Category: சிறுகதை

லோலாயம் ( சிறுகதை ) – சே. தண்டபாணி தென்றல்

“அந்த சாரு எது கேட்டாலும் தர மாட்டீங்கறாரு?”

இதைச் சொன்ன சிந்துவின் முகத்தில் வெறுப்பும் விரக்தியும் ஒரு சேரக் குடிகொண்டிருந்தது. சிந்து என்றில்லை யார் சென்றாலும் இது நடக்கும் என்பது தெரிந்ததுதான். எல்லாத்துக்கும் காரணம் அந்த தலையாய அயோக்கியன் குமரேசன். நான் பிறந்த வருடத்தில் இருந்து, லேப் அட்டெண்டராக குப்பை கொட்டி வருகிறான் என்பதில் இருந்தே ஏமாற்றுவதில் எவ்வளவு அனுபவமும், கெட்டிக்காரத் தனமும் வாய்ந்தவன் என்பதை ஒருவாறு ஊகிக்கலாம்.

எல்லாம் நான் முன்னால் படித்த கல்லூரிப் பேராசிரியர்களைச் சொல்ல வேண்டும்?யுனிவெர்சிட்டி நல்லா இருக்கும் அருண்குமார் . அதிலும் குறிப்பாக ஹச் ஓ டி .. நான் எண்டரன்ஸ் எழுதி கிடைக்கல எல்லா யுனிவெர்சிட்டிய விடவும் இது ரொம்ப நல்லா இருக்கும்.சொன்னவர்களை என்ன சொல்ல பாவம் அவர்கள் இங்கு படித்ததில்லை. நமது ஆசை அல்ல. ஆசிரியரின் கனவு என்று எழுதி முதல் இடம் கிடைத்தது அதிர்ஷ்டம்தான். அதுவே எவ்வளவு துரதிஷ்டம் என்பது மெல்ல மெல்லப் புரிந்தது.

இப்போது டி.என்.ஏ பிரித்து எடுத்தல் ப்ராக்டிக்கல். டிப்ஸ் இல்லாமல் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. பீனால் வேறு, பாதாளத்தில் கிடந்தது. குறைந்தது ஐம்பது மில்லி லிட்டராவது வேண்டும் . அதைதான் வாங்கி வர சிந்துவிடம் சொல்லி இருந்தேன். இருப்பதை எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் டிப் வந்தால் அப்படியே விரைவில் முடித்து விடலாம் என்று நான் போட்ட மனக் கணக்கில் தேக்கம் அடைந்தது பின்புதான் தெரிந்தது.

“அருண் அப்படியே டிப் பாக்ஸும் வாங்கீட்டு வாடா? இது ஜீவிதா . அதில்லாம பிப்பெட்ல சரியா எடுக்க முடியல? ம்ம் சரி வேற யாருக்காச்சும் எதாவது தேவைப்படுதா?”
கிடைக்காது என்று தெரிந்தும் வகுப்புத் தலைவன் என்ற முறையில் முன்னின்று கேட்டுக் கொண்டேன். அது அவர்களுக்கும் தெரிந்திருக்கும் போலும் . யாரும் எதுவும் கேட்கவில்லை. வகுப்புத் தலைவன் என்பதைத் தாண்டி இப்படிக் கேட்கக் காரணம் அந்த கையாலாகாத குமரேசன் தான்.

“தம்பி எல்லாத்தையும் ஒரே வாட்டி டிஸ்கஸ் பண்ணி எழுதீட்டு வாங்க? என்ன பிரக்டிகல் என்ன எக்ஸ்பெரிமென்ட்? தனி தனியா ? கொடுக்க முடியாது.இல்லன மட்டும் இவன் அள்ளி கொடுத்துருவான் பாரு? கிள்ளிக் கொடுகரக்கே ஆயிரத்து எட்டு புலம்பு புலம்புவான்.”
இதற்கு முன்னால் படித்த கல்லூரி இதற்கு முற்றிலும் எதிர் மாறாக இருந்தது. சதீஸ் அண்ணா.தங்கமானவர் பல முறை நோட்டில் எழுதியதே கிடையாது. வேண்டுமென்பதை சொல்லிக்கொண்டு எடுத்துக் கொள்வோம்.

அப்படித்தான் செய்முறைத் தேர்வுக்கு முந்தைய நாள் எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்து வைக்க இரவு எட்டு மணி ஆகிவிட்டது, எனக்கே பாவமாகப் போய்விட்டது. சொற்ப சம்பளம் வாங்கும் அவரே அதுவரைக்கும் காத்திருந்தார் . பக்கத்துக்கு லேபில் இருந்த சம்பத் சார்கூடக் காத்திருந்தார்.இங்கு ஐந்து மணியா. தம்பி அருண்
இந்தாங்க சாவி எல்லாத்தையும் பூட்டி சீக்கிரம் சாவியக் கொடுங்க?
ஆமா இங்க ஒரு வெங்காயமும் இல்ல. அப்பறம் எதுக்கு இந்த பாதுகாப்புன்னுதா எனக்கும் தெர்ல. மொதல்ல இந்த குமரேசன் நாயி கெமிக்கல் ரூம்க்கு வர்றதே இல்ல. சதீஸ் அண்ணா அங்க தா உட்காந்துட்டு இருப்பாரு. ஆனா இங்க டேபிள் மட்டும் இருக்கு. குமரேசன் ஆபீஸ்ல ஜம்முனு உட்காந்துக்கரன். ஒரு வேலை அங்கே ஏ.சி இல்லை என்பதால் கூட இருக்கலாம். அடுத்து அந்த நாய் காலைத் தூக்கி யூ டுப் பார்க்க கிடைத்தது ஈ லைப்ரரி. பருவக் கட்டணத்தை எங்களிடம் வாங்குவது இந்தமாதிரி சம்பந்தம் இல்லாதவர்களின் பொழுது போக்கத்தான் என்பதை உணர்கையில் கோபம் என் தலைக்கேறியது .

“நீ வேணாப் பாரு கார்த்தி .. எதுனா பெருசா பண்ணனும் டா ..
உன்னால என்ன பண்ண முடியும்
அடேய் உன் வயசு, அவன் அனுபவம்
எத்தன பசங்களப் பாத்துருப்பான் . எத்தன வில்லத்தனம் பன்னிருப்பான். ஒன்னும் பண்ண முடியாது டா? வேண்ணா”..! நீண்ட நேர யோசனைக்குப் பிறகு கார்த்திக் ராஜா
“இனிமேல் இந்தப்பக்கம் யாரும் வராம தடுக்கலாம்.. அதா என்னால முடிஞ்சது நான் அப்டித்தா வேற பக்கம் போகச் சொல்லிச் சொன்னேன்.இதைய கடைசி விருப்பமா வைக்க சொல்லி சொன்னேன்.நல்ல வேல யாரும் வரல.”

இதைச் சொன்ன கார்த்திக் ராஜா கொஞ்சம் நிம்மதிப் பெரு மூச்சு விட்டன. ஆமால இதுவும் நல்ல ஐடியாவாத்தான் இருக்கு . யோசித்துக் கொண்டே அலுவலகத்தை நோக்கி நடந்தேன்.மாடியில் ஒரு புறம் லேபும், அதற்கு எதிர் புறமாக கெமிக்கல் அறையும் இருப்பது தப்பித் தவறிக் கூட நல்லது என்று சொல்லிவிட முடியாது. கெமிக்கல் அறைக்கு நேர் வழி கிடையாது.துறை அலுவலகம் வழியாக சுற்றித்தான் வர இயலும்.

கிரீச்.. கிரீச் …
கதவைத் திறந்து கொண்டு நுழைந்தேன். வெள்ளாமைக் காட்டை மேய்ந்த எருமை மாதிரி குமரேசன் தின்றுவிட்டும், சக அலுவலக வாசிகளுடன் உரையாடிக் கொண்டும் இருந்தான்.
சார் டிப்ஸ் , அப்புறம் பாக்ஸ். கொஞ்சம் பீனால்.
கொஞ்சம் தயங்கிய பாவணையில் கேட்டேன்.. அவனுக்கே அவனிடம் மட்டும்தான் மரியாதை கொடுக்க பழகியிருந்தோம். முதுகலை சேர்ந்து முதல் தடவை அண்ணா என்று அழைத்ததில் எனக்கும் கார்த்திக்கும் ஒரு சேர ஒரே பதிலை அவன் சொல்லியிருந்ததில் வியப்பேதும் இல்லை..

“தம்பி என்ன அண்ணானு கூப்டற..சார்னு கூப்டு..கொஞ்சம் மிரட்டும் தொனி
ம்ம்..சரிங்க சார் “
இருவருமே ஒரே பதிலைத்தான் கூறியிருக்கிறோம் என்பது பிற்பாடுதான் தெரிய வந்தது.
“ம்ம் வாங்க அருண் எடுத்து தர்றேன்.. என்னடா எலி திடீர்னு அம்மணத்தோட போகுது” என்பது அப்போது எனக்குத் தெரியாமல் போயிற்று.

சில நிமிடங்களிலேயே இரண்டு டிப் பாக்ஸ்கள் என் கைகளை அடைந்தன. கடைசி ரேக்கில் இரண்டு பீனால் பாட்டில்கள் இருந்ததைப் பார்த்தேன். பீனால் மட்டும் இல்ல தம்பி . இரண்டு முழுப் பாட்டில்களை அலமாரிக்குள் மறைத்து விட்டான்.

“தேங்க்ஸ் சார் .
ம்ம் பரவல பா எல்லா உங்களுக்கு தான்..”
வேக வேக மாக நடந்த நான் லேப் நோக்கித் திரும்பும் முன்
“தம்பி ஒரு நிமிஷம்
ம்ம் சொல்லுங்க சார்
என்றி போட்ருங்க அருண் குமார்
ம்ம்ம். சரிங்க சார்..
இந்தாங்க என்ட்ரி நோட் ..”
கடமையில் இம்மியும் தவறாதவன் போன்று காட்டிக் கொண்டான்..யோக்கிய வேஷமிட்ட அயோக்கியன்.
பெறப்பட்டது என்று ஆங்கிலத்தில் எழுதி கையெழுத்தை தமிழில் இட்ட வேகத்தில் கிளம்ப எத்தனித்தபோது
தம்பி ஒரு நிமிஷம் அதே கூற்று அதே ஆசாமியிடம் இருந்து வந்தது.
கோபம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கொப்பளிக்க முகத்தைக் கடுப்பாக்கிக் கொண்டு சற்றே திரும்பினேன்.

சார் கிட்ட சைன் வாங்கி கொடுத்துட்டுப் போங்க
நோட்டை வாங்கியவாறே ஹச்.ஒ.டி அறையை நோக்கினேன்.. வழக்கம் போல மடிக்கணினியில் மூழ்கி இருந்தார்.. சிறிது நேரம் கழித்துக் கையசைத்தார்.. உள்ளே சென்றதும் சார் சைன் என்றேன்.
‘ம்ம்’ என்று வாங்கியதும் அறையில் இன்னொரு குரல் கேட்டது.
“சார் இவங்க காட்டன ரீ யூஸ் பண்றதே இல்லிங்க” சார். நான் நுழைகையில் ஏற்பட்ட சிறு சந்தில் இந்த நாய் எப்படி நுழைந்தது என்று தெரியவில்லை. தனக்கான கடியை ஹச்.ஓ.டி மூலம் கடிக்க ஆரம்பித்தது.

அதுவரை சாந்தசொரூபியாக இருந்த துறைத் தலைவர் தைய தக்க என்று குதிக்க ஆரம்பித்தார்.

“என்னப்பா சொல்ற
நான் அமரிக்கால இருந்தப்போ அவங்க காட்டன கருப்பாகுற வரைக்கும் மறுபடி மறுபடி யூஸ் பண்றாங்க தெர்யுமா?” என்றதும் என் மூஞ்சியை ஏறிட்டு நோக்கினார்.
அப்படியே தாங்க சார் டிப்ஸையும் .
அடுத்த கடி குரல் வலையாக இருந்ததில் ஆச்சர்யம் ஒன்றும் இருக்கவில்லை.

உடனே நான் சுதாரித்துக் கொண்டு
சார் இப்பதான் முதல் தடவை இந்த வருஷம் சேர்ந்ததுக்கு அப்பறம் வாங்குறோம். இனிமேல் தான் சார் மறுபடியும் பயன்படுத்த முடியும் என்று பெரிய பல்பாக கொடுத்தேன்..

அதை சமாளிக்கும் விதத்தில் நான் உங்கள சொல்லல அருண் குமார் .பொதுவா சொல்றேன். இது குமரேசன் சார்
அதற்குள் அவர் சைன் போட்டிருந்தார். அதனைத் தொடர்ந்து நோட் என்னிடம் வந்திருந்தது. நானும் கிளம்ப அயத்தமானபோது தற்பெருமையில் ஆய்வே இல்லாமல் பட்டம் வாங்கிய துறைத் தலைவர்,

நாங்கெல்லா படிக்குறப்ப டி.என்.ஏ இருக்கா இல்லையானு பாக்க அகார் தா யூஸ் பண்ணுவோம். அகார் என்பது பதினொன்றாம் வகுப்பில் வளர்தளம் என்று அழகுத் தமிழில் குறிப்பிடப் பட்டிருக்கும். நேராக பதினொன்றாம் வகுப்பிற்கு தாவுவதால் பெரும்பாலும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. எசே என்றவரின் மனைவி முதன்முறையாக இதை ஐஸ் கிரீம் தயாரிக்கும் பொது பார்த்து தெரிந்து கொண்டார். மஞ்சள் வர்ண பவுடர். திரவத்தை கட்டியாக்கும் தன்மை கொண்டது.

நாங்கள் இதற்குப் பதிலாக வழக்கம் போல் அகரோஸ் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தோம். இதனை மேலும் நிருபிக்கும் வகையில் ஆமாங்க சார் நான் சிங்கபூர்ல இருக்குறப்ப கூட தேய் யூஸ் எ டைனி சிலைட்
அவர்கள் பொதுவாகவே சிக்கனத்தில் கரை கண்டவர்கலாம். அதைதான் சக அறிவியல் விஞ்ஞானியும் நாசுக்காக சூளுரைத்தார். இந்த தெரு நாய் எப்போது நுழைந்தது என்று தெரியவில்லை. ஒரு வேளை ஓசி காபிக்கு நாக்கைத் தொங்கப் போட்டுக் கொண்டு வந்திருகக் கூடும்.

வேறு வழியில்லாமல் செயற்கையாக சிரிப்பை வரவழைத்துக் கொண்டு..

ஓகேங்க சார் என்றேன். இப்படி சிக்கனம் பேசுபவர்கள் ஏனோ பருவக் கட்டணத்தைக் கருத்தில் கொள்வதே இல்லை. தெரியாமல் தான் கேக்குறேன். பணத்திற்கு பதிலாக வர்ண நகலை ஏற்றுக் கொள்வார்களா? அது மட்டும் ஒனத்தியா? சொளையா பதினாறாயிரம் வெறும் ஆறு மாசத்துக்கு
நாங்க சிக்கனமா இருக்கணுமாம்.. யார் வீட்டு மொதல எந்த வீட்டு நாய் திங்கிறது.இதற்கும் மேல் அங்கு நின்றால் கெட்ட வார்த்தையோ? ஓங்கி அறையக் கை நீண்டு விடுமோ? என்ற அச்ச மேலீட்டினால் விடை பெற எண்ணி
தேங்க் யூ சார் என்றேன் .. பாத்து பத்ரமா யூஸ் பண்ணுங்க.. சிக்கனக் கடவுள் மாறியே சீன் போடவேண்டிது. மனதிற்குள் புலம்பியவரே படக் என்று கதவைத் திறந்து கொண்டு விறுவிறுவென்று கிளம்பினேன். பின்னால் வந்த குமரேசைனை ஒரு விநாடி கோபம் சூடிய முகத்தால் முறைத்துவிட்டு லேப் நோக்கிச் சென்றேன்.

அடுத்தநாள் காலை தலையெல்லாம் டிம் என்றிருந்தது. எல்லாரும் பேசுகிறார்கள் எனக்கு மட்டும் கேட்கவில்லை. விடுதியின் அறையில் இருந்து பக்கத்தில் இருக்கும் காட்டிற்குள் நடந்தேன். இன்னும் வகுப்பிற்கு செல்ல ஒரு மணி நேரம் இருக்கிறது. மீண்டும் ஹச் ஓடி.. முதல் ஆண்டின் கடைசி நாள் தனது ஆய்வகத்திற்கு மாணவர்கள் வந்து வேலை செய்யவேண்டும் என்பதற்காக பேசிய பெருமைகள் காதைக் குடைந்தன.

கார்த்திக் ராஜாவிடம் சொன்னால் ..
அப்புடி என்னத்த கிளுச்சுட்டன் ..ஒரு வேல வாங்கித் தர வக்கில்ல
அதுக்குள்ள வேர்ல்ட் பேமஸ் ஆம்..
அவன் சொல்வதும் சரிதான்.

சூரியன் கொஞ்சம் என்னருகில் இருந்தான். கதிர்க் கேசத்தை வருடியவரே ஏதேதோ வந்து போனது. சட்டென ஞாபகம் வர எப்படியும் கிளம்பி டி.என்.ஏ இன்று கிடைத்து விடும் என்கிற நினைப்பில் துறை நோக்கி நடக்கத் துவங்கினேன்.துறை ஒரே பரபரப்பாக இருந்தது. இப்போது தான் நியாபகம் வந்தது நேற்று சிந்து சொன்னதை மறந்து விட்டது. நேராக கெமிக்கல் ரூம் நோக்கி நடந்தேன். அதிசயமாகத் திறந்திருந்தது. பேரதிசயமாக உள்ளே யாரும் இருக்கவில்லை. அவசர அவசரமாக யாராவது வந்துவிடுவார்களோ எனும் நோக்கில் திறந்தேன். இரண்டு பீனால் பாட்டில்களும் காலியாக இருந்தன.

••

முதல் தகவல் அறிக்கை ( சிறுகதை ) / ரமேஷ் கண்ணன்

அக்டோபர் மாதம் 10 ந் தேதி சண்முகத்திற்கு மறக்கவே முடியாத ஓர் நாளாகிப் போனது.அதிகாலையில் நல்ல தண்ணீர் வரும்.சண்முகம் குடியிருந்தது காம்பவுண்டு வீடு. ஆறு குடும்பமுமே வாடகைக்குத் தான் குடியிருக்கிறார்கள்.நகரத்தின் மையப்பகுதி என்பதால் பல மொழிகள் பேசும் குடும்பங்கள் வசிக்கிறார்கள்.அதனாலேயே வட்டாரத்தில் அதனைப் பாரத விலாஸ் வீடு என்றே சொல்லுவார்களாம்.

பெரிய சண்டை சத்தம் இல்லாதது போலவே ஒட்டுதலும் பெரிதாய் இருக்காது.ஒரு அரை செ.மீ சிரிப்பு அ சிலர் குனிந்தோ ,பராக்கு பார்த்தபடியோ தவிர்த்து விடுவார்கள்.

மரக்கதவைத் திறந்து கம்பிக்கிராதிக் கதவை இழுத்து சண்முகம் வெளியே வருகையில் அதிர்ந்து போனான்.படுக்கையறை சன்னலுக்கு அருகே நிறுத்தியிருந்த ஸ்பெலண்டர் பைக்கைக் காணவில்லை.கை கால்கள் உதற ஆரம்பித்து விட்டன.வார்த்தைகள்குழறின.மேலெழும்பவில்லை.
அய்யைய்யோ வண்டியைக் காணோம் என உரக்கக் கத்தி விட்டான்.அன்னலெட்சுமி உள்ளேயிருந்து என்னங்க மாமாவெனப் பதறியபடி வந்தவள் கையில் வைத்திருந்த சில்வர் பானையைக் கீழே போட்டாள்.அதுவொரு சத்தம் கொடுத்து சுழன்று நின்றது.இருவரும் சுதாரித்து உணர்வுகளைத் தேக்கி வைக்கத் துவங்கினர்.அடிபைப்பில் யாரோ கிஷ்ஷு கிஷ்ஷீ எனத் தண்ணீர் அடித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் என்ன என்னாச்சுவெனக் கேட்டபடி வந்தனர்.அவர்களுக்கு விஷயத்தை அன்னலட்சுமி சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.

இதுவரைக்கும் இப்படி நடந்ததேயில்லை என யாரோ ஒருத்தர் சொல்கையில் அவனுக்கு என்னவோ போலானது.

சண்முகம் பக்கத்து ஊரிலிருந்த குமார் அண்ணனுக்கு போன் அடித்தான்.அதற்கு முன்பு வாசற்பக்கமாக ஓடிச்சென்று பார்த்தான்.குமார் அண்ணன் எஸ்.பி ஆபீஸிலிருக்கும் சோமு அண்ணனின் நம்பரைக் கொடுத்து பேசச்சொன்னார்.சோமு அண்ணன் உடனே நூறுக்கு போன் அடித்துத் தகவலைச் சொல்லுங்கள்.உடனடியாக ஏரியா போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போய் ரிப்போர்ட் பண்ணுங்க.நான் ஸ்டேஷனுக்கு பதினோரு மணிக்கு நேரா வர்றேன் என்றார்.

ரயில்வே பணிபுரியும் சுரேஷ் சார் சட்டையை மாட்டியபடி வாங்க ஸ்டேஷனுக்கு போவோமெனக் கூப்பிட்டார்.அன்னம் ; மாமா வண்டி போனாப் போகுது விடுங்க ஸ்டேஷன்ல ஒரு கம்ப்ளெயின்ட் பண்ணிட்டு வந்திருங்க.நம்ம தலையெழுத்து எனும் போது அவளது கண்களில் நீர்முட்டிக்கொண்டு நின்றது கன்னங்கள் உப்பியபடி அழத் தயாரானாள்.பிள்ளை புரண்டு படுத்தான்.அவனிடம் இப்போதைக்கு ஏதும் சொல்லாத நா வந்ததும் மெதுவாப் பாத்துக்குவோம் என்றவாறே வெளியேறினான்.அவள் பர்ஸை ஓடிவந்து கொடுத்து விட்டுச்சென்றாள்.

சண்முகத்தை மணமுடித்த அன்னத்திற்கு அவன் டூ வீலரில் ஊரைச்சுற்றிக்காட்டியதைத் தவிர வேறு பெரிதாய் சந்தோஷமில்லை.திருமணமான சமயத்தில் டிவிஎஸ் சேம்ப் தான் வைத்திருந்தான்.அப்புறம் அவளின் வற்புறுத்தலால் அவளுடைய நகைகளை அடகு வைத்து இந்த வண்டியை வாங்கினான்.ஆர்.டி.ஓ ஆபிஸுக்கு அருகிலேயே உள்ள கருப்பணசாமி கோவிலில் சாவியை வைத்து சாமி கும்பிட்டு எலுமிச்சை ,மாலை பூசை செய்து எடுத்த வண்டி.ஒரு முறை கூட இடையில் மக்கர் செய்ததே இல்லை.ஐந்தாண்டுகள் ஆகிவிட்டன.சிங்கிள் ஹேண்ட் சார் வண்டியை நல்லா மெயிண்டைன் பண்றீங்க என்பான் மெக்கானிக் கடைப்பையன்.இந்த வண்டியை ஓட்டியே தான் கியருக்குப் பழகினான் சண்முகம்.

உக்காருங்க சார் என்றார் சுரேஷ்.உங்களுக்கு வேறு சிரமம் என்றான் சண்முகம். சார் இந்த மாதிரி நேரத்தில தான் ஒருத்தருக்கொருத்தர் உதவி என்றபடி வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தார்.பின்னாலே உட்கார்ந்து கொண்டான் சண்முகம். இப்படி அமர்ந்து இருப்பதே அவனுக்கு அழுகையைக் கூட்டி வந்தது.

பல்லைக்கடித்துக்கொண்டு சமாளித்தான்.சுரேஷ் பேசியது எதுவுமே காதில் விழவில்லை.

அதே இடத்தில் நின்ற நான்கு டூ வீலரில் தன்னுடையது மட்டும் காணாமல் போனதை நினைத்து அழுகையாய் வந்தது. ஸ்டேஷன் வாசலில் எட்டத்தில் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு இருவரும் நுழைந்தனர்.ஸ்டேஷன் முன்பு போடப்பட பந்தலில் குளுமையாய் இருந்தது.அதிகாலை நேரம் பரபரப்பு ஏதுமில்லை.வயர்லெஸ் கருவிகளில் தொடர்ச்சியாக குரல்கள் மாறி மாறி ஒலித்தபடி இருந்தன.

நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த ஒரு சீருடைக்காரரிடம் வணக்கம் சொன்னார்கள்.சொல்லுங்க என்ன விஷயம் என்றார்.சுரேஷ், டூவீலர் தொலைந்து போன விபரத்தைச் சொன்னவுடன் திரும்பி

சண்முகத்தைப் பார்த்து வண்டியைப் பூட்டாம வச்சிருப்பீங்க.

ஏதும் லோன் கட்டாம விட்டுட்டீங்களா

பைனான்ஸ்காரன் தூக்கியிருப்பான்

இல்ல சார்

வண்டியை லாக் பண்ணி தான் சார் நிறுத்தியிருந்தேன்.லோன் போட்டு வாங்கலை சார். ஃபுல் கேஷ் சார்ன்னு சொல்லியவன் உதட்டைக்கடித்துக் கொண்டான்

சரி பேப்பர்ஸ் இருக்கா ஆர்.சி.புக் இன்ஸ்யூரன்ஸ்லாம்

இருக்கு சார் என்றான் சண்முகம்

நாங்க சொல்றத, நீங்க கேக்குறதே இல்லையே.நிறைய பேர் வண்டியைப் பூட்டாம சாவியோடையே நிப்பாட்டியிருப்பாங்க.

சரி நீங்க எப்ப பாத்தீங்க வண்டி இல்லாதத?

காலையில அஞ்சு மணியிருக்கும் சார்.

உடனே நூறுக்கு போன் அடிச்சேன் சார்ன்னு சொன்னவுடன் நிமிர்ந்தவர் இதெல்லாம் யார் சொன்னா உனக்குன்னுற மாதிரி பார்த்தார்.

சார் எஸ்பி ஆபீஸ்ல அண்ணன் வேலை பாக்குறாரு சோமுன்னு .அவருதான் சொன்னாரு நூறுக்கு போன் அடிக்க. காலையில 11.00 மணிக்கு ஸ்டேஷனுக்கு வர்றேன்னு சொன்னாரு சார்.

அவரின் முகம் மாறியது. காம்பவுண்டு கேட் கிடையாது பூட்டு கிடையாது செயின் போட்டு லாக் பண்ண மாட்டீங்க.இப்ப வண்டியைக் காணோம் இவரத் தெரியும் அவரத் தெரியும்னு வந்திருவீங்க.

சரி சரி எப்படி வந்தீங்க ஸ்டேஷனுக்கு என்றார்.

சண்முகம் சுரேஷை காண்பித்து சார் வண்டிலன்னதும்

பக்கத்தில இருக்க எல்லா டூ வீலர் ஸ்டேண்டுலயும் போயி பாருங்க உங்களுக்கு அதிர்ஷடமிருந்தா கிடைக்கும். பாத்துட்டு இருந்தா உடனே தகவல் சொல்லுங்க ன்னார்.

அடுத்து வர்றப்ப பேப்பர்ஸும் கொண்டு வாங்க ன்னார்.

சண்முகம் போற வழியில் வர்ற எல்லா ஸ்பெளன்டரையும் பாத்துகிட்டே வந்தான்.தட்டுப்படலை.

நாலு டூவீலர் ஸ்டாண்டுகளிலும் பார்த்தாகி விட்டது. காலை வெயில் உரைக்கத்துவங்கி விட்டது. ஸ்டேஷன்ல தகவலைச் சொல்லிட்டு திரும்புறப்போ. வாங்க டீ சாப்பிடுவோமென வற்புறுத்தி சுரேஷ் வாங்கி கொடுத்தார்.

ஒரு பொருளைத் தொலைப்பது மாதிரியான கொடுமை என்னவென மெல்ல மெல்ல சண்முகத்திற்கு தெரிய ஆரம்பித்தது.

வீட்டிற்குத் திரும்பியவன் பையனைப் பள்ளியில் விடவேண்டும்.தெரிந்த ஆட்டோக்காரரை வரவைத்து போய்விட்டுவிட்டுத் திரும்பினான்.போக வர முந்நூறு ரூபாய்.

அலுவலகத்துக்கு லீவு சொல்லி விட்டு குளித்து கிளம்பினான்.சுரேஷ் நான் வரவா என்றதற்கு வேணாம் அண்ணன் வருவார் சார் என்றான்.

ஸ்டேஷனுக்கு எட்டத்தில் உள்ள டீக்கடையில் காத்திருந்தான் மணி பதினொன்றரையாகி விட்டது. சிறிது யோசித்தபடி சோமு அண்ணனுக்கு போன் செய்தான்.அவர் தம்பி இந்தா நானே கூப்பிடுறேன்னு போனைக் கட் செய்தார்.மணி ஒன்றாகி விட்டது. பொறுத்துப்பார்த்த சண்முகம் மீண்டும் போன் அடித்தான்.தம்பி இங்கே கொஞ்சம் முக்கியமான வேலை. கணேஷ்னு நுண்ணறிவு பிரிவு எஸ் ஐ இருப்பார்.அவர்ட்ட பேசிட்டேன்.உறுதியாய் எப்ஐஆர் போட்டு வாங்கிடலாம்.அவரைப்பாத்து நான் சொன்னேன்னு சொல்லுங்க.ஸ்டேஷன் இன்ஸ்பெக்டரும் ஃபிரண்டு தான்.நீங்க போய் இப்ப கணேஷ் சாரைப் பாருங்கன்னார்.

மெல்லத் தயங்கி உள்ளே நுழைகையில் காலை போல இல்லை ஸ்டேஷன்.ஆட்கள் வருவதும் போவதுமாய் விசாரணை அதட்டல் சத்தங்கள்.சின்னச் சின்ன தடுப்பறைகள். என்ன கேஸ்டூவீலர்

ஏரியா எது

வெயிட் பண்ணுங்க

இன்ஸ்பெக்டர் வர மூணு மணியாகுமென்றார் முன்னறையில் இருந்தவர்.வயர்லெஸ் ஒலியும் இடையே வரும் பிரத்யேக ஓசையையும் காதுகள் பழகி விட்டன.பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது.

சார் இங்க கணேஷ்னு நுண்ணறிவு பிரிவு எஸ்ஐ இருக்காராமே அவர இப்ப பாக்காலாமா எனத் தயங்கியபடியே கேட்டான் சண்முகம். ஓ !அவரா வெளியில தான இருந்தார் நீங்க பாக்கலையா இல்ல சார் அவரை நான் பார்த்தது இல்லை சோமுன்னு.

இதோ, இவர் தான் கணேஷ் எனக் கைகாட்டிய திசையில் சிவில் டிரஸ்ஸில் இருந்தார்.நல்ல உயரம். சார் சோமு அண்ணன்.

ஓ நீங்க தானா ஆமா போன் பண்ணாரு என்ன சார் செயின் லாக் லாம் போடலையா.சரி இன்ஸ்பெக்டர் மூணு மணிக்கு வருவார் .வெயிட் பண்ணுங்க. நானும் இருக்கேன் பேசிருவோம்னார்.

வெளியே வந்து டீ ,வடையை சாப்பிட்ட பின்பு காதடைத்துக் கிடந்தது கொஞ்சம் ஆசுவாசமானது.

டீக்கடைக்காரர் என்ன மேட்டர் சார் ன்னார்.

எரிச்சலோடு சொன்னான் சண்முகம்.

மெல்ல அவன் வதங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

அன்னத்திற்கு போன் செய்தான்.மாமா காலைலயும் சாப்பிடல எங்க இருக்கீங்க அவுக வந்தாங்களா எனக்கேள்விகளை அடுக்கிக்கொண்டே இருந்தாள்.

சரி நான் சாப்பிட்டேன்.அண்ணே வரல ஆனா பேசிட்டாக இன்ஸ்பெக்டருக்காக வெயிட் பண்றேன்.தம்பிய நீ போய் கூப்பிட்டு வந்துடு.ஆட்டோ வந்துடும்.ரூபாய் நான் அப்புறம் தர்றேன்னு சொல்லிடு.இப்ப நான் அதுக்குத்தான் போன் பண்ணேன்.அம்மா பேசுனாங்க ஏதும் மனசில போட்டு வருத்தப்படாதீக.தலைக்கு வந்தது தலப்பாயோடு போச்சின்னு நெனைச்சிக்குங்க என்றார்கள் என்றாள் அன்னம்.சரி நான் போனை வச்சிடுறேன் என்றான் சண்முகம்.

கணேஷ் சார் வண்டியை எடுத்து ஸ்டேஷனை விட்டு வெளியேறுகையில் கண்களில் படுமாறு போய் நின்றான்.அவர் இவனைப் பார்த்து கையசைத்துக் காத்திருங்கள் என்று சொன்னது அவனுக்கொரு நம்பிக்கை அளித்தது.

அவர் சென்ற சிறிது நேரத்தில் இன்ஸ்பெக்டர் ஜீப் வந்து நின்றது.சண்முகம், கணேஷ் சார் வரும்வரை காத்திருப்பதா என்று யோசித்தபடியே உள்ளே சென்று விட்டான்.

நம்ம தாலிய அறுக்குறாய்ங்க

நாளைக்கு செலவு ஃபுல்லா நம்மது தானாம்.

சொல்லும் போதே சண்முகத்தைப் பார்த்து என்ன விஷயம் ன்னார்

சார் ……. சோமு ………. எஸ் பி ஆபீஸ்

ஓ !அந்த டூ வீலரா !வெயிட் பண்ணுங்க

இப்ப நானும் சாப்பிட்டுட்டு எஸ் பி ஆபீஸ் போகனும் .ஒண்ணு பண்ணுங்க நீங்க போயிட்டு ஏழு மணிக்கு வந்துடுங்க என்றார்.

இதற்காகவே காத்திருந்தது போல கண்களில் படுபவருக்கெல்லாம் வணக்கம் சொல்லியபடி ஸ்டேஷனை விட்டு வெளியேறினான்.

அன்னத்தையும் இவனுக்கு உடனே பாக்கனும் போல இருந்தது.

சண்முகம் பொடிநடையாய் நடக்க ஆரம்பித்தான்.

வீடு திரும்பிய சண்முகம் வண்டி நிறுத்திய இடத்தில் அப்படியே திக்பிரமை பிடித்தவன் போல நின்றான்.

குடிவந்த புதிதில் பந்தல் கம்பி வாங்கி சுவரில் அறைந்து செயினால் கட்டி வண்டியைப் பூட்டியிருந்தால் தொலையாமல் இருந்திருக்குமோ என்று எண்ணினான்.இனி யோசித்து என்ன செய்ய போனது போனது தானென யோசிக்கையில் அன்னம் யதேச்சையாக வந்தவள்

என்ன மாமா வாசலிலே நின்னுக்கிட்டு

வாங்க திரும்பத்திரும்ப சொல்றேன் அதையே யோசனை பண்ணி வருத்தப்படாதீங்க.என்ன சொன்னார் இன்ஸ்பெக்டர்? ஏழு மணிக்கு வரச்சொல்லியிருக்கார்.

சரி சோமு மாமா போன் பண்ணுனாங்க பணம் எதுவும் கொடுக்க வேணாம்.தம்பி வந்தா சொல்லிருமான்னார்.

ஓஹோ சரி என்றவன் பிள்ளை அசந்து தூங்கிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தான்.பொறாமையாக இருந்தது. குழந்தையாக இருந்து விட்டால் எந்த இழப்பையும் பொருட்டின்றி நகர்த்தி விடலாமே என நினைத்துக்கொண்டான்.சாப்பிட்டீங்களா என்றான்.

சாப்பிட்டோம் நாங்க.புளிக்குழம்பு அப்பளம் பொரிச்சேன் எனத் தட்டையெடுத்து வைத்தாள் அன்னம்.

மணி ஆறாகி விட்டிருந்தது.

கணேஷ் சார் சொன்ன விஷயங்கள் நினைவுக்கு வந்தன.வண்டி இன்சூரென்ஸ் அமௌன்ட் 25,000 காட்டுது. இப்ப நீங்க எப் ஐ ஆர் போட்டு வாங்கிய பின்பு எங்களுக்கு கண்டுபிடிக்க குறிப்பிட்ட காலக்கெடு இருக்கும்.அப்புறம் கண்டுபிடிக்க முடியலைன்னு ஓர் சர்டிபிகேட் கொடுக்கனும்.அதக் கோர்ட்டில ப்ரொடியூஸ் பண்ணனும். இன்சூரென்ஸ் காரங்க விஷிட் பண்ணி செக் செய்வாங்க.அந்த ஃபைல் இன்சூரென்ஸ் அதிகாரி சரிபார்த்து அமௌன்ட் ஷேங்க்சன் பண்ணுவாங்க.

குறைஞ்சது ஆறு மாசமாகும்.இடையில இடையில நாங்க கூப்பிடுறப்ப ஸ்டேஷன் வரவேண்டியிருக்கும்.

அரை தூக்கத்தில் நினைவு எங்கெங்கோ ஓடியபடி இருந்தது. மணி ஆறே முக்கால் ஆனது.விருட்டென எழுந்திருத்த சண்முகம் மெக்கானிக் ஜாபருக்கு ஃபோன் செய்தான்.

பாய் பழைய டிவிஎஸ் சேம்ப் ஏதாவது செகண்ட் ஹேண்ட் வந்தா சொல்லுங்க ஆறாயிரம் ரூபாய்க்குள்ள வர்ற மாதிரி.

ஏன் சார் என்றதற்கு விஷயத்தை சொன்னான் சண்முகம்

வருத்தப்பட்ட ஜாபர் அவசியம் பாய் உங்களுக்கு முடிச்சி தர்றேன்.

இப்போதைக்கு நம்மகிட்ட ஸ்பேர் வண்டி ஒண்ணுயிருக்கு.

கடைப்பையன்ட்ட கொடுத்து விடுறேன்.ஒண்ணும் கவலைப்படாதீங்க சார் என்று சொல்லி போனை வைத்தான்.

சண்முகத்தின் கண்களில் நீர் தளும்பிக்கொண்டிருந்தது.

மணி ஏழைத் தாண்டி விட்டது. சண்முகம் ஸ்பேர் வண்டிக்காகக் காத்திருந்தான்.

ஒரு வேரைப் பிடித்தபடி ( சிறுகதை ) / வண்ணதாசன்.

வண்ணதாசன்.

பொதுவாகப் பத்திரிக்கை வைக்கிறவர்கள் காலையில் தான் வருவார்கள். அதுவும் ஆழ்வாரப்பன் வீட்டில் இருக்கிறாரா, அவரது புல்லட், அல்லது பெரிய வண்டி , ஜீப் நிற்கிறதா என்று பார்த்துவிட்டுத்தான் வருவார்கள். இப்படி விளக்கு வைத்த பிறகு மேல வீட்டுப் பெரிய பிச்சம்மாவும் சின்னப் பிச்சம்மாவும் ஒன்றாக நடந்து வருவது காசியம்மாவுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

அதுவும் இன்றைக்குக் கார்த்திகை மாதப் பிறப்பு. காசியம்மா வீட்டுத் தலை வாசலில் இரண்டு விளக்குகளை ஏற்றியிருந்தாள். இரண்டும் யானை விளக்குகள். பர்மாவில் இருந்தோ ரங்கூனில் இருந்தோ அவளுடைய அம்மா வழி மூதாதை யாரோ கொண்டு வந்தது. சதைப்பற்று இல்லாமல் யானைகள் உயரமாக இருக்கும். அதன் மேல் ஒரு அம்பாரி. அம்பாரியின் உச்சிப் பகுதியில் விளக்குக் குழிவு. திரியை நன்றாக நுனியில் கனியவிட்டு, கோபிப் பொட்டு வைத்தது போல சுடர் ஒளிர ஆரம்பித்த சமயம் இரண்டு பேரும் தூரத்தில் வருவது தெரிந்தது.

மேல வீட்டில் எல்லோருடைய பெயரும் பிச்சை என்றே ஆரம்பிக்கும். பெரிய பிச்சம்மா பெயர் பிச்சை பார்வதி. சின்னப் பிச்சம்மா பெயர் பிச்சை லச்சுமி. ஆனால் ஊரில் எல்லோரும் கூப்பிடுவது பெரிய பிச்சம்மா, சின்னப் பிச்சம்மா தான். அனேகமாக காசியம்மா ஒருத்தி மட்டுமே அவர்களைப் பார்வதி அக்கா, லட்சுமி அக்கா என்று கூப்பிட்டிருப்பாள். காசியம்மா வெளியூர்க்காரி. என்பது முக்கியமான காரணம்.

ஆழ்வாரப்பன் இவ்வளவு தூரம் அசலில் பெண் எடுப்பான் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஏற்கனவே படித்து முன்னிலைக்கு வந்து வடக்கே காலேஜில் வேலை பார்க்கும் மூத்தவனுக்கு போலீஸ் கமிஷனர் வீட்டில் படித்த பெண்ணாகப் பார்த்துவிட்டார்கள்.. அப்பாவோடு ஊரோடு இருந்து தென்னந்தோப்பையும் விவசாயத்தையும் பார்த்துவந்த, கர்லா சுற்றி, கசரத் எடுத்து ஆள் பீமன் போல இருக்கிற, தோப்புக்காரரின் இளைய மகன் இப்படி மரப்பாச்சி பொம்மை போல ஒருத்தியைக் கட்டிக்கொள்வான் என்று எப்படித் தெரியும்? சொல்லப் போனால், மேல வீட்டுக்காரருக்கும் தோப்புக்காரர் வீட்டுக்கும் அந்தக் கல்யாணத்திற்கு அப்புறம் போக்குவரத்து சுமூகமாக இல்லாமல் போய்விட்டது. நல்லது கெட்டதில் பெயருக்குத் தலையைக் காட்டுவதோடு சரி.

மேல வீட்டுக்காரர் தன் மூத்த மகளை கம்மாய்ப்பட்டியில் ஒரு பெருங்கொண்ட விவசாயக் குடும்பத்தில் கட்டிக்கொடுத்தார். எட்டாம் கிளாசுக்கு மேல் படிப்பு வராத சின்னவள் பிச்சை லச்சுமியை வீம்புக்குப் பக்கத்து கல்லாங்கல் டவுண் முன்னாள் எம்.எல்.ஏ மகனுக்குக் கட்டிக் கொடுத்தார். அந்தப் பையன் வக்கீலுக்குப் படித்திருப்பதாகச் சொன்னார்கள். ஆனால் ரோடு காண்ட்ராக்டில் நல்ல சம்பாத்தியம். என்றாலும் சின்னப் பிச்சம்மா மழைக்கும் வெயிலுக்கும் மேலவீட்டில் தான் இருக்கிறாள். காசியம்மா கல்யாணம் ஆழ்வாரப்பனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு இந்த ஊருக்கு வந்ததும் முதலில் பார்க்கவந்த சிலரில் பிச்சை லச்சுமியும் ஒருத்தி.

காசியம்மாவுக்கு நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது. அன்றைக்குப் பொசுபொசு என்று தூரல் விழுந்தபடி இருந்தது. இந்த வீட்டில் இருந்த அம்பாசிடர் கார் போக, காசியம்மா வீட்டில் இருந்து தனிக்குடித்தனச் சாமான்கள் ஏற்றிவந்த ஒரு வேனும் அரை பாடி வண்டியும் தெருவில் நின்றன. பழுத்த வாழைத் தார்க் குலைகள் சாத்திவைக்கப்பட்டிருந்தன. ஜன்னல் கதவில் கழற்றிப் போட்ட வதகல் பூமாலைகள். ஒரு பச்சைப்பசேல் என்ற புல் வெளியை சதா மாடுகள் குனிந்து குனிந்து மேய்ந்தபடியே இருப்பது போல உண்டான வாசனையைக் காசியம்மாவுக்குப் பிடித்திருந்தது.

ஜமுக்காளம் விரித்து உட்கார்ந்திருந்த காசியம்மாவின் பக்கத்தில் சின்னப் பிச்சம்மா வந்து உட்கார்ந்தாள். ரொம்பப் பக்கத்தில் அவ்வளவு நெருக்கி உட்கார அவசியமில்லை. நிறைய இடமிருந்தாலும் சின்னப் பிச்சம்மா அப்படித்தான் அமர்ந்தாள். புதுச் சேலையாக இருக்கவேண்டும். கரும்புத் தோகை விளிம்பு போல அது காசியம்மாவின் தோலை உரசியது.

காசியம்மா கையை அவள் தன்னுடைய கையில் எடுத்து பூப் போல மடியில் வைத்துக்கொண்டாள். அவளுடைய அடிவயிற்றுக்கும் கீழே என்று சொல்ல வேண்டும். வெது வெதுப்பு இன்னும் இருக்கிறது. அப்படி ஒரு சம்பிரதாயம் எல்லாம் கிடையாது. அவள் எழுந்து போனாள். யாரோ கூட, ‘என்ன வேணும்?’ என்று அவளிடம் கேட்டார்கள். ஒன்றும் சொல்லாமல், விளக்குக்கு முன்னால் இருக்கும் தாம்பாளத்தில் இருந்து சந்தனக் கும்பாவை எடுத்துவந்து காசியம்மாவின் இரண்டு கன்னங்களிலும் சந்தனம் வைத்தாள், முழங்கையில் இருந்து மணிக்கட்டு வரை இழுவினாள். அடிக்கழுத்தில் பூசினாள். மார்பில் கைபட்ட மாதிரித்தான் இருந்தது. காசியம்மாவுக்குக் கூசியது. சின்னப் பிச்சம்மா சிரித்தாள். அவளுடைய பருத்த உதடுகள் நடுங்கின. கண்கள் நிரம்பியிருந்தன.

‘ஆழ்வார் செஞ்சா சரியாத்தான் இருக்கும்ணு நினைச்சேன். சரியாத்தான் இருக்கு’ என்று காசியம்மாளிடம் சொன்னாள். விரல்களைக் குவித்து முத்திக்கொண்டாள். காசியம்மாவுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. யார் இவள்? ஆழ்வாரப்பன் என்கிற தன்னுடைய கணவனை ரொம்ப இயல்பாக ‘ஆழ்வார்’ என்று சொல்கிறாள்.

காசியம்மா அவளையே பார்த்தாள். கையும் காலும் உறுதியாக இருந்தன. முடி அவ்வளவு அடர்த்தி. நடுவகிடு எடுத்து, ஒரு மாதிரிக் காது ஓரம் வளைத்து மூடியிருந்தாள். இரண்டு முழங்கைகளிலும் ஃபேன் காற்றில் நலுங்கும் அளவுக்குப் பூனை முடி. காசியம்மாவுக்குக் கொஞ்சம் பொடிக் கண்கள். அவளுக்குப் பருமனாக இருந்தன. கன்ன எலும்பு துருத்தி, சிரிக்கும் போது திரளாமல் சதையைத் தோலோடு இழுத்துக் கட்டின. உயரமும் ஜாஸ்திதான். நிலைப்படியில் குனிந்து தான் வீட்டுக்குள் அவள் வர, போக வேண்டியதிருக்கலாம்.

‘என்ன பார்க்கே? நானும் ஆழ்வாரும் பால்வாடியில இருந்து ஒண்ணாப் படிச்சோம்’ அவள் சிரித்தாள். அவள் சிரிக்கும் போது மீண்டும் கன்ன எலும்பு துருத்தியது. அவளுக்குச் சட்டென்று அந்த முகத்தின் அடையாளம் பிடிபட்டது. வாய்விட்டுச் சொல்லியே விட்டாள். ‘உங்களைப் பார்த்தால் அச்சு அசல் என்.டி.ராமாராவ் செகண்ட் ஒய்ஃப் சிவபார்வதி மாதிரி இருக்கு’ என்றாள். சின்னப் பிச்சம்மாளுக்கு என்.டி. ராமாராவ் யார் என்று தெரியவில்லை. அப்புறம் சிவபார்வதி எப்படித் தெரிந்திருக்கும்? மேலும் காசியம்மாவுக்கு அது சிவபார்வதியா, லட்சுமி பார்வதியா என்று சந்தேகம் வேறு வந்துவிட்டது.

அதற்குப் பின், இதோ இப்படிக் கார்த்திகை மாதப் பிறப்பு அன்றைக்கு விளக்கேற்றும் நேரத்தில் பெரிய பிச்சம்மாவுடன் அவள் வருகிறது வரை, காசியம்மா எத்தனையோ தடவை பார்த்திருக்கிறாள். ஒவ்வொரு தடவையும் அவளுக்கு அந்த சிவ பார்வதி சாயல் ஞாபகம் வராது இருந்ததே இல்லை. அக்காள், தங்கை இரண்டு பேரும் ஒன்று போலச் சேலை எடுத்துக் கட்டியிருக்கிறார்கள். அகல அகலக் கட்டம் போட்ட, பல வர்ணங்கள் நேர்த்தியாகக் கலந்திருந்த சேலை. காசியம்மாவுக்கு இப்போது நாற்பத்தைந்து நாற்பத்தாறு இருக்கும் எனில் பிச்சை லச்சுமிக்கு ஒன்றிரண்டு கூடுதலாக இருக்கலாம். அவளுடைய அக்காவுக்கு ஐம்பது இருக்கக் கூடும். இரண்டு பேரும் பின் கொசுவம் வைத்துக் கட்டியிருந்தார்கள்.

முன்பு உடையார் கோவில் கொடைக்குப் பொங்கல் இடும்போதும் அப்படித்தான் கட்டியிருந்தார்கள். தெரு முழுவதும் கோலம் போட்டு வாசல் முன் பொங்கல் பானை வைத்து பிச்சை லட்சுமி பனை ஓலையை அடுப்புக்கட்டிக்குள் தள்ளிவிட்டுக்கொண்டு இருந்தாள். இரண்டு வெங்கலப் பானைகள். ஒன்றில் கழுத்து தாண்டி விளிம்பு வரை தளதள என்று வட்ட நுரை அலம்பியது. எரிந்த ஓலையின் சாம்பல் அவ்வப்போது படிந்து அதன் கொதிநிலை தீர்மானித்த ஒரு நுண் கணத்தில் அது தேர்ந்துகொண்ட ஒரு திறப்பில் பொங்கி வழிந்தது.

பிச்சை லச்சுமி குலவையிட்டபடியே நடந்துபோய்க்கொண்டு இருந்த காசியம்மாவைப் பார்த்தாள். குலவையை நிறுத்தாமல், ஒரு வெங்கலக் கரண்டியால் பானையைத் துளாவியபடியே, பக்கத்தில் இருந்த சருவச் சட்டியில் கோதி ஊற்றும் போதும் சிரித்தாள்.

ஒரு காகமும் அதன் பின் இன்னொரு காகமும் பறந்து போனதன் நிழல் கடக்கக் காத்திருந்து, சின்னவள் நகர்ந்துவந்து காசியம்மா கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, ‘ நீ வாரது தெரிஞ்சதும் பால் எப்படிப் பொங்குச்சு பாரு’ என்று சிரித்தாள்.

ஒவ்வொரு முறை இப்படிக் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு சொல்லும் போதும் அவள் சிரித்துக்கொண்டா, அழுதுகொண்டா சொல்கிறாள் என்பதை யாராலும் தீர்மானிக்க முடிவதில்லை. கண்கள் ஈரம் பூசிப் பளபளப்பதை வைத்து என்ன முடிவுக்கு வந்துவிட முடிகிறது?
எப்போதும் ஊரின் கடைசியில் அடிவாரத்தில் இருக்கும் கருணா அணை தண்ணீர் பெருகித்தான் கிடக்கும். தூரத்தில் இருந்து பார்த்தால் வெவ்வேறு கூர்முனைகளுடன் மலைத் தொடர்ச்சி தண்ணீருக்குள் அமிழ, அணை மட்டம் மலை ஏறுவது போல, நீலமாகவும் கருநீலமாகவும் அருவம் கொள்ளும்.அந்த வருடம் மழை கொஞ்சம் அதிகம். மலைக்கு அந்தப் பக்கம் பெய்தது அனைத்தும் கால் காலாக இறங்கி வழிந்து அணையின் கொள்ளளவு தாண்டிவிட்டது. எச்சரிக்கைக் கொடி நாட்டிவிட்டார்கள். மதகுகள் திறக்கப் பட்டு புகைப்படலமாக நீர் சீறிக்கொண்டு போனது.

ஊரே திரண்டு போய்ப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். எல்லோர்க்கும் நாள் குறித்துச் சொல்கிற புளியமரத்து விட்டு வள்ளுவர் அன்று நிறையக் குடித்திருந்தார். பச்சைத் தலைப்பாகை கட்டிக்கொண்டு, ஒன்று மாற்றி ஒன்று ஏதோ நிறுத்தாமல் பாடிக்கொண்டே இருந்தார். கிழியவே கிழியாத குருத்து வாழையிலை பற்றிய ஒரு பகுதியை அவர் பாடும் சமயம் விவசாயம் செய்கிறவர்கள் எல்லோரும் செண்ட்ராயன் கோவில் இருக்கும் திக்கைப் பார்த்து, தலைக்குமேல் கை உயர்த்திக் கும்பிட்டார்கள். காசியம்மாவை பைக்கில் கொண்டுவந்து விட்டுவிட்டு ஆழ்வாரப்பன் தென்னந்தோப்புக்குப் போயிருந்தான்.

காசியம்மாவுக்கு மலையின் கருநீலமும் கருணா அணைத் தண்ணீரின் ஊதாத் தகடும் என்னவோ செய்தன. அவள் யாருடனும் அல்லாமல் தனியாகப் போய் நின்று பார்த்தாள். ஏழு எட்டு எண்ணம் உள்ள ஒரு யானைக் குடும்பம் அடிவாரத்தில் ஒரு முடிச்சுப் போல நகர்ந்துக்கொண்டு இருந்தது. சேலைத் தலைப்பைத் தோளின் வழியாக வலக்கழுத்துக்குச் சுற்றி முன்னால் கொண்டுபோய் நுனியைப் பல்லால் கடித்தபடி அப்படியே நின்றாள். அசையாது கிடந்த நீர் ஒரு ஊதா நிலம் போல அவளுக்குத்தெரிந்தது. தன்னால் அதன் மேல் நடந்து விட முடியும் என்று தோன்றியது.

அப்போது அவளைப் பின்னால் இருந்து யாரோ கட்டிப் பிடித்தார்கள். காசியம்மாவின் வயிற்றின் மேல் கைகளை இறுக்கினார்கள். உச்சித் தலையில் முகவாய் நாடியால் அழுத்தினார்கள்.

அடுக்கடுக்கடுக்காகச் சிரித்தார்கள். ‘ஆழ்வார் உன்னைத் தனியா விட்டுட்டு எங்கே போனான்?’ என்று கேட்டபடியே காசியம்மாவின் முதுகோடு அப்பியிருந்த தன்னை உரித்து எடுத்துக்கொண்டு பிச்சை லச்சுமி முன்னால் வந்து, மறுபடியும் காசியம்மாவின் கைகளை எடுத்துத் தன்னிடம் வைத்துக்கொண்டாள். சின்னப் பிச்சம்மாவின் கைகள் ஏன் அவ்வளவு சூடாக இருந்தன? தண்ணீர் இல்லாமல் வெகு நேரம் அடுப்பில் இருந்த செப்புப் பானையின் வாசம் போல, இந்த இடத்தில் எப்படி அந்த வாசனை உண்டாயிற்று?

இன்னொரு தடவை இப்படித்தான் வினோதமாக ஒன்றைச் சொன்னாள். காசியம்மாவுக்கு அதைக் கேட்கும் போது பிச்சை லச்சுமிக்கு ஏதாவது கிறுக்குப் பிடித்திருக்கிறதா என்று தோன்றியது. அவர்கள் இருக்கும் மேலவீட்டின் முன்னால் ஒரு நூறு வயது அரசமரம் நிற்கிறது.

அது மேல வீட்டின் தபசில் சொத்தின் எந்த எல்கைகளுக்கும் வராது என்றாலும், மேல வீட்டுக்காரர்கள் அது அவர்களுக்கு மட்டும் பாத்தியமான மரம் என்றே சொல்லிக்கொண்டு வருகிறார்கள்.

அதிலும் பிச்சை லச்சுமியின் அப்பா சுத்த மோசம். ‘இந்த மரம் நிற்கிற இடம் மட்டும் இல்லை. அது வேர் போகிற இடம் வரைக்கும், தெற்குத் தெரு கடைசி முடிய எங்க குடும்ப குலசாமி சொத்தாக்கும்’ என்று சண்டைக்கு நிற்பார்.

சின்னப் பிச்சம்மாள் சண்டைக்கு எல்லாம் வரவில்லை. ஒரு சொப்பனம் போல ஒன்றைச் சொன்னாள். பகல் முழுவதும் யாரோ அரசமர உச்சியில் இருந்து விடாமல் புல்லாங்குழல் வாசித்துக்கொண்டே இருந்தார்களாம். ஊர் முழுவதுக்கும் அது யார் என்று தெரியவில்லை. அவளுக்குத் தெரியும். அது ஆழ்வார் தானாம்.
வெளியே சொல்லாமல் இருந்துவிட்டாள்.

அன்றைக்கு இரவே பூமிக்கு அடியில் இருக்கிற ஒரு வேர் வழியாக அவள் காசியம்மா வீட்டுக்குப் பாதாள மார்க்கமாகவே வந்து சேர்ந்துவிட்டாள். பார்த்தால் ஆழ்வார் நன்கு அசந்து தூங்குகிறானாம். எத்தனை மயிர்க்கால் உண்டோ அத்தனையிலும் வியர்வை பூத்திருக்கிறது. பிச்சம்மாவுக்கு வெட்கமாகப் போய்விட்டது. அந்த நேரம் பார்த்துக் காசியம்மா குளித்த தலையை விரித்துப் போட்டுக் கொண்டு ஒரு துண்டை மட்டும் கட்டியபடி வருகிறாளாம்.

இவள் யாருக்கும் தெரியாமல் வந்தது போலவே, சத்தம் காட்டாமல், பூமிக்கு அடியில் வேர்கள் வழியாக மேல வீட்டில் போய்ப் படுத்துக்கொண்டாளாம். இவ்வளவையும் சொல்லிவிட்டு, ‘இதையெல்லாம் போய் ஆழ்வார் கிட்டே சொல்லிக்கிட்டு இருக்காதே ‘ என்று முடிக்கும் அவளைப் பார்க்க காசியம்மாவுக்குப் பாவமாக இருந்தது.

இப்படிப் பார்க்கிற நேரம் எல்லாம் எதையாவது சொல்கிற அவள் இன்றைக்கு என்ன சொல்லப் போகிறாளோ என்று அசையாமல் நடுங்காமல் நின்று நிலைத்து நிதானமாக எரிந்துகொண்டு இருந்த யானை விளக்குகளையே காசியம்மா பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள். இரண்டு யானைகளும் அப்படியே பெரிய உருவமாக வளர்ந்து , தன்னுடைய வீட்டை நோக்கி வந்துகொண்டு இருக்கும் பெரிய பிச்சம்மா, சின்னப் பிச்சம்மா இருவரையும் அம்பாரியில் ஏற்றிக்கொண்டு வரட்டும் என்று விரும்பினாள். அந்த வெண்கல யானைகளின் மஞ்சள் நிறமும் சுடரின் ஒளிர் நிறமும் அந்த இரு பெண்களின் பாத மட்டத்தில் தரையோடு தரையாய்ப் பெருகிக் கிடந்தன. அவர்கள் அவர்களை அறியாது அந்தத் தடத்தில் நடந்துவந்தபடி இருந்தார்கள்.

சின்னப் பிச்சம்மாவுடைய மருதாணி இட்ட கையில் ஒரு தாம்பாளம் இருந்தது. பழங்கள், குங்குமச் செப்பு எல்லாம் இருந்தன. செதுக்குவதற்கு முந்திய பாறையை கல்தச்சன் புரட்டி வருவது போல ஒரு உறைந்த புன்னகை முகத்தில் இருந்தது. அவளின் மூத்த சகோதரி பிச்சைப் பார்வதி சிரித்தாள். அவள் போட்டிருந்த வெற்றிலை அப்படிச் சிவந்திருந்தது. கீற்றுப் போன்ற உதடுகள், ஒரு பாடகியுடையதைப் போல் பிரிந்தன. சின்னப் பிச்சம்மா வலது பக்க மூக்குத்தி எனில், இவள் இடது பக்க மூக்குத்தி இட்டிருந்தாள். அகன்ற நாசித் துவாரத்தில் திருக்கும் சுரையும் தெரிந்தன.

‘உங்க வீட்டுக்குத்தான் தாயி’ என்று பெரிய பிச்சம்மாள் கும்பிட்டாள். ஒரு கனத்த புஜங்கள் உள்ள சிலை ஆகம சாஸ்திரப்படி வணங்குவது போல அந்தத் தோற்றம் இருட்டின் வசந்த மண்டப வரிசையில் இருந்து முன்னால் நகர்ந்துவந்து காசியம்மா முன்னால் நின்றது. அவளுடைய கையில் உச்ச வேனல் காலத்தில் மொட்டுவைத்த மல்லிகைப் பூ பந்து ஒன்று எப்படி வந்தது என்று தெரியவில்லை. காசியம்மாவிடம் அதை நீட்டினாள். கீழ்க் குரலில் ‘மகராசியா இரு’ என்றும் சொன்னாள்.

பிச்சை லச்சுமி ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் தாம்பாளத்துடன் வந்தபடி இருந்தாள். இப்போதுதான் முதல் முறையாக இந்த வீட்டுக்குள் வருகிறாள் என்பதாக அவளுடைய பார்வை சுவர்களின் உயரத்தின் மீதும், மர வேலைப்பாடுகளின் நெளிவுச் செதுக்கல்கள் மேலும் ஏறி ஏறிச் சருகின.
‘பொண்ணு கொடுக்கல, எடுக்கலைங்கிற கோவத்தில எங்க அய்யா ஆழ்வாரப்பன் புதுசா கட்டின இந்த வீட்டுப் பால் காய்ச்சுக்கு எங்க யாரையும் வர விடலை. இப்போ தான் வாரோம்’ என்று சொன்ன பெரிய பிச்சம்மா, கண்ணைக் காட்ட, சின்னவள் ஆளுயரமாக நின்ற அன்னவிளக்குகளின் பக்கம் இருந்த சாமிபடங்களின் முன்னால் தாம்பாளத்தை வைத்தாள்.

நடுவில் வயிறு எக்கி ஒட்டின கோலத்தில் சம்மணம் போட்டு, உடல் முழுவதும் திருநீறு பூசி, தாடி மீசையுடன் ஒல்லியாக உட்கார்ந்திருந்த பனையடிச் சித்தரின் வரைபடம் இருந்தது. அதற்கு இடமும் வலமும் ஆழ்வாரப்பனின் தந்தையாரான, தோப்புக்காரர் என்றும் பிரசிடெண்ட் பண்ணையார் என்றும் அழைக்கப்பட்ட பெரியவரின் படமும் அவரின் சம்சாரத்தின் படமும் இருந்தது. அவர் தலைப்பாகை கட்டி இருந்தார். அந்த அம்மாள் காது வளர்த்திருந்தாள். இரண்டு படங்களிலும் கதர்மாலை முறுக்கில்லாமல் கிடந்தது.

அடுக்களைக்குள் இருந்து வந்த சோலையம்மாள் வந்திருந்த இருவரையும் வணங்கினாள், செம்பில் இருந்து வெங்கல டம்ளர்களில் தண்ணீர் ஊற்றிக் கொடுத்தாள். அன்ன விளக்குகளில் திரியிட்டுக் குளிரக் குளிர எண்ணெய் வார்த்தாள். ஒரு பத்திக்கட்டு, தீப்பெட்டியைக் குலுக்கிப் பார்த்து வைத்துவிட்டு ஓரமாக நின்றாள். காசியம்மா போய் விளக்கேற்றி, பத்தி கொளுத்திச் சாமி கும்பிட்டாள். பெரிய பிச்சம்மாவும் சின்னவளும் பக்கத்தில் நின்று கன்னத்தில் போட்டுக்கொண்டார்கள். காசியம்மா கொடுத்த உலர் முந்திரிப் பழங்களை வாயில் ஒதுக்கிக்கொள்ள அவர்களுக்கு விருப்பமாக இருந்தது..

‘கொழுந்தன் இருக்கும் போது வந்திருக்கணும். என்னமோ ஒரு கூச்சம். யார் காலத்திலோ ஈரத்தரையில வேப்பஞ்சுள்ளியை வச்சுக் கீச்சின கோடுதான். ஒரு எட்டு எடுத்து வச்சிருந்தா எப்பவோ தாண்டி இருக்கலாம். எல்லாம் பரம்பரை பரம்பரையா ஆம்பள ராச்சியம். துணிஞ்சு எங்களால தாண்ட முடியலை. அதுக்கு இப்பதான் வாய்ச்சிருக்கு’ என்று பெரிய பிச்சம்மா சொல்லிக்கொண்டே போய் நிறுத்த, முதல் உளி விழுந்து முதல் சில்லுப் பெயர்ந்தது போல சின்னப் பிச்சம்மா ஆரம்பித்தாள்.

‘கல்லாங்கல் பக்கம் மூனா விலக்குக்குக் கிழக்கே வீடு கட்டிப் பால் காய்ச்சு வச்சிருக்கு. ஆழ்வார், நீ எல்லாரும் வந்திரணும்’ என்று பத்திரிக்கையை மேலே வைத்துத் தாம்ம்பாளத்தை அவள் காசியம்மாவிடம் நீட்டினாள். ‘கணவதி ஓமத்துக்கே வந்திரணும்’ என்று எப்போதும் போல காசியம்மாவின் கையைத் தூக்கித் தன் கைகளில் வைத்துக்கொண்டாள்.

‘கண்டிப்பா வந்திருதோம். நல்லா இருங்க லச்சுமி அக்கா’ என்று காசியம்மா சொன்னதும் அவளைத் தன்னோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டாள். மேலும் மேலும் இறுகிக்கொண்டே போனது அணைப்பு. காசியம்மாவின் முதுகைத் தடவி விட்டாள். இடுப்பை, பின் சதையை எல்லாம் உள்ளங்கை நீவிக்கொண்டே போனது. அவளைவிட உயரமான பிச்சை லச்சுமியின் நெஞ்சுப் பகுதி சேலை மொடமொடப்போடு முகத்தில் அமுங்கியது. பிச்சை லச்சுமி மூசு மூசு என்று அழ ஆரம்பித்து இருந்தாள்.

எதற்கு அழுகிறாள் என்று காசியம்மாவுக்குத் தெரியவில்லை. ‘உனக்கும் எனக்கும் பெரிய வயசு வித்தியாசம் இருக்காது. ரெண்டு பிள்ளை பெத்த நீ எப்படி இருக்கே. நான் எப்படி இருக்கேன் பாரு? சமைஞ்ச பிள்ள மாதிரி அப்படியே இருக்கே. என்னைப் பாரு . எல்லாம் தொங்கிப் போச்சு. நரைச்சுப் போச்சு’ என்று சொல்லிக்கொண்டே மேலும் அழ, அழ காசியம்மா, ‘ஒண்ணும் இல்ல. ஒண்ணும் இல்ல’ என்று எட்டின இடத்தில் அவளைத் தட்டிக்கொடுக்க ஆரம்பித்தாள்.

சின்னப் பிச்சம்மா மெதுவாகக் கூடப் பேசவில்லை. தன்னுடைய அக்கா இருப்பதையோ, அல்லது தண்ணீர் கொடுத்த செம்பும் கையுமாக அடுக்களைப் பக்கம் சோலையம்மா நிற்பதையோ பொருட்படுத்தாமல். அல்லது அவளும் காசியம்மாவும் மட்டுமே இந்த உலகத்தில் இருப்பது போலப் பேச்சைத் தொடர்ந்தாள். ஒன்றும் புரியாமல் அல்லது அவரவர்களுக்குப் புரிந்த வகையில் உணர்ந்து, பெரிய பிச்சம்மாவும் சோலையும் விலகி நின்று காசியம்மா முகத்தையே பார்த்தார்கள்.

‘நீ நல்லா இருக்கிறியா காசி? சந்தோஷமா இருக்கியா? ஆழ்வார் உன்னை நல்லா வச்சுக்கிடுதானா?’ என்று கேட்கக் கேட்க, காசியம்மா முன்னிலும் நிதானமாக அவளைத் தட்டிக்கொடுத்தபடி,’நல்லா இருக்கேன். சந்தோஷமா இருக்கேன்’ என்றாள். கேட்கக் கூடாதைக் கேட்டுவிட்டது போல, பெரிய பிச்சம்மா காசியம்மாவிடம் மன்னிப்புக் கேட்பது போன்ற பாவனையில் கும்பிட்டுக்கொண்டே நின்றாள். அதைவிடவும், காசியம்மா அணைப்பில் இருந்து பெயர்த்து எடுப்பது போல பிச்சை லட்சுமியின் தோளைப் பற்றி அப்புறப்படுத்தவும் முயன்றாள்.
அப்படிக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலகி இருவரும் சிறிய இடைவெளியுடன் தனித்தனியாக நிற்கையில், காசியம்மாவுக்கு மிகுந்த ஆசுவாசமாக இருந்தது. அவளுக்கு சின்னப் பிச்சம்மாவைக் கூட்டிக் கொண்டு போய் அவர்களுடைய படுக்கை அறையைக் காட்டலாமா என்று தோன்றிற்று.

தரைவழியாக, ஒரு வேரைப் பிடித்தபடி பாதாள மார்க்கமாகச் சென்று மேல வீட்டு அரச மரத்தின் உச்சியில் இருந்து ஒருவன் வாசிக்கும் புல்லாங் குழல் இசையால் அந்த அறை நிரம்பியிருப்பதை அவள் கேட்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.
%

மணல் நடிகை ( சிறுகதை ) அகமது ஃபைசல் ( இலங்கை )

ஐயா இன்டைய பேப்பர் பாத்திங்களா..?”
“இல்ல தம்பி”
அம்மா..இன்டைய பேப்பர் பாத்திங்களா..”
“இல்லப்பா”
“சார் இன்டைய பேப்பர் பாத்திங்களா..?”
“இல்லடா..ஏன் கேக்கிற?”
“என்ற தங்கச்ச காணோம் என்னு பேப்பர்ல வந்திருக்காம”
“போய்த் தேடிப்பாபாரு”
என்று அய்மனிடம் சொல்லிவிட்டுச் சென்றவர் எதிரே வந்த சிறு பாதையோரமாக நின்றிருந்த வயது முதிர்ந்து தோலும் சுருங்கிப்போன மரத்தில் சாய்ந்துகொண்டு சட்டைப் பைக்குள்ளிருந்து எடு்த்த சிகரெட்டை பற்றவைக்க தீப்பெட்டியைத் தேடினார்.
அவர் அணிந்திருந்த சட்டையில் இடது பக்கம் மாத்திரமே ஒரு பை இருக்கிறது. அதில் இருந்தது அந்த ஒரு சிகரெட்டு மட்டும்தான்.

காற்சட்டைப் பைக்குள் ஒன்றுமில்லை. அடிக்கடி இரு கைகளையும் இடுவதற்காகவே வைத்திருக்கிறார்.
சிகரெட்டை பற்றவைக்க தீப்பெட்டி கிடைக்காவிட்டாலும் அவர் அதை பெரிசுபடுத்தாமல் சிகரெட்டை ஒரு முறைக்கு பல முறை முகர்ந்து பார்த்துவிட்டு மீண்டும் சட்டைப் பைக்குள் வைத்துவிடுவார்.
அவர் அன்றாடம் அந்த தெருவை வலம் வரும் மனநோயாளி காத்திம்.
“டே..காத்திம்” என்று பெயரைச் சொல்லியே சிறுவர்கள் சேட்டை செய்வர்.

“மாமா இன்டைய பேப்பர் எடுத்திட்டீங்களா?”
“இல்ல மருமகன்”
கதறி அழு- என்று சொல்லும் மனதுடன் அடுத்தாற்போல் உள்ள கடைக்குத் தாவுகிறான் அய்மன்.

“தீப் பெட்டிய கொஞ்சம் கொடுங்களன்”
“ஆ..பொது எடத்தில சிகரெட்டு பிடிச்சா போலீசு பிடிக்கும் தெரியாதா நோக்கு. உனக்கும் சேத்துத்தான் இந்த சட்டம் போ..அங்கிட்டு”
என்றார் அரிசிக் கடைக்காரர்.

காத்திம் மீண்டும் சிகரெட்டை முகர்ந்து பார்த்துவிட்டு சட்டைப் பைக்குள் வைத்துக்கொண்டு நடந்தான்.

“முதலாளி..இன்டைய பேப்பர கொஞ்சம் பாத்துட்டு தாரேன் தாங்களன்…”என்று கேட்டான் அய்மன்.
“நேரமில்லப்பா. பேப்பர் வாங்கி வரயும் ஆளில்ல” என்றார் வாழைப்பழக் கடை முதலாளி.
“காசத் தாங்க முதலாளி நான் போய் வாங்கி வாரன்” என்றான் அய்மன்.
அதொன்னும் தேவல நீ போ..” என்றார் முதலாளி.

பக்கத்து தார் வீதியில் அடிக்கடி போலீசு ஜீப்பும் போய்க்கொண்டுதானிருக்கிறது. தங்கச்சி காணமல்போனது பற்றி போலீஸிடம் வாப்பா கொடுத்த புகாரை விசாரிக்கச் செல்கிறதோ ஜீப்பு.
தன் பேச்சை யாரும் கேட்கமாட்டார்கள் என்பதால், தன் பேச்சை தானே கேட்டுக்கொண்டு நடக்கிறான் அய்மன்.
வியர்வையால் முதுகு நனைந்திருப்பது சட்டைக்கு மேலால் தெரிகிறது.

“நெருப்பு இருக்கா?”
“நான் சிகரெட்டு பத்திரல்ல அந்த ஹோட்டலுக்குப் போ..” என்றார் காத்திமிடம் மற்றொருவர்.

பகலிலே இத்தனை மின் விளக்குகள் எரியவிட்டிருக்கும் ஹோட்டல் அது.
சாப்பாடு என்ன விலை இருக்கும்?. மின் விளக்கின் சாப்பாட்டுக் காசையும் சேர்த்துத்தான் எடுப்பான் போல கடைக்காரன். எனும் தோரணையில் பசியோடும் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு நின்ற அவரிடம் போய்
“கொஞ்சம் தீப்பெட்டி இருந்தா கொடுங்க” என்றான் காத்திம்.
“அங்க போடாப்பா ரொட்டிக் கல்லுக்கு நெருப்பு வச்சிருக்கி கண்ணுக்குத் தெரியலியா..போ..” என்றார் அவர் பசியின் கோபத்தில்.
ரொட்டிக்கல் பக்கமாகச் சென்ற காத்திம்
எதிரில், கொஞ்சம் கசங்கிக் கிடந்த பேப்பரை கூன் விழுந்தவன் போல் இடுப்பை வளைத்துக் குனிந்து எடுத்து முதலில் அதன் சுருக்கங்களை நிமிர்த்திவிட்டு வாசிக்கத் தொடங்கினான்.

காணவில்லை : ஒரு முழு தெளிவான கலர் புகைப்படத்துடன். படத்தில் உள்ள பெண்ணை கடந்த இருபதாம் திகதி முதல் காணவில்லை. வயது பதினேழு. பெயர் சுமைரா. இந்த பெண் பற்றிய தகவல் அறிந்தவர்கள் கீழ் காணும் தொலை பேசி இலக்கங்களுடன் தொடர்பு கொண்டு அறியத் தரவும்.
என்று மட்டும் வாசித்தார்.
அவர் தொலை பேசி இலக்கங்களை வாசிக்கவில்லை.

பேப்பரை நீளவாக்கில் மடித்து ரொட்டிக் கல் அடுப்பில் எரியும் நெருப்பில் நனைத்தார். நெருப்பில் நனைந்த பேப்பர் தீப்பற்றிக்கொண்டது. சிகரெட்டின் தலையை தீயிடம் காட்டி பற்றவைக்கும் அதே கணம் ஹோட்டலில் இருந்து வெளியே வந்த ஒருவர் மற்றெரு சிகரெட்டை அவனிடம் நீட்டினார். உடனே தன் கையில் இருந்த சிகரெட்டை சட்டைப் பைக்குள் இறக்கிவிட்டு அதை வாங்கி பற்றவைத்ததோடு பேப்பரும் தன் கடைசி உயிரை கையில் பிடித்தபடி தரையில் விழுந்து கருகி மாய்ந்தது.

தீயினால் சிவந்த ஒற்றைக் கண்ணுடனிருக்கும் சிகரெட்டை லாவகமாக வாயில் வைத்து புகையை உள்ளிழுத்து வெளியே விடுகிறான். போரில் வெற்றி கண்டவன் நினைப்பு காத்திமின் முகத்தில் தென்பட்டது. திடீரென பேப்பரில் பார்த்த முகம் நினைவில் வர எரிந்து கிடக்கும் சாம்பலை தனது ஆட்காட்டி விரலினால் கிளறுகிறான். அங்கும்
“அவளைக் காணவில்லை”.

மிகுந்த கவலையுடன் அவளைத் தேடுபவன் போல் எதிரில் வரும் இளம் பெண்களைக் கொஞ்சம் உற்றுப் பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டான் காத்திம்.
அது பொதுச் சந்தை என்பதால் எண்ணிலடங்காத ஆண்களும், பெண்கள் சற்றுக்குறைவாகவும் அவனின் கண்களில் அகப்படுவதும், தப்பிச் செல்வதுமாக இருந்தனர்.
சந்தை பன்னிரெண்டு மணி வெய்யிலை அவனுடன் கூட்டிக்கொண்டு திரிகிறது.

“பேப்பர்….பேப்பர்…”
“தம்பி…தம்பி….நில்லு இன்டைய பேப்பர் ஒன்னு குடு..” என்று ஆவலுடன் காசை நீட்டினான் அய்மன்.
“இது பழைய பேப்பர்..நான் பழைய பேப்பர் வாங்குறன்..” என்றான் பேப்பர்க்காரன்.

யாரை நோவது என்று தெரியாமல்;
அது பஸ் தரிப்பிடம் என்பதால் பயணிகள் காத்திருக்கும் படிக்கட்டில் போய் சற்று அமர்ந்தவன் புறப்படத் தயார் நிலையில் நின்று ஹாரன் அடிக்கும் பஸ்ஸைப் பார்த்ததும் எழுந்து அவசரமாக ஓடிச் சென்று பஸ்ஸினுள் ஏறிக் கொண்டான். அவன் தங்கச்சியின் வயதில் உள்ள குமர் பெண்களை உற்று உற்று பார்த்துவிட்டு வெளியே இறங்கியவன் கண்களிரண்டிலிருந்தும் நீர் வடிந்து கொண்டிருந்தது.

வாப்பா சந்தையில் மூட்டை தூக்கும் கூலி நாட்டாமி. சந்தையில் எல்லோரும் கேவலமாகப் பேசுவதால் வேலைக்குப் போகாமல் இருப்பதை வைத்து தின்றுகொண்டு வீட்டில் இருக்கிறார்.

மூன்று நாட்களாகிவிட்டன.
உம்மா மறு பக்கம்.
போனவள் போனவளாகவே இருக்கட்டும் அவள் இனித் தேவையில்லை என்ற உள் அன்போடு பிடிவாதமாய் இருக்கிறாள். ஆனால் தனியே அழுது அழுது மூக்கினால் வடியும் சளியை எடுத்து வாசலில் நிற்கும் பூச் செடிகளின் இலைகளின் மேல் வீசியடிக்கிறாள்.

பஸ் நிலையத்தைச் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் சுவர்களில் கோதுமை மாவுப் பசை பூசி ஒட்டப்பட்டிருக்கும் விளம்பர நோட்டீசுகளை வாயினால் உரித்து தின்றுகொண்டிருக்கும் ஆடுகளுக்குப் பக்கத்தில் போய் நின்று விரலிடுக்கில் இருந்த கடைசிச் சொட்டு சிகரெட்டையும் உறுஞ்சி இழுத்துவிட்டு சில வினாடிகள் வாய்க்குள் புகையை பிடித்து வைத்து வெளியே ஊதிவிட்டு ஆடுகளை ரசித்தபடி ஆடுகள் கிழிக்கும் நோட்டீசுகளில் கீழே விழுகின்ற துண்டுகளை எடுத்து நேர்த்தியாக மடித்து சுவரின் மேல் வைத்துக்கொண்டிருக்கிறான் காத்திம்.

“கண்ணு இருட்டுறாப்போல இருக்கி ஒரு ரொட்டியும் டீயும் குடுங்க” என்றான் அய்மன் அங்குள்ள சிறிய தேனீர்க் கடைக்குள் புகுந்து.
“தம்பிக்கொரு ஸ்ரோங் டீ..ஈ…போடு” என்றார் கடை நடத்துணர்.
“ஏன்டாம்பி உன்ட தங்கச்ச காணல்லியாம மூனு நாளா? யாருடா கடத்தின?.. இப்பெல்லாம் பொம்புள புள்ளயள வீட்டுல வச்சிக்கிறதென்டா.. என்ற உம்மோ..எங்க இருந்தெரியா வாரானுகள் புதுசு புதுசா ஆட்களெல்லாம். வந்து ஊருக்குள்ள திரிகிறானுகள். நம்ம புள்ளயள நாமதான்டா பாதுகாக்கனும். அந்தக் காலம் போல இல்லடா இப்ப. அதானாக்கும் எனக்கு பொறந்தது மூனும் ஆம்புளப் புள்ளயளா தந்துட்டான் அந்த இறைவன்.
என்று பேசிப் பேசியே தன் வியாபாரத்தில் கண்ணாய் இருக்கும் கடை நடத்துனரிடம் எதுவும் பதில் பேசாமல் ரொட்டியை சாப்பிட்டுவிட்டு டீயையும் குடித்துக் கொண்டு கேஸ் கவுண்டரில் பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு வெளியே வந்த அய்மன் மற்றுமொரு பஸ்ஸினுள் ஓடிப் போய் ஏறி அங்கிருக்கும் இளம் குமர் பெண்களின் முகத்தில் தன் தங்கையைத் தேடுகிறான்.

தங்கை மீது மிகுதியான பாசம் வைத்திருப்பவன். அவளின் இழப்பை அய்மனால் தாங்கக் கூடிய சக்தி கொஞ்சம் இல்லாதிருந்தது.

அந்த பஸ் நிலையத்தில் கொதிக்கும் சொற்கள், நசுங்கும் ஓவியங்கள் என்று; குழந்தை ஒரு கையில், பிச்சைத் தட்டு ஒரு கையில், அழுக்குத் துணி அணிந்த ஊனமுற்றவர்கள் அவதி, பார்வை அற்ற சிலரின் இரவு, திருடர்களின் தந்திரம், உடல் சூம்பிய நாயின் வேதனை வெளிப்பட்ட முகம், பஸ் ரைவர்கள் அடிக்கடி போடும் ஹார்ன் ஒலி, இடையில் சில அழகிய குமர் பெண்களின் லிப்டிக் உதடுகள், மிட்டாய்க் கடையின் நிறங்கள், ஆஸ்பத்திரியில் பல நாட்கள் தங்கியிருந்து பாய் படுக்கையுடன் ஊர் செல்ல வரும் சிலரிடமிருந்து வரும் ஆஸ்பத்திரி வாசம். எல்லாம் அய்மனின் மூளையைச் சலவை செய்துகொண்டிருந்தது.
சட்டென ஒரு திசையிலிருந்து காற்று உறுட்டி வந்து விட்ட நீரில்லாத வெறும் பிளாஸ்டிக் போத்தல் அய்மனின் கண்களையும் சில வினாடிகள் கூடவே உறுட்டிக்கொண்டு சென்றது.

ஒன்றுக்குப் பின்னால் மற்றொன்று என ஒழிந்து கொள்வதுபோன்ற வரிசையில் நின்றிருந்த பஸ்ஸிற்குப் பின்னால் அய்மனின் தங்கை மறைந்து செல்கிறாள். மூச்சுப் பிடித்து அவ்விடத்திற்கு ஓடிச் சென்று பார்த்தான் அவளை. அது வேறு ஒரு குமர். அவன் தங்கையிடம் இருக்கும் அதே சல்வார் காமிஸை அணிந்திருக்கிறாள்.

அழுக்குத் துணி முடிச்சொன்றை வலது தோளில் இட்டபடி அவர் வயதைக் காட்டிக் கொடுக்கும் உடல் தோல் சுருக்கம் அவர் வைத்திருந்த பித்தளைப் பீங்கானிலும் இருந்தது. தன் பாட்டிற்கு பீங்கானில் தட்டித் தட்டி பாடிக்கொண்டிருக்கும் அவர் முன்னால் சென்ற காத்திம் அவரின் பாடலுக்கு ஆடத் தொடங்கினான். இவன் எந்த சினிமா நடிகனின் ஆட்டத்தை பிரதிபலிக்கிறான் என்பதை சரியாக சொல்ல முடியாதிருக்கிறது. ஆங்கிலப் படத்தில் வரும் பிறந்த நாள் பார்ட்டிகளின் மெல்லிய போதை நடனம்போலும் இருந்தது.

சாப்பாட்டு ஹோட்டல்களில் இருந்து வரும் சமையல் வாசனை மட்டும்தான் இவர்களின் பாடலையும், ஆடலையும் கேட்டு ரசிக்க வந்து நிற்கிறது. சனக் கூட்டம் இல்லை.
நல்ல பசி கிளம்பும் நேரம் பகல் ஒன்று முப்பது. இவர்களின் பகல் உணவு செத்துவிட்டது அதன் ஆவி மட்டும் சுற்றித் திரிகிறது.
தார் வீதிகளில் இருந்து தெறிக்கும் வெய்யில் வெளிச்சம். சிறுநீர் கழிக்க இடம் தேடி அலையும் சிலரின் அணை உடையத் துடிக்கும் சிறுநீர்க் கதவு, அதனால் அடி வயிற்றில் ஏறிய பாரம். தன் தங்கையைக் காணவில்லை என்ற செய்திப் பேப்பருக்காக அலையும் அய்மன்.
அந்த சந்தைத் தொகுதியையும், பஸ் நிலையத்தையும் என்னவென்று சொல்வதற்காக மேலே ஆகாயத்தில் வட்டமிடுகிறது ஒரு பருந்து.

லொத்தர் சீட்டுக்காரன் வேற “அதிஸ்டம் இருக்கு அதிஸ்டம் இருக்கு” என்று கூவுகிறான். அந்த அதிஸ்டம் இந்த பிச்சைக்கார பாடகனுக்கும் இருக்கலாம். அதையும் ஒரு பணக்காரன்தான் தட்டிச் செல்வான்.
அடி அறுந்த மரம் போன்று ஆடி அலுத்த காத்திம் சுவரில் போய் மெதுவாக சாய்கிறான். சுவர் ஓரமாக வரும் மூத்திர வாசம் ஏதோ போதையை ஏற்றிவிட்டாற்போல் இருந்ததால் எழுத்து ஒரு திசை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான்.

சமையல் வாசனை வந்த ஹோட்டலாகத்தான் இருக்கும் இது என்று ஒரு முடிவை எடுத்துக்கொண்டு ஹோட்டல் முன்னால் நிற்கத்தொடங்கிய காத்திம்; கால் வலித்தால் தாங்கும். வயிறு வலித்தால் தாங்குமா? வயிறுக்குத்தான் கால்களை வைத்து படைக்கவில்லையே ஆண்டவன். என்ற கேள்விகளையும் பதில்களையும் தனக்குள் கேட்டவன்போல் இன்னும் நிற்கிறான். ஹோட்டல் முதலாளியின் முகத்தையும் கேஸ் கவுண்டர் மேசையில் வரிசையாக வைத்திருக்கும் டொபி நிறைத்த பிளாஸ்டிக் போத்தல்களுக்கு மேலாக கண்களை உயர்த்திப் பார்க்கிறான்.

இதை அறிந்த முதலாளி ஒரு கையை உயர்த்தி பின்னால் சமையல் அறைப்பக்கம் நோக்கி சைகை காண்பித்தார். சில நிமிடங்களின் பின்னர் ஒரு சோற்றுப் பார்சல் வெளியே காத்திமுக்காக வந்து சேர்ந்தது. கையில் கிடைத்த சோற்றுப் பார்சலை வாங்கிக்கொண்டு முதலாளியை கருணையாக ஒரு பார்வை மீண்டும் பார்த்துவிட்டு பிச்சைக்கார பாடகன் இருக்கும் அந்த இடத்தை நோக்கி நடக்கிறான் காத்திம்.
அவரின் வயது முதிர்ந்த தட்டில் ஒரு பங்கை கொடுத்துவிட்டு தன் பங்கை எடுத்துக்கொண்டு அந்த இடத்திற்குச் செல்கிறான். அவ்வளவு கேவலமான பைத்தியகாரனல்ல அவன் படித்தவன் போல்தான் இருக்கிறான் பார்ப்பதற்கு. என்ற மன உறுதியுடன் சோற்றைப் பிசைந்து சாப்பிடுகிறான் பாடகன்.

தன் இடம் வருவதை அண்மித்ததும் காத்திமுக்கு வந்தது ஒரு பைத்தியகாரச் சிரிப்பு. “ஹி…ஹி…உ…ஊ…”
அந்த இடம்தான் கடற்கரை.
மீன்வாடி நிழல். வெய்யிலில் வறுபட்ட மணலில் அவன் கால்கள் புதைகின்றன. ஹி….ஹி….” மீண்டும் சிரிப்பு.
மீன்வாடி நிழலில் அமர்ந்து சாப்பிடத் தொடங்கினான்.
அவ்வப்போது கை நீட்டும் கடலுக்கும் சில பருக்கையை வீசிக்கொண்டு, எதிரில் வந்து நிற்கும் நாய், காகங்களையும் கவனித்து சாப்பிட்டு முடித்தான்.

அவனை ஒரு முதலாளியாகவும் நாய், காகங்கள், மற்றும் கடல் இவைகளை ஒரு மனநோயாளியாகவும் அவன் நினைத்ததேயில்லை.

சட்டைப் பைக்குள் இருந்த சிகரெட்டை எடுத்து முதலில் முகர்ந்துகொண்டு இடது பக்கம் திரும்பினான்.
ஒரு தீப்பெட்டி. அது வெற்றுப் பெட்டி.
வலது பக்கம் எரிந்துபோன குச்சிகள். சற்றுத் தொலைவில் கிடந்த அந்த ஒரு பெட்டிதான் நம்பிக்கை ஊட்டியது. எழுந்துபோய் எடுத்தான்,
திறந்தான்.
கதவை அடைத்துக்கொண்டு கட்டிலில் உறங்கும் ஒரு காதல் சோடி போல் இரு குச்சிகள்.
ஒன்றை வெளியே எடுத்து பற்றவைத்தான்.
“சீச” என்ற சத்தமுடன் எரிந்தது குச்சி.
ஒரு குச்சி தனியறையில்.

அதில் சிகரெட்டை பற்றவைத்துக் கொண்டு ஈரமான மணல் பகுதில் போய் அமர்ந்து தொடங்குகிறான் மனதில் பதிந்துவிட்ட அவளை சிற்பமாக செதுக்க.

நெஞ்சு முட்டிய கவலையுடன் திரிந்த அய்மன் கால் போன போக்கில் போனதும் வந்து முட்டியது அந்த கடற்கரையே.

வெய்யில் இளகிய மாலை.

காத்திம் எதிர் பாராத அடி முதுகில் விழ முதுகை நெழித்துக்கொண்டு திரும்பினான்.

“என்ற தங்கச்ச நீதானாடா கடத்தி வச்சிருக்க? எங்கடா என்ற தங்கச்சி..சொல்லு சொல்லுடா நாயே.. சொல்லாம உன்ன விடமாட்டன். உன்ன பைத்தியமென்டு நெனச்சா இத்தனக்கும் நீதானாடா காரணம் நாயின்ட மவனே..”

என்று சத்தமிட்டு காத்திமின் சட்டைக் காலரைப் பிடித்து இழுத்து குலுக்கினான் அய்மன்.
தன் தங்கையை அச்சுப் பிசகாமல் அப்படியே மணலால் செதுக்கி வைத்திருப்பதைக் கண்ட பேராத்திரம்.
கொதித்தெழுந்தான். காத்திமை திரும்பவும் அடித்துக் கேட்டான். அழுதுகொண்டு பல்லைப் பல்லைக் காட்டி இழித்தான் காத்திம். தங்கை மணல் சிற்பமாக ஒருக்களித்து படுத்திருப்பதை முட்டுக் காலில் நின்று பார்த்து அழுகிறான். அவனால் அந்த சிற்பத் தங்கையை உடைக்க மனது வரவில்லை.
காத்திம் அடியை வாங்கி வாங்கி பல் இளித்துக் கொண்டே இருந்தான் பைத்தியகாரன்.

அந்த இரவு கடற்கரை மணலிலே கழிந்தது.
நிலை குலைந்த படுக்கை.

பொழுது விடிந்தாச்சு.

மீன்வாடிக்குள் இரண்டு பைத்தியகாரர்கள்.

வந்த மீனவர்களில் ஒருவன் இருவரையும் முதுகில் தட்டியெழுப்பிவிட்டான்.

“என்னடா இது கோலம்? நீ அந்த மூட தூக்கிற நாட்டாம மகன்தான..”ஏன் இங்க படுத்துக்கிற?
இன்டைய பேப்பர் செய்தி பாத்தியா?..உன்ட தங்கச்சி புத்திசாலிடா..நீதான் பைத்தியமா இருக்க…”என்றான்.

காத்திம் எழுந்து மீன்வாடியைவிட்டு வெளியேறி அவளின் மணல் சிற்பத்தைப் பார்க்கச் செல்கிறான்.

“என்ன செய்தி” இது அய்மன்.
“உன்ட தங்கச்சி சினிமாவுல நடிக்கிறாளாம்..ஹிரோயினியாம்டா போட்டோவோட செய்தி வந்திருக்கு” என்றான்.
“அந்த பேப்பர் எங்க” என்றதும் கழுவாத வாய் கொஞ்சம் நாற்றமடித்தது.
“போடா போய் வாயக் கழுவிட்டு முன்னுக்குள்ள தேயிலக் கடையில பேப்பர் இருக்கி போய்ப் பாரு..” என்றார் அவர் பொறுமையாக.

*******

இணையாக் கோடுகள்- யாழ்க்கோ லெனின் ,நெய்வேலி.

” இனியா… இனியா… எங்க இருக்க?”

“என்னங்க… என்ன ஆச்சு? … ஏன் இப்படி கத்துறீங்க…?”

” ஆமாம் , நான் கத்துறேன் தான்… ! எவ்வளவு நேரமா உனக்கு கால் பண்ணிட்டிருக்கேன்… வெயிட்டிங் லயே இருக்க… நடுவுல கொஞ்சம் என்னன்னு என்ட கேட்டுட்டு, பேசக் கூடாதா…?”

” சாரிங்க… !கொஞ்சம் முக்கியமான கால்… பாஸ்ட பேசிட்டிருந்தேங்க…!”

“சரி … சரி… அத விடு , லோன் கட்ட இன்னைக்கி தான் கடைசி தேதி… அதனால தான் நீ வீட்ல இருந்தன்னா, பணத்தை உன்ன எடுத்துட்டு வர சொல்லலாம்னு ஃபோன் பண்ணினேன்…”

” இருங்க , பணத்தை இதோ எடுத்திட்டு வர்றேன்…!”

” சரி, சீக்கிரமா கொண்டா… ஆமாம்,ஆதவன் எங்கே?”

” இங்க தான் எங்கயாவது விளையாடிட்டிருப்பான்…!”

அவள் பணத்தை கொண்டு வந்து கொடுக்க,” சரி அவன் வந்ததும், எனக்கு பேச சொல்லு … ”

தன் பைக்கில் வேகமாகக் கிளம்பினான் வங்கிக்கு.

வீட்டில் – மறுபடியும் இனியா செல்பேசியில் யாருடனோ கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தாள்.

” என்னவாம் உன் புருஷனுக்கு…? எதுக்கு இப்ப வந்துட்டு போறான்…?”

” அந்தாளு கிடக்கிறார்…. !இந்த நேரத்தில ஏன் அவர ஞாபகப் படுத்துறீங்க…?!வேற ஏதாவது பேசுங்க…”

” ஓ.கே டியர்… ! சாரி… நாம நாளைக்கு எங்கயாவது வெளிய போகலாமா?”

” முடியாதுப்பா… ஆதவனுக்கு எக்ஸாம்பா… நான் இல்லைனா ரொம்ப அடம் பிடிப்பான், படிக்க மாட்டான்…”

” சும்மா, ஏதாவது சொல்லாத இனியா… நாளைக்கு நீ வர்ற… நாம கோவளம் போறோம்…!”

” இல்ல , ராபர்ட்…” அவள் சொல்லி முடிப்பதற்குள் எதிர்முனை கட் செய்தது.

மறுநாள் காலை 7 மணி –

” டேய் ஆதவா… !எழுந்திரு, எக்ஸாமுக்கு நேரமாச்சு… சீக்கிரமா கிளம்பு…”

” என்னம்மா…. நீ இன்னைக்கி லீவு போட்டுட்டு என் கூட இருக்கேன்னு சொன்ன… எங்க அதுக்குள்ள கிளம்புற…?”

” சாரி செல்லம்…! இன்னைக்கு ஆபீஸ்ல ஆடிட்டிங்பா… நான் போயே ஆகணும்பா… ”

” அடப்போம்மா… உனக்கு என்னைவிட ஆபீஸ்தான் முக்கியம் …!”

அவன் நெற்றியில் முத்தமிட்டுவிட்டு, ” நல்லா எக்ஸாம் எழுதிட்டு வருவியான், அம்மா உன்ன சாயங்காலம் பார்க்குக்கு கூட்டி போவனாம்…. ஓ.கே….”

வேகமாகக் கிளம்பினாள் ஸ்கூட்டியில், வழியில் ஜாகிங் முடித்துவிட்டு வந்த தன் கணவனிடம், ” முகில், டிபன் எடுத்து வச்சிருக்கேன், ஆதவன கொண்டு போய் விட்டுடுங்க… ப்ளீஸ்…”

” இன்னைக்கு என்ன சீக்கிரமே கிளம்பிட்ட…?!”

” ஆடிட்டிங் முகில்… அதான்…”

” சரி… கிளம்பு… பாத்து பத்திரமா போமா…”

சிறிது நேரத்தில் அலைபேசி ஒலிக்க, எதிர்முனையில் , ” முகில், நான் ராகவன் பேசுறேன்… எங்க இருக்கீங்க… ஒரு சின்ன உதவி…”

” வீட்டில இப்ப தான் கிளம்பிட்டிருக்கேன் …சொல்லுங்க சார்… ”

” என் கார் கொஞ்சம் ரிப்பேர்… என்ன தக்ஷின் சித்ராவில் கொஞ்சம் விட முடியுமா..?”

” கண்டிப்பா சார்… இன்னும் ஒரு அரை மணி நேரத்தில் வர்றேன் சார்… ரெடியா இருங்க… ”

முகிலன் தன் மகனை பள்ளியில் இறக்கி விட்டுவிட்டு , ராகவன் வீட்டிற்கு விரைந்தான். இவனுக்காக காத்திருந்த ராகவன் காரில் ஏற கிளம்பினர் இருவரும் . இளையராஜா இன்னிசை பின்னணியில் பழைய நினைவுகளை அசைப் போட்டனர். வேகமாக ஓட்டிக் கொண்டிருந்தவன் திடீரென ப்ரேக்கை அழுத்த , ராகவனின் அழகான பளிங்கு நெற்றியில் ஒரு ரத்தக் கட்டு சட்டென்று உதயமானது.

அவர் நெற்றியை தேய்த்துக் கொண்டே, ” ஏன் முகில்…?என்ன ஆச்சு…? என் நெத்திய பார்… !”

அவன் கன்னங்களை கண்ணீர் நனைத்திருந்தது. அவர் புரியாமல் விழிக்க , எதிரே நின்றுகொண்டிருந்த காரைக் காட்டினான். அங்கே, இனியா யாருடனோ நெருக்கமாக இருந்தாள்.

” முகில், அது இனியா தானே…! என்னப்பா இதெல்லாம்…?” அவர் இதயமும் சற்று நின்று துடித்தது.

“…………” மெளனம் மட்டுமே குடிகொண்டிருந்தது காரில் சற்று நேரம் .

” சொல்றனேன்னு கோவிச்சுக்காதே முகில்… !இது எவராலயும் தாங்க முடியாதது தான்… பக்குவமா பேசிப் பாருபா… உன் மகனப் பத்தியும் நினைச்சுப் பாரு… எதுவும் அவசரப்பட்டுடாதே…!”

அவன் கண்ணீர் மட்டுமே பதிலாய் கிடைக்க, ” சரி … நான் ஆட்டோல போயிக்கறேன், நீ பாத்து பள்ளிக்கு போ முகில்… பாத்து பக்குவமா நடத்துக்க…! ” கண்ணீருடன் விடைபெற்றார் ராகவன்.

பள்ளிக்கு போக மனமில்லாமல் , வீடு வந்து சேர்ந்தான். அவன் கண்ட அந்த காட்சியே ,அவன் மனதை கோடாரி கொண்டு சுக்குநூறாய் வெட்டிக் கொண்டிருந்தது. தற்கொலை எண்ணம் வந்து போக, ” நான் ஏன் சாக வேண்டும்…? தப்பு செய்த அவளே வாழும் போது, நான் ஏன் சாக வேண்டும்…? என் மகன் என்னாவான்…?” இப்படி எண்ணங்கள் அவன் மனதில் கூறாவளியாய் தாக்கியதில், ஆதவன் வீட்டிற்கு வந்தது கூட தெரியாமல் அசைவற்று கிடந்தான் படுக்கையில்.

” அப்பா…” என்றவாறு ஆதவன் அவன் மேல் கைவைத்ததும் தான் நினைவு வந்தவனாய், ” ஆதவா…!” கதறி அழுதான் அவனைக் கட்டிப்பிடித்தபடி. ஏதும் விளங்காமல் ஐந்து வயது ஆதவனும் அழுதான்.

” அப்பா… அப்பா … என்னப்பா ஆச்சு… ஏன் அழறீங்க…?”

” ஒண்ணுமில்லே கண்ணு….! நீ வா ,வந்து சாப்பிடு….” ஒருவகையாய் சமாளித்தான் முகிலன்.

இரவு நெடுநேரம் கழித்தே வந்து சேர்ந்தாள் இனியா.

” ஏன் இவ்வளவு லேட் இனியா…?” கோபத்தை வெளிக்காட்டாமல் கேட்டான் முகிலன்.

” அதான் காலைலேயே சொன்னேனே … ஆடிட்டிங்னு …! ”

” அப்படியா… !இந்தா இந்த லெட்டர உங்க மேனஜர்ட கொடுக்கச் சொல்லி ஆடிட்டர் தொடுத்துட்டுப் போனார்…!”

” எப்ப… எப்ப வந்தார்…?” சற்றே பதட்டமானாள் இனியா.

” அதுவா, மதியம் நீ ஃபோன் பண்ணி ஆபீஸ்ல ஆடிட்டர் கூட லஞ்ச் சாப்பிடறோம்னு சொன்னீல்ல அப்பதான்…. !” சற்றே முரைத்தான். கோபத்தை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் விட்டான் ஒரு அறை. அவள் கன்னம் சிவந்தேவிட்டது. கண்கள் சொருக, மயங்கி தப்பித்தாள் அப்போது .

சிறிது நேரங்கழித்து எழுந்தவள், ” அப்படின்னா என்ன சந்தேகப்படுறீங்களா முகில்…?”

” சந்தேகமே இல்லை … நீ தடம் மாறிட்டனு எனக்கு நல்லாவே தெரியுது…!”

” என்ன முகில் , என் மேல அபாண்டமா குறை சொல்றீங்க…? இது ஆண்டவனுக்கே அடுக்காது…! புரிஞ்சுக்குங்க…”

” அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியும்டி…. நடிக்காத…. ஆடிட்டிங்குனு பொய் சொல்லிட்டு ஈசிஆர் ரோட்ல ஒருத்தன் கூட கார்ல அவ்வளவு நெருக்கமா உக்காந்திருந்தியே அதுக்கு என்னடி அர்த்தம்…?”

” அவர் என் கூட வேலை பார்க்கிறவர்… ரொம்ப நல்லவர்… அவர தப்பா நினைக்காதீங்க முகில்…!”

” அவர் ரொம்ப நல்லவர்னா, ஏன்டி மணிக்கணக்கில உன்கிட்ட ஃபோன் பேசிருக்கார்….?”

” அப்படின்னா , என்ன நம்பாம என் மொபைல் நம்பர டிராக் பண்ணிருக்கீங்களா…? உங்களுக்கே அசிங்கமாயில்ல…?”

” நான் எதுக்குடி அசிங்கப்படணும், நீ பண்ற துரோகத்திற்கு…?”

” அப்ப என்ன நம்ப மாட்ட… அப்படித் தான…?” சற்றே உக்கிரமானாள்.

” ஆமாடி… !”

” ஆமாயா… நான் என் கூட வேலை பார்க்கிற ராபர்ட்ட தான் விரும்பறேன்…! உன்னால என்ன பண்ண முடியுமோ பண்ணிக்க போ… ”

அவளிடம் இந்த அனல் வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் அதிர்ந்து விட்டான். சத்தம் கேட்டு தூக்கம் தெளிந்த ஆதவன் அங்கே வர, ” ஏன்டி, இந்த பிஞ்சு முகத்த பார்த்தும் கூட உனக்கு புத்தி வரலயா?”

” ஆமா யா… உன் கூட வாழ்ந்ததுக்கு ஒரே காரணம் இவன் மட்டும்தான். காதலிச்ச, கல்யாணம் பண்ணின இருந்த பணம், நகை எல்லாத்தையும் புதுசு புதுசா பிஸினஸ் பண்றேன்னு விட்டுத் தொலைச்சே… இப்ப , வெறும் பத்தாயிரம் ரூபா சம்பளத்துக்கு ஒரு பள்ளிக்கூடத்துல பி.டி வாத்தியாரா போற. இதுக்கா உன்ன நம்பி வந்தேன். உனக்கு இருந்த பல லட்ச ரூபாய் சொத்துக்காக தான் உன் கூட ஓடி வந்தேன். ஆனா நீ தரித்திரம் பிடிச்ச மாதிரி உங்கப்பாவ எதிர்த்திட்டு எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு வெளிய வந்து புட்ட. உன்ன மாதிரி வெறும் பய கூட இது வரைக்கும் வாழ்ந்ததைய அவமானமா நினைக்கிறேன். நீலாம் ஆம்பளைனு வெளிய சொல்லிக்காத… புரியுதா…!”

நெஞ்சை பிடித்துக் கொண்டு சாய்ந்து விட்டான் முகிலன். அருகே அழுதபடி ஆதவன். இது எதையும் கண்டுகொள்ளாமல் இனியா , ” ராபர்ட், உடனே கிளம்பிவா… அந்த ஆளுக்கு நம்ம விஷயம் தெரிஞ்சிடுச்சு.. ரொம்ப கேள்வி கேட்கிறான்…. என்ன எங்கயாவது கூட்டிட்டு போ…!”

அவள் பெட்டியில் தன் பொருட்களை எடுத்து வைக்க, ” அம்மா… எங்கள விட்டுட்டு எங்கம்மா போறே…?! அப்பா பாவம்மா… நெஞ்சுவலியால துடிக்கிறார்மா … ! ” கையை பிடித்து இழுத்தான்.

” போடா… நீயாச்சு உங்கப்பனாச்சு… அந்தாளு ஒரு வேஸ்ட்… ஒழுங்க என்கூட வந்திடு… இல்லைனா இங்கயே கிடந்து வீணாயிடுவடா… “கத்திக் கொண்டே அவனை இழுத்துச் சென்றாள். ஆதவன் வர மறுக்கவே ,அவனை அடித்தாள்.

” என் மேல உள்ள கோவத்த ஏன்டி புள்ள மேல காட்டுற…? ஊர் உலகத்திலாம் பெண்கள் எப்படி இருக்காங்க, தன் குடும்பத்துக்காக எவ்வளவோ தியாகம் பண்றாங்க…. ஆனா நீ…?, சாரி, நீ தான் பொம்பளயே இல்லயே…! உன்ன போய் அந்த புனிதமான பெண்களோட கம்பேர் பண்றதே பெரிய தப்புடி…!”

” ஆமாயா , அவங்கலாம் என்ன பொறுத்தவர பிழைக்கத் தெரியாதவங்கயா… ”

” இப்பயும் சொல்றேன், இந்த பச்சப்புள்ளக்காவது எல்லாத்தையும் விட்டுபுட்டு வீட்ல ஒழுங்கா இருடி… உன்ன மன்னிச்சிடறேன்டி…. நாலு பேருக்கு தெரிஞ்சா காரி துப்புவாங்க… நல்லா யோசி இனியா…”

” நான் நல்லா யோசிச்சிட்டேன்யா … எனக்கு என் வாழ்க்கை சந்தோசம் தான் முக்கியம். அத ராபர்ட்டால மட்டும் தான் கொடுக்க முடியும்… !நான் கிளம்புறேன்… ” அவள் படிதாண்டி அங்கே காத்திருந்த கருப்பு காரில் ஏறினாள். குழந்தை கதறி அழுவதைக் கூட கண்டுகொள்ளவில்லை. பறந்தே போய் விட்டாள்.

“இப்படி தான்டா ஆதவா, உன் அம்மா உங்களலாம் அம்போன்னு விட்டுட்டு எங்கயோ ஓடி போனா இருபது வருசத்துக்கு முன்னாடி… !அவ நல்லாவே இருக்க மாட்டாடா…. என் மனசு இன்னும் ஆறவேயில்லைடா… ” பொங்கிய கண்ணீரை முந்தானையில் அடக்கினார் பாட்டி மயில்தோகை.

” அத்தை, சும்மா இருங்க… !அவன் கிட்ட ஏன் இதெல்லாம் சொல்றீங்க…. போனவ போயிட்டா…. அவளப் பத்திப் பேசி என்னாவப் போகுது…?!”

” மாப்ள… தீரா மனவேதனை எனக்கு இருக்குங்க… ஒரே பொண்ணுன்னு செல்லமா வளத்தோம்.ஆனா அவ இப்படி பண்ணுவான்னு நாங்க கொஞ்சங்கூட எதிர்பார்க்கவே இல்ல… உங்க நல்ல மனச புரிஞ்சிக்காம தன் சந்தோசம் மட்டுமே முக்கியம்னு போயிட்டாளே.அதத்தான் தாங்கிக்க முடியல…” மீண்டும் கண்ணீர் வெள்ளம்.

” விடுங்க அத்தை…. கவலைப்பட்டு கவலைப்பட்டு கண்ணீர் வத்தி போய் பட்ட மரமாயிட்டேன்… !அவ என்னை விரும்பிய காலம் மட்டுமே என் மனசுல பசுமையா இன்னும் இருக்கு…. மத்த நினைவுகள எல்லாம் அழிச்சிட்டேன்….! என்ன பொறுத்தவரை என்ன உயிரா நேசிச்ச என் தேவதை 20 வருடங்களுக்கு முன்னயே செத்துட்டா….!இனிமே இதப் பத்தி பேசறத நான் விரும்பல…” வெளியே கிளம்பிவிட்டான் .

” அப்பாவ பாத்தா ரொம்ப பாவமா இருக்கு பாட்டி….”

” ஆமாம்டா… அவ போனபிறகு உனக்காக மட்டுமே வாழுறார்… நீ தான் அவர் உயிர் … அவர நல்லா பாத்துக்க வேண்டியது உன் பொறுப்பு… புரியுதா?!”

“சரி பாட்டி… அது என் கடமை…”

அப்போது வந்தான் நண்பன் செழியன்.

” ஆதவா, இன்னும் கிளம்பலயாடா …?!”

” எங்கடா …?”

” அடப்பாவி மறந்துட்டியா… நீ தானடா சொன்ன இன்னைக்கு “முல்லை ஆதரவற்றோர் இல்ல”த்துக்கு மெடிக்கல் கேம்புக்கு போகணும்னு…”

” ஆமா மச்சி…. !பாட்டிகிட்ட பேசிட்டிருந்ததிலே மறந்தே போயிட்டேன்… இரு பத்து நிமிடத்தில வந்திடறேன்…”

” என்ன செழியன்… இப்பலாம் இந்தப் பக்கமே வர மாட்ற… ?”

” அப்படில்லாம் ஒண்ணுமில்லே பாட்டி…. ரெட் கிராஸ் சொசைட்டில கொஞ்ச பிஸியாயிட்டேன்… அதான்…!”

” என்னமோபா… ஆதவனும் நீயும் ,இல்லாதவங்க பலருக்கு நிறையா உதவிகள பண்றிங்கன்னு கேள்விப் பட்டேன்… ரொம்ப பெருமையா இருக்கு…” நெகிழ்ந்தார் பாட்டி.

” ஏதோ, எங்களால முடிஞ்சது … ”

” செழியன், வா கிளம்புவோம்… டாக்டர்ஸ்லாம் வெயிட் பண்ணிட்டிருப்பாங்க….”

இருவரும் வந்து சேர்ந்தனர் கேம்புக்கு.

” என்ன ஆதவா…. நீயே தாமதமா வந்த எப்படி…? உன்ன ரொம்ப நேரமா கேட்டிட்டிருக்கார் டாக்டர் பொழிலன்…” அவனை துரிதப்படுத்தினார் ரெட் கிராஸ் சொசைட்டி செயலர் முத்துரத்தினம் .

” இதோ, போய் பார்க்கிறேன் சார்… !” கிட்டத்தட்ட ஓடினான்.

” வாங்க ஆதவன்… எப்படி இருக்கீங்க…? பாத்தே ரொம்ப நாளாவுது…”

” நல்லா இருக்கேன் சார்… நீங்க …? இன்னைக்கு எத்தன பேர கண் அறுவை சிகிச்சைக்கு தயார் பண்ணிருக்கீங்கனு சொன்னீங்கன்னா,அதுக்கு ஏத்த மாதிரி நான் வேன் ரெடிப் பண்ணிடறேன் சார். ”

” கண்டிப்பா… !ஒரு முக்கியமான விஷயம் அதுக்காகத் தான் உங்கள தேடினேன்…”

” என்ன சார்… ?சொல்லுங்க…”

” இந்த இல்லத்துல இருக்கிற ஒரு அம்மாவுக்கு கண்ணுல பெரிய பாதிப்பு இருக்குது….!”

” என்ன பாதிப்புனு தெரிஞ்சிக்கலாமா சார்…?”

” அவங்க வலது கண் வீங்கி இருக்கு, பார்வை ரொம்ப குறைவா தெரியுதுன்னு சொல்றாங்க… கண்ணுக்குள்ள புற்றுநோய்க்கட்டி இருக்க வாய்ப்பிருக்கு ஆதவன்….!அதனால எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரமா அவங்கள மருத்துவமனைக்கு கூட்டிப் போகணும்…!”

” சரிங்க சார்… இதோ சீக்கிரமா வேன் ரெடி பண்ணிடறேன் … ”

வேனுக்கு ஏற்பாடு செய்து விட்டு , நோயாளியை அழைக்கச் சென்றான் ஆதவன். கண்களில் வீக்கத்துடன் முகம் சுரந்தபடி அங்கே பரிதாபமாக உட்கார்ந்திருந்தவரைப் பார்த்தவன் , “ஐயோ… அம்மா… !” அழக்கூட முடியாமல் நெஞ்சடைத்து விம்மினான். அவன் தன் அப்பாவின் வேதனையை நினைக்க, அம்மா அவன் எண்ணத்தில் இருந்து தூரமாய்ப் போனாள். ” இப்போது, எதிரே இருப்பது ஒரு நோயாளி… அவ்வளவு தான்… ” அவன் மனம் சொல்ல, ” நீங்க தான் இனியாங்களாமா… உங்கள டாக்டர் கூட்டி வரச் சொன்னார்… வாங்கம்மா…” அழைத்துச் சென்றான்.

மருத்துவப் பரிசோதனைகள் முடிந்ததும் –

” ஆதவன்… நான் சந்தேகப்பட்டது சரிதான், இது ‘மெலனோமா ‘ னு சொல்லக் கூடிய ஒரு வகையான புற்றுநோய். பொதுவா இது தோல்ல வரக்கூடியது… அரிதா கண்ணுக்குள்ளும் வரும். கொஞ்சம் ஆபத்தானதும் கூட…! ”

” இதுக்கு என்ன தான் சார் தீர்வு…?” குரல் கம்மியது.

“ஒரே தீர்வு வலது கண்ணையே மொத்தமாய் எடுத்துவிட்டு, கீமோதெரபி மற்றும் ரேடியோதெரபி பண்றது தான்…”

” உயிருக்கு ஏதும் ஆபத்தில்லையே…?!”

” முயற்சி செஞ்சு பார்ப்போம்… அப்புறம் இறையருள் தான்…!”

” அப்படின்னா , சீக்கிரமா ஆபரேஷன் பண்ணிடுங்க டாக்டர்… ”

” இது மேஜர் ஆபரேஷன் ஆதவன்…. யாராவது உறவினர்கள் கையெழுத்து போடணுமே… !”

” கொடுங்க டாக்டர்… நானே கையெழுத்து போடுறேன்… !”

” நீங்க எப்படி…?” யோசித்தார் டாக்டர்.

” இவங்களும் எனக்கு அம்மா மாதிரி தானே….! எப்படியாவது அவங்கள காப்பாத்துங்க டாக்டர்…! ”

புத்தி கோபித்தாலும், தாய்ப் பாசம் வென்று விடுகிறது சில நேரங்களில்.மறுநாளே கண் அறுவை சிகிச்சை முடிந்தது. புற்றுநோய் மருந்துகள் செலுத்தத் தொடங்கினர். ஆதவன் அருகிலேயே இருந்து இனியாவை நன்றாக கவனித்துக் கொண்டான்.

” என்ன இனியாம்மா…. எப்படி இருக்கீங்க… ? ”

” நல்லா இருக்கேன் டாக்டர்… ரொம்ப நன்றி டாக்டர்… ”

“இந்த அளவுக்கு உங்க உடல் நிலையில் முன்னேற்றம் வந்ததுக்கு முக்கிய காரணமே ஆதவன் தான்மா… நன்றி சொல்ல வேண்டியது அவருக்கு தான்…”

“நன்றி தம்பி… ஏதோ பூர்வ ஜென்ம பந்தம்னு நினைக்கிறேன் தம்பி நமக்குள்ள…!”

” இந்த ஜென்மத்திலயே தான் பந்தம் இருக்கே… !” மனசுக்குள் சிரித்துக் கொண்டான்.

” சரிம்மா… நீங்க ஓய்வெடுங்க… நான் காலைல வர்றேன்…”

காலை உணவுடன் வந்தான். கூடவே பாட்டி.

” எதுக்குடா என்னை இங்க கூட்டிட்டு வந்த…?”

” இரு பாட்டி, உனக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ்… ” சொல்லிக் கொண்டிருந்தவன் இனியாவைக் காட்டினான். மூச்சடைத்தது பாட்டிக்கு. ” யாருடா அது…? எங்கயோ பாத்த மாதிரி இருக்கு…”

” கிட்டதான் போய் பாறேன் பாட்டி…!”

அருகில் சென்ற பாட்டியை இனங்கண்டுகொண்ட இனியா, ” அம்மா, என்ன மன்னிச்சிடும்மா…!” கதறினாள்.

” டேய், இந்த ஓடுகாலிய பாக்கவா என்ன கூட்டி வந்த…?! ச்சீ …இவள பாத்தா இந்த கட்டைக்கு மோட்சமே கிடைக்காதுடா… ” கோபத்தில் காரி உமிழ்ந்து விட்டு வேகமாய் வெளியேறிவிட்டார்.

ஆதவன், தான் யாரென்பதையும் அப்பா பாட்டியைப் பற்றியும் சொல்லி முடிக்க அழுது துடித்தாள்.

” ஒரு மோசக்காரன நம்பி இந்த நல்ல வாழ்க்கையையே தொலைச்சிட்டேனே…” தேம்பித் தேம்பி அழுதாள்.

“அழாதீங்க….”

” நீ என் மகன்றதனாலத் தானா, உன்ன பாக்கும் போதெல்லாம் ஒரு சிலிர்ப்பு எனக்குள்ள…?”

” அப்பா … எப்படி இருக்கார்…?”

” நடைபிணமா இருக்கார்…. ரெண்டு முறை மாரடைப்பு வந்துடுச்சு…!”

” என்னப்பா சொல்ற…. ?நான் அவர உடனே பார்க்கணுமே… ”

” வேணாம்மா… உங்கள பார்க்க விரும்ப மாட்டார்…. ”

” எங்கயாவது ஒரு மூலைல நின்னு பாத்திடறேன்பா… ப்ளீஸ்…” கெஞ்சினாள்.

அவள் அழுது கெஞ்ச, மனம் கேட்காமல் அழைத்துச் சென்றான் .

முகிலன் வீடு –

சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்தபடி தினமணி படித்துக் கொண்டிருந்தார். தூரத்தில் நின்று ,தன் ஒற்றைக் கண் பார்வை கொண்டு அவனை தரிசித்தாள். “இந்த மேன்மைமிகு ஆத்மாவையா விட்டு , அந்த கேடுகெட்டவனை நம்பிப் போனேன்…. ?அந்த பாவத்தின் சம்பளமே இந்த புற்றுநோய் போல…!” மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.

அப்போது, தூண் மறைவில் நின்றிருந்த அவளை கண்டு விட்ட பாட்டி , ” டேய் எதுக்குடா இவள இங்க கூட்டி வந்த … ? இவ கால் வச்சா இந்த வீடு விளங்குமாடா…?” அர்ச்சித்தார் கண்டபடி.

” என்ன சத்தம் அங்க…. ? ஆதவா…?” வெளிய வந்த முகிலன் , இனியாவைப் பார்க்க விரும்பாதவனாய் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டான்.

” எங்கள எல்லாம் துச்சமா தூக்கி எறிஞ்சிட்டு போன… இப்ப எதுக்குடி இங்க வந்த … ?”

” ஐயோ…. என்ன மன்னிச்சிடுங்க முகில்… என்ன மன்னிச்சிடுங்க ப்ளீஸ்…!” அவன் காலைப் பற்றி அழுதாள். கொஞ்ச நேரங் கழித்தே உணர்ந்தாள் அந்த வித்யாசத்தை . அது கட்டைக் கால்.

” ஆமாம் இனியா… உன் மனசு மாதிரியே என் இடது கால் மரக்கட்டை தான்… !” விரக்தியாய் சிரித்தான்.

” எ… எப்டி… ஆச்சு…?” சற்றே குழறினாள்.

” நீ போன மறுநாள், மனசு ரொம்ப பாதிக்கப்பட்டு இருந்த சூழ்நிலையில் ஏற்பட்ட விபத்து என் இடது காலை பலி வாங்கி விட்டது…!”

” அப்பா… ஒரு நிமிடம்…” என்று அவரை தனியே அழைத்தவன் , இனியாவுக்கு ஏற்பட்ட புற்றுநோய் விபரீதத்தை கூறினான். மனம் சற்றே நெகிழ்ந்தது.

” பாவம் இனியா… அவளுக்கா இந்த நிலை… ?!” தன்னிலை மறந்து முணுமுணுத்தார்.

வீட்டின் உள்ளே போன அவள், தன் படத்திற்கு மாலையிட்டிருப்பதை பார்த்தாள்.

” சரி தான்… படி தாண்டிய போதே செத்து விட்டேன்…இன்னும் கொஞ்ச நாளில் உண்மையிலேயே சாகப் போகிறேன்… இது சரிதான்…!” தனக்குத்தானே பேசிக் கொண்டாள்.

” இனியா… நீ இங்கேயே இருக்கலாம்.. ஆதவன் எல்லாவற்றையும் சொன்னான்… என் இதயக் கூட்டை உடைத்து என்னைக்கு நீ வெளியே போனியோ, அப்போதே நான் இதய நோயாளி ஆயிட்டேன்… நானும் நாட்களை எண்ணிக் கொண்டு தான் இருக்கிறேன்… அன்பு என்பதே உலகின் உயிர்… அதை கொன்னுட்டு போன அன்னைக்கு. வருடங்கள் இருபது கடந்து விட மீண்டும் வந்திருக்கிற… மன்னிப்பதற்கு பெரிய மனது வேண்டுமா என்ன…? அன்பினால் மறந்தே விட்டேன்,அன்று நடந்ததை….!மீண்டு வா நோயிலிருந்து நாம் மீண்டும் வாழ்வோம்… !”

“…….” மெளனமாய் திரும்பியவள் அவன் மடியில் விழுந்து கதறினாள். “நான் எத்தனை கோயில் ஏறி இறங்கினாலும் தீராத பாவத்த செஞ்சிருக்கேன். ஆனா உங்க இதயக்கோவில் ல எனக்கு ஒரு நிரந்தர இடம் கொடுத்திருக்கீங்களே அது போதும்… அதுவேபோதுங்க எனக்கு…!”

அவன் மடிமீது நிரந்தரமாக மூச்சை விட்டிருந்தாள் , மாலையிட்ட அவள் படத்தை நெஞ்சில் அணைத்தபடி.

” இனியா….! இனியா…. ! என்னைக்குமே நம்ம வாழ்க்கை இப்படி இணையாக் கோடுகளா ஆயிடுச்சே….!”

நந்தி ( சிறுகதை ) / ப.மதியழகன்

அளவில் சிறிய கோவில் தான் சிலசமயம் அர்ச்சகரையும், கைலாசநாதரையும் தவிர வேறு யாரும் இருக்கமாட்டார்கள். சிறிய பிரகாரம், நவகிரக சந்நதி, பைரவர் எல்லாம் உண்டு. அம்மன் பெரியநாயகி, லோகத்துக்கும் அவள் தான் பெரியநாயகி. நாயகன் யாரென்று என் வாயால் சொல்ல வேண்டுமா? கோயிலுக்கென்று நுழைவு வாயில் இடது பக்கத்தில் சிறிய தோட்டம் உண்டு. சொல்லிக் கொள்கிற மாதிரி பெரிய வரும்படி எதுவுமில்லை.

கிழக்கு நோக்கியிருக்கும் வாயிலில் பாமிணி ஆறு ஓடுகிறது. தெற்கு நோக்கி இருக்கும் வாயிலில் தான் வெகுஜனம் புழங்குகிறது. சிவனுக்கு ஏன் சொத்து நாலுமுழ வேஷ்டி போதாதா? போதும் போதும் ஆனால் அர்ச்சகருக்கு, அவருக்கு குடும்பத்தைக் காவந்து பண்ணும் பொறுப்பிருக்கிறதே. ஏதோ ஒருவேளை நமசிவாய என்று சொல்லி ஈரத் துணியை வயிற்றில் கட்டிக் கொள்ளலாம்.

வேளா வேளைக்கு ஆகாரத்துக்கு மனம் அலைபாயாதா? ஏதோ பிரதோஷம், தேய்பிறை அஷ்டமின்னா தட்டுல அஞ்சோ பத்தோ விழும் மத்த நாள்ல. நாலு காலத்தையும் முணுமுணுக்காமல் மாசானம் தான் பண்ணி வைக்கிறார். அவர் போஜனத்துக்கு ஊர்ல யார்கிட்ட போய் கையேந்துவார் சொல்லுங்க.

மன்னார்குடியில் வசிக்கும் கைலாசநாதரையே ஊர்மக்களுக்கு தெரியாமல் போகும் போது ஜெயராமனையா தெரியப் போகிறது. எல்லாருடைய வாழ்க்கையும் ஒரு கதை தானே. ஜெயராமன் வாழ்க்கையைப் பத்தி இங்கு அதிகமாக பிரஸ்தாபிக்கப் போவதில்லை. அவர் தொழில் பேருந்து நிலையத்தில் சுண்டல், வேர்க்கடலை விற்பது. இப்போதுமா என்று நீங்கள் கேட்டால் நான் என்ன சொல்வது.

யார் வாழ்க்கையில் தான் சிவன் விளையாடவில்லை. ஜெயராமன் தற்போது கோயில் பூந்தோட்டத்தைப் பராமரிப்பதும் பூஜை வேளையில் மணியடிக்கும் வேளையும்தான் செய்து வருகிறார். வயது அறுபதை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. நேரா சிவனைப் பார்த்தேன் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தால் நீங்கள் நம்புவீர்களா? பார்த்திருப்பாரோ என நமக்கும் சந்தேகம் வரத்தான் செய்கிறது. ஏன்னா குடும்பத்தையும், சொந்த பந்தத்தையும் உதறிவிட்டு இங்கு வந்து ஏன் சம்போ மகாதேவான்ட்டு உட்காரணும்.

அர்ச்சகருக்கும் ஜெயராமனுக்கும் ஏழாம் பொருத்தம். கோயிலே கதின்னு கிடக்கிற என்னைய உட்டுபுட்டு மனக்கோயில் கட்டுன பூசலார் மாதிரி அவருக்கு ஈசன் தரிசனம் தந்துட்டான்னோன்னு மனசுல ஒரு முள் தைச்சிருச்சி. இந்த முள்ளை பிடுங்கி தூர எறிஞ்சிட்டுப் போக அர்ச்சகருக்கு மனசில்லை.

இந்த ராகவனை எந்த லிஸ்ட்டில் சேர்க்கறதுன்னு நீங்களே முடிவு பண்ணிக்கீங்க. இவன் வயசுல்ல இளவட்டப் பசங்க எல்லாம் என்னத்த தேடறாங்க? சாக்கடையில விழுந்துட்டு நாரக் கூடாதுன்னா எப்படிங்க? உலகம் எங்கங்க போயிட்டு இருக்குது. கூட்டிக் கொடுத்தவன் காசில நாமளும் பங்கு கேட்டா கேவலம் இல்லீங்களா? இந்த வயசுல ரமணரை பிடிச்சிப் போச்சின்னா வாழ்க்கை சர்க்கரையாவாங்க இனிக்கும்.

எல்லாத்துக்கும் துணிஞ்சவனாலதான் வாழ்க்கையில கொடி நாட்ட முடியுது. நான் நல்லவன்னு சொல்லிகிட்டு நின்னா அரசாங்க ஆபீஸ்ல காரியம் ஆவுமாங்க. துட்டுக்கு தானேங்க மகுடிப்பாம்பா மயங்கறாங்க. மனுசப் பொம்மைகளுக்கு யாருங்க கீ கொடுத்து உட்டுருக்கிறது. ஒருத்தன் தங்கத்தட்டுல சாப்பிடுறதுக்கும் இன்னொருத்தன் எச்சில் இலை பொறுக்கிறதுக்கும் என்னங்க காரணமா இருக்க முடியும். ராகவன் படிப்புல, காதல்ல, வேலைல மூணுத்துலையும் கோட்டைவிட்டவங்க. ஏங்க ஏட்டுப்படிப்பு மட்டுந்தான் படிப்பாங்க? அனுபவம் படிப்பில்லையா? வாழ்க்கையே கறாரான வாத்தியார் தானுங்களே.

பள்ளத்துல விழுந்துட்டா காப்பாத்துங்க காப்பாத்துங்கன்னு கத்திப் பார்ப்போம் யாரும் வரலைனா நாமே முயற்சி பண்ணி மேலேறப் பார்ப்போமேங்க. வாழ்க்கையில ஏதோவொரு பிடிப்பை வைச்சித்தானே வாழவேண்டியிருக்கு. அந்த நம்பிக்கை தானுங்க ராகவனுக்கு இந்த கைலாசநாதர். அவரே அள்ளிக்கொடுக்க ஆசைப்பட்டாலும் விதி உடணும் இல்லீங்களா? எப்படியும் வாழ்றவனை உட்டுட்டு உண்மையைத் தேடி ஓடுறவனை சோதிக்கிறதுதான் சாமிங்களா? மந்தையிலேர்ந்து பிரிஞ்சு போறது ஆட்டுக்கு நல்லதா, கெட்டதாங்க? எல்லாரும் ஓடுறதை ஒதுக்குப்புறமா நின்னு பார்க்கறதுக்கு ஒருசிலராகத்தாங்க முடியும். ராகவனால எவன் சொத்தையும் அடிச்சி பிடுங்க முடியாது. எவளையும் மயக்கி வழிக்கு கொண்டுவர மெனக்கடவும் முடியாதுங்க.

சூழ்நிலையை விதிதான் நிர்ணயிக்கிறது என்பதை நம்பத்தான் வேண்டியிருக்கு. ஏன்னா சென்னையிலேர்ந்து வந்த கையோடு ராகவன் ஏன் கோயிலுக்கு ஓடுவானேன். குகைக்குள்ள மான் வந்தா சிங்கம் சும்மா உடுமாங்க அப்படித்தாங்க ஜெயராமனும். பிரகாரத்தை சுற்றி வந்து அமர்ந்த ராகவனிடம் ஜெயராமன் “எந்த ஊரு” என்று பேச்சை ஆரம்பிக்க. ராகவன் “சென்னை” என்றான்.

வந்திருக்கிறது மான்தான்னு சிங்கத்துக்கு தெரிஞ்சிப்போச்சிங்க சமயம் பார்த்து பாயப் போவுதுங்க. “சிவனைப் பார்த்தாச்சா?” என்றார் ஜெயராமன்.

“பார்த்தேன் சந்நதிக்கு போயிட்டுத்தான் வந்தேன்” என்றான் வெகுளித்தனமாக ராகவன்.

“அது லிங்கத்திருமேனி நான் கேட்கிறது சிவனை” என்றார் ஜெயராமன் அவனை உற்றுப் பார்த்தபடி.

“நீங்க கனவுல பாக்குறதை சொல்றீங்களா?” என்றான் ராகவன் அப்பாவித்தனமாக.

“அப்ப பாத்ததில்லை” என்றார் ஜெயராமன் ஏளனமாக.

“…………………………..”

“நான் பாத்திருக்கேன் என் இரண்டு கண்ணாலேயும் பார்த்து இருக்கேன். அவன் எப்படி கோயிலைவிட்டுட்டு மயானமே கதின்னு கிடக்கானோ அது மாதிரி என்னை எல்லாத்தைவிட்டும் ஒதுங்க வைச்சிட்டான். கோயில்ல கூலிக்கு மாரடிக்கிற நாயாத்தான் என்னைப்பத்தி வெளியில தெரியும்.

ஒரு நாள் மாசானம் கையேந்துற உனக்கே இவ்வுளவு திமிறான்னு கேட்டான் தெரியுமா? அடுத்த நாளே சைக்கிள்லேந்து விழுந்து கையை உடைச்சிட்டு வந்து நின்னான் தெரியுமா? ஆளைப் பார்த்தாலே ஜாதகத்தையே கண்டுபிடிச்சிருவேன் தெரியுமா? உன்னைப் பத்தி சிவன்ட்ட நான் சொன்னாத்தான் உண்டு. இல்லாட்டி விதியிலேர்ந்து நீ தப்ப முடியாது. அப்புறம் எல்லாரையும் போல நீயும் பிறந்து வறர்ந்து இறந்து, பிறந்து வளர்ந்து இறந்து தான் புரிஞ்சிக்க. எம்பேர் ஜெயராமன் பேர்ல மட்டும் நீ ராமன் இல்ல நிஜத்துலேயும் நீ ஸ்ரீராமன் தான்னு எங்க ஆத்தாவே சொல்லிச்சி தெரியுமா?”

ஜெயராமன் பேச்சைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த மாசானம் அருகே வந்து, “எல்லாருக்கும் கொள்ளி வைக்கிற சிவன் இவன் நேர்ல வந்தான்னு சொல்றானா? இந்தக் கோயில்ல காலம் காலமா கைங்கர்யம் பண்ற நானெல்லாம் விளக்கமாத்துகட்டை இவன் மட்டும் பட்டுப் பீதாம்பரமா. சிவனை கட்டி ஆள்றேன்கிறான்னே படுக்க ஒரு வீடு இருக்கான்னு கேளு. போட்டுக்க மாத்து துணி இருக்கா? ஊர் உலத்துல யாராச்சும் மதிக்கிறான்னா இவனை பேச்சுக்கு ஒண்ணும் குறைச்சலில்லை. நல்லா வாய்ல வருது. இந்தக் கிறுக்கன தர்மகர்த்தா எந்தலையில கட்டிட்டு போயிட்டார் பாரு என்றார்.

“வழிச்சிட்டு போறவனுவனுவோ சொல்லுறானுங்கன்னா நான் பாத்தது இல்லன்னு ஆயிடும்மா” என்றார் ஜெயராமன் ஆதங்கத்துடன்.

“இந்தக் காலத்துல போய் சிவனைப் பார்த்தேன் எமனைப் பார்த்தேன்னு சொன்னா பைத்தியம்னு தான் சொல்வாங்க என்ன தம்பி நான் சொல்றது” என்றார் மாசானம்.

“அவன் எங்கூட பேசுறாங்கிறேன்” என்றார் ஆவேசத்துடன் ஜெயராமன்.

“மூளை குழம்பிப் போச்சின்னா சிவன் மட்டுமில்லை செத்தவன் கூட எங்கூட பேசுறான்னுதான் சொல்லிகிட்டு திரிவே” என்றார் தன் பங்குக்கு மாசானம்.

“நான் சொல்றது உண்மையா இல்லையான்னு நான் செத்ததுக்கப்புறம் தெரிஞ்சிப் போயிடும்ல” என்றார் விரக்தியுடன் ஜெயராமன்.

“உனக்கு கிரகம் புடிச்சி ஆட்டுது. இல்லைனா இப்படி சொல்லிகிட்டுத் திரிவியா” என்றார் மாசானம் தலையிலடித்தபடி.

“கும்புட்டு போறவனுக்கெல்லாம் கல்லா தெரியிறவன் எனக்கு மட்டும் ஏன் சிவனாத் தெரியறான்” என்றார் ஜெயராமன்.

“கல்லோ, கடவுளோ அந்த ஆராய்ச்சியெல்லாம் நமக்கெதுக்கு குழந்தை குட்டின்னு ஆனதுக்கப்புறம்” என்றார் தீர்க்கமாக மாசானம்.

“நாயன்மார்கள் வாழ்க்கையில அவன் விளையாடலையா” என்றார் விசனத்துடன் ஜெயராமன்.

“எந்தக் காலத்து கதை அது. அதுக்கும் இதுக்கும் ஏன் இப்ப முடிச்சிப் போட்டு பேசுற” என்றார் மாசானம்.

“பட்டினத்தாருக்கு நுனிக் கரும்பு எப்படி இனிச்சிதுன்னு கேட்பீங்களா” என்றார் ஜெயராமன்.

“வரும்படி வர்ற கோயில்ல தானே ஜனங்க ஈ மாதிரி மொய்க்கிறாங்க. இங்க யாராவது வந்து எட்டிப் பார்க்குறாங்களா. சிவனுக்கு நாலு முழ வேட்டி சாத்திட்டிப் போறேன். காப்பு உண்டா, கவசம் உண்டா இங்க” என்றார் ஆதங்கத்துடன் மாசானம்

“சித்தன் போக்கு சிவன் போக்கு” என்றார் எங்கோ பார்த்தபடி ஜெயராமன்

“உன்னையெல்லாம் திருத்த முடியாது அகல் விளக்கையெல்லாம் எடுத்து கிணத்து கிட்ட போட்டுட்டு பூட்டி சாவியை வீட்ல வந்து கொடுத்துட்டு கூலியை வாங்கிட்டுப் போ” என்று கிளம்பினார் மாசானம்.

ஜெயராமன் ராகவனிடம் “பித்தா, பிறைசூடி அவன். யாருக்கு தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளனும்னு அவன் தான் முடிவு பண்ணுவான். உன்னோட விதி வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சிடிச்சி. அடுத்த தடவை வரும் போது என்னைய தேடாத நான் இங்கன்னு இல்ல எங்கயும் இருக்க மாட்டேன் பிரகாரத்தை மூணு தடவை சுத்திட்டு திரும்பிப் பார்க்காம போ” என்றார்.

எழுத்து தன் தொழிலாக ஆனதுக்கப்புறம் எத்தனையோ தடவை கோயில்ல வந்து ஜெயராமனை தேடி இருக்கிறான் ராகவன். ஆனால் அவர் இவன் கண்ணுக்குத் தென்படவே இல்லை.

ஞானச்சுடரை தூண்டிவிட்ட அவரது கைகளுக்கு வெறும் எழுதுகோலாகத்தான் இன்றுவரை ராகவன் இருக்கிறான். இவன் தனித்த மண்பானையாகத்தான் இருந்தான். அவருடனான சந்திப்புக்கு பிறகு பானை உடைந்து காற்று வெளியுடன் கலந்துவிட்டது. ஏதோவொன்றுடன் தொடர்பு ஏற்பட்டுவிட்டது. அதுதான் கடவுளா என்றால் இருக்கலாம். அதற்கு நீங்கள் என்னப் பெயர் வேண்டுமானாலும் சூட்டிக் கொள்ளலாம். இந்த அணையப்போகவிருந்த சுடரை ஏற்றி வைத்த அந்த ஜெயராமன் இப்போது எங்கே இருக்கிறார்.

•••

நிழல் தேடும் வெயில் / யாழ்க்கோ லெனின் ( நெய்வேலி )

யாழ்க்கோ லெனின் ( நெய்வேலி )

சென்னை விமான நிலையம் – காலை 5 மணி

” நான் இங்கே 2 வது வாசல் முன் நிற்கிறேன்… எப்ப வருவீங்க…?”

” இதோ 5 நிமிடத்தில் வந்துடறேன்மா…”

ஓலா சீருந்து சாரதாவின் அருகே வர, தன் வளைக் கரங்களை அசைத்தாள்.

” இதோ இங்க இருக்கேன்…”

“வணக்கம்மா… திருமுல்லைவாயில்ல எந்த இடம்மா…?”

” சாய் சமீதி … ”

” சரிங்கம்மா… கிளம்பலாமா…”

“ம்….”

கிளம்பிய சிறிது நேரத்தில் ஓட்டுநர் கதிரின் கைப்பேசி ஒலிக்க துண்டித்தான்.

மீண்டும் ஒலிக்க மறுபடியும் துண்டித்தான்.

” தம்பி, எடுத்து பேசுப்பா… ஏதாவது முக்கிய செய்தியா இருக்கப்போவுது…?!”

“இல்லமா… பொதுவா நான் வண்டி ஓட்டும்போது செல்பேச மாட்டேன் மா…”

மீண்டும் கைப்பேசி ஒலிக்க, ” நல்ல பழக்கந்தான் தம்பி, இருந்தாலும் ஏதோ முக்கியமான செய்தி இருக்கப் போய் தான இத்தனை முறை அழைப்பு வருது… பேசுங்க…”

சீருந்தினைச் சாலையோரமாய் நிறுத்திவிட்டு பேசினான் கதிர். எதிர்முனையில் அவன் மனைவி , ” எத்தன தடவ தான்யா கூப்பிடறது…? எடுக்க மாட்டியா…?” பொறிந்தாள்.

“என்ன புள்ள சேதி… ?நான் சவாரில இருக்கும் போது பேச மாட்டேன்னு தெரியுமில்ல… சரி சரி சீக்கிரமா சொல்லு…”

“ஆமாம் பெரிய கொள்கை வீரரு …! இங்க உன் மவளுக்கு காய்ச்சல் அதிகமாயிடுச்சு… வாந்தி வேற… பக்கத்துல இருக்கிற மருத்துவமனைக்கி தூக்கியாந்திருக்கேன். அத சொல்ல தான் அத்தினி தடவ கூப்பிட்டேன்…”

“ஏன் புள்ள வீட்டில தான இருக்க… பாப்பாவ ஒழுங்கா பாத்துக்கறதுக்கு என்ன…?”

” ஏன்யா சொல்ல மாட்ட… உனக்கு ஆக்கிப் போடுறதுக்கும் உன் மவள பாத்துக்கறதுக்குந் தான் என்னைய பெத்து போட்டுருக்காங்க பாரு…!”

“ஏன்டி அலுத்துக்கற… நான் சவாரிய கொண்டு போய் விட்டுட்டு அரை மணியில வந்திடறேன் … ”

” அது சரி உனக்கு சவாரி தான முக்கியம்… யாருமில்லா அனாதப்பயல என் தலைல கட்டி வச்சிட்டாங்க… எல்லாம் என் தலைவிதி…!” கோபமாய் துண்டித்தாள்.

அவள் அமில வார்த்தைகளால் புழுவாய் துடித்தான் கதிர்.

அவன் முகவாட்டத்தை கவனித்த சாரதா,”தம்பி ! நீங்க கிளம்புங்க… எனக்கு ஒண்ணும் அவசரமில்ல… நான் வேற கார்ல போயிக்கறேன்… ”

“இல்லம்மா… உங்கள கொண்டு போய் விட்டுட்டே போய்கிறேன் மா…”

“வேணாம்பா… உனக்கு தான் ஏதோ பிரச்சினை போலருக்கு …. நீ கிளம்புபா…”

அவன் நிலையை யோசித்தவாறே சாலையைக் கடந்தாள் சாரதா.

சற்றும் எதிர்பாராமல் வேகமாக வந்த இரு சக்கர வாகனம் மோத தூக்கி வீசப்பட்டாள். கைப்பேசியில் மனைவியை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டிருந்தவன் சத்தம் கேட்டுத் திரும்ப அதிர்ந்தே விட்டான். அருகே ஓடி வந்தான். தலையில் பலத்த அடி. சில விநாடி யோசித்தவன், அவளை அப்படியே தூக்கி தன் சீருந்தின் பின்னிருக்கையில் கிடத்தி அருகிலிருந்த சுகம் மருத்துவமனைக்கு கொண்டுச் சென்றான்.

மருத்துவர் கிருபாநிதி, ” தலைல பலத்தஅடி… 24 மணிநேர மேற்பார்வைக்குப் பின் தான் சொல்ல முடியும்… சரி நோயாளிக்கு நீங்க என்ன வேணும்…?”

சில நிமிடம் செலவழித்து நடந்ததை சொல்லி முடித்தான் கதிர். காவல் நிலையத்திற்கு செய்தி அனுப்பினார் மருத்துவர்.”சரி உங்க பேர் என்ன …?”

“கதிர்ங்கய்யா…”

“அப்ப , இவங்கள பத்தி உங்களுக்கு ஒண்ணுமே தெரியாதா…? அவங்க ரொம்ப ஆபத்தான கட்டத்தில இருக்காங்க , புரியுதா உங்களுக்கு…?”

” அவங்க பேரு சாரதா… அது மட்டும் தான் எனக்கு தெரியுங்கய்யா… ”

ஏதோ யோசித்த மருத்துவர், ” அவங்க கைப்பையை எடுத்து வாங்க அதுல ஏதாவது கிடைக்கலாம்….!”

கதிர் எடுத்து வந்து கொடுக்க, ” கதிர்! அவங்க செல் இதோ இருக்கு… அதுல எதுனா முக்கியமான நம்பர் இருக்கான்னு பாருங்க… நான் போய் நியூரோ சர்ஜன்ட்ட பேசிட்டு வந்திடறேன்…”

அதில் அவசர அழைப்புப் பதிவில் அவர் கணவரின் எண் இருக்க முகமலர்ந்தான் கதிர். சிறிது நேரத்தில் வந்த மருத்துவரிடம் கைப்பேசியை கொடுக்க அவர் சுருக்கமாக சொல்லி முடித்தார். எதிர்முனையில் அழுகுரல், ” இதோ இன்னும் சில மணிநேரத்தில அங்க இருப்பேன், சாரதாவ பத்திரமா பாத்துக்குங்க டாக்டர்…”

” ஐயா ,அப்ப நான் கிளம்பட்டுமா…?”

” என்ன கதிர் … அவங்க கணவர் வரட்டுமே…!”

“என் மவளுக்கு ரொம்ப காய்ச்சல்ங்கய்யா… போய் பாத்துட்டு சீக்கிரமா வந்திடறேன்…”

“சரி … சீக்கிரமா வந்திடுங்க… அவங்க கணவர் வர்ற வரைக்கும் நீங்க தான் பொறுப்பு… எதுக்கும் உங்க நம்பர ரிசப்ஷன்ல கொடுத்துட்டு போங்க… ”

குழந்தையைக் காண தன் சீருந்தில் கிட்டத்தட்ட பறந்தான். பலமுறை அழைத்தும் துண்டித்தாள் மனைவி மாதவி. வரவேற்பில் விசாரிக்க 201 அறை என்றனர். ஓட்டமும் நடையுமாய் அடைந்தான் 201ஐ.

“மாதவி … மாதவி… பாப்பா எப்படி இருக்கா?”

” வாய்யா… இப்ப தான் நேரங் கிடைச்சதா வர…?”

“இனியா எப்படி இருக்கா…?” கண்களில் நீர் பொங்க கத்தினான்.

“அவ எப்படி இருந்தா உனக்கென்னயா?”

“சரி… முதல்ல புள்ளய பாக்கவிடு… அப்புறமா சத்தம் போடு…!”

” முடியாதுயா… புள்ளய விட சவாரி தான முக்கியம்னு போன… இப்ப எதுக்கு இங்க வந்த… அனாதப் பயதான நீ உனக்கு எங்க அருமை எப்படி தெரியும்…?! ”

கோபத்தின் உச்சிக்கே போன கதிரின் வலது கரம் அவள் கன்னத்தை பதம் பார்த்தது. இதனை சற்றும் எதிர்பாராத வள் மயங்கி சரிந்தாள். அனைவரும் திகைத்துவிட்டனர்.

” நிறுத்துடா கதிரு… எங்க வந்து யாரு மேல கைய வக்கிற… எல்லாரும் எதிர்த்துங்கூட யாருமில்லாத உனக்கு என் பொண்ண கட்டிக் கொடுத்தேன்… எதுக்கு? …. நீ இப்படி போட்டு அடிக்கவா…? மரியாதையா நடந்துக்க, இல்ல இப்படியே அத்துவிட்டுடுவேன்… புரிஞ்சுதா…!”

கலங்கி நின்றான். மனதில் வெறுமை. அப்போது அவன் தோளில் ஆறுதலாய் ஒரு கரம் பட்டது, “நான் உயிரோட இருக்கிற வரைக்கும் எவனும் உன்னை அனாதன்னு சொல்ல முடியாதுடா கதிரு…”

“என்னம்மா வார்த்தை தடிக்குது…?”

” பின்ன என்னய்யா, உங்க பொண்ணு வார்த்தைக்கு வார்த்தை அனாதப்பயம் பா… இப்ப நீங்களும் சொல்றீங்க… என் பேரன் என்னைக்கும் அனாத இல்ல … நீங்க முதல்ல மருமகன மரியாதையா நடத்த கத்துக்குங்க…புரிஞ்சிதா…?!”

கோபமாக கதிரின் கையை பற்றியபடி , “டேய் கதிரு உன் மக உன்னை பாக்க நிச்சயம் வருவா…! அப்ப இவங்க என்ன பண்ணுவாங்க பாத்துக்கலாம் … வாடா….”வெளியேறினார் பாட்டி அமிர்தம்.

” உன் ஆத்தா உன்னை விட்டுட்டு ஓடிப்போகாம இருந்திருந்தா நமக்கு இவ்வளவு சங்கடம் வந்திருக்குமாடா கதிரு…?” முந்தானையில் மூக்கை சிந்தினார் பாட்டி.

“என்ன பாட்டி சொல்ற…? ஆத்தா செத்து போச்சுன்னு சொல்லிட்டு இப்ப இப்படி சொல்ற…?!”

“முதல் வண்டிய எடுடா… இந்த எடுத்த விட்டு கிளம்பு…”

சிறிது நேரம் வரை மெளனமாய் இருந்தவன் , “பாட்டி அம்மாவுக்கு என்ன ஆச்சு…?” மெல்ல வாய் திறந்தான்.

” இப்ப எதுக்கு அதெல்லாம்…? வண்டிய கவனமா ஓட்டுடா… ”

“சும்மா ,கடுப்பேத்தாத பாட்டி… சொல்லு”

“சரி …சொல்றேன்டா… !”

“உங்கம்மா எங்களுக்கு ஒரே பொண்ணு… தாத்தாக்கு அவ மேல கொள்ளை பிரியம். அதனால அவள பக்கத்து ஊர்ல உள்ள தன் அக்கா மவனுக்கே கட்டிக் கொடுத்தார். அவளும் சந்தோசமா தான் இருந்தா. ஒரு நாள் ,அவ மாசமா இருக்கான்னு சேதி கேட்டு அவள பாக்க பலகாரம்லாம் எடுத்துகிட்டு நாங்க போனோம். ஆனா,அங்க அவ அழுதுகிட்டு இருந்தா. நாங்க ஆடிப் போயிட்டோம் அவ சொன்னத கேட்டு ” பொங்கி வந்தக் கண்ணீரை துடைத்தார்.

“என்ன பாட்டி சொன்னாங்க…?”

” சொல்றேன் டா…”

“” என்னா நான் தப்பா சொல்லிப்புட்டேன்னு உன்மவ கோவிச்சுக்கறா..? என் மவள கட்டிக் கொடுத்து வருசம் மூணாவுது, அவ இன்னும் மாசமாவுல, உன் மவ ரொம்பச் சின்னவ தானே ,அதுக்குள்ள என்ன அவசரம்… கொஞ்ச நாள் போகட்டும் கலச்சிடுன்னு சொன்னேன் அதுல என்ன தப்பு…?!”

” என்ன தப்பா…! குழந்தங்கறது ஆண்டவன் கொடுக்கிற வரப்பிரசாதம் , அத கலைக்கச் சொல்றது எவ்வளவு பாவம். எப்படிக்கா உன்னால முடியுது…?!”

” அதெல்லாம் எனக்கு தெரியாது… சொன்னத செஞ்சா இங்க இருக்கலாம், இல்லைனா …”

” இல்லைனா …?”

” … வீட்ட விட்டு வெளிய தான் போகணும்!”

” என்ன மாப்ள இப்படி பேசுற…?”

” பர்வதம், இப்படிலாம் பேசாத. இது ஆண்டவனுக்கே அடுக்காது. பாவம்டி உன் தம்பி… ”

” நீங்க வாய மூடிட்டு சும்மா இருங்க… உங்களுக்கு புரியாது…”

“இப்படி சொல்லியே ,இத்தன வருசமா என் வாய மூடிட்டிங்க. இந்த விசயத்த என்னால பொறுத்துக்க முடியாது…”

” அப்படின்னா, நீயும் சேர்ந்து வெளியே போப்பா… உன்ன யாரு இங்க இருக்கச் சொன்னா…” வெளியே தள்ளினான் சேது.

“மாப்ள… நீ செய்றது கொஞ்சங்கூட சரியில்ல… அக்கா, சொந்தம் விட்டுப் போகக் கூடாதுன்னு என் பொண்ண உன் பையனுக்கு கட்டிக் கொடுத்தா, இப்படி அசிங்கப் படுத்திறீங்களே… !”

” ஆமாம்… நாங்க அப்படித்தான்டா… சொல்றது செய்… இல்லன்னா உன் பொண்ண கூட்டிட்டு வெளியே போடா… ”

“என்னப்பா நீங்க ,நெஞ்சில ஈரமே இல்லாத ஜந்துக்கள் கிட்ட போய் கெஞ்சிட்டு இருக்கீங்க… இன்னைக்கி புள்ளய கலைக்க சொன்னவங்க நாளைக்கே என்னையும் கொல்ல திட்டம் போட மாட்டாங்கன்னு என்னப்பா நிச்சயம்..?வாங்கப்பா போகலாம்… !”

“என்னடி சொன்ன…?!” பாய்ந்து வந்தவன் அறைந்தே விட்டிருந்தான்.

“என் முன்னாலயே என் பொண்ண அடிக்கிறியாடா…!” பதிலுக்கு அறைந்தார் உங்க தாத்தா. பஞ்சாயத்தாயிடுச்சு, உங்கம்மாவ வீட்டுக்கே கூட்டி வந்துட்டார். மாசம் ஓடுச்சு… நிறை மாசம்… அப்பதான் ஒரு நாள் நாங்க வீட்டில இல்லாத நேரத்திலே உங்கப்பன் குடிச்சிட்டு வந்து , ” என் பேச்ச மதிக்காம புள்ள பெத்துக்கப் போறியா… பாக்கறேன்டி…” கத்திட்டுப் போனான். கொஞ்ச நாள்ல நீயும் பிறந்த. உன்னை பாராட்டி சீராட்டி நல்லாதான் வளர்த்தா. என்ன ஆச்சுனே தெரியல, ஒரு நாள் ராத்திரி” என்ன தேட வேணாம், நான் தொலைஞ்சு போயிடறேன்… அது தான் என் மவனுக்கு பாதுகாப்பு “னு எழுதி வச்சிட்டு எங்கேயோ போயிட்டா.மக போன கவலைலயே உன் தாத்தா வும் போய் சேந்துட்டார்.”

“எனக்காகவா பாட்டி…! அம்மா காணாம போனது எனக்காகவா?!” கண்கள் கலங்கின.

” மகராசி, இப்ப எங்க இருக்கான்னே தெரியலயே…?”

” பாட்டி, காலைல ஒரு அம்மா இந்த வண்டில வந்தாங்க. அவங்க ரோட்ட தாண்டும் போது எதிர்ல வந்த வண்டி மோதிடுச்சு, போய் ஒரு எட்டு பாத்திட்டு போவோமா…?”

“சரி கதிரு…”

உள்ளே அவன் நுழைய, மருத்துவர் யாரிடமோ , ” ரொம்ப அவசரம் பாம்பே “O” பாஸிடிவ் ரத்தம் தேவைப்படுது… சீக்கிரமா வேணும். மூளைல ரத்தக் கசிவு இருக்கு, உடனே ஆபரேசன் பண்ணியாகணும்…”

“வணக்கம்… இப்ப எப்படி இருக்காங்க…?”

“உடனே ஆபரேசன் பண்ணியே ஆகணும்… ஆபத்தான நிலைல தான் இருக்காங்க…”

” பாம்பே “O” பாஸிடிவ்னு சொன்னீங்களே… !!”

“ஆமாம் கதிர், அது ரொம்ப அரிய வகை ரத்தம்… அதான் ரத்த வங்கில கேட்டிட்டுருந்தேன்… ”

” என் ரத்த வகையும் அதே தான், நான் தரலாங்களா…?” குதூகலித்தான்.

” தாரளமா … இது என்ன கேள்வி…?”

“கடவுள் மாதிரி எல்லா நேரத்திலும் நீங்க தான் தம்பி என் சாரதாவ காப்பாத்தறீங்க… உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியல தம்பி…!” சிலாகித்தார் கணவர் பரந்தாமன்.

” என்ன பேர் சொன்னீங்கய்யா…?” கேட்டார் பாட்டி .

” சாரதா…ஏன்மா கேட்கறீங்க?”

“ஒண்ணுமில்ல…” பாட்டி யோசிக்க,

” உங்க பேரு அமிர்தமா…? ஊரு கடலூரா..?”

“ஆமாம்… உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்…?”

” உங்கள பத்தி சாரதா பேசாத நாளே இல்லம்மா…!”

“நிஜமாவா சொல்றீங்க…?”

” இவ்வளவு நாளா என் பொண்ணு எங்க இருந்தா…?நீங்க … ?”

” கவலையே படாதீங்கம்மா… சாரதா என் மனைவி…!”

“மனைவி…?!” முகத்தில் இருவருக்கும் குழப்ப ரேகைகள்.

“சுருக்கமா சொல்லிடறேன்மா… நான் சில வருடங்களுக்கு முன்ன ,ஒரு இரவு நேரத்தில கடற்கரைல சும்மா காத்து வாங்கிட்டு படுத்திருந்தேன்… அந்த நேரத்தில ஒரு பொண்ணு கடலுக்குள்ள இறங்கிட்டு இருந்தா, நான் ஓடிப்போய் காப்பாத்தினேன். அந்த பொண்ணு , “என்ன சாகவிடுங்க…. நான் இருந்தா என் மவன அவன் வாழவிடமாட்டான்…!” என கெஞ்சினாள். அவளை ஆசுவாசப்படுத்தி வீட்டுக்கு கூட்டி வந்தேன். அம்மா கிட்ட நடந்த அத்தனையும் சொல்லிட்டு அழுதா, அவங்களும் நல்லா பாத்துகிட்டாங்க. நாளடைவில், கவலைகள மறந்து நிம்மதியா இருந்தா. சில மாதங்களில் எனக்கு மும்பைக்கு மாற்றலாயிடுச்சு. அவளையும் கூடவே கூட்டிட்டு போயிடலாம்னு அம்மா சொல்ல, சாரதாவும் தலையாட்டினாள்.

அங்கே அவளுக்கும் வேலை கிடைத்தது. சுயசம்பாத்தியம் அவளை மகிழ்வித்தது. ஒரு நாள்அம்மா, “ஏன்மா சாரதா, கேட்கறேன்னு தப்பா எடுத்துக்காத… எவ்வளவு காலந்தான் இப்படி தனிமரமா இருக்கப் போற…?”கேட்டார்.

விரக்தி சிரிப்போடு, “நான் பட்ட மரம்மா… என் வாழ்க்கை அவ்வளவுதான்… இனிமே என்ன பண்ணமுடியும்…?”என்றாள்.

“ஏன் சாரதா, அப்படி சொல்றீங்க? உங்களுக்கு ஆட்சேபணை இல்லைனா நானே உங்கள திருமணம் பண்ணிக்கிறேன்…! என்ன சொல்றீங்க…?”எனறேன்.

செய்வதறியாது விழித்தவள், என் காலில் விழுந்தே விட்டாள். விழிநீர் காலில் பட நான் “என்ன இது…?! எழுந்திருமா… இனி நீ தான் எனக்கு எல்லாமேடா… “என்றேன். நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

எங்களுக்கு திருமணமாகி 2 குழந்தைகள் . ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை நீ தான் எங்கள் மூத்த மகன் கதிர்.” சொல்லி முடிக்க இருவர் கன்னங்களிலும் கண்ணீர் அருவி.

“பாட்டி, இனிமே என்னை யாரும் அனாத பயன்னு சொல்ல மாட்டாங்கள்ள…”

“யாரு எங்க மகன அனாதன்னு சொன்னது…?” கோபத்தில் அனலைக் கக்கின அவரின் விழிகள்.

அதற்குள் டாக்டர், ” கதிர், வாங்க ரத்தம் எடுக்கலாம்… ஆபரேசனுக்கு நேரமாச்சு….”

“இதோ வந்துட்டேன் டாக்டர்… போயிட்டு வந்துடறேங்கய்யா… ”

“அப்பான்னு சொல்லு கதிர்…”

முதன் முறையாக “அப்பா” என அழைக்க ஆனந்தக் கடலில் மிதந்தான் கதிர்.

அமிர்தம் அவன் வலிகளை சொன்னார். வலித்தது அவருக்குந்தான்.

சிறிது நேரத்தில் கதிர் வந்து சேர , “வாங்க அத்தை, கதிர் நாம போய் இனியாவ பார்க்கலாம்… நான் 4 வார்த்த அவங்கள நல்லா கேட்டா தான் என் மனசு ஆறும்.”

பவித்ரா மருத்துவமனை –

“இனியா எப்படி இருக்கா?”

“ஏதோ வரவே மாட்டன்னு முறுக்கிக் கிட்டு போன இப்ப எதுக்குடா வந்த…?”

” வார்த்தைய அளந்து பேசுங்க பார்த்தீபன்…!”

கேட்ட குரலாக இருக்க திரும்பிப் பார்த்தவர் சற்றே இமைக்க மறந்தார் , எதிரே நிற்பவர் “சாரதா இன்ஃபோ டெக்கான் ” ஐ.டி கம்பெனியின் தாளாளர் லயன்.பரந்தாமன்.

“நீங்க எப்படி இங்க….?”

“என் மகன அறிமுகப்படுத்த வந்தேன்… ”

” நான் தான் அவர ஏற்கனவே பார்த்திருக்கேனே… ”

“இல்ல… நானே இன்னைக்கி தான் பாத்தேன்… ”

யாரு என்பது போல் பார்க்க எதிரில் வந்தான் கதிர். “ஆமாம், கதிர் தான் என் மூத்த மகன்… அவன் என்றும் அனாதை இல்லை… புரிஞ்சிதா பார்த்தீபன். உனக்கும் தான்மா சொல்றேன் என் மகன தரக்குறைவா பேசறத இத்தோடு நிறுத்திக்கோ….”

அவர்கள் அதிர்ச்சியிலிருந்து மீள்வதற்குள், “அப்பா “என ஓடி வந்த இனியாவை தூக்கிக் கொண்டு வெளியே நடையைக் கட்டினான் கதிர்.

சாரதாவுக்கு அறுவை சிகிச்சை சிறப்பாக நடந்து முடிந்தது.

மறுநாள் மாலை –

“சாரதா… எப்படி இருக்க?”

“நல்லா இருக்கேங்க… என்னங்க நீங்க எப்ப வந்தீங்க…? எனக்கு என்ன ஆச்சு…?”

“அதெல்லாம் அப்புறம் சொல்றேன்… இப்ப உனக்கு ஒரு பொக்கிஷத்த கொண்டு வந்திருக்கேன்மா. என்னன்னு சொல்லு பாப்போம். அத பாத்தீன்னா துள்ளி எழுந்து உட்கார்ந்திடுவ…”

“சும்மா புதிர் போடாம சொல்றீங்களா…?”

கதிர் முன்னே வந்து நின்றான்.

“நன்றி தம்பி… நீங்க தான் என்னை இங்க கொண்டு வந்து சேர்த்தீங்கன்னு சொன்னாங்க…”

” ” மகனே” ன்னு கூப்பிடு சாரதா… அது தான் சரியா இருக்கும்….இவன் தான் உன புள்ள கதிர்” முன்னே வந்தார் பாட்டி.

“அம்மா” என அழுதாள் சாரதா. அமிர்தம் மெதுவாக தலையசைக்க கதிரை கை நீட்டி அருகில் அழைத்தாள் சாரதா…”

” நோயாளிய அழ வைக்காதீங்க… உணர்ச்சி வசபட்டா ஆபத்து… ”

” இத்தன வருடம் கழித்து என் மகன பாக்கறேன் … இது தான் எனக்கு பெரும் பாக்கியம்… இது நாள் வரை என் கதிரோட பாசங்கற நிழலுக்காக எவ்வளவு ஏங்கி இருப்பேன்… இப்ப தான் கிடைச்சிருக்கு டாக்டர்… இந்த சந்தோசமே போதும் எனக்கு…!”

“அம்மா, நானும் இது வரை அனாதன்ற வெயில்லயே நொந்து கிடந்தேன்… இனிமே உங்க பாசம் மட்டுமே போதும்மா எனக்கு…” கட்டியணைத்து அழுதான்.

” கதிர் ,நீ என்னைக்குமே எங்க பிள்ளை தான்… அழாதேடா ” சிலாகித்தார் பரந்தாமன் .

அனைவரின் கண்களிலும் நெஞ்சிலும் மாமழை.

திரும்புதல் ( சிறுகதை ) – ரமேஷ் கண்ணன்


ரமேஷ் கண்ணன்

கணேஷும் நானும் அந்த வீட்டின் முன் நிற்கையில் பிற்பகலாகி விட்டிருந்தது.காலை 9 மணிக்கு பேசுவதற்காக பாய் வீட்டிற்கு நாங்கள் வந்து சேர்ந்ததிலிருந்து இப்போது வரை பேசிக்கொண்டே இருந்தோம் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.ராணி அத்தையும் கோபால் மாமாவும் சண்டை போட்டபடியே இருந்தனர்.உண்மையில் சொல்லப் போனால் கோபால் மாமா எதுவுமே பேசாமல் அமைதியாக இருந்தார்.கோபால் மாமா ரசனையான மனுஷன். அரசு உத்தியோகம்.பேண்ட் சர்ட் மட்டுமே உடுத்துவார்.கையில் எப்போதும் ஒரு லெதர் பேக் இருக்கும்.அதைப் பிடிப்பதிலும் அவருக்கென ஒரு ஸ்டைல் இருந்தது.எங்கள் சொந்த பந்தத்தில் சினிமா,பாட்டு எனப் பேசிக்கொள்ளும் ஒரு சிலரில் அவரும் ஒருவர். ஏதாவது விசேஷ வீடுகளில் பார்த்தவுடன் நலம் விசாரிப்பார்.

அவருக்கும் ராணி அத்தைக்கும் தான் சண்டை. அத்தையும் உத்தியோகஸ்தி நல்ல ஜோடி பொருத்தம் தான்.வீட்டுக்காரரின் பெயரை சத்தமாகவே சொல்லும் அத்தை. சமயத்தில் அது இங்கிட்டு தான் போயிருக்கும் என்று கூடச் சொல்லக்கேட்டிருக்கிறேன்.அப்பா அது என் காதில் விழுந்து விடக்கூடாதென வேறு பேச்சைத் தொடுவார்.எனக்கு அது நன்கு புரிந்து கொண்டதால் நானும் கீழேயோ மேலேயோ பார்த்து சமாளிப்பேன்.

இப்போது எல்லாம் கைமீறி போய் விட்டது. ஆசையாய் வளர்த்த பெண் பிள்ளை யாரையோ விரும்பி உடன்சென்று விட்டாள்.இத்தனைக்கும் பக்கத்திலேயே அக்கா அக்கா என்று குடும்பமாய் பழகிய குடும்பம் தான்.சரிதானே என நினைத்துக் கொண்டேன்.

உறவுக்காரர்கள் கூடி என்ன செய்யலாம் எனப் பேசுவதற்கு அழைத்திருக்கிறார்கள்.நான் கணேஷ் ,குமார் ,ராஜா ,வாசன் எல்லாரும் இளவயதுப்பையன்கள்.நெருக்கடியான சூழல்.அவமானம் பொறுக்கமாட்டாமல் வீட்டைப்பூட்டி விட்டு எங்களது குடும்ப நண்பர் அப்துல் பாய் வீட்டில் இருந்தாள் அத்தை.மாமி காலையிலிருந்து வருபவர்களுக்கும் போகிறவர்களுக்குமாய் டீ போட்டுக்கொண்டே இருந்தார்கள்.

தப்பை வைத்த வீடு அது.எப்போதுமொரு குளிர்ச்சி நிறைந்திருக்கும்.ரோட்டை ஒட்டியபடி இருந்ததால் வேடிக்கை பாக்க நல்ல வசதி.வராந்தாவில் தான் அமர்ந்திருந்தோம்.பக்கச்சுவர் உயரம் அதிகம்.அதனால் நாங்கள் அமர்ந்திருப்பது வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்குத் தெரியாது.சைக்கிள்கள் அதிகம் நிற்பதில் அக்கம் பக்கம் கவனத்திற்குச் சென்று விஷயத்தையும் பேசத்தொடங்கி விட்டார்கள்.பிள்ளையைப் பேசி சமாதானம் செய்து கூப்பிடுவது என முடிவானது.

நாங்கள் இன்று வருவதற்கு முன்பே நேற்று ஒரு முயற்சி நடந்து தோற்றுவிட்டிருந்தார்கள் என்பது எனக்கும் குமாருக்கும் அரை மணி கழித்தே இருந்தது.ஆகப் பிள்ளை கிளம்பி இன்றோடு மூணாவது நாளாகி விட்டது.

குமாருக்கும் எனக்கும் விஷயம் தாமதமாய் தெரிந்ததில் ஒன்றும் வருத்தமில்லை.

அத்தையும் மாமாவும் அரசு உத்தியோகம் என்பதால் நல்ல வருமானம். கோபால் மாமாவுக்கும் எந்த கெட்ட பழக்கமும் இல்லை.அவர்கள் வீடு பெரியதாகக்கட்டி மாடி போர்ஷனை வாடகைக்கும் விட்டிருந்தார்கள்.பெண்ணுக்கு நூறு பவுன் நகையும் பாத்து பாத்து வாங்கி வைத்திருந்தாள் அத்தை.

குமாருக்கும் ,வாசனுக்கும் அவர்கள் வீட்டு மருமகனாகி விட வேண்டுமெனும் ஆசை மனதிற்குள் இருந்தது.

வாசன் நல்ல கலர்.ராணி அத்தையும் பெண்ணை அவனுக்குத்தான் கொடுக்க வேண்டுமென நினைத்திருந்தாள்.குமாருக்கும் இது தெரியும்.இப்போது குமாருக்கு இதில் சின்ன சந்தோஷமிருந்ததை என்னாலும் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

ஆரம்பத்தில் இருந்தே இதுமாதிரி துளி நெனைப்பு வருவதைப் போல எங்கள் குடும்ப வாழ்க்கையில்லை.

கோபால் மாமா ஓங்கி சத்தம் போட்டார்.கண்டிப்பாக முக்கு பலசரக்கு கடை வரை கேட்டிருக்கும்.எங்களைப் பிரிச்சு விடுங்க முதல்ல பிள்ளையப் பத்தி அப்புறம் பேசுங்க என்றார்.

பாய் தான் முதலில் கோபால் மாமாவை சமாதானப்படுத்தினார்.விடுங்க மாப்ள சின்ன பிள்ளையாட்டமென. இதற்குள் அத்தை கெட்ட வார்த்தைகளைப் பேசத் தொடங்கினாள்.நிலமை கை மீறிக்கொண்டிருந்தது.பெரியவர்களை அமைதியாக இருக்கச்சொல்லிவிட்டு நான் பேசத்துவங்கினேன்.உங்களுக்கு விடுதலை வாங்கி தர்றோம் மாமா.முதல்ல பிள்ளைய பார்க்கனுமா வேணாமா என்றேன்.அத்தை ஓவென அழத்தொடங்கினாள்.அவளை பின்கட்டுக்கு மாமி அழைத்துச் சென்று முகம்கழுவி விட்டு ஆசுவாசப்படுத்தினாள்.பாயின் பேத்திகள் குறுக்கு மறுக்காய் ஓடினார்கள்.நொக்கோ நொக்கோ எனச் செல்ல அதட்டுப் போட்டுக் கொண்டிருந்தார் பாய்.அவர் கண்கள் விரிந்தபடி நாக்கைத் துருத்தி பயமுறுத்தினார்.இப்படித்தானே எல்லா வீடுகளிலும் செய்கிறார்கள்.அதுவொரு அவுட்டேட்டட் வெர்ஷனாகி விட்டது.

பிள்ளைகளை கைக்குள்ளே வைத்துப் பார்த்துக் கொள்ள பல்வேறு யுக்திகளைப் பெற்றோர்கள் செய்கிறார்கள்.அந்த கொடுப்பினையும், திறமையுமில்லாதவர்கள் வீட்டைப் பூட்டி விட்டு யார் வீட்டிலாவது அழுது புலம்ப வேண்டியது தான்.அத்தை என்னமோ தெரியவில்லை கண்ணைத் துடைத்தபடி தன் பெண்ணை வைதபடி “கண்ணுகளா !டீ சாப்பிட்டீகளா ,காலையிலிருந்து வயசு பயக அவ செஞ்சதுக்கு இதுக வேலைய விட்டுட்டு உக்காந்திருக்குக ” என்றாள்.

எங்களுக்கு என்னவோ போலாகி விட்டது. நான் கேட்டேன்.நாங்க வேணாப் போய் பேசி கூப்பிடுறோம் அத்தைனேன்.

வாசன் சொன்னான் அவனுங்க ஒரு குரூப்ல பேசி வச்சிருக்காய்ங்கன்னான்.

எனக்கு ஒன்னும் புரியல அதான் அந்த ஏரியா சிவான்னு ஒரு பய இருக்கான் ல.அவன் தான் பாதுகாப்பாம்.அவன்ட்ட பேசனுமாம்.போலீஸிடம் போவதில்லையென ஏற்கனவே பேசியாகி விட்டது. இதை அவர்களும் தெரிந்து வைத்திருந்தனர்.

சிவா காவல் துறையில் உயர்பொறுப்பில் பணிபுரிபவரின் மகன்.கடந்த சில வருடங்களாக அந்தப்பகுதியில் நடக்கும் அடிதடி கட்டப்பஞ்சாயத்துகளில் அவனுடைய பெயர் தான் அடிபடும்.ஒவ்வொரு பகுதியிலும் சின்ன பெட்டிக்கடைக்கு அருகே அவனுடைய கார் வந்து நிற்கையில் சிறு பதட்டம் தொற்றிக் கொள்ளும்.

நாங்கள் எனது நண்பனின் வீட்டின் வாசலில் நின்று பேசிக்கொண்டிருக்கையில் சைக்கிளில் பாரா வரும் போலீசார் எங்களை இரண்டு மூன்று முறை எச்சரித்து உள்ளே போகச் சொன்னதுண்டு.

ஆனால் சிவா வை ஒருமுறை கூட அவர்கள் நேருக்கு நேராக பார்த்ததோ எச்சரித்ததோ இல்லை.

சிவாவை, சிவா என நான் சொல்லுவதே ஆச்சரியமாய் படும்.ஆனால் அதற்கொரு காரணமுண்டு.நானும் ,அவனும் ஆறாம் வகுப்பிலிருந்து ஒன்றாகப் படித்தோம்.சிவா நல்ல உயரம் கை கால்களும் திடகாத்திரமாக உள்ளவன்.இதை விட யாரையும் சடாரென கைநீட்டி அடித்துவிடும் பழக்கம் அவனை எல்லோரும் வியந்து பார்க்க வைத்தது.அது புது ஸ்கூல்.பழைய ஸ்கூலில் இருந்து இளங்கோ மட்டுமே உடன்படித்தவன்.ஆனால் நான் அவனிடம் சரியாகப் பேசியது கூட இல்லை.நூற்றிநாலு மாணவர்கள் ஆறாம் வகுப்பில்.வாத்தியார் பிரம்பெடுத்து அடித்தால் யாருக்கு விழுகுமென்பதே தெரியாது.ஒவ்வொரு நாளும் பயந்தபடியே தான் பள்ளி செல்வேன்.ஐந்தாம் வகுப்பு வரை ஃபர்ஸ்ட் ரேங்க்.டீச்சர்ஸுக்கு செல்லப்பிள்ளை.அதன் பின்பு ஒருபோதும் ஆசிரியர்களுக்கு இணக்கமானவனாக இருக்க முடியவில்லை.

இளங்கோ ஆசிரியர் வராத பாடவேளையில் தனது குறியை டிரவுசரை விலக்கிக் காண்பித்தான்.என்னைப் பார்த்து பழிவாங்குவதைப் போல கொஞ்சம் மிரட்ட ஆரம்பித்தான்.நான் சிவாவை நெருங்க இதுவே போதுமானதாக இருந்தது.நாங்கள் ஐந்தாறு பேர் சேர்ந்து சுத்துவோம்.சிவா பெரியவகுப்பு பையன்களோடு வம்பிழுப்பான்.நாங்கள் கைபாம் ஆனோம்.சிவா செட்டில் சுமாராக படிக்கக்கூடிய பையன் நான்.சிவாவுக்கு இது பிடித்துப்போனது.நான் சிவாவிடம் பாராட்டைப் பெற கணக்குகளை விரைவாக முடித்து ஆசிரியரிடம் காண்பிப்பேன்.என்னுடைய ஒவ்வொரு முயற்சி வெற்றி அடைகையில் சிவா பூரித்து பாராட்டுவான்.

நான் அவனோடு நெருக்கமாவதைத் தடுக்க சாதியைப் பற்றிய பேச்சை இழுத்து விட்டார்கள்.எனக்கு அதுவரை சாதியைப்பற்றி ஒரு மண்ணும் தெரியாது. இன்று வீட்டில் கேட்டு வருகிறேன் சிவா என்றேன்.அந்த சாதியாகவே இருந்து தொலைத்தால் நல்லது என்று வேண்டிக்கொண்டேன்.நான் நினைத்தது போலவே வேறு சாதி.இதை சிவாவிடம் சொல்லவில்லை.பின்பொரு நாள் பேச்சு வருகையில் நீ சத்தியமா எங்காளு இல்லை என்றான் சிவா.அவனுடைய குரலில் ஓர் விலகல் இருந்தது.நான் என்ன செய்ய முடியும்.ஒட்டுதல் குறையத் துவங்கியது.நான் நன்றாக படிக்கும் மாணவர்களோடு பேச ஆரம்பித்தேன்.அவர்களும் அவ்வளவு நெருங்கவில்லை.ஏற்கனவே ஒரு வலைப்பின்னலை உருவாக்கி அதற்குள்ளாகவே புழங்கியபடி இருந்தனர்.

இதற்கிடையில் ஒரு விளையாட்டு பாடவேளையில் இளங்கோவுக்கும் எனக்கும் சண்டை.நான் அவனை நான்கைந்து அடிகள் அடித்திருப்பேன்.என்னை நையப்புடைத்து பனியனையும் கிழித்து விட்டான்.அவமானமாய் போய் விட்டது. சிவா இளங்கோவை இரண்டு அடி அடித்ததாகச் சொன்னார்கள்.ஒரே ஆறுதல். சிவா தேர்வறையில் எனக்கு அடுத்து பின்னால் அமர்ந்திருப்பவன்.இது நல்ல வாய்ப்பானது.எழுதி எழுதி முடித்தவுடன் சிவா போதும் போதுமெனச் சொல்லும் வரை விடைத்தாளைக் கொடுப்பேன்.இதில் எனது மன தைரியம் அவனைக் கவர்ந்தது.சிவா என்னை மனதிற்குள் வைத்து கொண்டாடத் துவங்கி விட்டான்.

எனது சட்டை காலர்கள் மீண்டும் மிடுக்கானது.

ஆனால் எட்டாம் வகுப்பு வரை தான்.பைசல் என்பவனுக்கும், சிவாவுக்கும் பெரிய தகராறு .சைக்கிள் செயின் கத்தியோடு நடந்த சண்டையில் பைசல் பெயில் ஆனான்.சிவா அவுட் பாஸ் வாங்கி கொண்டு கொடைக்கானலில் படித்தான் என்று சொன்னார்கள்.

இப்போது அவனது வீட்டின் முன் தான் நானும் கணேஷும் நின்று கொண்டிருக்கிறோம்.லேசாகந் தூறல் போட ஆரம்பித்திருந்தது.சைக்கிளை அழுத்திக்கொண்டு ஆறு கி.மீ வந்தது போதும் போதுமென்றாகி விட்டது.

சிவா முதலில் ஏரியாவில் செய்த செய்கை மாரியப்பன் எ மாரியை.அவன் தான் சிவாவின் வண்டி பெட்டிக்கடைகளில் வந்து நின்று சென்றபின் தகராறு செய்வான்.ஒருநாள் காலை எட்டு மணியிருக்கும் மாரியை லஷ்மி ஸ்டோர் படிக்கருகில் வெட்டி போட்டிருந்தார்கள்.சிவாவைப் பற்றிய பேச்சுகள் அடங்கி ; சிவாவை பெரிய தாதாவாக்கி விட்டான் மாரி.போலீஸ் வழக்குப்பதிவு செய்து எல்லாம் ஆனது.பிறகு பத்திரிக்கைகளில் அவ்வப்போது பெயர் வெளிவர பெரிய பிரபலமானான்.

இளங்கோவும் பைசலும் கூட அவனுக்காக சில ஏரியாக்களில் வேலை செய்தார்களென நண்பர்கள் கூறினார்கள்.இவன் பக்கமும் சில உயிரிழப்புகள். அவனுக்காக உயிரையே கொடுக்க புதிது புதிதாய் ஆட்கள் வந்து கொண்டே இருந்தார்கள்.தியேட்டர்கள் ஆட்டோ ஸ்டேண்டுகளில் பெரும் செல்வாக்கு சிவாவுக்கு.பெரிய குரூப்புகளோடு மோதுவது வாடிக்கையாகி அவன் ஏரியாக்களைத் தாண்டி நகரின் திருஉருவாய் மாறினான்.

இதைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில் சிவாவின் கனைப்பு சத்தம் கேட்டது.நானும் கணேஷும் வணக்கம் வைத்தோம்.கணேஷ் வேஷ்டியை இறக்கி விட்டதில் சிவாவின் பார்வையை ஈர்த்துக்கொண்டான்.நான் லேசாக சிரித்து வைத்தேன்.என்னப்பா இங்க உனக்கு என்ன வேலை இவரு யாரு என்ன விஷயம் எனக் கேட்டபடி சிகரெட்டை பற்ற வைத்தான்.நான் விஷயத்தை சொல்லத் தொடங்கினேன்.

முதலில் எடுத்த எடுப்பில் சொன்ன வார்த்தை எங்களிருவரையும் தூக்கி வாரிப்போட்டது.இந்நியாரம் எங்காளுகன்னா தொங்க விட்டிருப்போம்.சரி சரி அவனுகளுக்கு நாமதான்னு உறுதி கொடுத்துட்டோம்.நீ நம்ம பிள்ளைன்ற ஒரு வழி இருக்கு. அத வேணாச் செய்யலாமென்றான்.

பேட்டை பயக நம்ம தோஸ்து தான் அவிங்கள விட்டு நம்ம பயலுகள ரெண்டு தட்டு தட்டி பிள்ளையத் தூக்கிருவோம்.ஆனால் அதுக்கு கொஞ்சம் செலவு அதிகமாகும் என்றான்.

சரி சிவா கேட்டுட்டு வந்துடுறேன்னு திரும்புனோம்.அன்பு விலாஸ் டீக்கடைல டீயக்குடிச்சிட்டு சைக்கிள உருட்டிக்கிட்டே பாய் வீட்டிற்கு வந்து விஷயத்தை சொன்னோம்.

அதற்குள் அவர்கள் வேறொரு முடிவை எடுத்திருந்தனர்.

நேற்று நல்ல மழை .மாமா , மழை பெய்து முடிந்த சடுதியில் நீங்கி வெளியேறுபவர்களில் அதே ஸ்டைலோடு புது சினிமாப்பாடலை சீழ்க்கையடித்தபடி பேரப்பிள்ளைகளுக்கு இனிப்பு காரம் வாங்கியபடி லஷ்மி விலாஸ் கடையிலிருந்து வெளியே வந்து கொண்டிருந்தார்.அவர் ஒரு கையை லெதர் பேக்கின் காதுக்குள் விட்டு இறுக்கிப் பிடித்தபடி இருந்தார்.

சிவா அன்று சொன்னது என் காதைத்துளைத்தபடியே இருந்தது.அதைத் தூசாகத் தட்டியபடி எட்டு வைத்துக் கொண்டிருந்தார் வீட்டை நோக்கி கோபால் மாமா.

*********

மரணத் துறை / பாலசுகுமார்

இபோதெல்லாம் அந்த இறங்கு துறை பயத்தையும் அச்சத்தையும் தருகின்ற மரண வாசலாகவே தமிழ் மக்கள் மனங்களில் பதிந்திருந்தது.வேறு வழியின்றி வெளியிடங்களுக்கு போகும் மூதூரார் விரும்பியோ விரும்பாமலோ இந்த வழியயே பயன் படுத்த வேண்டிய ஒரு துயர் மிகு நாட்கள் அவை .தரை வழிப் பாதைகள் இருந்தும் அவை இந்த கடல் வழிப் பாதையயை விட ஆபத்து நிறைந்திருந்தன.

இந்திய இராணுவமும் இலங்கை கடற்படையும் முகாமிட்டிருந்த காலத்தில் ஒரு நாள் திருமலையிலிருந்து புறப் பட்ட போக்கு வரத்து சபை இயந்திரப் படகு ஐந்து மணிக்கு வரவேண்டியது ஆறு மணியாகியும் வந்து சேரவில்லை கடல் சீற்றம் அதிகம் இருந்ததால் கிண்ணியாப் பக்கமாய் போய்ப் படகு இருட்டாகிய வேளையில் இறங்கு துறையயை வந்தடைந்தது.மழையும் தூறலாக காற்றுடன் பெய்ய பயணிகள் பகல் நேரத்திலேயே அச்சத்துடன் கால் வைக்கும் துறை இன்று இன்னமும் அதிகமாக அச்சத்தை ஊட்டியது மழையிலும் கடூர கனத்த முகத்துடன் பயணிகளை சோதனையிட்டுக் கொண்டிருந்தனர் கடற்படையினர்

குழந்தைகளும் பெண்களும் பெரியவர்களுமாக நூற்றுக்கு மேற்பட்டோர் அதில் பயணம் செய்திருந்தனர் நவமும் அதில்தான் வந்திருந்தாண் தாய்மார் படகில் இருந்து குழந்தைகளை இறக்க உதவி செய்தவன் கடைசியாகவே இறங்கினான் கடுமையான விசாரணையின் பின் அவன் அனுமதிக்கப் பட ரஹீம் நானா கடை நோக்கி அவன் நடக்க “மச்சான் வாங்களன் நான் வண்டில் கொண்டு வந்த நான் வண்டில்ல போவம் ” என்று அழைத்தான் சுந்தரமூர்த்தி “இல்ல மச்சான் எனக்கு இஞ்ச எல்லாரும் பழக்கம் ஒரு பயமும் இல்ல ரஹீம் நானா கடையில சைக்கில் இருக்கு நான் அதில் வாறன் ”

“இல்ல மச்சான் இருட்டுப் பட்டிற்று தனிய வாற சரியில்ல கட்ட பறிச்சான் பாலத்தடியில இருக்கிற இந்தியன் ஆமியும் இருட்டு பட்டா கொஞ்சம் முறைப்பான் வா வண்டில்ல போவம் ”

என்று கூப்பிட

“நான் ஒரே போய் வாறதால எனக்குப் பயமில்ல நீங்க போங்க நான் வாறன்”

என்று சொல்லி விட்டு ரஹீம் நானாட கடைக்குள்ள போனான் நவம்

ரஹீம் நானாட கடைக்குள் புகுந்த நவம் கடையின் பின்பக்கம் சாத்தியிருந்த சைக்கிள எடுக்க போக,

ரஹீம் நானா

“தம்பி சுடச் சுட புட்டும் உடன் றால் ஆணமும் இருக்கு சாப்பிட்டு போங்க”

“இல்ல நானா இருட்டாப் போச்சு அம்மா சாப்பிடாம பாத்திற்று இருப்பா”

என்ற நவத்திடம்

“இந்தாங்க இதில் பத்தாயிரம் இருக்கு நெல்லுக் கட்டின காசு அப்பாக்கு குடுக்கணும்”

“சரி வாறன் நானா” என சயிக்கிள தள்ளினான்.

மழை பொட்டுப் பொட்டாய் தூறிக் கொண்டே இருந்தது பக்கற்றுக்குள் இருந்த லேஞ்சை தலையில் கட்டிக் கொண்டு சைக்கிளை மிரிக்க தொடங்கினான் .இரண்டு பக்கமும் சிறிய வீடுகள் அதைத் தாண்ட கரச்சையாய் விரிந்த நிலப் பகுதியை ஊடறுத்து செல்லும் வீதி வேகமாக சயிக்கிளை மிரித்து பாட்சாலை ஏத்தத்தில் ஏறும்போது வாங்கொலி நாலாபக்கமும் ஒலிக்க தொடங்கியது இன்னமும் வேகமாய் சயிக்கிளை மிரித்த அவன் அப்போது பாடசாலை சந்தியயை அடைந்திருந்தான் நேரே போனால் மணல் வீதி இருட்டில் தடுமாறித்தான் விழணும் என்று நினைத்து பெற்றோல் செற் சந்தியால் போய் இணல் வாகையடியயை தாண்டி பால நகருக்குள்ளால போயிரலாம் என்ற எண்ணத்தில் சயிக்கிள திருப்பிய போது நாலைந்து பேர் அவனை வழி மறித்தனர்.அவன் அதை எதிர் பார்க்கவில்லை .

“உன்னில ஒரு விசாரணை இருக்கு வா”

என அவன் சைக்கிளின் காண்டிலை பிடித்து இழுத்து நிறுத்தி இறங்கு என்றனர்.அவன் காலை குத்தி கதைக்க தொடங்கினான்

“என்னில் என்ன விசாரணை எதுவாய் இருந்தாலும் இப்ப வர ஏலாது இருட்டாப் போச்சு நான் வீட்ட போகணும் என்றான்”

நிலமையின் பயங்கரத்தை அவன்

புரிந்து கொண்டான்.அப்போதுதான் பார்த்தான் தன்னுடந் லோஞ்சில் பயணம் செய்த தனக்கு தெரிந்த ஒருவனும் நின்றிருந்தான் .

“என்ன மச்சான் இது நீ சொல்ல்லுடா உனக்கு என்ன தெரியும் தானே”

“இல்லடா ஒரு சின்ன விளக்கம் எண்டு சொல்லுறாங்க மச்சான்”

என்றான்

நவம் சூழலில் உள்ள நிலமை பயங்கரமானது என்பதை உணர்த்தியது ஆனாலும் அவனால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை அவர்கள் நான்கைந்து பேர் கைகளில் துப்பாக்கி வேறு

ஒருவன் நவத்தை பிடரியில் ஓங்கி ஒரு அடி விட்டு இறங்குடா”கனக்க கதைக்காம எங்களுக்கு எல்லாம் தெரியும் என்றான்”

நிலை குலைந்த நவம் கீழே வீழ்ந்தான்

“நான் ஒரு மாஸ்ரர் ”

“படிச்சாக்களத்தாண்டா முதல் முடிக்கணும்”

என்றான் ஒருவன் கீழே விழுந்தவனை அவன் சைக்கில கானுக்குள்ள தட்டி விட்ட அவர்கள் அவனை

“பேசாமல் வா விசாரணை முடிய விட்டிருவம் ”

என்று சொல்லி நாலு பேர் முன்னும் பின்னுமாக நடக்க நடுவில் நவம் இரண்டு பக்கமும் ஆயுதத்தோடு இருவர்.

எதுவுமே செய்ய முடியாதபடி தன் இயலாமையயை நொந்த வண்ணம் நடந்தான் .கோபம் வந்தாலும்அவனால் என்ன செய்ய முடியும்.

கடைசி லோன்ஞ்சுக்கு யார் வந்தவங்க நவம் அதிலதான் வாறன் எண்டவன் என்று ஊரில் விசாரிக்க தொடங்கினார் நவத்தின் தகப்பனார் .சுந்தர மூர்த்தி தான் கண்டதாக சொல்ல ஊரே அல்லோகலப் பட்டது .சேனையூர் முழுவதும் அவன் உறவினர்கள் எல்லோருக்கும் என்ன ஆச்சோ ஏது ஆச்சோ என்ற தவிப்பு .

அதிபர் சேதி அறிந்து நவம் வீட்டில் உடன் ஆசிரியர்களும் வந்திருந்தனர்.கட்டைபறிச்சான் பாலத்துக்கடியில் முகாமிட்டிருந்த இந்திய ராணுவத்திடம் முறையிட அதிபர் தலமையில் ஒரு குழு புறப்பட்டது இந்த இரவு வேளையில் யாரும் மூதுருக்கு செல்வது ஆபத்து .முகாமுக்கு பொறுப்பா இருந்தவன் ஒரு சிங் அவன் கொஞ்சம் மனிதாபிமானம் மிக்கவன் சனத்தோடு நல்லம் .அவன் உடனடியா ஜெற்றி முகாமுக்கும் மூதூர் முகாமுக்கு பொறுபாயிருந்த அதிகாரியுடனும் பேசி உடனடியா தேடும் படி சொல்லியிருக்கு என்றான்.

விடிய விடிய அழுகையும் பயமுமாய் விடிந்தது ஊரில் யாருக்கும் தூக்கம் வரவில்லை.

விடிந்தது பலர் மூதூர் நோக்கி நவத்தை தேடிப் புறப் பட்டனர் .நவத்தின் சைக்கில் ஜெற்றிக்கு போகும் வழியில் கானுக்குள் கிடந்ததாக இந்திய இராணுவ அதிகாரி சொன்னான்.அந்தப் பக்கம்தான் எங்கட இராணுவம் தேடுது என்று விளக்கமளித்தான் அதிபரிடம் அந்த அதிகாரி.

எல்லோரும் அந்தப் பக்கம் குவியத் தொடங்கினர் .

இதனிடையில் இந்திய ராணுவம் பலரை விசாரித்ததில் ஒருவன் தான் கண்டதாக ஒப்புக் கொண்டு வழி காட்டத் தொடங்கியிருந்தான் அவன் காட்டிய வழியில் இராணுவமும் ஊரவரும் திரண்டனர் .அந்த வீதி பழைய இறங்கு துறையில் முடிவடைந்து அது ஆட்கள் இப்போ நடமாடத கண்ணா மரங்கள் நெருக்கமாய் வளர்ந்திருந்தது.

ஒரிடத்தில் அவன் உயிரற்ற உடல் சேற்றில் புதையுண்ட நிலையில் கண்டெடுக்கப் பட்டது.

•••

தாழம்பூ மணம் ( சிறுகதை ) / ஆ.ஆனந்தன்

வானம் கறுத்து வந்து கொண்டிருந்தது.

மழை பெய்யக் கூடிய அறிகுறிகள் தோன்றினாலும், மழைக்கான குளிர் காற்று ஒன்றும் அடிக்கவில்லை. தென் மேற்கு பருவ மழை முடிந்து வட கிழக்குப் பருவ மழை தொடங்கப் போகும் பருவம். மேற்கேயிருந்து வீசும் காற்று கிழக்காக இன்னேரம் மாறி வீசத் தொடங்கியிருக்கவேண்டும். எல்லாம் வேண்டும்தான் எதுவும் நடக்கிறபடி நடப்பதில்லை, காலம் மாறிக் கொண்டிருக்கிறது, அதுபோலவே பருவங்களும் மாறுகின்றன அல்லது தப்பி விடுகின்றன.

கைலாசம் பிள்ளை தலையில் கட்டியிருந்த குற்றாலத் துண்டை அவிழ்த்து தோளில் போட்டுக் கொண்டு வீட்டு நடையை விட்டு இறங்கி வாய்க்காலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார். வாசலில் நின்று “ஏலா நான் வாய்க்காக் கரைக்குப் போயிட்டு அப்படியே தோப்புப் பக்கம் போயிட்டு வர்றேன்” என்று சொல்லிக் கொண்டே பதிலை எதிர்பாராமல் நடக்கத் தொடங்கினார். தலையைத் தூக்கி வானத்தைப் பார்த்தார், மழை வருமோ என்கிற சந்தேகம் இருந்தாலும் வராது என்கிற முடிவெடுத்து வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு நடக்கத் தொடங்கினார்.

வீட்டிலிருந்து இறங்கி தெருவைக் கடந்து சாமிப் பிள்ளை வயலைக் கடந்து வரப்பு வெளியில் நடந்தால் வாய்க்கால் வந்துவிடும். வாய்க்கால் கரையிலிருக்கும் மாமரம் பிள்ளையின் தாத்தா காலத்திலிருந்து காய்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. பச்சரிசிக்காய் என்று சொல்வார்கள். காய் பழுக்காது ஆனால் அப்படியே காயாக சாப்பிட தோதான ஒரு வகை. கடித்து சாப்பிட்டால் கரிச் கரிச்ன்னு சத்தம் கேட்கும் புளிக்காது, சாப்பிட சாப்பிட நன்றாக இருக்கும். மாமரத்துக்கடியில் வந்து நின்றிருந்த கைலாசம் பிள்ளை நினைவுகள் பச்சரிசிக்காயை நினைத்துக் கொண்டு அண்ணாந்து பார்த்தார், ஒரு பூ கூட இன்னும் வைக்கவில்லை, போன வருஷம் சுத்தமாகக் காய்க்கவில்லை, இந்த வருஷம் எப்படியோன்னு நினைத்துக் கொண்டார். வாய்க்காலைத் தாண்டிய வயல் வெளியெங்கும் நெல் தழைத்து தலை சாயத் தொடங்கியிருந்தது. இன்னும் பத்து பதினைந்து நாட்களில் அறுப்புக்கு வந்துவிடும். தண்ணீரை வடிக்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள். ஆனால் வாய்க்காலில் தண்ணீர் இடுப்பு மட்டம் வரை ஓடிக் கொண்டிருந்தது. வாடிப்பட்டி வயல்களுக்காக அணைக்கட்டிலிருந்து திறந்து விட்டிருப்பார்கள். எல்லோரும் ஒரே நேரம் விதைத்து ஒரே நேரம் அறுத்தது போய் இப்படியாகிவிட்டது. பருவம் தப்பி பருவம் தப்பித்தானே விவசாயமே நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

கைலாசம் பிள்ளை இடுப்பில் கையை வைத்துக் கொண்டு வாய்க்கால் தண்ணீரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அந்தப் பக்கம் யாரோ குளித்துக் கொண்டிருக்கவேண்டும், அல்லது துவைத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும் தண்ணீரின் மேல் பரப்பில் சோப்பு நுரை வந்து வந்து போய்க் கொண்டிருந்தது. உதிர்ந்த இலைகள் தண்ணீரின் வேகத்தில் செல்வதைப் பார்த்தால் வாய்க்க்கால் தண்ணீர் கொஞ்சம் வேகமாகத்தான் போய்க் கொண்டிருக்கிறது என நினைத்துக் கொண்டார்.

பிள்ளையின் கவனத்தைக் கலைத்துக் கொண்டு வாய்க்கால் தண்ணீரில் தலையில் புல்லுக் கட்டுடன் சேலையை இடுப்புவரை உசத்திப் பிடித்துக் கொண்டு சுப்பம்மா வந்து கொண்டிருந்தாள். கைலாசம் பிள்ளை கொஞ்சம் தடுமாறி யாரும் வருகிறார்களா என்று ஒரு முறை சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டார்.

கரையேறியவுடன் “என்ன சுப்பம்மா செளக்கியமா?” என்றார்.

“அதுக்கென்ன குறை, நாற்பத்திரெண்டு வயசுல நாலு பெத்துப் போட்டாச்சு, இப்ப சிவனேன்னு கிடக்கிறேன்”

“உங்களுக்கு ஐம்பது இருக்குமா?”

“ஆச்சு சுப்பு நாற்பத்தியொன்பது ஆச்சு”

“என்னய எல்லாம் நினைப்பீகளா?”

“நினைக்காம இருக்க முடியுமா சுப்பம்மா”

“கேட்க சந்தோஷமாகத்தானிருக்கு, இம்…”

”சுப்பு அந்த புல்லுக்கட்டைத்தான் இறக்கி வையேன், சித்த இருந்து பேசிட்டு போவேள்ள”

“அப்புறம் நீங்கதான் தூக்கி விடணும், யாரும் வந்திட்டா பண்ணையார் முகம் கொடுக்காம போயிருவீகளே, நான் என்ன செய்ய”

”இல்ல இல்ல போக மாட்டேன் இறக்கு”

“சரி ஒரு கை கொடுங்க”

கைலாசம் பிள்ளை கை கொடுத்து புல்லுக் கட்டை இறக்க உதவினார். சுப்பம்மா சிரித்துக் கொண்டே இந்தக் கையை அன்னைக்கே கொடுத்திருந்தா நான் நல்லா இருந்திருப்பேன்ல என்றாள். பிள்ளை தலையைத் தொங்க போட்டுக் கொண்டு நின்றார்.

முந்தானையை தனியாகவும், இடுப்புச் சேலையை தனியாகவும் இறுக்கிப் பிழிந்து மீண்டும் சுப்பம்மா போட்டுக் கொள்ள கைலாசம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். சுப்பம்மா கொஞ்சம் வெட்கமாக சிரித்துக் கொண்டாள்.

வானத்திலிருந்து ஒன்றிரண்டு பெரும் தூறல்கள் விழுந்தது.

சரி மழை வர்றதுக்கு முன்னால வீடு போய் சேரணும், ஒரு கை கொடுங்கன்னு சொல்லி புல்லுக்கட்டை தலையில் வைப்பதற்கு தோதாக முந்தானையை சுற்றி தலையில் சும்மாடு வைத்துவிட்டு தயாரானாள். கைலாசம் பிள்ளை புல்லுக்கட்டை இரு கைகளிலும் தூக்கி அவள் தலையில் வைத்துவிட்டார், அது ஒன்றும் அவ்வளவு சுமையாக இல்லை என நினைத்துக் கொண்டார். இரண்டு கைகளாலும் புல்லுக் கட்டை தலையில் தாங்கிக் கொண்ட சுப்பம்மாவின் சிரிப்பில் ஒரு வெட்கம் வந்து மறைந்தது. கொஞ்சம் சிரமப்பட்டுதான் சேலை தலைப்பால் மூட வேண்டியிருந்தது, இப்பொழுது சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் சிரித்துவிட்டு நான் வர்றேன்னு சொல்லிக் கொண்டே, கொஞ்சம் தைரியம் வந்த மாதிரி இருக்கே பண்ணைக்கு என மீண்டும் சிரிப்போடு சொல்லிக் கொண்டே நடக்கத் தொடங்கினாள். கைலாசம் பிள்ளைக்கு அவள் அப்படி சிரிக்கையில் வாய்க்கால் தண்ணீரில் மார்கழி மாசம் முங்கிக் குளிப்பது போல் இருந்தது. சுப்பம்மா நடக்க நடக்க புல்லுக்கட்டிலிருந்தும் அவள் தலையிலிருந்தும் சொட்டு சொட்டாக தண்ணீர் சொட்ட வழியெங்கும் கம்பியில்லா புள்ளிக் கோலம் உருவாகி மண்ணோடு மறைந்தது. கைலாசம் பிள்ளை வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு தண்ணீரில் இறங்கி எதிர் கரை நோக்கி செல்லத் தொடங்கினார்.

வாய்க்காலில் இருந்து ஏறி தோப்பை நோக்கி செல்லத் தெடங்கினார். தோப்பில் மாமரங்களும் தென்னை மரங்களுமாக தோப்பு நிறைந்திருந்தது. எல்லாம் கைலாசம் பிள்ளையின் அப்பா வைத்து பாதுகாத்து கொடுத்துவிட்டுப் போன சொத்து. மாமரங்களில் கவாத்துப் பார்க்க வேண்டும், தென்னையில் களையெடுக்கவேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டு பண்ணைக்காரனை தேடினார், எங்கேயும் காணோம். இந்த மாலை நேரத்தில் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் அவன் இருப்பான். அப்பத்தான் ராவெல்லாம் முழிக்க முடியும் அய்யா என்பான், இது இவருக்கும் தெரியும். மரங்களில் தேங்காயும் இளநீரும் சரியாக இருக்கிறதான்னு பார்த்துக் கொண்டே, தோப்பின் கடைசி எல்லையான வடக்கு எல்லைக்கு வந்து சேர்ந்தார். அங்கேதான் பல வருஷங்களாக இருக்கிறது ஒரு தாழம்பூ புதர். தானாக முளைத்து அடர்ந்து நின்று மணம் வீசும் புதர். நல்லது, விரியன்ன்னு பல இருக்கும்ன்னு ஊரே நம்பினாலும், பெண்பிள்ளைகள் பூப்பெய்தினால், நல்ல நாள், துக்க நாள் என்று எல்லோருக்கும் தாழம்பூக்களை வாரி வழங்குகிற புதர். கைலாசம் பிள்ளையின் தோப்புக்குள் இருப்பதால், அதற்கு பிள்ளைவாள் தாழம்பூப் புதர் என்று பெயர் வைத்துவிட்டார்கள். பெயர்தான் பிள்ளைவாள் தாழம்பூ புதர் ஆனால் ஊரில் யாரும் இவரிடம் அனுமதியெல்லாம் கேட்பதில்லை, இவரும் அதைப் பற்றி எதுவும் நினைப்பதில்லை.

தாழம்பூ மணம் இழுக்க பக்கமாய் போய் நின்று கொஞ்சநேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார், அடியில் தரை தொடும் தூரத்தில் படர்ந்து கிடந்த பூவை மெதுவாக இழுத்துப் பறித்தார். தாள்களை நீக்கிவிட்டு பூவை முகர்ந்து பார்த்தார். மனம் பூ மணத்தில் மயங்க கையில் பூவுடன் வீடு நோக்கி திரும்பத் தொடங்கினார்,

வீட்டுக்குள் நுழைந்தவுடன் “ஏலா இந்தப் பூவை உள்ளே கொண்டு வை, அப்படியே கால் கழுவ தண்ணி எடுத்தான்னு” சத்தமாக கூப்பிட்டார். கையில் செம்புத் தண்ணீருடன் வந்த மீனாட்சி ”இந்தப் பூவை எதுக்கு வீட்டுக்குள்ள கொண்டுவரீக, இது வாசத்துக்கு நல்லதெல்லாம் வரும்பாங்க, அதை அப்படியே தூக்கிப் போடுங்க, போடுறது போடுறீங்க கொஞ்சம் தள்ளிப் போடுங்க”ன்னு சொல்லிக் கொண்டே செம்புத் தண்ணீரை ஒரு வெறுப்போடு சத்தம் கேட்கிற மாதிரி திண்ணையில் வைத்து விட்டு, மோவாக் கட்டையை தோள் பட்டையில் இடித்து வளிப்புக் காட்டிவிட்டு உள்ளே போனாள். போகும் போது “இருந்து இருந்து பொண்டாட்டிக்கு தாழம்பூ வாங்கிக் கொடுக்கிற புருஷன்” நீங்களாத்தானிருக்கும்ன்னு முனகிக் கொண்டே போனாள்.

கைலாசம் பிள்ளை கொஞ்ச நேரம் பூவை கையிலேயே வைத்துக் கொண்டிருந்தார், பூவை மூக்கருகில் வைத்து நன்றாக மூச்சை இழுத்து தாழம்பூ மணத்தை நுகர்ந்தார். மனம் இலேசாக சின்ன சிரிப்புடன் பூவை தன் பலம் கொண்ட மட்டும் வீசி எறிந்தார். தெருவில் விழுந்த பூவை ஒரு நாய் வேகமாக வந்து மோந்து பார்த்துவிட்டு போனது, பிள்ளைவாளுக்கு மீனாட்சியின் ஞாபகம் வந்து போனது.

இன்று சனிக்கிழமை வயல், தோட்டத்திலெல்லாம் வேலை பார்க்கும் வேலையாட்களுக்கு சம்பளம் கொடுக்க வேண்டும். கைலாசம் பிள்ளை பணத்தில் வேட்டியில் சுருட்டி இறுக்கிக் கொண்டு, கையில் குடையுடன் தோப்பை நோக்கிக் கிளம்பினார், வழக்கம் போல் “ஏலா நான் போய் சம்பளம் போட்டுட்டு வந்துருதேன், கொஞ்சம் இருட்டிப் போயிரும்”ன்னு சொல்லிக் கொண்டே வழக்கம்போல் பதிலை எதிர்பாராமல் கிளம்பினார்.

வாய்க்க்காலைத் தாண்டி தோப்பு நோக்கிப் போகும் போதே அங்கே என்ன வேலையெல்லாம் நடக்குதுன்னு பார்த்துக் கொண்டே போனார். தென்னையில் களையெடுத்துவிட்டு காய்களை பறித்துப் போட்டிருந்தார்கள், திங்கக்கிழமைதான் வியாபாரி வருவான், இரண்டு மூன்று பெண்கள் கையில் களைக் கொத்துடன் தென்னை மாமரங்களுக்கு அடியில் களை எடுத்துவிட்டு பண்ணை பிடித்து வைத்திருந்தார்கள். தோட்டத்தை நெருங்கும் பொழுதுதான் கைலாசம் பிள்ளை கண்ணில் சுப்பம்மாவும் வேலை செய்வது தெரிந்தது.

தோப்புக்குள் நுழையும்பொழுதே ”நல்லா கொஞ்சம் ஆழமா பண்ணையை புடிங்கடே மழை பெஞ்சா தண்ணி நிக்கனுமில்ல”ன்னு சொல்லிக் கொண்டே போனார். சுப்பம்மா தலையை தூக்காமலேயே இலேசாக சிரித்துக் கொண்டாள்.

பண்ணைக்காரன் சொல்ல சொல்ல வாரச் சம்பளத்தை எண்ணிக் கொடுத்துக் கொண்டே.”ஏலா சுப்பம்மா அந்தப் பக்கம் போய் கொஞ்சம் தாழம்பூ இருந்தா ஒரு ஈத்து புடிங்கிட்டு வாயேன்” சொல்ல, “ஏன் யாரும் சமைஞ்சிருக்காகலான்னு; சிரித்துக் கொண்டே கேட்டாள்.

”இனிமே நீதான் சமையணும், சொன்னாப் போவியா, கேள்வி கேட்டுட்டு இருக்கா, போலா போய் நல்லதா பறிச்சிட்டு வா, பாத்துப் பறி பூச்சி பொட்டு இருக்கப் போவுது பாத்து நிதானமா பறிச்சிட்டு வா”

எல்லோருக்கும் சம்பளம் போட்டவுடன் அவரவர் கிளம்பிப் போக பண்ணைக்காரன் தலையைச் சொறிஞ்சிக்கிட்டு நின்னான்,”என்னடே உனக்கு கடைக்குப் போக நேரமாச்சா இந்தா கிளம்பு, திங்கக்கிழமை வரைக்கும் தேங்காயெல்லாம் பத்திரமா பாத்துக்க, அளவா குடிச்சுத் தொலை புள்ள குட்டிகளை நினைச்சுக்க, இம் இந்தா கிளம்புன்னு பணத்தை நீட்டினார்”

பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு ஒரு பெரிய கும்பிடு போட்டுக் கொண்டே துண்டை மரத்தில் தொங்கவிட்டுவிட்டு தொங்கிக் கொண்டிருந்த சட்டையை மாட்டிக் கொண்டு ஓட்டமும் நடையுமாக தோப்பை விட்டு வெளியேறினான்.

தாழம்பூ மணம் மூக்கைத் துளைக்க நார் கட்டிலில் உட்கார்ந்து கொண்டே தலையைத் திருப்பிப் பார்த்தார் கைலாசம் பிள்ளை சுப்பம்மா கையில் தாழம்பூவுடன் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள். பிள்ளைவாள் புதிதாகப் பார்ப்பது போல் சுப்பம்மாவை வைத்த கண்ணை திருப்பாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

“இந்தாங்க”ன்னு தாழம்பூவை நீட்டினாள் சுப்பம்மா.

“என்ன சுப்பம்மா எனக்குத்தான தாழம்பூ கேட்டேன், நீயும் தலையில வைச்சிருக்க”

“ஆமா உங்களை மாதிரியே எனக்கும் தாழம்பூ பிடிக்கும்ன்னு தெரியாதா”

“இருபது வருஷம் இருக்குமா”

“இருக்கும், சொல்லும் பொழுதே வெட்கத்துடன் தலையைக் குனிந்து கொண்டே சுப்பம்மா சொல்ல” கைலாசம் பிள்ளை கட்டிலிருந்து எழுந்தார்.

மனசும் உடலும் குளிர மழை பெய்யத் தொடங்கியது.

முகம் தெரியாத அந்த அந்திக் கருக்கலில் ” தாழம்பூ மணந்தது, மீண்டும் மீண்டும் மணந்தது”.

•••

ஆ,ஆனந்தன், 20 & 21, மீனாட்சி நகர், குற்றாலம் சாலை, ஆக்சிஸ் பாங்க் மாடி,

இலஞ்சி – 627805. தொடர்புக்கு : 94431 82582. மின்னஞ்சல்: anandan_50@yahoo.co.in.