Category: கவிதை

தமிழ் உதயா கவிதைகள் ( லண்டன் )

விலங்குடைந்த கைதி

00

ரயில்
பறவையைப் போல
ஷ்டேஷனில் நின்றுவிட்டு பறக்கிறது
அருகே சணல் பூக்களின் கணகணப்பு
மறுகரையில் உப்பரிகையில்
பாகம் பிரிந்த ஏரிப்பரபரப்பு
வரைபடத்தில் நிலமற்ற தேசத்தின் உதிர்சிறகு
முன்னமே கிளறி ஆறிய
நெஞ்சின் நிழலில் அயர்ந்துறங்குகிறேன்
ஆலமரமெல்லாம்
அரசமரமாகிக் கொண்டிருந்தது
சந்தடியின்றி யாரோ
ஒருவர் பதனமாகிக் கொண்டிருந்தார்
பள்ளத்து மேட்டில் போகப்போக
என் ஊர் குறுகுகிறது
முகடுகளிடையே
மலைகள் அவிழ்கின்றன
காக்கைகள் உயிரொலிக்கின்றன
அலை தன் நுனியிலேறிப் பாடுகிறது
அவ்வளவே
கடல் தணிவதில்லை
எனக்கு இப்போது ஒரு படகு வேண்டும்

00

எனது இரத்தம் உறைய ஆரம்பித்திருந்தது
அதன் துடிக்கும் வலிமையை
அவர்கள் உற்றுக்கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்

இழந்துபோன மேகம்
மீண்டும் மழையை உற்பவித்துக் கொண்டிருக்க
கடிகார மனிதர்களின்
நொடிப்பூச்சிகள் தாகமாயிருந்தன

இடையிலுள்ள உயிர் நலிதங்கள்
கொடுக்கத் தெரிந்த கைகளை
விலங்கு பூட்டி நசிக்கிறது
அவர்கள் உதடுகள் ஒட்டாது
நீர் மேல் மிதக்கும்
தாமரை இலைகளாயின

கழிப்பறையில் இரு நீர்க்குழாய்கள்
பருகவும் கழுவவும்
பங்குபோட்டு அமர்ந்திருக்க
பாவ மன்னிப்பு கேட்டுக் கொ‌ண்டிரு‌க்கு‌ம்

யேசுபிரான் ஐரோப்பாச்சந்தில்
சிலுவையைத் தாங்கிக் கொண்டிருந்தார்

வேலை தேடிப் போன இடத்தில்
என்னைத் தேடிக் கொண்டிருந்தேன்
உற்றுக் கவனியுங்கள்
நானும் மனிதன் என்பது
அப்பட்டமாகத் தெரிந்து விடும்

00

மலை உச்சியை அண்ணாந்து பார்க்க
பள்ளத்தாக்கில் நுழைந்து வெளியேறினேன்
அதன் எதிரொலி மௌனமாயிருந்தது
சற்றே விலகி வீட்டின் வாசலில் அமர்ந்தேன்
நிசப்தம் நிசப்தமற்றும்
அசைவும் அசைவின்மையும்
எனைப் பார்த்து முறுவலிக்கின்றன
பலவர்ணப் பூச்சிகளை
அனுப்பி வைத்திருக்கும்
நீங்களாவது சொல்லுங்களேன்
முன்னொரு காலத்தின் கதையை
ஆறு சலசலக்க
தூங்க மறுக்கிறது உதிரிச்சிறகு

00

சிறைச்சாலைகள் இங்கிருக்கவில்லை
கடலுமல்லாத கரையுமல்லாத நிலம்
நழுவ விடப்பட்ட தோணி
அமைதியாய் இருக்கும் பாறை
அதில் கட்டப்பட்ட
நிரந்தரமல்லாத
நூற்றுக்கணக்கான வீடுகள்
சின்னஞ்சிறு பூட்டுகள்
சின்னஞ்சிறு திறப்புகள்
தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் விளக்கு
எரிய ஆரம்பிக்கும் உலகம்
அவ்வப்போது பறக்கத் தடுக்கும் நிசப்தம்
பொழிந்து சிந்திய மழைத்துளியாய்
தெறித்துக் கொண்டிருந்தேன்
பின் தொடர்ந்து
ஏகப்பட்ட தவளைகள்
ஏகப்பட்ட ஈசல்கள்

00

துயரமும் அவலமுமான பின்னணியில்
உயிர் தேடியலையும் பறவை
கிளைகளைக் கூடென அறிகிறது
அது அமரவும் உறங்கவும்

சலசலக்கும் கணங்களில்

புத்தன் சாலையில்
நிஷ்டையில் இருக்கிறான்
சின்னஞ்சிறு
தோட்டங்களிலும்
பெரிய மயானங்களிலும்
புழுவைப்போல துடிதுடிக்கும்
மனிதர்களை நுகர்ந்து
காற்று பீதியடைகிறது
நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிற

சுவாரஸ்யமான மனிதச் சிதைவுகள்
அவர்களைக் கூறுபோடுகின்றன
துயரமும் அவலமுமான அப்பின்னணி

சிலர் பலருக்கு வாய்ப்பாயிருக்கிறது
அப்பறவையின் நிழலிலும்
சிறகுகள் பறக்க முனைகின்றன
இப்போது நிஷ்டையில் இருந்த புத்தன்

என் மரணத்தறுவாயில்

தெருவைக் கடந்து கொண்டிருந்தான்

00

எவ்வளவு தூரம் என்றால் என்ன
இருப்பு நிலைக்கும்
அதன் இல்லாமைக்கும்
இடையே ஒரேயொரு கணம்

தொடங்கும் போது துலங்கும் எதுவும்
முடியும் போது பார்வையற்ற கண்களின்
கனவு விம்பங்கள் ஆகின்றன

துண்டு துண்டான அவர்களின்

விம்பங்களை ஒட்ட வைத்து
என்னை அடையாளம் காண வைக்கிறேன்

இதுவரை அந்த நிச்சய கணத்தில்
சாத்தியமாகாத நான்
வேறொருவராக இருக்க வேண்டும்

00

பூச்சிய வெப்பநிலைக்கு குறைந்த
நாட்கள் தவிர
என் ஒற்றை ஜன்னல்
பூட்டப்படுவதே இல்லை

சிறுகச் சிந்திய ஜன்னல்வழி
உருகி வழிகிறது
ஒரு துண்டு பூமியில்
வானளவு மழை

பெருந்தெருவைப்போல
வாசலற்றுத் திறந்தே இருக்கிறது
இதயத்தின் நான்கு அறைகளும்
எனது ஐந்தாவதும்

யாரும் வராத
யாரும் வந்து திரும்பாத
அறைகளின் கதவுகள்
ஒருபோதும் துருவேறுவதில்லை
மசகிடப்படுவதுமில்லை
உங்களுக்கும் தெரிந்தது தானே

00

வெகு சுலபமில்லை
நமக்குள் நுழைவதைத் தவிர்த்து
நம்மை அறிவதை விடுத்து
அவர்களைப் பெற்றுக் கொள்வது

யார் திண்ணையிலும்
அமர மறுத்த மைனாக்கள்
மதில் மேல் குந்தி அருகில்
சின்ன மரமொன்றைத் தூக்கிச்சென்றது

அவர்கள் பறவைத் தீன்களை
விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள்
இன்னும் பூனைக்கும் நாய்க்கும்

நான் மைனாவைக் கொத்திக்
கொத்தித் தின்றுகொண்டிருந்தேன்

••

அந்தரவாசல்..! ( கவிதை ) / நிஷாமன்சூர்

இரு பிடிவாதங்களுக்கு மத்தியில்
நேசத்துடன் வாழ்வது
அல்லது சுயமின்றிச் சார்ந்திருப்பது

இரு விட்டுக் கொடுத்தல்களுக்கு மத்தியில்
பிடிவாதமாக வாழ்வது
அல்லது தன்முனைப்புடன் இயங்குவது

இரு அநீதிகளுக்கு மத்தியில்
நீதத்துக்காகப் போராடுவது
அல்லது விட்டு வெளியேறித் துயர்நீங்குவது

இரு அதிகார பீடங்களுக்கு மத்தியில்
நசுங்கிச் சிதைவது
அல்லது எளியோர் கை ஊன்றுகோலாவது

கோலங்களை அல்ல குணங்களை கவனியென்கிறது
அறிவின் தீட்சண்யம்
மனசு சொல்வதை மறுக்காமல் கேளென்கிறது
ஞானத்தின் சூட்சுமம்

••

*வேட்டை பெரிதென்றே வெறிநாயைக் கைப்பிடித்துக்
காட்டிற் புகலாமோ கண்ணே ரகுமானே.

*குணங்குடி மஸ்தான் சாஹிபு அப்பா பாடல் வரிகள்…

வண்ணைசிவா கவிதைகள்

1
பனிபடர்ந்த
அதிகாலைப் பொழுதில்
என்னை தனியே விட்டு
எங்கு செல்கிறாய்
பூக்கள் மேல் படர்ந்த
பனித்துளியை விரல்களால்
வருடி விடும்
உன் மனம்
எனக்கேன் வாய்க்கவில்லை
மெல்லிய புன்னகையை தந்து விட்டு நகர்ந்து செல்லும் உன்னை
பின் தொடர்ந்து வரும்
என்னை அணைத்து கொள்கிறது பனிக்காற்று
என்னை பார்த்தபடியே நடக்கும் உன் கண்கள் என் கண்களோடு உரையாடுகின்றன
உன் இதமும் குளிர்தரும் இதமும் ஒன்றாய் கலந்து
என்னை ஏதோ செய்கிறது மீண்டும்
மெல்லிய புன்னகையை தவழவிட்டபடி செல்கிறாய் நீ.
மார்கழிப்பனியில் உருகி
உறைந்து கிடக்கிறேன் நான்.

2

அதோ அந்தி சாய்ந்து விட்டது
பணி முடித்து திரும்பிய நீ
கண்ணாடி குடுவைக்குள் நிரப்பபட்ட திரவத்தை கையிலெடுத்து பருகுகிறாய்
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
நீ நீயாக இல்லாமல் போகிறாய்
மனைவி ,மகன் ,மகள் உனக்காக காத்திருப்பார்கள் என்ற
பிரக்ஞை அற்று
உளறிக் கொண்டிருக்கிறாய்
பெயர் தெரியாத ஒருவரிடம்
உன் குரல் கேட்டு எவ்வளவு நாளாகிறது
உன் பிள்ளைகள்
வீடு ஒன்று இருப்பதை மறந்து
வீதியில் திரிந்து கொண்டிருக்கிறாய் சீக்கிரம்
வீடு போய் சேர்
இன்றைக்கு உன் மகளுக்கு பிறந்தநாளாம்
பரிசு பொருள் கொடுக்கா விட்டாலும் பரவாயில்லை வன்சொற்களை உதிர்க்காமல்
உன் முகத்தையாவது காட்டி விடு .
•••

அலையும் அலைநிமித்தமும் ( கவிதைகள் ) / தமிழ் உதயா ( லண்டன் )

அலையும் அலைநிமித்தமும்

உள்ளிருந்து
என் துடிப்புக் கேள்
நினைவில் படரும்
மலைக்கணத்தின் ஊற்று
கண்மூடித்தனமாக
எங்கே தேடுகிறாய்
அலை நிமித்தமும் கடல்
அழகுறுவதே அதன் வலி
வியாபித்திருக்கிற
நெருப்பின் அடுப்பிலிருந்து
அணைத்துடைத்துப் பாய்ந்து
உள்ளார்ந்து கனிகிறது உயிரின்களிம்பு
என்ன அபத்தம் இது

0

நீல முட்டைகளோடு வானம்
இரு சிறகெடுத்துப் பறக்கிறது
சில மகிழம்பூக்களை
முகர்ந்து குடித்த
காற்று மலர்ந்திருக்கிறது
குடை விரிந்த காளானின்
கடலடிச் சலனத்தின் நொடியில்
பூமி கருவுறுகிறது
நதி விட்டேகிய துயரக் கணத்தில்
கடல் உபாதையில்
பெரு வீச்செடுத்து அழுகிறது
கனவுகளின் அந்திமத்தில்படுத்துறங்கும்
மாயச்சுழலின்வாசல்
எப்போதும் திறந்திருக்கிறது
நிலவுதிர்ந்துநீரில் மூழ்க
சில நட்சத்திரங்களோடு
இவ்விரவு நடுங்குகிறது
நெருஞ்சிக்காட்டில் துளிர்விடும்
பனித்துளியை உடைத்து
உயிரில் கட்டித் தொங்க விடு
அணைத்திருப்பது
சூரியனின் பெருங்கை என்பது
தவறில்லைத்தானே

0

எனதருகே
கதிர்கள் உருக்கொள்கின்றன
மெழுகைப் போல் உருகும்
ஒத்திசைவோடு
கேட்காத ஒலிகள் உங்களிடம்
அகப்படவேயில்லை
சங்கீர்த்தனமான வக்கிரம்
சற்றே சாதூரியமாக
விலகிப் போகிறது
பற்றி எரியும் வயல்வெளியில்
வெறுமைப்பட்டதை
பரவசப்பட்ட எவரேனும்
ஆரத்தழுவிவியப்பதற்கேதுமில்லை
உயிர்த்தெழும் வான்வெளியில்
களிப்பெய்துகின்றன
ஆளண்டாவின் சிறகுச் சாரல்கள்
குளிர்ச்சியிலும்
மூர்ச்சையடைகிறேன்
அதற்கு முன் கணத்தில்
உதடுகளை பொருத்தினேன்
கனிவின் பெருங்கடலின்
இரண்டு காதுகளில்
அது உலகைத் திறந்திருக்கிறது
மலர்ந்து சிரித்தவாறே
உதிர்ந்திருந்தன
மூலம் அறிந்த நித்தியப் பூக்கள்
உதிர்தல் ஒரு பொருட்டல்லபூக்களுக்கு

0

பாறையினின்று கனியும் கடல்
தன்னகத்தே
ஆகர்ஷித்துக்கொள்ள
அது பொதிந்து வைத்திருக்கின்ற
ரகசிய சாகசங்களின்
வெதுவெதுப்பில்
ஆழ்ந்தமிழ்கிறேன்
அகமுணரும் தளிர்த்தியசெம்மையில்
காரிருளைப் பிளந்தெறியும்
மனதின் மையத்தில்
முகமுணராத
நாடோடியின் வேட்கையுடன்
வாயருகே நுழைந்துசெவிமடுத்தன
நகர மறுத்த பூஞ்சொற்கள்
மனிதர்கள் பயணிக்கும் இவ்வுலகு
எப்போதும் தம்முள் இசைக்கிறது
திறந்து தம்மையே வாசிக்கத்தவறுகிறது
நாட்கள் அன்பின் கேலியோடு
கண் விழிக்கிறது
நெருப்பின் விரல்களில்
சிறகடிக்கும்ஆற்றல் மிக்க
தீண்டப்படாத முத்தமொன்றும்
உணர்ச்சி நுரை ததும்பும்
ஆறு கிழித்த இரு நிலங்களும்

0

கண்களைச் சாத்தி
இருளை மூடுகிறாய்
வகிர்ந்த ஒளிக்கற்றையில்
நான் வைரமெனஉயிர்த்திருப்பேன்
சட்டென்று விரியும்தனிப்பாதையில்
ஜீவிதத்தின் புறக்கணிப்புகள்
தேவையாயிருக்கிறது
அவை மழைப்பாதையின்
இரு தனித்த தண்டவாளங்களென
பிரிந்தே பயணிக்கின்றன
பனி உருகும்
சிகரங்களைப் போல
உன் மனதுள் ஒதுங்கி
சலனத்துள் உறைகிறது
மலையிரவின் காலம்

0
கூடிப் பிரியும் வேளை
உயிரடங்கிய கைகளுக்குள்
அழகேறிக் குளிர்த்திக் கொள்ளும்
இருள் முறுகி
விடிகாலையின் ஸ்பரிசத்தில்
இழையோடும் நின் அரூபம்
கொத்திக் கொத்தி உறையும்
கணங்களில்
நகரத் துவங்கும் வீதிகளில்
கடல்களை இடம்பெயர்த்த
சாத்தான்களின்வனம்
உதிர்ந்த சிறகுகளில்
உதிர்த்த பூக்களில்
கைதாகிய காற்றின்விடுதலையில்
வன்மம் தெறிக்கவில்லை
மரத்துப் போன இருளின்தீராப்பசிக்கு
மடிநுகரப் பரசளிக்கிறது
முதல் தோட்டத்தில்
என்னை விட்டுச் செல்கிறேன்
உவர்க்கும் கனிகளிலிருந்து
வெண்ணிற ஒளி வழிகிறது
இப்பிரபஞ்சத்தைத் துளைகளிட்ட
நதியின் பாடலாய்

••

தங்கபாலு கவிதைகள்

பருவத்துள் நுழைவது
சிக்னலை கடப்பது போல
நிகழ்ந்து விடுகிறது

சிகப்பு எரியவும்
மேலே எண்திரையில்
அறுபதிலிருந்து ஒவ்வொன்றாக
எண்ணிக்கை குறைகிறது

பச்சை எரியவும்
அடுத்த பருவம்

ஆயுளும் பருவமும்
ஒன்றேதான்

அணிவகுத்து நிற்கும்
வாகனங்களில் எங்கு நிற்கிறோம்
நாம்

சிகப்புக்கும்
பச்சைக்கும் நடுவில்
கொஞ்சம் உள்ளது வாழ்வு

***

மலைப்பிரதேசத்தில்
மிதக்கும் நீர்குமிழ்கள்
தன்னுள்ளும்
வனம் கொண்டுள்ளது

இருப்பை கேலிசெய்யும்
மெலிசான
அதன் உயிர்கண்ணி
அவ்வளவு அர்த்தத்துடன்
அவ்வளவு அழகுடன்

குமிழ் வனத்தில்
பழங்கொத்தி ஏமாறும் பறவை

திரும்பத்திரும்ப
அலைகிறது மற்றொரு
வனம் பின்னும்

ரோஷான் ஏ.ஜிப்ரி-கவிதைகள் (இலங்கை)

கதவுகளற்ற சிறை.

யாரோ தயார் செய்த வீட்டை
உரிமம் ஆக்கிவிட்டான் ஒருவன்
இப்போது இரவு,பகலென
அவனது பூட்டு தொங்குகிறது
வீட்டின் கழுத்தில்
சாவி அவனாலேயே கையாளப்படுகிறது
சத்தப் படாமல் சாத்தவும்
சத்தத்துடன் திறக்கவும்
அவனுக்கே முடியுமாகிறது

அவனது நிறம்,அவனது கூரை,
அவனது தரை என வீடு
அவனுக்குள்ளேயே அடங்கி விடுகிறது

வெளியில் இருப்பவர்களுக்கு
அழகான வீட்டுள்ளிருந்து புகையும் எதையும் பார்க்க முடிவதில்லை.
தீ பரவாமல் இருக்கட்டும் என்ற
தீர்மானத்தோடு

ஒவ்வொரு கல்லையும் செதுக்கி
வீட்டை கட்டியவன்
தெருவுக்கு வெளியேறுகிறான்
கதவுகளற்ற சிறையில் தள்ளப்பட்ட கைதியாய்!

நீ கேட்க மறந்த கதைகளும்,
வலிகளும்.

என் வாழ்நிலத்தின்
அதி பயங்கரங்களை
நீ அறிந்திருக்கிறாய்
ஆனால்:என்றைக்கும் அவைபற்றி
கேட்க விளைந்ததில்லை…,
அதைச் சொல்வதென்றால்
உன் பங்களிப்பின்
உச்ச நிலை துரோகங்களிலொன்று

மேற் பூச்சுகளிலான படாடோபங்களின்
கதவுகளுக்குப் பின்னால்
மதி மயங்கியாகிற்று உன் இருப்பு

உனது பிடிமானங்களை தக்க வைப்பதில்
பெரும் சிரத்தை எடுக்கிறாய்
ஆதலால்
நெரிபட்ட என் குரலின் தொனி
உன் மனசின் சுவர்களை வந்தடைய
சிக்கல்கள் ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்பது

நீ முன்பெல்லாம் சொல்லித்திரிந்த
அநியாய பொய்களோடு இதுவும் ஒன்றாய்

சமீபித்த நெருக்குதல்களை
விபரிப்பதென்றால்
மிக மோசமான வலிகள் அவை…
கொந்தளித்து,நுரைத்துத் ததும்பி
அலையெனப் பீறி கடலாய்
விரிந்து கிடக்கின்றன மனவெளியெங்கும்.

எல்லைகளை மீறியபடி தினமும்
இடியை இறக்கி விடுபவர்களுக்கு தெரியாது
மலையாய் இருக்கும் என் ஆளுமை

அவர்களிடம் எத்திவை
நெருப்பை காய்ச்சியவாறு
பூகம்பங்களை சமைத்துக் கொண்டிருக்கும்
பூமியால் தீராப் பசிக்கு
விருந்தளிப்பது பெரும்
விடயம் இல்லையென்று!

அது சரி……,
ஒரு பேச்சுக்கு கேட்கிறேன்:
அருகிலிருந்தும் மௌனித்தவாறு
எதையுமே அறிந்திராதவனாய்
கண்கள் குருடாகவும்,
செவிகள் மலடாகவும்,
மனசை பாறையாகவும் வைத்திருக்க
எப்படி முடிந்ததுன்னால் பிறப்பே?!

அலையும் நிழல்.

நிழல் என்னுடன் அலைகிறது
முகமூடிகளை மறைத்து வைத்து வாழும் என்னால்
நிழலை ஒழித்துவைக்க முடியவில்லை.

எனது நிழலை
வேறொருவன் பின் தொடர்கிறான்
நான் இப்போது என்ன செய்யலாம்?
வழியை அவனிடம் விட்டுவிட்டு விடைபெறுவதை தவிர
வேறு மார்க்கம் எனக்கில்லை.

இப்படித்தான் முன்பொருநாள் அப்பா என்னிடம் நான் நிழலுடன் பயணிக்கும் இந்த பாதையை விட்டுச்சென்றார்
இந்த நிழல் இப்படித்தான்
ஒருவரை உட்கார வைத்தபின் ஒழிந்து கொள்கிறது
நடமாடும் வரைதான் நிழல் நிஜம் எல்லாம்
இப்போது இறுதியாக என்னிடம் ஒரு முகம் உள்ளது அதற்கொரு முகமூடி இல்லை!

•••

வித்யாஷங்கர் கவிதைகள்

வித்யாஷங்கர்.

••

அலைந்து திரிந்து

ஆசையாய் அம்மாவுக்கென்று

கதர் பட்டு வாங்கி வருவேன்

“இத்துப்போன

எனக்கெதுக்கு

பட்டும் பளபளப்பும்

இதக் குடுத்துட்டு

இரண்டு நூல் சேலை

வாங்கிவா

சாதி சனமில்லாமை

வீடு வீட்டுக்கு திரியுற

சண்முக ஆச்சிக்கு

ஒன்று குடுகனும்“

என்பாள் கோக்கையாய்

கூடவே

“இத்தனை வெடி வந்திருக்கே..

கம்பி மத்தாப்புக்கே

கட்டிலுக்கடியிலே ஒழியிறாள்

உம்மகன்

மூணாவது வீடு

சாலமன் வீட்ல குடுத்திரு

வளந்த பிள்ளைக வெடிக்கட்டும்

என்பாள் யோடனையாய்

காலைலே கறியெடுக்க

போகும் போது-

“நாதியத்து பொட்டப்புள்ளைய

வச்சிக்கிட்டு மருகுதே

அந்த பர்வீனு

அதுகிட்ட கொஞ்சம் பணம்குடு

கறியுஞ் சோறும் திங்கட்டும்

என்பாள் கரிசமையாய்

தெருக் கவலை நிறைந்த அம்மாவை

பண்டிகை நாளில்

ஒரு போதும் புதுப்புடவையில்

பார்த்த்தில்லை

இறந்து இத்தனை வருமாகியும்

இருள்கலையா அதிகாலையில்

“நல்ல நாளும் பொழுதுமா

சீக்கிரம் எந்திச்சு

குளிக்க்க் கூடாது”

என்று எழுப்பி தூக்கம் கலைப்பாள்

இல்லாமல் இருந்து

இப்போதும்.

-வித்யாஷங்கர்.

2.

யாரோடு

உண்ணும் போது

ஒரு கவளம் சோறு

அதிகம் உண்ணமுடிகிறதோ

அவளே/அவனே

அம்மா

-வித்யாஷங்கர்

3.

பக்கத்து ஊர் பாரதி மீது

அப்பாவுக்கு ஏராளம் பாரதி

“ராஜாஜி மாதிரி

ஜெயிச்சு காட்டணும்

பாட்டுக் காட்டுக்கிட்டு

பட்டினியா திரியக் கூடாது”

என்பார் வர்த்தகசபை நிர்வாகியாய்

“எழுத்து தரித்திரியம்

சொன்னா கேளு என்று

முதல் கவிதை வெளிவந்த

பத்திரிகையை கூரைமேல் எறிந்து

எச்சரித்தார்

அக்னிக்குஞ்சாய் பாரதி

எனக்குள் கூடுகாட்டினார்

திருமணத்தின் போதே

சொன்னேந்

எனக்கு எந்த பிள்ளை பிறந்தாலும்

பாரதி தான் என்று பெயர் வைத்தேர்

சாவின் கடைசி தருணத்தில்

‘பாரதி.. அய்யா பாரதி’

என்று பிதற்றி

இறுதி மூச்சை விட்ட்தாக

அப்பாவின் பெருமை கூறும்

ஊர் உறவு

-வித்யாஷங்கர்

5.

யாரின் நிழல்கள் நாம்..?

மௌனி கேட்டார்

பணப்பூதம்

காமப்பைசாசம் துரத்த

ஓடி ஓடி ஓடிக்களைத்து

ஓயாமல் யோசித்தும்

பதிலறியமாட்டா

பதற்றத்தில்

நான் யாரென அறிய

நாலா திசையும் திரியும்

என்னை

யாரென்று

எவர் சொல்வார்

எனக்கு ..?

••••

உங்கள் இரகசியங்களைப் பாதுகாத்தல் ( அறிமுக கவிஞர் ) / ம.இல.நடராசன்

கொலை செய்யும் கவிதைகள்

கவிதைகள் எனக்குள்
கலந்துரையாடி,
தினமும்
ஒன்றிரண்டு கவிதைகளை
என்னுள் எழுதுகின்றன.
ஆனால்,
என் கவிதைக்கான இறைவி
நான் கவிதைகள் எழுதுவதையோ
அல்லது
கவிதைகள் சேர்ந்து என்னுள்

எழுதுவதையோ விரும்புவதில்லை என்பதால்,
என் கவிதைகள் அனைத்தையும்
நான் கருணையே இன்றி
கொலை செய்து விடுகிறேன்
இல்லை
கவிதைகள் அனைத்தும்
சேர்ந்து என்னைக்
கொன்று விடுகின்றன.

•••
வேலை முடியும் நேரம்
அறியவோ
இல்லை
இரயிலைப் பிடிப்பதற்காகவோ
இல்லை
பேருந்து பயணத்திலோ
இல்லை
டீ/ காபி குடிக்க
செல்வதற்காகவோ
இல்லை
வெறுமனே தெரிந்து
கொள்ளவோ,
வயது முதிர்ந்த தொழிலாளியோ,
எதிர்வருபவரோ,
அருகில் உள்ளவரோ
“நேரம் என்ன?”
என்று கேட்கும்போது,
கடிகாரம் பார்த்து
நேரத்தைக் கூறியவுடன்
அவர்கள் புன்னகைத்து
செல்லும் கணம்
சாலச்சுகம்.
•••
ரொட்டித் துண்டு

குப்பை மேட்டில்,

கோயில் வாயிலில்,

வீட்டுக் கொல்லையில்,

எங்கோ ஒரு இடத்தில்
கார், கூதிர்,
முன்பனி, பின்பனி,
இளவேனில், முதுவேனில்
காலங்கள் அனைத்திலும்
உணவு, உடை, உறைவிடம்
ஏதும் இல்லாமல்
கிடைத்ததை உண்டு
வாழும்,
எந்நேரமும் வெறித்துப்
பார்க்கும்,
பசியோடு இருக்கும்,
சத்தம் போடும், சண்டையிடும்,

அழுக்கான தெரு நாய்க்கு,
தேநீர் கடையில் அவ்வப்போது

கிடைக்கும்,
அதே ஒரேயொரு

ஒரேயொரு
ரொட்டித் துண்டாக
கிடைக்கலாம்
உன் முத்தம்.

•••

உங்கள் உள் மனதில்
நீண்ட காலமாக இருக்கும்
யாரிடமும் சொல்லாத
தனிப்பட்ட செய்திகளை,
அழிந்து விட்ட காதலை,
சிறுபிள்ளைத்தனமான குணங்களை,
குடும்பச் சச்சரவுகளை,
தனியுரிமை கொள்கைகளை,
உணர்ச்சிப் பெருக்கிலோ
இல்லை
ஏதோ சஞ்சலத்திலோ
இல்லை
நம்பிக்கையிலோ
மறந்தும்
என்னிடம் கூறிவிடாதீர்கள்.
அந்த இரகசியங்களை
வெளியே கசியாமல்
பாதுகாப்பது,
வரப்போகும் ஊழிக்காலத்தை
அறிந்தும் உங்களிடம்
சொல்ல முடியாமல்
காப்பதை விடவும்
கடினமாக இருக்கிறது.

•••

ரவிசுப்பிரமணியன் கவிதைகள்

ரவிசுப்பிரமணியன்.

பெருங்கவலையும் சமாதானமும்

நீண்ட பயணத்தின்
இடை நிறுத்தத்தில்
தேநீர்க் கடையிலிருந்து
புறப்பட இருந்த பேருந்துக்கு அவசரமாய்த் திரும்பிய இளைஞன்
இத்தனை தண்ணீர் கலந்த ஒரு தேநீருக்கு
இருபது ரூபாய் வாங்கிவிட்டான்,
சூடாக இல்லை, கொஞ்சமாய் இருந்தது,
பேப்பர் கப்பில் தரவில்லையென்றல்லாம்
வெவ்வேறு விதமாய்
திரும்ப திரும்ப புலம்பிக்கொண்டே வந்தான்.
பக்கத்தில் கண்மூடி சாய்ந்திருந்த சக பயணி விழித்து
இந்த சின்ன வயதில்
உங்களுக்கு இப்படி ஒரு துயரமா எனக்கேட்டுவிட்டு
கண்களை மூடிக்கொண்டான்.

***

லபித்தல்

செல்லமாய் ஒரு நாய்குட்டி
வளர்க்க நினைக்கிறீர்கள்
வாசலுக்கு வரும் வாசனையுணர்ந்து
வாலசைத்து ஓடி வர வேண்டுமென ஆசை
நடக்கும்போதெல்லாம்
பின்னாலே வரவேண்டுமென
படுத்திருக்கும்போது காலடியில்
கிடக்கவேண்டுமென

விருந்தினர்களிடம்
அதன் இனத்தைச் சொல்லிப் பெருமைபடவேண்டுமென
இப்படி ……
மகனும் மகளும் விரும்பாத
அடுக்கக வீடு அனுமதிக்காத நாய்
சுவரில் ஒவியமாய் மாட்டப்பட்டிருப்பதை
அவ்வப்போது பார்த்துக்கொள்கிறீர்கள்
சில சமயம்
அது குரைக்கும் சப்தம்
உங்களுக்கு மட்டும் கேட்கிறது.

***

கவிழ்ந்துகிடக்கும் தானியக்குதிர்கள்

வயிற்றிலடித்துவிட்டது புயல்

எல்லாம் சரிந்த பாரந்தாளாது
அரற்றும் குரல்கள்

நிலமெங்கும் திரிந்த
ஆவினங்களும் மறிகளும்
புதைக்கப்பட்டுவிட்டன

பழக்க தோஷத்தில்
தென்னைகளை அண்ணாந்தவன்
வீழ்ந்துகிடப்பதை கணத்தில் உணர்ந்து
செய்வதறியாது பாழில் வெறித்தபடி
ஈரத்தாலான உள்ளங்கால் கொப்புளங்களுடன்
மழையில் நிற்கிறான்

தண்ணீருக்கும் அரிசிக்கும்
பிஸ்கெட்டுகளுக்கும் மெழுகுவர்த்திகளுக்குமாக
நீள்கின்றன நெல்லும் உளுந்தும் தெளித்த கரங்கள்

நிவாரணமுகாமின்
மெழுகுவர்த்திச் சுடர் விழும் சுவரில்
கைகளின் சைகைகளால்
மருதநிலத்தின் நிழல் சித்திரங்கள் காட்டும்
சிறுவனின் நிலத்தில் ஒரு மரமும் இல்லை

ஒடுகள் பறந்த தன் வீட்டு வாசலில் தொங்கிய
நெற்கதிர் பிடியின் முன் எடுத்தத் தற்படத்தை
மீன்னூட்டம் கரைந்துகொண்டிருக்கும்
அலைபேசியில் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள்
சிறுமியொருத்தி

கொடுத்தே பழகிய அன்பின் பெருநிலத்தின்
நிர்மூலத்தைக் காணச் சகியாமல்
நடவுப்பாடல்கள் கேட்ட மண்ணில்
ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது ஒப்பாரி.
***
நிறையும் இரவு

உதிரப்போக்கு நாளில்
கேட்க யாருமில்லா இரவில்
மரங்களடர்ந்த கொல்லைப்புறத்திண்ணையில் அமர்ந்து
சன்ன வலி மறக்க கிறங்கும் குரலில்
கஜலைப் பாடுகிறாள் தங்கை ஹஸீனா
ஆழ்விழிகள் மூடிய லயிப்பின் தன் மறத்தலில்
துலங்கி மிளிர்கிறது கவிதை
திரும்பத் திரும்ப அழைக்கும் வரிகள்
கடந்ததில் கிடந்து விம்மும்
நிறைவுறா மனசு திறக்கிறது அசைவுகளில்
துவண்டிருக்கும் அவள் தோளணைத்து
இதம் செய்கிறது பாடலின் கருணை
திகைத்துப் பார்க்கிறது
கொட்டில்ப் பசு
பஞ்சாரத்தில் அடைந்த கோழிகளும்
சப்தமின்றி கிடக்கின்றன
எப்போதோ வந்தமர்ந்து
பின் வராமலே போன பறவையின் நினைப்பில்
மெல்ல அசைகிறதொரு தருவின் கிளை
பாடப்பாடச் சுரக்கிறது கனிவு
அநித்திய வாழ்வின்
தரிசனக் கணங்கள்

உருவின்றி நிறையும் அற்புதத்திற்காய்
காற்று வீசியிறைக்கிறது பூக்களை
அந்தக் கருங்கல் பதித்த தளமெங்கும்.

••••••••

சஹானா கவிதைகள்

1)
வான் நிலாவை

குழந்தை போல்

வளர்த்து எடுக்கின்றது வானம்

2)

நட்சத்திரங்கள்

தான் மின்னும் அழகை

கடலில் பார்க்கின்றது

3)

ஒரு நட்சத்திரம்

எப்பொழுதும் என் மனசுக்குள்

ஆசையாக மின்னிக்கொண்டே இருக்கிறது

4)

நட்சத்திரமும் இல்லாத

அமாவாசை ராத்திரியில்

தோட்டத்தில் மிளிர்ந்து செல்கிறது

மின்மினி பூச்சி

பள பள பள பள

மினு மினு மினு மினு

5)

வானத்தின் நெற்றியில்

பொட்டாக மினுங்குகிறது

அதிகாலை சூரியன்

6)

சூரியன் உதிக்கலாம்

ஒளி பாய்ச்சலாம்

வெப்பம் பரப்பலாம்

சுட்டெரிக்கலாம்

தீயாகலாம்

அவ்வப்போது

வெயிலில் காயும்

சிவப்பு மிளகாயாகவும் மாறலாம்

•••