Category: கட்டுரை

“மதுக்கோப்பையினுள் மிதக்கும் சிறுமலர் (அல்லது) அப்போது பாபுவின் அம்முவிற்கு வேறொரு பெயரிருந்தது…” – சம்பு…

கவிஞர் வே.பாபு

இன்றைய நவீன தமிழ்க் கவிதைச் சூழல் மொழியின் வளமார்ந்த சொற்களஞ்சியங்களிலிருந்து கட்டமைக்கப்படுவதாகவும், பிராந்தியம் சார்ந்த கலாச்சார மற்றும் பண்பாட்டுக் கூறுகளை வெளிப்படுத்துகிற ஒன்றாகவும், இதுகாறும் பாடப்படாத அல்லது பரவலான வாசக கவனத்திற்கு சென்றடையாத துண்டாடப்பட்ட வாழ்வு குறித்த பாடுகளை முன்வைப்பதாகவும், மொழியை அதன் ஆகிருதியை அறிந்துகொண்ட சிறு கர்வத்துடன் சொற்களை லேசாக ஒரு திருகுத் திருகி எம்பிக்குதிப்பதாகவும், நெருப்பென்றால் உதடுகள் வெந்து கருகுமளவுக்கு உஷ்ணத்தைச் சதா சுமந்து கொண்டிருப்பதாகவுமே நான் அவதானிக்கிறேன்.

இந்த மொழியை மெல்ல படுக்க வைத்து நீவிக் கொடுத்து அதன்மீது ஒரு ஜமுக்காளம் விரித்து ஏறி அமர்ந்து நேரடியாக விண்ணேகுகின்ற கவிதைகளைக் கண்டு சர்வ காலமும் நான் அச்சமுற்றே இருப்பதால் அங்கிருந்து அரவமின்றி ஒரு பேருந்தில் ஏறி ஏதோவொரு ஊரின் ஜனக்கூட்டத்தில் கலந்து விடுதலே எனது விருப்பமாக இருக்கிறது என்பதை ஒரு தகவலுக்காகச் சொல்கிறேன்.

இந்த மனநிலையிலிருந்து வே.பாபுவின் கவிதைகளை வாசிக்கும்போது அக்கவிதைகள் ஒரு வாசகனை தன் மீது இயல்பாக கரிசனம் கொள்ள வைக்கிற பண்புநலனை அகத்தே கொண்டிருப்பதாகவே படுகிறது. திருகலான அல்லது மிரட்சிகொள்ள வைக்கிற எந்தச் சொற்களையும் பாபுவின் கவிதைகளில் காண முடிவதில்லை.

எல்லா இடங்களிலும் செல்லுபடியாகாத ஆனால் எல்லாத் தருணங்களிலும் தனக்கு துணை நின்று வழிநடத்துகிற அன்புணர்ச்சியைத்தான் பாபுவின் கவிதைகள் ஏந்தி பிடிக்கிறது. நாயோ அல்லது பூனையோ அடிபட்டு இருளில் கிடக்கும் போது நில்லாமல் விரைந்து செல்கிற கெடுமனதை ஒரு கணம் நிறுத்தி ஒரு சிட்டிகை குற்றவுணர்ச்சியை நம்முள் விதைக்கிற எளிய கருணையை இக்கவிதைகள் சுமந்திருக்கின்றன.

பாபு சொல்லிப் பார்க்க முனைந்திருக்கும் நான்கைந்து அரசியல் கவிதைகளில் கூட கையில் இருக்கும் ஆயுதத்தை அவரால் கைநழுவியதுபோல் மெல்ல கீழே வைக்கத்தான் முடிகிறதே ஒழிய நான் கோபத்தில் இருக்கிறேன் என்று ஒருமுறை சத்தமாகச் சொல்லிவிட்டு அவரால் அமைதியாக முடிகிறதே ஒழிய வெஞ்சினத்துடன் ஆயுதத்தை பிறர் நெஞ்சின் மீது வீசுகிற கொடுமனம் பாபுவுக்கு இல்லை.

ஆனால் அன்பை யாசித்து உரையாடுகிற பாபுவின் கவிதைகளில் உறவு நிலைகளில் சிக்கல்கள் மேலெழும்போது ஒருபுறம் நிராதரவாக உணரும் மனம் விம்மி துடிக்கிறது. மறுபுறம் கையறு நிலையின் உச்சத்தில் மேன்ஷன் ஹவுஸ் பிராந்திக்குள் ஒருவன் குதித்து விடுகிறான். அவனால் அது மட்டுமே இயலுமானதாய் இருக்கிறது. வேறொரு கவிதையில் கையிலிருந்து நழுவிய ஆயுதத்தை இறுக்கிப்பிடித்து ஓங்கி எறிந்திருந்தால் எப்படி அது ஒருவரின் நெஞ்சைப் பிளந்து சென்றிருக்குமோ அந்த வேகத்துடன் அவன் மதுக்கோப்பையினுள் குதிக்கிறான். அதிலிருந்து எழுகிற அலை சமுத்திரக் கரையை உடைத்து சீறிப்பாய்கிறது. இலைகள், சருகுகள், செடிகள்,மரங்கள் பிறகு வனங்கள் என அனைத்தும் அந்த அலையில் மூழ்குகின்றன.

நிச்சலனம்…

மிக அமைதியான முகத்துடன் பிறகு அவன் தனது மருத்துவர் முன் அமர்ந்திருக்கிறான். தன்னை இவ்வுலகின் ஆகச்சிறந்த சுதந்திரவாதியென பிரகடனம் செய்கிறான். ” கூட யாரும் வரலையா” எனும் மருத்துவரின் சாதாரண கேள்வியில் உடைந்து நொறுங்குகிறான். அவனுக்கு வருகிற திருமண அழைப்பிதழைக் கையிலேந்தும் போது இறந்து போன வண்ணத்துப்பூச்சியை சில எறும்புகள் இழுத்துச் செல்கின்றன.அந்த உயிரற்ற உடல் நேர்குறியீடாகவே இருக்கின்றது.

அன்பினையும் துயரினையும் கையறு நிலையின் பரிதவிப்பையும் தத்துவத்தை நேர் நிறுத்தி கடக்க முனைகிற நகுலனின் கவிதையுலகம் பாபுவின் மனதுக்கு நெருக்கமாக இருக்கிறது. எனினும் பாபுவின் கவி மொழி உள்ளங்கை விரிக்கும்போது காற்றில் பறக்கிற இலவம்பஞ்சு மென்மையில் இருப்பது கவிதைகளைத் தனித்துக் காட்டுகிறது. அதனால்தான் இலட்சத்தில் ஒருவனுக்கு உதிரும் தருவாயில் கிடைத்த அபூர்வ மலரை அவன் காப்பாற்ற முனைவதுபோல் இந்தக் கவிதைகள் எங்கும் அந்த மொழியின் எளிமைக் கட்டமைப்பையும் தன்னுடைய அம்முவையும் மட்டுமே சுமந்துகொண்டு அலைகிறது பாபுவின் மனம்.

தனித்தனி கவிதைகளில் வாசிக்கும்போது “அம்மு” என்ற குறியீடு உருவாக்கிய வாசகப் புரிதலுக்கும் மொத்தமாக தொகுப்பாக வாசிக்கும்போது உருவாகிற அம்மு என்கிற பிம்பத்துக்கும் நடுவில் வாசகர்கள் கற்பிதம் கொண்டு கட்டமைக்கிற உறவு முற்றிலும் உணர்வு ரீதியிலானது. அது பாபு என்ற தனிமனிதனின் வாழ்வை கவிதையின் வேறொரு தளத்தில் வைத்துப் புரிந்துகொள்ள முடிகிற சாத்தியங்களையும் கொண்டிருக்கிறது.

கனவுகளிலும் கூடஅம்முவால் விழுங்கப்படுகிற ஒருவனாகவே பாபுவால் இருக்க முடிகிறது. மக்கள் திரளின் நடுவில் இசைத்து செல்லும் பார்வையற்ற குழல் விற்பவன் அம்மு வராத தினத்தை நிரப்பியே இசைக்கிறான். முன்பின் தெரியாத ஊரில் ஒரு மறக்கவியலாத பாடல் அவளின் நினைவைக் கிளர்த்திவிடுகையில் உலகம் ஸ்தம்பிக்கிறதோ இல்லையோ பாபு எனும் கவிஞன் அவ்விடத்தில் சிலையாக நின்று விடுகிறான். பிறகு அவசரமாக ஓடி வந்து நள்ளிரவு பேருந்தில் ஏறி அழுதபடியே பயணிக்கத் துவங்குகிறான். அம்மு அவனைச் சந்திக்க வராத தினமொன்று நினைவிலாடுகிறது.

பிறகு தன்னந்தனியனாக அந்த மதுப் பாட்டிலை ஏந்திப் பிடிக்கிறான். அம்முவாகி உரையாடத் தொடங்குகிறது அம் மதுப் பாட்டில். அவனது கோப்பையினுள் விழுகிற சிறு மலரும் அம்மு தான். இவ்வுலகின் எளிய உயிர்கள் அனைத்தும் அம்முவால் நிறைந்திருக்கிறது. அவளாலேயே எதிரும் புதிருமான நிகழ்வுகளும் நடந்தேறுகின்றன. அதிகாலை மலைப்பயணத்தில் ஒரு குளிர்ச்சியான முத்தம் போல் திடீரென பெய்கிற மழையில் அம்மு நிறைந்து வழிகிறாள்.

உத்திரத்தில் தொங்கிவிட கயிறு மாட்டுகையில்கூட கதவைத் தட்டியபடி மீட்சியாக அவளே வந்து நிற்கிறாள். இந்த பாழும் கவி மனதை வைத்துக்கொண்டு பாபு எங்கு தானோடி தொலைந்துவிட முடியும்?

பௌர்ணமி இரவு பாபுவிற்கு பிடித்தமானதாய் இருக்கிறது. அது சங்கர் இறந்த தினமாக இருக்கும்போது அந்த இரவை என்ன செய்வது அந்த இரவை என்ன செய்வது எனக் குமைந்து புலம்புகிறது அவனது மனம். அந்த இரவை மட்டுமல்ல எந்த இரவையும் எதனாலும் ஏதொன்றும் செய்துவிட முடியாதபடி ஒரு அன்பின் மாயச்சுழலுக்குள் நின்று பாபுவின் கவிதைகள் அறம் பாட முனைகின்றன. ஆனால் அந்த அறம் பாடலைக் கேட்பதற்கு நள்ளிரவு 1.40 க்கு வருகிற அலைபேசிக்கு நாம் தாமதியாமல் காது கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது.

அது வெறுமனே காது கொடுப்பது மட்டுமல்ல சடுதியில் போக நினைக்கும் ஓர் உயிரை, பிடித்து நிறுத்துவது.
அன்பின் விகசிப்புகளை ஆறாக்கண்ணீருடன் ஆதுரமாகப் பகிர்ந்து கொள்ள முயல்வதும் கூட.

தவிர அம்மு என்ற ஒரேயொரு
“ஒற்றைச் சொல்” இறந்து போனவனின் கண்களையும் ஒரு நொடியாவது திறந்து மூடச் செய்கிறதென்றால் அதன் வலிமை, பாபுவின் மனதில் அது சிம்மாசனமிட்டு அமர்ந்திருக்கும் ஆகிருதியை என்னவென்று சொல்வது?

இந்த ஊரில் எத்தனையோ பாபுக்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். இசையின் நாத பாவங்களில் தன்னைக் கரைத்துக் கொண்டு சாக முனைகிற பாபுவிற்காக எத்தனையோ யமுனாக்களும் இங்கிருந்ததை நாம் வாசித்திருக்கிறோம்

கண்டதில்லை

ஆனால் பாபு என்கிற எளிய மனிதனின் கனவுகளாகவும் கவிதைகளாகவும் அவனது வாழ்வில் பிரித்தறிய முடியாத ஒரு பாதியாகவும் அம்மு நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறாள். அதனாலேயே பாபு வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான்.

இருபத்து நான்கு ஆண்டுகள் ஆயுட்காலம் கொண்ட பறவை அதனுடைய பதினெட்டாம் ஆண்டில் நம்தோளில் வந்தமர்வது யாருடைய துர்லபம் எனத் தெரியவில்லை. எல்லா இடங்களுக்கும் கூடவே வந்து குதியாளமிட்டு மலர்ச்சியை உணரச்செய்து ஒரு பலூன் வெடிக்கிற சிறு கணப்பொழுதில் அப்பறவை கைநழுவிச் செல்லும்போது உண்மையில் இந்த உலகம் தன் போக்கில் இயல்பாக சுற்றிவிட முடியுமா என்ன? பிறகு மலை உச்சியிலிருந்து கீழே விழுபவன் அவ்வளவு சுலபத்தில் தரைதட்டி விட முடியாமல் பூமி தன் சுழற்சியை அப்போது நிறுத்தி விடுகிறது தானே? பாபுவின் கவிதைகளில் அதுதான் நிகழ்கிறது. யாரும் யாருக்கும் ஆறுதலை சொல்லிக்கொள்ள இயலாதவாறு சுண்டு விரலைப் பற்றிக் கொண்டு காப்பாற்ற கோருகிற குரலை நாம் கேட்க முடிந்தால் பிறந்து 8 நாட்கள் ஆன சிறு மகவின் முன்பு பாபு அமர்ந்திருக்கிறான் என்று அர்த்தம்.

ஒரு கவிதைத் தொகுப்பிற்கான அறிமுகமாகவும் விமர்சனமாகவும் கவிதை வாசிப்பு குறித்த பகிர்தலாகவும் இதை நாம் கருத முடியாது. இனி பாபுவின் கவிதைகள் அடுத்த நகர்வுக்குச் செல்வதற்கு ஏதாவது சொல்ல நம்மிடம் மிஞ்சியிருப்பது வெறும் மௌனம்தான்.
பாபுவும் அடுத்த கட்டத்திற்கு சென்று விட்ட பிறகு ஒற்றைச் சொல்லும் நம் கைவசம் இல்லை.

மலர்ந்திருக்கும் தாமரை பூவை வேண்டுமானால் நம் மனக்கண் கொண்டு தேடி காணலாம்.அது மட்டுமே நம்மைக் கொஞ்சம் ஆசுவாசங்கொள்ளச் செய்யும்.

பாபுவின் கவிதைகளைப் பற்றி பேசுவதும் பாபுவை பற்றி பேசுவதும் வேறு வேறல்ல. ஏனெனில் பாபுவின் வாழ்வும் கவிதையும் ஏறத்தாழ ஒன்றாகவே இருப்பதால் நமக்கு பாரதூரமான அளவிற்கு பிரித்தறிய வேண்டிய அவசியமேதும் இல்லை.

மேலும் எனது இந்தச் சொற்கள் இத்தொகுப்பின் கவிதைகளின் மீது அழுந்தப்படிந்தவையாக இருப்பதைவிட பாபுவின் மீதாக இருப்பதொன்றும் ஆச்சரியமானதல்ல.

இந்தக் கவிதை தொகுப்பு நம் கைகளில் தவழ்கிறது.
ஆனால் நாம் அது பற்றிப் பேசும் போது நம் நெஞ்சத்திலிருந்து நம்மையறியாமல் பாபுவைப் பற்றியே பேசத் துவங்குகிறோம்.

ஏழெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சேலத்திலிருந்து ஓசூர் வருகிற மதியநேர பாசஞ்சர் ரயில் வண்டியில்தான் முதன்முறையாக பாபுவின் கவிதைகளில் நிறைந்து கிடக்கும் அம்முவைச் சந்தித்தேன். அப்போது பாபுவும் உடனிருந்தார். அதுவொரு கோடை காலமாக இருந்தது. வழியெங்கும் இறங்கி ஓடியபடியும், சமயத்தில் தொப்பூர் மலைமுகட்டில் ஏறி நின்று பாபுவிற்குப் பழிப்புக் காட்டியபடியும் இன்னும் பலவாறான குறும்புகளுடன் அம்மு வந்துகொண்டிருந்தாள். நொடிக்கு நொடி அவளது உடைகளும் ஜடை அலங்காரங்களும்கூட மாறிக் கொண்டிருந்தன.ஒரு நொடி கையிலிருந்த’உயிர்மை’ இதழ் தவறி விழுந்தது. குனிந்து எடுத்துக் கொண்டேன்.

இன்னும்கூட அந்த காட்சிகள் நினைவிலாடுகின்றன. எனினும் இப்போது அந்த அம்முவின் முகம் சற்று மங்கலாகிப் போய் எனக்குத் துலங்க மறுக்கிறது.

ஆனாலும்,அப்போது அந்த மதியத்தில் நான் வாசித்த கவிதையில் இருந்த பாபுவின் அம்முவிற்கு வேறொரு பெயருமிருந்தது…

*** ***
(16 டிசம்பர் 2018 அன்று ‘தமுஎகச-ஒசூர் கிளை’ நடத்திய வே.பாபு நினைவேந்தல் நிகழ்வில் வாசிக்கப்பட்ட கட்டுரை.)

சுபிட்சமுருகன் ஒரு வாசகப்பார்வை..! / நிஷாமன்சூர்

சரவணன் சந்திரன்

ஒரு கலைப் படைப்பை வாசிக்கும்போது வாழ்வனுபவங்கள் அல்லது புனைவுகள் மூலமாக உருவாகும் மாயவெளியானது வாசிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் வேவ்வேறு விதமான கிளர்ச்சியை உண்டாக்கும். ஆனால் வாசகன் என்னவிதமான உணர்வுகளை அடைய வேண்டும் என்று படைப்பாளியே விவரிப்பதும் புளகாங்கிதம் கொள்வதும் படைப்பின் ஆன்மாவையே சிதைத்துவிடும்.

வழக்கமாக எந்த நூலை வாசிக்கும்போதும் நான் முன்னுரைகளையும் ஆசிரியர் உரையையும் வாசிப்பவன் அல்லன். ஆனால் சுபிட்ச முருகனில் எதோ ஒரு ஆர்வத்தில் வாசித்து விட்டேன்.

சுபிட்ச முருகனின் முன்னுரையில் இருக்கும் சரவணனின் கிளர்ச்சி படைப்பில் காணக் கிடைக்கவில்லை. ஒரு சாபம் உருவாக்கிய விளைவுகளும் அதன் வலிகளிலிருந்து மீண்டு சுபிட்சம் பெறும் ஒரு தலைமுறையின் பிரதிநிதியின் வாழ்வனுபவங்களுமே இந் நாவல்.

சமீபத்தில் ஒரு பெண்கள் கல்லூரியில் சுய இன்பம் செய்து பிடிபட்ட லிஃப்ட் ஆபரேட்டர் பற்றி, செய்திகளில் நாம் பார்த்திருப்போம். அவனது கூட்டாளிகள் பலர் இந்நாவலில் லூஸான பேண்ட்டின் பாக்கெட்டில் கைவிட்டவாறு நடமாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த மனோ உணர்வுகளும் வாழ்வும் நமக்கு புத்தம்புதுசான ஆனால் விந்துத்துளிகளின் ஈரமேறிப் பூஞ்சைபடர்ந்து கவுச்சியடிக்கும் இன்னொரு உலகைக் காண்பிக்கின்றன.

ரோலக்ஸ் வாட்ச்சின் நாயகனின் ஆவி, சுபிட்ச முருகனின் நாயகனது தோள்களில் நிறைவேறாத காமதாகத்துடன் சவாரி செய்து கொண்டிருப்பதை நாவல் முழுவதும் காணமுடிகிறது. பொதுவாக எங்கெல்லாம் துறவுச் சிந்தனை மிகுதியாகத் தூண்டப்படுகிறதோ அங்கெல்லாம் தாகித்த காமப்புலன்களின் வறட்சியை நாம் உணரமுடியும். இன்னும் சொல்லப்போனால் காமமும் துறவும் ஒன்றுக்கொன்று மிகுந்த நெருக்கம் கொண்டவை. அந்நெருக்கத்தின் ஆழத்தை நாவலில் உணர்கிறோம்.

சூஃபிகள்,மஜ்தூபுகள்(சுய சிந்தனையற்று இறைவனில் மெய்மறந்த ஞானிகள்),சித்தர்கள் ஆகியோர் மனிதர்கள் யாவரையும் குற்றவாளி போல அணுகுவதில்லை. அதாவது இன்னொரு உயிர் துன்புறுத்தப்படாமல் இச்சை மிகுதியால் செய்த பாவங்களை அவர்கள் குற்றமாகவே கருதுவதில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் அதுபோன்ற செயல்களில் ஈடுபட்டு குற்றவுணர்வோடு நிம்மதியின்றி அலையும் மனிதர்களின் குற்றவுணர்வை அகற்றி நெறிப்படுத்தவும் செய்வார்கள். “என் மகனுக்கு அதுதான் சந்தோசத்தைக் கொடுக்குதுன்னா போய்ட்டுதான் வாயேன்” என்று கூறிய ஒரு சூஃபியின் சொல் அக்காலத்தில் மிகுந்த சர்ச்சைக்கு உள்ளானது.

சுபமங்களா இதழில் வந்த கவிஞர் விக்ரமாதித்யனின் கவிமூலம் தொடரில் தாயைப் பற்றிய ஒரு கவிதையில் இப்படி ஒரு வரி வரும்,
“தூக்கம் வரலேன்னா எதையாவது
குடிச்சுட்டுதான் படேன்” என்று அந்தத் தாய் சொல்லுவதாக.
இவ்விடத்தில் உறக்கம் வராமல் புரண்டு கொண்டிருக்கும் மகனது மன சஞ்சலங்களை மதுதான் நீக்கி உறக்கத்தை அளிக்குமெனில் ஒருவாய் குடித்துவிட்டுத்தான் உறங்கட்டுமே என்கிற அக்கறையாக வெளிப்படும். கவிதையை எழுதியவர் வித்யாசாகர் என்று நினைவு.
ஞானிகளும் தாய்மணம் கொண்டவர்கள்தானே.
சுபிட்ச முருகனில் வரும் பழனி சித்தரும் அப்படித்தான்.

சரவணன் சந்திரனின் முன்னுரையை வாசிக்காமல் நேரடியாக நாவலுக்குள் நுழைவது வாசிப்பை மேம்படுத்தும். ஆனாலும் நாவலைப் பூரணப்படுத்தாத ஏதோ ஒன்று வாசித்து முடித்த பின்னர் உறுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.ஒருவேளை அவை இன்னமும் அகற்றப்படாத நமது குற்றவுணர்வின் சிதிலங்களாகவும் இருக்கலாம்.

••

யுகங்களாய் தாபித்திருக்கும் திருமார்புவல்லி – குமாரநந்தன்

கவிஞர் ஸ்ரீ ஷங்கரின் திருமார்புவல்லி தொகுப்பின் கவிதைகளை முன்வைத்து…

பக்தி இலக்கிய காலத்திற்கு முன்னாள், தமிழ் கவிதைகளில் காமம் அவ்வளவு தீவிரமாய் ஒதுக்கப்படவில்லை. காதல், ஏக்கம், தனிமை, பிரிவு பசலை என எல்லாவற்றிலும் காமம் தொக்கி நிற்பதை ரசிக்க முடியும். காமம் என்கிற உணர்வை பண்பாட்டோடு சொல்லும் நேர்த்தியை அதில் காணலாம்.
பக்தி இலக்கிய காலத்திற்குப் பின், காதல், காமம் அருவருப்பான உணர்வாக மாறிவிட்டது. அல்லது காதல் என்பது உடல் சாராத புனிதப்படுத்தப்பட்ட ஒன்றாக மாற்றப்பட்டது. இந்த நிலை இன்று வரை தொடர்கிறது.

பக்தி இலக்கிய காலத்தின் வழிபாடு மற்றும் தெய்வீகம் என்பதான படிமங்களின் பின்புலம், சங்கப் பாடல்களின் மொழி மற்றும் செழுமையான வெளிப்பாடுகள், தலைவன் தலைவி மட்டுமே இருக்கின்ற காமம் என்கிற வேட்கை காதல் என்கிற உணர்வு உடல் என்னும் கொந்தளிப்பு ஆகியவற்றின் எண்ணிறந்த வண்ணக் காட்சிப் படிமங்களால் அரங்கேற்றப்படும் ஒரு நவீன நாடகம் தான் திருமார்பு வல்லி.
ஆதி கவித்துவ நிலையில் சமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன இக்கவிதைகள். இவை காதல் கவிதைகள் என்று மட்டும் சொல்லிவிட முடியாது. அதற்கு அடுத்த உடல்களைக் கொண்டாடும் நிலை. ஆனால் காமத்தை மட்டும் பாடுவதல்ல. காமம் முழுவதையும் கவிதையால் நிரப்புவது. தன்னிலை மறந்து அதை கொண்டாடுவது. பிதற்றுவது. இக்கவிதைகள் அனைத்தும் காமத்தைப் பிதற்றுகின்றன. அல்லது அவ்வாறு பிதற்றுவதால் கவிதையின் அந்தஸ்தைப் பெறுகின்றன. எனவே கவிதையின் உலகம் பிளவுபடாமல் பலவாறாக பரந்து சிதறாமல் உயிர்த்துடிப்புடன் இருக்கிறது.

இந்த எல்லையைத் தாண்டினால் அது விரசமாகிவிடும் என்ற நிலை வரை இந்தக் கவிதைகள் செல்கின்றன.
அதனால் இவை ஒரு ஆண் அல்லது பெண்ணின் உடல் மிகவும் அந்தரங்கமாக காமத்தில் தவிப்பதைக் கொண்டாடும் நிலையில் உள்ளன. எனவே இதில் சோகம் தவிப்பு துயரம் இல்லை. அப்படி இருந்தாலும் அவை தலைக்கேரிய காமத்தின் பித்திலிருந்து உருவாகி பரவிச் செல்லும் உணர்வுகள்தான்.
கவிதைகளில் இந்தப் பித்துநிலை ஸ்தூலமாக கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.
இக்கவிதைகள் அனைத்தும் காமத்தின் பித்து நிலையில் தோன்றியவை தான்.
அந்தநிலை புத்தகமெங்கும் விரவியிருப்பதால், ஒவ்வொரு கவிதைக்கும் தனியாக அதற்கான மனநிலையை சமைக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல் போகிறது.
திருமார்பு வல்லி என்ற தலைப்பே அத்தகையதுதான். அது திரு நெஞ்சம் அல்ல திருமார்பு. வெறும் மார்பு அல்ல திருமார்பு இதுதான் இந்தக் கவிதைகளின் சாராம்சம்.

இக்கவிதைகள் அனைத்தும் காமத்தினால் உன்மத்த நிலையடைந்த ஒருவன் ஒருத்தியின் புலம்பல்களாக நினைவுகளாக இருக்கின்றன. அவர்களுக்குள் கூடல் ஏற்கனவே நிகழ்ந்துவிட்டது. இனியொன்று அதேபோன்ற உலகின் எந்த ஒன்றினோடும் ஒப்பிட முடியாத தங்களுக்கிடையேயான அந்த நிகழ்வுக்காக அவர்கள் தவித்திருக்கின்றனர்.

நீ
பௌர்ணமி அல்லது முழு நிலவு
எனது பரவசமும்தான்
மேலும்
வளர்ந்து வரும் மாம்பிஞ்சு
இன்னும் ஓடுடைத்திராத
சூலுற்றிருக்கும் ஒரு மொழி
நான்தான் அதை மிழற்றும் பிள்ளை
மேலும் ஆனாய்
இந்த உலகின் ஒரே அற்புதமாக
நீ என்பது
அனைத்துப் பருவங்களையும் தீண்டிச் செல்வது
எனத் தொடரும் ஒரு கவிதையில் நீ என்பதை கவிஞரால் முழுமையாக வரையறை செய்யவே முடியவில்லை. தன்னுடைய கவித்திறனை மொழியை முழு வீச்சில் பிரயோகித்தும் அது நடக்கவில்லை என்பதுபோல் அவ்வளவு பிரமாண்டமாய் இருக்கிறது அந்த நீ.
சங்கப் பாடல்களில் தலைவியின் ஊடலைத் தீர்க்க தலைவன் சொல்லும் மொழிகளில் நாடகம் இருக்கும்.
ஆனால் அன்பின் ஏகாந்தம் என்கிற இந்த கவிதை இப்படி முடிகிறது
விருப்புறுதி காட்டி நீ சினந்தது போதும்
கொன்றை அரண் சூழ்ந்த ஏகாந்தம் காத்துக் கிடக்கிறது
முதுவே
வேக்கை கொண்ட யாக்கைகளின் பாய்வில்
இத்திணையானது
நம் அன்பில் வெதுவெதுக்கட்டும்
அப்போது
நீலத்தில் இரைந்த கற்கள் மினுங்குவதைப் பார்த்தபடி
பூச்சிகளின் இசைக்கோலங்களில்
காலமற்றுக் கிடப்போம்

சங்கப் பாடல்களின் மொழியைப் பற்றிக் கொண்டு இக்கவிதைகள் ஒரே பாய்ச்சலில் இங்கு வந்து விழுகின்றன.
இப்படியான ஒரு சித்திரத்தை தரும் இக்கவிதைகளில், பூமி மீது பேச்சிழப்பு என்ற கவிதை வேறென்றாக இருக்கிறது.
அக்கவிதை கடற்கரையில் நிகழ்கிறது. அது ஒரு சுற்றுலா தளம். அங்கே இணைஞர்கள் தங்கள் இணைகளோடு மணக்கும் உடல்களோடு உலாவுகின்றனர். அப்போது தலைவன் முன் இருக்கும் உலகின் ஒரே கடமை தன்னை அசுவாசப்படுத்திக் கொள்வதுதான். காமத்தால் கட்டி இழுத்துச் செல்லப்படுதல், அதை அடைவதன் மூலம் அதிலிருந்து விடுதலையடைதல் போன்ற உணர்வுகளை இந்த அசுவாசப்படுத்தக் கொள்ளுதல் என்கிற சொற்பிரயோகம் பிரதிபலிக்கிறது. கவிதையின் கடைசி வரி இப்படி முடிகிறது. தூரப்பாடலில் அலையும் ஒருத்தியோடு நனைந்தபடி தொலைவாகிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

கவிதைகளில் குறிஞ்சி நிலமும் அதன் கூடலும் கூடல் நிமித்தமும் பின்புல ஓவியமாய் இருக்கின்றன.
கடமான்கள் அதிகம் திரிகின்ற
வெண்டாமரைப் பொய்கையை
கடந்துவிட்டாயா பெருவடிவே
வா
நறுமணக் கொங்கைகளின்
நிழலுக்கு
யுகங்கள் தாபிக்கின்றன.
என்று சொல்வதன் மூலம் தலைவன் பல ஆயிரம் ஆண்டு காலமாய் தன் மொழி வெவ்வேறு விதமாய் மாறினாலும், தன் கவிதை வெவ்வேறு விதமாய் மாறினாலும் மாறாத தாகத்தோடு மாறாத காமத்தோடு சாசுவதமான குறிஞ்சி நில மரத்தடியில் தாபித்திருக்கும் சித்திரம் தோன்றுகிறது.

அசையில் நுரைத்துப் படர்த்திய எச்சிலோடு
வெம்மையையும் மேய்ச்சலையும் நோக்கி
தொடங்கிய அதன் பயணம்
தேவியைன்
பாத கமலத்தை அடைந்தேவிட்டது.

கூடல் நினைவுகளை எந்நேரமும் அசைபோடுதலின்றி வேறு எதையும் செய்யாத செய்ய முடியாத அவன் மாடாகிறான்.
அந்த அசையில் நுரைத்துப் படர்கிறது காமமாகிய எச்சில்
அந்த எச்சிலின் ஊறலோடு, வெம்மையையும் மேய்ச்சலையும்
நோக்கி அதன் பயணம் தொடங்குகிறது.
வெம்மை காமத்தினால் உடல் அடையும் பரவசமாகவும், மேய்ச்சலை கலவியாகவும் உணரும்போது காதல் காமம் களவி யாவும் வேறொரு தளத்துக்கு சென்றுவிடுகின்றன. அதில் நிகழ்கால காமத்தில் இருக்கும் வக்கிரம், துரோகம், குற்றவுணர்வு எதுவும் இல்லை.
ஒன்றிரண்டைத் தவிர இந்தக் கவிதைகள் அனைத்தும் ஒரே கவிதையாக உள்ளன. எனவே, இதில் இந்தக் கவிதை சிறப்பாக இருக்கிறது. இந்த கவிதை சுமாராக வந்திருக்கிறது என அடையாளப்படுத்த முடியவில்லை.
இக்கவிதைகள் ஒரு சம்பிரதாயத்துக்காக வெவ்வேறு கவிதைகளாய் அடையாளப் படுத்தப்பட்டிருப்பதாகத் தான் எனக்குத் தோன்றுகிறது. பாடித் தீர்க்க முடியாத ஒரு கவிதையில் விழுந்து இன்பத்தில் உழல்கிறோம். காமத்தின் முடிவற்ற உறவுகளை அது குறித்த நினைவுகளை ஏக்கங்களை புலம்பல்களை பக்கங்களெங்கும் கேட்கிறோம்.
அவற்றுக்கான வார்த்தைகள் எல்லாம் ஒரு தாந்திரீக சடங்கின் குறியீடுகளாக மாறியுள்ளன. அவற்றை மாற்று வார்த்தைகளைக் கொண்டு விரித்துச் சொன்னால் அவை ஆடை ஆபரணங்கள் புனைந்த ஒரு தேவதையை மந்தை நடுவே நிறுத்தி துகிலுரிந்ததான வக்கிரமாக எஞ்சிவிடும்

மாறாக அக்கவிதையின் சொற்களை அப்படியே சொல்வதுதான் அதற்கான ஆகச் சிறந்த விளக்கமாக இருக்க முடியும்
சில கவிதைகளின் சில வரிகளைப் பார்ப்போம்.
உனது அதரங்கள் புரளும் காலத்தில் தொடர்ந்த
பெரு இயக்கத்தின் பின்
வந்தடைந்த
சிவப்பு ஆதாளைச் செடியில் வழியும்
சாறு கொண்டு துடைத்த
ஒளிரும் கொழுமையான மென் கன்னங்களில்
அளைகிறேன்
தலைக்கேசம் பிய்த்துக் குழறுகிறாய் பொம்மி

மென்சூட்டில் தொடங்கிப் பதறும் உடல்களோடு
புளித்த மதுவில் மிதக்கும் நாவைப் பகிர்ந்து கொண்டோம்
ஆடை விலக்கி
உன்னில் முகிழ்த்திருந்த இளஞ்சிவப்பு திராட்சைகளை
உண்ணத் தந்தாய்
உனது நயனங்கள்
அப்போது தான் பிறந்த நிறத்தில் மின்னின
மேலும்
நீ அழைத்துச் சென்ற பாதை அடைந்த சமவெளியில்
தடாகமொன்று கசிந்தபடியிருக்க
அதில்
நீங்கவியலா எருதென
விம்மும் தாமரை இதழ்களை உண்டபடி கிடந்தேன்.

கவித்துவமும், மொழியும் விளையாடும் இக்கவிதைகளில் காலத்தின் பிரக்ஞை கண்டு கொள்ளாமல் விடப்பட்டிருப்பதன் நுட்பத்தை புரிந்து கொள்ள முடியும் காலப் பிரக்ஞை என நான் குறிப்பிடுவது சம காலக் கவிதைகள் அதன் வெளிப்பாடுகள் ஆகிவற்றிலிருந்து எதையும் தன்னுடையதாக மாற்றிக் கொள்ளாத தனக்கேயான சொற்கள் தனக்கே உண்டான மொழி தனதான கவிதைகளாய் இக்கவிதைகள் இருக்கின்றன.
மேலும் நாஸ்டால்ஜிக் தன்மையின் வாசமும், வரலாற்றுக் காலம் போன்ற மயக்கமும் ஏற்பட்டாலும் கவிதையின் காலம் நிகழ்காலத்தின் வேறானதாய் இல்லை. ஏனென்றால் மனிதனின் ஆதி உணர்வு காலத்தின் பாற்பட்டதல்ல அல்லவா?

***

நெருப்பில் எரிந்த மலர் ( சில்வியா ப்ளாத் ) மணிக் குடுவை / தமிழில் விஜிய பத்மா

அமெரிக்க கவிஞர் மற்றும் நாவலாசிரியர் சில்வியா ப்ளாத் தனது சுய சரிதையான “மணி குடுவை (The Bel Jar) என்ற புதினத்தால் உலகளவில் அறியப்பட்டவர். பெண் விடுதலை சார்ந்த சிந்தனைகளை கொண்ட சில்வியாவிற்கு அவர் சார்ந்த சமூகமும், அவர் சந்தித்த காதலும் அத்தனை ஏற்புடையதாக இல்லை.சில்வியாப்ளாத்1950இல் ஸ்மித் கல்லூரியில் உதவித்தொகை பெற்று கல்வி பயின்ற காலக்கட்டத்தில் அமெரிக்க சமூகம் முற்போக்கு சிந்தனைகளில் மிகவும் பின்தங்கியதாக இருந்தது.இதனால் சில்வியாவிற்குசமூகம் கொடுத்த நெருக்கடிகள் தாங்க இயலாததாக இருந்தது. மேலும் அவரது காதல் வாழ்க்கை மிக கசப்பானதொரு அனுபவமாக மனதில் குழப்பங்களை விளைவிக்கஒருக்கட்டத்தில்மனநிலை பாதிக்கப்பட்டு சில்வியா பிளாத் தன் முகத்தை சமையல் எரிவாயுவில் காண்பித்து தற்கொலைக்கு முயன்றார்.அதன்பின் மனநல மருத்துவ சிகிச்சை பெற்று குணமடைந்து மீண்டும் தனது கல்வியை தொடர,1955இல் பட்டம் முடித்தார். பின்னர் பிரிட்டிஷ் கவிஞரான டெட் ஹுகஸைச் சந்தித்த சில்வியா அவரை காதலித்து திருமணம் செய்துகொண்டார். ஆனால் அவரது திருமண வாழ்வும் தோல்வியிலேயே முடிந்தது.நிறைவில்லாத திருமண வாழ்வுசில்வியாவை உச்சக்கட்ட மனச்சிதைவு நோய்க்கு ஆளாக்கியது.இப்படியானதனது உளவியல் சார்ந்த மனக்குழப்பங்களையும், உணர்வுகளையும்அப்படியே “மணிக்குடுவை“ என்ற நாவலாக எழுதிவிட்டு, ஆறுமாதம் கழித்து 1963ஆம் ஆண்டில் மன உளைச்சல் அதிகரித்து தற்கொலை செய்துகொண்டார்.சில்வியாவின் உண்மைகள் நிரம்பிய இந்நாவல் அமெரிக்காவில் வெளியிடப்படக்கூடாது என்ற சில்வியாவின்தாயின் வேண்டுகோளை ஏற்று அமெரிக்க அரசு இந்நாவலை 1971ஆம் ஆண்டு வரை தடை செய்திருந்தது.ஆனால் உலகம் முழுவதும் தி பெல் ஜார் (மணிக்குடுவை)நாவல்மிகப்பெரியபாராட்டைப்பெற்றதும் அமெரிக்காஅரசு அந்ததடையை நீக்கியது.

மணிக்குடுவை (தி பெல் ஜார்)நாவல் மற்றும் அவரது கவிதைத் தொகுதிகள் கொலோசஸ் மற்றும் ஏரியல் ஆகியவற்றிற்காக மரணத்திற்குப் பிறகு இலக்கியத்திற்காக வழங்கப்படும் உயரிய விருதான ப்ளாட் புலிட்சர் 1982ஆம் ஆண்டுவழங்கப்பட்டது.மிக உயர்ந்த ஆங்கில நடையில் நிறைய குறியீடுகளும், உண்மை உணர்வுகளின் பிரதிபலிப்பும், ஒரு இளம் பெண்ணின் மனக்குழப்பங்களையும் வெளிப்படையாக எழுதப்பட்ட தி பெல் ஜார் (மணிக்குடுவை) இதுவரை ஆறு உலக மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. இந்நாவலை உள்வாங்கி அதன் உயிர்ப்பின் சாரம் கெடாமல் தமிழில் மொழிபெயர்க்க வேண்டுமானால், நாமும் நாவலாசிரியரின் பித்து மனநிலைக்கு சென்று புரிந்து கொண்டுதான் மொழிபெயர்க்க இயலும். இதனை மிக அருமையாக ஜீவன் கெடாமல் உயரிய நடையில் மொழிபெயர்த்துள்ளார் மொழிபெயர்ப்பாளர் ஜி.விஜயபத்மா. காலதாமதமாக வந்தாலும் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு இலக்கியத்தில் சில்வியாபிளாத்தின் மணிக்குடுவை எனும் சுயசரிதம் மிக முக்கியமான நாவலாக கவனிக்கப்படும் என்பதில் எந்தவித ஐயமும் இல்லை. புதினத்தை வெளியிடுவதில் நாதன் பதிப்பகம் அகம் மிக மகிழ்கிறது.

அஜயன் பாலா
பதிப்பாசிரியர்.

செப்பனிடப்பட்ட களம் ( சேவல் களம் நாவல் ) / பாலகுமார் விஜயராமன்

சேவல் களம்

செப்பனிடப்படும் களம்

நகரத்தின் நெருக்கடி மிகுந்த பகுதியில் எங்கள் வீடு அமைந்திருந்தாலும், அங்கேயும் மொட்டைமாடியை சண்டை சேவல், கோழி வளர்ப்பதற்கெனவே அப்பா ஒதுக்கியிருக்கிறார். பிறந்ததில் இருந்தே, சேவல் கூவும் சத்தத்துடனேயே வளர்ந்திருக்கிறேன். ஆனாலும் என்னையோ தம்பிகளையோ சேவல் சண்டை பந்தயங்களுக்கு ஒருநாளும் அப்பா அழைத்துச் சென்றதில்லை. சேவல்கட்டிகள் குறித்த சமூகப்பார்வை காரணமாக, அப்பா மாதிரி நாங்களும் அந்தப்பக்கம் போய்விடுவோமோ என்று அச்சம் கொண்ட அம்மா, நாங்கள் சேவல் சண்டைகளுக்குச் செல்ல தடைவிதித்திருந்தார்.

பால்ய வயதில் வீட்டில் சேவல், கோழி, குஞ்சுகளைப் பராமரிப்பது என்று இருந்தாலும் சண்டையிடும் சேவல் களம் என்பது மட்டும் கனவாகவே இருந்தது. அது ஒழுக்கக்கேடான ஒரு விஷயம் குறித்த ரகசிய ஆசை போலவே மனதில் வளர்ந்துகொண்டே இருந்தது. இருபது வயதுகளின் மத்தியில், ஒரு பார்வையாளனாக தனியாகச் சென்று களத்தில் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருக்கும் சேவல்களின் ஆக்ரோஷத்தையும், வீரத்தையும் கண்டபின், அதற்குப் பின்புலத்தில் சேவல் வளர்ப்பு மற்றும் சேவல்சண்டைக்கு முன்பான பயிற்சி முறைகளையும் இணைத்துப் பார்த்தபோது, அந்தக்கலையின் சூட்சமும், ஒழுக்கவிதிகளும் பிரமிப்படையச் செய்தது.

பின்பு, ‘ஆடுகளம்’ திரைப்படம் மூலம் சேவல் சண்டைக்குக் கிடைத்த ஊடக வெளிச்சம், சேவல்கட்டிகள் குறித்து பொதுமக்களின் பார்வையில் ஏற்பட்ட மாற்றம், சேவல் சண்டை நடத்த உச்சநீதிமன்றம் விதித்த தடை, ஜல்லிக்கட்டு விளையாட்டு போராட்டத்தின் நேர்மறை விளைவாக சேவல் சண்டை போட்டிகளுக்கான தடைவிலக்கம் என்று கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் தேடிச் சேகரித்த தரவுகளின் வழியாக ஒரு சேவல்கட்டியின் வாழ்வை பதிவுசெய்ய வேண்டுமென்று விரும்பினேன். நவீன தமிழ் புனைவு இலக்கியத்தில், ம.தவசி எழுதிய ‘சேவல்கட்டு’ நாவல் தான் சேவல்சண்டை குறித்த ஒரே ஆவணமாக இருக்கிறது. அதுவும் கூட சேவல்கள் காலில் கத்தி கட்டி போரிடும் விளையாட்டை மையமாக வைத்த மாய-யதார்த்தப் படைப்பு. சங்ககாலம் தொட்டு, தமிழரின் வீரவிளையாட்டுகளில் ஒன்றாகத் தொடர்ந்து வரும், வெற்றுக்கால் சேவல் சண்டையையும், தற்கால சேவல்கட்டிகளின் வாழ்வையும் மையமாக வைத்து இப்புனைவை எழுதியிருக்கிறேன். அதே போல, நாவலில் இணை அத்தியாயங்களாக வரும் சுயம்பு ஒருவனின் வாழ்வும் எழுச்சியும் சுவாரஸ்யமான புனைகதையாக இருக்குமென நம்புகிறேன்.

இந்நாவலின் கருத்துருவாக்கம் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த காலங்களில், அர்ஷியா சாரிடமும், நேசமித்ரன் அண்ணனுடனும் தனித்தனியே நிறைய கலந்துரையாடி இருக்கின்றேன். இருவரின் எழுத்துமுறையும் உரையாடல் நுணுக்கங்களும் முற்றிலும் வெவ்வேறானவை. ஆனாலும் அவர்கள் இருவரின் உள்ளீடுகளும், தர்க்கரீதியாக நிறைவளிக்கும் படைப்பாக இந்நாவல் உருவாக்கக் காரணமாய் அமைந்தன. அதே போல, பரஸ்பரம் எந்தவித ஈகோவும் இன்றி, ஒருவர் இன்னொருவரின் எழுத்துக்களின் நிறைகுறைகளை வெளிப்படையாகப் பேசிக்கொள்ளும் தன்மையுடையது, நண்பர் கார்த்திகைப் பாண்டியனுக்கும் எனக்குமான நட்பு. இவர்களோடு, எழுத்துப்பணியிலும் இணையத்திலும் நட்பு பாராட்டும் நண்பர்கள் அனைவருக்கும் மிக்க அன்பும், நன்றியும்.

சென்ற ஆண்டு, திண்டுக்கல் மாவட்டம் அய்யம்பாளையத்தில், கவிஞர் லாவண்யா சுந்தரராஜன் முன்னெடுத்து நடத்திய ‘சிறுகதைப் பயிலரங்கு’ என்னுள் பல திறப்புகளை ஏற்படுத்தியது. பெருந்தகையாளர்கள் சுகுமாரன், பெருமாள் முருகன், பாவண்ணன், க.மோகன ரங்கன், மதிவாணன், களக்காடு பீர் முகமது, ஸ்ரீனிவாசன் நடராஜன் மற்றும் பயிலரங்கில் கலந்துகொண்ட நண்பர்களுடனான கலந்துரையாடல் புனைவெழுத்து குறித்து எனக்கிருந்த பல மனத்தடைகளை விலக்கியது. அவர்கள் அனைவருக்கும் எனது நன்றியை இங்கு பதிவு செய்யக் கடமைப்பட்டுள்ளேன்.

தனது பரபரப்பான பணி மற்றும் எழுத்துச்சூழல்களுக்கு இடையே, நான் கேட்ட மாத்திரத்தில் மறுப்பேதும் சொல்லாமல், இந்நாவலுக்கு சிறப்பான அணிந்துரையை வழங்கியிருக்கும் எழுத்தாளர் பெருமாள் முருகன் அவர்களுக்கு மிக்க நன்றி.

இந்நாவலைச் சிறப்பாக வெளியிடும் பதிப்பாளர் கண்ணன் அவர்களுக்கும், காலச்சுவடு நிறுவனத்தினருக்கும், கலா உள்ளிட்ட பணியாளர்கள் அனைவருக்கும், அட்டைப்படத்தை சிறப்பாக வடிவமைத்திருக்கும் மணிவண்ணன் அவர்களுக்கும், அட்டைப்பட வடிவமைப்பிற்காக, சேவல்சண்டை தொடர்பான புகைப்படங்களைத் தந்து உதவிய தம்பி அமரன் அஜய் அவர்களுக்கும் எனது நன்றியை உரித்தாக்குகிறேன்.

சேவல் வளர்ப்பு குறித்த நுணுக்கங்களையும், அது தொடர்பான தரவுகளையும் அளித்து உதவிய அப்பா விஜயராமன் அவர்களுக்கும், அவரது உற்ற நண்பரான ஆசிரியர் ஜோஷப் பிரிட்டோ மாமா அவர்களுக்கும் மற்றும் தங்கள் குழந்தைகளைவிட, சேவல்கள்மீது அதிகப் பிரியம் வைத்து வளர்க்கும் சேவல்கட்டிகள் அனைவருக்கும் மிக்க நன்றி.

வாசிப்பின் சுவையை அறிமுகப்படுத்திய அம்மா மதனவள்ளிக்கும், தங்கை இராஜேஸ்வரிக்கும், எனது எழுத்துக்களின் முதல் வாசகியும், விமர்சகருமான மனைவி சக்திதேவிக்கும், குழந்தைகள் மேகமித்ரா, முத்துமுகுந்தன் இருவருக்கும் தீராத அன்பும், பிரியங்களும்.
மிக முக்கியமாக, பெருந்தகையாளர்கள் பெருமாள் முருகன், நேசமித்ரன், கார்த்திகைப்பாண்டியன், ஜோசப் பிரிட்டோ, பாவண்ணன், சுகுமாரன், க.மோகனரங்கன், ’புத்தகத் தூதன்’ சடகோபன், எஸ்.சுப்பிரமணியன், ஆதவன் தீட்சண்யா, சமயவேல், ஸ்ரீதர் ரங்கராஜ், அருணாச்சலம், அமரன் அஜய், த.ராஜன், என்.ஸ்ரீராம், தமிழ்ப்பிரபா, தேனி விசாகன், லாவண்யா சுந்தரராஜன், “மலைகள்” சிபிச்செல்வன், ’எதிர் வெளியீடு’ அனுஷ், ’நூல்வனம்’ மணிகண்டன், ’பாதரசம்’ சரோலாமா, ’வாசிப்போர் களம்’ தோழர்கள், மற்றும் ‘சேவல்கட்டிகள்’ அனைவருக்கும் மிக்க நன்றி.

சேவல் களம் தயாராக இருக்கிறது. இதனை வாசிக்கவிருக்கும் அனைவருக்கும் எனது பணிவான வணக்கங்களும், வரவேற்பும். நாவல் குறித்த தங்களின் மேலான விமர்சனங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறேன்.

பாலகுமார் விஜயராமன்
ஓசூர்
18-11-2018

பல்லக்குத் தூக்கிகளுக்கு வயது 30 / அ.ராமசாமி

1988, டிசம்பர் 31 இல் ஒருநாள் கலைவிழா ஒன்றை நடத்திடத் திட்டமிட்டது மதுரை நிஜநாடக இயக்கம். அதே ஆண்டில் மதுரையில் மூன்று நாள் நவீன நாடக விழா ஒன்றையும் நடத்திய அனுபவம் நிஜநாடக இயக்கத்திற்கு இருந்தது. நாடகவிழாவும் ஒருநாள் கலைவிழாவும் மதுரைக்குப் புதுசு. தமிழ்நாட்டிற்கே புதுசு என்று கூடச் சொல்லலாம். அக்கலைவிழாவிற்குப் பின்புதான் திருவண்ணாமலை தொடங்கித் திருப்பரங்குன்றம், சென்னை எனப் பல இடங்களில் தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் (கலைஞர்கள்) சங்கம் கலைவிழாக்களை நடத்தியது.

புரிசை, சுபமங்களா நாடக விழாக்களுக்கும் நிஜநாடக இயக்க நாடகவிழாக்களே முன்னோடி. மைய அரசின் சங்கீத நாடக அகாடெமி நடத்தும் மண்டல நாடக விழாக்களிலும் தேசிய நாடக விழாக்களிலும் கலந்துகொண்டு நாடக விழாக்களைப் பார்த்திருந்த அனுபவத்தோடு பெங்களூர், புதுடெல்லி போன்ற நகரங்களிலும் நடந்த கலைவிழாக்களையும் பார்த்த அனுபவத்தில் ஏற்பாடு செய்யப்பெற்ற விழாக்கள் அவை. அந்த விழாக்களை ஏற்பாடு செய்த காலகட்டத்தில் நான் நிஜநாடக இயக்கத்தின் செயலாளராக இருந்தேன்.

டிசம்பர் 31, ஒருநாள் கலைவிழாவில் மேடை நாடகம், கவிதா நிகழ்வு, நவீன ஓவியர்களின் கண்காட்சி, கிராமப்புற ஆட்டங்கள் எனப் பலவற்றைக் கலந்து தரலாம் என முடிவு செய்யப்பட்டதின் அடிப்படையில் நிகழ்ச்சிகள் முடிவுசெய்யப்பெற்றன. நிஜநாடக இயக்கத்தின் நாடகங்களோடு அதிகம் செலவில்லாமல் பக்கத்தில் இருக்கும் நாடகக் குழுவின் நாடகங்களைக் கூட இணைத்துக் கொள்ளலாம் என்று முடிவுசெய்யப்பட்து. நிஜநாடக இயக்கத்தில் உறுப்பினராக இல்லாத நண்பர்கள் நான் வாடகைக்கிருந்த வீட்டின் வாசலிலும் மாடியிலும் கூடிப் பேசுவோம். திறனாய்வுப்பார்வை, அரசியல், சினிமா, ஓவியம், எழுத்து எனப் பலவற்றை விவாதிக்கும் அந்த நண்பர்களைக் குழுவாக்கி ஒரு நாடகம் போடலாம்; அதற்காக ஒரு நாடகப் பிரதியைத் தேடலாம் என்ற நோக்கில் பல நாடகங்களைக் குறித்து விவாதித்தோம்.

நிஜநாடக இயக்கத்தில் செயல்பட்டுக்கொண்டே இன்னொரு நாடகக் குழுவைத் தொடங்கலாமா? என்றெல்லாம் யோசிக்காமல் அவ்விழாவில் ஒரு நாடகத்தை நிகழ்த்த வேண்டும் என்பதற்காகச் சுதேசிகள் என்றொரு நாடகக்குழுவைத் தொடங்கினோம். அக்குழு மேடையேற்றுவதற்காகப் பல நாடகப்பிரதிகள் பரிசீலிக்கப்பட்டன. பாதல் சர்க்கார், விஜய் டெண்டுல்கர் என இந்திய நாடகாசிரியர்களோடு பெர்ட்டோல்ட் ப்ரெக்ட், எட்வர்ட் ஆல்பி போன்ற இடதுசாரிகளின் நாடகப் பெயர்கள் எங்களால் உச்சரிக்கப்பெற்றது. விவாதிக்கப்பெற்றன. அந்தப் பரிசீலனையின்போது புதியதாகவே நாடகங்கள் எழுதுவது பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

நண்பர்களின் உரையாடல் வட்டத்தில். பல சிறுகதைகள் ‘நாடகீயத் தன்மைகள்’ கொண்டனவாக இருக்கின்றன என்று சொல்லிவிட்டு, உதாரணமாகப் பல்லக்குத்தூக்கிகள் கதையின் நாடகீயத்தன்மையை விளக்கிச் சொன்னேன். சொன்னவிதம் நண்பர்களுக்குச் சரியெனப்பட்டதால் என்னையே எழுதும்படி வற்புறுத்தினார்கள்; எழுதினேன். படித்தோம். சில திருத்தங்கள் செய்யப்பட்டன. அப்படித்தான் நான் நாடக ஆசிரியரானேன்.

அதிகமான நிகழ்வுகளை அடுக்கும் வடிவமல்ல. குறைவான நிகழ்வுகளை முன்பின்னாக அடுக்குவதன் மூலம் தன் வடிவத்தை உருவாக்கிக்கொள்வது சிறுகதை. சிறுகதை வடிவத்தில் கதைசொல்லியாக ஒரு பாத்திரம் கதைக்குள்ளோ, அல்லது வெளியிலோ இருக்கும். அதனைக் கண்டறிந்து தூக்கிவிட முடிந்தால் நாடகப்பிரதியுருவாக்கத்தின் பாதிவேலை முடிந்துவிடும். பல்லக்குத் தூக்கிகளில் அதைத்தான் செய்தேன்.

பல்லக்குத்தூக்கிகளைப் பற்றிய வருணனை, சித்திரிப்பு மூலம் அவர்களைப்பற்றியதொரு விலகல்நிலைக் கருத்துக்களை உருவாக்குவனாகக் கதைசொல்லியின் பாத்திரம் ஒன்றைச் சுந்தர ராமசாமியின் கதையில் பார்க்கலாம். அதன் மூலம் வாசகர்களின் வாசிப்புத்தளத்தை முடிவுசெய்யும் கதைசொல்லியின் அதிகாரத்துவத் தன்மை கதைக்குள் ஊடாடும் தன்மையை உணரலாம்.

அதனைக் கண்டறிந்து தூரப்படுத்தியபின், 1990 களின் நிகழ்வுகளைக் குறிக்கும் சில குறியீட்டுச் சொற்களை உரையாடலில் சேர்த்தபோது நாடகப்பிரதி முழுமையானது. அத்தோடு நாடகத்திற்குள்ளோ அல்லது வெளியிலோ ஒருவித முரணிலையை உருவாக்க வேண்டும். பாத்திரங்கள் சார்ந்த முரணென்றால், அது அகமுரணாக அமையும், வெளியிலிருக்கும் ஏதோவொன்றொன்றால் புறமுரணாகத் தோன்றும். நவீன நாடகங்கள் என்ற வகைப்பாட்டில் பெரும்பாலும் புறநிலை முரண்களே முக்கியத்துவம் பெறும். பல்லக்குத் தூக்கிகளின் உரையாடலின் வழி உருவாக்கப்பட்ட அந்த நபர் நாடகத்தில் தோன்றா முரணை உருவாக்குவதன் வழிப் புறநிலை முரணைக் குறியீடாக உருவாக்கிவிடுபவராக ஆக்கப்பட்டார்.

சிறுகதையை எழுதிய சுந்தரராமசாமிக்கு நாடகப் பிரதியை அனுப்பிவைத்து மேடையேற்றத்துக்கு வரும்படி அழைத்தோம். வருவார் என்பதுபோல முதலில் தகவல்கள் வந்தன. ஆனால் “பல்வலி. மேடையேற்றத்திற்கு வர இயலவில்லை” என்று கடிதம் ஒன்றை அனுப்பினார். பின்னர் ஒரு நேர்ப்பேச்சில், சிறுகதையை அப்படியே நாடகமாக்க வேண்டும் என்று அவசியமில்லை; நீங்கள் அப்படிச் செய்யவில்லை என்பதாகச் சொன்னார். அப்படி ஆக்கப்பட வேண்டும் என்று நினைத்த அவரது நண்பர்கள் நாடகத்தைப் பார்த்துவிட்டு அவரோடு பேசியிருந்தார்கள் என்பதை உணர முடிந்தது.

நிஜநாடக இயக்கத்தின் ஒருநாள் கலைவிழாவின்போது குப்தா அரங்கின் நிகழ்வில் பல்லக்குத் தூக்கிகளை மேடையில் நிகழ்த்தவில்லை.

செவ்வகச் சட்டகத்தில் நடித்துக் காட்டும் முறையில் தயாரிக்கவும் இல்லை. தரைத்தளத்தில் மூன்றுபக்கமும் பார்வையாளர்கள் அமர்ந்திருந்த வடிவத்தில் நிகழ்த்தப்பெற்றது. குறியீட்டு அர்த்தங்கள் கொண்ட ஆடைகள், நாடகப் பொருட்கள், பல்லக்கின் விதானக்கொடியின் வண்ணம் போன்றனவற்றை இந்திய/ உலக அரசியல் நிகழ்வுகளோடு தொடர்புபடுத்தி விமரிசனம் எழுதினார் இடதுசாரி விமரிசகர் ந.முத்துமோகன். சோவியத் யூனியனில் பெரிஸ்த்ரேய்காவின் அறிமுகம் நடந்த காலகட்டம் அது. மார்க்சீயக் கட்டமைப்புகள் மீதான விமர்சனம் உலகம் முழுவதும் எழுந்து கொண்டிருந்தது.

நாடகத்தில் நடிகர்களாகப் பங்கேற்றவர்களின் பின்னணி, சிறுகதையை எழுதிய சுந்தர ராமசாமியின் அரசியல் ஆகியவற்றோடு சேர்த்து ந.முத்துமோகன் பல்லக்குத் தூக்கிகளை மார்க்சிய எதிர்ப்பு நாடகமாக முன்வைத்தார். ஆனால் அந்தப் பிரதி பல இட துசாரி அமைப்புகளின் மேடையில் பார்வையாளர்களைச் சந்தித்தது என்பது நடைமுறை முரண்.முதல் மேடையேற்றத்தைத் தொடர்ந்து மதுரையின் கல்லூரிகள் சிலவற்றில் சுதேசிகளே நிகழ்த்தியது. சுதேசிகள் நாடகக் குழுவின் உறுப்பினர்களில் ஒருவரான சுந்தர் காளியைத் தனது தொலைக்காட்சித் தொடர் ஒன்றில் நடிகராக அறிமுகப்படுத்திய ஞாநி அந்த நாடகத்தை முக்கியமான திருப்பமாகப் பயன்படுத்தினார்.

அறந்தை நாராயணனின் கதையைத் தழுவி எடுக்கப்பெற்ற விண்ணிலிருந்து மண்ணுக்கு என்னும் அந்தத் தொடரின் உச்சநிலைக் காட்சியாகப் பல்லக்குத்தூக்கிகள் அமைந்தது. உளவியல் மருத்துவரும் நாடக இயக்குநருமான ருத்ரன் தனது மருத்துவச் செயல்பாட்டின் பகுதியாகப் பல்லக்குத்தூக்கிகளைத் தயாரித்தார். திருவண்ணாமலையில் இயங்கிய இடதுசாரி நாடக குழுவான தீட்சண்யா போன்றனவும் அந்நாடகத்தைத் தயாரித்தது.
நாடகப்பிரதியை அச்சிட்டுக் கொள்ளலாமா? என்று கேட்டபோது சுந்தராமசாமி மறுப்பெதுவும் சொல்லவில்லை. மூன்று நாடகங்களைக் கொண்ட நாடகங்கள் விவாதங்கள் நூலின் 25 பிரதிகளை வாங்கிக்கொண்டுபோய் சிங்கப்பூரில் நாடகங்கள் இயக்கும் அவரது நண்பர் இளங்கோவனிடம் வழங்கினார். அவரும் பல்லக்குத்தூக்கிகளை மேடையேற்றினார்.

பாண்டிச்சேரிக்குப் போன பின்பு அங்கு உருவான கூட்டுக்குரல் நாடகக்குழு வழியாகவும் கல்பாக்கம், பாண்டிச்சேரி, கடலூர், தஞ்சாவூர், பண்ருட்டி எனப் பல நகரங்களில் மேடையேற்றியிருக்கிறேன். புதுவை இளவேனில் எடுத்த சுந்தர ராமசாமியின் நிழற்படக் காட்சியை ஒட்டிச் சென்னை அல்லயன்ஸ் ப்ரான்சே அரங்கில் ஒருமுறை நிகழ்த்தப்பெற்றது. அந்த மேடையேற்றத்தைப் பார்க்கவாவது சு.ரா. வருவார் என எதிர்பார்த்தேன். அது நடக்கவில்லை. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு (2015) இலங்கையின் விபுலானந்தா அழகியல் கற்கைநெறிப் பள்ளி மாணவர்கள் தங்களின் பாடத்திட்டப் பகுதியாகப் பல்லக்குத் தூக்கிகளை மேடையேற்றியிருக்கிறார்கள். தமிழில் உருவாக்கப்பெற்ற நவீன நாடக ப்பிரதிகளில் அதிகமாக குழுக்களாலும் அதிகமான இயக்குநர்களாலும் மேடையேற்றப் பட்ட நாடகப்பிரதி பல்லக்குத்தூக்கிகள் எனச் சொல்வது மிகையான கூற்றல்ல.

•••

காலனித்துவம் :இன்றும் அன்றும் – க.பஞ்சாங்கம்

* ஆரோவில் குறிப்பிட்ட எவருக்கும் சொந்தமானதல்ல ; ஆரோவில் மனித இனம் முழுவதற்கும் சொந்தமானது ஆகும் ; ஆனால் ஆரோவில்லில் வசிக்கவேண்டும் என ஒருவர் விரும்பினால் அவர் தெய்வீக உணர்விற்கு விருப்பத்துடன் தொண்டு செய்பவராக இருக்கவேண்டும்.

* ஆரோவில் முடிவுறாத கல்வி, இடையறாத முன்னேற்றம், மூப்புறாத இளமை ஆகியவற்றின் இருப்பிடமாக விளங்கும்.

* ஆரோவில் இறந்த காலத்திற்கும் வருங்காலத்திற்கும் இடையேஒரு பாலமாக இருக்க விழைகிறது ; புற உலக, அக உலகக் கண்டுபிடிப்புகள் அனைத்தையும் பயன்படுத்தியபடி இது துணிவுடன் எதிர்கால நன்முடிவுகளை நோக்கித் துடிப்புடன் முகிழ்த்து எழும்.

* ஆரோவில் மனித குல ஒருமைப்பாட்டிற்கு ஓர் உருவம் கொடுப்பதற்கான உலகியல் மற்றும் ஆன்மீக ஆராய்ச்சிகளுக்குரிய நிலையமாக விளங்கும்.

இதுதான் 1968, பிப்ரவரி, 28 ஆம் நாள் ஆரோவில் நகரக் கட்டுமானத்திற்கான அடிக்கல் நாட்டும்போது ஸ்ரீ அன்னையே (1878 – 1973) வாசித்தளித்த ஆரோவில் சாசனம். 121 நாடுகளில் இருந்தும் இந்தியாவின் ஒவ்வொரு மாநிலத்தில் இருந்தும் எடுத்துவரப்பட்ட பிடிமண்ணைச் சலவைக் கல்லால் தாமரை மொட்டுவடிவில் வடிவமைக்கபட்ட தாழியில் ஒன்றாகப்போட்டு, பிளாஞ்சி ராக்சேல் மிர்ரா என்ற இயற்பெயர் உடைய ஸ்ரீ அன்னையால் (ஐ நாவின் யுனெஸ்கோ மற்றும் இந்திய அரசின் நிதி உதவியுடன்) ‘ சர்வதேச ஆன்மீக நகரமாக வளரும் ‘ என்று பிரமாண்டமான நோக்கத்தோடு விழுப்புரம் மாவட்டத்தின் கடலோரப்பகுதியில் புதுச்சேரிக்கு அருகில் தொடங்கப்பட்டதுதான் இந்த ஆரோவில் ; இப்படித் தமிழ்நாட்டின் தொன்மையான நிலத்தைப் பெரிய பெரிய கனவுவார்த்தைகளாகக் கூறி ஏறத்தாழ 20 கிலோ மீட்டர் சுற்றளவிற்கு விலையில்லாமலும் அடிமாட்டு விலைக்கும் நிலம் கொடுப்போர்க்கு ஆரோவில்லில் வேலைதரப்படும் என்ற பொய்யான உறுதிமொழிகளாலும் ஆக்ரமிக்கபட்ட பூமிதான் ஆரோவில்.

இன்று தொடங்கப்பட்டு 50 ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன ; பொன்விழா கண்டுவிட்ட இந்த நகரம் என்னவாக இருக்கிறது என்பதைப் படைப்பாளிக்கே உரிய கூர்மையான பார்வையோடு புனைவு மொழியில் எடுத்துரைப்பதுதான் நாகரத்தினம் கிருஷ்ணாவின் ஆறாவது நாவலாகிய இந்த ‘ இறந்த காலம்‘. இந்தப் பிரதிக்குள் வாசிப்பு நிகழ்வதற்கு ஆரோவில் பற்றிய சில அறிமுகக் குறிப்புகள் தேவை என்று கருதியதால்தான் இங்கே அவைத்தரப்பட்டன.

பாரீஸ் பெருநகரில் பிறந்து வளர்ந்தவள் மீரா (27 வயது).தன் தாய் இஸாபெல்லை, அவள் குழந்தையோடு மணம்முடித்துக்கொண்ட வளர்ப்புத் தந்தை லூயிஸ்மேல் பெரிதும் பிரியம் கொண்டவள் மீரா. அத்தகையவரைப் பிரிந்து மற்றொரு ஆடவனோடு வாழப்போகிறேன் என்று முடிவெடுக்கும் அம்மாவின் செய்கையால் மனக்கலக்கத்திற்கு உள்ளாகிறாள் ; இத்தகையக் குடும்பச்சூழல் ஒருபக்கம் என்றால், மற்றொரு பக்கம், தனக்குள்ளேயே மற்றொரு குரல் அவளுக்குக் கேட்டவண்னம் இருக்கிறது. அது தன்னையும் மீரா என்றே சொல்லுகிறது ; « இறந்தகால நான்களின் தொகுப்பு‘ எனச்சத்தியம் செய்கிறது. சமூகம் கட்டமைத்த போலி ‘நான்’ஐச் சுமந்துகொண்டு உண்மையான நான்-ஐ ஒதுக்கி வாழ்வதாக » அவளுக்குள் மூச்சு விடாமல் தொணதொணக்கிறது.

இப்படியான மனநிலையில்தான் அவள் கையில் « ஆரோவில் » பற்றிய குறிப்புகள் அடங்கிய அட்டை கிடைக்கிறது. (ஆரோவில் பன்னாட்டு மையங்கள் மற்றும் தொடர்பு அலுவலகங்கள் 23 நாடுகளில் உள்ளன.) உடனே முடிவெடுக்கிறாள் ; 2017, நவம்பர் 18ல் புறப்பட்டுச் சென்னை வந்து ஆரோவில்லில் உள்ள ஆல்பர்ட்-தேவகி வீட்டின் மாடியில் ‘பேயிங் கெஸ்ட்டாகத்’ தங்குகிறாள் ; இத்தகையை மீராவின் பார்வையில் ஆரோவில்லில் நடக்கும் கதை சொல்லப்படுகிறது ; மீராவிற்கு இங்கே அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த ஜெஸிக்கா என்ற தோழி கிடைக்கிறாள் ; அவள் மூலம் புதுச்சேரி அரசு ஊழியனான மாதவனும் அவன் குடும்ப உறவுகளும் நட்பாகக் கிடைக்கின்றனர். இப்படியொரு பின்னனியை அமைத்துக்கொண்டு ஆரோவில்லின் நடப்புக்களை விவரிக்கிறார் கதைசொல்லி.

மீரா, ஆரோவில் « சாசனத்தை » வாசித்தபோது தனக்கு ஏற்பட்ட மன உணர்வை இவ்வாறு பதிவு செய்கிறாள் :

« முதன் முறை வாசிக்கிறபோது கடைவிளம்பரமொன்றை வாசிக்கிற மனநிலைதான். தேர்ந்தெடுத்த விரயம் இல்லாத சொற்கள், வாக்கிய அமைப்பு, அவற்றை அச்சடிக்கப் பயன்பட்ட எழுத்துவகை, அவற்றின் அளவீடு அனைத்திலும் விளம்பர உத்திக்குரிய சாதுர்யம் என்றுதான் நினைத்தேன் »

இப்படித் தொடங்குகிறது ஆரோவில் குறித்த மீராவின் விமர்சனம் ; இதேபோல் « மாத்ரி மந்திர் » எனப்படும் அன்னை ஆலயம் தங்கத் தகடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருப்பதை ஆடம்பரமாக உணர்கிறாள் ; ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான ஆன்மீக சோசலிஸம் என்று வர்ணிக்கப்படும் ஆரோவில்லில் இத்தகைய ஆடம்பரம் வேணுமா எனக் கேட்கிறாள்.

இன்னும் மாதவன் மூலமாக « ஆரோவில் ஒரு நவீனக் காலனித்துவக்குணம் கொண்டது ; தாங்கள் உயர்ந்த இனம் என்றும், அக்கம் பக்கத்திலுள்ள ஏழைத்தமிழர்களைக் காலனிக்காலக்கூலிகள் என்றும் கருதுகிறார்கள் ; அரவிந்தர் ஆஸ்ரமத்தை விரிவாக்கும் ஒரு திட்டம்தான் ஆரோவில் ; அதுவும் பெரிதும் இந்தியர்களால் நிரம்பிக்கிடக்கும் ஆசிரமத்திற்குள் ஐரோப்பியர்களையும் உள்ளே கொண்டுவரும் நோக்கத்தோடு உருவாக்கப்பட்டது ஆரோவில்.

உலகமெலாம் ஒரு குடும்பம் எனும் ஆன்மீக மார்க்ஸியத்தின் அடிப்படையில் சமயமில்லை ; எல்லையில்லை ; பணம் வேண்டியதில்லை என்றெல்லாம் சொல்லப்பட்டது ; ஆரோவில்லின் தற்போதைய நிலை என்ன ? பணமில்லாதவர் உள்ளே நுழைய முடியாது என்பதுதானே.

ஆரோவிலியன்கள் எல்லாருமே அரவிந்தருமல்ல, மீரா அல்ஃபஸ்ஸாவுமல்ல. « இங்கு வருகிறவர்கள் கர்மயோகிகள் அல்ல ; வாழ்க்கைப்போகிகள். சராசரி மனிதர்கள், தப்புகள் நடக்க வாய்ப்புகள் அதிகம் ; சில நல்லது நடந்திருக்கிறது என்பதை மறுக்க முடியாதென்றாலும், இந்த விடியல் நகரம்(ஆரோவில் என்றால் உதய நகரம் (அ) விடியல் நகரம் என்று பொருள்) இன்னும் வைகறையைக் கூடக்காணவில்லை » இப்படி நீளுகிறது மாதவனின் பார்வை.

இன்னும் ஆரோவிலியன் யாரும் தங்கள் பெயரில் நிலமோ, வீடோ வாங்கக்கூடாது என்பது விதியாக இருக்கிறது ; ஆனால் பல காட்சிகள் மூலம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சேகரித்து வாங்கிய ஏழை முடிவெட்டும் தொழிலாளியின் நிலம், அவர்கள் புத்திப்பேதலித்து வாழ்வையே இழந்து போகும் முறையில் அபகரிக்கப்படுகிறது என்பதும் நாவலில் சித்தரிக்கப்படுகிறது ; மேலும் தனித்தொழிற்சாலைகள் அமைக்கப்பட்டு உற்பத்திசெய்து வாணிபம் செழிக்கிறது ; « ஆரோவில் ஒரு பணமற்ற சமூகமாக மலரும் » என்று சொல்லப்பட்ட மொழி என்ன ஆயிற்று ? உலோகத் தொழிற்கூடங்கள், விண்கலத்தில் செல்வோர் உண்ணும் உணவுப்பாசி உற்பத்திசெய்யும் தொழிற்சாலை என்று 140க்கும் மேற்பட்ட வணிக நிறுவனங்கள் உற்பத்தி செய்யும் ‘சரக்குகள்’ உலக நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படுகின்றன.

இன்னும் கொடுமைகளின் உச்சமாக ஆன்மீக நகரத்தை அசிங்கப்படுத்தும் பாலியல் குற்றங்கள் பிரதியில் பதிவாகியுள்ளன. 70களில் ஹிப்பி நாகரீகம் பிரபலமாக இருந்தபோது அந்தக் கும்பலில் இருந்து கோவா-வில் வந்து தங்கி, பிறகு அங்கிருந்து ஆரோவில்லின் தொடக்கக் காலத்திலிருந்தே இங்கே தங்கியிருக்கும் பிரெஞ்சுக்காரர் ‘துய்மோனும்’, மீராவிற்குத்தங்குவதற்கு மாடியில் இடம் அளித்த ஆஸ்திரேலியரும் சேர்ந்து ஈடுபடும் பாலியல் லீலைகள் கதைசொல்லியின் மேன்மையான எடுத்துரைப்பு மொழியில் சொல்லப்படுகின்றன. மீராவின் அமெரிக்கத்தோழி ஜெஸிக்காவின் பிறந்த நாள் விழாவைப் பயன்படுத்தி இருவரும் அவளைப்பாலியல் வல்லுறவிற்கு உட்படுத்துகின்றனர்.

அதிலிருந்து அன்றைக்குத் தப்பித்த மீராவை, மறுநாள் அதேபோல் மதுவை ஊற்றிக்கொடுத்து ஆல்பர்ட் தனது வீட்டிலேயே பாலியல் வல்லுறவு புரிகிறான். யோகத்தை ஏற்பதற்கு விலக்க வேண்டியவைகளாகஸ்ரீ அன்னையால் முன்மொழியப்பட்ட அரசியல், காமம், புகைப்பிடித்தல், மதுக்குடித்தல் ஆகிய நான்கும் இங்கே முனைமழுங்காமல் மும்முரமாக நடந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன ; கதைசொல்லியின் வெறும் கற்பனை சார்ந்த புனைவு என்று இவற்றைஎளிதாகச் சொல்லிவிடமுடியாது. 2008, மே, 22இல் இலண்டன் பிபிசி நிகழ்ச்சி ஒன்றில், குழந்தைகள் மீது பாலியல் வன்முறையில் ஈடுபடும் ஆரோவிலியன் குறித்துக் குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ளது, இதற்குப் பிறகு இங்கேAuroville Child protection Service தொடங்கப்பட்டது என்பது வரலாற்று நிகழ்வு. எனவே இந்த நாவலில் வரும் மீரா ஓரிடத்தில் சொல்வதுபோல, « இது பாழ் கிணறில்லை என்றாலும் கரையேற இயலாத உறைகிணறு » என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

இவ்வாறெல்லாம் படைப்பாளி தனது அலசல் பார்வைவையை முன்வைப்பதின் நோக்கம், வெறுமனே ஒன்றின்மேல் சேற்றை அள்ளி வீசுவது என்று எளிமையாகப் புரிந்துகொள்ளும் விபத்து நடக்கவும் வாய்ப்பு இருக்கிறது ; ஆனால் இப்படியான குறிக்கோளுடனும் கனவுகளுடனும் எத்தனையோபேரின் உழைப்பின்மேல் எழுப்பப்பட்ட நகரம் இப்படி ஆனதே என்ற ஆதங்கத்தின் வெடிப்பு இந்த எழுத்து ; கதைசொல்லி ஆரோவில்லின் தொடக்கக் காலத்திலிருந்தே புதுச்சேரியில் வாழ்ந்தவர், பின்னர் புதுச்சேரி, ‘ மாவட்ட ஆட்சியர் ‘ அலுவலகத்தில் அரசு ஊழியராக வேலைபார்த்துக்கொண்டு, ஒவ்வொன்றையும் உன்னிப்பாகக் கவனித்துவந்தவர் ; எனவே இத்தகைய விமர்சனப்பார்வை அவரையும் மீறி அவருக்குள் இருக்கும் படைப்பு மனதிற்குள் இருந்து புறப்பட்டு வருவது.

மேலும் இது ஓர் ஆரோவில் பிரச்சனை மட்டுமல்ல. சமூகவாழ்வின் பிரச்சனையாகத் தீராத நோயாகத் தொடர்கிறது. அதாவது பெரிய பெரிய இலட்சியங்களோடு தொடங்கப்பட்ட மனிதர்களின் இயக்கங்கள், அமைப்புகள் அனைத்தும் இப்படித்தான் சீரழிந்து முடிந்துள்ளன ; பிறகேன், மீண்டும் மீண்டும் இப்படிப்பட்ட ஒளிமயமான வாழ்வு குறித்த இலட்சியங்கள் ? இந்தக் கேள்விதான் படைப்பாளியை ஆட்டிப்படைக்கிறது ; மேலும் இத்தகைய இலட்சியங்களை விதைப்பவர்கள், இந்த இலட்சியங்களை உண்மையிலேயே பின்பற்றுபவர்களாகக் கூட இருக்கவேண்டாம், குறைந்தது அவர்கள் போதிக்கும் இலட்சியங்கள்மேல் நூறு விழுக்காடு நம்பிக்கைக் கொண்டவர்கள்தானா ? அதனால்தான் வரலாறு முழுக்க இலட்சியங்கள் இப்படிப்படுதோல்வி அடைகின்றனவா ? இப்படித் தூங்க முடியாத முரண் இழுவைக்குள் அடைபட்ட படைப்பு மனம்தான் இந்த எழுத்தை இயக்குகிறதே ஒழிய, சாதாரணமாகச் சேற்றை அள்ளி அடிக்கும் வேலை இல்லை இது .வரலாறு தோறும் படைப்பாளிகள் இப்படித்தான் இயங்கியுள்ளார்கள்.

இந்த இழுபடும் முரண்விசையிலிருந்து தற்காலிகமாகத் தப்பிக்கத்தான் கதைசொல்லி ஒரு தந்திரத்தைக் கையாளுகிறார் ; அந்தக் காமுகர் இருவரும் அஸ்ஸாம் மாநிலத்திற்குச் சுற்றுலா சென்றபோது, « குழந்தையைக் கடத்துபவர்கள் » என்று 16 பேர் அடங்கிய கும்பலால் கொல்லப்படுகிறார்கள் . இது, « தான் உயர்ந்த நோக்கோடு தொடங்கிய ஒன்று, இப்படியானதே » என்று கருதிய ஸ்ரீ அன்னையின் அமானுஷ்ய சக்தியால் நிகழ்ந்தது என்பதுபோல வாசகர்கர்கள் கருதும்படி, நாவலை முடிக்கிறார்.

நவீனகால ஆரோவில்லின்கதை சொல்லுவதன் ஊடே, இந்த நாவலில் பிரஞ்சுக் காலக்கட்டத்தில், புதுச்சேரியின் எளிய மக்களை வேரோடு அள்ளிக்கொண்டுபோய் தங்களின் பிறகாலனிய நாடுகளில் ஒன்றான « இந்தோசீனாவில் » கொட்டிய பிரஞ்சுக் காலனியவாதிகளின் ஈவிரக்கமற்ற சுரண்டல் வரலாற்றையும் ஊடுபிரதியாகக் கதைசொல்லிப் பதிவு செய்துள்ளார் ; இது தமிழ் வாசகர்களுக்குப் புதிது.

‘ரெனோன்சியாசியோன்’ (la renonciation) எனப்படும் பிரெஞ்சுக் குடியுரிமை தருகிறோம் என்ற பேரில் கொண்டு சென்று இராணுவத்தில் சிப்பாய்களாக்கிப் பன்றிக்கறியும் நூடூலும் கொடுத்துப் பழக்கி அவர்களின் போரக் களத்தில் அவர்களுக்காகச் சாகடித்து ‘இரத்த வரி’ (l’impôt de sang) வாங்கிய காலனியக் காலஅதிகார மூளையின் தந்திரங்களையெல்லாம் உடைத்துக் காட்டுகிறார் ; தம்பி சதாசிவத்திற்குத்தமக்கை வேதவல்லி எழுதும் மடலில் இந்தோ சீனாவில் புலம்பெயர்ந்து வாழும் வாழ்க்கையை « உறியடி வாழ்க்கை» என்கிறார் ; கைகளில் கம்பும், கண்களில் மறைப்பும், கால்களில் தடுமாற்றமுமாக இலக்கின்றி வீசும் கம்பு காற்றில் அலைகிறது » என்கிறார்.

மேலும் « சொந்த மண்ணைப்பிரிந்து வாழும் வாழ்க்கையும் தற்கொலையும் ஒன்றுதான் ; நினைவுகளும் ஏக்கமும் நெஞ்சை இறுக்க , அவற்றின் கைகளை விலக்க விருப்பமின்றி, காலவிரயத்துடன் கூடிய ஒரு புதியவகைத் தற்கொலையை நடைமுறைப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன் » என்கிறார். கதை சொல்லியும் ஒரு புலம்பெயர்ந்த வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்து வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர் என்பதால், அதன் வலியையும் வேதனையையும் உறவுகளின் மடல்வழியாக வாசிக்கத் தரும்போது வரலாறு புனைவாகவும் புனைவு வரலாறாகவும் உணர்வுகளில் படர்ந்து தங்குகிறது.

அவரது முதல் நாவலான நீலக்கடல் தொடங்கி இந்த ஆறாவது நாவல்வரை அனைத்திலும் பிரஞ்சுக் காலனித்துவத்தின் கொடூர முகத்தையும் , ஐரோப்பிய வாழ்க்கையின் போதாமையையும் புலப்படுத்துகிற ஒரு முறைமையிலேயே கதையாடுகிறார் ; அதுவும் காலனிக்கால எளிய மக்கள் மேல் அவர் கொண்டிருக்கும் பரிவும் கருணையும், அதற்காக எழுத்தில் செலுத்துகிற இந்தத்தொடர் உழைப்பும், கீழைத்தேய மரபிற்கு ஏற்பத் தானொரு அறநெறிப்பட்ட கதைசொல்லி என்பதைச் சொல்லிய வண்ணம் இருக்கின்றன. இத்தகைய நாவல்களை இன்றைய பின்காலனித்துவக் கோட்பாட்டு நோக்கில் அணுகி ஆராய்ந்து ஒரு இணைப்பிரதியை உருவாக்க க் கூடிய சாத்தியங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. அதற்கேற்ப இவர் நாவல்களை இணைக்கும் ஹரிணி இந்த நாவலிலும் வருகிறார்.

இந்தோசீனாவில் சிக்கிச் சிதறுண்ட புதுச்சேரி மக்கள் குறித்து ஒரு தனி நாவலே எழுத எண்ணியிருப்பதாக அறிவித்துள்ளார் ; அதை அவர் கட்டாயம் செய்து முடிக்கக் காலம் துணை செய்யவேண்டும். ஏனென்றால் கதை சொல்லலின் உடற்கூறை, அதன் இரத்த நாளங்களின் வெப்பத்தை எல்லாம் அறிந்துகொண்டு மொழிமேல் வினைபுரியும் அற்புதமான கதைசொல்லியாக விளங்குகிறார் ; நன்றாக முழுமையாக விளைவதற்கு முன்பே அறுவடை செய்துகொண்டு வந்து, செயற்கையாகப் பாடம் செய்து ஒன்றுகூட வீணாகாமல் விற்று, நல்ல காசு சம்பாதித்துவிட முடியுமென்கிற சந்தைச் சூழல், தமிழ் க்கலை இலக்கியத்துறையிலும் பரவி அனைத்தையும் நாசம் செய்துகொண்டிருக்கிற ஒரு நிலையில், இத்தகைய கதை சொல்லிகள் பெரிதும் கொண்டாடப்பட வேண்டுமென விழைகிறேன்.

கதைகட்டுவதற்கு இவர் தேர்ந்தெடுக்கும் நிகழ்ச்சிகளும், நிகழ்ச்சிகளை வளர்த்தெடுக்கும் கதைமாந்தர் தேர்வும், இவர்களை இணைக்கும் மொழியாடலும் ஒரு சிறிதும் பிசிறு இன்றிக் கச்சிதமாக வந்து விழுகின்றன.எனவே வாசிப்பு அனுபவம் எளிதாகக் கூடி வருகிறது; ஓர் எழுத்தின் வெற்றி என்பது இறுதியில் இதுதானே ! இந்த வெற்றித் தொடரட்டும்.

•••

( சந்தியா பதிப்பக வெளியீடு நாகரத்தினம் கிருஷ்ணாவின் புதிய நாவல்« இறந்த காலம் » குறித்த பேராசிரியர் க. பஞ்சாங்கத்தின் அணிந்துரை )

தமிழ் நதி / நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா ( பிரான்ஸ் )

நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா

‘நீரின்றி அமையாது உலகு ‘ என்ற உண்மையை உணர்ந்து, நிலக்குடத்தை நிரப்ப வள்ளல் வான்பசுக்கள் மடி சுரக்கும் உயிர்ப்பாலின் வெள்ளமே ஆறு. மனிதர் வாழ்க்கையை ஆற்றுப்படுத்துகிற நதியென்னும் அற நூல். பால் நினைந்து ஊட்டும் தாயினும் சாலப்பரிந்து நிகழும் இயற்கையின் இவ்வினையையே நாம் ஆறு, புனல், நதியென அழகு தமிழ் பெயர்ச் சொற்கள்களாக `மாற்றி உள்ளோம். ஆறு என்ற சொல்லுக்கு நதி, புனலென்று விளக்கம்தரும் அகரமுதலிகள் அதற்கு ஒழுக்கம், பயன் என்ற பொருளைத் தருவதையும் கவனத்திற்கொள்ளுதல் வேண்டும்.

பனிப்பிரதேசத்தில் வாழ்பவனைக் காட்டிலும் , பாலை நில மனிதனும், விலங்கும் நீரின் அருமையைக் கூடுதலாக உணர்ந்திருப்பார்கள். தமிழ் நிலம் கடுமையான வெம்மையையும் வறட்சியையும் மட்டுமே கொண்ட பாலை நிலம் அல்ல, ஆனால் அதுபோல ஆக்விடக்கூடாதென்ற அச்சத்தில் நாட்களைத் தள்ளும் அவலத்தில் தவிக்கும் நிலம். மாரிப் பொய்த்து, காவிரி வறண்டு அறுபோகம் கண்ட தமிழ்நிலம் இன்று ஒருபோகத்திற்குக் கூட வழியின்றி போய்விடுமோவென நம் உள்ளம் தவிக்கிறது.

காலம் காலமாகவே வானத்தைப் பார்த்து வாழ்ந்தவன் தமிழன். தமிழனின் உயர்ந்த சிந்தனைக்கு இதுகூட காரணமாக இருதிருக்கலாம். « நீர் குறித்த நம்பிக்கைகளும் அவற்றின் வெளிப்பாடுகளும் தமிழ்ச் சமூகத்தில் நிறையவே காணப்படுகின்றன. இனிமை, எளிதில் புழங்கும் தன்மை என்ற இரண்டு பண்புகளும் நீருக்கு உண்டு. எனவே ‘தமிழ்’ மொழிப்பெயருக்கு விளக்கம் தர வந்தவர்கள், ‘ இனிமையும் நீர்மையும் தமிழ் எனல் ஆகும் ‘ எனக்குறிப்பிட்டனர் » என எழுதுகிறார் பேராசிரியர் தொ. பரமசிவன், தமது வடுப்பூக்கள் என்ற கட்டுரைத் தொகுப்பில். ஆக நீரையே மொழியாக கொண்ட தமிழினம், நீரைத் தன் வாழ்க்கையாக வைத்து ஒழுகியதில் வியப்பில்லை.

பண்டைய நாகரீகங்கள் அனைத்துமே நதிகளில் பிறந்தவை, நதிகளில் வளர்ந்தவை என்பதை வரலாறுகள் தெரிவிக்கின்றன. நாகரீகங்கள் என்பது உண்பது, உடுத்துவது அல்ல. பெரும் எண்ணிக்கையிலான மக்கள் சமூகத்தின் வாழ்க்கை நெறி, பண்புகளின் கண்ணாடி, கலை இலக்கிய சாட்சியம், நுண்மாண் நுழைபுலத்தின் வெளிப்பாடு. சிந்து நதியைத் தொட்டிலாகக்கொண்ட மொகஞ்சாதாரோ – ஆரப்பா , நைல் நதியைத் தொட்டிலாக்கிக்கொண்ட எகிப்து, டைக்ரீசு யூப்ரட்டீசு நதிக் கரைகளில் வளர்ந்த மெசொபொத்தோமியா ஆகியவற்றை நாம் அறிவோம். இன்றும் பல முக்கிய நகரங்கள் அனைத்திலும் ஏதோவொரு நதி, நகரின் செழுமைக்கும் பெருமைக்கும் அழகியல், பொருளியல் அடிப்படையில் பயன்தருகிறது என்பது கண்கூடு.

இன்றைய மனிதர்கள் நீரைத்தேடி எதற்காக நாம் போக வேண்டும், அது ஆட்சியாளர்கள் உறங்கினாலும், அண்டைமாநிலமும் கைவிரித்தாலும் , உச்ச நீதிமன்ற தீர்ப்பு உதவாவிட்டாலும், வானம் கருணைகாட்டும், தன் வாசல்தேடி வரும் என்ற நம்பிக்கையில் வாழ்கிறார்கள். ஆனால் அன்றைக்கு, தன்னைத் தேடி நீர் வராதென்ற நிலையில் தனது உயிர்வாழ்க்கையின் அடிப்படைத் தேவைகளை நிறைவேற்றிக்கொள்ள நதிகளைத் தேடி மனிதர்கூட்டம் அலைந்தது. அந்த அலைதலின் பயனாக, ஓரிடத்தில் ஓங்கி வளர்ந்திருக்கிற மரங்களையும், தழைத்திருக்கிற புல்பூண்டுகளையும் , எறும்புப் புற்றுகளையும் வைத்து வெள்ளம் கரைபுண்டோடக் கூடிய இடம் எதுவாக இருக்குமென்ற புத்திக் கூர்மையை அவர்கள் பெற்றிருந்தார்கள். .

பருமரக் கரு ஆல் அத்தி பாற்பொடி
மருதுடன் இலுப்பையும் வஞ்சிமாப் பொளி
தருநொச்சி இத்தி ஏழ்பாளை புங்கோர்
கருமொய்த்த எறும்பு விளங்கு காணுமே !

காணும் வெண்புல் கருரும்புல் கருஞ்சடை
தோறு செங்கோல் அணுகு குறுந்தொட்டி
தாணு தெற்பை சிறுபீளை சாடிணை
வெங்கோரை பொருதலை வெள்ளமே !

என 19 நூற்றாண்டு பாடல்கள் தெரிவிக்கின்றன, எழுதிய கவிஞர் யாரென்று தெரியவில்லை ஆனால் நூலின் பதிப்பாசிரியர் ச.வெ. சுப்பிரமணியன் என இவற்றைக் குறிப்பிடுபிறார், கடலடியில் தமிழர் நாகரீகம் என்ற நூலை எழுதியுள்ள புதுவை நந்திவர்மன்.

நதியைக் கண்ட தும் நீரைபார்த்த மகிழ்ச்சியில் நிலையாக இருப்பிடத்தை அமைத்துக்கொண்டு மக்கள் ஆங்கே தங்கலாயினர். ஆற்றங்கரைகளும், அதனையொட்டிய வெளிகளும் ; அடர்ந்த மரங்கள் செடிகொடிகள், பறவைகள், விலங்குகள் என்ற உயிர் வாழ்க்கையின் கருவறையாக இலங்குவதைக் கண்ட மனிதன், அவற்றோடு ஒன்றாக தாம் வாழ்வதற்கும் புனல் இடமளிக்கும் என்று நம்பினான், அன்றிலிருந்து நாடோடிவாழ்க்க்கையை நதிக்கரை வாழ்க்கையாக மானுட வாழ்க்கை அணைத்துக்கொண்டது. மனிதம், ஆற்றின் துணைகொண்டு ஆற்றியது வயிற்றின் பசியைமட்டுமல்ல, பொருட்பசியையும்.

எனவேதான்,

பூவார் சோலை மயில் ஆல
புரிந்து குயில்கள் இசைபாட
காமர் மலை அருகசைய
நடந்தாய் வாழி காவேரி !

என்று காவிரியின் நடைபயணத்தை வாழ்த்துவதன் ஊடாக இளங்கோ, ஏன் மனிதன் தன் நடைபயணத்தில் இளைப்பாற நதிக்கரையை தேர்ந்தெடுத்தான் என்ற இரகசியத்தையும் போட்டுடைக்கிறான். மனித இனம் நதிக்கரையில் இளைப்பாறியபின்னர் அங்கே என்ன நிகழ்ந்தது என்பதைக் கீழ்க்கண்ட பாடல் நமக்கு விளக்குகிறது.

உழவர் ஓதை, மதகோதை
உடைநீர் ஓதை, தண்பதங்கொள்
விழவரோதை, சிறந்தார்ப்ப
நடந்தாய், வாழி காவேரி !

காவிரிக்கரையில் காவிரி பாயும் ஓசைமட்டுமல்ல உழவர் எழுப்பும் ஓசையும் உண்டென்கிறான். இந்த உழவர் ஓசையில் : நுகத்தடி, நுகத்தானி, பூட்டாங் கயிறு, கொழு, கொழுவாணி, தாற்றுக்கோல், உழுவெருது, உழுசாலில் நீர்பாயும் சலசலப்பு அவ்வளவும் அடங்கும். மதஓதை உடைநீர் ஓதை நீர் பாய்ச்சலின்போது எழும், மண்வெட்டியை மடையில் போடும் ஓசை, மடை திறக்கும் ஓசை, மடை உடைந்து பாயும் தண்ணீர்ன் ஓசை ; வெள்ளத்தில் நீராடி மகிழும் மாந்தரின் ஓசை என்ற எல்லாமுமான ஓசையாக ஓசையின் வெள்ளமாக நடக்கின்ற காவிரையை இளவல் பாடுகிறான்.

உலகின் பிறபகுதிகளைபோலவே தமிழ்கூறும் நல்லுல கம் நதியோரம் தம்மைப் பிணைத்துக்கொண்ட உலகம், நதி புனலுடன் தம்
பிறப்பை, இளமையை, முதுமையை, காதலை,மணவாழ்க்கையை, முறிவை, இறப்பை ஒப்படைத்து வாழ்ந்த இனம் தமிழினம். அலெக்ஸாந்திரியா போல, ஆம்ஸ்டர்டாம்போல, பாக்தாத்போல, பெல்கிரேடுபோல, இலண்டன்போல, பாரீசுபோல, ஹோசிமின் போல கல்கத்தா வாரணாசிபோல இன்னும் இது போன்ற நூற்றுக்கணக்கான நகரங்களைப்போல தமிழ் நாட்டின் நகரங்களும் நதிக்கரைகளில் செழித்தவை, நதிகளால் வளம் பெற்றவை நதிகளால் காதல்வயப்பட்டவை.

காவிரி தென்பெண்ணை பாலாறு – தமிழ்
கண்ட தோர் வையை பொருனைநதி-என
மேவியாறு பலஓடத்- திரு
மேனி செழித்த தமிழ்நாடு !

என்று தமிழ் நாட்டின் வளத்தை ஆறுகளோடு இணைத்து பாரதி பாடுகிறான். தமிழ் மண்ணை செழிக்கவைக்கும் ஆறுகளாக ஐந்து ஆறுகளை பாரதி குறிப்பிடிருப்பினும், நமது தமிழ் நிலத்தின் திருமேனியை செழிக்கவைப்பதில் இந்த ஐந்து அல்லாது பல நதிகளின் பங்கிருப்பதை ‘மேவிய ஆறு பல ஓட’ என்ற வரியைக்கொண்டு புரிந்துகொள்கிறோம். அடையாறு, அமராவதி, கல்லாறு, மணிமுத்தாறு, செய்யாறு, கொள்ளிடம், செஞ்சி ஆறு , கபினி, குடமுருட்டி என சொல்லிக்கொண்டுபோகலாம்.

தமிழர்தம் வாக்கையும் இந்த ஆறுகளைப்போலவே அமைதியும் ஆர்ப்பரிப்பும், வெறுமையும் செழுமையும், அழகும் ஆவேசமுமாக அமைந்திருந்ததை இலக்கியங்கள் தெரிவிக்கின்றன. தமிழ் காப்பியங்கள் அனைத்தும் நதியைப் போற்றுபவை, நதியின் பெருமையைக்கூறி விளக்கி . அந்நதியை ஒட்டி எழுந்த நகரங்களையும், மக்களின் வாழ்நெறியையும் வடிக்க முனைந்தவை. தண்டியலங்காரம் பெருங்காப்பியத்திற்கான இலக்கணப்ப்பட்டியலில் « …..பூம்பொழில் நுகர்தல் புனல்விளை யாடல் … » என்பதையும் ஓர் அங்கமாகச் சேர்த்துள்ளதை நாம் மறந்துவிடக்கூடாது.

ஆற்றின் கரைகளில் உலகின் பிறபகுதிகளைபோலவே தமிழகத்திலும் ஊர்களும் நகரங்களும் தோன்றின. « ஆறில்லா ஊருக்கு அழகேது » என்ற பழமொழி தமிழ் வழக்கறிந்த ஒன்று. சோழநாட்டின் தலைநகரமாகிய உறையூர் காவிரி ஆற்றங்கரையிலும், பாண்டி நாட்டின் தலை நகரமாகிய மதுரை வைகை ஆற்றங்கரையிலும், சேர நாட்டின் தலைநகர் வஞ்சி கூட ஓர் நதிகரையில் இருந்த தாகவே சொல்லப்படுகிறது. அவ்வாறே துருத்தி என்ற பெயர் ஆற்றின் நடுவே எழுந்த ஊர்களுக்கு அமைந்தது என சொல்லின் செல்வர் ரா. பி சேதுப்பிள்ளை குறிப்பிடுகிறார். ஆகக் கரையோரம் எழுந்த ஊர்களெல்லாம் தமிழ் இலக்கியப் பக்கங்களைக் காப்பியங்கள், பக்தி இலக்கியங்களாக நிரம்பியுள்ளன.

‘ அன்பு எனும் ஆறுகரை அது புரள
நன்புலனொன்றி நாத என்று அரற்றி ‘

‘மாறு இலாத மாக்கருணை வெள்ளமே’
என மாணிக்கவாசகர் தமது பக்தியை யும், அப்பகுத்திகுரிய தலைவனையும் வெள்ளத்தின் மருங்கே நிறுத்துவது, தமிழ் நிலம், நீர் நிலம் என்பதால்.

ஒரு பொருளின் மிகுதியை, அபரித த்தைக் குறிக்க தமிழில் வெள்ளம் என்ற உறிச்சொல் அதிகம் பயன்பாட்டில் இருந்த து. காலவெள்ளம் புரட்டிபோட்டதில், இன்று நிலை தடுமாறி, அன்பு வெள்ளம், ஆசைவெள்ளம் அருள் வெள்ளம், கருணைவெள்ளம் என்ற காலம்போய், சாதிவெள்ளக் கரை உடைந்து, குருதிவெள்ளத்தில் அவ்வப்போது தமிழ்நிலம் மூழ்கடிக்கப்படும் அவலத்தையும் இடையில் நினைகூர வேண்டியுள்ளது.

ஆற்றுப் பெருக்கற்றடி சுடுமந்நாளும வ்வாற்று
ஊற்றுப்பெருக்கால் உலகூட்டும் – ஏற்றவர்க்கு
நல்குடி பிறந்தார் நல்கூர்ந்தார் ஆனாலும்
இல்லை எனமாட்டார் இசைந்து.

நல்குடிப்பிறந்தோர், தங்களுக்கு ‘இல்லை’ நேரும் காலையும் அடுத்தவர் கேட்கும்போது தங்களிடம் உள்ள பொருளை, கால் சுடும் அளவிற்கு நீர்வற்றி வெறும் மணலாக ஆறுறுவற்றிப்போனாலும் அதை நீருக்காக தோண்டுவோருக்கு ஊற்று நீர் கொடுத்து உதவும் நதியைப் போல என்று ‘நல்வழி’யில் ஔவை குறிப்பிடுவாள். இது தீயவழியில் மணற்கொள்ளைக்குத் தோண்டும் மனிதர்களுக்குப் பாடப்பட்டததல்ல.

தமிழே தலைவனாக, தமிழே தலைவியாக தமிழே தோழன் தோழியாக, பிறமாந்தராக அவர் தம் வாழ்க்கையாக நீர்ப்பர்வல் போல ஆற்றுப்படுத்துதல் தமிழ்க்காவியங்களில் நிகழ அப்பெருமை தமிழுக்கும் நீருக்குமுள்ள நெருங்கிய உறவால் நிகழ்ந்த து என்றால் மிகையில்லை.

குடகுமலையில் பிறக்கும் காவிரியும், மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைக்குச் சொந்தமான வைகையும் இன்றளவும் தமிழ் மொழியோடும், தமிழர் வாழ்வாதாரத்தோடும் பின்னிப்பிணைந்தவை. காவிரி ப்பாயும் ஊர்களெங்கும் ஆடிப்பெருக்கு விழா புதுப்புனலை வரவேற்கும் வித த்தில் ஆடிப்பெருக்கு விழாவாக, ஒவ்வொரு வருடமும் ஆடிமாதம் பதினெட்டாம் நாள் கொண்டாடப்படுகிறது. கள்ளழகர் வைகையில் இறங்கும் நாள், மதுரைப்பகுதியில் இன்றளவும் ஒரு பெருவிழா.

நீராடல் நீர் விளையாட்டு வேறு என்கிறார். தொ.பரமசிவன். அவர் கூற்றின்படி, « நீராடல் என்பது திராவிட நாகரிகத்தில் சடங்கியல் தகுதி உடையன » மணமகளை அலரிப்பூவும் நெல்லும் இட்ட நீரால் மகப்பேறுடைய பெண்கள் நால்வர் நீராட்டும் தமிழர் வழக்கினை அகநானூறு பாடல் கொண்டு விளக்குகிறார். பெண்களின் பூப்பு நீராட்டும் அவர் கூற்றின் படி நீராட்டலின் கீழ் வருகிறது. குளித்தல் அல்லது உடலை குளிர்வித்தல் வெப்பத்தால், அல்லது உழைப்பால் வெப்பமடைந்த உடலை குளிரவைத்தல் என்பது அவர் மூலம் நாம் தெரிந்துகொள்ளும் மற்றொரு முக்கியமான தகவல். நீரில் நீந்தி மகிழ்வது, நீர் விளையாட்டு . குறுந்தொகை, அகநானூறு, சிலப்பதிகாரம் முதலான நூல்களில் இடம்பெறும் ஆட்டனத்தியும் ஆதிமந்தியும் காவிரில் ஆடி மகிழ்ந்தது நீர் விளையாட்டு. புதுப்புனல்விளையாட்டில் பங்கேற்க வந்த சேரநாட்டு இளவரசன்ஆட்டநத்தி காவிரிவெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்படுகிறான். ஆவனுடன் நீரில் விளையாடிமகிழ்ந்த ஆதிமந்தி, நீரோடு அடித்துச்செல்லபட்ட கணவனைத் தேடிக் கண்டடைந்த கதையை

“– உரைசான்ற
மன்னன் கரிகால் வளவன் மகள் வஞ்சிக் கோன்
தன்னைப் புனல்கொள்ளத் தான் புனலின் பின்சென்று
‘கல்நவில் தோளாயோ,’ என்னக் கடல்வந்து
முன்னிறுத்திக் காட்ட, அவனைத் தழீஇக் கொண்டு
பொன்னங் கொடிபோலப் போதந்தாள்” என சிலப்பதிகாரம் நமக்குத் தெரிவிக்கிறது. « கன்னியர் ஆகி நிலவினில் ஆடிக் களித்த தும் இந்நாடே- தங்கள் பொன்னுடல் இன்புற நீர் விளையாடி இல் போர்ந்த தும் இந்நாடே ! » என்ற வரிகளில் பாரதியும் ‘ நீராடுதல் ‘என்று கூறாமல் ‘நீர் விளையாடி’ என்றே எழுதுகிறான். கவி அரசு கண்ணதாசனும், « நதியில் விளையாடி கொடியில் தலைசீவி நடந்த இளந்தென்றலே » என்று எழுதியிருப்பதை நாம் மறந்துவிடமுடியாது. வருங்காலங்களில் நீர் விளையாட்டுக்கு அல்ல நீராடுவதற்கேனும் வெள்ளம் வருமா என்பது நமது இன்றைய கவலை.

பெஷாராவின் டைரி ( வே பாபுவுக்கு அஞ்சலி ) – பெஷாரா

வே பாபு

பெஷாராவின் டைரி 11.11.2018 10.30 pm

வே பாபுவுக்கு அஞ்சலி

கனவில் நிறைந்த நினைவுகளின் சாரல்

கொடுங்கை இருளின் இமைகள் சாய்ந்து

வாழ்வின் புதுப் பக்கம் திறக்கப்படாமலே மூடிக்கொண்டது

ஒரு சோகம் தன்னை அமைதியில் அமிழ்த்திக்கொண்டது

கவலையுற்ற கணங்கள் சிரமத்திலிருந்து விடுவித்துக்கொண்டன

அன்பில் நிறைந்த இதயம் தன் துடிப்பைக் காற்றில் கரைத்துக்கொண்டது

மலர்களின் வாசத்தில் சுவாசம் கலந்துகொண்டது

இழப்பின் சாயலை முகத்தில் ஏந்தி நட்புறவுகள் திகைத்து நிற்க

மீளா உறக்கத்தில் பயணம் பாதை வகுத்துக்கொண்டது

திடுமென ஒருநாள்போல் உயிர் ஒளிந்துகொண்டாலும்

தீபத்தின் ஒளியாய் சுடர்கிறது இன்று

கனவில் நிறைந்த நினைவுகளின் சாரல்

•••

மனுசங்கடா – வெளி ரங்கராஜன்

மனுசங்கடா

அண்மையில் சென்னையில் குறிப்பிட்ட சில திரையரங்குகளில் மட்டுமே திரையிட வாய்ப்புகள் பெற்ற அம்ஷன்குமாரின்
மனுசங்கடா திரைப்படம் இன்றைய தமிழ் சமூகத்தின் முக்கிய பிரச்னையான சாதிய கட்டுமான இறுக்கத்தை ஒரு நேரிடையான மிகையற்ற யதார்த்த மொழியில் அதற்குரிய தீவிரத்தன்மையுடன் தோலுரித்துக்காட்டிய ஒரு சிறப்பான திரைப்படம்.

அண்மைக்காலங்களில் விளிம்புநிலை வாழ்வியல் பற்றிய சித்தரிப்புகள் குறித்த ஆர்வங்கள் தமிழ் சினிமாவில்பெருகத் துவங்கியிருக்கிற ஒரு சூழலில் தமிழ் சினிமாவின் வழமையான ரொமாண்டிசிஸத்தையும்,குரூரத்தையும் தவிர்த்துதீவிரத்தன்மை கெடாத ஒரு யதார்த்த சூழலை வடிவமைத்திருப்பது ஒரு சிறப்பான உத்தி.

அண்மைக்காலங்களில் தீண்டாமைச் சுவர்களும்,ஆணவக் கொலைகளும்தமிழ் சமூகத்தின் மனசாட்சியை உலுக்கிக்கொண்டிருக்கிற ஒரு காலகட்டத்தில்தலைநகரத்திலிருந்து நூறு கிலோமீட்டர் தூரமே உள்ள ஒருகிராமத்தில் இன்றும் நிலவிவரும் ஒரு தீண்டாமை நடைமுறையை திரைமொழியின் வீச்சுடன் அம்பலப்படுத்தியிருப்பது ஒரு சமூக நோக்கம்கொண்ட துணிச்சலான முயற்சி.

இன்றைய ஜனநாயக அமைப்பில் தங்களுடைய அடிப்படை உரிமைகளைப் பெற நீதிமன்றம் மற்றும் ஊடகங்களை நாடுவதற்கு வாய்ப்பு பெற்றுள்ள கல்வி அறிவு பெற்ற தலித் இளைஞர்கள் கூட சாதியக் கட்டுமானம் ஆழமாக ஊடுருவியுள்ள கிராமிய அடிமட்ட அமைப்புகளை எதிர்த்து ஒன்றும் செய்ய முடியாத அவல நிலைதான் இத்திரைப்ப டத்தில் காட்சிகளாக வடிவம் பெறுகிறது.

நகரத்தில் ஒரு நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கும் ஒரு தலித் இளைஞன் கிராமத்திலுள்ள தன்னுடைய தந்தையின் திடீர் மரணச் செய்தி கேட்டு துக்கத்துடன் கிராமத்துக்கு விரைகிறான்.அங்கு பொதுவழியில் தந்தையை மயானத்துக்கு எடுத்துச் செல்லமுடியாத சூழல் நிலவுகிறது.அவர்களுக்கென்று உள்ள முட்கள் நிறைந்த பாதை உபயோகிக்க பயனற்றதாக இருக்கிறது. பொதுவழியை உபயோகிக்கும் தங்கள் உரிமையை நிலைநாட்ட நீதிமன்றத்தை அணுகி உத்தரவுபெற்ற பிறகும் கூட கிராமிய அதிகாரிகளும் காவல்துறையும் ஆதிக்க சக்திகளுக்கு துணைநின்று பிணத்தைப் பறித்து தாங்களே எடுத்துச்சென்று புதைக்கின்றனர்.தந்தையின் புதைக்கப்பட்ட இடத்தைக்கூட அடையாளம் கண்டுபிடிக்க முடியாதஅவலத்தையேயே தலித் எதிர்கொள்கிறான். .மரணத்துக்குப்பிறகும்ஒரு தலித் உடல் அவமானத்துக்குரிய பொருளாகவேஇருக்கிறது. மூன்று நாட்களில் நடைபெறும் இச்சம்பவங்களின் மூலமாக இன்றைய கிராமிய
யதார்த்தம் ஒரு வலுவான அழகியல் ஆவணமாக முன்நிறுத்தப்படுகிறது.

எந்தவிதமான செயற்கைத்தன்மையும் அற்று ஒரு இயல்பான உயிரோட்டம் கொண்ட பாத்திரங்களாக நடிகர்கள் இயங்குகின்றனர்.ஹீரோதன்மை அற்ற ஆனால் இயல்பான கோபம் கொண்ட தலித் இளைஞன்,கூட வேலை பார்க்கும் அவன் சுக துக்கங்களில் பங்குகொள்ளும் சகதோழி,நிலைமைகள் குறித்த புரிதலும் அணுகுமுறையும் கொண்ட தலித் தலைவர்,விரைந்து செயலாற்றி நீதிபெற்றுத்தர உறுதிபூணும் வக்கீல்,நிலைமைகளை உணர்ந்து தெளிவான தீர்ப்பு வழங்கும் நீதிபதி,கணவன் இறந்த துக்கத்தை ஒப்பாரிப்பாடல்களால் அரற்றித் தீர்க்கும் வேளையிலும் தன் மகனுக்கு மனைவியாகப் போகிறவளை வாஞ்சையுடன் தடவிப் பார்க்கும் தாய்எனபாத்திரங்கள்மிகவும்உயிர்ப்புடன்வெளிப்படுகின்றன.பிணத்தைவீட்டுக்குள்எடுத்துச்சென்றுதாழிட்டுக்கொள்வது,காவல்துறைஅச்சுறுத்தல்களுக்கிடையிலும் பிணத்தை தர மறுப்பது,இறுதியில் காவல்துறை வன்முறையை பிரயோகித்து பிணத்தை பறித்துப் புதைப்பது என இறுதிக்காட்சிகள் ஒரு அதிகபட்ச நாடக உயிர்ப்புடன் வெளிப்படுகின்றன.

இத்தகைய மிகைத்தன்மையோ குரூரங்களோ அற்ற ஒரு இயல்பான காட்சிமொழி க்கு நம் பொது தமிழ்சினிமா மனநிலை அதிகம் பழக்கப்படாததால் இது ஒரு நவீன நாடகம் போன்றும் ஆவணப்படம் போன்றும் நகர்வதாக நம் சூழலில் தயக்கங்கள் நிலவுகின்றன.ஆனால் மாற்று சினிமா குறித்த அறிவும்,ஆவணப்பட அனுபவமும்,நவீன நாடக நடிகர்களை தன்னுடைய படைப்புகளில் தொடர்ந்து உபயோகப்படுத்தியும்வரும் இயக்குனர் அம்ஷன்குமார் இத்துறைகளின் ஊடாட்டத்தை ஒரு செறிவான காட்சிமொழியாக இத்திரைப்படத்தில் உருமாற்றி இருப்பதை பல காட்சிகளில் காண முடிகிறது.

முக்கியமாக பிணத்தை எடுப்பதற்கு முன்பாக அந்த தலித் இளைஞர்கள் ஆடும்பறையாட்டமும்,தான் குழியில் தள்ளப்பட்டு மண்வீசப்படுவதாக அந்த தலித் இளைஞன் காணும் முடிவற்ற கனவும் காலம்காலமான கூக்குரலின் குறியீடுகளாக உள்ளன.

வெற்று முழக்கங்களோ,உரத்த குரல்களோ இன்றி ஒரு படைப்புக்கலைஞன்செய்யத்துணியும்இத்தகைய ஆதிக்கத்துக்கு எதிரானஅழகியல் பதிவுகள் தான். இப்பிரச்னை குறித்த அதிகபட்ச கவனத்தை வேண்டுவதாக இருக்கின்றன.

—–