்த மீனையெல்லாம் அங்க இருக்கற முதலை தின்னுடும்; அப்படிப்பட்ட ஊரைச் சேர்ந்த ஒன்னோட தேர் எங்க ஊட்டு முன்னாலதான் நிக்கணும்; வேற பொம்பளங்க ஊட்டு முன்னால நிக்கக் கூடாதுன்னு நெனச்சோம்”

முதிர்ந்த மீனத் தின்ற முதலன்னு தோழி சொல்றது அவனைத்தான். இவளப் பாக்காம அங்க போறயேன்னு மறைச்சு
சொல்றா.

=

வேட்கைப்பத்து—6

”வாழி ஆதன் வாழி அவினி
வேந்துபகை தணிக ஆண்டுபல நந்துக
எனவேட் டோளே யாயே யாமே
மலர்ந்த பொய்கை முகைந்த தாமரைத்
தண்டுரை ஊரன் வரைக
எந்தையும் கொடுக்க எனவேட் டேமே”

ஆறாவது பாட்லயும் தோழி பேசறா, “ நீ அங்க அவ ஊட்ல இருக்கச்ச என் தலைவி என்ன நெனச்சா தெரியுமா? நாட்டை ஆளறவங்க நல்லா இருக்கணும்; அவங்களோட பகைவரெல்லாம் அழியணும்னு நெனச்சா; ஏன்தெரியுமா?

பகைவருங்க இருந்து போர் வந்தா நீ சண்டைக்குப் போய்விடுவேல்ல; அதாலதான் பகை ஒழியணும்னு நெனச்சா; சரி, போனாலும் நீ திரும்பி வந்து பல்லாண்டு வாழணும்னு நெனச்சா.
நாங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து என்னா நெனச்சோம் தெரியுமா? ஊர்ல எல்லாருக்கும் பழக்கம் தெரிஞ்சு போச்சு; அதால தாமரைப் பூ இருக்கற குளங்கள் உள்ள ஊர்க்காரனான நீ சீக்கிரம் வந்து இவளப் பொண்ணு கேக்கணும்; இவங்க ரெண்டு பேரும் மொதல்லயே ஒருத்தரை ஒருத்தரு நெனச்சு நல்லா பழகிட்டாங்க; அதால இவங்க அப்பா தவறாம இவள அவனுக்கே கொடுக்கணும்”னு நெனச்சோம்”.
=

வேட்கைப்பத்து—7

”வாழி ஆதன் வாழி அவினி
அறநனி சிறக்க அல்லது கெடுக
எனவேட் டோளெ யாயே யாமே
உளைப்பூ மருதத் துக்கிளை குருகிருக்கும்
தண்டுறை ஊரன் தன்னூர்க்
கொண்டனன் செல்க எனவேட் டேமே”
இது ஏழாவது பாட்டு; தலைவன் நான் அவ ஊட்ல போயிருக்கச்ச நீங்க எல்லாரும் என்ன நெனச்சீங்கன்னு கேக்கறதுக்குப் பதில்தான் இதுவும்; தோழி சொல்றா, “ஒன்னை மொதமொத பாத்தபோதே என் தலைவி ஒன்னக் கல்யாணம் செஞ்சுக்கிட்டதாய் நெனச்சா; ஊட்ல அறம் நல்லா நடக்கணும். அதால பாவம் கெடணும்” னுநெனச்சா. ஏன்னா அவ இல்லறமே பெரிசுன்னு நெனக்கறவ;.

நாங்க எல்லாரும் என்ன நெனச்சோம் தெரியுமா? உளைப்பூக்களெல்லாம் இருக்கற மருதமரத்துல குருகு வந்து சொந்தங்களோட தங்கியிருக்குமாம். அப்படிப்பட்ட தண்ணித்துறை இருக்கற ஊர்க்காரனான நீ சீக்கிரம் வந்து இவளைக் கொண்டு போவணும்னு நெனச்சோம்”

இந்தப்பாட்டுல வர்ற உளைப்பூன்றதுக்கு உரை எழுதறங்க “மேலே துய்யினிடைய பூ”ன்னுன் எழுதிட்டுப் போயிட்டாங்க; துய்னா என்னான்னு அகராதியில பாத்தேன். அதாவது ’நூற்கும் பஞ்சின் தொடர் நுனி’ ன்னு போட்டிருக்குது. அது வேற ஒண்ணும் இல்ல; ரொம்ப மெலீசா இருக்கற மகரந்தத்தாளுதான் அது. மருதமரம் குருகு தங்கறதுக்கு ஆதாரம். அதேபோல இவள் உயிர் வாழறதுக்கு நீதான் ஆதாரம்னு மறைவா தோழி சொல்றா.

வேட்கைப்பத்து—8

”வாழி ஆதன் வாழி அவினி
அரசுமுறை செய்க களவில் லாகுக
எனவேட் டோளே யாயே யாமே
அலங்குசினை மாஅத் தணிமயி லிருக்கும்
பூக்கஞ லூரன் சூளிவண்
வாய்ப்ப தாக எனவேட் டேமே

இந்தப்பாட்டும் தலைவன்கிட்ட தோழி சொல்றதுதான். ”நான் அங்க போயிருந்தபோது நீங்க என்ன நெனச்சீங்க” ன்னு அவன் கேட்டதுக்கு பதிலா தோழி பேசறா; “என் தலைவி வீட்டோட ஒழுக்கமா இருக்கறவ; குடும்பம் நல்லா நடக்கணும்; அதுக்கு நாட்டை ஆளறவங்க நல்லா இருக்கணும்; நாட்ல களவு போன்ற குற்றங்கள் இல்லாம இருக்கணும்”னுதான் அவ எப்பவும் நெனச்சா”

நாங்க என்ன நெனச்சோம் தெரியுமா? ”ஒன் ஊர்ல சோலையில இளந்தளிரெல்லாம் இருக்கற மாமரத்துல மயில் வந்து இருக்கும்; அப்படிப்பட்ட ஊரைச் சேர்ந்த நீ இவள அன்னிக்கு வந்து சந்திச்சபோது சொன்னியே அந்த உறுதி வார்த்தைய மறந்து போகாம இருக்கணும்”

ஏன் அப்படி சொல்றா? அவளுக்குச் சந்தேகம் இத்தினி நாளா காணலியே மறந்துட்டானான்னு.
=
வேட்கைப்பத்து—9

”வாழி ஆதன் வாழி அவினி
நன்று பெரிது சிறக்க தீதில் லாகுக
எனவேட் டோளே யாயே யாமே
கயலார் நாரை போர்விற் சேக்கும்
தண்டுறை ஊரன் கேண்மை
அம்பலா கற்க எனவேட் டேமே”

இந்த 9-ஆம் பாட்டு அருமையான பாட்டு;

தோழி சொல்றா, “நாரை ஒண்ணு நல்லா மீனையெல்லாம் தின்னுது; அப்புறம் போயி வைக்கப்போருல தங்குது. அப்படிப்பட்ட ஊரைச் சேர்ந்தவன்தான நீ; உன்னோட கொண்ட தொடர்பு நீ இன்னும் வராம இருந்தா கொஞ்சம் கொஞ்சமா வெளியில வந்துடும். எனவே நீ அப்படியெல்லாம் செய்யக்கூடாது”ன்னு நாங்க ரெண்டு பேரும் நெனச்சோம்.

ஆனா இவ என்னா நெனச்சா தெரியுமா? உன்னைப் பாத்தபோதே ஒன்னோட கல்யாணம் ஆனதுன்னு நெனச்சா; அதாலே குடும்பத்துல நல்லது நடக்கட்டும்; கெடுதல் வராம இருக்கட்டும்னு நெனச்சா”

ஒங்க ஊர் நாரையைப்போல தங்கிடாதேன்றது மறைபொருளாம்; இந்த நாரை வைக்கபோர்ல தங்குறது, “கயலார் நாரை போர்விற் சேர்க்கும்”னு புறநானூறுலயும் [24] வருது; அதே மாதிரி புறநானூறுல ‘பொய்கை நாரை போர்விற் சேர்க்கும் நெய்தலங் கழனி”ன்னு இன்னொரு பாட்டுலயும் [209] இருக்குது

=
வேட்கைப்பத்து—10

”வாழி ஆதன் வாழி அவினி
மாரி வாய்க்க வளநனி சிறக்க
எனவேட் டோளே யாயே யாமே
பூத்த மாஅத்துப் புலாலஞ் சிறுமீன்
தண்டுறை ஊரன் தன்னொடு
கொண்டன

இதுவும் தோழி சொல்றதுதான். போனபாட்டுல சொன்னதுதான்; “இவ ஒன்னைப்பாத்த அன்னிக்கே கல்யாணம் நடந்துட்டுதுன்னு நெனச்சுட்டா; குடும்பம் நல்லா நடக்க, நாட்டை ஆளற ஆதனும் அவினியும் நல்லா இருக்கணும்; மழை நல்லா தப்பாம பேஞ்சாத்தான எல்லா வளமும் கிடைக்கும்; அதால மழை பெய்யணும்; செல்வம் சேரணும்னு நெனச்சா;

ரெண்டு பேரும் என்னா நெனச்சோம் திரியுமா? ஒன் ஊர்ல குளிர்ச்சியான சோலை உண்டு; அங்க கொளம் உண்டு; அதுல நாத்தம் கொடுக்கற மீனுங்க நெறய இருக்கும்; அந்த சோலையில வாசனை கொடுக்கற பூ பூக்கற மாமரங்கள் நெறய இருக்கு: அதேபோல ஒங்கிட்ட ரெண்டு கொணமும் இருக்கு; இவ ஒன்னையே நெனச்சிட்டிருக்கா; எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சிடும்; அதால நீ இவள கட்டிக்கறதா இருந்தா கட்டிக்க; இல்ல இப்படியே இருந்துடலாம்னு நெனச்சா வந்து ஒன்னோட கூட்டிக்கிட்டுபோயிடு”

•••

வண்ணைசிவா கவிதைகள்

1
பனிபடர்ந்த
அதிகாலைப் பொழுதில்
என்னை தனியே விட்டு
எங்கு செல்கிறாய்
பூக்கள் மேல் படர்ந்த
பனித்துளியை விரல்களால்
வருடி விடும்
உன் மனம்
எனக்கேன் வாய்க்கவில்லை
மெல்லிய புன்னகையை தந்து விட்டு நகர்ந்து செல்லும் உன்னை
பின் தொடர்ந்து வரும்
என்னை அணைத்து கொள்கிறது பனிக்காற்று
என்னை பார்த்தபடியே நடக்கும் உன் கண்கள் என் கண்களோடு உரையாடுகின்றன
உன் இதமும் குளிர்தரும் இதமும் ஒன்றாய் கலந்து
என்னை ஏதோ செய்கிறது மீண்டும்
மெல்லிய புன்னகையை தவழவிட்டபடி செல்கிறாய் நீ.
மார்கழிப்பனியில் உருகி
உறைந்து கிடக்கிறேன் நான்.

2

அதோ அந்தி சாய்ந்து விட்டது
பணி முடித்து திரும்பிய நீ
கண்ணாடி குடுவைக்குள் நிரப்பபட்ட திரவத்தை கையிலெடுத்து பருகுகிறாய்
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
நீ நீயாக இல்லாமல் போகிறாய்
மனைவி ,மகன் ,மகள் உனக்காக காத்திருப்பார்கள் என்ற
பிரக்ஞை அற்று
உளறிக் கொண்டிருக்கிறாய்
பெயர் தெரியாத ஒருவரிடம்
உன் குரல் கேட்டு எவ்வளவு நாளாகிறது
உன் பிள்ளைகள்
வீடு ஒன்று இருப்பதை மறந்து
வீதியில் திரிந்து கொண்டிருக்கிறாய் சீக்கிரம்
வீடு போய் சேர்
இன்றைக்கு உன் மகளுக்கு பிறந்தநாளாம்
பரிசு பொருள் கொடுக்கா விட்டாலும் பரவாயில்லை வன்சொற்களை உதிர்க்காமல்
உன் முகத்தையாவது காட்டி விடு .
•••

“மதுக்கோப்பையினுள் மிதக்கும் சிறுமலர் (அல்லது) அப்போது பாபுவின் அம்முவிற்கு வேறொரு பெயரிருந்தது…” – சம்பு…

கவிஞர் வே.பாபு

இன்றைய நவீன தமிழ்க் கவிதைச் சூழல் மொழியின் வளமார்ந்த சொற்களஞ்சியங்களிலிருந்து கட்டமைக்கப்படுவதாகவும், பிராந்தியம் சார்ந்த கலாச்சார மற்றும் பண்பாட்டுக் கூறுகளை வெளிப்படுத்துகிற ஒன்றாகவும், இதுகாறும் பாடப்படாத அல்லது பரவலான வாசக கவனத்திற்கு சென்றடையாத துண்டாடப்பட்ட வாழ்வு குறித்த பாடுகளை முன்வைப்பதாகவும், மொழியை அதன் ஆகிருதியை அறிந்துகொண்ட சிறு கர்வத்துடன் சொற்களை லேசாக ஒரு திருகுத் திருகி எம்பிக்குதிப்பதாகவும், நெருப்பென்றால் உதடுகள் வெந்து கருகுமளவுக்கு உஷ்ணத்தைச் சதா சுமந்து கொண்டிருப்பதாகவுமே நான் அவதானிக்கிறேன்.

இந்த மொழியை மெல்ல படுக்க வைத்து நீவிக் கொடுத்து அதன்மீது ஒரு ஜமுக்காளம் விரித்து ஏறி அமர்ந்து நேரடியாக விண்ணேகுகின்ற கவிதைகளைக் கண்டு சர்வ காலமும் நான் அச்சமுற்றே இருப்பதால் அங்கிருந்து அரவமின்றி ஒரு பேருந்தில் ஏறி ஏதோவொரு ஊரின் ஜனக்கூட்டத்தில் கலந்து விடுதலே எனது விருப்பமாக இருக்கிறது என்பதை ஒரு தகவலுக்காகச் சொல்கிறேன்.

இந்த மனநிலையிலிருந்து வே.பாபுவின் கவிதைகளை வாசிக்கும்போது அக்கவிதைகள் ஒரு வாசகனை தன் மீது இயல்பாக கரிசனம் கொள்ள வைக்கிற பண்புநலனை அகத்தே கொண்டிருப்பதாகவே படுகிறது. திருகலான அல்லது மிரட்சிகொள்ள வைக்கிற எந்தச் சொற்களையும் பாபுவின் கவிதைகளில் காண முடிவதில்லை.

எல்லா இடங்களிலும் செல்லுபடியாகாத ஆனால் எல்லாத் தருணங்களிலும் தனக்கு துணை நின்று வழிநடத்துகிற அன்புணர்ச்சியைத்தான் பாபுவின் கவிதைகள் ஏந்தி பிடிக்கிறது. நாயோ அல்லது பூனையோ அடிபட்டு இருளில் கிடக்கும் போது நில்லாமல் விரைந்து செல்கிற கெடுமனதை ஒரு கணம் நிறுத்தி ஒரு சிட்டிகை குற்றவுணர்ச்சியை நம்முள் விதைக்கிற எளிய கருணையை இக்கவிதைகள் சுமந்திருக்கின்றன.

பாபு சொல்லிப் பார்க்க முனைந்திருக்கும் நான்கைந்து அரசியல் கவிதைகளில் கூட கையில் இருக்கும் ஆயுதத்தை அவரால் கைநழுவியதுபோல் மெல்ல கீழே வைக்கத்தான் முடிகிறதே ஒழிய நான் கோபத்தில் இருக்கிறேன் என்று ஒருமுறை சத்தமாகச் சொல்லிவிட்டு அவரால் அமைதியாக முடிகிறதே ஒழிய வெஞ்சினத்துடன் ஆயுதத்தை பிறர் நெஞ்சின் மீது வீசுகிற கொடுமனம் பாபுவுக்கு இல்லை.

ஆனால் அன்பை யாசித்து உரையாடுகிற பாபுவின் கவிதைகளில் உறவு நிலைகளில் சிக்கல்கள் மேலெழும்போது ஒருபுறம் நிராதரவாக உணரும் மனம் விம்மி துடிக்கிறது. மறுபுறம் கையறு நிலையின் உச்சத்தில் மேன்ஷன் ஹவுஸ் பிராந்திக்குள் ஒருவன் குதித்து விடுகிறான். அவனால் அது மட்டுமே இயலுமானதாய் இருக்கிறது. வேறொரு கவிதையில் கையிலிருந்து நழுவிய ஆயுதத்தை இறுக்கிப்பிடித்து ஓங்கி எறிந்திருந்தால் எப்படி அது ஒருவரின் நெஞ்சைப் பிளந்து சென்றிருக்குமோ அந்த வேகத்துடன் அவன் மதுக்கோப்பையினுள் குதிக்கிறான். அதிலிருந்து எழுகிற அலை சமுத்திரக் கரையை உடைத்து சீறிப்பாய்கிறது. இலைகள், சருகுகள், செடிகள்,மரங்கள் பிறகு வனங்கள் என அனைத்தும் அந்த அலையில் மூழ்குகின்றன.

நிச்சலனம்…

மிக அமைதியான முகத்துடன் பிறகு அவன் தனது மருத்துவர் முன் அமர்ந்திருக்கிறான். தன்னை இவ்வுலகின் ஆகச்சிறந்த சுதந்திரவாதியென பிரகடனம் செய்கிறான். ” கூட யாரும் வரலையா” எனும் மருத்துவரின் சாதாரண கேள்வியில் உடைந்து நொறுங்குகிறான். அவனுக்கு வருகிற திருமண அழைப்பிதழைக் கையிலேந்தும் போது இறந்து போன வண்ணத்துப்பூச்சியை சில எறும்புகள் இழுத்துச் செல்கின்றன.அந்த உயிரற்ற உடல் நேர்குறியீடாகவே இருக்கின்றது.

அன்பினையும் துயரினையும் கையறு நிலையின் பரிதவிப்பையும் தத்துவத்தை நேர் நிறுத்தி கடக்க முனைகிற நகுலனின் கவிதையுலகம் பாபுவின் மனதுக்கு நெருக்கமாக இருக்கிறது. எனினும் பாபுவின் கவி மொழி உள்ளங்கை விரிக்கும்போது காற்றில் பறக்கிற இலவம்பஞ்சு மென்மையில் இருப்பது கவிதைகளைத் தனித்துக் காட்டுகிறது. அதனால்தான் இலட்சத்தில் ஒருவனுக்கு உதிரும் தருவாயில் கிடைத்த அபூர்வ மலரை அவன் காப்பாற்ற முனைவதுபோல் இந்தக் கவிதைகள் எங்கும் அந்த மொழியின் எளிமைக் கட்டமைப்பையும் தன்னுடைய அம்முவையும் மட்டுமே சுமந்துகொண்டு அலைகிறது பாபுவின் மனம்.

தனித்தனி கவிதைகளில் வாசிக்கும்போது “அம்மு” என்ற குறியீடு உருவாக்கிய வாசகப் புரிதலுக்கும் மொத்தமாக தொகுப்பாக வாசிக்கும்போது உருவாகிற அம்மு என்கிற பிம்பத்துக்கும் நடுவில் வாசகர்கள் கற்பிதம் கொண்டு கட்டமைக்கிற உறவு முற்றிலும் உணர்வு ரீதியிலானது. அது பாபு என்ற தனிமனிதனின் வாழ்வை கவிதையின் வேறொரு தளத்தில் வைத்துப் புரிந்துகொள்ள முடிகிற சாத்தியங்களையும் கொண்டிருக்கிறது.

கனவுகளிலும் கூடஅம்முவால் விழுங்கப்படுகிற ஒருவனாகவே பாபுவால் இருக்க முடிகிறது. மக்கள் திரளின் நடுவில் இசைத்து செல்லும் பார்வையற்ற குழல் விற்பவன் அம்மு வராத தினத்தை நிரப்பியே இசைக்கிறான். முன்பின் தெரியாத ஊரில் ஒரு மறக்கவியலாத பாடல் அவளின் நினைவைக் கிளர்த்திவிடுகையில் உலகம் ஸ்தம்பிக்கிறதோ இல்லையோ பாபு எனும் கவிஞன் அவ்விடத்தில் சிலையாக நின்று விடுகிறான். பிறகு அவசரமாக ஓடி வந்து நள்ளிரவு பேருந்தில் ஏறி அழுதபடியே பயணிக்கத் துவங்குகிறான். அம்மு அவனைச் சந்திக்க வராத தினமொன்று நினைவிலாடுகிறது.

பிறகு தன்னந்தனியனாக அந்த மதுப் பாட்டிலை ஏந்திப் பிடிக்கிறான். அம்முவாகி உரையாடத் தொடங்குகிறது அம் மதுப் பாட்டில். அவனது கோப்பையினுள் விழுகிற சிறு மலரும் அம்மு தான். இவ்வுலகின் எளிய உயிர்கள் அனைத்தும் அம்முவால் நிறைந்திருக்கிறது. அவளாலேயே எதிரும் புதிருமான நிகழ்வுகளும் நடந்தேறுகின்றன. அதிகாலை மலைப்பயணத்தில் ஒரு குளிர்ச்சியான முத்தம் போல் திடீரென பெய்கிற மழையில் அம்மு நிறைந்து வழிகிறாள்.

உத்திரத்தில் தொங்கிவிட கயிறு மாட்டுகையில்கூட கதவைத் தட்டியபடி மீட்சியாக அவளே வந்து நிற்கிறாள். இந்த பாழும் கவி மனதை வைத்துக்கொண்டு பாபு எங்கு தானோடி தொலைந்துவிட முடியும்?

பௌர்ணமி இரவு பாபுவிற்கு பிடித்தமானதாய் இருக்கிறது. அது சங்கர் இறந்த தினமாக இருக்கும்போது அந்த இரவை என்ன செய்வது அந்த இரவை என்ன செய்வது எனக் குமைந்து புலம்புகிறது அவனது மனம். அந்த இரவை மட்டுமல்ல எந்த இரவையும் எதனாலும் ஏதொன்றும் செய்துவிட முடியாதபடி ஒரு அன்பின் மாயச்சுழலுக்குள் நின்று பாபுவின் கவிதைகள் அறம் பாட முனைகின்றன. ஆனால் அந்த அறம் பாடலைக் கேட்பதற்கு நள்ளிரவு 1.40 க்கு வருகிற அலைபேசிக்கு நாம் தாமதியாமல் காது கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது.

அது வெறுமனே காது கொடுப்பது மட்டுமல்ல சடுதியில் போக நினைக்கும் ஓர் உயிரை, பிடித்து நிறுத்துவது.
அன்பின் விகசிப்புகளை ஆறாக்கண்ணீருடன் ஆதுரமாகப் பகிர்ந்து கொள்ள முயல்வதும் கூட.

தவிர அம்மு என்ற ஒரேயொரு
“ஒற்றைச் சொல்” இறந்து போனவனின் கண்களையும் ஒரு நொடியாவது திறந்து மூடச் செய்கிறதென்றால் அதன் வலிமை, பாபுவின் மனதில் அது சிம்மாசனமிட்டு அமர்ந்திருக்கும் ஆகிருதியை என்னவென்று சொல்வது?

இந்த ஊரில் எத்தனையோ பாபுக்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். இசையின் நாத பாவங்களில் தன்னைக் கரைத்துக் கொண்டு சாக முனைகிற பாபுவிற்காக எத்தனையோ யமுனாக்களும் இங்கிருந்ததை நாம் வாசித்திருக்கிறோம்

கண்டதில்லை

ஆனால் பாபு என்கிற எளிய மனிதனின் கனவுகளாகவும் கவிதைகளாகவும் அவனது வாழ்வில் பிரித்தறிய முடியாத ஒரு பாதியாகவும் அம்மு நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறாள். அதனாலேயே பாபு வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான்.

இருபத்து நான்கு ஆண்டுகள் ஆயுட்காலம் கொண்ட பறவை அதனுடைய பதினெட்டாம் ஆண்டில் நம்தோளில் வந்தமர்வது யாருடைய துர்லபம் எனத் தெரியவில்லை. எல்லா இடங்களுக்கும் கூடவே வந்து குதியாளமிட்டு மலர்ச்சியை உணரச்செய்து ஒரு பலூன் வெடிக்கிற சிறு கணப்பொழுதில் அப்பறவை கைநழுவிச் செல்லும்போது உண்மையில் இந்த உலகம் தன் போக்கில் இயல்பாக சுற்றிவிட முடியுமா என்ன? பிறகு மலை உச்சியிலிருந்து கீழே விழுபவன் அவ்வளவு சுலபத்தில் தரைதட்டி விட முடியாமல் பூமி தன் சுழற்சியை அப்போது நிறுத்தி விடுகிறது தானே? பாபுவின் கவிதைகளில் அதுதான் நிகழ்கிறது. யாரும் யாருக்கும் ஆறுதலை சொல்லிக்கொள்ள இயலாதவாறு சுண்டு விரலைப் பற்றிக் கொண்டு காப்பாற்ற கோருகிற குரலை நாம் கேட்க முடிந்தால் பிறந்து 8 நாட்கள் ஆன சிறு மகவின் முன்பு பாபு அமர்ந்திருக்கிறான் என்று அர்த்தம்.

ஒரு கவிதைத் தொகுப்பிற்கான அறிமுகமாகவும் விமர்சனமாகவும் கவிதை வாசிப்பு குறித்த பகிர்தலாகவும் இதை நாம் கருத முடியாது. இனி பாபுவின் கவிதைகள் அடுத்த நகர்வுக்குச் செல்வதற்கு ஏதாவது சொல்ல நம்மிடம் மிஞ்சியிருப்பது வெறும் மௌனம்தான்.
பாபுவும் அடுத்த கட்டத்திற்கு சென்று விட்ட பிறகு ஒற்றைச் சொல்லும் நம் கைவசம் இல்லை.

மலர்ந்திருக்கும் தாமரை பூவை வேண்டுமானால் நம் மனக்கண் கொண்டு தேடி காணலாம்.அது மட்டுமே நம்மைக் கொஞ்சம் ஆசுவாசங்கொள்ளச் செய்யும்.

பாபுவின் கவிதைகளைப் பற்றி பேசுவதும் பாபுவை பற்றி பேசுவதும் வேறு வேறல்ல. ஏனெனில் பாபுவின் வாழ்வும் கவிதையும் ஏறத்தாழ ஒன்றாகவே இருப்பதால் நமக்கு பாரதூரமான அளவிற்கு பிரித்தறிய வேண்டிய அவசியமேதும் இல்லை.

மேலும் எனது இந்தச் சொற்கள் இத்தொகுப்பின் கவிதைகளின் மீது அழுந்தப்படிந்தவையாக இருப்பதைவிட பாபுவின் மீதாக இருப்பதொன்றும் ஆச்சரியமானதல்ல.

இந்தக் கவிதை தொகுப்பு நம் கைகளில் தவழ்கிறது.
ஆனால் நாம் அது பற்றிப் பேசும் போது நம் நெஞ்சத்திலிருந்து நம்மையறியாமல் பாபுவைப் பற்றியே பேசத் துவங்குகிறோம்.

ஏழெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சேலத்திலிருந்து ஓசூர் வருகிற மதியநேர பாசஞ்சர் ரயில் வண்டியில்தான் முதன்முறையாக பாபுவின் கவிதைகளில் நிறைந்து கிடக்கும் அம்முவைச் சந்தித்தேன். அப்போது பாபுவும் உடனிருந்தார். அதுவொரு கோடை காலமாக இருந்தது. வழியெங்கும் இறங்கி ஓடியபடியும், சமயத்தில் தொப்பூர் மலைமுகட்டில் ஏறி நின்று பாபுவிற்குப் பழிப்புக் காட்டியபடியும் இன்னும் பலவாறான குறும்புகளுடன் அம்மு வந்துகொண்டிருந்தாள். நொடிக்கு நொடி அவளது உடைகளும் ஜடை அலங்காரங்களும்கூட மாறிக் கொண்டிருந்தன.ஒரு நொடி கையிலிருந்த’உயிர்மை’ இதழ் தவறி விழுந்தது. குனிந்து எடுத்துக் கொண்டேன்.

இன்னும்கூட அந்த காட்சிகள் நினைவிலாடுகின்றன. எனினும் இப்போது அந்த அம்முவின் முகம் சற்று மங்கலாகிப் போய் எனக்குத் துலங்க மறுக்கிறது.

ஆனாலும்,அப்போது அந்த மதியத்தில் நான் வாசித்த கவிதையில் இருந்த பாபுவின் அம்முவிற்கு வேறொரு பெயருமிருந்தது…

*** ***
(16 டிசம்பர் 2018 அன்று ‘தமுஎகச-ஒசூர் கிளை’ நடத்திய வே.பாபு நினைவேந்தல் நிகழ்வில் வாசிக்கப்பட்ட கட்டுரை.)

சுபிட்சமுருகன் ஒரு வாசகப்பார்வை..! / நிஷாமன்சூர்

சரவணன் சந்திரன்

ஒரு கலைப் படைப்பை வாசிக்கும்போது வாழ்வனுபவங்கள் அல்லது புனைவுகள் மூலமாக உருவாகும் மாயவெளியானது வாசிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் வேவ்வேறு விதமான கிளர்ச்சியை உண்டாக்கும். ஆனால் வாசகன் என்னவிதமான உணர்வுகளை அடைய வேண்டும் என்று படைப்பாளியே விவரிப்பதும் புளகாங்கிதம் கொள்வதும் படைப்பின் ஆன்மாவையே சிதைத்துவிடும்.

வழக்கமாக எந்த நூலை வாசிக்கும்போதும் நான் முன்னுரைகளையும் ஆசிரியர் உரையையும் வாசிப்பவன் அல்லன். ஆனால் சுபிட்ச முருகனில் எதோ ஒரு ஆர்வத்தில் வாசித்து விட்டேன்.

சுபிட்ச முருகனின் முன்னுரையில் இருக்கும் சரவணனின் கிளர்ச்சி படைப்பில் காணக் கிடைக்கவில்லை. ஒரு சாபம் உருவாக்கிய விளைவுகளும் அதன் வலிகளிலிருந்து மீண்டு சுபிட்சம் பெறும் ஒரு தலைமுறையின் பிரதிநிதியின் வாழ்வனுபவங்களுமே இந் நாவல்.

சமீபத்தில் ஒரு பெண்கள் கல்லூரியில் சுய இன்பம் செய்து பிடிபட்ட லிஃப்ட் ஆபரேட்டர் பற்றி, செய்திகளில் நாம் பார்த்திருப்போம். அவனது கூட்டாளிகள் பலர் இந்நாவலில் லூஸான பேண்ட்டின் பாக்கெட்டில் கைவிட்டவாறு நடமாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த மனோ உணர்வுகளும் வாழ்வும் நமக்கு புத்தம்புதுசான ஆனால் விந்துத்துளிகளின் ஈரமேறிப் பூஞ்சைபடர்ந்து கவுச்சியடிக்கும் இன்னொரு உலகைக் காண்பிக்கின்றன.

ரோலக்ஸ் வாட்ச்சின் நாயகனின் ஆவி, சுபிட்ச முருகனின் நாயகனது தோள்களில் நிறைவேறாத காமதாகத்துடன் சவாரி செய்து கொண்டிருப்பதை நாவல் முழுவதும் காணமுடிகிறது. பொதுவாக எங்கெல்லாம் துறவுச் சிந்தனை மிகுதியாகத் தூண்டப்படுகிறதோ அங்கெல்லாம் தாகித்த காமப்புலன்களின் வறட்சியை நாம் உணரமுடியும். இன்னும் சொல்லப்போனால் காமமும் துறவும் ஒன்றுக்கொன்று மிகுந்த நெருக்கம் கொண்டவை. அந்நெருக்கத்தின் ஆழத்தை நாவலில் உணர்கிறோம்.

சூஃபிகள்,மஜ்தூபுகள்(சுய சிந்தனையற்று இறைவனில் மெய்மறந்த ஞானிகள்),சித்தர்கள் ஆகியோர் மனிதர்கள் யாவரையும் குற்றவாளி போல அணுகுவதில்லை. அதாவது இன்னொரு உயிர் துன்புறுத்தப்படாமல் இச்சை மிகுதியால் செய்த பாவங்களை அவர்கள் குற்றமாகவே கருதுவதில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் அதுபோன்ற செயல்களில் ஈடுபட்டு குற்றவுணர்வோடு நிம்மதியின்றி அலையும் மனிதர்களின் குற்றவுணர்வை அகற்றி நெறிப்படுத்தவும் செய்வார்கள். “என் மகனுக்கு அதுதான் சந்தோசத்தைக் கொடுக்குதுன்னா போய்ட்டுதான் வாயேன்” என்று கூறிய ஒரு சூஃபியின் சொல் அக்காலத்தில் மிகுந்த சர்ச்சைக்கு உள்ளானது.

சுபமங்களா இதழில் வந்த கவிஞர் விக்ரமாதித்யனின் கவிமூலம் தொடரில் தாயைப் பற்றிய ஒரு கவிதையில் இப்படி ஒரு வரி வரும்,
“தூக்கம் வரலேன்னா எதையாவது
குடிச்சுட்டுதான் படேன்” என்று அந்தத் தாய் சொல்லுவதாக.
இவ்விடத்தில் உறக்கம் வராமல் புரண்டு கொண்டிருக்கும் மகனது மன சஞ்சலங்களை மதுதான் நீக்கி உறக்கத்தை அளிக்குமெனில் ஒருவாய் குடித்துவிட்டுத்தான் உறங்கட்டுமே என்கிற அக்கறையாக வெளிப்படும். கவிதையை எழுதியவர் வித்யாசாகர் என்று நினைவு.
ஞானிகளும் தாய்மணம் கொண்டவர்கள்தானே.
சுபிட்ச முருகனில் வரும் பழனி சித்தரும் அப்படித்தான்.

சரவணன் சந்திரனின் முன்னுரையை வாசிக்காமல் நேரடியாக நாவலுக்குள் நுழைவது வாசிப்பை மேம்படுத்தும். ஆனாலும் நாவலைப் பூரணப்படுத்தாத ஏதோ ஒன்று வாசித்து முடித்த பின்னர் உறுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.ஒருவேளை அவை இன்னமும் அகற்றப்படாத நமது குற்றவுணர்வின் சிதிலங்களாகவும் இருக்கலாம்.

••

யுகங்களாய் தாபித்திருக்கும் திருமார்புவல்லி – குமாரநந்தன்

கவிஞர் ஸ்ரீ ஷங்கரின் திருமார்புவல்லி தொகுப்பின் கவிதைகளை முன்வைத்து…

பக்தி இலக்கிய காலத்திற்கு முன்னாள், தமிழ் கவிதைகளில் காமம் அவ்வளவு தீவிரமாய் ஒதுக்கப்படவில்லை. காதல், ஏக்கம், தனிமை, பிரிவு பசலை என எல்லாவற்றிலும் காமம் தொக்கி நிற்பதை ரசிக்க முடியும். காமம் என்கிற உணர்வை பண்பாட்டோடு சொல்லும் நேர்த்தியை அதில் காணலாம்.
பக்தி இலக்கிய காலத்திற்குப் பின், காதல், காமம் அருவருப்பான உணர்வாக மாறிவிட்டது. அல்லது காதல் என்பது உடல் சாராத புனிதப்படுத்தப்பட்ட ஒன்றாக மாற்றப்பட்டது. இந்த நிலை இன்று வரை தொடர்கிறது.

பக்தி இலக்கிய காலத்தின் வழிபாடு மற்றும் தெய்வீகம் என்பதான படிமங்களின் பின்புலம், சங்கப் பாடல்களின் மொழி மற்றும் செழுமையான வெளிப்பாடுகள், தலைவன் தலைவி மட்டுமே இருக்கின்ற காமம் என்கிற வேட்கை காதல் என்கிற உணர்வு உடல் என்னும் கொந்தளிப்பு ஆகியவற்றின் எண்ணிறந்த வண்ணக் காட்சிப் படிமங்களால் அரங்கேற்றப்படும் ஒரு நவீன நாடகம் தான் திருமார்பு வல்லி.
ஆதி கவித்துவ நிலையில் சமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன இக்கவிதைகள். இவை காதல் கவிதைகள் என்று மட்டும் சொல்லிவிட முடியாது. அதற்கு அடுத்த உடல்களைக் கொண்டாடும் நிலை. ஆனால் காமத்தை மட்டும் பாடுவதல்ல. காமம் முழுவதையும் கவிதையால் நிரப்புவது. தன்னிலை மறந்து அதை கொண்டாடுவது. பிதற்றுவது. இக்கவிதைகள் அனைத்தும் காமத்தைப் பிதற்றுகின்றன. அல்லது அவ்வாறு பிதற்றுவதால் கவிதையின் அந்தஸ்தைப் பெறுகின்றன. எனவே கவிதையின் உலகம் பிளவுபடாமல் பலவாறாக பரந்து சிதறாமல் உயிர்த்துடிப்புடன் இருக்கிறது.

இந்த எல்லையைத் தாண்டினால் அது விரசமாகிவிடும் என்ற நிலை வரை இந்தக் கவிதைகள் செல்கின்றன.
அதனால் இவை ஒரு ஆண் அல்லது பெண்ணின் உடல் மிகவும் அந்தரங்கமாக காமத்தில் தவிப்பதைக் கொண்டாடும் நிலையில் உள்ளன. எனவே இதில் சோகம் தவிப்பு துயரம் இல்லை. அப்படி இருந்தாலும் அவை தலைக்கேரிய காமத்தின் பித்திலிருந்து உருவாகி பரவிச் செல்லும் உணர்வுகள்தான்.
கவிதைகளில் இந்தப் பித்துநிலை ஸ்தூலமாக கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.
இக்கவிதைகள் அனைத்தும் காமத்தின் பித்து நிலையில் தோன்றியவை தான்.
அந்தநிலை புத்தகமெங்கும் விரவியிருப்பதால், ஒவ்வொரு கவிதைக்கும் தனியாக அதற்கான மனநிலையை சமைக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல் போகிறது.
திருமார்பு வல்லி என்ற தலைப்பே அத்தகையதுதான். அது திரு நெஞ்சம் அல்ல திருமார்பு. வெறும் மார்பு அல்ல திருமார்பு இதுதான் இந்தக் கவிதைகளின் சாராம்சம்.

இக்கவிதைகள் அனைத்தும் காமத்தினால் உன்மத்த நிலையடைந்த ஒருவன் ஒருத்தியின் புலம்பல்களாக நினைவுகளாக இருக்கின்றன. அவர்களுக்குள் கூடல் ஏற்கனவே நிகழ்ந்துவிட்டது. இனியொன்று அதேபோன்ற உலகின் எந்த ஒன்றினோடும் ஒப்பிட முடியாத தங்களுக்கிடையேயான அந்த நிகழ்வுக்காக அவர்கள் தவித்திருக்கின்றனர்.

நீ
பௌர்ணமி அல்லது முழு நிலவு
எனது பரவசமும்தான்
மேலும்
வளர்ந்து வரும் மாம்பிஞ்சு
இன்னும் ஓடுடைத்திராத
சூலுற்றிருக்கும் ஒரு மொழி
நான்தான் அதை மிழற்றும் பிள்ளை
மேலும் ஆனாய்
இந்த உலகின் ஒரே அற்புதமாக
நீ என்பது
அனைத்துப் பருவங்களையும் தீண்டிச் செல்வது
எனத் தொடரும் ஒரு கவிதையில் நீ என்பதை கவிஞரால் முழுமையாக வரையறை செய்யவே முடியவில்லை. தன்னுடைய கவித்திறனை மொழியை முழு வீச்சில் பிரயோகித்தும் அது நடக்கவில்லை என்பதுபோல் அவ்வளவு பிரமாண்டமாய் இருக்கிறது அந்த நீ.
சங்கப் பாடல்களில் தலைவியின் ஊடலைத் தீர்க்க தலைவன் சொல்லும் மொழிகளில் நாடகம் இருக்கும்.
ஆனால் அன்பின் ஏகாந்தம் என்கிற இந்த கவிதை இப்படி முடிகிறது
விருப்புறுதி காட்டி நீ சினந்தது போதும்
கொன்றை அரண் சூழ்ந்த ஏகாந்தம் காத்துக் கிடக்கிறது
முதுவே
வேக்கை கொண்ட யாக்கைகளின் பாய்வில்
இத்திணையானது
நம் அன்பில் வெதுவெதுக்கட்டும்
அப்போது
நீலத்தில் இரைந்த கற்கள் மினுங்குவதைப் பார்த்தபடி
பூச்சிகளின் இசைக்கோலங்களில்
காலமற்றுக் கிடப்போம்

சங்கப் பாடல்களின் மொழியைப் பற்றிக் கொண்டு இக்கவிதைகள் ஒரே பாய்ச்சலில் இங்கு வந்து விழுகின்றன.
இப்படியான ஒரு சித்திரத்தை தரும் இக்கவிதைகளில், பூமி மீது பேச்சிழப்பு என்ற கவிதை வேறென்றாக இருக்கிறது.
அக்கவிதை கடற்கரையில் நிகழ்கிறது. அது ஒரு சுற்றுலா தளம். அங்கே இணைஞர்கள் தங்கள் இணைகளோடு மணக்கும் உடல்களோடு உலாவுகின்றனர். அப்போது தலைவன் முன் இருக்கும் உலகின் ஒரே கடமை தன்னை அசுவாசப்படுத்திக் கொள்வதுதான். காமத்தால் கட்டி இழுத்துச் செல்லப்படுதல், அதை அடைவதன் மூலம் அதிலிருந்து விடுதலையடைதல் போன்ற உணர்வுகளை இந்த அசுவாசப்படுத்தக் கொள்ளுதல் என்கிற சொற்பிரயோகம் பிரதிபலிக்கிறது. கவிதையின் கடைசி வரி இப்படி முடிகிறது. தூரப்பாடலில் அலையும் ஒருத்தியோடு நனைந்தபடி தொலைவாகிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

கவிதைகளில் குறிஞ்சி நிலமும் அதன் கூடலும் கூடல் நிமித்தமும் பின்புல ஓவியமாய் இருக்கின்றன.
கடமான்கள் அதிகம் திரிகின்ற
வெண்டாமரைப் பொய்கையை
கடந்துவிட்டாயா பெருவடிவே
வா
நறுமணக் கொங்கைகளின்
நிழலுக்கு
யுகங்கள் தாபிக்கின்றன.
என்று சொல்வதன் மூலம் தலைவன் பல ஆயிரம் ஆண்டு காலமாய் தன் மொழி வெவ்வேறு விதமாய் மாறினாலும், தன் கவிதை வெவ்வேறு விதமாய் மாறினாலும் மாறாத தாகத்தோடு மாறாத காமத்தோடு சாசுவதமான குறிஞ்சி நில மரத்தடியில் தாபித்திருக்கும் சித்திரம் தோன்றுகிறது.

அசையில் நுரைத்துப் படர்த்திய எச்சிலோடு
வெம்மையையும் மேய்ச்சலையும் நோக்கி
தொடங்கிய அதன் பயணம்
தேவியைன்
பாத கமலத்தை அடைந்தேவிட்டது.

கூடல் நினைவுகளை எந்நேரமும் அசைபோடுதலின்றி வேறு எதையும் செய்யாத செய்ய முடியாத அவன் மாடாகிறான்.
அந்த அசையில் நுரைத்துப் படர்கிறது காமமாகிய எச்சில்
அந்த எச்சிலின் ஊறலோடு, வெம்மையையும் மேய்ச்சலையும்
நோக்கி அதன் பயணம் தொடங்குகிறது.
வெம்மை காமத்தினால் உடல் அடையும் பரவசமாகவும், மேய்ச்சலை கலவியாகவும் உணரும்போது காதல் காமம் களவி யாவும் வேறொரு தளத்துக்கு சென்றுவிடுகின்றன. அதில் நிகழ்கால காமத்தில் இருக்கும் வக்கிரம், துரோகம், குற்றவுணர்வு எதுவும் இல்லை.
ஒன்றிரண்டைத் தவிர இந்தக் கவிதைகள் அனைத்தும் ஒரே கவிதையாக உள்ளன. எனவே, இதில் இந்தக் கவிதை சிறப்பாக இருக்கிறது. இந்த கவிதை சுமாராக வந்திருக்கிறது என அடையாளப்படுத்த முடியவில்லை.
இக்கவிதைகள் ஒரு சம்பிரதாயத்துக்காக வெவ்வேறு கவிதைகளாய் அடையாளப் படுத்தப்பட்டிருப்பதாகத் தான் எனக்குத் தோன்றுகிறது. பாடித் தீர்க்க முடியாத ஒரு கவிதையில் விழுந்து இன்பத்தில் உழல்கிறோம். காமத்தின் முடிவற்ற உறவுகளை அது குறித்த நினைவுகளை ஏக்கங்களை புலம்பல்களை பக்கங்களெங்கும் கேட்கிறோம்.
அவற்றுக்கான வார்த்தைகள் எல்லாம் ஒரு தாந்திரீக சடங்கின் குறியீடுகளாக மாறியுள்ளன. அவற்றை மாற்று வார்த்தைகளைக் கொண்டு விரித்துச் சொன்னால் அவை ஆடை ஆபரணங்கள் புனைந்த ஒரு தேவதையை மந்தை நடுவே நிறுத்தி துகிலுரிந்ததான வக்கிரமாக எஞ்சிவிடும்

மாறாக அக்கவிதையின் சொற்களை அப்படியே சொல்வதுதான் அதற்கான ஆகச் சிறந்த விளக்கமாக இருக்க முடியும்
சில கவிதைகளின் சில வரிகளைப் பார்ப்போம்.
உனது அதரங்கள் புரளும் காலத்தில் தொடர்ந்த
பெரு இயக்கத்தின் பின்
வந்தடைந்த
சிவப்பு ஆதாளைச் செடியில் வழியும்
சாறு கொண்டு துடைத்த
ஒளிரும் கொழுமையான மென் கன்னங்களில்
அளைகிறேன்
தலைக்கேசம் பிய்த்துக் குழறுகிறாய் பொம்மி

மென்சூட்டில் தொடங்கிப் பதறும் உடல்களோடு
புளித்த மதுவில் மிதக்கும் நாவைப் பகிர்ந்து கொண்டோம்
ஆடை விலக்கி
உன்னில் முகிழ்த்திருந்த இளஞ்சிவப்பு திராட்சைகளை
உண்ணத் தந்தாய்
உனது நயனங்கள்
அப்போது தான் பிறந்த நிறத்தில் மின்னின
மேலும்
நீ அழைத்துச் சென்ற பாதை அடைந்த சமவெளியில்
தடாகமொன்று கசிந்தபடியிருக்க
அதில்
நீங்கவியலா எருதென
விம்மும் தாமரை இதழ்களை உண்டபடி கிடந்தேன்.

கவித்துவமும், மொழியும் விளையாடும் இக்கவிதைகளில் காலத்தின் பிரக்ஞை கண்டு கொள்ளாமல் விடப்பட்டிருப்பதன் நுட்பத்தை புரிந்து கொள்ள முடியும் காலப் பிரக்ஞை என நான் குறிப்பிடுவது சம காலக் கவிதைகள் அதன் வெளிப்பாடுகள் ஆகிவற்றிலிருந்து எதையும் தன்னுடையதாக மாற்றிக் கொள்ளாத தனக்கேயான சொற்கள் தனக்கே உண்டான மொழி தனதான கவிதைகளாய் இக்கவிதைகள் இருக்கின்றன.
மேலும் நாஸ்டால்ஜிக் தன்மையின் வாசமும், வரலாற்றுக் காலம் போன்ற மயக்கமும் ஏற்பட்டாலும் கவிதையின் காலம் நிகழ்காலத்தின் வேறானதாய் இல்லை. ஏனென்றால் மனிதனின் ஆதி உணர்வு காலத்தின் பாற்பட்டதல்ல அல்லவா?

***