Category: கவிதை

கவிதைகள் ஜி.தேவி கவிதைகள்

 

ஜி.தேவி கவிதைகள்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

எரிமலையும் என் தோழியும்

மெல்லிய குளிரில் உடல் சற்றே  விறைத்திருக்க

வீங்கிய விழிகளுடன் எதிரில்

அமர்ந்திருந்தவளுக்கு

சொல்ல நிறைய இருந்திருக்க்க்  வேண்டும்

கவிதை பேசும் அவள் விழிகள்

சுனாமிக்கு உள்வாங்கிய கடலாய்

கலங்கிக் கருத்திருந்தது

அதில் அவளது  அவலத்தின் தரை/தாரை

தட்டுப்பட்டது

பணிக்கப்பட்ட கடும் சூட்டிலான  தேனீர்

அவளது குளிர் குறைக்கப்  போதுமானதாக இல்லை

கைகளில் ஏந்திய தேனீர் குவளைக்குள்

விழுந்த  அவளது விழிகளின்  துளிகள்

என் உறுதியைக் குலைப்பதாய்  இருக்கவே

என்னம்மா என்றேன்

எனக்கே கேட்காத குரலில்

அவளில் வெடித்துக் கிளம்பிய

”லாவா” வில் நான்

உருகிக் காணாமல் போயிருக்க

அவள் இன்னும் இன்னும்

திடமாய் எரிமலையென்ற தன்

இருத்தலை இறுக்கமாகப்  பதிகிறாள்

*

காமதேவன் கைக்கரும்பைப்  பிழிந்தெடுத்த

ரசம் ததும்புகிறது

நம் விழிக்கோப்பைகளில்

பார்வைகளின் கனம்

கோப்பை நிறைகிறது

பின்

ழி

கி

து

மோகத்தைக் குழைத்தபடி

மூர்ச்சையாகும் கணங்களில்

தெளிவிக்கவும் அதுவே தெளிக்கப்படுகிறது

சிருங்காரத்தின் சிணுங்கல்களை

வயலின்களில் வாசித்தபடி

மிதக்கிறார்கள் தேவதைகள்

இரவுகள் அதி வெளிச்சமாய்ப்  பரவும் நொடிகளில்

காதல் ஒரு நீள் தனிமையைப்

போர்த்திவிட்டு வெளியேறுகிறது

நான் மலைச்சாரலாகவும்

நீ மழைச்சாரலாகவும்

மாறிவிட்ட கணமொன்றில்

பெருமழைக்காலமொன்று சிருஷ்டிக்கப்படுகிறது

நம்மால்…

அதிர்வுறும் தேகங்கள்

மவுனக் கடத்திகளாய்

கடத்துகின்றன

சரச நாடகமொன்றை

 

 

*

ஒரு குடிகாரனும்…சிந்திய  சில வார்த்தைகளும்

—————————————–

 

என் இரகசியங்களைக் கைபற்றி விட வேண்டுமென்ற

உன் கடும் பிரயாசைகள்

அடர்த்தியான இருளென

என் மேல் கவிந்த வண்ணமேயிருக்கிறது

எவ்விதக் கடவுச்சொல்க் கொண்டும்

மூடிவிட முடியாத

என் அந்தரங்கத்தைத்

திறந்து விட்ட அயர்ச்சியில் சற்றே கண்ணயர்கிறேன்

இப்போது இருளுக்குப்  பதில்

நீ படருகிறாய்

அரவம் இறுக்குகிற உயிராய்

உணர்வுகளை  நொறுக்குகிறாய்

துர்நாற்றத்தின் வாயொழுக்குகிறாய்

அதில் ஊற்றெடுக்கிறது உன் காமம்

கள்ளுக்கடையில் குதறிப்போட்ட

கோழியின் கறியென

மீண்டும் மீண்டும் உன் முன்

கிடத்தப்பட்டிருக்கிறது

என் உடலெனும் மாமிசம்

பொறுக்கவியலாமல்

கண்களை இறுக்குகையில்

ஓங்கி அறைந்து

உயிர்ப்பிக்கிறாய்

வழமையான

உன் குற்றச்சாட்டுகளில் சுவாரசியமற்று

புரண்டு படுக்கிறேன்

அனிச்சையாய் உடலைச் சிதைக்கிறாய்

இறுதியாக

நீ குடித்து வந்த புளித்த கள்ளை

வார்த்தைகளாக வாந்தியெடுக்கிறாய்

பிறகு,

ஒரு நாயைப் போலே

உன் வாந்தியை நீயே

சுவைத்துச் செரிக்கிறாய்

 

கவிதை வா.மணிகண்டன் கவிதை

வா.மணிகண்டன் கவிதை

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

உனக்கும் எனக்குமான அத்தனை தொடர்புகளையும்

துண்டிக்கிறேன்.

உனது ஞாபகங்களை புதைத்துவிடுவேன்

என்ற போது

அது சாத்தியமா என நீ சிரித்த கணத்தை

ஒரு முறை நினைத்துக்கொண்டு புதைக்கிறேன்

உனக்கான கண்ணீரை கொஞ்சம் மிச்சம் வைத்திருந்தேன்

அதை வற்றிய இந்தக் குளத்தில் ஊற்றிய போது

குளத்தின் காய்ந்த கண்களில் தெரிந்த கருணை

நமது முதல் ரகசிய முத்தத்தை நினைவூட்டியது தற்செயலானதுதான்

புன்னகைகளை அழிக்க வேண்டிய அவசியம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை

விட்டுவிட்டேன்

நம் மாலைப் பொழுதுகளை

தீர்த்த

இந்த ஆலமரத்தை வெட்டச் சொல்லி ஏற்பாடுகள் செய்தாகிவிட்டது

படுக்கையை யாரோ ஒருத்திக்கு கையளித்தாயிற்று

தலையணை

மெத்தை

படுக்கை விரிப்புகள்-

நாம் பகிர்ந்து கொண்ட சகலமும்

எரிந்து கொண்டிருக்கின்றன

உனது உடைமைகளை பிரித்து எடுத்துக் கொண்டாய்

எனது முதல் வாழ்த்துமடலை நீ கசக்கிய போது

நம்மிடம் எந்தச் சலனமுமில்லை

இப்பொழுது கடைசியாக

இந்த வீட்டில் மிடறு தண்ணீரை

அருந்திக் கொள்கிறோம்

சிலிண்டரை திறந்துவிட்டு

பூட்டியாகிவிட்டது

ஒரு தீக்குச்சியை உள்ளே வீசப் போகிறேன்

கடைசியாக மிஞ்சும் இந்தக் குழந்தையை

எரியும் வீட்டிற்குள் வீசுவதா

அல்லது

கைப்பைக்குள் வைத்திருக்கும் ப்ளேடை எடுப்பதா

என

நீ யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்.

நானும்.

 

 

•••

 

 

கவிதைகள் தமிழ்நதி கவிதைகள்

 தமிழ்நதி கவிதைகள்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

நாற்றம்

இருபத்தைந்து செல்சியஸ் காலநிலையில்
ஃபர் கோட்டு அணிந்த பெண்ணைக் குறித்து
எனக்கொரு முறைப்பாடுமில்லை
அவள் பாலைவனத்தின் ஒட்டகமாகவோ
துருவத்தின் பென்குவினாகவோ இருக்கட்டும்
பாதாம் பருப்பினளவு
கண்களின் மேலிரண்டு கண்கள் வரைந்திருப்பதும்
உதடுகளின் ஓரங்களை செந்நிறப் பென்சிலால்
கோடு கிழித்துக் காட்டியிருப்பதும்
அவளுடைய முகத்தில்தான்.

குட்டிக் குட்டி நட்சத்திரங்கள் மினுங்கும்
பொய் நகங்கள் பொருத்தப்பட்ட விரல்களால்
பொத்தப்பட்டிருக்கும்
மூக்கும் அவளுடையதே!

அவளருகில் தற்செயலாய் அமர்ந்துவிட்ட
கறுப்பின மூதாட்டியின் விழிகளில் படிந்திருக்கிறது
இறந்தகாலத்தின் துயரநிழல்.
நுகத்தடியோடு ‘வெள்ளை’நிலங்களில்
புதைக்கப்பட்ட மூதாதையரின்
புதைகுழிகளைக் கிளறுகின்றன
மூக்கின் மேலிருக்கும் பொய்நக விரல்கள்.

நாசி வதைமுகாமின்
விஷவாயுக் கிடங்கில்
மூச்சுத்திணறி இறந்தவர்களின் பேத்தி
சந்தேகத்தோடு
தன் காலணிகளைத் திருப்பித் திருப்பிப் பார்க்கிறாள்

ஃபர் கோட்டுப் பெண்
இறங்கிய நிறுத்தத்தில்
பேருந்தினுள் தாவியேறிய புன்னகையொன்று
ஒவ்வொரு முகமாய் பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறது.

—–

டாஃலியாஅறை

அந்த அறையின் பல்கனி கதவுகள் வழியாக
உள்நுழைவதே பொருத்தமானது
காலையில் பனி ஊடு பாவும்
மதியத்தில் வெயில் தந்தி இழையும்
ஊசியிலை மரக்காட்டிலிருந்தும் நுழையலாம்
பெருமரமொன்றின் உடல் இறுக்கிப்
பிழைத்திருக்கும் பாம்புக்கொடியில்
ஆடும் மஞ்சள் டாஃலியாக்களை
அவன் முகத்தினும் பெரிதென்றேன்
உன் முலையிலும் அகலம் என்றவன்
விடுதியின் வெள்ளை விரிப்பில்
நீள்கண்மலர்கள் மூடிப் படுத்திருந்தான்

காலத்தில் சருகாகி
உக்கியழிந்துபோம் மலர்கள்.
நினைவுகளோ
மழை மறந்த கரிசல்காடுகள்
பத்திரப்படுத்த முடிவதில்லை எதையும்.

மென்னுணர்வு மிகுந்திருந்த தருணத்தில்
பழைய பத்திரிகைத்தாள்களுக்கு நடுவில்
பாடம் செய்யப்பட்டு
நிறம் குன்றிய மலரிலிருந்து
விரிந்துகொண்டேயிருக்கிறது
மஞ்சள் நிறத்திலொரு காலம்.

கவிதைகள் – வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன் தோற்றுப்போனவர்களின்பாடல்

தோற்றுப்போனவர்களின்பாடல்

 

– வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன்

 

 

 

 

 

 

எல்லா திசைகளில் இருந்தும்

எழுந்து அறைகிறது

வெற்றி பெற்றவர்களின் பாடல்.

பாடலின் உச்சம் எச்சிலாய்

எங்கள் முகத்தில் உமிழ் படுகிறபோதும்

அவர்கள் அஞ்சவே செய்வார்கள்.

ஏனா?

அவர்களிடம்

தர்மத்தின் கவசம் இல்லையே..

எரிந்த மேச்சல் நிலத்தின் சாம்பரில்

துளிர்க்கும் புற்களின் பாடலைப்போல

தோற்றுப் போன எங்களுக்கும்

பாடல்கள் உள்ளன.

உரு மறைந்த போராளிகள் போன்ற

எங்கள் பாடல்களை

வென்றவர்கள் ஒப்பாரி என்கிறார்களாம்.

காவிய பிரதிக்கிணைகள் பல

புலம்பலில் இருந்தே ஆரம்பிக்கிறது.

அல்லல்பட்டு ஆற்றாது அழுத கண்ணீர்

செல்வத்தைத் தேய்க்கும் படை என்று

சொல்லப் பட்டுள்ளதே

தர்மத்தின் தோல்விகளில் இருந்து ஆரம்பிக்கிற

மாகாவியங்களில்

முன்னமே இதுபோல் பாடல்கள் உள்ளன.

காலம்தோறும் தோற்றுப்போன நீதியில் இருந்தே

புதிய வரலாறு ஊற்றெடுத்திருக்கிறது.

நாங்கள் இன்று தோற்றுப் போனவர்கள்.

இந்த நாட்க்களை

அவர்கள் கொண்டாடுகிறார்கள்.

தாராளமாக எலும்புத்துண்டுகளை வீசியபடி.

அவர்கள் போதையும் உற்சாகமும்

அச்சம் தருகிறது.

இரவு எந்த முகாமில் இருந்து

விசாரணைக்காக தமிழிச்சிகளை

இழுத்துச் செல்லப் போகிறார்களோ.

அல்லது ஒரு வேடிக்கைக்காக

எந்தக் கடலில் இந்திய தமிழர்களைச்

சுடப் போகிறார்களோ.

நாங்கள் அடக்கியே வாசிக்கிறோம்.

ஒன்பது முகத்தது இராவணனல்ல.

ஐந்து முகத்தது முருகனல்ல.

மூன்று முகத்தது ஒருபோதும் பிரம்மா அல்ல.

நாங்கள் வடக்குக் கிழக்காக

இருபுறமும் பல முகங்களைக் கொண்ட

அர்த்த நாரீஸ்வரர்கள்.

இதில் எந்த முகம் குறைந்தாலும்

அது நாங்களல்ல.

தேர்ந்தெடுத்தாலும்கூட தப்பாகிவிடும்.

சிறைநீங்கி எங்கள் மக்களும்

புத்தளத்துக்கு விரட்டப்பட்ட

முஸ்லிம் சகோதரர்களும்

வீடு திரும்பவேணும்

ஒரு புதிய சகாப்தத்தைப் பிரசவிப்பதற்க்காக.

2

வென்றவர்களின் பாடல்கள் தளர்கிறது.

அவர்கள் இப்பவே களைத்துப் போனார்கள்.

ஏனெனில் அதர்மம் ஒரு நோய்க்கிருமி.

எங்களிடம் தின்னக் கூடிதை எல்லாம்

தின்று விட்டார்கள்.

இனி ஒருவரை ஒருவர் தின்பார்கள்.

சுண்ணாம்பு மஞ்சளைச் குங்குமமாக்குமாப்போல

சுயவிமர்சனம் தோல்வியை மருந்தாக்குமாம்.

எங்கள் முடக்கும் நோகளுக்கான மருந்து.

அதுதான் எங்களுக்கிருக்கிற ஒரே தெரிவு.

சுயவிமர்சனத்தால் தோல்விகளுக்கு மந்திரத்தன்மையாம்.

நம்மைச் சுற்றி நாமும் சேர்ந்து

எழுப்பிய சுவர்கள்போய் எதிரியைச் சூழுமாம்.

பெயர்ந்த புலம் ஆகாசம்.

களம் மட்டுமே நிலம்.

புத்திசாலியின் கோட்டை

எப்பவும் நிலத்தில் ஆரம்பித்து

ஆகாசத்துள் உயர்கிறது.

தோற்றவர்களோ இரத்தத்திலும் சேற்றிலும்

குல தெய்வங்களைத் தேடுகிறார்கள்.

அவர்கள் முள்ளி வாய்க்காலில்

எரி நட்சதிரமான தீபனைப் போன்ற

கருப்ப்சாமியை காத்தவராயனை

மதுரைவீரனை கண்டெடுப்பார்கள்.

இது புதிய குலதெய்வங்களின் காலம்

பால்வதையுண்ட பெண்களின் கோபம்

அம்மன்களாய் அவதரிக்கும்.

எரிந்த காடு துளிர்ப்பதுபோல

அடங்கிய வாசிபாய் நிகழ்கிறது என் பாடல்.

ஏனேனில் முதலில் நாம் வீடு சேர்ந்தாகவேண்டும்.

இரண்டாவதகவும் மூன்றாவதாகவும்கூட

நாம் வீடுபோய்ச் சேர்ந்தாக வேண்டும்.

3

எரிக்கப்பட்ட காடுநாம்.

ஆனாலும் எங்கள் பாடல் தொடர்கிறது

எஞ்சிய வேர்களில் இருந்து.

இறந்தவர்களுக்கான ஒப்பாரியாய்

தொலைந்தவர்களுக்கான அழைப்பாய்

இல்லம் மீழ்தலாய்

மீண்டும் மீண்டும் வாழும் ஆசையாய்

சுதந்திர விருப்பாய்

தொடரும்மெம் பாடல்.

இது என் சொந்தப் பாடலல்ல என்பதை

நாழைய விமர்சகன் துப்பறிந்திடலாம்.

உஸ்…!

தேம்ஸ் நதிக் கரைகளில்

இலையுதிர்ந்த செறி மரங்கள்

ஒத்திகை பார்க்கும்

வசந்தக் கனவுப் பாடலை

சுட்டே நான் இப் பாடலைப் புனைக்கிறேன்.

4

கலங்காதே  தாய் மண்ணே.

வடக்குக் கிழக்காய் வீழ்ந்து கிடக்கிற

உன்னைக் காக்க
கள பலியான நம் பெண்களின் மீது
சிங்கள பைலா பாடியும் ஆடியும்
பேய்கள் புணரும் கொடும் பொழுதினிலும்
உடைந்து போகாமல்

நாளைய வழ்வின் பரணியையே பாடுக மனமே.

எரிந்த வேர்களிலும் உயிர்ப்பை

சேர்க்கிற பாடல் அது.

வணக்கத்துக்குரிய நம் மூதாதையர்களின்
எலும்புகள்மீது எந்தத் தீயும் நிலைக்காது.

ஆதலினால் இந்தக்
கருமேகச் சாம்பல் வெளியில் இனி

வானவில்லாய் அரும் பென்று
பல் பூக்களை அழைக்கும்

பட்டாம் பூச்சிகளின் பாடலையே பாடுக மனமே.
உறவுகளின் ஓலங்கள் அமுங்க

இரங்கி ஒலிக்கும்

தோழ தோழியரின் முரசுகளே
இனி வாழ்வின் பரணியை இசையுங்கள்.

அம்மா
ஈழத்து மண்ணும் நீரும் எடுத்து
இன்பப் பொழுதொன்றில்
நீயும் எந்தையும்
அழகுற என்னை வனைந்தீர்களே.
இதோ என் ஐம்பூதங்களால்
உனக்கு வனைவேன் ஒர் அரண்.
உன்னை உதைக்கிற

கால்களை சபிக்காமல்
என்ன மசிருக்கு இந்த பாடல்.

5

சிதறிக் காட்டினுள் ஓடிப் பதுங்காமல்

மாயக் குழலூதி பின்னே

ஆற்றுக்குச் சென்ற எலிகளின் கதையில்

குழந்தைகளை இழந்த

ஹம்லின் நகரின் ஒப்பாரி

என் தாய் மண் எங்கும் கேட்கிறதே

என் தளரா நெஞ்சும் உடைகிறதே.

அல்லல் படும் மக்கள்

ஆற்றாது அழுத கண்ணீரின்முன்

எது நிலைக்கும்?

துளிர்க்கும் விடுதலைக் கனவைத் தவிர

எது நிலைக்கும்?

இன்றைய தேசங்கள்

முன்னைய சாம்ராச்சியங்களின் குப்பை மேட்டில்

மனிதர்களால் கட்டப் பட்டவை.

இங்கு ஆயிரம் வருசத்து எல்லைகள்

எதுவும் இல்லை.

இந்த தேசங்கள் சிலதின் புதைகுழியில்

நாழைய தேசங்கள் முழைக்கும்.

தன் மக்களை மண்ணிலும் கடலிலும்

வேட்டையாடும் தேசங்களுக்கு ஐயோ.

தன் மக்கள் மண்ணிலும் கடலிலும்

வேட்டையாடப் படுகையில்

பிடில் வாசிக்கும் தேசங்களுக்கும் ஐயோ.

இன்றும் உங்களுக்குச் சந்தர்ப்பம் உள்ளது.

நாளை பசித்த செம் பூதங்கள்

இந்துக் கடலிலும் கரைகளிலும் எழும்.

சின்ன மனிதர்கள்தானே என

சூழப் பகை வளர்ப்பவருற்கு ஐயோ

அவர்களோ அச்சப்பட்ட சிறியோர் கூடிக்

கட்டிப் போட்ட கலிவர் போன்றவர்.

6

நீதியற்ற வெற்றியில்

களி கொண்ட வீடுகளில்

நாளை ஒப்பாரி எழும்.

ஆனால் வெண்புறாக்களாய்க்

கொல்லப் படுபவர்

புலம்பி அழுத தெருக்களில்

நாளை குதூகலம் நிறையும்.

தீப்பட்ட இரும்பென்

கண்கள் சிவந்தேன்

சபித்துப் பாடவே வந்தேன்.

முகமூடிகளும் ஒப்பனையுமற்ற

உருத்த்ர தாண்டவப் பாடலிது.

என் தமிழின் மீதும்

என் கவிதைகள் மீதும் ஆணையிட்டு

நான் அறம் பாடுகிறேன்.

நான் எனது சமரசங்களிலாத

சத்தியதின் பெயரால் சபிக்கிறேன்

எனது மக்களின் இரத்தத்தில்

கைகளும் மனங்களும் தோய்ந்தவர்களே

உங்களுக்கு ஐயோ.

தர்மத்தின் சேனையே

என்னை களபலியாக எடுத்துக்கொள்.

தர்ம தேவதையே

எப்பவுமே எதிரிக்கும் போராளிக்கும்

பணியாத தலை பணிந்து

உன்னை பாடித் தொழுதிரந்தேன்.

இனக் கொலைகளுக்குத் தண்டனை கொடு.

கொன்றவர்கள்,

கத்தி கொடுத்தவர்கள்

தடுக்காதவர்கள்

தடுத்தவரைத் தடுத்தவர்கள் மீதெல்லாம்

தர்ம சங்காரம்

ஊழித் தீயாய் இறங்கட்டும்.

7
ஆதித் தாயே கலங்காதே,

இனியும் தோற்றுப்போக

எங்கள் வரலாறு

முள்ளிவாய்க்கலில் கட்டிய

மணல் கோட்டையல்ல.

அது வட கிழக்கு மக்களின் வாழும் ஆசை.

மடியாத கனவுகள்
உன் கூப்பிட்ட குரலுக்கு
மெல்போணில் இருந்து

ரொறன்ரோ வரைக்கும்

ஏழு சமுத்திரங்களிலும்
தமிழர்கள் விழிக்கின்றார். .
உலகக் கோடியின் கடைசித் தமிழனுக்கும்
உனது விடுதலைக் கனவுதான் தாயே.

8
சூழும் வெட்டு முள் வேலிகள் அதிர

பகலில் எங்கள் இளைஞரின் அலறலும்

இரவுகள்தோறும் இழுத்துச் செலப் படுகிற

எங்கள் பெண்களின் ஓலமும்

உயிரை அறுக்குது.

சிங்களப் பயங்கரம் தாளாத முத்துக்குமரனாய்

தமிழகம் தீக்குளிக்கையில்,

இனக்கொலையின் சாட்சியங்களை

உலக மன்றுக்கு

சிங்கள பத்திரிகையாளரே கடத்திச் செல்கயில்,

ஏன் ஏன் எங்கள் தாயாதிகள்

நாடு நாட்டாய் சென்று

இனக்கொலைக்கு வக்காலத்து வாங்கினர்?

இந்தக் கொடுமையை எங்குபோய் உரைப்பேன்..

இந்தக் கயமையை எங்கனம் செரிப்பேன்.

“அவர் அறியாத்தே செய்யுன்னதன.

அவர்க்கு மாப்பு நல்குக.”

9

மொழியில் வேரூன்றி
நினைவுகளில் படர்ந்து
கனவுகளில் வாழ்கிற
புலம்பெயர்ந்த தமிழன்நான்.

இனி ஒரு இணையச் சொடுக்கில்

கோடி கோடியாய்

நம் கைகள் பெருகி உயர்கிற

நாட்க்கள் வருகுது.

வாழ்த்தாய் எழுக

நாழைய கவிஞரின் பாடல்கள்.

நான் இன்றைப் பாடும் நேற்றைய கவிஞன்

நாளையைப் பாடும் இன்றைய கவிஞர்காள்

எங்கள் அரசன் கட்டியதென்பதால்

கடற்கரைஓரம் இடிந்து கிடக்கும்

பிழைபடக் கட்டிய

புதை மணல் கோட்டையை

அதன் பிழையோடு

மீழக் கட்டிக் குடிபுகும் அரசியல்

எந்த வகையில் விடுதலையாகும்?.

தவறிய வழியில்

தொடர்ந்து செல்வோம் என்கிற விடுதலை

எந்த வகையில் அரசியலாகும்?

முஸ்லிம் என்று

புத்தளக் களரில் வீசப்பட்ட நம்

அகதிகளுடைய முன்றில்களிலும்

தமிழர் என்று வதைக்கப் பட்டு

வன்னி விழிம்பில் சிறைபட்டிருப்பவர்

வாசல்களிலும்

கோழி காகத்தை முந்தி நான் சென்று

குடு குடுப்பையை ஒலிப்பதைக் கேளீர்.

இது கோவில் மணியும் பள்ளிவாசலின் பாங்கும்

தேவாலயத்துப் பூசைப் பாடலும்

மீண்டும் ஒலிக்க

நல்லகாலம் வருகுது வருகுது என்று

குறி சொல்லிப் பாடுகிற

கடைச் சாமத்தின் பாடல்

இனி பல்லியம் இசைத்தபடி

விடியலின் கவிஞர்கள் வருவார்.

10

சிறைப்பட்ட என் தாயே
தப்பி ஓடலில்லையம்மா.
ஒடுக்கப்படுகிற ஒரு இனத்தின் புலப் பெயர்வு
பின் போடப் பட்ட விடுதலைப் போராட்டம்.

நாம் உயிர்த்தெழுகிற பாடல் இதுதான்.

நாங்களும் வாழ்வோம்.

தமிழர் என்பதால் கால் நூற்றாண்டாய்

சேதுக் கடலில்

நாய்கள் போலச் சுடப்படுகிற

நாதியற்ற இந்தியர்களையும் காக்கவேணும்.
அன்னை மண்ணே

விடியல்கள் தோறும்

தொடைகளில் இரத்தம் சிந்தச் சிந்த

மரங்களின்கீழே குந்தியிருந்து

மூண்டெரிகிற நம் பெண்களுடைய

அன்னை மண்ணே,

எதிரிகளாலும்

இன்னும் திருத்தாத தவறுகளாலும்

தோற்கடிக்கப் பட்டு

வெட்டு முள்வேலிச் சிறைகளுள் வீழ்ந்த

அன்னை மண்ணே.

இனக் கொலை வெறியோடு

எம்மைத் துரத்தும்

சிங்கள எதிரியை மட்டுமல்ல

குறித்துக் கொள்

தப்பி ஓடிய நம் மக்களைத் தடுத்தவர்

எம் மக்களுக்கெதிராய் துப்பாக்கி நீட்டியவர்

நம் அண்ணன் தம்பி ஆயினும் சபிக்கின்றேன்

உலகின் எந்த மூலையில் ஒழித்தாலும் ஐயோ.

என் மக்களுள்ளிருந்து ஊற்றெடுக்காத

அதிகாரங்களை  நிராகரிக்கிறது என் பாடல்.  .

கழைத்தும் பசித்தும் தாகித்தும் இருக்கிற

புண்பட்ட தாயே

முதலில் நீ வீடு திரும்ப வேண்டும்.

உனக்கு இப்ப என்ன வேண்டும் என்பதை

ஆகாயத்தில் இருக்கிற நாங்களல்ல

களத்தின் சவால்களை எதிர்கொள்ளுகிற

நீ மட்டுமே அறிவாய்.

நாளை என்ன வேண்டும் என்பதையும்

நாளை நீதான் காணுவாய்.

தாயே உன்னைப் பீடித்த பிசாசுகள் அல்ல நாம்

இனி என்றும் நாங்கள் உனது கை

அற்புத விளக்குகள் மட்டுமே.

11

நினைவிருக்கிறதா தாயே
“எத்தனை காட்டுத் தீகளும் அணைந்தே போகும்
முகம் கொடுக்கும் புல்வெளிகளோ
பூத்துக் குலுங்கும்” என
வியட்னாம் எரிகையில் நான் பாடிய பாடல்.
என் அன்னை மண்ணில் நெருப்பிடை நின்று
இன்றும் அப்பாடலை பாடுக என் மனசே.

2009 நவம்பர்

 

கவிதைகள் – ஈழக்கவி காகம் சுட்ட தேர்தல் பணியாரம்

காகம் சுட்ட தேர்தல் பணியாரம்

– ஈழக்கவி

 

 

 

 

 

தேர்தல் பணியாரம் சுடுவதற்காக

காகங்கள் ஊருக்குள் நுழைந்தபோது

ஊத்தைகள் பூமாலை போட்டன

துர்நாற்றம் பட்டாசு கொளுத்தியது

அழுக்கில் ஜனித்த புழுக்கள்

ஊர்வலமாய் அழைத்து வந்தன

தின்னிமாடன் போல

அரசின் அழுக்கை தின்று தின்று தின்றதால்

காகங்களின் வயிறுகள்

கஜானாக்கள் ஆகி இருந்தன

கஜானா வயிறுகளில் தான்

தேர்தல் பணியாரங்கள் சுடப்பட்டன

பணியாரங்களின் அபூர்வ வாசனையை

காகத்தின் எச்சத்தில் குளிக்கும் காற்று

ஊரெல்லாம் எடுத்துப்போனது

ஒளியையும் ஒலியையும்

காகபகவான் சாத்தான் போல விழுங்கியிருந்ததால்

கட்டணம் செலுத்தப்பட்ட விளம்பரம் என்ற அடிக்குறிப்புடன்

கண்ணிமைப் பொழுதெல்லாம்

இச்செய்தி மேகத்திரையில் காண்பிக்கப்பட்டது

முதல்நாள் சுடப்பட்ட பணியாரங்களில்

முத்துமாலைகள் பிரகாசித்தன

பெண்கள் கறுப்பு நிறத்துக்கு துதி பாடினர்

இரண்டாம் நாள் சுடப்பட்ட பணியாரங்களில்

தொழிற்சாலைகள் இருந்தன

தொழிலற்ற இளைஞர்கள்

காகங்களுக்கு கொடிபிடித்தனர்

மூன்றாம் நாள் சுடப்பட்ட பணியாரங்களில்

உழவர் குடிகளுக்கான பொன்னான மொழிதல்கள்

மார்கழி மழையாகி பொழிந்தன

உழவர்கள் நனைந்தனர்

நாலாவது நாள் சுடப்பட்ட பணியாரங்களில்

வானத்தை முட்டிய சம்பள உயர்வுகள்

வெள்ளிப்பூக்களை உதிரச்செய்தன

நாலே நாலுநாளில்

ஊரே காகங்களின் காலடியில்

நாய்குட்டியாய் விழுந்துக்கிடந்தது

வாயை சும்மா பொத்தியிருக்க முடியாத

வெண்புறா காகங்களைப்பார்த்துக் கேட்டது

‘போனமுறை சுட்ட தேர்தல் வடை

பொய்காற்றில் போனது போலவா இதுவும்?”

காக்கையார் ஏளனமாகச் சிரித்தார்

அவருடைய கபடமூளை சொன்னது

‘போனமுறை நாங்கள் வடை சுடவில்லை

பாட்டிசுட்ட வடையைத்தானே தூக்கி வந்தோம்

அதையும் நரியார் பிடுங்கிவிட்டாரே”

வெண்புறாவைப் பார்த்து

ஊரே கைகொட்டிச் சிரித்தது

விடியற்காலை காகங்கள் கரைந்தன

 வெண்புறா வீதியில் செத்துக்கிடந்தது

கண்ணீரில் வெடிக்கும் வாக்குறுதிகள்

கிழிந்துப்போன இதயத்தோடு

கத்திக் கொண்டிருந்தாள் கிழவி

சிறுவா;கள் கற்களை எறிந்தனா;

தூஷணவாh;த்தைகள் கிழவியின்

பொக்கைவாய்க் கடலில் சுனாமியாயின

மாடிவீட்டு வேலைக்காரி வீசிய

சுடுநீர் அவளுடலில் பட்டுத்தெறிக்க

ஓடிவிழுந்து எழுந்தோடி விழுந்து

கதறிக் கதறி அழுதாள் கிழவி

அவளழுத கண்ணீரில்

இருபதிலிருந்து அறுபது வரை

அவளிடம் ‘ஓட்டு’ வாங்கிய

அத்தனை அரசியல் வாதிகளதும்

வாக்குறுதிகள் வெடித்துச் சிதறின…

ஊரே பொய்யால் நாறத்தொடங்கியது

மலர்ந்த முகத்தோடு

வீதி ஓரத்தில்

கிழவி செத்துப்போனாள்.

***

கவிதைகள் ஆறுமுகம்முருகேசன் கவிதைகள் கவிதைகள்

 

ஆறுமுகம்முருகேசன் கவிதைகள்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அசாதாரணத்தருணங்கள் 

அழுக்குச் சட்டையோடும்
மழிக்கப்படாத தாடியோடும்
வந்து கொண்டிருந்தான் அவன்
என்கிருந்தப்பா வருகிறாயென்றேன்
கவிதைக்குள்ளிருந்து என்றான்
எங்கப்பா போகிறாயென்கிறேன்
கவிதைக்குள் என்கிறான்
ஒரு சாதாரணனை
ஒரு சாதாரணனென எப்படிச் சொல்வது?

*********

நம்பிக்கையின்வரைபடம் 

தனிமையின் இறகுகளை
ஒவ்வொன்றாய்
ஒவ்வொன்றாய்
பிய்த்துக்கொண்டிருந்தேன்

புறக்கணிப்பின்
அவமானத்தின்
துரோகத்தின்
நம்பிக்கையின்மையின்
சிறகுகள் நீள நீளமாய்
வளர்ந்துக்கொண்டேயிருந்தது அதன் போக்கில்

பரிச்சயமற்ற ஓர் உருவத்தை
ஒரு குழந்தையைப்போல
வரையத் துவங்கினேன்
ஒரு நிராதரவானச் சந்தர்ப்பத்தில்

நிலம் முட்டிய மழையாக
நிறைந்து வரும் காடு அணைய
என்றதொரு நம்பிக்கையில்

*********

தீராப்பிரியம் 

சுனையூறி சுனையாற
அவிழ்க்கிறேன் தனிமையை
கனவுக்குள் விழுந்த புரவியின் நிழல்
பிரிவுக்கு முந்தைய அவனது விரல்களாய்

*********

இருப்பதுஒருவாழ்வு

கடல் மேல் துள்ளும் கடலை
அலையெனச் சொல்லிச் செல்வதில்
எச்சலனுமும் இல்லையெனக்கு

நமது புணர்வை ஒத்துக் கேட்கும்
நீண்ட மூக்குடைய இரவினிடத்து

*********

ஆமென் 

பெய்நிழல் பேய்நிலம் உண்டேன்
ஜென்ம பந்தம் உனக்கு
தெய்வ திருப்தி எனக்கு

*********

ஆம் 

அதே ஆற்றில்
அதே நீந்துதலின் ஒரு தருணம்
பிடிபடும் மீன்

*********

 

கவிதைகள் லட்சுமி சரவணக்குமார் கவிதைகள்

 லட்சுமி சரவணக்குமார் கவிதைகள்

 

 

 

 

நதியில் உறங்கும் மரணம்…

 

இருப்பு கொள்ள முடியா மீன்களாய்

நீந்திக் கொண்டிருக்கிறது மரணம்

ஜீவராசிகளின் தேகத்திற்கும் நீர்மைக்குமிடையே

அசையும் பச்சை நிறக் கண்கள்

சொற்களைக் கொத்தி தின்னும்

மீன் கொத்திப் பறவைகள்

நதியெங்கும் வழிந்தொடும் சொற்களையும்

கொத்திச் செல்கின்றன

மழைக்காலத்தின் விசுவாசமிக்க சேவகனாய்

ஆற்றுமீன்கள்

நீளுறக்கத்தில் மூழ்கிக்கிடக்கும் யுவதிகளென

நதியோர மரங்களில்

நிரம்பிக் கிடக்கும்  பச்சை

பொற்காசுகள் கொஞ்சத்தை வீசியெறியும் மிதப்பு

ஒவ்வொருமுறையும் நதிசேர்கையில்

குற்றவுணர்ச்சியின் நீளவுடல்கள்

எப்போதும் எரிந்துகொண்டிருக்கின்றன

நதியின் அகால இரவுகளில்…

 

 

 

 

 

 

 

மீ மிருக நடனமாடும் டாட்டூ சித்திரக்காரன்…

கோடையில் நாவல் பழ மை சேகரிக்கும்

டாட்டூ சித்திரக்காரனொருவன் ஊருக்குள் வந்திருந்தான்

வாசிமலயானின் காட்டுச் சாராயமருந்துமவன்

தன்னை ஜிப்ஸியென்றும்

டாட்டூ மை சேகரிக்க அலைந்து திரியும் வனவாசியென்றும்

சந்தோசத்துடன் சொல்லிக் கொள்வான்

ரோகம் கண்ட முதிய குறத்தியொருத்தி

டாட்டூ குத்திக்கொள்ள வேண்டியே இன்னும்

அவன் வருகைக்காக காத்திருந்தாள்

அவளிடமிருந்த பதினாறு கிளிகளுக்கும்

டாட்டூக்களைப் பற்றித் தெரிந்திருந்தது

குதிரைகளையும்

பேசும் மீன்களையும்

டாட்டூக்களாக தீட்டுகிறவன்

பெண்களுக்கான சித்திரங்களை மட்டுமே

கையிருப்பாக கொண்டிருக்கிறான்

வயதுக்கேற்பவும் உடலுக்கேற்பவும்

தன்னுடைய விருப்பத்தின்படி  டாட்டூ குத்திவிட்டான்

விருப்பத்தோடு குத்திக்கொண்ட சில பெண்கள்

கடற்கரையோரமாய் பித்துநிலை கொண்டு திரிகிறார்களென

வழிபோக்கர்கள் சொன்னதை

மற்றவர்களைப்போல் சித்திரக்காரனும் நம்பியிருக்கவில்லை

குறத்தி தன்னுடலில் கிளிகளைத் தீட்டச் சொன்னாள்

அவன் குதிரை அவளுக்குப் பொருத்தமாயிருக்குமென்றான்

மறுத்து

கிளிகள் கேட்டவளுக்கு

நீலநிறத்தில் கிளிகளைக் குத்திவிட்டான்

நீலநிறக் கிளிகள் அவள் உடல்முழுக்க அலைந்து பறந்தன

குறத்தி தன்னையும் நீலக்கிளியென்றாள்

இன்னொருமுறை அவனைச் சந்தித்து நன்றிசொல்லவும்

டாட்டூக்களைக் கையாளும் சூத்திரம் கற்கவும் விருப்பமிருந்தது

பாதி வெந்த ஒட்டக இறைச்சியும்

மூங்கில் கூம்புகள் நிறைய நாட்டுச்சாராயமும்  கையிருப்பாய்

அவன் அடுத்த நகரம் நோக்கி இடம்பெயர்ந்தான்

காட்டுப்பூக்கள் நிறைந்த வனவெளியெங்கும்

மதுவருந்திய அவன் குரல்

மரங்களைப் பற்றியும் சித்திரங்களைப் பற்றியும் பாடிக்கொண்டிருந்தது

 

 

 

 

இறகுப் பந்து  விளையாடும் சிறுமிகள்…

வெயிலற்ற மாலைநேர வீதியில்

மில்க்‌ஷேக் குடிக்கும் சிறுமிகள்  சிலர்

இறகுப்பந்து விளையாடுகிறார்கள்

குட்டையாய் கால்சட்டை அணிந்திருக்கும்

மகள்களின் வெளுத்த சதை

அவ் வீதியில்

இங்குமங்குமாய் இறகுப்பந்தென

அலைந்து கொண்டிருக்க

மத்திம வயதெய்திய அவர்களின்

வெளுத்த  அம்மாக்கள்

இறுக்கமான தங்களின் நைட்டிகள்

தளர்ந்துபோன கலக்கத்தில்  இருக்கிறார்கள்

வியர்த்து களைத்துப்போன குழந்தைகளோடு

சமயங்களில் அம்மாக்களும் விளையாடமலில்லை

அப்போதெல்லாம்

மொட்டை மாடிகளிலிருந்தோ

வீதிகளின் ஏதாவதொரு முனையிலிருந்தோ

தங்களை பெருங்காதலுடன் கவனிக்கும்

இளைஞர்களின் தகிப்பிற்கு

வசீகரமானதொரு புன்னகையை  வீசுகிறார்கள்

ஆக்டோபஸ் உடல் கொண்ட குழந்தைகள்

விடுமுறை முடிந்து பள்ளிசெல்வதும்

விளையாட்டை மறப்பதுமாய்  இருந்துவிடுகின்றனர்

ஷூ ஸ்டாண்ட் பக்கமாயிருக்கும்

இறகுப்பந்து மட்டையையும்  பாதி இறகுகள்

பிய்ந்துபோன கார்க்குகளையும்

ஏக்கத்துடன் கவனிக்கும் அம்மாக்கள்

பின்மதியநேர இளைஞனொருவனின்

வரவுக்கென

பின் ரகசியமாய்க்

காத்திருக்கத் துவங்குகிறார்கள்

வெளிச்சமறியா ரகசிய அறையுள்

நிபந்தனைகளற்று நிகழும்  விளையாட்டில்

சில நாட்கள் அவ்விளைஞர்களின்  வரவு நிகழும்

விளையாட்டின் சூட்சுமமறியா சிறுமிகள்

இன்னொருமுறை தொடை வீங்கிய

கால்சட்டைகளுடன் தெருவில் விளையாடுகிற பொழுது

அம்மாக்களின் பார்வை மட்டும்

தெருமுனை இளைஞனின் கண்களுக்கும்

தங்கள் குழந்தைகளின் உடலுக்குமாய்

அலைந்தபடியிருக்கும்…

 

 

ஆயிரம் மலர் தின்னும் குரல்…

எரியும் மூங்கிலாய்

நான் இசைந்து கொண்டிருக்கிறேன்

உருகி வழியும் நீரலையில் முகிழ்ந்த எனதுடல்

பெளதிகமாய் அலைவுறுகிற காமம்

”தோம்…தோம்…தோம் தன தன

தோம் தோம் தன தோம் தோம் தன தோம் தோம்

நந்தகுமாரா…. நவநீத கண்ணா…. மாயன் முகுந்தா…”

நான் வெண்ணை தேடும் சிறு கண்ணனாகிறேன்

பாதங்கள் சூடற்றுப்போய் நெகிழ்ந்தன

கண்களில் நடனமாடும் ஸாமுத்ரிகா சிலை

”குளிர் கூதல் வரும்போது அனல் தானவன்

தளிர் கைகள் தொடும் போது தணல் தானவன்…”

ஆயிரம் மலர் கரைந்து வாசனை எழுப்ப

கொங்கைகள் விழிகொண்டு அழைக்கின்றன

”இரு கொங்கை அணல் மேட்டில் புணல் தானவன்…”

காற்றில் வசப்படா பெண்ணொருத்தியின்

மேனியில் சிற்றோடையாகிறேன்

உடல் சிலிர்க்கிறது

ஏகாந்தத்தின் பெருமழையில் குருவிகளாய்

பறந்தலைகிறது காதலின் கட்டற்ற மனம்

இசைத்து இசைத்து நானுமொரு சப்தமாகிறேன்

வீணையின் நாணாகி மீட்டப்படும்

ஒலிதோறும் அவள் குரலின் சுதி சேர்க்கிறேன்

இன்னொருமுறை பார்த்தீரோ என்கையில்

கைகள் செயலிழக்க

கண்கள் பார்வையிழக்க

நான் உடலற்றவனாகிறேன்

மொழியில் அவள் குரல் மட்டும்

நான் நந்தகுமாரன்

பெருங்காதலன்

இன்னும் இன்னுமென உன் குரலின் எல்லா ஒலிகளாய்

அர்த்தங்களாய்

உடலற்றவனாய் உன் குரலாகியிருக்கிறேன்….

 

( காற்றின் பேரோசையாய் மனம் நிறைக்கும் சுபிக்‌ஷாவின் குரலுக்கு…)

 

 

 

கவிதைகள் நாணற்காடன் கவிதைகள்

நாணற்காடன் கவிதைகள்

 

 

 

 

 

 

 

1.நான் எழுந்து வருவதற்குள்

போய்விட்டது நிலா

 

எழாமலே

இருந்திருக்கலாம்.

 

2.நாளை

என்னைப் பூட்டிவிட்டு

சாவியைத் தொலைத்துவிட

தீர்மானித்திருக்கிறேன்

திறப்பதற்கு

முயற்சி செய்யாதீர்கள்

 

3.ஏறுவதும் இறங்குவதும்

நான்தான்

வெறுமனே நகர்த்தலுக்குத்தான்

இந்தக் காய்கள்

யாரோ

பரமபதத்தை விரித்துவைத்து

விளையாடுகிறார்கள்

வெற்றி பற்றி பேச

எந்த உரிமையுமில்லை எனக்கு

4.அவ்வளவு அமைதியாக
இருக்கிறது வானம்
பறவைகள் கூட
கோடு கிழிக்க வரவில்லை
இன்னும் அண்ணாந்தே நிற்கிறேன்
கழுத்து வலிக்கும்வரை நிற்பேன்
பூமியில்தான்
எத்தனை சத்தங்கள்

5.முகவரி விசாரிப்பவனின்
இருள் நிறைந்த கண்களில்
பட்டுவிட்டேன் நான்

நல்லவேளையாக
என்னைத் தான்
விசாரித்தான் அவன்

தெரியாது எனச்சொல்லிவிட்டேன்
நானும்

 

கவிதை ரமேஷ் வைத்யா கவிதை

கவிதைகள்

ரமேஷ் வைத்யா கவிதை

 

 

 

 

 

அரவங்கள் நழுவும் அநாதை வனத்தில்
உன் நினைவுகளைத் தொலைப்பேன்

சாத்தான் கோயிலின் ஸ்த‌ல‌ விருட்ச‌ த‌ள‌மெடுத்து
நெருப்பிட்டு சுவாசித்து ம‌திகுழ‌ம்பி உறைவேன்

என் உதிர‌த்தும் எனில்பாதி உத‌ர‌த்தும்
உதிர்ந்த‌ திர‌வியத்துக் குன்பெயரைச் சூட்டாம‌ல்
எப்போதும் வெறித்திருப்பேன்

அர‌விந்த ஹ்ருதயத்தில்
ஆலகால நெய்யூற்றி ஆகுதியாய்க் கொடுப்பேன் நான்

ஆள் கூட்டம் இடைநின்று
அரையாடை அசைய அதர்வண மந்திரத்தால்
அழிவினைகள் செய்திருப்பேன்

எந்த க்ஷணத்திலும் ஏதேனும் செய்து
உன்னை மறந்தபடியே
இருப்பேன் நான் அனவரதம்

*

கவிதைகள் இசை கவிதைகள்

 

இசை கவிதைகள்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 க்ரிஷ்கெய்லிற்கு பந்து வீசுதல்

நான்  இந்த  ஆட்டத்திலேயே  இல்லை
சொல்லப்போனால்  ஒரு  பார்வையாளனாக  கூட  இல்லை
மைதானத்திற்குள்   தரதரவென  இழுத்துவரப்பட்டு
பந்துவீசுமாறு  பணிக்கப்பட்டிருக்கிறேன்
எதிரே  க்ரிஷ்கெய்ல்  நின்றுகொண்டிருக்கிறார்
அணித்தலைவர்  ஓடிவந்து
பந்து  அந்தரத்திலேயே  இடப்பக்கம்  சுழன்று
மறுபடியும்  வலப்பக்கம்  சுழன்று
விழுமாறு  வீசச்சொன்னார்
நான்  அவரது  முகத்தையே  பார்த்தேன்
அவர்  திரும்பி  ஓடிவிட்டார்
எதிரே  க்ரிஷ்கெய்ல்  நின்றுகொண்டிருக்கிறார்
அவரின்  சடாமுடி  ருத்ரதாண்டவனை  குறித்து  நிற்கிறது
அடேய்  சுடலையப்பா….
இந்த  பந்தை  வானத்திற்கு  அடி
திரும்பி  வரவே  வராத  படிக்கு  வானத்திற்கு  அடி.

*

***  சற்றே  பருத்த  தனமே  குலுங்க

      தலையலங்காரம்  புறப்பட்டேதே… 

அந்தப்பக்கம்  போக  வேண்டாம்

அங்குதான்  அம்பிகாவதி  அமர்ந்து

லாட்டரிச்சீட்டுகளை  உரசிக்கொண்டிருக்கிறான்

நூறுசீட்டிற்கு  ஒரு  சீட்டில்

கடைசி  எண்ணில்  கோடிகள்  தவறிவிடும்  அவனுக்கு

அப்போது  ஒரு  சிரி  சிரிப்பான்

அந்த  சிரிப்பில்  சிக்கி  செத்தவர்  அனேகம்

அந்தப்பக்கம்  போக  வேண்டாம்.

                                   

             

                           (*** அம்பிகாவதியைகொலைசெய்தபாடலில்முதல், கடைவரிகள் )

*

 

 

                              லூஸ்ஃகேருக்கு  மயங்குதல்

                                              அல்லது

                           காமம்  செப்பாது  கண்டது  மொழிதல்

நான்  எளியனில்  எளியன்.

லூஸ்ஃகேருக்கு  மயங்குபவன்.

மனம்  போன  போக்கில்  தான்  போகிறேன்.

மனம்  போகிறது

அதனால்   போகிறேன்.

லூஸ்ஃகேரில்  பரலூஸ்ஃகேர்  என்றொன்றில்லை.

என்  உடலொரு  கருவண்டுக்  கூட்டம்.

ஒவ்வொரு  லூஸ்ஃகேரின்  பின்னும்

ஒரு  வண்டு  பறக்கிறது.

எப்போதும்  என்  முன்னே  ஒரு  சுழித்தோடும்  காட்டாறு

காட்டாற்றைக்  கடக்க  உதவும்  ஆல்விழுதே

உன்னை  சிக்கெனப்  பற்றினேன்.

எனக்குத்  தெரியும்.

லூஸ்ஃகேரை  மயிரென்றெழுதி   கெக்கலித்த  ஓர்  அறிவிலி

கடைசியில்  அதிலேயே  தூக்கிட்டு  மாண்டகதை.

ஈரும்  பேனும்  நாறும்  இடமென  தவநெறி  முனிந்தால்,

லூஸ்ஃகேரின்  நுனியில்

தொங்கிச்  சொட்டும்  துளிநீரில்

இவ்வுலகு  உய்கிறது  என்பேன்.

                                  ( யாத்ராவிற்கு )

*