Category: கட்டுரை

கவிதைகள் சின்னப்பயல் கவிதைகள்

கவிதைகள்  சின்னப்பயல் 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

இன்றும் மழை வரவில்லை

 

வீட்டில் காண்பிக்க இயலாத

மதிப்பெண்களை சிலேட்டிலிருந்து அழித்துவிட

இன்று மழை வரவில்லை

 

சாலைகளின் மேடு பள்ளங்களை நிரப்பி

குதித்துத் தாண்டிக்கொண்டே வீடு செல்ல

இன்று மழை வரவில்லை

 

ஆசிரியரின் ‘ஏண்டா லேட்டு’ க்கு

‘மழைல நனைஞ்சிட்டேன் சார் அதான்

உடுப்பு மாத்தப்போயிருந்தேன்’

என்று சாக்கு சொல்ல

இன்று மழை வரவில்லை

 

வகுப்பறையில் மூன்று பேர் அமரும் இடத்தில்

நெருக்கியடித்துக்கொண்டு ஐவராக அமர்ந்து

உடற்சூட்டை பரிமாறிக்கொள்ள

இன்று மழை வரவில்லை

 

ஓட்டிலிருந்து தொடர்ந்து விழும் மழைத்துளிகள்

உண்டாக்கும் சிறுகுழிகளைக் கண்டு மகிழ

இன்று மழை வரவில்லை

 

‘ஈரத்துல போய் விளையாடாதே

காய்ச்சல் வந்துரும்’ என்று

அம்மாவிடம் ஏச்சு வாங்கவைக்க

இன்று மழை வரவில்லை

 

‘அம்மா இன்னிக்கு மழை பெய்யுது

அதனால பள்ளிக்கூடம் போகமாட்டேன்’

என்று சாக்கு சொல்ல

இன்று மழை வரவில்லை

 

தொடர்ந்தும் போடும் பந்துகளில்

சொற்ப ரன் கூட எடுக்க முடியாமல்

திணறும் போது சாக்கு சொல்லி

எப்படியாவது விளையாட்டை நிறுத்திவிட

இன்று மழை வரவில்லை

 

இங்கனம் தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கும்

என்னை எழுத விடாமல் தடுக்க

இன்றும் மழை வரவில்லை

 

ஆழ்ந்தபுரிதல்

 

வெளிவரும் இதழ்களில்

கவிதை என்ற தலைப்பின் கீழ்

இடப்படுவதால்

வரிகள் மடிக்கப்பட்ட

என் உரைநடைகள்

அனைத்தும் கவிதை என

தவறாகப்புரிந்து கொள்ளப்படுகின்றன.

 

மேற்கண்ட சொற்கள்

மடங்கிய உரைநடையை

அனுப்பிவைத்திருக்கிறேன்

இதழ்களுக்கு

உங்களோடு சேர்ந்து

எனக்கும்

ஆவலாயிருக்கிறது

எந்தத்தலைப்பின் கீழ்

இது வெளியாகுமென..

 

 

வழியோரக்காட்சிகள்

வெளிக்கிளம்பும் எனக்கு

எவையெல்லாம் காணக்கிடைக்கிறது ?

 

காலுடைந்த எப்போதும்

அதே தெருவைச் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் நாய்,

வழியில் தென்பட்டும் கண்டுகொள்ளாமல்

சென்று விடும் நண்பன்,

உண்டியல் குலுக்கிக்கொண்டு வரும் திடீர் பக்தன்,

ஆறு மாதமாகியும் கட்டாத குடிநீர்க்குழாய்ச்

சந்தாவை ஒரேயடியாக வசூலித்துக்கொள்ள

நினைக்கும் முனிசிபாலிட்டி ஓவர்சீயர்,

சந்திக்கவே கூடாதென

தவிர்த்துக்கொண்டிருந்த நபர்,

இதுவரை அவனுக்காகவே

காத்துக்கிடந்தும் வராத வண்ணான்,

எத்தனை முறை மணியடித்தாலும்

நகரவே நகராத எருமைகள்,

 

அதுவும் சரிதான்.

நம்மையெல்லாம் எதிர்ப்பட வேறு யார்

வந்துவிடப்போகின்றனர் ?

 

தபால் பெட்டி

 

இதுவரை தமக்கென

ஒரு கடிதமும் வரவில்லையென்ற

ஏக்கத்தில் சிவந்து கிடக்கிறது

தபால் பெட்டி

 

 

**

கட்டுரை கவிதை பட்டறை நிகழ்வின் சில குறிப்புகள்

குமாரநந்தன்

 

வாழ்வினிலே ஒருநாள்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

மலைகள் இணைய இதழ்  சேலத்தில் 14/10/2012 அன்று காலை 10 மணியிலிருந்து மாலை 6 மணி வரை நடத்திய கவிதை பட்டறை நிகழ்வின் சில குறிப்புகள்

 

( நிகழ்வின் எல்லா விஷயங்களையும் குமாரநந்தன் பதிவு செய்யாத போதும் அவரின் மனதில் விழுந்த அபிப்பிராயங்களை பதிவு செய்ய வேண்டும் என்ற நோக்கில்தான் எந்த எடிட்டும் செய்யாமல் அப்படியே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. எழுத்துப்பிழைகளைக் கூட நீக்காமல். முழுமையான பதிவுகள் பல்வேறு வகையில் தொகுத்து மலைகள் இதழில் வழங்கப்படும் )

 

 

மலைகள் இதழின் கவிதைப் பட்டறை பற்றிய அறிவிப்பைப் பார்த்துவிட்டு சிபிச்செல்வனிடம் பேசும் போது தேர்வு செய்யப்பட்டவர்கள் மட்டுமே கலந்து கொள்கிறார்கள் என்று சொன்னார். எனக்கு கொஞ்சம் ஏமாற்றமாக இருந்தது. ஆனால் மறுநாள் போன் செய்து நீங்கள் கலந்து கொள்ளலாம் குமாரநந்தன் என்றார். தீவிரமான கவிதைப் பட்டரை நிகழ்வுகள் எதிலும் நான் இதுவரை கலந்து கொண்டது இல்லை. இதிலும் கலந்து கொள்ள முடியாது என்ற நிலையில் கிட்டத்தட்ட எதிர் மனநிலைக்குத் திரும்பிவிட்ட நான்(வேண்டிய ஆட்களை மட்டும் கூப்பிட்டு வைத்துக் கொண்டு இவங்க என்ன பேசுவாங்க!) மீண்டும் எதிரும் புதிருமாக மனதைக் குவித்துக் கொண்டு தான் சென்றேன்.

முதலில் ரோட்டரி கிளப் தலைவர் மற்றும் நகைக் கடை உரிமையாளரின் தொடக்க உரை பீதியூட்டுவதாகவே இருந்தது. ஆனால் அவர்கள் வெளியேறியதும் கதவு இறுக்கி சாத்தப்பட்டது. வரவேண்டியவர்கள் அனைவரும் வந்துவிட்டனர்

(நிலா ரசிகன், கதிர் பாரதி, ந. பெரியசாமி, வா. மணிகண்டன், வேல் கண்ணன், இசை, ஸ்ரீநேசன், தேவதச்சன், சமயவேல்,ஷாஅ, பாபு, அகச்சேரன், பா. ராஜா, கணேசகுமாரன், சாகிப் கிரான் மற்றும் நான்)

 

முதலில் கவிதையில் நிலைபெறும் காலம் அல்லது கவிதையை காலத்தில் இருந்து விடுவித்தல் பற்றிய விவாதங்களோடு தொடங்கலாம் என்று சிபிச்செல்வன் முறைப்படித் தொடங்கினார்.

 

மற்ற படைப்புகளில் வெளி உலகம் இடம் பெறுகிறது. கவிதையில் வெளி உலகம் இடம் பெற்றாலும் உண்மையில் அது இந்த உலகம் அல்ல அவன் வேறு ஒரு உலகத்தைக் கட்டமைக்கிறான். கவிதையில் இடம் பெறும் ஒரு மரம் உண்மையில் அந்த மரத்தைத்தான் குறிப்பிடுகிறது என்று சொல்லமுடியாது. எனவே அவன் ஒரு உலகத்தைக் கட்டமைக்கும் போது அதற்கே உண்டான காலத்தையும் அவனே உருவாக்கி அதில் நிறுத்தி வைக்கிறான். யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர் என்பது ஒரு மகத்தான பொய் உலகம் அப்படியில்லை. ஆனால் படிக்கும் போது நாம் அப்படி நினைப்பதில்லை. அது ஒரு மகத்தான உண்மையின் தரிசனமாகவே இருக்கிறது. என்று கவிதையில் நிலைபேறும் காலத்தைப் பற்றி தேவதச்சன் பேசினார்.

 

ஒருவன் புனிதத் தன்மைகளிலிருந்தும் கட்டமைப்புகளிலிருந்தும் வெளியேறி இருக்கும் இந்தக் காலகட்டத்தின் பலம் பலவீனம் பற்றிய விவாதங்களை வா. மணிகண்டனும், நிலா ரசிகனும், சமயவேலும் கொண்டு சென்றனர். சமயவேல் பேசும் போது ஞானத்தன்மை, முதிர்ச்சி, போன்ற வெளிப்பாடுகள் இல்லாமல் பேசியவிதம் மிகவும் ஈர்ப்புடையதாய் இருந்தது. (தேவதச்சன் ஞானத்தன்மை, முதிர்ச்சி, கொண்ட ஒரு தன்மையோடு பேசினாரா என்று எடுத்துக் கொள்ளவேண்டாம். அவரிடம் ஒரு அரவணைத்துச் செல்லும் பண்பு இருந்தது. வெற்றிலைச் சீவலின் செம்பின்னனியில் வெளிப்படும் நேந்திரன் சிப்ஸ் போன்ற லேசான மொறுமொறுப்பான குரலும் மற்றவர் பேச்சு கொண்டு செல்லும் வெளிக்குள் கண்களை மூடி பயணம் செய்வதும் அவரின் கவித்துவ வாழ்வை சித்திரமாக்கிக் கொண்டிருந்தது)

 

 

கவிதை என்பதை எவ்வளவுதான் அறிவார்த்தமாக இருந்தாலும் செயற்கையாக உருவாக்க முடியாது அது தன்னை மீறித்தான் நடக்க வேண்டும் அல்லது நடக்கிறது என்கிற இடத்திற்கு உரையாடல் நகர்ந்தது.

 

 

கவிதையின் பிம்பத்தின் மீது புனிதத்தையும் கடவுள் தன்மையையும் ஏற்றுகிறார்களோ என்று ஒரு எண்ணம் ஓடிக்கொண்டிருந்தாலும் இன்னொரு நிலையில் நான் எப்படிக் கவிதை எழுதுகிறேன் என்பதையும் யோசித்துக் கொண்டே இருந்தேன்.

 

 

 

கவிதை எங்கிருந்து உருவாகிறது என்கிற போது நம்முடைய வாசக அனுபவத்திலிருந்தே அது உருவாகிறது என்கிற கருத்தை ஸ்ரீநேசன் விளக்கினார், சில கவிதைகளில் ஏற்படும் போதாமை வாசிப்புப் பயிற்சியின் போதாமை என்றுதான் நானும் கருதுகிறேன். ஓரான் பாமுக் தன்னுடைய செவ்வி ஒன்றில் ஒரு எழுத்தாளன் எவ்வளவு பரந்த பட்ட வாசிப்பு உள்ளவர் அல்லது இல்லாதவர் என்பதை அவரின் கதைகளில் அறியலாம் என்கிறார்.

 

 

க. வை. பழனிச்சாமி நிறைய வாசிப்பதால் மட்டுமே ஒருவர் கவிஞராகி விட முடியாது என்பதையும் அது கவிதையின் வெளிப்பாட்டுக்கான ஒரு சிறந்த பயிற்சியை அளிக்க வல்லது என்பதை சமயவேலும் விளக்கிச் சென்றனர்.

 

 

கவிதையில் இடம் பெறும் இசை குறித்த விவாதத்தை இசை துவங்கி வைத்தார். (அது தானே பொருத்தமானது!)

 

கவிஞனுக்கு இசை பற்றிய எந்த ஒரு உணர்வும் புரிதலும் இல்லாவிட்டாலும் கூட அவனுடைய தொல் மனக் கிடங்கிலிருந்து அல்லது தமிழ் சமூகத்தின் கூட்டு நனவிலியிலிருந்து அவன் அதில் ஒரு இசையைக் கட்டமைக்கிறான். பொதுவாகவே ஒவ்வாரு மொழிக்கும் ஒரு இசையமைதி உண்டு என்று தேவதச்சன் குறிப்பிட்டார்.

 

 

ஒரு நீண்ட வாக்கியத்தை முதல் வரியாகவும் அடுத்து ஒரே ஒரு வார்த்தையை இரண்டாவது வரியாகவும் அடுக்கும் படி செலுத்துவது கவிதையின் இசை தான் என்கிற புரிதலுக்குப் பின் என்னுடைய நீண்ட கால சந்தேகம் ஒன்று விடை பெற்றது.

 

 

தற்போது பல கவிஞர்களாலும் முன்னெடுத்துச் செல்லப்படும் உரைநடைக் கவிதை எனக்க உவப்பளிக்க வில்லையே ஏன் என்கிற சந்தேகமே அது. ஏனென்றால் உரைநடைக் கவிதையில் அந்தக் கவிதைக்கே உரிய இசைத் தன்மை இல்லாமல் போவதுதான் காரணமாய் இருக்கக்கூடுமல்லவா? உரைநடைக் கவிதை பற்றிப் பேச வேண்டும் என்றார்கள் ஆனால் உரையாடல் அதை நோக்கி கடைசி வரை திரும்பவில்லை.

 

 

பெண் கவிஞர்கள் தங்களின் பெண் அடையாளத்தைக் கவிதைக்குள் வைக்கும் போது கவிதையின் பொதுத் தன்மை அடிபட்டுப் போவதும் பெண் அடையாளமற்ற கவிதைகளில் பெண்ணின் தனித்துவப் பார்வை இல்லாத அவை முழுமையற்ற உணர்வின் சிக்கலுக்குள் சிக்கிக் கொள்வதால் அவர் மீண்டும் பெண் அடையாளக் கவிஞராகிற சிக்கலும் பற்றி உரையாடல் சென்றது.

 

 

வே. பாபுவும் கணேச குமாரனும் பெண் கவிஞர்களின் தனித்தன்மையான கவிதைகளை அவர்கள் பெண்களாய் இருப்பதாலேயே எழுத முடிந்தது என்று பேசினர். ஒரே தொகுப்போடு காணாமல் போகும் பெண் கவிஞர்களைப் பற்றி வா. மணிகண்டன் நினைவு கூர்ந்தார். இந்த இடத்தில் பட்டரையில் இரண்டு பெண் கவிஞர்களாவது கலந்து கொண்டிருந்தால் இன்னும் கூர்மையான பரிமாணத்தை எட்டியிருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றியது.

 

 

கவிதையில் இடம் பெறும் உவமைகள் திட்டமிடுதலால் வருவதல்ல அப்படி வந்தாலும் அதன் செயற்கைத் தனம் புறக்கணிக்கப்படும் என்றும் தன்னுடைய கவிதையில் இடம் பெற்ற தொடர்ந்து இரண்டு சிகரெட் பிடித்ததைப் போன்ற மனநிலை என்கிற உவமை திட்டமிட்டு வந்ததல்ல என்றும் அதைப் பற்றி எப்பொழுதும் தான் சிந்திக்கவில்லை என்றும் கவிதை எழுதிய அந்தக் கணத்தில் தோன்றிய கச்சிதமான உவமை என்றும் ஸ்ரீநேசன் குறிப்பிட்டார். எனில் அந்த அனுபவம் வாசகனுக்குத் தேவையில்லை என்றாலும் அவன் அந்த மனநிலையைப் புரிந்து கொள்ள முடியும் என்று குறிப்பிட்ட ஷாஅ மற்றும் சமயவேல் கவிதையைப் புரிந்து கொள்ள கவிஞனின் எல்லா அனுபவத்தையும் வாசகனும் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்கிற நிலைப்பாடு தேவையற்றது என்கிற கருத்தின் மீது விவாதித்தனர்.

 

 

ஒரு சம்பவத்தின் மீது கவிஞன் கொள்ளும் துக்கம் அந்தச் நிகழ்வினால் அவனுக்குள் உண்டாகும் அவனுக்கேயான துயரம் அது அந்த செயலின் துன்பமல்ல என்றும், உதாரணமாக இலங்கைத் தமிழர்களின் துயரம் பற்றிக் கவிஞன் அடையும் துயரம் தன்னுடைய எதுவும் இயலாததனால் ஏற்படும் குற்ற உணர்வின் துயரமே ஆகும் அது இலங்கைத் தமிழர்களின் துயரத்தை இவனும் அனுபவிப்பதாக ஆகாது. அப்படி கவிஞன் அந்தத் துயரத்தை அப்படியே அடைவதாகப் பிரதிபலிப்பதாக இருந்தால் அது போலித்தனமானது என்றுதான் சொல்ல முடியும் என்று சமயவேல் குறிப்பிட்டார்.

 

 

இப்படிப் பல்வேறு தளங்களில் மிதந்து சென்ற உரையாடல் மதிய உணவிற்காக நிறுத்தப்பட்டது.

 

 

உணவிற்குப் பின் கவிஞர்கள் அவரவர்களும் தங்களுடைய சிறந்த கவிதை அதை எழுத உண்டான மனநிலை போன்றவற்றைப் பகிர்ந்து கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டனர்.

 

 

ஸ்ரீநேசன் சொன்ன நூறு கிமி தொலைவின் நடுவே தனக்கும் தன் மனைவிக்கும் இடையே ஆடும் குழந்தைத் தூளியின் சித்திரமும்

 

 

கதிர் பாரதி குறிப்பிட்ட கோவில்களில் தன்னை ஈர்த்த ரதி சிலையையும் பிறகு ஒரு கிராமத்தில் காணநேரிட்ட பிரம்மாண்ட ரதி சிலையின் மார்பைக் கொத்தும் குருவியின் சித்திரமும்

ந பெரியசாமி குறிப்பிட்ட மதுக்குப்பியிலிருந்து வழியும் மது பெண்ணின் உறுப்பிலிருந்து வழிவதைப் போன்ற சித்திரமும்

 

 

கணேச குமாரன் குறிப்பிட்ட சிந்துபாத் லைலாவைத் தேடி அலைந்து கொண்டிருக்கும் நிலையும் ஒவ்வொருவரையும் பலவாறாகப் பறக்கும் மனநிலையை உண்டாக்கியது.

 

 

வே பாபு தன்னுடைய அம்மு கவிதையைக் குறிப்பிட்டு உக்கிரமான தன்னுடைய தற்கொலை மனநிலையை அந்தக் கவிதை சமண் செய்ததை விவரித்தார். அவர் கொடுத்த இடைவெளியும் தீவிரமும் பெரும் சக்தியாக விரிந்து எல்லோரும் சாவை நோக்கிச் செல்வதைப் போன்ற ஒரு மரண அமைதியை அறைக்குள் ஏற்படுத்தியது.

 

 

வா. மணிகண்டன் குறிப்பிட்ட தன்னுடைய மூன்றாவது மாடி அலுவலகத்தின் எதிரில் ஜன்னல் வழியே காட்டுக்குள் காண நேர்ந்த பிரேதம் மூன்று நாட்களாகத் தன்னை தத்தளிக்க வைத்தத் தவிப்பின் வழியே வந்தடைந்த கவிதையை விவரித்தார்.

 

 

வேல் கண்ணன் சென்ற ஆண்டில் புற்று நோயால் மறைந்த தன்னுடைய அண்ணனின் மரணம் தந்த மனநிலையில் உண்டான அவசம் கவிதையாக வெளிப்படுவதைக் குறிப்பிட்டார். மறைந்த அவருடைய அண்ணனின் நினைவில் தோய்ந்த அவரின் குரலைத் துயரம் பந்தாய் அடைத்துக் கொண்டது. அது மேலும் பரவி அந்த அறையையும் அடைத்துக் கொண்டு பிரம்மாண்டமாய் நின்றது என்றாலும் அவர் உடனடியாகத் தன்னுடைய மனநிலையிலிருந்து வெளியேறி வந்துவிட்டார்.

 

 

நான் அப்பாவின் மறைவுக்குப் பிறகும் தூரத்தில் யாரையும் அப்பாவைப் போலக் கண்டபோது அவர்தான் வருகிறாரோ என்று எதிர்பார்க்க ஆரம்பித்த மனநிலையிலிருந்து உருவான கவிதையைக் குறிப்பிட்டேன்.

 

அகச் சேரன் தன்னுடைய அக்காவின் திருமணத் தடைக்காக பரிகாரம் வேண்டிச் சென்ற கோயிலில் நதிக்கரையில் தென்பட்ட நந்தியின் சிற்பமும் அக்காவின் சலித்த மனநிலையும் தன்னுடைய கவிதையாய் வெளிப்பட்டதை விவரித்தார்.

 

 

பா. ராஜா கல்யாண்ஜியின் கவிதையில் இடம் பெற்ற பற்சக்கரமும் தன்னடைய தறி எந்திரத்தின் பற் சக்கரமும் சேர்ந்து உந்தித் தள்ளிய கவிதையைக் குறிப்பிட்டார்.

 

இப்படியான உரையாடலில் இருந்து கவிதை என்பது குறிப்பிட்ட தனியான மனநிலையில் இருந்து உருவாவதல்ல அது எந்தவிதமான மனநிலையில் இருந்தும் தோன்றுவதை என்னால் உணரமுடிந்தது. இதற்கு வலு சேர்ப்பதைப் போல ஷாஅ உண்மையில் கவிதை என்பது என்ன? அது தன்னுடைய தன்மையில் நிலைபேறாக இருக்கிறது. கவிஞன் தன்னுடைய நிகழ்வுகளையும் உணர்வுகளையும் கொண்டு மொழியில் ஒரு அச்சைப் போல உருவாக்கி வைக்கும் போது கவிதை அந்த வடிவத்தை ஏற்றுக் கொண்டு அதில் வெளிப்படுகிறது. என்றார் இப்படியான ஒரு பார்வை உண்மையில் எனக்குப் பரவசத்தை உண்டாக்கியது.

 

 

அதே போல இறைவன் தொட்டிலை சொர்க்கத்திற்கும் நரகத்திற்கும் ஆட்டுவிக்கிறான் என்று விவரித்தபோது அக்குழந்தை ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான பால்வெளியில் ஆடுவதாக எண்ணலாமா என்று தேவதச்சன் கேட்ட போது அங்கே தன்னுடைய கவிதைக்குத் தானே நினைத்துப் பார்க்காத ஒரு கோணம் உண்டானதை ஸ்ரீநேசன் வியப்புடன் ஆமோதித்தார்.

 

 

கவிதையில் பெயர்கள் குறிப்பிடப் படலாமா என்ற வாதத்தை சிபிச் செல்வன் துவக்கினார். உதாரணமாக நகுலனின் கவிதையில் இடம் பெறும் சுசீலா மொழி மாற்றம் செய்யப்பட்டு வேறு இடத்திற்குச் செல்லும் போது என்ன ஆவாள்? சுசீலா புரிந்து கொள்ளப்படவில்லை என்றால் கவிதை புரிந்து கொள்ளப் படுமா அப்படிப் புரிந்து கொள்ளப்படாத பட்சத்தில் அது ஒரு வட்டத்திற்கான கவிதையாகப் போய்விடாதா என்ற கேள்வியை சிபிச் செல்வன் வைத்தார்.

 

 

கவிதையில் இடம் பெறும் பெயர்கள் அந்தக் கவிதை தனக்கும் கவிஞனுக்குமானது அல்லது தனக்கானது என்கிற மனநிலையைக் காலி செய்து அது அந்தக் கவிஞனுக்கும் அவன் குறிப்பிடும் அந்த நபருக்குமானது என்கிற தோற்றத்தைத் தருவதால் அது வாசகனைக் கவிதையில் இருந்து வெளியேற்றிவிடுகிறது என்று வா. மணிகண்டன் குறிப்பிட்டார்.

 

 

கவிதையில் இடம் பெறும் பெயர்கள் அதன் பொதுத் தன்மைக்கு எதிரானது என்றாலும் பெயர்கள் இடம் பெற்றே ஆக வேண்டிய கவிதையில் பெயர் இடம் பெறுவதே சரியானதாக இருக்கும் என்பதே எல்லோரின் நிலைப்பாடாகவும் இருந்தது.

 

 

மாலை ஆறுமணி ஆகிவிட்டது. உரையாடலும் தன்னுடைய மாலைநேரத்தை அடைந்து மங்கத் தொடங்கியது.

 

பின் அறைக்குச் செல்பவர்களும் வீட்டுக்குச் செல்பவர்களும் என பரஸ்பரம் விடை பெற்றுக் கொள்ள ஆரம்பித்தோம் அநேகமாக நான் க.வை. பழனிச்சாமி, சாகிப், வா. மணிகண்டன் தவிர மற்றவர்கள் எல்லோரும் தேவதச்சனின் அறைக்குச் சென்றுவிட்டனர். அங்கு இன்னும் கூட கட்டற்ற ஒரு உரையாடல் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் என்கிற நினைவோடே நான் கிளம்பினேன்.

 

 

1. இங்கே கவிதை பற்றிய கட்டுரைகள் பக்கம் பக்கமாக மூளைச் சோர்வை உண்டாக்கும் படி எழுதிக் கொண்டு வந்து வாசிக்கப்படவில்லை. சமயவேல்தான் இதைக் குறிப்பிட்டு அதனாலேயே இவ்வளவு ஒரு திறந்த மனநிலை இங்கே உண்டானதென்றும் இதுவரை தான் கலந்து கொண்ட கவிதை நிகழ்வுகளிலேயே இவ்வளவு மனநிறைவை வேறு எங்கும் அடையவில்லை என்றும் மகிழ்ச்சியுடன் பகிர்ந்துகொண்டார்.

 

 

2. அறையின் கச்சிதத் தன்மை உரையாடலுக்கான தடையை உடைத்து வீசுவதைப் போல அமைந்துவிட்டதை தேவதச்சன் குறிப்பிட்டார்.

 

 

எனக்கு காலையில் இருந்து மாலை வரை கவிதையைப் பற்றியே சிந்திப்பதும் பேசுவதும் ஒரு நிகழ்த்துக் கலை மாதிரியான இன்பமான மனநிலையை எனக்குள் உருவாக்கியிருந்தது. இந்த மனநிலை ஒரு கவிதைப் புத்தகத்தை வாசிப்பது அல்லது ஒரு கவிதையை எழுதுவதைக் காட்டிலும் எந்த விதத்திலும் குறைந்ததல்ல. அல்லது ஒரு வாழ்க்கை முழுவதுமே வெறும் கவிஞனாக வாழ்ந்ததைப் போன்ற உணர்வை தந்திருந்தது என்றால் உண்மையிலேயே மிகையில்லை.அனைவருமே திருப்தியும் மனநிறைவையும் அடைந்திருப்பதைக் காண முடிந்தது.

 

 

சிபிச் செல்வனின் மகனுடைய நண்பரும் மலைகள்.காமின் வடிவமைப்பாளரில் ஒருவருமான அடைக்கலம் நிகழ்வின் ஒவ்வொரு அசைவையும் வீடியோவிலும் ஆடியோவிலும் பதிவாக்கி தனக்கு அறிமுகமில்லாத துறையில் பொறுமையோடும் புரிதலோடும் செயல்பட்டு அனைவரின் பாராட்டையும் மதிப்பையும் பெற்றுக்கொண்டார்.

 

சிபிச் செல்வனின் துணைவியார் நிகழ்ச்சி அன்று காலையில்  மயங்கிவிழுந்து மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்ற  பின் அருகே இருக்கவேண்டிய நிலையிலும் அவர் இந்த நிகழ்விற்குத் தன்னுடைய சமநிலையை இழக்காமலும் நம்பிக்கையோடும் வந்திருந்தது எனக்கு மதிய உணவின் போது சாகிப் கிரான் சொல்லிதெரிய வந்தது. அவரை வெறுமனே பாராட்டுவது போதாது என்றாலும் வேறு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை.

 

**

 

கட்டுரை தேசியம் -இனம்-சுய நிர்ணயம் – குர்திஸ்தானின் துயரங்கள் எச்.பீர் முஹம்மது

தேசியம் -இனம்-சுய நிர்ணயம் – குர்திஸ்தானின் துயரங்கள்

எச்.பீர் முஹம்மது

 

 

 

 

 

 

 

வரலாற்று ரீதியாக தேசியம் ஒரு துயர் மிகுந்த சொல்லாடலாகவே இருந்து வருகின்றது. அதன் தாக்கம் லௌகீக வாழ்க்கையின் எல்லா தருணங்களிலும், எல்லா பிரதேசங்களிலும் வியாபகமாகி இருக்கிறது. மனித பிறப்பின் பெயரிடலின் முக்கிய பகுதியாக இந்த தேசியம் மாறி இருக்கிறது. ஒரு மனிதன் பிறக்கும் போதே தேசிய அடையாளத்துடனும் தான் பிறக்கிறான். இந்த இடத்தில் வெற்றிடம் அல்லது சூன்ய பிளவு ஏதும் அவனுக்கு இல்லை. மொழிகள் உருவாக்கும் பிரக்ஞை மற்றும் ஊடல்தனம் எல்லாமே தேசிய உருவாக்கத்திலும் முக்கிய இடத்தை வகிக்கின்றன. தேசிய இன அடையாளத்தின் பகுதியாக சுயநிர்ணயம் என்பது இங்கிருந்து தான் ஆரம்பிக்கின்றது. அதாவது மனித சுயம் என்பதன் தர்க்க ரீதியான தொடர்ச்சி தான் இந்த நிர்ணயம் (Determination)இதற்காக தான் உலக வரலாற்றில் பெரும் போர்கள் மற்றும் உயிரிழப்புகள் நடைபெற்றிருக்கின்றன. தனிமனித காரணங்களை விட தன் தேசிய இன உரிமைக்காக உயிரிழந்தவர்கள் தான் உலக வரலாற்றில் அதிகம். நாம் அரசு என்பதிலிருந்து அரசுகள் என்ற கட்டமைப்பிற்குள்ளும் வாழ்ந்து வருகிறோம் என்பது இங்கு கவனிக்க வேண்டிய விஷயம். அரசு என்பதிலிருந்து அரசாங்கம் என்பது வேறுபடுகிறது. அரசு என்பது ஒரு நாட்டின் அல்லது அந்த பிராந்தியத்தின் இயக்கத்திற்கான உறுப்புகளை, அதிகார கட்டமைப்பை குறிக்கும். ஆனால் அரசாங்கம் என்பது அதனை இயக்குபவர்களை குறிக்கும். இங்கு அரசு என்பது நிரந்தரமானது. ஆனால் அரசாங்கம் என்பது மாறக்கூடியது. இதிலிருந்து தான் இன்றைய உலகின் மொத்த அரசியல் இயக்கமும் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. இதனை நாம் பிரக்ஞைபூர்வமாகவும், அறிவார்ந்த ரீதியாகவும் அறிந்து கொள்வது அவசியம். வரலாறு இந்த அறிதல்களுக்கான வாயில்களை திறந்தே வைத்திருக்கிறது.

 

 

 

குர்துகள் மத்தியகிழக்கு வரலாற்றில் தவிர்க்க முடியாத இனமாக இருக்கின்றார்கள். வரலாறு, கலாசாரம் ,பொருளாதாரம் மற்றும் சமூக ரீதியான ஆக்கபூர்வமான பங்களிப்புகளை அவர்கள் செய்திருக்கிறார்கள். மத்தியகிழக்கின் மலைப்பிரதேச பழங்குடி மக்களாக காலங்காலமாக அவர்களின் இருப்பிடம் அந்த தன்மையோடு நகர்ந்து வருகின்றது. அவர்கள் இந்தோ ஆரிய வழிவகையை சேர்ந்தவர்கள், அதன் பரிணாம சங்கிலி தொடர்பை கொண்டவர்கள் என்ற வரலாற்றுக்குறிப்பு காணப்படுகிறது. ஒரு தேர்ந்த, தொடர்ச்சியற்ற வாழ்க்கை முறையியல் அவர்களுக்கு உண்டு. ஒரே மொழியின் பல கிளைகளாக குர்து மொழி இருந்தது. அந்த கிளைகள் ஒட்டுமொத்தமாக குர்து என பெயரிடப்பட்டன. அது மொழியியலின் எல்லாவித ஆழ அகலங்களையும், வீச்சையும் கொண்டது. இது தான் குர்துக்களை தேசிய இனமாக தெளிவாக வரையறுக்க முடியாமல், அந்த அடையாள கட்டமைப்பு தாமதமானதற்கு காரணம். இன்றைய நிலவரப்படி குர்துகளின் மொத்த எண்ணிக்கை சுமார் 45 மில்லியன். இவர்கள் பல்வேறு நாடுகளில் வியாபித்து இருக்கிறார்கள். இன்றைய உலகின் மிகப்பெரும் புலம்பெயர்ந்த மக்கள் குர்துக்கள் தான். உலகின் ஒரே நாடற்ற இனமும் குர்துகள் தான். இவர்களின்  தாயகம் குர்திஸ்தான். அதாவது குர்திஸ்தான் என்பது முழுமுதலான அரசமைப்போ அல்லது தேசமோ அல்ல. மாறாக பல தேசங்களின் குறிப்பிட நிலப்பரப்புகள் அடங்கிய புவியல் தொகுதி. அதாவது துருக்கி, ஈராக், ஈரான், சிரியா மற்றும் சோவியத் யூனியனின் அசர்பைஜான் மற்றும் அர்மேனியா போன்றவற்றை உள்ளடக்கியது. இவர்களை பற்றிய ஒரு தெளிவான வரலாற்றுச்சித்திரத்தை நான் இந்த நூலில் குறிப்பிட்டு இருக்கிறேன். குர்து வரலாற்றில் மிக முக்கிய நிகழ்வு என்பது மத்தியகிழக்கின் மாபெரும் சிலுவைப்போர்களாகும். சிலுவைப்போர்கள் காலகட்டத்தில் குர்துகள் பிராந்திய பாதுகாப்பிற்கு முக்கிய பங்காற்றினர். அது இராணுவ ரீதியாக மிக வலுவாக இருந்தது. அந்த வலுவாக்கத்தின் பரிணாமத்தன்மை தான் அவர்களை மத்தியக்கிழக்கின் சில பகுதிகளை குறிப்பிட்ட காலம் வரை ஆள்வதற்கு வழிவகுத்தது. இதன் தொடர்ச்சியில் பிந்தைய கட்டத்தில்  மத்திய கிழக்கின் அரசுகளால் குர்துகள் பெரும் நெருக்கடிகளுக்கும், வன்மங்களுக்கும் ஆளானார்கள். இப்போதும் ஆகி வருகின்றார்கள். அதுவே பிந்தைய கட்டத்தில் அவர்களை தேசிய சுயநிர்ணயம் நோக்கி நகர்த்தியது. மேலும் சுமார் பத்தாண்டுகள் நடந்த ஈரான் – ஈராக் போரானது குர்துகளின் இருப்பையே தகர்த்தது. அவர்களின் கிராமங்கள் பல சூறையாடப்பட்டன. வேதியியல் ஆயுதங்கள் பல உபயோகிக்கப்பட்டன. இதன் காரணமாக குர்துகள் தங்களின் தேசிய போராட்டத்தை நாடு கடந்த நிலையில் முன்னெடுக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது.அவர்களின்  வரலாற்று துயரம் எவ்வித எல்லைப்பாடுகளுக்குள்ளும் வரையறுக்க முடியாதது. சந்தேகமின்றி இன்றைய குர்துகள் தங்கள் தேசத்திற்காக போரிடுவது அவர்களின் சுயநிர்ணயம் தான் என்பதாக நாம் குறிப்பிட முடியும். மேலும் அரசியல் இஸ்லாம் என்பது தேசியவாதத்திற்கு எதிராகத் தான் இருந்து வருகிறது. இந்நிலையில் சுன்னிகளும் குர்துகளுடன் சில சந்தர்ப்பங்களில் இணைந்து செயல்பட்டனர். பிராந்திய முழுமைக்குமான இஸ்லாம் என்ற கருத்துரு பல தருணங்களில் குர்துகளை பாதித்தது. அந்த தருணத்தில் குர்துகள் தங்களின் சுயபிரக்ஞையை அதிகப்படுத்தியதோடு, போராட்டத்தையும் தீவிரப்படுத்தினர்.தங்கள் மொழி ,கலாசாரம் மற்றும் சமூக அடையாளத்தை நிறுவிகொள்ள, அவ்வாறு தங்களை இருத்திக்கொள்ள அவர்கள் போராட்டத்தை தொடர்கிறார்கள். இது வரலாற்று அடிப்படையில் அவசியமானதும்,அறிவார்ந்ததுமாகும். ஒரு சிறந்த இனம் ஒன்று தங்களை கடந்த கால வரலாற்றோடு அல்லது காலத்தோடு முன்நிறுத்தி கொள்கிறது என்றால் அது பெரும்பாலும் குர்து இனமாகத்தான் இருக்க முடியும்.  இந்த புரிதலோடு,பிரக்ஞையோடு இந்த நூல் வெளிக்கொணரப்படுகிறது. உலக வரலாற்றில் பிறகாரணங்களை விட தங்களின் தேசத்திற்காக உயிரிழந்தவர்கள் தான் அதிகம்.

 

 

 

என் யவனவாழ்க்கையின் பத்தாண்டுகளை எடுத்துக்கொண்ட வளைகுடா வாழ்க்கையில் அரபு பல்கலைகழக பேராசிரியர் முனீர் ஹசன் மஹ்மூத் உடனான யதேச்சையான தொடர்பு குறிப்பிடத்தக்கது. மறக்க முடியாதது. என் எழுத்துக்களில், சிந்தனைப்போக்கில் பெரும் பாய்ச்சலை நிகழ்த்திய அவரின் பங்களிப்பு மறுக்க முடியாதது. அவர் காரணமாக தான் உலக புகழ்பெற்ற பல சிந்தனையாளர்களை குறிப்பாக தாரிக் அலி, சமீர் அமீன், லென்னி பிரன்னர் மற்றும் நோம் சாம்ஸ்கி போன்றவர்களை நேர்காணல் செய்ய முடிந்தது. அது அவரின் பல்கலைகழக கருத்தரங்கள் வாயிலாக  நிறைவேறியது. அந்த நேர்காணல்கள் அனைத்துமே என் முந்தைய நூலான கீழைச்சிந்தனையாளர்கள் ஓர் அறிமுகம் என்பதில் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. அறிவுஜீவிகளை புத்தகத்திலிருந்து நேரடியாக தரிசிக்கும் உணர்வை அப்போது பெற்றேன். இது தமிழில் மிக அபூர்வமாகவே நிகழ்ந்திருக்கிறது. அவரோடு ஒரு தருணத்தில் தனிப்பட்ட முறையில் உரையாடிக்கொண்டிருக்கும் போது மத்தியகிழக்கின் குர்து இனத்தை பற்றிய விஷயத்தை பேச்சின் இடையே குறிப்பிட்டார். அப்போது எனக்கு குர்துகள் பற்றிய சிறிய அறிமுகம் இருந்தது. அதாவது அவர்களின் தோற்றம் குறித்த வரலாற்று அறிவு எனக்கு இருந்தது. அதை அவர் குறிப்பிட்டு குர்துகள் பற்றி நீங்கள் மேலும் அதிகம் படிக்க வேண்டும் என்றும், அதனுள் கடந்து போக வேண்டியது அவசியம் என்றும் குறிப்பிட்டார். அன்று முதல் அவர்களைப்பற்றி விரிவாக தமிழுக்கு அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்குள் உருவானது. அது தமிழ்ச்சூழலை பொறுத்தவரை காலத்தின் தேவையாக இருக்கிறது என்பதையும் புரிந்து கொண்டேன். ஏற்கனவே தமிழில் ஒரு சில மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள் வெளிவந்திருக்கின்றன. ஆனால் அவை முழுமையானதாக இல்லை. மேலும் குர்துகள் குறித்த விரிந்த வரலாற்று பார்வை, அவர்களின் தேசிய இன போராட்டம் மற்றும் அதன் பரிணாமம்  போன்றவை குறித்து இன்னும் போதாமையே நிலவுகிறது. அந்த இடைவெளியை நிரப்பும் பொருட்டு தான் இந்த நூலை எழுதியிருக்கிறேன். முந்தைய நூலான கீழைச்சிந்தனையாளர்கள் ஓர் அறிமுகம் என்பது கூட இம்மாதிரியான சூழல் ஒன்றின் அவசிய தேவையை முன்னிட்டு எழுந்ததாகும். அது வெளிவந்து தமிழ்ச்சூழலில் பரவலான கவனத்தையும், அதிர்வையும் ஏற்படுத்தியது. அதே மாதிரியான ஆழத்தையும், விரிவையும் தேடியே இந்த நூல் தமிழ்ச்சூழலில் வெளிவருகிறது.` இந்நூலில் குவியப்படுத்தும் ஒன்றாக குர்து தேசிய தலைவர், அறிவு ஜீவி, மற்றும் சிறந்தபோராளி போன்ற பன்முக அடையாளங்களை கொண்ட அப்துல்லா ஒசலான் பற்றிய விரிவான அறிமுகம் மற்றும் அவரின் நேர்காணல் (முனீர் ஹசன் மஹ்மூத் எடுத்தது) ஆகியவை உள்ளடக்கப்பட்டு இருக்கிறது. ஒசலான் பற்றிய வரலாறு குர்துகளின் தேசிய இன போராட்ட வரலாற்றில் மிக முக்கியமானதும், தனித்த ஒன்றுமாகும்.அவரின் சிறை வாழ்வு மிக துயரமானது. விசனகரமானது. பல உலகப்போராளிகளின் வாழ்வியல் அனுபவத்தோடு ஒப்பிட தகுந்தது.

 

 

காலத்தோடும், புறச்சூழலோடும் போராட்டம் நடத்திய படி  ஒராண்டு காலமாக தொடர்ந்த இந்த புத்தகத்தை நிறைவு செய்யும் தருணத்தில் இயல்பான சூழல் காரணமாக பலரை நினைவு கூர்வது உசிதமானது. பொதுவாக கடந்து செல்லும் வஸ்துக்கள் எதுவுமே அதை நினைவுப்படுத்திக்கொள்வதில்லை. சாலைகள் கூட அப்படித்தான். ஆனால் இந்த புத்தகத்திற்கான என் தேடலில், முடிவுறா பயணத்தில் என்னோடு இருந்து வரும், எனக்கு தொடர்ந்த ஊக்கத்தையும், முன்தொடரலையும், மனத்திட்பத்தையும் கொடுத்து வரும் நண்பர்கள் முக்கியமானவர்கள். முந்தைய  நூலில் நான் குறிப்பிட்ட பல நண்பர்கள் இப்போதும் உதவியிருக்கிறார்கள். எப்போதும் என்னுடன் இருக்கும் நண்பர் ஜமாலன், கவிஞர் என்.டி ராஜ்குமார்,இலைகள் இலக்கிய அமைப்பின் நிறுவனரும், சிறுகதையாசிரியருமாகிய ஹசன் மைதீன், தனியார் பள்ளியின் முதல்வர் என்ற அடையாளத்துடன் என்னுடன்  தொடர்பில் இருக்கும்  நண்பர் பிரேம்தாஸ், பெங்களூர் நண்பர்கள் பாலசுப்ரமணியம்,   கார்த்திக்,

வெளி ரங்கராஜன், புது எழுத்து ஆசிரியர் மனோன்மணி மற்றும் கியூபர்ட் சதீஷ் (பஹ்ரைன்)தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தை சேர்ந்த ஆசிரியர் இளங்கோ ,இந்நூல் உருவாக்கத்திற்காக நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் பல வடிவங்களில் உதவி செய்த என் இனிய நண்பர் ஸ்டாலின் பெலிக்ஸ் (டிசிஎஸ் சாப்ட்வேர், சென்னை)ஆகியோருக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி. மேலும் இந்நூலில் உள்ள சில கட்டுரைகளை வெளியிட்ட புது எழுத்து, உயிர் நிழல் (பிரான்சு), காக்கை சிறகினிலே, உன்னதம், வெயில் நதி போன்ற சிற்றிதழ்களுக்கும்,

எதுவரை, மலைகள்.காம் போன்ற இணைய இதழ்களுக்கும் என் உளமார்ந்த நன்றி.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக இந்த புத்தகத்தின் உருவாக்கத்திற்கு மிக முக்கிய தூண்டலாக இருந்து, என் ஆர்வத்தை அதன் இயல்பிலே தொடரச்செய்து, நான்  மடிக்கணிணியின் விசைப்பலகையில் விரல்கள் வலிக்க தட்டச்சு செய்ய காரணமாகவும்,  எழுத்து வாழ்க்கையில் நான் தொடர்ச்சியாகவும், முன்னோக்கி இயங்க பின்புலமாகவும் இருக்கும் என்  இனிய வாழ்க்கைத்தோழி ஜீனத் ஜாஸ்மின் மற்றும் நான் எழுதும் தருணத்தில் என் மடியில் தவழ்ந்து என்னோடு உறவாடும் என் செல்லக்குழந்தை தாரிக் பிலால் ஆகிய இருவருமே இத்தருணத்தில் முக்கியமானவர்கள். மேலும் முந்தைய நூலின் தாக்கம் காரணமாக இது போன்றதொரு நூலை வெளியிட தீர்மானித்து என்னை தொடர்ந்து ஊக்கப்படுத்தி, இதை வெளியிடும்  ஆழி பதிப்பக நண்பர் செந்தில்நாதனுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றி.

***

ஆவணப்படம்: கொல்லும் பெண்கள் சுப்ரபாரதிமணியன்

ஆவணப்படம்:

 

கொல்லும்  பெண்கள்

 

சுப்ரபாரதிமணியன்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

குழந்தைகளின்  அழுகுரல்கள், கர்ப்பம்  கலைந்த பெண்களின் கண்களில்  தென்படும் கண்ணீர்த்துளிகள்  ஆகியவற்றின் பிம்பங்கள்  திரும்பத்திரும்ப மனதை  அலைக்கழித்துக் கொண்டே  இருக்கிறது.

 

அயர்லாந்தில்  பிறந்து வளர்ந்த் டேவிட்  கின்செல்லா என்பவர் ருஸ்யப் பெண்களின் கருக்கலைப்புப் பற்றி எடுத்திருக்கும் படம் “ கில்லிங் கேர்ஸ் “  பல வகைகளில் அதிர்ச்சி தரத்தக்கது. கைவிடப்பட்டோர், கர்ப்பம், யாருக்கு அக்கறை, யார் தருவது நீதி, இறந்த பிணங்கள், தன்னை விற்றது யாருக்காக, வெறும் பாலுணர்வா, தப்பித்தலா என்று படத்தின் ஆரம்பத்தில் தென்படும் தலைப்புகளின் பின்னணியில் தென்படும் பிம்பங்களும் அதிர்ச்சி த்ருகின்றன.

 

இந்த ஆவண்ப்படத் தலைப்பு  ‘ கில்லிங் பீல்ட்ஸ்”  என்ற எண்பதுகளில் வந்த  ஒரு படத்தின் தலைப்பை ஞாபகப்படுத்துகிறது. அதில் இரண்டு  ஆங்கிலேய பத்திரிக்கையாளர்கள் கம்போடியாவில் நடைபெறும் போர் பற்றி எழுதச் செல்கிறார்கள். அந்நாட்டின் தேசிய ராணுவத்திற்கும்,   பொதுவுடமைக்கார்ர்களுக்கும் நடக்கும் உள் நாட்டு யுத்த்த்தினைப் பற்றி எழுதவே செல்கிறார்கள், அவர்கள் பிணைக்கைதிகளாகவும் ஆக்கப்படுகிறார்கள்.

 

கில்லிங் கேர்ஸ்  படம் செயிண்ட்பீட்டர்ஸ்பர்க்கின்  ஒரு சாதாரண கிளினிக்கில்  மூன்று இளம் பெண்கள் கருக்கலைப்பு செய்வதில்

 

துவங்குகிறது.  மருத்துவ நனையின் பின்புறவாசல் வழியே  ஒரு வார இறுதி  நாளில் வந்து வார விடுமுறையைக் கழித்து விட்டு அடுத்த நாள் அலுவலகத்திற்குச் செல்கிற  ஆயத்தத்துடன் இளம் பெண்கள் கருக்கலைப்பு செய்து கொண்டு சென்று விடுகிறார்கள். பெரும்பான்மையோர் சிதைந்து போன இரத்தத் துண்டுகள், சிதைந்த தங்கள் கருக்களை யாரும் பார்க்க விரும்புவதில்லை. ஏழு மாதக் கருவை ஒரு  இளம் பெண் கருக்கலைப்பு செய்யும் கதையும் இதிலிருக்கிறது.

 

குறைந்த சம்பளத்தில்  வேலை செய்வது, கர்ப்பத்திலிருந்து  தங்களைப் பாதுகாக்கும்  நடவடிக்கைகள் எடுக்காமலிருப்பது  போன்றவை இவர்களை இங்கு தள்ளி விடுகிறது. ருஸ்யாவில் காணப்படும் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் பெண்களையும் பாதிக்கிறது. 1946ல் ஸ்டாலின் ஆட்சி கால சட்டமொன்று கருக்கலைப்பைத் தடை செய்திருக்கிறது. ஆனால் அச்சட்டம் 1955ல் நீக்கப்பட்டு விட்டது. 54 நிமிட இப்படத்தில் இடம் பெறும் குழந்தைகளின் அழுகைக் காட்சிகளும் அதிர்ச்சி தரத் தக்கவை. குழந்தை பிரசவம் சாதாரணத் தரையில் நடப்பதும், கருக்கலைப்பும் வெறும் தரையில்  நடப்பதும் காட்டப்படும் காட்சிகளும் கூட்த்தான். மேற்கத்திய நாடுகளின் பாதிப்பில் சுதந்திரப் பெண்களின் நடவடிக்கையும், அழகான இளமைக் காலங்களை தனியே கழிக்கும் பெண்களின் துயரமும் பொருளாதாரச் சிக்கல்களால் அவர்கள் தடுமாறுவதும் தெரிகிறது.

 

80 சதம் ருஸ்யப்  பெண்கள் ஒரு தடவையாவது  அபார்சன் செய்து கொள்கிறார்கள்.  இரண்டு முதல் பத்து தடவை  வரை அபார்சன் செய்து  கொள்ளும்  பெண்கள் பற்றிய  குறிப்புகள் அதிர்ச்சி  தருகின்றன.

 

கருக்கலைப்பை  மீறி குழந்தைகளின் பிறப்பு  விகிதம் ருஸ்யாவில் வெகுவாகக்  குறைந்து  வருகிறது. அதிகப்படியான  எய்ட்ஸ் பிரச்சினையும்  காரணமாக இருக்கிறது.

 

அங்கு கருக்கலைப்பு செய்வது அரசு சார்ந்த மருத்துவமனைகளில் இலவசச் சிகிச்சையாகும். குடும்பக் கட்டுப்பாடு என்பது செலவு வைக்கும் சமாச்சாரமாக  இருக்கிறது. எனவே கருக்கலைப்பிற்கு சாதாரணமாக வந்து

 

விடுகிறார்கள். அதிகபட்ச் 15 மணி நேர சிகிச்சை  தங்களுக்கு ஏதுவானது என்று நினைக்கிறார்கள்

 

25 செண்டிமீட்டரில் 500 கிராம் எடை கொண்ட சதைத் துணுக்குகளை தங்கள் உடம்பிலிருந்து வெளியேற்றி விடுவதைச் சுலபமாக இளம்  பெண்கள் எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். பாலியல் நடவடிக்கைகள் இல்லாத வாழ்க்கையை சுவாரஸ்யமாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை. பள்ளிகளில் பாலியல் கல்வி அவசியம் என்பது பற்றியும் சிலர் இப்பட்த்தில்  பேசுகிறார்கள். பெத்ராஸ்கா மாற்றம் தந்திருக்கும் முதல் தலைமுறைப் பெண்களின் கதி இது என்கிறார்கள்.

 

“ எல்லாவற்றுக்கும்  ரேசன். டாய்லட் பேப்பர்கள், உருளைக்கிழங்கு, கருத்தடைச்  சாதனங்கள்   வாங்கவும் ரேசந்தான். க்யூதான். இதை விட கருக்கலைப்பிற்கு காத்திருப்பது பெரிதாகப் படவில்லை “ என்கிறார் காத்திருக்கும் ஒரு பெண்மணி.

 

கருக்கலைப்பை  சட்டரீதியாக அனுமதிக்கும்  முறை இந்தியாவில்

 

1971 ல் நடைமுறைக்கு  வந்த்து. சென்றாண்டில் இருபத்தைந்து லட்சம் பேர் சட்டரீதியான அனுமதியுடன் கருக்கலைப்பு செய்திருக்கிறார்கள். 80 லட்சம் பேர் சட்டத்திற்குப் புறம்பான முறையில் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.. பெண் குழந்தைகளை  நிராகரிப்பது, திருமணம் அல்லாத உறவுகள், அதிகக் குழந்தை வளர்ப்பின் சிரமம் என்று பல காரணங்கள். மக்கள் தொகை கட்டுப்பாடு என்ற முறையில் இது இங்கு அனுமதிக்கப்படுகிறது.பெரும்பான்மையான நாடுகள் இதை அனுமதிக்கின்றன. அயர்லாந்து போன்ற நாடுகள்  பெண்ணின் உயிருக்கு ஆபத்து என்ற நிலையில்தான் இதை அனுமதிக்கின்றன.முஸ்லிம் நாடுகளில் மறைமுகமானதாகச் செய்யப்படுகிறது.

 

எங்கள் திருப்பூர்  நகரில்  கருக்கலைப்பு மாத்திரைகளை  அனுமதியின்றி விற்றதற்காக  சென்றாண்டு 10 மருத்துக்கடைகளின்  நிர்வாகிகள் கைது செய்யப்பட்டு  கடைகளின் அங்கீகாரங்கள்  ரத்து செய்யப்பட்டன.இடம்  பெயர்ந்து வந்து இங்கு  பனியன் தொழில் புரியும்  தொழிலாளர்களின் மத்தியிலான  பாலியல் தொடர்புகள் நிறைய  கருக்கலைப்பிற்கும், மாத்திரைகளின்  உபாயத்திற்கும் வழி வகுத்திருக்கின்றன.கருக்கலைப்பு  மாத்திரைகள் தடை செய்யப்பட்ட  பின் அதன் தொடர்ந்த மாதங்களில்  மனநல மருத்துவர்களிடம்  வந்து சிகிசை பெற்ற இளம் பெண்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

***

கட்டுரை மலைகள் இணைய இதழ் அறிமுக விழா அனுபவத்தின்நிழல் சுகம்—————-. இளஞ்சேரல்

அனுபவத்தின்நிழல் சுகம்—————-.

இளஞ்சேரல்

( மலைகள் இணைய இதழ் அறிமுக விழா-நாள்-26-8-2012 ஞாயிறு- எஸ்.பி.நரசிம்மலுநாயுடு உயர்நிலைப்பள்ளி-கோவை)

மலைகள் இணைய இதழ் ஆசிரியர் திரு.சிபிச்செல்வன்  நிகழ்த்திய உரையிலிருந்து சில குறிப்புகள் 

தற்காலத்தில் இணைய இதழ்கள், தகவல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியி்ன் பயனாக நமக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. இணையம் மூலமாக இதழ்களையும் புத்தகங்களையும் வாசிக்கும் வசதி. ஒவ்வொரு துறைகளுக்கும் இணைய இதழ்கள் வந்து கொண்டிருக்கிறது. படைப்பிலக்கியம் சார்ந்த இதழ்களில் முக்கியமான இதழாக  -மலைகள்-கவனப்படுத்தப்படுகிற இணைய இதழாக உள்ளது குறித்து இணைய இதழின் ஆசிரியர் சிபிச்செல்வன் அறிமுகப் படுத்தி உரையாற்றினார்.

மலைகள் என்பதின் பொருள் சேலம்தான்.சேலம் என்றால்  மலைகள் சூழந்த ஊர் எனப் பொருள். சைலம் என்றால் மலைகள் சூழ்ந்த ஊர். சைலம்தான் மருவி சேலம் என்றானது. சுற்றிலும் மலைகள்.பகலில் மிகுந்த வெப்பம் காணப்படுவதற்கும் பிறகு மாலைப் பொழுதில் இனிய காற்று வீசுவதற்கும் இந்த மலைச்சூழல்தான் காரணம். அந்த ஞாபகமாகவே இந்தப் பெயர். ஈரோட்டில் கல்லூரியில் படிக்கும் நாட்களிலிருந்தே இலக்கியங்களின் மீது தீவிரமான நாட்டம் கொண்டேன். அதன் மூலம் சிறுபத்திரிக்கைகள்,அதன் படைப்பாளர்கள் ஆசிரியர்கள், நண்பர்களாகவும் ஆனார்கள்.

நான் முதலில் நிறைய பேருக்கு நன்றி சொல்லவேண்டும். நான் முதலில் காலச்சுவடு கண்ணனுக்குதான் நன்றி சொல்ல வேண்டும். அவர்தான் உலகத் தமிழ் இணைய இதழ் மற்றும் காலச்சுவடு இதழில் ஆசிரியர் குழுவில் பணியாற்றவும் இதழ் பணிகளைக் கற்றுக்கொள்ளவும் வாய்ப்பு கொடுத்தவர்.  இதழின் ஆசிரியர் குழுவில் பணியாற்றிய போது அரவிந்தன் தனது ஆழ்ந்த அனுபவத்தின் மூலமாக எனக்கு பல்வேறு இதழியல் பணிகளை அறிந்து கொள்ள உதவியிருக்கிறார். அவர் ஏற்கெனவே இந்தியா டுடே இதழில் பணிபுரிந்தவர். அவருக்கு நன்றி. உலகத்தமிழ் டாட் காமில் பணியாற்றிய போது  பல தொழில் நுட்பங்களைக் கற்றுக் கொண்டததுதான் இன்று மலைகள் இணைய இதழ் நடத்த உதவுகிறது. அப்போது எனக்குக் கிடைத்த பல  படைப்பு ஆளுமைகளுடன் ஏற்பட்ட நட்பும்  இன்று மலைகள் இதழ் சிறப்பாக வரக் காரணம்.

அடுத்ததாக ஸ்ரீராம்  சிட்ஸ் சேர்மன் ஆர்.தியாகராஜன் மற்றும் ஆர்.கண்ணன் ஆகியோருக்கும் நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

சேலத்திலிருந்து வெளிவந்த முக்கியமான இரண்டு  சிற்றிதழ்கள்  பற்றிக் குறிப்பிட வேண்டும். ஒன்று சி.மணி நடத்திய ”நடை”மற்றொன்று –அஃ.  இதழை நடத்தியவர் பரந்தாமன். பின்னால் அவருடைய பெயரே அஃ பரந்தாமன் ஆயிற்று.

நான் முதன் முதலில் பார்த்த சிற்றிதழ் லயம் கல்லுரி நுலகத்தில் அதைக் கொண்டு வந்து அறிமுகப் படுத்தியவர் கால.சுப்பிரமணியம். 84 ல் ஒரு நாள் கோவை விஜயா பதிப்பகத்தில்  கனவு ஆசிரியர்  சுப்பிர பாரதிமணியத்தை சந்தித்தேன். அவர்களுக்கும் நன்றி. அது போலவே இந்த அமர்விற்கு வந்திருக்கின்ற பல நண்பர்களை 80களின்  நாட்களிலிருந்தே அறிவேன்.

குறிப்பாக 80 களில் கோவையிலிருந்து நடத்தப்பட்டு வந்த உயிர்மெய் இதழ்கள் பற்றியும் அறிவேன். இந்நிகழ்வுக்கு வந்திருக்கும் உயிர்மெய் ஆசிரியர்களாக இருந்த சூரியநாராயணன் மற்றும் சீனிவாசன் இருவரும் நான் அவர்கள் நடத்திய சிற்றிதழின் வாசகனா என ஆச்சர்யமாகக் கேட்டார்கள்.

மலைகள் இதழ்களுக்கான வாசகர்கள்  நான் நினைத்ததை விடவும்  உலகின் பல்வேறு நாடுகளிலிருந்தும்  பல்லாயிரக் கணக்கில் வாசிக்கிறார்கள்.ஒவ்வொரு இதழுக்கும் வாசகர்கள்  அதிகமாகிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். சிங்கப்பூர்,மலேசியா, பிரான்சு, இலங்கை, இங்கிலாந்து, அமெரிக்கா, பின்லாந்து,ஹாலந்து, போலந்து, ஸ்விட்சர் லாந்து,ஆஸ்திரேலியா  போன்ற நாடுகளிலிருந்து வாசிப்பவர்களின் பட்டியல் நீள்கிறது. இவையெல்லாம் ஒரு இதழாசிரியனுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தரக்கூடியதாக இருக்கிறது.

தரமான படைப்புகளை மட்டுமே தேர்வு செய்கிறேன்.தரம் குறைந்த படைப்புகளை தயவு தாட்சண்யமில்லாமல் நிராகரிக்கிறேன். யாருடைய பரிந்துரையையும் ஏற்றுக் கொள்ளவதில்லை. அந்தப் படைப்பு தரமானதாக இருக்க வேண்டும். அது தான் அந்தப் படைப்பு மலைகள் இதழில் பிரசுரமாவதற்கான ஒரே வழி.அது தான் மலைகள் இதழின் தரம் கூட. மலைகள் இணைய இதழாக வெளி வந்தாலும் அது சிற்றிதழ்களின் பாராம்பர்யத்தில் தொடர்ச்சியாக வெளி வருகிற இணைய இதழ். அதாவது டிஜிட்டல் லிட்டில் மேகசின்.  அதுபோலவே இதழாக்கத்திலும் மிகுந்த கவனம் செலுத்துகிறேன். வரும் படைப்புகளை பதிவேற்றம் செய்யும் போது அதிகமான கால அவகாசத்தை எடுத்துக்கொள்வதை பொறுமையுடனும்  நுட்பத்துடனும் கலையம்சத்துடனும் செய்யவேண்டியிருக்கிறது.. உலகத் தமிழ் இணைய இதழாசிரியராகப் பணியாற்றிய காலத்தில் கணிணியில் நவீன தொழிற்நுட்பம் பற்றியும் சாப்ட் வேர் மற்றும் பாண்ட் எனப்படும்  தமிழ் எழுத்துருக்கள் பற்றிய விவரமும் நான் அறிந்திருந்ததால்  இவை சார்ந்த பிரச்சினைகள் வரும் போது எளிதில் கையாள முடிகிறது. என்னுடைய அனுபவம் இதழாக்கத் திற்கு உதவுகிறது.

என் மகன் அமுதராஜ் மற்றும் அவருடைய நண்பர் அடைக்கலம் இருவரும் மூன்றாம் ஆண்டு கணிணி தொழில் நுட்ப பொறியியில் படிக்கிறார்கள், அவர்கள் இருவரும்தான்  மலைகள் இதழ் ஆரம்பகட்ட வடிவமைக்கும் பணியில் உதவி செய்தார்கள் அவர்களுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும், தகவல் தொழிற்நுட்பத்திலும் சாப்ட்வேர் வடிவமைப்பிலும் வல்லுநர்களுடன் எனக்கு இருந்த உறவும், உலகத்தமிழ் டாட் காமில்  பணியாற்றிய போது பல்வேறு இணையமாநாடுகளில்  பங்கேற்ற அனுபவமும், பல்வேறு கணிணி ஆளுமைகளை நேர்காணல் நடத்தியதும்  உதவுகிறது.

என்னுடைய நண்பர்கள் பலர்  அச்சில் ஏன் இந்த இதழையே   மாத இலக்கிய இதழாக வெளியிடக்  கூடாது என்று கேட்கிறார்கள்.  அப்படித்தயாரிக்கும் போது  மாதம் ஒரு இதழுக்கு ஐம்பதாயிரம்  செலவாகும்.. வருடத்திற்கு  ஆறு லட்ச ருபாய் செலவாகிறது. அப்படி செய்யும் போது தனிப்பட்ட முறையில் பொருளாதார நெருக்கடிகளைச் சந்திக்க வேண்டி வரும். பிறகு சிறுபத்திரிக்கைகளுக்குரிய நிலமை போலவே மலைகள் இதழும்  நின்று போகலாம். நான் அறிந்த தொழிலதிபர்கள் கேட்டால் மறுக்கப் போவதில்லை. ஆயினும் சில சமரசங்களில் ஈடுபட வேண்டியது வரலாம். அதை நான் விரும்பவில்லை.

அப்படியெல்லாம் அச்சில் சமரசம் செய்து   துவங்கும் போது    நினைக்கும்படைப்பின் தரமும்,படைப்பிலக்கியமும்  வாசகர்களைச் சென்றடையாது  என்பதை உணர்வேன்.

நண்பர்களிடம் படைப்புகளைக்  கேட்டு காலதாமதப்படுத்துகிறவர்களும்  இருக்கிறார்கள் அதேபோலவே  எதிர்பாராத விதமாக இதழுக்குப்  படைப்புகள் அனுப்புவதிலும்  அக்கறையுடன் அனுப்புகிறர்வர்களையும்  காண்கிறேன். உதாரணமாக ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்து  வைத்தீஸ்வரன் மெயிலில்  தொடர்பு கொண்டு இதழ் குறித்து எழுதினார். அது  மட்டுமின்றி படைப்புகளையும் அனுப்பியிருக்கிறார். சில நண்பர்கள் படைப்புகளை அனுப்பிவிட்டு பிளாக்கிலும் போடுகிறார்கள். ஒருவர் கவிதை ஒன்று அனுப்பியிருந்தார். வாசிக்கும் போதே அவை எங்கோ படித்தது போலவும் தோன்றிட அவரிடம் கேட்டேன் அவர் ஒப்புக்கொண்டார். ஏற்கெனவே பிரசுரம் ஆன கவிதை என்பதை. இரண்டாம் பிரசுரம் செய்வதற்காக மலைகள் இதழ் நடத்தப்படுவதில்லை. குறைந்த பட்ச நாகரீகம் வேண்டும். ஒரு இதழுக்குப் படைப்பு அனுப்பிவைக்கிறோம் அது இதுவரையிலும் எங்கும் பிரசுரம் ஆகாமல் இருக்கவேண்டும்.

புதியபடைப்பாளிக்கு படைப்பின் தரத்தில்  சற்று விதிவலக்கு.குறைந்த பட்ச தகுதியிருந்தாலே போதும். படைப்பாளி அறிமுகம் என்ற அடைமொழியுடன் வெளியிடுகிறோம். ஒரு நண்பர் கவிதை அனுப்பியிருந்தார். அதன் தரம் எனக்கு உடன்பாடில்லை. நிராகரித்தேன். அவர் போன் செய்து எனது கவிதையை ஒரு குறிப்பிட்ட இணைய இதழை குறிப்பிட்டு அதிலேயே வெளியிட்டு இருக்கிறார்கள் ஏன் நீங்கள் போடவில்லை என்கிறார். ஒரு இதழில் ஒரு கவிதை வந்திருப்பதை வைத்து மோசமான கவிதைகளை பிரசுரிக்க வேண்டும் என்பதில்லை. அப்படியென்றால் அந்த இதழுக்கு அனுப்பிடுங்கள் என்றேன்.

நானும் ஒரு வகையில் சிறுபத்தரிக்கை மரபிலிருந்து வந்தவன்தான். அவர்களுடைய சிரமங்களையும் நான் அறிவேன். என்னுடைய மதிப்பிற்குரிய நண்பர்களும் படைப்பாளர்களும் இன்னும் விடாப்பிடியாக அதே அளவு இலக்கியத்தரத்துடனும் நடத்துகிறார்கள். சில நண்பர்கள் இடையில் நிறுத்தியிருக்கிறார்கள். சுப்ரபாரதிமணியன் கனவு இதழை இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாக நடத்திவருகிறார். சிறுபத்திரிக்கைக்குக் காலம்  என்பதெல்லாம் கிடையாது. ஆசிரியருக்கு எப்போது இரண்டாயிரமோ மூவாயிரமோ பணம் சேர்ந்தால் இதழ் வரும். யாரிடமும் பணத்திற்காகவோ விளம்பரங்களுக்காகவோ போய் நிற்கவேண்டியதில்லை.

என்னுடடைய முதல் கவிதைத்  தொகுப்பை 96 இல் வெளிவந்தது. பிற்பாடு 2003இ ல் இரண்டாவது கவிதைத்தொகுதி கறுப்புநாய்கள் வெளிவந்தது. 2003இ ல் கனவு இலக்கிய வட்டம் மற்றும்   கவிதைக்கணம் இணைந்து நடத்திய நிகழ்வுகளிலிருந்து பல கவிஞர்களை உருவாக்கினோம். அப்படி நாங்கள் உருவாக்கிய கவிஞர்கள் பலர் இந்த அமர்வில் இருப்பது மிகவும் மகிழ்ச்சியாக உள்ளது. சில பெண்கவிஞர்களும் உருவானார்கள். ஆரம்பத்தில் மிக சாதாரணமாக எழுதிக் கொண்டிருந்த கவிஞர் எனக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் அவருடைய கவிதைகளை அனுப்பிவைத்தார். நான் சில திருத்தங்களுடன் கவிதைகளில் சில மாற்றங்கள் செய்து ஊக்கப்படுத்தினேன். பிற்பாடு தமிழின் முக்கியமான பெண்கவிஞராக அவர் மாறினார்.

அது போலவே மலைகள் இதழில் பல புதிய படைப்பாளிகளுக்கு இடம் கொடுத்து அவர்களின்     படைப்புத் திறன் மேம்பட உதவ வேண்டும் என்பது மலைகளின் நோக்கம்.           மலைகள் இதழுக்கு சூத்ரதாரி  என்ற எம்.கோபாலகிருஷ்ணன்  தனது படைப்பை அனுப்பியிருக்கிறார்.  அவர் என்னுடைய நெடுநாளைய  நெருங்கிய நண்பர். அவர்  ஜீம்பாலகரியின் சிறுகதை  மொழிபெயர்ப்பை  அனுப்பியிருந்தார். அதற்கு முன்னோட்டமாக பேஸ்புக்கில்  இந்த இதழில் இவர் எழுதுகிறார் என்று ஒரு இளம்பெண்ணின் படத்தை வெளியிட்டு இருந்தேன். பலருக்குத்தெரியவில்லை.இன்னும் சிலர் தமிழ் சினிமாவின் முன்னணி நடிகைகளின் பெயர்களைக் குறிப்பட்டு அவர்களா எனக் கேட்டிருந்தார்கள்.இன்னும் சிலர் என்ன சிபி மாறிவிட்டாரா என்னாயிற்று அவருக்கு என்றெல்லாம் அலைபேசி அழைப்புகள். பிறகு ஒரு நண்பர்  கண்டுபிடித்து இது ஜும்பாலகரியாயிற்றே அவர் எழுதுகிறாரா என்றார்.

ஈரோட்டிலிருற்து நண்பர் க.மோகனரங்கன் வந்திருக்கிறார். அவர் ஒரு இலக்கிய அமர்வில் கட்டுரை வாசித்தது நினைவில் இருக்கிறது. துவக்கத்தில் பேசும் போது கவிதைகள் இப்போது திருகலான மொழியில் எழுதப்படுகிறது என்று பேசியது நினைவுக்கு வருகிறது. தற்காலத்தில் கவிதைகள் மிகவும் எளிமையாக்கப்பட்டுவிட்டது. மிக எளிமையான வடிவத்தை எல்லோரும் கையாள்கிறார்கள். எளிமையாக எழுதுவது உண்மையிலேயே மிகவும் கடினமான விசயம். திருகலாகவும் இறுக்கமாகவும் பூடகமாகவும் எழுதிவிடலாம். எளிமையான படைப்புகளையும் மலைகள் ஊக்கவிக்கும். இலக்கியத்தரம் மிகவும் அவசியமாக இருக்கவேண்டும்.

இதழ் வடிவமைப்பிலும் படைப்புகள்  வெளியிடுவதிலும் புதிய  இலக்கிய ஆர்வமுள்ள வர்களின் தரமான  படைப்புகளை அறிமுகப்படுத்துவதும்  மலைகளின் முக்கியமான பணியாகக் கருதுகிறேன்.

இது போலத்தான் சில மாற்றங்களைச் செய்கிறோம். பிரபல என்று சில படைப்பாளிகளுக்கு எழுதுவது அவர்களை உற்சாகப் படுத்துவது மட்டுமல்ல, பல்வறு வாசகத்தன்மை கொண்டவர்களும் வாசிக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் பயண்படுத்துகிறோம். மலைகள் முழுக்க முழுக்க இலக்கியம் சார்ந்த படைப்புகள் , மொழிபெயர்ப்புகள், சிறுகதைகள், கட்டுரைகள்  வெளியிடுவதற்காகத்தான் நடத்தப்படுகிடுகிறது. மற்றபடி நிச்சமாக வாஸ்து வராது, சமையல் குறிப்புகள் வராது. அந்த உத்திரவாதத்தைத் தருகிறேன்.

ஒருநாள் நானே அதிசயிக்கும் வண்ணம் ஒரு முறை காலச்சுவடு கண்ணன் பேசினார். இதழ்களின் தரம் மற்றும் படைப்புகள் மிகச்சிறப்பாக வந்து கொண்டிருப்பதைப் பாராட்டினார்.

மலைகளின் இதுரையிலும்  118 படைப்புகள் வெளிவந்துள்ளன. 54 கவிதைகள் வந்துள்ளது.41 கட்டுரைகள்.36 சிறுகதைகள்,மொழிபெயர்ப்புகள்  வெளியாகியுள்ளது. குறிப்பாக  எல்லோரும் படைப்புகள்  கேட்டால் கவிதைகள் அனுப்பிவைக்கவா  என்கிறார்கள். மற்ற பிரிவுகளில்  எழுதுவதற்கும் கூடுதலாக  உழைப்பதற்கு ம்யோசிக்கிறார்கள். கவிதைதானே என்று அனுப்பிவிடுகிறார்கள். மிக அதிக அளவில் கவிதைகள் வந்து குவிகிறது. அவற்றில் பல குப்பை. அவற்றிலிருந்து தான் நல்ல கவிதைகளை தேர்ந்தெடுத்து வெளியிடுகிறேன்.

மலைகள்  பதிவேற்றம் பிரதி மாதம் 3, 18 ஆம் தேதிகளிலும் வெளியாகும். படைப்புகளை அனுப்பும் நண்பர்கள் அதற்குள்ளாக அனுப்ப வேண்டும். பதிவேற்றத்தின் போது நிகழும் தொழிற்நுட்பக் கோளாறுகளால்  பதிவேற்ற பணிகளுக்காக ஒரு முழுநாளைக் கூட செலவிட வேண்டியுள்ளது. எழுத்துருக்கள்,பக்க வடிவமைப்பு, ஓவியங்கள். புகைப்படங்கள் போன்றவற்றை ஒழுங்குபடுத்தவும் பொருத்தமானவற்றைத் தேர்ந்தெக்கவும் நிறைய நாளையும் நேரத்தையும் செலவழிக்கிறேன். மலைகள் இதழில் வெளியாகும் படைப்புகளுக்கான படங்களை நான் பொருத்தமானவற்றைத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன் என்பதை ஒரு நண்பர் நம்ப மறுக்கிறார். அவை நன்றாக இருப்பது தான் அதற்கு காரணமாம்.

கடந்த இதழ்களின் வாசிப்பு அனுபவத்தை இந்த அமர்வில் பங்கேற்றவர்கள் தெரிவித்தால் மேற்கொண்டு இனி வரும் இதழ்களை சிறப்பாக வடிவமைக்கவும் உதவும். நண்பர் பெரியசாமி தன்னுடைய செல்போனிலேயே வாசித்து விட்டு அதன் மூலமாகவே பதிலும் உடனுக்குடன் அனுப்புகிறார். எனக்கு மிகுந்த ஆச்சர்யமாக இருந்தது. மிகவிரைவாக வாசித்துவிட்டு அனுபவத்தையும் ஈமெயில் செய்கிறார். பெ.அய்யனார் கூட இதழின் முக்கியமான வாசகர். அவரும் என்னுடன் இதழ் வெளியானவுடன் வாசித்துவிட்டு படைப்புகள் பற்றி பேசுகிறார். பல நாடுகளிலிருந்து இதழ் வெளியானதும் வாசித்து விட்டு அலைபேசியிலும் சாட்டிங்கிலும் உரையாடுவது நம்பிக்கையாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் உள்ளது.அதே சமயம் என் பொருப்புணர்வையும் கூட்கிறது.என் கவனத்தையும் அக்கறையையும் மேலதிகமாக கோருகிறது.

நீங்கள் எதிர்வரும் மலைகள் இதழ்களை  வடிவாக்கம் மற்றும் பிற  விசயங்கள் பற்றியும் கருத்துக்களைத்  தெரிவிக்க வேண்டுகிறேன். நீங்கள் வெளிப்படையாக  கேட்பதற்குத் தயங்கினாலும்  எனக்கு மெயில் அனுப்புங்கள். பேசுங்கள். இந்த அரங்கில் இன்னும் மலைகள் இதழுக்குப் படைப்புகள் அனுப்பாத நண்பர்கள் இருக்கிறீர்கள். அதுபோல படைப்புகள் அனுப்பிய நண்பர்கள் தியாகு. மயுரா ரத்தினசாமி, எம்.கோபால கிருஷ்ணன், இசை ,ஜி.தேவி ஆகியோருடையவை  பிரசுரமாகி யுள்ளது. கால சுப்பிரமணியம் தன்னுடைய மொழிபெயர்ப்புகளை அனுப்புவார் என்று நம்புகிறேன்.. ஒரே ஒரு மிக சாதாரணமான படைப்பு சார்ந்த நிபந்தனை யென்னவென்றால் நீங்கள் வேறெதிலும் அனுப்புவது இதுவரை  பிரசுரமாகாத படைப்பாக இருக்க வேண்டும். அதுபோலவே உங்கள் பிளாக்கில் இருந்து அனுப்பாமல் புதிய படைப்பாகவும் தரமானதாகவும் இருக்கவேண்டும். ஏறக்குறைய எல்லோரும் வாசிப்பதோடு உங்கள் கருத்துக்களையும் தெரிவிப்பீர்கள்  என நம்பகிறேன்.

• பிறகு நடந்த வாசகர்களுடனான  கலந்துரையாடலில் கடந்த  30 ஆண்டுகளில் ஏற்பட்டுள்ள  படைப்புகளின் வளர்ச்சி  தற்போதுள்ள நவீன தொழிற்நுட்பத்தால்  சாத்தியமா யிருக்கிறதா  என்ற கேள்விக்கு பதிலளிக்கையில்

மிகவும் சிறப்பான வளர்ச்சி ஏற்பட்டுள்ளது இணைய காலச்சூழலில் நிறைய வாசிக்க இடம் கிடைத்துள்ளது. முன்பு ஒரு குறிப்பட்ட இதழ் மற்றும் இதழாளரின் படைப்புகளை வாசிக்கக் காத்திருந்தது போலில்லாமல் இப்போது  உடனே தேடிப்பிடித்து வாசிக்கலாம். ஈ புக் எனப்படும் கையடக்க  ஐபேடுகள் 5-10 ஆயிரம் ருபாய்க்கு வந்து விட்டது. நாம் பயண நேரத்தில் இபுக் டவுன்லோடு செய்து அப்படியே வாசித்துக் கொள்ளலாம். ஆயினும் தரமான படைப்புகளைத் தேடுவதில் உள்ள சிக்கலையும் கவனிக்க வேண்டும் என்றார்.

மயுரா ரத்தினசாமி “இணையத்திலேயே தொடர்ந்து மணிக்கணக்காக தொடர்ந்து வாசிக்க .ஃபாண்ட்  தடையாக சங்கடமாகவும் இருக்கிறது. சரிசெய்ய வாய்ப்பிருக்கிறதா என்றார்.

”.ஃபாண்ட்-எழுத்துருக்களை  கணிணி வல்லுநர்கள் நிறைய உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். அவை உலக அளவில் உள்ள தமிழ் வாசகர்கள் பயண்படுத்தியும் வருகிறார்கள். முன்பு சொன்னது போல வேர்ட் பிரஸ் குறிப்பிட்ட பக்க வரைமுறைகள் வைத்திருக்கிறார்கள். அதற்குள் நம்முடைய படைப்புகளை வெளியிடவேண்டும்.

தியாகு பேசுகையி்ல் இதழாக்கம் சிறப்பாக உள்ளது. ஆனால் பக்க வாக்கியங்களில் ஆங்காங்கு துண்டிக்கப்பட்டிருக்கிறது. சில எழுத்துருக்களில் உள்ளது மாறி வேறு எழுத்து பதிந்துள்ளது. இது போன்றவைகளை கவனித்தால் வாசிப்பதற்கும் விடுபடலும் தவிர்க்கலாம்..

ஒரு படைப்பாளர் வேர்ட் 2003 இல் டைப் அடிக்கிறார் என்று வைத்துக் கொண்டால் என்னிடம் வேர்ட் 2010 என்று வைத்துக் கொண்டால் அவை சரியாகப் பொருந்துவதில்லை. லேஅவுட் சிக்கல் வருகிறது. அந்தப்படைப்பினை சிரமேற்கொண்டு லே அவுட் செய்கிறோம்.

அதில் உள்ள பிரச்சனை  படைப்பாளர்களின் ஃபாண்ட்  மற்றும் பக்கலேவுட் சிக்கல்  நாம் படைப்பாளியிடம் இருக்கிறவையை  வைத்துத்தான் அவரும் எழுதி டைப் செய்து அனுப்ப முடியும். படைப்பாளி அனுப்புவதே அபூர்வம்.அவரை நிர்பந்திக்க முடியாது.

இப்பொழுதெல்லாம் ஒரு புத்தகத்தை  அப்படியே ஸ்கேன் செய்து  பிறகு டைப் செய்யாமல்  அச்சில் கொண்டுவருகிற  சாத்தியமும் உள்ளது. அந்த  வசதியையும் விரைவில் பயண்படுத்துவோம் என்றார்.

ஜி.தேவியின் கேள்வியான  நீங்கள் தலையங்கம் எழுதலாமே  என்றார்.

எனக்குத் தலையங்கம்  எழுதுவதில் ஆர்வமில்லை. அல்லது கட்டாயமும் இல்லை.  அந்த இடத்தை யாராவது  ஒரு படைப்பாளிக்கு   ஒதுக்கலாம். அதுமட்டுமின்றி மலைகள்  என்னுடைய இதழ் அல்ல இது படைப்பாளர்களின் இதழ். நானே  இதுவரை மலைகள் இதழில் அதிகம் எழுதவில்லை. நான் எழுதுவது முக்கியமாகப் படவில்லை. நீங்கள் குறிப்பிடுபவர் பற்றி எனக்கு பெரிய மரியாதை இல்லை. அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்ன செய்கிறார் என்பதும் தெரியும். அப்படி நடந்து கொள்வதும் எனக்கு உடன்பாடில்லை.

ஏறக்குறைய ஒன்றரை மணிநேரம் நடந்த மலைகள் பற்றிய உரை மற்றும் பங்கேற்பாளர்களுடான உரையாடல் மிக ஆரோக்கியமாக நடந்தது.

நவீன இலக்கியம்,பதிப்பு, இணைய இதழ் வளர்ச்சி, எழுத்து. பற்றிய தற்காலச்சுழல் பற்றி அரங்கில் கலந்து கொண்ட புதிய மாணவர்கள் இலக்கிய ஆர்வலர்கள் அறிய நேர்ந்தது. மாறிவரும் வாசிப்பு இதழாக்க வடிவங்களில் நமது பங்கு என்னவாக இருக்கப் போகிறது என்பதையும் உணர்ந்துகொள்ளவேண்டிய தருணமாகவும் இருந்தது.

*

மலைகள் இணைய இதழ் அறிமுக    நிகழ்வில் கால.சுப்பிரமணியம், சுப்ரபாரதி  மணியன் அவைநாயகன், கே.ஆர்.பாபு, அருவி  அமைப்பிலிருந்து சீனிவாசன்,  சூரியநாராயணன், களம் ஆறுமுகம். நாணற்காடன், பா.ராஜா,ஜி.தேவி, இசை,இளங்கோ கிருஷ்ணன்,பொதிய வெற்பன்,வே.பாபு,அகச்சேரன், அக்னி சிவகுமார்,யோகா செந்தில்குமார், ரவீந்திரன் உள்ளிட்ட ஆளுமைகள், பத்திரிக்கையாளர்கள், மாணவர்கள் கலந்து கொண்டு சிறப்பித்தனர். நிகழ்வின் முடிவில் பா.தியாகு நன்றி கூறினார்.

••

மலைகள் இணைய இதழில் கடந்த 8 இதழ்களில் தொடர்ந்து பங்களித்து வருகிற மூத்த படைப்பாளிகள்,இளைய படைப்பாளிகள் மற்றும் புதிய படைப்பாளிகள்  மேலும் பலவகைகளிலும் ஒத்துழைப்பு நல்கி வரும் மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்கும் தன்னுடைய வணக்கங்களையும் நன்றியையும் சிபிச்செல்வன் தெரிவித்தார்.

•••••

கட்டுரை ஆத்மாநாம் எஸ். வைதீஸ்வரன்

எஸ்.  வைதீஸ்வரன்

 

ஆத்மாநாம்

 

 

 

 

 

 

 

 

ஆத்மாநாமை  நான் சந்தித்து  அவ்வப்போது  சில வார்த்தைகள்  பேசிப்

பிரிந்து போன சில வருஷங்களுக்குப்  பிறகு  தான்  அவரை  ஒரு அருமையான  தீவிரமான  கவிஞனாக  நான்  வாசித்து  அறிந்து உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது.!!

திருவெல்லிக்கேணியில்   கவிஞர் ஞானக்கூத்தன்  அறையில் ஒரு

நாலைந்து பேர்கள்  அடிக்கடி சந்தித்துக் கொள்ளும் ஸ்வாரஸ்யமான நாட்களில் தான்  நான் முதன் முதலில்  ஆத்மாநாமைப் பார்த்தேன் அவர்  அந்த மாதிரி கூட்டங்களில் அங்கே  ஓரமாக  பணிவாக உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பார்.    அவர்  பிரஸன்னமே  தெரியாத  அடக்கத்துடன்  உட்கார்ந்திருப்பார். பார்க்கும்போது மரியாதையுடன் புன்னகை செய்வார்.

பெரியவர்கள்  பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது  ஓரத்தில்  ஆவலோடு  உட்கார்ந்து வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் சிறுவனைப் போலத்  தான் எனக்கு ஆத்மாநாமைப் பற்றி  நினைக்கத் தோன்றியது.    மௌனமாக  ஆனால்  மிக கவனத்துடன் சம்பாஷணைகளை  கேட்டுக் கொண்டிருப்பார்.  அந்த   பேச்சின் கருத்தை  தனக்குள்ளேயே  விவாதித்துப்  பார்த்து தனக்கு  சரியாகத் தோன்றுவதை மட்டும்  ஏற்றுக்  கொள்ளும் கூர்மையான சிந்தனைப் போக்கு கொண்டவராக  அவர்  அப்போது  இருந்திருக்க வேண்டும்.  பேச்சின் குறுக்கே அதை வெட்டியோ ஒட்டியோ  பேசியதை  நான்  பார்த்த்தில்லை.

ஆனாலும்   அவருக்குள்  கவிஞன் என்ற ப்ரக்ஞை துளிர் விட்டு தளிர்த்துக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தவராகவும்  அது பற்றி தீவிரமாக சிந்திப்பவராகவும் அவர் அந்த காலகட்ட்த்தில்    இருந்திருக்க வேண்டும்

நான் அதிகப்படி அவரை ஒரு  நாலைந்து தடவைக்கு மேல் சந்தித்திருக்க மாட்டேன் என்று ஞாபகம்.   அப்போது  அவருடைய மிக்க் குறைந்த கவிதைவரிகளைத் தான் பார்த்திருக்கிறேன்….வருடம் 1969/ 70  ஆக இருக்கலாம்.    அதற்குப் பிறகு  நானே  தீவிரமான  உடல் உபாதைக்கு ஆளாக நேர்ந்தது.   வழக்கம் போல்  ஓடியாடி அடிக்கடி நண்பர்களை சந்திக்கும் பழக்கம்  வெகுவாகக் குறைந்து போயிற்று.

எழுத்தையே   மூச்சாக்க் கொள்ள வேண்டும் என்ற  லட்சியங்கள் காற்றில் பறந்து போய்  மூச்சு விடுவதே  பெரும் பாடான  நிலைமையாகிகிடக்க வேண்டியதாயிற்று.

அந்த  இடை வெளி வருஷங்களில்  ஆத்மாநாம்  தன்னை அறிந்து கொண்டு விட்டார்.  தன் வாழ்க்கையின் மூலை முடுக்குகளிலெல்லாம்  அலையடித்துக் கொண்டிருந்த  ஆத்ம வேதனைகளை  கவிதைகளாக்க அதுவும் மிக சுயமான தொனியில்  கவிதைகளாக்க  தெரிந்து கொண்டு விட்டார்.

“ழ” என்ற தலைப்பில்  கவிதைக்காகவே ஒரு பத்திரிகையை ஆரம்பித்து  நல்ல தரத்துடன்  நட்த்தக் கூடிய  இலக்கிய ஆளுமையையும்  பெற்று விட்டார்.

இன்றைய  வாசிப்பில் கூட  “ ழ”  பத்திரிகையில் வெளி வந்த பல கவிதைகள்    நுண்மையான  தற்காலத் தன்மையும்  அவசியமான எளிமையும் கொண்டதாக  அனுபவ உண்மை சார்ந்த கருப் பொருளை கொண்டிருப்பதை பார்க்க முடிகிறது.  ஒரு  கால கட்டத்தின் சிறந்த

கவிதைப் போக்கின் பிரதிபலிப்பாக,  ஆவணமாக  “ ழ “ இன்றும் நிலைக்கிறது.

ழ  சமயத்தில்  ஆத்மாநாம் பத்திரிகைக்கு   என்னைக் கவிதை அனுப்பும்படி இரண்டு மூன்று முறை தபால்கார்டு போட்டார்.  ஆனால்  ஏனோ  அன்று எனக்கிருந்த சங்கடத்தில் கவிதைகள் எதுவும் எழுதவில்லை.  அனுப்ப முடியவும் இல்லை  அதனால் ழ பத்திரிகையில்  என் கவிதைகள் எதுவும்  வெளியாகாமல் போனது  எனக்கு இன்றும்  வருத்தமாக  பெரிய இழப்பாகவும்  இருக்கிறது..

அதை விட  பெரிய  இழப்பு  எவ்வளவோ  சாதிக்கக்  கூடிய  உண்மை வேட்கையும்  மனித அவலங்களை எண்ணி நெக்குருகும் பான்மையும் கொண்ட நல்ல கவிஞர் எனது நண்பர்  ஆத்மாநாம் அத்தனை சின்ன வயதில் அகாலமாக தன்னை மாய்த்துக் கொண்டார்.

அவருடைய  இழப்பு  பல வருஷங்களாக  எனக்குள் புதைந்துப் போனதென்றாலும் இன்னும்  புகைந்து கொண்டு தான்  இருக்கிறது  அந்த அதிர்ச்சியான  சோகமான உண்மையை  நான் சில  ஆண்டுகளுக்கு முன்பு  தான் திடீரென்று தற்செயலாக  உணர்ந்து கொண்டேன்..

கீழே  தரப்பட்டிருக்கும் கவிதை  திடீரென்று எந்த வித பிரத்யேக முயற்சியும் இன்றி ஆத்மாநாம்  பற்றிய கவிதையாக  அடிமனத்திலிருந்து நேராக  வந்து விழுந்தது  மறு திருத்தத்திற்கு இடமே வைக்காமல்!

இது மிகையான  செய்தி  அல்ல.

*****************

ஆத்மாவின்  குரல்    [ 1993 ]

———————————————–

கிணற்றில்

என்றோ விழுந்த  என் நிலவை

தேடிப் போனேன்,…….நள்ளிரவில்

நிலவு  இன்னும்

தொலைந்து விடவில்லையெனத் தெரிந்தது.

நடுங்கிய  நீர்…..  பிம்பமாய்…….

குரல் கேட்டவுடன்

நிலவு  போல்  இல்லை

“  நீ  யார்  முகம்?…..   என்றேன்

“ உன் முகத்திற்குள் பிறந்த முகம்….”

என வட்டமாய்  ஒலித்தது

நீர் மட்டத்தின் மேல்.

“ சுற்றி வளைக்காதே….சொல்லு…

எனது  ஆத்மாவா…..நீ? “  என்றேன்

“ஆத்மா…….நாமே…….”  என்றது

வளைந்து.

“அடாய்…..  அன்று

அலையில் தெறித்த மீன்களைப் போல்

அழகான  சில  கவிதைகளைத்

தமிழுக்குத் தந்து விட்டு

நழுவி விட்டாயே…

இருட்டின்  ஈரமான  ஆழத்திற்கு…………

ஏன்?……”  என்றேன்…

 

அது  இன்னும்

எனக்கே…வெளிச்சமாக வில்லை…..

கவிதையின் விந்துகள்  போல்…”

எனக் குறும்பொலி  செய்தது……

………ழழ் ழழ் ழா ழழ்ழ்ழா ……………..

 

***

சிற்றிதழ் அறிமுகம் மகுடம் எம். ரிஷான் ஷெரீப், இலங்கை மட்டக்களப்பின் ‘மகுடம்’

 

சிற்றிதழ் அறிமுகம்   மகுடம் 

எம். ரிஷான் ஷெரீப்,

இலங்கை

 

 

 

 

மட்டக்களப்பின் ‘மகுடம்’

சிறுவயது முதற்கொண்டே மட்டக்களப்பு குறித்த உருவகமொன்று எனக்குள் இருக்கிறது. அப் படிமம் எனது பாட்டியால் விதைக்கப்பட்டது. உண்ண அடம்பிடிக்கும்போதும், உறங்க மறுக்கும்போதும் பாட்டியால் சொல்லப்பட்ட எனது பால்ய காலக் கதைகளில் மட்டக்களப்பு எனும் பரப்பு தவறாமல் இடம்பிடித்திருக்கும். பாட்டியோ, எனது குடும்பத்தினரோ இதுவரை ஒருபோதும் மட்டக்களப்பு சென்றதில்லை. இப்பொழுதெல்லாம் நினைத்தபோது அந் நகரத்துக்குச் செல்லமுடியுமான காலத்தில் இருக்கிறோம். ஆனால் பாட்டியின் காலத்தில் யாராலோ, எப்பொழுதோ சொல்லக் கேட்ட ஒரு ஊரின் பெயர், அங்கு செல்ல வேண்டுமென்ற அவரது உள்மன ஏக்கங்களோடு விதைக்கப்பட்டு, அவரது வாய்வழிக் கதைகளில் வேர்விட்டு வளர்ந்திருக்கலாம் என ஊகிக்க முடிகிறது.

 

இலங்கைக்குள் பல ஊர்களுக்குள்ளும் பயணிக்கும்பொழுது காண நேரும், பருத்து, அகன்று, உயர்ந்த பழங்கால விருட்சங்களைப் பார்த்து பொறாமைப்பட்டிருக்கிறேன். எத்தனையோ நூற்றாண்டுகளாக இங்கேயே தரித்திருக்கும் இவை எத்தனை எத்தனை வரலாறுகளை, மனிதர்களை, நடமாட்டங்களை, காலநிலை மாற்றங்களை, அனுபவங்களைக் கண்டு வளர்ந்திருக்குமென சிந்தித்து வியந்திருக்கிறேன். அதையொத்து, இலங்கையின் வரைபடத்தில் உள்ளடங்கியிருக்கும் மட்டக்களப்பைக் காணும் ஆவலும் ஏக்கமும் எனக்குள்ளும் இருக்கிறது. மீன்கள் பாடிடும் பெரும் களப்பமைந்த அதன் வரலாற்றை அறியும் ஆவல் மிகைத்திருக்கிறது.

 

மட்டக்களப்பு மண்ணை மேலும் வியக்கச் செய்யும்விதமாக, ஒரு அபூர்வமாக மலரும் பூவையொத்து, ‘மகுடம்’ எனும் கலை, இலக்கிய சமூக பண்பாட்டுக் காலாண்டிதழை அண்மையில் சற்றுத் தாமதமாக வாசிக்கக் கிடைத்தது. முதல் இதழை எடுத்தவுடனேயே வாசிக்கத் தூண்டியது பேராசிரியர்.செ.யோகராசா எழுதியுள்ள ‘மட்டக்களப்பின் வரலாற்றை அறிதல்’ எனும் ஆய்வுக் கட்டுரை. மட்டக்களப்பின் கலை, இலக்கியம், நாட்டாரியல் போன்ற இன்னும் பல பிரதான அம்சங்கள் குறித்து ஆராய்ந்து எழுதியுள்ள கட்டுரையானது மிகவும் பயனுள்ளதாகவும் சேமிப்புக்குரியதாகவும் உள்ளது. அதேபோல பெறுமதியான இன்னுமொரு தொடர் கட்டுரைதான் ‘பெருநதியும் ஒரு கிளை நதியும்’ எனும் தலைப்பில், இலங்கையின் தென்பகுதி சிறுபான்மையின மக்கள் பெரிதும் அறிந்திராத கூத்து எனும் கலையின் பரிமாணங்களையும், வரலாற்றையும் விளக்கி எழுதும் பேராசிரியர்.சி.மௌனகுருவினால் எழுதப்படும் தொடர்கட்டுரை.

 

இரண்டு இதழ்களிலும் வெளிவந்திருக்கும் கவிதைகள் அனைத்தும் காத்திரமானதும் அருமையானதுமான தெரிவுகள். அ.ச.பாய்வாவின் ‘ஆயிரம் தலைவாங்கி…’ நிதர்சனமான கவிதை. அப்படியும் நடந்திருக்கலாம் என்பதைத்தாண்டி, அப்படித்தான் நடந்திருக்கிறது என பொட்டில் அறைகிறது. வி.மைக்கல் கொலின் எழுதியுள்ள ‘பரசுராம பூமி’ சிறுகதையும் அதையே வேறுவிதமாக உரைக்கிறது. யுத்தம் தழுவிச் சென்ற தேசத்தின் சேதங்கள் எத்தனை ஓலங்களைக் காற்றில் அலைய விட்டிருக்குமென எண்ணிப் பார்க்கவும் முடியாமலுள்ள நிலையில் கதையும், கவிதையும் பெரும் தாக்கங்களை உள்ளுக்குள் உண்டுபண்ணுகின்றன.  அதைப் போலவே ‘இன்றைக்காவது’ எனும் தலைப்பில் பிரசுரிக்கப்பட்டிருக்கும் குறுநாவல், நல்லதொரு கருவை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட சுவாரஸ்யமான நெடுங்கதை எனலாம். இது எத்தனையோ மானிடர் அனுபவித்த துயர நிகழ்வுகள் குறித்து 1994 இல் எழுதப்பட்ட கதையாயினும், இன்னும் அச் சூழ்நிலைகளிலோ துயரநிகழ்வுகளிலோ எவ்வித மாற்றமுமில்லை என்பதே நிதர்சனம்.

 

முதலாம் இதழில் ‘அரூப வெளிப்பாட்டு வாதத்தில் கோபிறமணனின் ஓவியங்கள்’ ஒரு மாற்றத்திற்கான வித்திடல் எனலாம். கலையும், ஆற்றலும் நிறைந்திருக்கும் ஒருவர் மறைந்திருத்தல் தகாதது. அவரை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்த சு.சிவரெத்தினத்தைப் பாராட்டவே வேண்டும். இதழில் எடுத்துக்காட்டாகத் தரப்பட்டிருக்கும் கோபிறமணனின் கைவண்ணங்கள் பல விடயங்களைப் பகர்கின்றன. நந்தினி சேவியரின் ‘அயல்கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்’ தொகுப்பு குறித்து காத்தநகர் முகைதீன்சாலி எழுதியிருக்கும் விமர்சனக் கட்டுரையானது தொகுப்பை உடனே வாங்கி வாசிக்கத் தூண்டுகிறது. விமர்சனக் கட்டுரைகளோடு அதில் இடம்பெற்றிருக்கும் தொகுப்புக்களை எங்கே பெற்றுக் கொள்ளலாம் எனவும் குறிப்பிட்டால் எல்லோருக்கும் பயனுள்ளதாக இருக்கும். அதிலும் குறிப்பாக சம்பந்தப்பட்ட எழுத்தாளரின் பிரதேசத்தைத் தாண்டி எங்கோ தொலைவில் வசிக்கும் என்னைப் போன்றவர்களுக்கு அத் தொகுப்புக்கள் எளிதில் கிடைப்பது சாத்தியமில்லை. எனவே அடுத்தடுத்த இதழ்களில் இவை இடம்பெறுமென எதிர்பார்க்கிறேன்.

 

1950 – 1980 காலப்பகுதியை முன்வைத்து சி.ரமேஷ் எழுதியிருக்கும் ‘ஈழத்து தமிழ்க் கவிதைப் புலத்தில் முஸ்லிம் கவிஞர்கள்’ எனும் கட்டுரை நான் அறியாக் காலப்பகுதியின் இலக்கியத்தில் முக்கியமாக கவிதையின் பரிணாமத்தை அழகாக விளக்குகிறது. இந்த ஆய்வில் விடுபட்ட கவிஞர்களும் இருக்கலாம் எனத் தோன்றுகிறது. கருணாகரனினதும், இதழில் இடம்பெற்றிருக்கும் இன்னும் சிலரதும் கவிதைகள் நான் முன்பு சொன்னதைப் போலவே துயர வரலாறொன்றில் எஞ்சிய வாழ்வின் காயங்களை விவரிக்கின்றன.

திசேராவின் பார்வை வித்தியாசமானதாகவிருக்கிறது. அவர் ஒவ்வொன்றைப் பார்ப்பதிலும், அவற்றை எழுத்துக்களாகக் கோர்ப்பதிலும் புதுமைகளை உண்டுபண்ணி என்னை வியப்புக்குள்ளாக்கிவிடுகிறார்.

 

மகுடத்தின் இரண்டாம் இதழில் இடம்பெற்றிருக்கும் ஒரு முக்கியமான நேர்காணல் குறித்து நான் இங்கு குறிப்பிட்டே ஆகவேண்டும். நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு ஒரு நிறைவானதும் நேர்மையானதுமான ஒரு நேர்காணலை வாசித்த திருப்தி ச.இராகவனின் நேர்காணலை வாசித்தபோது ஏற்பட்டது. எவ்விதமான பொய்ச் சாயங்களும், பூடகமான பதில்களுமற்று வெளிப்படையாக அவர் அளித்துள்ள பதில்கள் சுவாரஸ்யமாகவும் அதேசமயம் பாதியில் மூடிவைக்கத் தோன்றச் செய்யாத ஒரு நல்ல புதினத்தை வாசிப்பதை ஒத்ததுமான உணர்வைத் தந்தது. இவ்வளவு விரிவாகவும் தெளிவாகவும் உரையாடக் கூடியவருக்குள் ஒளிந்திருக்கும் இறந்தகால அனுபவங்கள் இன்னுமின்னும் பல நல்ல எழுத்துக்களை அவரிடமிருந்து வெளிக்கொண்டு வரும் என்பது நிச்சயம். அவரது நேர்காணலின் அடுத்த பகுதிக்காகக் காத்திருக்கிறேன்.

 

இவ் வருடத்தின் ஜனவரியிலேயே மலர்ந்திருக்கும் பூ, எனது கைக்குக் கிடைக்க ஆறு மாதங்கள் கடந்துவிட்டிருக்கிறது. எனினும் அப்பொழுதுதான் பூத்த வாசனையோடு, சேமித்து வைத்து மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்கத் தூண்டும் பெறுமதியானதும் காத்திரமானதுமான ஆக்கங்களோடு ‘மகுடம்’ பூரித்துத் தளும்பியிருக்கிறது எனலாம். இலங்கையில் மிகவும் குறைவாக, விரல்விட்டு எண்ணக் கூடிய அளவேயுள்ள காத்திரமான இலக்கிய இதழ்களுக்கிடையே புதிதாக வரத் துவங்கியிருக்கும் மகுடமும் சிறப்பான இடத்தை வகிக்கும் என்பதை முதல் இரண்டு இதழ்களிலேயே நிரூபித்து நம்பிக்கையளிக்கிறது ‘மகுடம்’.

 

***

 

கட்டுரை ஈழத்தின் இலக்கிய முன்னோடி வரதர் முன்னும்பின்னுமாகசிலகுறிப்புகள் கருணாகரன்

ஈழத்தின் இலக்கிய முன்னோடி

வரதர்

 

 

 

 

 

 

 

 

முன்னும்பின்னுமாகசிலகுறிப்புகள்

 

கருணாகரன்

 

 

 

கமல்ஹாசனின் ‘ஹேராம்’ படத்தைப் பார்த்தபோது  வரதர்தான்   நினைவுக்கு வந்தார். வரதர் காலமாகியபோது ஹேராம் நினைவுக்கு வந்ததானது வேடிக்கையா? அல்லது  உண்மையா? யதார்த்தமா?  அல்லது எல்லாமே  கலந்த  துன்பியலா?

 

‘ஹேராம்’ ஒரு துயர்மிகு  சினிமா.  அதை ஏனையவர்கள் எப்படி  அதை விளங்கினார்களோ தெரியவில்லை.  அதைப்பார்த்தபோது  எனக்கு அப்படித்தான்  பதிந்ததாக ஞாபகம்.

 

யுத்தம் முழுச் சந்நதமாடிய “ஜெயசுக்குறு”  காலகட்டத்தில்   ஒரு  முன்னிரவில்  எதிர்பாராத விதமாக ‘ஹேராமை’ப் பார்க்கக்  கிடைத்தது.

 

ஏழு பேர் பார்க்க  இருந்தோம். படத்தின்  பாதியிலிருந்து நான்   மட்டுமே மிஞ்சியிருந்தேன். துயரத்தைப் பகிர்வதற்கு அதிகம்பேர்   இருப்பதில்லை என்பார்கள். அது  உண்மைதான்.  உண்மையில்  ஹேராம் கமல்ஹாசனுக்கு தோல்வியுமல்ல,  சேதாரமுமல்ல.  ஆனால் அதற்காக அதற்கு விமர்சனங்கள் இல்லையென்றில்லை.

 

அதுவொரு முதன்மைச்சினிமா. அதற்கு எப்போதும் ஒரு  இடமுண்டு. துயர்மிகு காலமும், வாழ்வும் நிகழும்வரையில்  அதற்கிடமுண்டு.

 

ஹேராமில் கமல்ஹாசன்  சொல்கிற  அதே சேதிதான் வரதர்  சொல்வதும். ஹேராமில் இந்திய அவலத்தை கமல்ஹாசன்  சொல்கிறார். வரதரோ தன்னுடைய கதைகளில் ஈழத்தமிழரின்  அவலங்களைச் சொல்கிறார். இலங்கையின் இனமோதல்களின் அவலத்தைச் சொல்கிறார்.

 

ஹேராமில் இந்திய  சுதந்திரத்துக்கு முன்பே இந்து முஸ்லீம்  வன்முறை தொடங்கிவிட்டது என்பதைக்காட்டப்படுகிறது.  சுதந்திரத்தின் பின்னர் இப்போதும் இந்து முஸ்லீம் கலவரங்களும்,  வன்முறையும் தொடர்கிறது. இடையில் காந்தி மீதான   கடுமையான விமர்சனங்களும் காந்தியின் அணுகுமுறை மீதான   ஆட்சேபணைகளும் வைக்கப்படுகின்றன. காந்தி  சுட்டுக்கொல்லப்படுகிறார். ஆனாலும் வன்முறை அடங்கவில்லை. இன்றும்  அது தொடர்கிறது. ஆக காந்திக்கு முன்னும் வன்முறை. பின்னும் வன்முறை. அது கருக்கொண்ட புள்ளிகள் வேறு இடத்தில். அதை அழிக்காதவரையில், அவை அழியாத வரையில் அவை ஒரு தீரா நோயைப்போலத் தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கும்.

 

ஆகவே எங்கே தவறு ….? என்பதைக் கண்டறிய வேண்டியதே இன்றைய மனிதர்களின் எதிரேயுள்ள மிக முக்கியமான சவால். இந்தத் தவற்றைக் கண்டறியத் தயங்கினால், தவறினால், தொடர்ந்தும் தீக்குளிப்புத்தான்.

 

ஹேராமில் இது துலக்கமாக்கப்படுகிறது. வன்முறையால்  சுதந்திரத்துக்கு  முன்பு   ஒருமனிதர் தன்  துணையை அநியாயமாக இழக்கிறார். சுதந்திரம்  கிடைத்து ஏறக்குறைய  ஐம்பது  வருடங்கள் எட்டுகிறபோதும் – காந்தியின் அணுகுமுறை, காலச்சூழல் மாறியபோதும் அதே  வன்முறையால்  அதே மனிதர் பாதிப்புக்குள்ளாகிறார்.  இவ்வளவுக்கும்  அந்த வன்முறைக்கும் அந்த மனிதருக்கும், எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை.

 

வன்முறைகள் எப்போதும் பொது மனிதர்களையே தின்கின்றன.  அவர்களே அதிகமாகப் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். வன்முறைக்குத் தூண்டப்பட்டு, வன்முறையத் தூக்கி,  வன்முறையிலேயே பொது மனிதர்கள் அழிந்து போகிறார்கள்.  ஆனால், வன்முறையின் சூத்திரதாரிகள், அல்லது வன்முறை  மையங்கள் அப்படியே பாதிப்பில்லாமல் இருக்கின்றன. அத்துடன்  அவை  மேலும்  பலம் பெறுகின்றன.

 

இக்குறிப்பு ‘ஹேராம்’ மீதான விமர்சனமல்ல.  வரதர் பற்றி  சிந்திக்கும்போது ‘ஹேராமி’ன் நினைவு தவிர்க்கமுடியாமல் வந்து   குவிவதால் எழுதவேண்டியிருக்கிறது. (ஹேராமைப் பார்க்கும்போது தவிர்க்க முடியாமல் வரதருடைய கதையே நினைவில் குவிந்தது).

 

வரதர் 1958 க்கும் 60 க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில்  ‘கற்பு’ என்ற சிறுகதையை   எழுதியிருந்தார். 1958 இல் கொழும்பு, மற்றும்  சிங்களப்பகுதிகளில்  சிங்களவர்கள் தமிழர்கள் மீது நடாத்திய  வன்முறையை   பதிவுசெய்த கதை அது. அந்தக்கதை இதுவரையில் ஐம்பது   தடவைக்குமேல் பிரசுரமாகியிருக்கிறது. பல இதழ்கள் மீளமீள அதை பிரசுரிக்கின்றன. பல தலைமுறைகள் அதைப் படித்திருக்கின்றன. இன்னும், அந்தக்கதை மீள்  வெளியீட்டுக்குள்ளாகும். அதற்கான சூழல் மாறாதிருக்கும்வரை  அது மீளமீள வெளியிடப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும்.

 

இதுவொரு துன்பியல் நாடகம். துயரமும், அருவருப்பும் தருகிற  நிலை இது. ஆனால், இதுதான் யதார்த்தம். இந்த நிலை மாற்றமடையாமல் இருக்கும்போது  இந்தக்கதைதானே வேண்டியிருக்கிறது. அதாவது இனக்குரோதமும்  வன்முறைச் சூழலும் தீராதவரையில் வாழ்க்கை தவிர்க்க  முடியாதவாறு அருவருப்பூட்டுவதாகவேயிருக்கும்.

 

‘கற்பு’ கதையை வரதர் எழுதுவதற்கு 1958 இல் தமிழர்கள்  சிங்களவர்களால்  கொடுமைப்படுத்தப்பட்ட நிகழ்வுகள்  காரணமாகின. களுத்துறையில் வன்முறையின்போது சிங்கள  வன்முறைக் கும்பலால் சிதைக்கப்பட்ட  தமிழ்ப்பெண்களை ஒரு  குறியீடாக்கினார் வரதர்.

 

வன்முறைக்கும்பலொன்றினால் சிதைக்கப்பட்ட தன் துணைவியை – தயக்கமின்றி ஏற்றுக்கொள்ளும் கணவனின்  கதையே ‘கற்பு’. அவள் மீது எந்தக்குற்றமும் இல்லையென்று    கணவருக்குத்தெரியும். அவர் வன்முறையை விரும்பவில்லை.  ஆனால்,  அதுவொரு பெரும் பிசாசாக வெறிகொண்டுவரும்போது  அதனை  எதிர்க்க அவரால் முடியவில்லை. அதைப்போல அவளாலும் அதனை எதிர்த்து வெற்றியடைய முடியவில்லை. வன்முறை அவளைச் சிதைக்கிறது. இந்த நிலையில் அந்த வன்முறைக் கும்பலை அவர் எதிர்த்து அவளைக் காப்பாற்றியிருக்க வேண்டும். அதற்கு அவரால் முடியவில்லை. இது ஒரு யதார்த்தம். இந்தக் குற்றவுணர்வு அவரை வதைக்கிறது. ஆனால் அவர்  தனக்குள் வளர்த்து கொண்ட பக்குவத்தினால் அதனை   தன்னளவில் கடந்து செல்கிறார்.அவர் தன் மனைவியை எந்தத் தயக்கங்களும் இல்லாமல் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

 

வரதர் அந்தக் கதையை எழுதத்தூண்டிய சூழலும் நிலவரங்களும்  இன்றும் மாறவில்லை. அது  மாறக்கூடிய சாத்தியங்களும்  தென்படவில்லை. காலம் நகர்ந்துவிட்டது. உலகில் பல   மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுவிட்டன.  தலைமுறைகள்  மாறிவிட்டன.  சிறுகதையின் வடிவத்தில்கூட பல மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுவிட்டன.   கதை சொல்லும் முறைகள்  எல்லாம் மாறியுள்ளன. ஆனால்,  காயங்கள் ஆறவில்லை. வலி தீரவில்லை. மூடத்தனமும்,  வன்முறையும், இனவெறியும் நீங்கவில்லை. வாழ்வில்  தொடரப்படும் ஈனக்கதைகள் மாறவில்லை. வரதரின் ‘கற்பு’   சொல்லும் ‘ரணகளம்’ திரும்பத் திரும்பத் நிகழ்ந்தபடியே  இருக்கிறது. குருதியும், ஓலமும் குரூரமாக வெளிச்சிதற  வன்முறை  நிகழ்கிறது. அது முடிவற்ற வன்முறை.  வாழ்வைத்தின்னும் தீராப்பசி கொண்ட வன்முறை. இந்த  வன்முறைபற்றி ஒவ்வொருவரும் அவரவர் தத்தம்  நிலைப்பாட்டிலிருந்து ஆயிரமாயிரம் நியாயங்களை  முன்வைக்கலாம். ஆனால் அது வாழ்வைத்தின்கிறது என்பது மட்டும்  உண்மை.

 

வரதர் இலங்கையின் தமிழரசுக்கட்சிப் பாரம்பரிய அரசியலை முன்நிறுத்திய  இலக்கியப்படைப்பாளி. இதனால், அவர் ஒருபக்கம்   அங்கீகரிக்கப்பட்டார். இன்னொரு பக்கத்தில் விமர்சிக்கப்பட்டார்.  ஆனால், அவர்மீதான விமர்சனங்களையும், கண்டனங்களையும்  இதுவரை  யாரும் காட்டியதோ, கடுந்தொனி  முன்வைக்கவில் முன்வைத்ததோ இல்லை.

 

வரதர் ஒரு ‘சனாதனி’ என்று சொல்லுவோர்கூட அவரை முற்றாகப்  புறக்கணிக்கவில்லை. வரதரின்  இயல்பே இதற்கு முக்கிய   காரணம் என்று  நினைக்கிறேன். அவர் எதற்கும் சலனமுறாத ஒரு வகையான அமைதியானவர்.  தன்னுடைய  எழுத்துக்களிலோ, உரையாடலிலோ என்றைக்கும்   உரத்ததொனியை அவர் எழுப்பியதில்லை. பதற்றம், சினம் என்ற உணர்ச்சி நிலைகளை நான் அவரிடத்தில் கண்டதேயில்லை. மட்டுமல்ல, விமர்சனங்கள்,  சர்ச்சைகள், மறுப்புக்கள், எதிர்வினைகள், கடுந்தொனியிலான விவாதங்கள் எதிலும் அவர் கடுமையாக ஈடுபட்டதாகவும் இல்லை.

 

அறுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக  படைப்புத்துறையில்  இயங்கிவந்த வரதருக்கு எதிர்முகாம்கள் இருந்ததாக  அறியமுடியவில்லை. பதிலாக சகல தளங்களிலும் இயங்கிய  அவரையொத்தவர்களிடையேயும், அடுத்தடுத்த  தலைமுறையினரிடத்திலும்  அவருக்கு உறவிருந்தது. அவரவர்  கருத்துக்களுக்கும், நிலைப்பாட்டிற்கும் அவரவரே பொறுப்பு என்ற  நிலைப்பாட்டை வரதர் கொண்டிருந்ததே இதற்குக் காரணம் என நினைக்கிறேன்.  அதேபோல தன்னளவில்  தன்னிடம்   ஒரு கருத்துநிலையும் செயற்பாட்டுக்களமும் உண்டு என்ற   கருத்துடையவர் அவர். இது  ஒருவகைப்  பண்பு. ஒரு வகையான ஜனநாயக முறைமை. வரதர்  இதைக் கடைசிவரை பின்பற்றினார். இதையே தன்னுடைய அடையாளமுமாக ஆக்கினார்.

 

இலங்கையி்ல் 1940 களில் வெளியாகிய“மறுமலர்ச்சி“ என்ற இதழின் காலத்தில் இருந்து படைப்புத்தளத்தில் இயங்கிய  வரதர் இலக்கியத்தின் பண்முகத்தன்மையராகவே இருந்திருக்கிறார். கவிதை, சிறுகதை, கட்டுரை, பத்தி எனப் பல வடிவங்களில்   எழுதியிருக்கிறார். எழுத்தைவிட   பதிப்புமுயற்சிகளிலும்  செயற்பட்டுள்ளார். வரதரின் பதிப்பு முயற்சிகள் முக்கியமானவை.

 

வரதர் பதிப்பகம்  நூறுவரையான புத்தகங்களை   வெளியிட்டிருக்கிறது. வரதர் இறக்கும்வேளையிலும்  நான்கு புத்தகங்களை அச்சிட்டுக்கொணடிருந்தார்.ஆரம்பத்தில் ஈழத்தின் முக்கிய கவிஞரான   மகாகவியின் வள்ளி  தொடக்கம் பல நூல்களை அவர் வெளியிட்டிருக்கிறார். பேராசிரியர் கைலாசபதி பண்டிதமணி.சி.கணபதிப்பிள்ளை சொக்கன், செங்கை ஆழியான் எனப்  பலரின் புத்தகங்கள் வரதர் வெளியீடாக வந்துள்ளன.  தவிர அரசியல்  ரீதியான பதிவுகளையும் தீவிர நெருக்கடிக் காலகட்டத்தில்  வெளியிட்டார்.

 

‘யாழ்ப்பாணம் எரிகிறது’  ’24 மணிநேரம்’   உட்பட முக்கியமான   வன்முறை அழிவு சார்ந்த பல வெளியிடுகளை அந்த கொதிப்பான  சூழலில் வெளியிட்டவர் அவர். அந்த நூல்களை  எழுதிய  செங்கை ஆழியான் அவற்றை நீலவண்ணன் என்று பெயர்  குறிப்பிடும் போது பதிப்பாளரான வரதரோ  துணிச்சலுடன்  தன்னுடைய பதிப்பகத்தின் பெயரிலேயே அவற்றை  வெளிக்கொண்டு வந்தார். இப்படி பலநூல்கள் வரதர் வெளியீடாக  வந்திருக்கின்றன.

 

வரதர் இதழியல் துறையிலும் இயங்கினார். ‘தேன்மொழி’ என்று  கவிதைக்கான இதழை மஹாகவியுடன் இணைந்து  நடத்தினார்.  அதற்கு முன்பு யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து  வெளிவந்த ‘மறுமலர்ச்சி’ என்ற இதழை 1940களில் வரதர் ஏனைய  படைப்பாளிகளுடன் இணைந்து வெளியிட்டார். பின்பு ‘புதினம்’ என்ற வாரப்பத்திரிகையும்  வரதரால் வெளியிடப்பட்டது. கூடவே  மாணவர்களின் அறிவுவிருத்தி கல்வி வளர்ச்சிக்காக ‘அறிவுக்  களஞ்சியம’ என்ற இதழையும் சில காலம் வெளியிட்டார்.  தன்னுடைய முதுமைக்காலத்திலும் அவர் தளர்ந்திருந்ததில்லை  போரின் நெருக்குவாரங்கள் சூழ்ந்திறுக்கிய போதும் அவர்  அதற்கெதிராக இயங்கிக்கொண்டேயிருந்தார்.

 

யாழ்ப்பாணம் 1990களில் முற்றுகைக்குள்ளாக்கப்பட்டு  பொருளாதாரத்தடை இறுக்கமாக வாழ்வை இறுக்கிப்பிடித்திருந்த  காலம் அது. வரதர் அப்போது வெளியிடுகளை கொண்டு வரும்  மும்முரத்தில் இயங்கினார். யாழ்ப்பாணம் கே கே எஸ் வீதியில்  உள்ள ஆனந்தா அச்சகத்தில் தினமும் வரதரை எவரும் காணலாம். நிமிர்ந்த நடை. நல்ல உயரமான தோற்றம். நரைத்த தலை.  ஏறக்குறைய 30 வருடமாக இதேமாதிரியான தோற்றத்தில்தான்  வரதரைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆரம்பத்தில் தலை மட்டும் நரைக்காதிருந்தது.

 

பெரிய தடித்த பிறேம் போட்ட  மூக்குக்கண்ணாடி போட்டிருப்பார். வெள்ளை அரைக்கைசேட்டும்  வெள்ளை வேட்டியுமே அவருடைய அடையாளங்கள். அவர் சத்தமிட்டுப் பேசியோ  சத்தமிட்டு சிரித்தோ நான் கேட்டதுமில்லை பார்த்ததுமில்லை.  யாரையும் அவர் திட்டியதையும் குறைசொன்னதையும்  அறிந்ததில்லை. அவருடைய இயல்பும் வாழ்வும் ஒரு வகையானது. தனியான அடையாளங்கள் கொண்டது.  ஆனந்தா  அச்சகத்தில் அவர்  உழைத்ததை  விடவும், அதனைப்  பயன்படுத்தி தன்  விருப்பங்களுக்குரிய  காரியங்களைச்  செய்தார் என்றே சொல்லவேண்டும். யாழ்ப்பாண முற்றுகைக் காலத்தில் நோட்புக் எனப்படும் பயிற்சிப் புத்தகத்தின் தாள்களைப் பயன்படுத்திக்கூட தன்னுடைய வெளியீடுகளை வரதர் வெளிக்கொண்டு வந்தார். எந்தச் சூழ்நிலையிலும் இயங்கக்கூடிய ஒருவர் – ஒரு ஆற்றலாளர் என்பதை தன்னுடைய முதுமைக்காலத்திலும் அவர் நிரூபித்தார். இது உண்மையில் ஒரு சாதனை. சாகஸம். ஒரு வியப்பே.

 

00

 

யாழ்ப்பாணத்தின் மேற்கே இருக்கும் மூளாய் பகுதியில் பிறந்த வரதர் யாழ்ப்பாண நகரத்திலேயே பெரும்பாலான காலம் வாழ்ந்தார். சைவவேளாள வாழ்க்கையிலிருந்து வரதர்  விலகவில்லை என்ற  விமர்சனத்தை  முன்வைக்கும்  தரப்பினருண்டு. ஒருவகையில் அவர் அப்படித்தான் வாழ்ந்தார்  எனலாம்.  அவர்  அந்த வாழ்க்கை வட்டத்தைவிட்டு விலகவில்லை என்பது உண்மை. என்ற போதும் அதற்குள்ளிருந்த  மேலாதிக்கத்தையோ, வன்முறையையோ அவர்  பின்பற்றவில்லை. தனக்கிருந்த செல்வாக்கையும் வளங்களையும் பயன்படுத்தி தன்னை

ஸ்தாபித்துக்கொள்ள அவர் முயன்றதும் இல்லை.

 

ஆனால், அந்த  சைவவேளாள ஆதிக்கத்தையோ, அல்லது  சைவவேளாள வாழ்முறையையோ அவர் விமர்சிக்கவும்,  கண்டிக்கவும் இல்லைத்தான். வேளாள ஆதிக்கம் ஒரு காலத்தில் வெறித்தனமாக இயங்கிய வேளையிலும் வரதர் அதற்கெதிராக சாட்சிய நிலையில் தன்குரலை முன்வைக்கவில்லை என்பதும் அவர் மீதான விமர்சனங்கள் ஆகின்றன. பதிலாக அவர் தன் சமூக  அமைப்பிற்குள் தன்னை  ஒழுங்குபடுத்தி அதற்குள் அமையக்கூடிய  அளவுக்கான அறத்தைப்  பின்பற்றி  வாழ்ந்தார். இதை ஒருவகையான சாதுரியம்,  தந்திரம், பதுங்கல், சமாளிப்பு எனக் கூறுகிறார்கள் சிலர். ஆனால், அவர் தன்வாழ்வில் ஒதுக்கல்களையோ புறக்கணிப்புகளையோ கடைப்பிடித்ததில்லை.

 

இதனால் வரதரின் இயல்பு குறித்தும், அவருடைய வாழ்க்கை குறித்தும்  பகிரங்கமான  எந்த விமர்சனங்களும் இதுவரை   எழுப்பப்படவில்லை. ஏற்கனவே சொல்லப்பட்டதுபோல அவருக்கு  எதிர்முகாம்கள் இல்லாமல் இருந்ததுதான்  இதற்கான காரணமாக  இருக்கலாம். இன்னொரு வகையில் சொன்னால், எதிர்முகாம்கள்  உருவாகமுடியாத அளவுக்கு நுட்பமாக தன்னை அவர்  ஓழங்கமைத்திருந்தாரோ என்னவோ. இனப்பிரச்சினைபற்றிய  வரதரின் நிலைப்பாட்டிற்கும் யாழ்ப்பாணச்சமுகம் பற்றிய  அவருடைய நிலைப்பாட்டுக்குமிடையில் வேறுபாடுகள்  இருந்துள்ளன என்பது உண்மைதான். ஆனால் அதற்காக  அவருடைய பங்களிப்பை யாரும் மறுத்துவிடமுடியாது.

 

வரதரின் இலக்கிய இயக்கத்திற்கும், கோட்பாட்டுக்கும் மாற்றான  தளத்தில் இயங்கிய கே. டானியல், டொமினிக் ஜீவா, என்.கே.  ரகுநாதன், தெணியான், எஸ்.பொ. போன்றோர் தங்களுக்குள்  மோதிக்கொண்டார்கள். எதிரெதிர் அணிகளாகினார்கள். ஆனால்,  வரதர் எல்லோருக்குமிடையில் பாலத்தை நிர்மாணித்தே இருந்தார்.  இது தொடர்பாக நிச்சயம் விரிவாக ஆராயவேண்டும்.

 

வரதருக்கு கைலாசபதியோடும் உறவியிருந்தது. கா.சிவத்தம்பி,  மு.த. டொ மினிக் ஜீவா, யேசுராசா எனச்சகலதரப்புக்குமிடையில்  தொடர்பாடல் நிகழ்ந்து வந்தது. என்றைக்கும் இது  முறிந்துபோனதாக இல்லை. இது எப்படி நிகழ்ந்தது? இது குறித்தும் நாம் ஆராய வேண்டும். இது ஒரு புரியாத புதிரே.

 

தமிழரசுக்கட்சி அரசியலை ஆதரித்த வரதர் அதன்வழியான  தமிழ்த்தேசியத்தையே தொடர்ந்தும் ஆதரித்தார். ஆனால்,  எண்பதுகளில் ஏற்பட்ட  தலைமுறை மாற்றம், ஆயதப்போராட்ட  அரசியலின் பக்கம் அவர் தன்னை முழுமையாக வெளிப்படுத்தினார் என்றோ அவற்றை சார்ந்தார் என்றோ  சொல்ல முடியாது. பினபொரு கட்டத்தில் அவருக்குப் புலிகளிடம் ஒரு மெல்லிய அனுதாபம் இருந்தது.

 

அவருடைய முதல் இலக்கிய நோக்கு தமிழ் மக்கள் இலங்கை  அரசினால்  அல்லது சிங்கள ஆளும்வாக்கத்தினால்  வன்முறைக்குள்ளாக்கப்படுவதை எதிர்ப்பதே.  அதன்  வழியாக  தமிழ்மக்கள் நிம்மதியாக நீதியுடன் வாழக்கூடிய ஒரு நிலையைக்  காண்பதே. இதற்கப்பால் புதிய அரசியல் உருவாக்கம் பற்றியோ,  சமூக மாற்றத்துக்கான கலகங்களிலோ அவரின் அக்கறைகள்  கட்டமைவுகொள்ளவில்லை.

 

வரதர் பின்னாளில் மல்லிகையில்  தொடராக எழுதி பின்னர்  மல்லிகைப்பந்தல் வெளியீடாக வந்த ‘தீ வாத்தியார்’ ஒருவகையில்  வரதரின் தன்னடையாளத்தைக் காட்டும் படைப்பு. தீ வாத்தியார்  அவரைக் காண்பதற்கும், விமர்சனம் செய்வதற்கும் அதிகம்  இடமளிக்கும் ஒரு பிரதி என்று சொல்லமுடியும். அவருடைய  முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பான ‘கயமை மயக்கம்’ என்பதில்  இருந்து அவர் கடைசிவரை எழுதிய அநேக கதைகளில்  ‘மூர்த்திமாஸ்ரர்’ என்ற  பாத்திரத்தை தொடர்ந்து இயக்கி வந்தார்.  அந்த மூர்த்திமாஸ்ரர் தலைமுறைகளைக் கடந்தாரா? மூர்த்தி  தயங்கிய இடங்கள், தடுமாறிய  இடங்கள், அவருடைய  நிலைப்பாட்டிற்கும், வாழ்க்கைக்குமான  இடைவெளி எந்தளவு  என்பனவும் தனியான கவனத்திற்குரியது. வரதரை  விளங்கிக்கொள்வதற்கும் அவரை வாசிப்பதற்கும் இதுவும்  அவசியமானது.

 

வரதர் தொடர்பான முழுமையான மதிப்பீடுகள்  செய்யப்படவேண்டும். ஆனால் அவை அவரை நிபந்தனையின்றிக்  கொணடாடுவதாகவோ அல்லது காழ்ப்புடன் புறக்கணிப்பதாகவோ  இருக்க்கூடாது.

 

எத்தகைய விமர்சனங்கள் இருந்தாலும் வரதர் ஒரு முன்னோடி. ஈழத்திலக்கியத்தில் அவருக்கென்றொரு  வலுவான பாத்திரமுண்டு. கைலாசபதி நவீன கவிதையை  அங்கீகரிக்க மறுத்தபோது வரதர் நவீன கவிதையை  அங்கீகரித்திருந்தார். ஆனால், அரசியல் மற்றும் சமூகப் பார்வைகளில் வரதர் ஒடுங்கிய நிலையில் இருந்தார்.  அதேவேளை நவீன கவிதைகளுக்கிடமளித்து தனியாக கவிதைக்கான இதழையும் வெளியிட்டிருந்தார். அத்துடன்  வரதருடைய பதிப்பு முயற்சிகள் குறித்தும் சரியாக மதிப்பிட  வேண்டும். ஈழத்தில் பதிப்புத்துறை இன்னும் செழுமையாக  வளர்ச்சியடையவில்லை. ஆனால், வரதர் அழகிலை விடவும் காலகட்டங்களை முன்னிலைப்படுத்திய பதிப்புப் பணிகளை மேற்கொண்டார். அது சவால் மிக்க ஒன்று.  ஆக வரதரின் பங்களிப்புக்குறித்து  சரியான புரிதலுடன் மதிப்பீடு செய்தல் அவசியம்.

 

 

 

***

கட்டுரை ந.பெரியசாமி அம்முநிரப்பியமதுக்குவளை…

கட்டுரை

அம்முநிரப்பியமதுக்குவளை

.பெரியசாமி

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

எழுதப்பட்ட காலத்தில் ஒரு பொருளில் அர்த்தப்படுத்தப்பட்ட ஒரு கவிதை, பலநூறு வருடங்களுக்குப் பிறகு வேறு விதமாகவும் விளக்கப்படக் கூடும். கவிதையின் சொற்கள் திரி பற்றி எரியும் சுடர் போன்றன. தமது பிரகாசத்தின் மூலம் சிலவற்றை வெளிச்சப்படுத்தும், அதே சமயத்தில் அச்சொற்கள் தமது நிழலின் மூலம் சிலவற்றை திரையிட்டு மறைக்கவும் செய்கின்றன. அதனாலேயே ஒரு கவிதைக்கு பல்வேறு காலங்களில் பல்வேறு வியாக்கியானங்கள் சாத்தியமாகிறது.

-க.மோகனரங்கன்

 

1989 ஜீன் மாதம் சேலம் பஸ் சேலம் பஸ் என வேடிக்கைப்பார்த்த பேருந்து ஒன்றில் பயணித்து முதன் முதலாக சேலம் கண்டேன். அரசு தொழிற்பயிற்சியில் சேர்வதற்காக…

 

சில நாட்களுக்குப்பிறகு பகுதிநேர வேலை செய்யலாம் என அலைந்து திரிந்து பிறகு ஒரு அச்சகத்தில் வேலை கற்றுக்கொள்ளும் வரை எதுவும் தரமாட்டோம் என்ற ஒப்பந்தத்தோடு சேர்த்துக்கொண்டார்கள். வெகு ஆர்வத்தின்பொருட்டு ஓரிரு நாட்களில் அச்சுக்கோர்க்கத் துவங்கியதை பார்த்த ஓனர் பஸ் செலவிற்கு தினசரி மூன்று ரூபாய் கொடுக்க ஆரம்பித்து பின் தினம் 5ரூபாய் என வாங்கத் துவங்கினேன். ஓராண்டு அப்படியே கழிந்தது.

 

அடுத்த ஆண்டில் கந்து வட்டிக்கு பணம் கொடுக்கும் ஆசிரியர் ஒருவர் நம்பிக்கையான  ஒருவரை தேடிக்கொண்டிருக்க நான் பகுதிநேர வேலைக்குப் போவதை அறிந்து எனை அனுகினார். யார் யாருக்கு பணம் கொடுத்துள்ளேன்  பார்த்துக்கொள்ளென  உடன் அழைத்துச் சென்றார். பூ கட்டுபவர்கள், டீக்கடை,   மீன்கடை, தள்ளுவண்டி பழக்கடை, வெல்டீங் கடை என அவரிடம் பணம் வாங்குபவரை பார்த்ததும் அவர்களின் வாழ்வியல் சூழல் எனக்கு மிகவும் பிடித்துப்போய்விட்டது. இந்த புது தம்பிதான் இனிமே வருவாராவென  மகிழ்வோடு எல்லோருமே சந்தோசித்தார்கள். அவர்களோடு நெருக்கம்கொள்ள மனம் துடிக்க வேலைக்குச் சேர சம்மதித்துவிட்டேன்.  தினசரி ஐந்து ரூபாயும், வசூலித்து வர சைக்கிள் ஒன்றும் கொடுத்தார். மீதி நேரங்களிலும் அச்சைக்கிளின் ஓனராகவே நான் இருக்க வசதியாக இருந்தது. அம் மக்களின் மிகையான அன்பில் நனைந்து கிடந்த நாட்களை என்றென்றும் மறப்பதற்கில்லை.

 

படிப்பு முடிந்ததும் ஓசூர் வந்துவிட்டேன். சேலம், பயணத்தில் கடக்கும் ஊராகி விட்டது. எல்லாம் கொஞ்ச நாட்கள்தான். அவ்வூர் எனை புதுப்பித்து புதுப்பித்து அனுப்பிவைக்கும் ஊராக மாற்றம் கொள்ளத் துவங்கியது.  நட்பாகினேன் வே.பாபு, அ.கார்த்திகேயன் மற்றும் சாகிப்கீரானுடன். பின் நிறைய்ய நண்பர்கள்… இலக்கியப் பித்தனாக திரிந்த காலம்.  ஓசூரிலிருந்து அடிக்கடி சேலம் சென்றுவர இவர்களின் நட்பு கிடைத்தது. பல்சுவை நாவலில் எனது கவிதை வந்தது. (அச் சமயத்தில்தான் பாபு மற்றும் தூரன்குணாவின் கவிதைகளும் அவ்விதழில் வந்தது)சேலத்திலிருந்து பாபு, கார்த்தியிடமிருந்து பாராட்டி கடிதமும்… எனது ஆர்வத்தை வளர்த்தெடுக்க இருவரிடமும் இருந்து கடிதங்கள் நிறைய்ய வரத் துவங்கின… ஊர் செல்லும்போதெல்லாம் ஐந்துரோடில் இறங்கி சாகிப்கீரானிடம் காட்டுவதற்காக எதையாவது அவசர அவசரமாக எழுதிக்கொண்டு போவேன்… சமயங்களில் நிறைய்ய பேசுவார். சன்னமான அவரின் குரல் காதுகளில் ஒலித்தபடி இருக்க ஊருக்குச் (நமச்சிவாயபுரம்)சென்றுவிடுவேன். வரும்போது அம்மாப்பேட்டையில் இறங்கி  பாபு மற்றும் கார்த்தியை பார்த்து சமீபத்தில் வாசித்த கவிதை பிடித்த கவிதை கதையென பெரும் உரையாடலுக்குப் பின் ஓசூர் பஸ் ஏறுவேன். இப்போ அம்மாப்பேட்டையில் அகச்சேரன்  ராஜா, சமீபமாய் சிபிச்செல்வன் அண்ணாச்சியும்… அதே பழக்கம் இப்பவும் தொடர்ந்தபடிதான் இருக்கு…

 

சாகிப்கீரான் பாபு இணைந்து நடத்திய தக்கை இதழ் வாசிக்க எல்லாம் எனக்கு புதிதாக இருக்க இவர்கள் மீதான மதிப்பீடு வேறாய் மாற்றம் கொள்ளத் துவங்கியது.  தக்கை சுற்றுச் சூழல் அமைப்பு, அதன் பின் தக்கை திரை இயக்கம்,  தக்கை குழந்தைகளுக்காக கண்ணாமூச்சி என்ற அமைப்பு உருவாக்கினார்கள். நிறைய்ய இலக்கியக்கூட்டங்கள் தொடர்ந்து நடத்தினர். இலக்கிய  நண்பர்களை அறிமுகப்படுத்திவைக்கும் ஜங்சனாக பாபு இருந்தார். தற்சமயம் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நண்பர்கள் அனைவரும் பாபு மூலமாகத்தான்  நட்பானார்கள்.

 

தொடர்ந்து இலக்கியக் கூட்டங்களையும், நண்பர்களின் தொகுப்புகளுக்கு விமர்சன, அறிமுக கூட்டங்கள் மிகுந்த பொருட்செலவில் நடத்தி ஆட்டமிட்டு  நெகிழ்ந்து கண்ணீர் சொரிந்து தாயின் பூரிப்போடு மகிழ்ந்து இழப்புகளின் வலியை வென்றெடுக்கும் பாபுவிற்கு மூத்த இளைய படைப்பாளிகளின் நட்புக் கூட்டம் குவிந்து கிடந்தும் தன் கவிதை தொகுப்பை தானே பதிப்பகம் தொடங்கி வெளியிட்டிருப்பது வேதனையாகத்தான் இருக்கிறது. பதிப்பகத்திற்கும் கவிதை தொகுப்புக்குமான  அறுந்து தொங்கும் உறவு குறித்து வெறுமனே வருத்தப்படத்தான் முடிகிறது.

ஐ டி ஐ படிப்பவனாக, அச்சகத்தில் வேலை பார்ப்பவனாக, கந்துவட்டிக்காரனாக அரியப்பட்ட சேலத்தில் இப்போ இலக்கியவாதியாகவும் அறியப்படவும் எனை சேலத்துக்காரனாகவே நினைத்துக் கிடக்கவும்  அச்சாணியாக இருந்தவர் வே.பாவு… அவரின் முதல்தொகுப்பு மதுக்குவளை மலர் ஜீலை 29ம் தேதி ஆதவன் வெளியிட நானும் விஷ்னுபுரம் சரவணனும் பெற்றுக் கொண்டோம். அக்கணம் பத்தாண்டுகால நாட்களை நினைவில் நெருக்க துக்கம்கொண்டது மகிழ்வின் அன்புச்சொட்டு நீர்…

 

வாசிப்பில் வெகு எளிதில் நம்மோடு கரைந்து நாமும் நமக்கானவைகளோடு வாழ்ந்து பார்க்கச் செய்கிறது வே.பாபுவின் மதுக்குவளை மலர்.

 

நேசிப்பதும் நல்லதுதான். காரணம் நேசிப்பதும் கடினமானதல்லவா… ஒரு மனிதர் இன்னொரு மனிதரை நேசியுங்கள் என்பதுதான் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட மிகவும் கஷ்டமான வேலை மிகவும் முக்கியமான செயல் என்பார் ரில்கே… ஆனால் பாபுவோ வெகு எளிதாக எல்லோரையும் நேசிக்கக் கற்றவர். நேசிப்பின் ஆணிவேராக அம்மு. தொகுப்பெங்கும் கிளை விரித்த பெரும் மரமாய் அம்மு. வந்தமரும் பறவையாக பவிக்குட்டி…

இதே

இந்த மதுவிடுதியின்

மரத்திலிருந்து

ஒரு சின்னஞ்சிறு பூ

என் மதுக்கோப்பையினுள்

வந்து விழுகிறது

அது அம்முதான்… என முடிவடையும் முதல் கவிதை வாசிப்போரை கரைத்துவிடுகிறது. அதே மதுவிடுதி இப்போ விழுவது இலை. அதன் தொடர்ச்சியாய் வனத்தையே குடித்து வெளியேறுகிறார். ஒரு இலை வனத்தையே கரைத்துவிடுவதுபோல இவர் வாழ்வையும் கரைத்திடுகிறது அம்மு என்ற இலை…

 

இறந்தவனின் கண்களை திறந்து மூடச்செய்யும் அம்மு மதுபாட்டிலாக, ஏவாளாக, பட்டத்து ராணியாக, இணை இயந்திரமாக, தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியேறியவளாக, வண்ணத்துப்பூச்சியின் இறந்த உடலை இழுத்துச் செல்லும் எறும்பாக, சிலுவையில் அறையப்பட்ட தேவதையாக, அறைவாசியாக, சந்தேகங்களை நிவர்த்தி செய்பவளாக, கனவாக, பிறரின் துயருக்கு மனம் உருகுபவளாக, தார்ச்சாலையில் கால்களில் மிதிபடும் ஒற்றை ரோஜாவாக, ஒப்பாரிகளின் மத்தியில் உறங்குபவளென அனைத்தும் அம்முவாகவும் அம்முவின் நிழலாக மரணமும் பயணிக்கிறது கவிதைகளில்… வாசிப்பின் நிறைவில் சக்காரியாவின் அல்போல்சாவின் மரணமும் இறுதிச்சடங்கும் (மொழிபெயர்ப்பு: ஜெயஸ்ரீ) தொகுப்பின் கதைகள் நினைவில் வந்ததை தவிர்க்க முடியவில்லை. அத்தொகுப்பிலும் ததும்பிக் கிடந்தது மரணம்…

 

பகட்டோ சினிமாத்தனமோ சிறிதுமற்று அப்பழுக்கில்லாது தன்னை உரித்து உரித்து வாழ்ந்துகொண்டிருப்பவனின் சாட்சியம் இக் கவிதைகள்… அம்முவின் கவிதைகளை தொகுத்து வாசிக்க ஒரு கணம் ஆண்டாள் கண்தோன்றி மறைந்தாள். பாசாங்கற்று வாழ்ந்திருப்பவனுக்கு வாய்த்திருப்பது சாத்தியம்தான். எக் காலத்திலும் எல்லா சூழலிலும் தன்னை காய்ச்சிய பாகுவாக வைத்திருந்து அம்மு அள்ளி ஊற்ற எவ்வுருவத்தையும் அடையக்கூடியவனாக, தன்னை தீய்த்து தீய்த்து அம்மு மணம் வீசும் பெரும் காதலை எதனோடு ஒப்பிட? கால மாற்றங்களில் கடந்து போய்விடாது அம்முவிற்காக தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தவனின் வாக்குமூலங்கள்தான் இக்கவிதைகள்…

 

ஓரிரு கவிதைகள்தான் என்றாலும் பவிக்குட்டியின் உலகம் அலாதியானது. நாமும் ஏதோ ஒரு பவிக்குட்டியின் உலகத்துள் நுழைந்து தாகமடைந்தவர்கள் என்பதை மறக்காமல் நினைவூட்டிச் செல்கிறார். ஒரு குழந்தையிடத்தில் அவர்கள் புழங்கும் பொம்மைகளுள் ஒன்றாக நாமும் மாறினால்தான் சில அற்புதங்களை தரிசிக்க முடியும் என்கிறார்.

 

நண்பர்கள் யாராவது தனக்கான அழுத்தங்களை பகிர்வு கொள்ள அழைத்து தொடர்புகொள்ள முடியாதுபோக இன்னும் கூடுதலான மனப்பாரத்தோடு இருக்கிறார்களோ என்னவோ எல்லா நேரமும் அதை பகிர்ந்துகொள்ள முடியாது அதற்கான மனநிலை வாய்க்கும் நேரத்தில் மட்டுமே பேச முடியும். நம் சூழல் பொருட்டு அலைபேசியை அணைத்து வைக்கும் பழக்கம் எத்தனை மோசமானது என்பதை உணர முடிந்தது நள்ளிரவு 1.40 என தொடங்கும் கவிதை வாசிக்க…

 

ஒருவனிடம் இருக்கும் தவறான பழக்கங்கள் குறித்தும்  அவரவர்களுக்கான வியாக்கியானமும் கருத்தும் வேறுவேறானவை. அது அவர்களின் கண்ணோட்டத்தில் மிக நியாயமானதும் கூட.  ஆனால் அப்பழக்கத்தில் இருப்பவனுக்கு அது தன்னை சிறுகச் சிறுகத் தின்னும் எனத் தெரிந்தும் அதனோடு ஸ்பரிசத்தை வைத்திருப்பது நிகழ்வின் நாட்களை உயிர்ப்போடு நகர்த்த வேண்டி இருப்பதன் பொருட்டும் தவிர்க்க இயலாது போய்விடுகிறது. அதற்கான நியாயத்தை ஒத்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டியிருக்கிறது மதுபாட்டில் அம்முவாகி உரையாடியதை வாசிக்க…

 

என்றாவது பயணங்களில் பார்த்திட முடிகிறது ஜன்னலோர இருக்கையில் அழுதபடி பயணிக்கும் யாராவது ஒருவனை. இப்போ அடிக்கடி டாஸ்மாக் கடைகளிலும் இது நிகழ்கிறது. சமயங்களில் அவனுக்கான துயரம் நமக்கான துயராகவும் ஒட்டிக்கொள்வதுண்டு. நமக்கான துயர்கள் அவர்களின் கண்ணீரில் வடிந்துகொண்டிருப்பதை நினைவுக்கு வரச்செய்தது நள்ளிரவு பேருந்தில் எனத் தொடங்கும் கவிதை.

 

மிகச் சிக்கலான சங்கடான விசயம்தான் சாவு செய்தியோடு ஒருவரை சந்திக்கச் செல்வது. அவ் வீடு இருக்கும் மனநிலை கொண்டாட்டம் எல்லாவற்றையும் ஒரு செய்தி நொடிப்பொழுதில் மாற்றிவிடுவதை 09-12-2003 அதிகாலை 3-50மணி தலைப்பிட்ட கவிதை சாவுச்செய்தியோடு சென்று வலியோடு திரிந்த நாட்களை நினைவூட்டியது.  சாவு செய்தி சொல்ல ஏற்படும் சங்கடங்களை அலைபேசி வந்தபின் தவிர்க்க முடிந்தது. எதிரிலிருப்பவரின் காட்சியை கண் அறியாதுதானே…

 

எதிர்வினை எனும் கவிதை ஒரு செவ்விந்திய நாட்டுப்புற பாடலை நினைவூட்டியது.

கடைசி மரமும் வெட்டுண்டு

கடைசி நதியும் விஷமேறி

கடைசி மீனும் பிடிபட

அப்பொழுதுதான் உறைக்கும்

பணத்தை சாப்பிட முடியாதென…

எதிர்வினை  கவிதையில் பட்டாம்பூச்சியை சிறைபடுத்தி, பறவையை வேட்டையாடி, மரத்தை வெட்டி, காட்டை நிர்மூலமாக்கி கடைசியாய் தற்கொலை செய்துகொள்வதென முடிகிறது.

 

தொகுப்பிலிருக்கும் சின்னஞ்சிறு கவிதைகளும் நெறிஞ்சி முள் குத்த உடல் ஊறும் வலியை ஏற்படுத்துகிறது

கூண்டுகள் அழகானவை

பறவைகளில்லா

கூண்டகள்

மிக அழகானவை…

 

கீறல் விழுந்த ரெக்காடாக வெறுமனே தமிழன் தமிழன் என்ற கூப்பாடு ஏதுமில்லாது உண்மையோடு ஈழம் குறித்த தனது வலியை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். எப்பவும் எவ்வித உதவியும் செய்திடாத ராஜாக்களை கவிதையில் அனைத்து உதவிகளையும் செய்வதாக கூறச் செய்து அம்மணப்படுத்தியுள்ளார்… பதினேழு பேர் உயிர் குடித்த ஆற்றின் கதையையும் பெரும் துயர்கொள்ள கவிதையாக்கியுள்ளார்.

 

மேலும் இவரிடம் நிறைய்ய வசன கவிதைகளை எதிர்பார்க்கலாம் என்ற நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி உள்ளது தொகுப்பில் இருக்கும் ஒரே ஒரு வசனகவிதையும். பேசுபவன் நிறுத்தியபிறகும் அவனுக்கான துயரத்தை கேட்பவன்  நிறுத்தமில்லாது தொடர்ந்தபடி இருக்கச் செய்துள்ளது நாமும் அனுபவித்த உணர்வுதான்.

 

தொகுப்பை வாசித்து முடிக்க அம்மு வாராததை பேருந்து நிறுத்தத்தில் இசையால் எல்லோரிடமும் சொல்லிச் செல்லும் பார்வையற்ற குழல் விற்பவனாக எனை உணர்ந்தேன்..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

விலை:ரூ.50, வெளியீடு: தக்கை பதிப்பகம், 15, திரு.வி.க.சாலை, அம்மாப்பேட்டை, சேலம்-3.

 

 

 

கட்டுரை பாவண்ணன் கனவு நனவான கதை

கனவு நனவான கதை

பாவண்ணன்

 

 

 

ஆறாம் வகுப்பில் எங்களுக்கு ஆசிரியராக இருந்த ராமசாமி சாரை நினைத்தால் எனக்கு இப்போதும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. எங்களுக்கு அவர் எடுக்காத பாடமே இல்லை. தமிழ் நடத்துவார். கணக்கும் சொல்லித்தருவார்.  ஆங்கில எழுத்துகளை கூட்டி உச்சரிக்கும் விதங்களில் இருக்கும் வேறுபாட்டை, மரங்களில் கொத்துக்கொத்தாகத் தொங்கும் புளியம்பழங்களைக் குறிபார்த்து அடிக்கச் சொல்லித் தருகிற லாவகத்தோடும் சுவாரஸ்யத்தோடும் சொல்லித்தந்ததை மறக்கவே முடியாது. ஒவ்வொரு நாளும் எங்கள் முன்னால் விலைமதிப்பற்ற புதையல்களை அவர் அள்ளிப்போட்டார் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். இந்தப் பாடங்களையெல்லாம் நடத்துகிற சமயத்தில் கொஞ்ச நேரம் புத்தகத்தைப் புரட்டிப் பார்க்கவேண்டிய அவசியம் இருந்தது அவருக்கு. ஆனால், சரித்திரம், பூகோளம் நடத்துவதற்கு எந்தப் புத்தகத்தையும் புரட்டிப் பார்க்கிற அவசியமே இருந்ததில்லை. அப்படியே நேரிடையாக நினைவிலிருந்து அருவிபோலப் பொழியத் தொடங்கிவிடுவார்.

ஒருநாள் படையெடுப்புகளின்போது உடைக்கப்பட்ட சிலைகளைப்பற்றிய பேச்சு எங்கெங்கோ அலைந்து, ஆங்கிலேயர்களுக்காக உருவாக்கப்பட்ட சிலைகளைப்பற்றிய பேச்சில் வந்து நின்றது. ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியாவை ஆண்டுகொண்டிருந்த சமயத்தில் அரசாட்சியின் உயர்வுக்குக் காரணமாக இருந்த ஒருசிலரைப் பெருமைப்படுத்தும் விதமாக, நாட்டின் முக்கியமான நகரங்களில் அவர்களுடைய சிலைகள் எழுப்பப்பட்டன.  சென்னையில் அவ்விதத்தில் நிறுவப்பட்ட இரண்டு சிலைகள் முக்கியமானவை. ஒன்று, நீல் என்னும் அதிகாரியுடையது, மற்றொன்று தாமஸ் மன்றோ என்னும் அதிகாரியுடையது. சுதந்திரத்துக்குப் பிறகு, நீல் சிலை அகற்றப்பட்டது. தாமஸ் மன்றோ சிலை மட்டும் இன்னும் அப்படியே உள்ளது. இதற்குக் காரணம் என்ன என்றொரு கேள்வியைக் கேட்டார் ராமசாமி சார். பிறகு அவரே விடையையும் சொன்னார். அதிகாரத்தின் எல்லை தெரியாமல், தன்னிடம் அதிகாரம் உள்ளது என்கிற காரணத்தாலேயே மக்களைத் துன்புறுத்திய அதிகாரி நீல். கொடுங்கோலன். இரக்கமில்லாத நெஞ்சுக்காரன். எண்ணற்ற மக்களின் அமைதியான வாழ்வைக் குலைத்தவன். தன்னை எதிர்த்த இந்தியப் படைவீரர்களை கூட்டம்கூட்டமாகக் கொன்றொழித்தவன். அவன் மீது கொண்ட வெறுப்பு மக்கள் நெஞ்சில் மாறாமல் பதிந்திருந்தது. அந்த வெறுப்பே சுதந்திரத்துக்குப் பிறகு, அவன் சிலை அகற்றப்படுவதற்கு அடிப்படைக் காரணமானது. மன்றோவும் அதிகாரிதான். ஆங்கிலேயன் என்றாலும் இந்தியர்களை தன் ஆட்சிக்குட்பட்டவர்கள் என்று கருதினாரே ஒழிய, ஒருபோதும் அவர்களை அடிமை என்று நினைத்ததில்லை. அவருடைய பல நடவடிக்கைகள் பொதுமக்களுக்குச் சாதகமாகவே எப்போதும் இருந்தன. இந்தியாவின் செல்வத்தைச் சுரண்டியெடுத்துச் செல்வதற்காகவே இங்கே அதிகாரிகளாக பலரும் குடியேறிக்கொண்டிருந்த சமயத்தில், வேலைக்கான சம்பளத்தைத் தவிர வேறு எதையும் எண்ணிப் பார்க்காதவர் அவர்.  ராமசாமி சார் அன்று வகுப்பு முடிகிறவரைக்கும் இரண்டு அதிகாரிகளைப்பற்றியும் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார். தாமஸ் மன்றோவின் பெயர் என் இளம் மனத்தில் அப்படித்தான் பதிந்தது.

வாடகைவீட்டில் குடியிருந்தபடி சென்னை ராஜதானிக்கு முதல்வராகப் பணியாற்றிய ராஜாஜி, நமது நாட்டின் ஒவ்வொரு அமைச்சரும் அதிகாரியும் தாமஸ் மன்றோவை முன்னுதாரண புருஷனாக நினைத்துச் செயல்படவேண்டும் என்று அடிக்கடி சொல்வதுண்டு என்று எப்போதோ ஒருமுறை படித்தேன். அந்தக் குறிப்பு, அவரைப்பற்றி மேலும் அறிந்துகொள்ளவேண்டும் என்கிற ஆவலைத் தூண்டிவிட்டது. முல்லைப் பெரியாறு அணையைக் கட்டி முடிக்கிற தருணத்தில், கூடுதலாகத் தேவைப்பட்ட தொகையை அரசு தரமறுத்ததும், இங்கிலாந்தில் தமக்கிருந்த சொத்து, வீடு, நகைகள் எல்லாவற்றையும் விற்றுப் பணமாக மாற்றி எடுத்துக்கொண்டு வரும்படி தன் மனைவிக்குக் கடிதம் எழுதிய பென்னி குயிக் என்கிற அதிகாரி மற்றும் வனவிலங்குகளின் வருகையால் எளிய கிராமத்து மக்களின் வாழ்க்கை பாதிக்கப்படக்கூடாது என்பதற்காக, தன் சொந்தச் சேமிப்பிலிருந்து பணத்தை எடுத்து, ஏறத்தாழ ஐந்தரை கிலோமீட்டர் தொலைவுக்கு பாதுகாப்பான முறையில் ஆளுயர நீளச் சுவரைக் கட்டியெழுப்பித் தந்த ஜிம் கார்பெட் என்கிற வேட்டை ஆர்வலர் ஆகியோரின் வரிசையில் தாமஸ் மன்றோவுக்கும்  என் மனம் இடமளித்தது. தருமபுரியைச் சுற்றிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஒருமுறை தற்செயலாக மன்றோவின் பெயரால் எழுப்பப்பட்டிருந்த பெரிய ஸ்தூபி ஒன்றைப் பார்த்தேன். அதையொட்டி, ஒரு பெரிய குளமும் மாளிகையும் இருந்தன. அவை மன்றோவால் உருவாக்கப்பட்டவை என்று என்னோடு வந்த நண்பர் சொன்னார். மன்றோவைப்பற்றி அறிந்துகொள்ளும் ஆவல் பெருகிப்பெருகி அது ஒரு கனவாகவே ஆழ்மனத்தில் விதையாக விழுந்துவிட்டது.

மன்றோவைப்பற்றிய தகவல்களை அடங்கிய புத்தகமொன்று முன்னூறு பக்க அளவில் ”கொங்கு நாட்டில் தாமஸ் மன்றோ” என்கிற தலைப்பில் வந்திருப்பதாக சமீபத்தில் தருமபுரி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த நண்பர் தங்கமணி தொலைபேசியில் சொன்னார். அந்தப் புத்தகத்துக்கான அறிமுகக்கூட்டமொன்றை தனது கிராமத்தில் ஏற்பாடு செய்திருப்பதாகவும் தெரிவித்தார். இரண்டுவார இடைவெளிக்குப் பிறகு, அவருடன் பேசி கூட்டம் நடைபெற்ற விதத்தைப்பற்றித் தெரிந்துகொண்டேன். மாவட்டத்தில் உள்ள பல முக்கிய வாசகர்கள் கலந்துகொண்டார்கள் என்றார். புத்தக ஆசிரியரான இடைப்பாடி அமுதன் நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்டதை மகிழ்ச்சியோடு நினைவுகூர்ந்தார்.  அந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்க நான் மிகவும் ஆவலாக இருந்தேன். அந்த வார இறுதியில் தங்கமணி எனக்கு அதை அனுப்பிவைத்தார்.  நானும் அதை அன்றே படித்துமுடித்தேன். நாற்பதாண்டுகளாக என் மனம் சுமந்திருந்த கனவு அன்று நனவானது. இந்த ஆண்டில் நான் படித்த புத்தகங்களில் இது ஒரு முக்கியமான புத்தகம்.

மன்றோவின் வாழ்க்கை வரலாறைப் படிக்கும்போது ராபர்ட் கிளைவை நினைக்காமல் இருக்கமுடியவில்லை. இருவருமே மிக எளிய ஒரு சிறிய வேலையை ஏற்றுக்கொண்டு இந்தியாவுக்கு வந்தவர்கள். ஆங்கிலேய ஆட்சியின் முன்னேற்றத்தைக் கருத்தில் கொண்டு உழைத்தவர்கள்.  ஒரு போரில் ஈட்டித் தந்த வெற்றி, அவரே எதிர்பார்க்காதபடி வாழ்க்கையின் மிக உயர்ந்த இடத்துக்கு அழைத்துச் சென்றது. ஆனால் அதை அவரால் தக்கவைத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவருடைய அதிகார ஆணவம், தன்னிச்சையான போக்கு, தந்திரங்கள் அவரை வெகுவிரைவில் கீழே சரியவைத்துவிட்டன. பதவியிலிருந்து இறக்கப்பட்டு, விசாரணைக்காக அழைக்கப்படும் அளவுக்கு அவருடைய நடவடிக்கைகள் இருந்தன. இதற்கு நேர்மாறாக, மன்றோவின் வளர்ச்சி மிகமிக நிதானமாகவே மேல்நோக்கிச் செல்கிறது. பதினைந்து ரூபாய் சம்பளம் வாங்கும் சிப்பாயாக வேலையில் சேர்ந்து, தொடர்ச்சியாக ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் தன் திறமையை நிரூபித்து மேல்நிலையை அடைந்தார். இறுதியில் விடுப்பில் ஊருக்குச் சென்றுவிட்டவரை அழைத்து இங்கிலாந்து அரசாங்கம் அவருக்கு கவர்னர் பதவியை அளித்தது.

கிளாஸ்கோ நகரில் 27.05.1761 அன்று மன்றோ பிறந்தார். நான்கு சகோதரர்களையும் இரண்டு சகோதரிகளையும் கொண்ட பெரிய குடும்பம் அவருடையது. தந்தை அலெக்ஸாண்டர் மன்றோ. தாய் மார்கரெட் ஸ்டார்க். சிறுவயதில் மன்றோ அம்மை நோயால் பாதிக்கப்பட்டார். தன் தாக்கம் கடுமையாக இருந்த்து. அம்மையின் தழும்புகள் அவர் முகத்தில் கடுமையாகப் பதிந்தன. அம்மையின் காரணமாக இளம்வயதிலேயே காது கேட்கும் திறன் குறைந்துபோனது. வணிகத்துறையில் ஈடுபட்டிருந்த தந்தை கடுமையான பொருளிழப்புக்கு ஆளானார். வறுமை வாட்டிய நிலையில், மகன் மன்றோவை இந்தியாவில் இருந்த வேலைவாய்ப்பைக் கேள்விப்பட்டு அனுப்பிவைத்தார். இந்திய ராணுவத்தில் சிப்பாய் வேலைக்காக மன்றோ தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.   பத்து மாதங்களுக்கும் மேற்பட்ட நீண்ட கப்பற்பயணத்தில் கப்பலில் கிடைத்த பணியாள் வேலையைப் பார்த்தபடி இந்தியாவை அடைந்தார்.

மன்றோவின் ஆரம்பச் சம்பளம் ஐந்து பக்கோடா. ஒரு பக்கோடா என்பது மூன்று ரூபாய்க்குச் சமம்.  தன்னுடன் வேலை செய்த மொழிபெயர்ப்பாளருக்கு இரண்டு பக்கோடாவையும் சமையல்காரருக்கு ஒரு பக்கோடாவையும் முடிதிருத்துபவருக்கும் துணிவெளுப்பவருக்கும் ஒரு பக்கோடாவையும் சம்பளமாக்க் கொடுத்தார். எஞ்சிய ஒரு பக்கோடாவை தன் செலவுக்கு வைத்துக்கொண்டார். பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் ராணுவத்தில் சேவையாற்றியபின்னர் நிர்வாகப்பிரிவில்  கிடைத்த பணியை ஏற்றுக்கொண்டார்.

மன்றோவின் நிர்வாகப்பணி பாராமகால் என்னும் இடத்திலிருந்து தொடங்கியது. தற்போதைய தருமபுரி, கிருஷ்ணகிரி மாவட்டங்களின் பெரும்பகுதியும் வட ஆர்க்காட்டின் திருப்பத்தூர் பகுதியையும் சேர்த்து அக்காலத்தில் பாராமகால் எனப்பட்டது. ஜெகதேவி, மத்தூர், கனககிரி, வீரபத்திரதுர்க்கம், காவேரிப்பட்டணம், ராயக்கோட்டை, கிருஷ்ணகிரி, மலப்பாடி, தட்டக்கல், மகாராஜாகடை போன்ற பன்னிரண்டு கோட்டைகளைக்கொண்ட நிர்வாகப் பிரிவுகளைக் கொண்டது பாராமகால். ஏறத்தாழ ஏழாண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்த இடத்தில் பணிபுரிந்தார் மன்றோ. தனது நிர்வாகத்துக்குட்பட்ட பகுதிகளில் குதிரையில் வலம் வந்தபடி இருந்தார் மன்றோ. பெரும்பாலும் கூடாரங்களில் தங்கியபடியே வேலை செய்தார். மக்களையும் ஊர்களையும் நாட்டுநிலைமையையும் நேரில் கண்டறிந்தால்தான் தன் பணி சிறக்கும் என நினைத்தார் மன்றோ. தருமபுரியில் அவர் தனக்கென ஒரு வீட்டைக் கட்டிக்கொண்டார். அதன் அருகில் அழகான ஒரு தோட்டத்தையும் குளத்தையும் உருவாக்கினார். இங்கிலாந்தில் கெல்வின் நதிக்கரையோரமாக இருந்த தன் இளமைக்கால வீட்டைப்பற்றிய நினைவுகளே அதற்கு உந்துதலாக இருந்தன.

மாவட்டம் முழுக்க அலைந்து நில அளவை செய்ததும், அதன் தரத்துக்கேற்றபடி நன்செய், புன்செய், தரிசு என வகைப்படுத்தியதும், அதில் பயிர்செய்யப்படுகிற பயிர்களின் விளைச்சலுக்கேற்றபடி வரியை நிர்ணயம் செய்ததும், விவசாயிகள் செலுத்தக்கூடிய வரியின் வருமானம் நேரிடையாக அரசாங்கத்துக்குக் கிடைக்கும்படி நிர்வாக ஏற்பாடுகளைச் செய்ததும் அவருடைய முக்கியமான பணிகள். விருப்பம்போல விவசாயிகளின்மீது வரிச்சுமையை ஏற்றி கொள்ளையடித்துக்கொண்டிருந்த பழைய முறைகளை முற்றிலுமாக இல்லாமல் ஆக்கினார் மன்றோ. இந்த முறை உடனடியாக இரண்டு பயன்களைத் தந்தது. ஆங்கிலேயர்களின் அதிகாரத்துக்கு உட்பட்ட பகுதிகளில் உள்ள விளைச்சல் நிலங்களின் மொத்த அளவு என்ன என்பது மதிப்பிடப்பட்டது. அவற்றின்மூலமாக அரசாங்கத்துக்குக் கிடைக்கக்கூடிய ஆண்டுவருவாய் என்ன என்பதுவும் மதிப்பிடப்பட்டது. அக்காலத்தில் விவசாயிகள் நிலத்தை ஏற்றுக்கொள்வதில் அவ்வளவாக ஆர்வம் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதையும் சாதிப்பிரிவுக்கேற்றபடி தீர்வையின் அளவு மாறுபடும் தன்மையைக் கொண்டிருந்தது என்பதையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். அரசாங்கத்துக்கு நிரந்தரமான வரித்தொகை வரவேண்டும் என்றால், அரசின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள விளைச்சல்நிலத்தில் தொடர்ச்சியாக விவசாயம் நிகழவேண்டும். தரிசு நிலங்களையும் விவசாயத்துக்குத் தகுந்ததாக மாற்றவேண்டும். அதற்கு விவசாயிகளை நிலத்தைநோக்கி ஈர்க்கவேண்டும். அதற்கு வரிவிகிதத்தில் பொருத்தமான மாற்றத்தைக் கொண்டுவருவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. இந்த வழிமுறைக்கும் தொடக்கத்தில் போதிய வரவேற்பு கிடைக்கவில்லை. அதனால், இன்னும் சற்றே இறங்கி வந்து, ஐந்தாண்டுகளுக்கான குத்தகை முறை அல்லது இருபதாண்டுகளுக்கான குத்தகைமுறையை அறிவித்து வரியை வசூல் செய்யத் தீர்மானிக்கப்பட்டது. மற்ற அரசு அதிகாரிகளோடும் ஆட்சியரோடும் தொடர்ச்சியான விவாதங்களை நிகழ்த்தி, மன்றோ கொண்டுவந்த வரி சீர்திருத்தம் ஒருபக்கம் மக்களை விவசாயத்தை நோக்கி ஈர்த்தது. மறுபக்கம் அரசுக்கு நிரந்தர வருமானத்துக்கு வழிவகுத்துத் தந்தது.

விவசாயிகளுக்கு மட்டுமல்ல, நெசவாளர்களும் பயன்பெறும் வகையில் சில சீர்திருத்தங்களைக் கொண்டுவந்தவர் மன்றோ. இங்கிலாந்தில் விசைத்தறிகள் அதிக அளவில் பரவாத காலகட்டத்தில் இந்தியத் துணிகளுக்கு நல்ல வரவேற்பு இருந்தது. சேலத்திலிருந்த வணிக மைய அதிகாரியின் முக்கிய வேலை குறைந்த விலையில் நெசவாளர்களிடம் துணிகளைப் பெற்று இங்கிலாந்துக்கு அனுப்பிவைப்பதாகும். அத்துணிகள் ஏறத்தாழ ஐம்பது அறுபது மடங்கு அதிக விலையில் இங்கிலாந்தில் விற்கப்பட்டன. லாபத்தின் மீதுள்ள ஆசையால், நெசவாளர்கள் அரசாங்கத்துக்கு மட்டுமே நெய்து தரவேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தப்பட்டார்கள். தங்கள் சொந்த ஊதியத்துக்கு அவர்கள் நெய்யவேண்டுமானால் யாருக்கும் தெரியாமல் கள்ளத்தனமாக நெய்துகொள்ளவேண்டியிருந்தது. விற்பனை கைமாறுவது கண்டறியப்பட்டால் அவை உடனடியாகப் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. இதனால், மனம் சோர்ந்துபோன நெசவாளர்கள் அப்பகுதியிலிருந்து வேறு பகுதியை நோக்கி இடம்பெயரத் தொடங்கினார்கள். நெசவாளர்களிடமிருந்து கொள்முதல் செய்யப்படும் துணிகளுக்கான விலையை உயர்த்திக் கொடுத்தல் மற்றும் வெளியாருக்கும் துணிகளை நெய்ய அனுமதியளித்தல், பஞ்சு, நூல், துணி ஆகியவற்றின் மீதிருந்த சுங்கவரியை விலக்குவதன்மூலம் தொழில் பெருக ஆதரவளித்தல் ஆகிய மூன்று விஷயங்களை வலியுறுத்தி அரசாங்கத்துக்கு இடைவிடாமல் கடிதங்களை அனுப்பியபடி இருந்தார் மன்றோ. உடனடியாகச் செய்யவேண்டிய இச்சீர்திருத்தங்களைச் செய்ய மறுத்தால், நெசவுத்தொழிலைக் காப்பாற்றுவது கடினம் என்று அழுத்தம் திருத்தமாகத் தெரிவித்தார். தொடர்ந்து பல ஆண்டுகளாக மறுத்துவந்த சென்னை அரசாங்கம் இறுதியில் மன்றோவின் கூற்றிலிருந்த உண்மையை உணர்ந்து அவர் அளித்த ஆலோசனைகளை ஏற்று, அதன்படியே உத்தரவிட்டு, நெசவாளர்களின் வாழ்வில் ஒரு திருப்புமுனையை உருவாக்கியது.

திப்பு சுல்தான் மறைவுக்குப் பிறகு, ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் கிடைத்த மங்களூர்ப்பகுதியில் நிர்வாகியாகப் பணியாற்ற மன்றோ அனுப்பிவைக்கப்பட்டார். உள்ளூர அந்த மாற்றத்தில் அவருக்குச் சிறிதும் விருப்பமில்லை. ஆனால் அவர் கோரிக்கையை சென்னைக் கோட்டையினர் ஏற்றுக்கொள்ளாத காரணத்தால் மன்றோ மங்களூர் செல்லவேண்டியிருந்தது. சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இதேபோலவே வேறொரு போரில் கிடைத்த கடப்பைப் பகுதியில் பணியாற்ற அனுப்பிவைக்கப்பட்டார். விருப்பத்துக்கு மாறாக அனுப்பிவைக்கப்படுவதை ஒட்டி மனவருத்தம் இருந்தாலும், பணியாற்றும் பகுதியில் வசிக்கக்கூடிய மக்கள்மீது அவர் கொண்ட நேசம் எப்போதும் குறைந்ததில்லை.

பணத்தேவையை ஒட்டித்தான் மன்றோ பதினேழுவயதில் இந்தியாவுக்கு வந்தார். அப்பணப்பற்றாக்குறையை- இறுதிவரையில் அவரால் தீர்க்கவே முடியவில்லை. ஒரு சமயத்தில் மூன்று சகோதரர்களும் இந்தியாவில் வேலை பார்த்து, தந்தைக்குப் பணம் அனுப்பினார்கள். பிள்ளைகள் அனுப்பும் சிறிய தொகையை வைத்துக்கொண்டுதான் மன்றோவின் குடும்பம் வாழ்க்கையை நடத்தவேண்டியிருந்தது. பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மன்றோ உதவி கலெக்டரானார். அப்போதும் அவரால் அதிக தொகையை அனுப்பிவைக்க இயலாத நிலையிலேயே இருந்தார். குடும்பச் செலவுக்காக அவரது குடும்பம் தம் கோடைக்கால வீட்டை விற்கவேண்டி வந்தது. கலெக்டரான பிறகுதான் ஓரளவு கூடுதலான தொகையை அவரால் அனுப்பமுடிந்தது. குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலைமை சீரானது. பின்னர் ஒரு வீடு வாங்கும் அளவுக்கு பணம் அனுப்பினார் மன்றோ. துரதிருஷ்டவசமாக, அந்தப் புதிய வீட்டில் வாழ்ந்து பார்க்க அவருடைய தாயார் உயிரோடு இல்லை. தந்தையோ வயது முதிர்ந்தவராக ஆகிவிட்டார். அவருடன் பணியாற்றிய பல ஆங்கிலேய அதிகாரிகள் கையூட்டுகளில் கைதேர்ந்தவர்களாக வாழ்ந்து செல்வத்தை மலைபோலக் குவித்தனர். ஆனால் அப்படிப்பட்ட வழிமுறைகளில் சிறிதும் நாட்டமற்றவராக இருந்த மன்றோ ஒருமுறை தன் கடிதத்தில் “நாட்டின் வளத்தைக் கொள்ளையடிக்க பச்சைக்கொடி காட்டும் கலெக்டர் எவ்வாறு நாட்டைச் செழிப்பாக வைத்துக்கொள்ளமுடியும்?” என்று குறிப்பிட்டார்.

பதினேழு வயதில் இந்தியாவுக்கு வந்த மன்றோ, இருபத்தெட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் லண்டனுக்குத் திரும்பிச் சென்றார். அவர் தாய் அப்போது இறந்திருந்தார். மகனுடைய வளர்ச்சியையும் அடைந்த பெருமைகளையும் ஆர்வமாகக் கவனித்துவந்த தந்தையோ மூப்பின் காரணமாக மகன் பெற்றிருக்கும் அந்தஸ்தையும் செல்வத்தையும் கண்டு மகிழ்ச்சியோடு பிறரோடு பேசிப் பகிர்ந்து பெருமைப்பட்டுக்கொள்ளும் துடிப்பில் இல்லை. மனத்தளவிலும் உடலளவிலும் மிகுந்த தளர்ச்சியடைந்திருந்த்தார். மன்றோவின் தம்பிகளும் பல நண்பர்களும் இறந்துபோயிருந்தார்கள். ஐம்பது வயதை நெருங்கும்போதுதான் அவர் திருமணம் புரிந்துகொண்டார். பிறாகு, தனக்குப் பிடித்தமான ரசாயனப் பாடத்தைப் படிப்பதில் காலம் கழித்தார். அச்சமயத்தில் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் பட்டயக்காலத்தை மேலும் நீட்டிப்பது தொடர்பாக இங்கிலாந்து அரசு பல்வேறு தரப்புகளிடமிருந்து ஆலோசனைகளைக் கேட்டது. மன்றோவும் தம் ஆலோசனைகளை விரிவாக முன்வைத்தார். அவற்றை ஏற்றுக்கொண்ட அரசாங்கம் வங்காளம் மற்றும் தென்னிந்தியாவில் நீதிமன்ற நிர்வாக முறைகளை ஆய்வு செய்து அறிக்கை தருவதற்காக ஒரு தனி ஆணையத்தை அமைத்து, அதன் தலைமைப் பொறுப்பை மன்றோவுக்குக் கொடுத்து மீண்டும் இந்தியாவுக்கு அனுப்பிவைத்தது. அப்போது அவருக்கு வயது 53.  முதலில் எல்லாப் பகுதிகளிலும் பயணங்களை மேற்கொண்ட மன்றோ, ஒவ்வொரு இடத்திலும் நிலவும் நீதி நிர்வாக முறைகளைக் கண்டறிந்தார். எல்லாக் குறிப்புகளையும் தொகுத்துக்கொண்ட பிறகு, தன் அனுபவத்தின் அடிப்படையில் ஆலோசனைகளை அரசிடம் வழங்கினார். அவற்றில் சில ஏற்கப்பட்டன. சில ஏற்கப்படவில்லை. தான் ஏற்றுக்கொண்ட பணியை செவ்வனே முடித்த திருப்தியில் லண்டனுக்குத் திரும்பினார். இந்தியர்களுக்கு அரசு வேலைகளை வழங்கவேண்டும் என்று வெளிப்படையாகவே பேசினார் மன்றோ. ஒன்றரைக்கோடி மக்களைக் கொண்ட இந்தியாவில் மக்களுக்குத் தண்டனை வழங்கக்கூடிய பதவிகள் இந்தியருக்கும் தரப்படவேண்டும் என்று வாதாடினார். அதில் அவரால் போதிய வெற்றி பெற முஜ்டியவில்லை என்றாலும் தம் கருத்தில் உறுதியாக இருந்தார் மன்றோ.

லண்டனில் சில மாதங்களும் ஸ்காட்லாந்தில் சில காலமும் என தங்கி ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்த சமயத்தில் உடனடியாக லண்டனுக்குத் திரும்பி வரும்படி அவருக்குத் தகவல் தரப்பட்டது. அடுத்த சில வாரங்களில் அவருக்கு சென்னை கவர்னராக பதவி உயர்வு அளிக்கப்பட்டது. எந்தக் கோட்டையில் பதினைந்து ரூபாய் சம்பளத்துக்கு சாதாரண சிப்பாயாகச் சேர்ந்தாரோ, அதே ராஜதானியின் உச்ச அதிகாரப் பதவியான கவர்னர் பதவி அவருக்குக் கிடைத்தது. ஏறத்தாழ நாற்பதாண்டுகால கடுமையான உழைப்புக்குக் கிடைத்த பரிசு இது. அவர் காலத்தில் மூடப்பட்டிருந்த திண்ணைப்பள்ளிக்கூடங்களை திரும்பவும் திறப்பதற்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. ஒவ்வொரு மாவட்டத் தலைநகரத்திலும் இந்துக்களுக்கும் இஸ்லாமியர்களுக்கும் இரண்டு பள்ளிக்கூடங்கள் திறக்கப்பட்டன. அப்பள்ளிகளில் ஆங்கிலம் ஒரு பாடமாகக் கற்பிக்கப்பட்டது. தாலுகா தலைநகரங்களில் ஒரு பள்ளிக்கூடம் திறக்கப்பட்டது. அப்பள்ளிகளில் உள்ளூர் மொழிதான் பயிற்சிமொழி. ஆசிரியர்களுக்காக பயிற்சி தருவதற்கு தனி அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது.

1821 ஆம் ஆண்டில் குதிரையில் சவாரி செய்துகொண்டிருந்தபோது, திருமதி மன்றோ கீழே விழுந்து காயமுற்றார். தலையில் அடி. கண்ணில் காயம். போதுமான மருத்துவம் தரப்பட்டாலும் பெங்களூரில் தங்கியிருந்து ஓய்வெடுக்குமாறு ஆலோசனை தரப்பட்டது. ஆனாலும் மனைவியைமட்டும் பெங்களூரில் தங்கவைத்துவிட்டு,  தன் அரசுப்பணிகளில் மூழ்கியிருந்தார் மன்றோ. அவ்வப்போது பெங்களூர் சென்று அவரைப் பார்த்துவந்தார். உடல்நிலை சரியான பிறகு, அவரை அழைத்துக்கொண்டு மதராஸுக்குத் திரும்ப ஆயத்தங்களைச் செய்தார். திரும்பி வரும் வழியில் தன் இளமைக் காலத்தில் உருவாக்கிய பாராமகால் தோட்டத்தையும் குளத்தையும் மனைவிக்குக் காட்டி மகிழ்ந்தார்.

1826 ஆம் ஆண்டில் எதிர்பாராத விதமாக திருமதி.மன்றோவின் உடல்நிலை மீண்டும் பாதிக்கப்பட்டது. அவருடைய இரண்டாவது மகனுக்கும் உடல்நலம் குன்றியது. அவர்கள் இருவரையும் இங்கிலாந்துக்கு அழைத்துச் செல்லும்படி மருத்துவர்கள் அறிவுறுத்தினார்கள். அதே ஆண்டின் இறுதியில் வேறு வழி தெரியாததால், மகனையும் மனைவியையும் ஊருக்கு அனுப்பிவைத்தார் மன்றோ. ஏற்கனவே தன்னை பதவியிலிருந்து விடுவிக்கும்படி அரசாங்கத்துக்கு எழுதியிருந்தார். ஆனாலும் அவர்களிடமிருந்து தகுந்த விடை வராததால், அவர் இந்தியாவிலேயே தங்கியிருக்கும்படி நேர்ந்தது.  சோர்வு அண்டாமலிருக்கும்பொருட்டு, அவர் ஒரு நீண்ட பயணத்தைத் திட்டமிட்டார். பல்லாவரம், மதுராந்தகம், தஞ்சாவூர், திருச்சிராப்பள்ளி, மதுரை, பாளையங்கோட்டை, திண்டுக்கல், கோயம்பத்தூர், நீலகிரி, மைசூர், கொள்ளேகால், சிவசமுத்திரம் என பல இடங்களைத் தொடர்ச்சியாகப் பார்வையிட்டபடி வந்தார். தனது பதவி விலகல் கடிதம் ஏற்கப்பட்டு, புதிய கவர்னர் வருவதில் தாமதம் ஏற்பட்டதை அறிந்த மன்றோ, அதற்குமுன்பாக தனக்குப் பிடித்தமான கடப்பை மாவட்டப் பகுதிகளுக்குச் சென்றுவர விரும்பினார். அச்சமயத்தில் அங்கே கடுமையான காலரா நோய் பரவியிருப்பதாகவும், அங்கே செல்லவேண்டாம் என்றும் அவருக்கு ஆலோசனை தரப்பட்டது. ஆனால் அதை ஏற்கவில்லை மன்றோ. அப்படிப்பட்ட தருணத்தில் நிர்வாகம் அங்கே எப்படிச் செயல்படுகிறது என்பதைக் கண்டறிவது தன்னுடைய கடமை என்று சொன்னபடி பிரயாணத்தைத் தொடங்கிவிட்டார். மெய்க்காப்பாளர்கள், அதிகாரிகள், கலெக்டர், உதவி கலெக்டர்கள், தாசில்தார்கள் எனப் பலரும் அவரோடு பயணம் செய்தார்கள். பட்டிகொண்டா என்னும் கிராமத்தில் தங்கி, கிராமத்து மக்களைச் சந்தித்துப் பேசினார். துரதிருஷ்டவசமாக அப்போது மன்றோவை காலரா நோய் தாக்கியது. அன்று இரவு அவர் உயிர் பிரிந்தது. தாமஸ் மன்றோவின் உடல், இறந்த ஒன்றரை மணிநேரம் கழித்து, குத்தி எனும் இடத்துக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டது.  மலையடிவாரத்தில் கோட்டைக்குக் கீழே அமைந்திருந்த கல்லறைத் தோட்டத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது. புனித ஜார்ஜ் கோட்டைக்குச் செய்தி கிடைத்ததும், கோட்டையில் இருந்த கொடி உடனடியாக அரைக்கம்பத்தில் ஏற்றப்பட்டு சூரிய அஸ்தமனம் வரைக்கும் பறந்தது. இறந்துபோன மன்றோவின் வயதைக் குறிப்பிடும் வகையில் கோட்டையின் கொத்தளத்திலிருந்து 65 முறைகள் பீரங்கிகள் முழங்கின. மன்றோவின் நண்பர்களும் உடன் பணிசெய்த அதிகாரிகளும் சேர்ந்து பணம் திரட்டி வெண்கலத்தாலான மன்றோ சிலையை உருவாக்கி நிறுவியது.

மன்றோ புத்தகம் வாசிப்பதிலும் கடிதங்கள் எழுதுவதிலும் தன் ஓய்வுப் பொழுதுகளைக் கழிப்பவராக  இருந்தார். இந்தியாவில் தான் காண நேர்ந்த ஒவ்வொரு சம்பவத்தைப்பற்றியும் – அது அரசு சார்ந்த விஷயமாக இருந்தாலும் சரி, பொதுவான விஷயமாக இருந்தாலும் சரி-  தன் தந்தையாருக்கு அதைப்பற்றி விரிவாகத் தெரிவித்து, அதையொட்டி தன் நிலைபாடு என்ன என்பதையும் தெரிவித்துக் கடிதம் எழுதும் பழக்கம் மன்றோவிடம் இறுதிவரை இருந்தது. தன் சகோதரிகளுக்கும், சகோதரர்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும் மனைவிக்கும் இடைவிடாமல் அவர் கடிதங்களை எழுதியபடி இருந்தார். நூலாசிரியரான அமுதன் மன்றோவின் பல கடிதங்களைத் தேடியெடுத்து மொழிபெயர்த்து, அவற்றைப் பொருத்தமான பல இடங்களில் பயன்படுத்தியுள்ளார். தன் உயர் அதிகாரிகளுக்கு அவர் எழுதிய கடிதங்களும் முக்கியமானவை. எடுத்துக்காட்டுக்காக அமுதன் மொழிபெயர்த்திருக்கும் சில கடிதங்களின் உள்ளடக்கம், அவை மிகச்சிறந்த வரலாற்று ஆவணம் என்னும் எண்ணத்தையே ஏற்படுத்துகிறது. அவருடைய கடிதங்களைமட்டுமே தனித்தொகுதியாகக் கொண்டுவரும் அளவுக்கு இருக்கும்போலும். அப்படி ஒரு தொகுப்பு வந்தால், இந்தியாவைப்பற்றிய அவருடைய பார்வையை இன்னும் விரிவாக உணரமுடியும். கடிதங்களில் அரசியல் விஷயங்களைமட்டுமல்ல, இங்குள்ள இயற்கைக் காட்சிகளைச் சுவைத்த அனுபவங்களையும் மிக அழகான குறிப்புகளாகக் கடிதங்களில் விவரித்துள்ளார்.

மக்கள்மீதான அன்பும் நேர்மையும் மன்றோவின் தனிப்பட்ட சிறப்பம்சங்கள். ஒரு திறந்த புத்தகமாக அதற்கு அவருடைய வாழ்வே சாட்சியாக விளங்குகிறது. அக்குணங்களைமீறி, அரசாங்கத்தால் நியமிக்கப்பட்ட ஓர் ஆங்கிலேய அதிகாரியாகமட்டும் நடந்துகொண்ட ஒரு சில தருணங்களும் அவர் வாழ்வில் அமைந்துவிட்டதைப் பார்க்கமுடிகிறது. குறிப்பாக, திப்பு சுல்தானை வீழ்த்துவதற்காக ஆங்கிலேயர்கள் கையாண்ட தந்திரங்களைப்பற்றி அவருக்கு எவ்விதமான விமர்சனமும் இல்லை. ஆங்கிலேய அரசாங்கத்தால் வீழ்த்தப்பட வேண்டிய ஒருவராகவே திப்புவை மன்றோ பார்க்கிறார். இரண்டாம் மைசூர்ப் போரில் தோற்ற திப்புவிடமிருந்து வசூல் செய்யப்பட வேண்டிய மூன்று கோடி ரூபாய் பணத்துக்குப் பிணையாக, திப்புவின் இளம்பிள்ளைகளை அரசின் சார்பாக மன்றோதான்  அழைத்துவருகிறார். பிற்காலத்தில் வேலூர் கோட்டையில் எழுந்த சிப்பாய்க் கலகத்தை, இந்து வீரர்கள்மீது தேவையில்லாமல் அரசாங்கத்தாரால் விதிக்கப்பட்ட – பணியில் ஈடுபட்டிருக்கும் தருணங்களில் நெற்றியில் சமயச் சின்னங்களை அணியக்கூடாது, எல்லோரும் சவரம் செய்யப்பட்டு உதட்டின்மீது சீரான மீசையமைப்பு உள்ளவர்களாக இருக்கவேண்டும், மாட்டுத்தோலால் ஆன பட்டையை மார்பில் அணியவேண்டும் எனபவை போன்ற-  சில நிபந்தனைகளே காரணங்கள் என்று நீண்ட குறிப்பை பல ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் எழுதும் மன்றோ, திப்புவின் மீது தீராத பகைகொண்டு அலைந்த அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கைகளுக்கான பின்னணிகளில் இருக்கும் நியாய அநியாயங்களை அலசுவதற்கான மனநிலை அற்றவராக இருந்ததன் பின்னணியை விளங்கிக்கொள்ளமுடியவில்லை. போர்மீது அவர் கொண்டிருந்த ஆர்வமும் வேகமும் கூட அவருடைய இன்னொரு பக்கத்தின் முகங்கள். சிப்பாயாக அவர் இந்தியாவுக்கு வந்ததிலிருந்து பல போர்களில் இடைவிடாமல் ஈடுபட்டபடி இருந்தார். அதுவே அவர் ஆழ்மனத்தில் படிந்துபோயிருக்கக்கூடும். திப்புவுடனான எல்லாப் போர்களிலும் அவர் குறிப்பிட்ட அளவுக்குப் பங்காற்றியிருக்கிறார். இறுதியாக ஆங்கிலேயர்கள் வென்ற பர்மா யுத்தத்திலும் அவர் முக்கியமான பொறுப்பில் இருந்து செயல்பட்டிருக்கிறார்.  ராணுவப் பணியிலிருந்து விலகி, நிர்வாகப் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த சமயங்களில், நிகழ்ந்த போர்களில் தனக்கும் பங்குவகிக்க வாய்ப்பளிக்கவேண்டும் என்றொரு கோரிக்கையை அரசாங்கத்துக்கு இடைவிடாமல் முன்வைப்பவராக இருந்தார் மன்றோ. சில சமயங்களில் அவை ஏற்கப்படுகின்றன. சில சமயங்களில் அவை ஏற்கப்படவில்லை. ஏற்கப்படாதபோது மன்றோ மனம் சோர்ந்துபோய்விடுகிறார்.

இந்தக் குறைகளும் அவருடைய குணங்கள் என்கிற அளவிலேயே நாம் பார்க்கவேண்டும். மக்கள் நலங்களையே பெரிதும் விரும்பிய அவர் இந்த மண்ணில் வாழ்ந்த போற்றத்தக்க அதிகாரி என்பதில் எள்ளளவும் ஐயமில்லை. அதற்கான சான்றாக இந்த நூலில் அமுதன் எழுதிய ஒவ்வொரு பக்கமும் விளங்குகிறது. என் இளமை நாட்களில் எங்கள் ராமசாமி சாரால் என் மனத்தில் விதைக்கப்பட்ட கனவு இடைப்பாடி அமுதனின் நூலால் நனவாகிவிட்டது.

 

*