Category: சிறுகதை

தாழம்பூ மணம் ( சிறுகதை ) / ஆ.ஆனந்தன்

வானம் கறுத்து வந்து கொண்டிருந்தது.

மழை பெய்யக் கூடிய அறிகுறிகள் தோன்றினாலும், மழைக்கான குளிர் காற்று ஒன்றும் அடிக்கவில்லை. தென் மேற்கு பருவ மழை முடிந்து வட கிழக்குப் பருவ மழை தொடங்கப் போகும் பருவம். மேற்கேயிருந்து வீசும் காற்று கிழக்காக இன்னேரம் மாறி வீசத் தொடங்கியிருக்கவேண்டும். எல்லாம் வேண்டும்தான் எதுவும் நடக்கிறபடி நடப்பதில்லை, காலம் மாறிக் கொண்டிருக்கிறது, அதுபோலவே பருவங்களும் மாறுகின்றன அல்லது தப்பி விடுகின்றன.

கைலாசம் பிள்ளை தலையில் கட்டியிருந்த குற்றாலத் துண்டை அவிழ்த்து தோளில் போட்டுக் கொண்டு வீட்டு நடையை விட்டு இறங்கி வாய்க்காலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார். வாசலில் நின்று “ஏலா நான் வாய்க்காக் கரைக்குப் போயிட்டு அப்படியே தோப்புப் பக்கம் போயிட்டு வர்றேன்” என்று சொல்லிக் கொண்டே பதிலை எதிர்பாராமல் நடக்கத் தொடங்கினார். தலையைத் தூக்கி வானத்தைப் பார்த்தார், மழை வருமோ என்கிற சந்தேகம் இருந்தாலும் வராது என்கிற முடிவெடுத்து வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு நடக்கத் தொடங்கினார்.

வீட்டிலிருந்து இறங்கி தெருவைக் கடந்து சாமிப் பிள்ளை வயலைக் கடந்து வரப்பு வெளியில் நடந்தால் வாய்க்கால் வந்துவிடும். வாய்க்கால் கரையிலிருக்கும் மாமரம் பிள்ளையின் தாத்தா காலத்திலிருந்து காய்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. பச்சரிசிக்காய் என்று சொல்வார்கள். காய் பழுக்காது ஆனால் அப்படியே காயாக சாப்பிட தோதான ஒரு வகை. கடித்து சாப்பிட்டால் கரிச் கரிச்ன்னு சத்தம் கேட்கும் புளிக்காது, சாப்பிட சாப்பிட நன்றாக இருக்கும். மாமரத்துக்கடியில் வந்து நின்றிருந்த கைலாசம் பிள்ளை நினைவுகள் பச்சரிசிக்காயை நினைத்துக் கொண்டு அண்ணாந்து பார்த்தார், ஒரு பூ கூட இன்னும் வைக்கவில்லை, போன வருஷம் சுத்தமாகக் காய்க்கவில்லை, இந்த வருஷம் எப்படியோன்னு நினைத்துக் கொண்டார். வாய்க்காலைத் தாண்டிய வயல் வெளியெங்கும் நெல் தழைத்து தலை சாயத் தொடங்கியிருந்தது. இன்னும் பத்து பதினைந்து நாட்களில் அறுப்புக்கு வந்துவிடும். தண்ணீரை வடிக்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள். ஆனால் வாய்க்காலில் தண்ணீர் இடுப்பு மட்டம் வரை ஓடிக் கொண்டிருந்தது. வாடிப்பட்டி வயல்களுக்காக அணைக்கட்டிலிருந்து திறந்து விட்டிருப்பார்கள். எல்லோரும் ஒரே நேரம் விதைத்து ஒரே நேரம் அறுத்தது போய் இப்படியாகிவிட்டது. பருவம் தப்பி பருவம் தப்பித்தானே விவசாயமே நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

கைலாசம் பிள்ளை இடுப்பில் கையை வைத்துக் கொண்டு வாய்க்கால் தண்ணீரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அந்தப் பக்கம் யாரோ குளித்துக் கொண்டிருக்கவேண்டும், அல்லது துவைத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும் தண்ணீரின் மேல் பரப்பில் சோப்பு நுரை வந்து வந்து போய்க் கொண்டிருந்தது. உதிர்ந்த இலைகள் தண்ணீரின் வேகத்தில் செல்வதைப் பார்த்தால் வாய்க்க்கால் தண்ணீர் கொஞ்சம் வேகமாகத்தான் போய்க் கொண்டிருக்கிறது என நினைத்துக் கொண்டார்.

பிள்ளையின் கவனத்தைக் கலைத்துக் கொண்டு வாய்க்கால் தண்ணீரில் தலையில் புல்லுக் கட்டுடன் சேலையை இடுப்புவரை உசத்திப் பிடித்துக் கொண்டு சுப்பம்மா வந்து கொண்டிருந்தாள். கைலாசம் பிள்ளை கொஞ்சம் தடுமாறி யாரும் வருகிறார்களா என்று ஒரு முறை சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டார்.

கரையேறியவுடன் “என்ன சுப்பம்மா செளக்கியமா?” என்றார்.

“அதுக்கென்ன குறை, நாற்பத்திரெண்டு வயசுல நாலு பெத்துப் போட்டாச்சு, இப்ப சிவனேன்னு கிடக்கிறேன்”

“உங்களுக்கு ஐம்பது இருக்குமா?”

“ஆச்சு சுப்பு நாற்பத்தியொன்பது ஆச்சு”

“என்னய எல்லாம் நினைப்பீகளா?”

“நினைக்காம இருக்க முடியுமா சுப்பம்மா”

“கேட்க சந்தோஷமாகத்தானிருக்கு, இம்…”

”சுப்பு அந்த புல்லுக்கட்டைத்தான் இறக்கி வையேன், சித்த இருந்து பேசிட்டு போவேள்ள”

“அப்புறம் நீங்கதான் தூக்கி விடணும், யாரும் வந்திட்டா பண்ணையார் முகம் கொடுக்காம போயிருவீகளே, நான் என்ன செய்ய”

”இல்ல இல்ல போக மாட்டேன் இறக்கு”

“சரி ஒரு கை கொடுங்க”

கைலாசம் பிள்ளை கை கொடுத்து புல்லுக் கட்டை இறக்க உதவினார். சுப்பம்மா சிரித்துக் கொண்டே இந்தக் கையை அன்னைக்கே கொடுத்திருந்தா நான் நல்லா இருந்திருப்பேன்ல என்றாள். பிள்ளை தலையைத் தொங்க போட்டுக் கொண்டு நின்றார்.

முந்தானையை தனியாகவும், இடுப்புச் சேலையை தனியாகவும் இறுக்கிப் பிழிந்து மீண்டும் சுப்பம்மா போட்டுக் கொள்ள கைலாசம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். சுப்பம்மா கொஞ்சம் வெட்கமாக சிரித்துக் கொண்டாள்.

வானத்திலிருந்து ஒன்றிரண்டு பெரும் தூறல்கள் விழுந்தது.

சரி மழை வர்றதுக்கு முன்னால வீடு போய் சேரணும், ஒரு கை கொடுங்கன்னு சொல்லி புல்லுக்கட்டை தலையில் வைப்பதற்கு தோதாக முந்தானையை சுற்றி தலையில் சும்மாடு வைத்துவிட்டு தயாரானாள். கைலாசம் பிள்ளை புல்லுக்கட்டை இரு கைகளிலும் தூக்கி அவள் தலையில் வைத்துவிட்டார், அது ஒன்றும் அவ்வளவு சுமையாக இல்லை என நினைத்துக் கொண்டார். இரண்டு கைகளாலும் புல்லுக் கட்டை தலையில் தாங்கிக் கொண்ட சுப்பம்மாவின் சிரிப்பில் ஒரு வெட்கம் வந்து மறைந்தது. கொஞ்சம் சிரமப்பட்டுதான் சேலை தலைப்பால் மூட வேண்டியிருந்தது, இப்பொழுது சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் சிரித்துவிட்டு நான் வர்றேன்னு சொல்லிக் கொண்டே, கொஞ்சம் தைரியம் வந்த மாதிரி இருக்கே பண்ணைக்கு என மீண்டும் சிரிப்போடு சொல்லிக் கொண்டே நடக்கத் தொடங்கினாள். கைலாசம் பிள்ளைக்கு அவள் அப்படி சிரிக்கையில் வாய்க்கால் தண்ணீரில் மார்கழி மாசம் முங்கிக் குளிப்பது போல் இருந்தது. சுப்பம்மா நடக்க நடக்க புல்லுக்கட்டிலிருந்தும் அவள் தலையிலிருந்தும் சொட்டு சொட்டாக தண்ணீர் சொட்ட வழியெங்கும் கம்பியில்லா புள்ளிக் கோலம் உருவாகி மண்ணோடு மறைந்தது. கைலாசம் பிள்ளை வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு தண்ணீரில் இறங்கி எதிர் கரை நோக்கி செல்லத் தொடங்கினார்.

வாய்க்காலில் இருந்து ஏறி தோப்பை நோக்கி செல்லத் தெடங்கினார். தோப்பில் மாமரங்களும் தென்னை மரங்களுமாக தோப்பு நிறைந்திருந்தது. எல்லாம் கைலாசம் பிள்ளையின் அப்பா வைத்து பாதுகாத்து கொடுத்துவிட்டுப் போன சொத்து. மாமரங்களில் கவாத்துப் பார்க்க வேண்டும், தென்னையில் களையெடுக்கவேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டு பண்ணைக்காரனை தேடினார், எங்கேயும் காணோம். இந்த மாலை நேரத்தில் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் அவன் இருப்பான். அப்பத்தான் ராவெல்லாம் முழிக்க முடியும் அய்யா என்பான், இது இவருக்கும் தெரியும். மரங்களில் தேங்காயும் இளநீரும் சரியாக இருக்கிறதான்னு பார்த்துக் கொண்டே, தோப்பின் கடைசி எல்லையான வடக்கு எல்லைக்கு வந்து சேர்ந்தார். அங்கேதான் பல வருஷங்களாக இருக்கிறது ஒரு தாழம்பூ புதர். தானாக முளைத்து அடர்ந்து நின்று மணம் வீசும் புதர். நல்லது, விரியன்ன்னு பல இருக்கும்ன்னு ஊரே நம்பினாலும், பெண்பிள்ளைகள் பூப்பெய்தினால், நல்ல நாள், துக்க நாள் என்று எல்லோருக்கும் தாழம்பூக்களை வாரி வழங்குகிற புதர். கைலாசம் பிள்ளையின் தோப்புக்குள் இருப்பதால், அதற்கு பிள்ளைவாள் தாழம்பூப் புதர் என்று பெயர் வைத்துவிட்டார்கள். பெயர்தான் பிள்ளைவாள் தாழம்பூ புதர் ஆனால் ஊரில் யாரும் இவரிடம் அனுமதியெல்லாம் கேட்பதில்லை, இவரும் அதைப் பற்றி எதுவும் நினைப்பதில்லை.

தாழம்பூ மணம் இழுக்க பக்கமாய் போய் நின்று கொஞ்சநேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார், அடியில் தரை தொடும் தூரத்தில் படர்ந்து கிடந்த பூவை மெதுவாக இழுத்துப் பறித்தார். தாள்களை நீக்கிவிட்டு பூவை முகர்ந்து பார்த்தார். மனம் பூ மணத்தில் மயங்க கையில் பூவுடன் வீடு நோக்கி திரும்பத் தொடங்கினார்,

வீட்டுக்குள் நுழைந்தவுடன் “ஏலா இந்தப் பூவை உள்ளே கொண்டு வை, அப்படியே கால் கழுவ தண்ணி எடுத்தான்னு” சத்தமாக கூப்பிட்டார். கையில் செம்புத் தண்ணீருடன் வந்த மீனாட்சி ”இந்தப் பூவை எதுக்கு வீட்டுக்குள்ள கொண்டுவரீக, இது வாசத்துக்கு நல்லதெல்லாம் வரும்பாங்க, அதை அப்படியே தூக்கிப் போடுங்க, போடுறது போடுறீங்க கொஞ்சம் தள்ளிப் போடுங்க”ன்னு சொல்லிக் கொண்டே செம்புத் தண்ணீரை ஒரு வெறுப்போடு சத்தம் கேட்கிற மாதிரி திண்ணையில் வைத்து விட்டு, மோவாக் கட்டையை தோள் பட்டையில் இடித்து வளிப்புக் காட்டிவிட்டு உள்ளே போனாள். போகும் போது “இருந்து இருந்து பொண்டாட்டிக்கு தாழம்பூ வாங்கிக் கொடுக்கிற புருஷன்” நீங்களாத்தானிருக்கும்ன்னு முனகிக் கொண்டே போனாள்.

கைலாசம் பிள்ளை கொஞ்ச நேரம் பூவை கையிலேயே வைத்துக் கொண்டிருந்தார், பூவை மூக்கருகில் வைத்து நன்றாக மூச்சை இழுத்து தாழம்பூ மணத்தை நுகர்ந்தார். மனம் இலேசாக சின்ன சிரிப்புடன் பூவை தன் பலம் கொண்ட மட்டும் வீசி எறிந்தார். தெருவில் விழுந்த பூவை ஒரு நாய் வேகமாக வந்து மோந்து பார்த்துவிட்டு போனது, பிள்ளைவாளுக்கு மீனாட்சியின் ஞாபகம் வந்து போனது.

இன்று சனிக்கிழமை வயல், தோட்டத்திலெல்லாம் வேலை பார்க்கும் வேலையாட்களுக்கு சம்பளம் கொடுக்க வேண்டும். கைலாசம் பிள்ளை பணத்தில் வேட்டியில் சுருட்டி இறுக்கிக் கொண்டு, கையில் குடையுடன் தோப்பை நோக்கிக் கிளம்பினார், வழக்கம் போல் “ஏலா நான் போய் சம்பளம் போட்டுட்டு வந்துருதேன், கொஞ்சம் இருட்டிப் போயிரும்”ன்னு சொல்லிக் கொண்டே வழக்கம்போல் பதிலை எதிர்பாராமல் கிளம்பினார்.

வாய்க்க்காலைத் தாண்டி தோப்பு நோக்கிப் போகும் போதே அங்கே என்ன வேலையெல்லாம் நடக்குதுன்னு பார்த்துக் கொண்டே போனார். தென்னையில் களையெடுத்துவிட்டு காய்களை பறித்துப் போட்டிருந்தார்கள், திங்கக்கிழமைதான் வியாபாரி வருவான், இரண்டு மூன்று பெண்கள் கையில் களைக் கொத்துடன் தென்னை மாமரங்களுக்கு அடியில் களை எடுத்துவிட்டு பண்ணை பிடித்து வைத்திருந்தார்கள். தோட்டத்தை நெருங்கும் பொழுதுதான் கைலாசம் பிள்ளை கண்ணில் சுப்பம்மாவும் வேலை செய்வது தெரிந்தது.

தோப்புக்குள் நுழையும்பொழுதே ”நல்லா கொஞ்சம் ஆழமா பண்ணையை புடிங்கடே மழை பெஞ்சா தண்ணி நிக்கனுமில்ல”ன்னு சொல்லிக் கொண்டே போனார். சுப்பம்மா தலையை தூக்காமலேயே இலேசாக சிரித்துக் கொண்டாள்.

பண்ணைக்காரன் சொல்ல சொல்ல வாரச் சம்பளத்தை எண்ணிக் கொடுத்துக் கொண்டே.”ஏலா சுப்பம்மா அந்தப் பக்கம் போய் கொஞ்சம் தாழம்பூ இருந்தா ஒரு ஈத்து புடிங்கிட்டு வாயேன்” சொல்ல, “ஏன் யாரும் சமைஞ்சிருக்காகலான்னு; சிரித்துக் கொண்டே கேட்டாள்.

”இனிமே நீதான் சமையணும், சொன்னாப் போவியா, கேள்வி கேட்டுட்டு இருக்கா, போலா போய் நல்லதா பறிச்சிட்டு வா, பாத்துப் பறி பூச்சி பொட்டு இருக்கப் போவுது பாத்து நிதானமா பறிச்சிட்டு வா”

எல்லோருக்கும் சம்பளம் போட்டவுடன் அவரவர் கிளம்பிப் போக பண்ணைக்காரன் தலையைச் சொறிஞ்சிக்கிட்டு நின்னான்,”என்னடே உனக்கு கடைக்குப் போக நேரமாச்சா இந்தா கிளம்பு, திங்கக்கிழமை வரைக்கும் தேங்காயெல்லாம் பத்திரமா பாத்துக்க, அளவா குடிச்சுத் தொலை புள்ள குட்டிகளை நினைச்சுக்க, இம் இந்தா கிளம்புன்னு பணத்தை நீட்டினார்”

பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு ஒரு பெரிய கும்பிடு போட்டுக் கொண்டே துண்டை மரத்தில் தொங்கவிட்டுவிட்டு தொங்கிக் கொண்டிருந்த சட்டையை மாட்டிக் கொண்டு ஓட்டமும் நடையுமாக தோப்பை விட்டு வெளியேறினான்.

தாழம்பூ மணம் மூக்கைத் துளைக்க நார் கட்டிலில் உட்கார்ந்து கொண்டே தலையைத் திருப்பிப் பார்த்தார் கைலாசம் பிள்ளை சுப்பம்மா கையில் தாழம்பூவுடன் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள். பிள்ளைவாள் புதிதாகப் பார்ப்பது போல் சுப்பம்மாவை வைத்த கண்ணை திருப்பாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

“இந்தாங்க”ன்னு தாழம்பூவை நீட்டினாள் சுப்பம்மா.

“என்ன சுப்பம்மா எனக்குத்தான தாழம்பூ கேட்டேன், நீயும் தலையில வைச்சிருக்க”

“ஆமா உங்களை மாதிரியே எனக்கும் தாழம்பூ பிடிக்கும்ன்னு தெரியாதா”

“இருபது வருஷம் இருக்குமா”

“இருக்கும், சொல்லும் பொழுதே வெட்கத்துடன் தலையைக் குனிந்து கொண்டே சுப்பம்மா சொல்ல” கைலாசம் பிள்ளை கட்டிலிருந்து எழுந்தார்.

மனசும் உடலும் குளிர மழை பெய்யத் தொடங்கியது.

முகம் தெரியாத அந்த அந்திக் கருக்கலில் ” தாழம்பூ மணந்தது, மீண்டும் மீண்டும் மணந்தது”.

•••

ஆ,ஆனந்தன், 20 & 21, மீனாட்சி நகர், குற்றாலம் சாலை, ஆக்சிஸ் பாங்க் மாடி,

இலஞ்சி – 627805. தொடர்புக்கு : 94431 82582. மின்னஞ்சல்: anandan_50@yahoo.co.in.

பூநாரைகள் ( சிறுகதை ) : சித்துராஜ் பொன்ராஜ்

சித்துராஜ் பொன்ராஜ்

காலைநேர சவ அடக்கம் சற்று அசௌகரியமானது என்று ஜான்சனுக்குத் தோன்றிக் கொண்டே இருந்தது. காலையில் சவ அடக்கத்தக்கு வருபவர்கள் காரியங்களை விரைவாக முடித்துவிட்டு அலுவலகத்திற்குப் போகும் அவசரத்தில் சவக்குழியின் அருகே நெளிந்தபடி நிற்பார்கள். அடக்கம் செய்யப்படுபவரின் குடும்பத்தாரின் கண்களில்கூட ஆளைப் புதைத்துவிட்டு மிச்ச நாளுக்கு என்ன செய்வது என்ற கலவரம் தெரியும்.

பிற்பகல் நேர சவ அடக்கத்திற்கு இந்த வேதனைகள் இல்லை. அலுவலகத்திலிருந்து அடக்கத்திற்கு வருபவர்கள் சடங்குகளுக்குப் பிறகு வீட்டிற்குப் போய்விடலாம் என்ற சின்னக் குதூகலத்தோடு இருப்பார்கள். குடும்பத்தினரும் அடக்கத்தை முடித்துவிட்டு வீட்டிற்குப் போய்ச் சாப்பிட்டுப் படுத்தால் மறுநாள் அலுவலகத்துக்கும் பள்ளிக்கும் செல்ல ஆரம்பிக்கலாம்.

ஜான்சி ராணிக்கு காலை நேர சவ அடக்கம் வாய்த்திருந்தது. அன்றென்று பார்த்துக் கிறிஸ்துவ இடுகாட்டில் குழி வெட்டும் சாமுவேலுக்கு ஏக கிராக்கியாகிப் போய்விட்டது. போன இரண்டு நாட்களாக நிறைய சாவுகள். ஜான்சி ராணியின் வளர்ப்பு மகனான விக்டர்தான் அதற்கு முந்திய இரவே சாமுவேலிடம் கெஞ்சிக் கூத்தாடி காலை எட்டரை மணிக்கெல்லாம் அடக்கத்தை வைத்துக் கொள்ள ஏற்பாடு செய்திருந்தான்.

இரவு நன்றாக மழை பெய்ததில் இடுகாட்டு நிலமெல்லாம் சிவப்பு நிறத்தில் சேறாகக் கிடந்தது. சாமுவேல் இரவே குழியை வெட்டியிருக்க வேண்டும். சவப்பெட்டியைச் சுமந்தபடி தாழ்ந்த குரலில் கீர்த்தனைகள் பாடிக் கொண்டு சேற்றில் மெல்ல அசைந்து முன்னேறிய திருச்சபையாருக்கு முன்னாலிருந்த செவ்வகக் குழியில் பாதிக்கும் மேல் மழைத்தண்ணீர் ஆறிப்போன தேநீரின் நிறத்தோடும் அதே கன பரிமாணத்தோடும் நிரம்பியிருந்தது.

எல்லோருக்கும் முன்பாக உயரமான இரும்புக் கழியில் பொருத்தப்பட்ட சிலுவையைப் பிடித்துக் கொண்டு வந்த பதினாறு வயது ஜான்சன் குழியில் நீர் நிரம்பி இருப்பதைப் பார்த்துத் திடுக்கிட்டுச் சிலுவையைப் பயத்தில் உயரத் தூக்கியபடியே குழிக்குள் சரிய ஆரம்பித்தான். ஜான்சனை முறைத்துப் பார்த்தபடியே அவன் பின்னால் நடந்து வந்த கிழவர் அவன் விழாமல் இருக்க ஒற்றைக் கையால் ஜான்சனின் முழங்கையைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டார்.

பின்னால் சேற்றைக் கவலையுடன் பார்த்தபடி கீர்த்தனையை முணுமுணுத்துக் கொண்டு வந்தவர்கள் ‘ஐயோ ஐயோ’ என்றும் ‘பார்த்து, பார்த்து’ என்றும் மெல்ல கத்த ஆரம்பித்தார்கள். ஜான்சன் குழிக்குள் விழவில்லை என்றாலும் ஒரு முழங்கால் முழுவதும் குழிக்குள் இறங்கியிருந்ததால் அவன் அணிந்திருந்த வெள்ளை அங்கியின் விளிம்பைச் சுற்றியும் சேறு ஜரிகையாட்டம் பளிச்சிட்டது. அங்கிக்கு அடியில் அவன் அணிந்திருந்த பள்ளிக்கூடச் சப்பாத்துகள் இரண்டும் சேற்றில் முழுவதும் நனைந்து செம்பழுப்பு நிறமாக மாறியிருந்தன. அதைப் பின்னாலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த பிலோமினாவின் முகத்தில் கோபம் கொடுக்குத் தூக்கி நகரும் கருந்தேள்களாக அலைந்தது.

“காலையில வீட்ட விட்டுக் கிளம்பும்போதே படிச்சுப் படிச்சுச் சொன்னேன். சுடுகாடு சேறா இருக்கும். ஷூவும் யூனிஃபார்மும் பத்திரமின்னு. இன்னைக்கி ஸ்கூலுல பேச்சுப் போட்டி இருக்கு, நல்ல டிப் டாப்பா போகணுமுன்னு. எல்லாத்துக்கும் தலையாட்டிட்டுச் சனியன் உடம்பெல்லாம் சேறா நிக்குது பாரு.”

பிலோமினா திருச்சபை பாடகர் குழுவுக்குத் தலைவியாக இருந்தாள். நல்ல தாஷ்டிகமான கறுப்பு உருவம். குள்ளம். தன் மகனின் உருவத்தில் பாதியே இருந்தாள். பரந்த நெற்றியும் உருண்டை மூக்குமாய் உதட்டின் மேற்புறத்தில் மெல்லிய பூனைமயிர்கள் காலை வெயிலில் பொன்னிறமாய் மின்னும் ஆண்மை லட்சணங்கள் கலந்த சதுர முகம். கனமான இமைகளுக்கடியில் ஜ்வலிக்கும் முட்டைக் கண்கள். ஆனால் கம்பீரமான திருக்கோயில் கண்டாமணி போன்ற குரல். பிலோமினாவுக்குப் பாடகர் குழுவிற்குத் தலைவியாக இருக்க என்ன தகுதி என்று இந்தப் பன்னிரண்டு வருடங்களில் கேட்கும் திராணி யாருக்கும் வந்ததில்லை.

ஜான்சன் தன் கண்களில் திரண்டிருந்த கண்ணீரை இமைகளைப் பல முறை மூடியும் திறந்தும் கலைத்தபடியே பிலோமினாவை வெட்கத்தோடு பார்த்தான். கண்ணீரின் அடர்த்தியில் அவள் கட்டியிருந்த பட்டுச்சேலையும் அணிந்திருந்த தங்க ஆபரணங்களும் தலையில் கொத்தாய்ச் சூடியிருந்த கனகாம்பரங்களும் கரைந்தோடின. சாயம்போன நிறங்களில் ஆடைகளையும் கழுத்துப்பட்டைகளையும் அணிந்திருந்த கூட்டத்தாரிடையே பிலோமினா சிவப்பு, பச்சை, தங்கம், ஆரஞ்சு, காபி நிறம் கலந்து மிக விநோதமான பூநாரையாட்டம் கழுத்தை கொஞ்சம் முன்னால் வளைத்துச் சாய்த்தபடி நின்றிருந்தாள்.

பெண்கள் நகைகளை அணிந்து கொள்வதும் ஆடம்பரமான உடைகளை அணிவதும் வேதத்துக்குப் புறம்பானது என்று நூற்றைம்பது வருடங்களாகப் போதித்து வந்த திருச்சபை கடந்த பத்தாண்டுகளில்தான் மிஞ்சி இருப்பவர்களும் மற்ற சபைகளுக்குப் போகாமல் இருக்க விதிகளைத் தளர்த்திக் கொண்டது. அத்தகைய பாரம்பரியம் வாய்ந்த தமிழ்த் திருச்சபையில் பிலோமினா விநோதப் பறவையாகத்தான் சுற்றி வந்தாள்.

“என்ன ஜான்சன், உங்க அம்மா ஊருல இருக்குற நகைக்கடை, சேலைக்கடை எல்லாத்தையும் மொத்தமா காசு கொடுத்து வாங்கிட்டாங்களா? இந்த வெளிச்சத்துலயும் கண்ணு கூசுது.”

ஆராதனைக்கு முன்பாக பலிபீடத்துக்குப் பின்னால் இருக்கும் காற்றோட்டமில்லாத சின்னஞ்சிறிய அறையில் அங்கிகளை தலைக்கு மேலாக இழுத்து மாட்டிக்கொள்ளும்போது மற்ற பையன்கள் கேட்பார்கள். தொழிற்சாலை நடத்துவதற்காகக் கட்டப்பட்ட இடத்தைத்தான் சபை நடத்துவதற்காக மலிவு வாடகைக்கு எடுத்திருந்தார்கள். அதனாலோ என்னவோ திருச்சபை முழுக்க ஒளிரவிடப்படும் விளக்குகள் இயல்பைவிட மிக சக்திவாய்ந்தனவாக இருந்தன. மற்ற பையன்கள் பிலோமினாவைக் கேலி செய்யும் போதெல்லாம் விளக்குகளின் கிரணங்கள் சின்னச் சின்னப் புழுக்களாக இறங்கித் தன் பிடறி முழுவதும் நெளிவதாக ஜான்சன் உணர்வான்.

அப்பா வீட்டை விட்டுப் போகாமல் இருந்திருந்தால் அம்மா இப்படியெல்லாம் இருந்திருப்பாளா என்று அவ்வப்போது ஜான்சன் ஆண்டவரையோ அல்லது ஆண்டவர் என்னும் பெயரில் அவனுக்கு முன்னால் விரிந்திருந்த வெறுமையையோ கேட்டுக் கொள்வான்.

“பரமண்டலங்களிலே உள்ள எங்கள் பிதாவே, உங்கள் நாமம் அர்ச்சிக்கப்படுவதாக.”

வெட்டிய சவக்குழிக்கருகே ஜான்சி ராணியின் சவப்பெட்டியைக் கிடத்தி எல்லோரும் உள்ளங்கைகளை விரித்து ஜெபித்தார்கள். பழுப்பு நிறச் சவப்பெட்டியின் மீது பதித்திருந்த சதுரக் கண்ணாடியின் வழியாக வெள்ளை வெளேரன்று ஜான்சி ராணியின் லேசாய் உப்பிய முகம் தெரிந்தது.

அதில் அவள் எப்போதும் அணியும் பெரிய பழுப்புநிற மூக்குக்கண்ணாடியை மாட்டியிருந்தார்கள். ஜான்சி ராணியின் முகத்திலோ கழுத்திலோ வேறெந்த ஆபரணங்களும் இல்லை.

ஃபாதர் இக்னாட்சியஸ் தன் கையில் பிடித்திருந்த கறுப்பு அட்டை போட்ட கனமான ஆராதனை முறைமை புத்தகத்தின் பக்கங்களுக்கிடையே தன் விரலை நுழைத்து வைத்தபடியே பதற்றத்துடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார். விக்டரும் திருச்சபை இளவட்டங்களில் சில பேரும் எங்கிருந்தோ கைப்பிடிகள் இல்லாத சிறிய வாளிகளை எடுத்து வந்து குழிக்குள் குதித்து அதில் நிறைந்திருந்த தண்ணீரை மொண்டு வெளியே எறிந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

வெளியில் எறிய எறிய குழியின் அடியில் எங்கிருந்தோ தண்ணீர் மீண்டும் கசிந்து வந்து கொண்டிருந்தது.

“போதும்’பா. நிக்கோலஸ், விக்டர், மரியாதாஸ் எல்லாம் மேல வந்திருங்க. நீங்க தண்ணிய மொள்ள மொள்ள குழி நிரம்பிகிட்டே இருக்கு. இப்படி போனா எப்ப முடிக்கிறது. பூமிக்குள்ளப் போக வேண்டிய ஒடம்புதானே. இன்னைக்கி இல்லனா நாளைக்குத் தண்ணி பூறத்தானப் போகுது. விடுங்க. கடைசில அந்த சாமுவேல் பய அவன் பரம்பரை புத்தியக் காட்டிட்டான்.”

கூட்டத்தின் நடுவில் நின்று கொண்டிருந்த உக்கிராணக் குழுவின் பழைய தலைவர் நோர்மன் குழியிலிருந்தவர்களிடம் இதைச் சொன்னாலும் ஃபாதர் இக்னாட்சியஸையும் குழிக்கருகே கைபிசைந்தபடி நிற்கும் புதிய உக்கிராணக் குழு உறுப்பினர்களையும் எரிச்சலுடன் பார்த்துத்தான் பேசினார். இரண்டு மாதங்களுக்குப் முன்னர்தான் ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆராதனை முடிந்து பகல் விருந்து ஆன பிறகு நோர்மன் மிகத் தீர்க்கமாகவும் திடமாகவும் திருச்சபை கட்டட நிதியைத் துஷ்பிரயோகம் செய்ததற்காக பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட்டிருந்தார்.

அவருடைய எழுபத்திரண்டு வயதைக் கருதியும், பிறந்ததிலிருந்தே சபை உறுப்பினர் என்ற தகுதியைக் கருதியும் அவரின் பெயரில் அரசாங்கத்தில் புகார் கொடுக்காமல் இருக்க இரண்டு வாரங்கள் கழித்துத் திருச்சபை அரைமனதாக தீர்மானம் நிறைவேற்றியது.

நோர்மனுக்குப் பின்னால் இரண்டாம் வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தவர்கள் யாரும் பார்க்காதவாறு வியர்வையில் நனைந்திருந்த தங்கள் கழுத்தின் பின்புறங்களையும் விலாப்பகுதிகளையும் அவ்வப்போது சொறிந்து விட்டுக்கொண்டார்கள்.

குழிக்குள்ளிருந்து வெளியே ஏறி வந்தவர்களின் உடம்பெல்லாம் சேறு அப்பியிருந்தது. அவர்களது நெற்றியும் கன்னக் கதுப்புகளும் காலை வெயிலின் உக்கிரத்தில் பளபளத்தன.

அவர்கள் வெளியே குதித்த போது தெறித்த சேறு அவள் புடவைமீது படாமல் இருக்க பிலோமினா விலகி நின்று கொண்டாள். ஜான்சனையும் விலகி நின்று கொள்ள கண்களை வெருட்டி ஜாடை காட்டினாள். அவளைச் சுற்றி நின்றிருந்த பாடகர் குழுவினர் உருவிவிட்ட மாலையாக வெவ்வேறு திசைகளில் பிரிந்து நிற்க ஆரம்பித்திருந்தார்கள்.

“எல்லார்கிட்டயும் தன்மையாப் பழகுனாதானே நல்ல சாவு கெடைக்கிறதுக்கு. இருக்குறவரைக்கும் எல்லாரையும் என்ன பாடா படுத்துனா. இப்பச் சவக்குழியே அவ ஒடம்ப ஏத்துக்க மாட்டேங்குது.”

நோர்மன் நடுங்கும் குரலில் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் ஃபாதர் இக்னாட்சியஸையும் புதிதாய் அதிகாரத்துக்கு வந்தவர்களையும் உற்றுப் பார்த்தார்.

விக்டர் நோர்மனைப் பார்த்து முறைத்தான்.

“சில பேருக்குக் குழில வைக்க ஒடம்பே கிடைக்காத கதைகூட உண்டு. கர்த்தர் நெனச்சா சவப்பெட்டிக்குள்ள வைக்க ஒரு துண்டுகூட மிஞ்சாம பண்ணிட முடியும். யாரா இருந்தாலும் வார்த்தையை அளந்து பேசுறது நல்லது.”

செம்மண் நிலத்தின் வெப்பக் காற்று தரையில் பரந்திருக்கும் தன் ஆடைகளை கையில் அள்ளிக் கொண்டு மெல்ல எழும்பும் பருத்த உடம்பு பெண்பிள்ளையாய் மெல்ல எழுந்து அவர்களைச் சுற்றிக் கடந்து போனது. எல்லோரும் மௌனமாக நின்றிருந்தார்கள். சிலுவை பொருத்தியிருந்த கனமான இரும்புக் கழியை மார்போடு அணைத்திருந்த ஜான்சன் பிலோமினாவைக் விசனத்தோடு பார்த்தான்.

பிலோமினாவின் கோபமும் எகத்தாளமும் தனக்குள்ளேயே ரசம் சுரந்து பெரிதாகி வெடிக்கக் காத்திருக்கும் கனிவர்க்கம் என்று ஜான்சனுக்குத் தெரியும். அது எப்போது வேண்டுமானாலும் வெடித்து எல்லாத் திசைகளிலும் பளபளக்கும் கறுப்பு விதைகளாக வெறுப்பை உமிழக் கூடியது. இந்தக் கோபம் அப்பா வீட்டை விட்டுப் போனதிலிருந்து பிலோமினாவுக்குள் கனிந்து கொண்டிருந்தது. மற்றவர்கள் போடும் வாய்ச்சண்டைதான் கடந்த பதின்மூன்று ஆண்டுகளாகப் பிலோமினா தன் கோபத்தை வெளிக்காட்ட தேர்ந்தெடுக்கும் பிடித்தமான தருணம் என்று ஜான்சனுக்குத் தெரியும்.

ஆனால் பிலோமினா வழக்கத்துக்கு மாறாக எதுவும் சொல்லாமல் சவப்பெட்டியில் பதிக்கப்பட்டிருந்த கண்ணாடியின் வழியாகத் தெரியும் ஜான்சி ராணியின் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

உக்கிராணக் குழுத் தேர்தலின்போது திருச்சபையில் சண்டை நடந்து நோர்மனின் பதவி பறிக்கப்பட்ட நாள் மாலை சமையலறை வாசலில் சாய்ந்து நின்று கொண்டு கையில் உள்ள தேநீர்க் கோப்பையை இறுகப் பிடித்தபடி ஜான்சன் பிலோமினாவிடம் கேட்டிருக்கிறான்:

“ஏம்மா எல்லாருக்கும் ஜான்சி ஆண்டியப் பிடிக்க மாட்டேங்குது?

பிலோமினா சமையல் மேடையின் முன்னால் நின்று கொண்டு இரவுச் சாப்பாட்டுக்காகச் சட்டியில் மீன் துண்டுகளைப் பொறித்துக் கொண்டிருந்தாள். சமையலறை விளக்குகளின் வெளிச்சம் அவள் மீது பொழிந்து அவள் அணிந்திருந்த நைட்டியும் கலைந்திருந்த அவளது தலைமயிரும் தீப்போல் ஜ்வாலைவிட்டு எரிந்து கொண்டிருந்தன. ஜான்சனுக்குப் பதில் சொல்ல அவள் முகத்தைத் திருப்பிய போது அவள் முகம் சூரியனைப்போல் பிரகாசித்தது.

“வாய்க்கொழுப்புதான், வேறென்ன. அந்தக் கிழவன் நோர்மன் கோவில் கட்டடக் கணக்குல தப்புப் பண்ணத இந்த ஜான்சிதான் பெரிய துப்பறியும் புலியாட்டம் துப்புத் துலக்கி ஃபாதர்கிட்டயும் மத்தவங்க கிட்டயும் வத்த வச்சா.”

அன்றைய திருச்சபைக் கூட்டத்தில் அங்கிள் நோர்மன் ஜான்சி ஆண்டியைப் பார்த்து தீராத கோபத்தில் பற்களை கடித்ததையும் ஜான்சியின் முகத்துக்கு மிக அருகில் கையை முஷ்டியாக மடக்கியும் மலர்போல விரித்து வைத்தும் மேலும் கீழும் ஆட்டி விரசமாக உரக்கக் கத்திப் பேசியதை ஜான்சன் நினைத்துக் கொண்டான். அங்கிள் நோர்மன் பேசும் போக்கில் ஜான்சி ஆண்டியை ஓரிரு முறைகள் ‘விபச்சாரி’ என்று அழைத்தார். விபச்சாரி என்பது வேதாகமத்தில் உள்ள வார்த்தை. என்றைக்கும் உடம்பின் வளைவுகளைக் கண்ணுக்குக் காட்டும்படி ஆடைகளையோ முகத்துக்கு ஒப்பனைகளோ உடம்பில் பொட்டுத் தங்கமோ அணியாத ஜான்சியை அவர் அப்படி அழைத்தது ஜான்சனுக்கு விநோதமாகவும் வேடிக்கையாகவும் இருந்தது.

யோசித்தபடியே பிலோமினாவைப் பார்த்த ஜான்சனின் முகத்தில் ஒரு கணம் திகைப்புத் தோன்றியது. ஒரு கணம் பேசாமல் இருந்துவிட்டுப் பிறகு தன்னைச் சுதாரித்துக் கொண்டான்.

“அவங்களோட பிள்ளை, அதான் விக்டர். அவங்களோட வளர்ப்புப் பிள்ளைதான் இல்லையா’ம்மா?”

ஜான்சனின் குரல் லேசாய்க் கமறியது. விதவிதமான கதைகள், தடித்த வழவழப்பான தண்டுகளோடு, கொப்பும் கிளையுமாக, இருட்டில்கூட சிதறிய ஸ்படிகப் பரல்களைப் போல் மின்னி அடங்கும் பரந்த கரும்பச்சை இலைகள் உடையனவாய். பள்ளிக்கூட விடுமுறைகளில் நடக்கும் வேதாகம முகாம்களில் இரவு விளக்குகளை அணைத்த பிறகு பெரிய பையன்கள் படுக்கைகளில் ஒருக்களித்துப் படுத்துக்கொண்டு தாழ்ந்த குரலில் ஒருவருக்கொருவர் ஜான்சியைப் பற்றிப் பேசிய விஷயங்களை ஜான்சன் கேட்டிருக்கிறான்.

படபடவென மீன்கள் பொறியும் சட்டியிலிருந்து எழுந்த கனமான புகையை முகத்துக்கு முன்னால் புறங்கையை வைத்து விலக்கியபடியே பிலோமினா பதில் சொன்னாள்.

“ஊர் வம்ப இழுத்துவிட்டுகிறதுதான் அவளுக்குப் பொழப்பாச்சே. அவன் நம்ம பையன் இல்லை. இந்து. அவனோட அம்மாவும் அப்பாவும் குடிபோதையில அடகுக்கடை சீனக் கெழவனக் கொன்னதா கேஸு நிரூபணமாகி அவங்கள தூக்குல போட்டதுக்கப்புறம் ஜான்சிதான் அவன எடுத்து வளர்த்தா. இதுவரைக்கும் அவனுக்கு ஞானஸ்நானம்கூட பண்ணி வைக்கல. சும்மா பேர மட்டும் விக்டர்னு வச்சிருக்கான்.”

“ஏன் ஞானஸ்நானம் பண்ணி வைக்கல?”

“அவன் அப்பா அம்மாவுக்கு அது அவ செய்யுற துரோகமாயிடுமாம். அந்தப் பொடியனக் கவர்மெண்டு ஆளுங்க கூட்டிட்டுப் போக வந்த நேரத்துல நானும் அங்கதான் இருந்தேன். அவனோட அம்மாவும் அப்பாவும் நம்ம சர்ச்சுலதான் வேலை பார்த்தாங்க. சர்ச்சுலயே ரெண்டு பேரும் தங்கிக்குவாங்க. சர்ச்சு அப்ப தோட்டப்புறத்துல இருந்துச்சு. அப்புறமாத்தான் தோட்டத்துல இருந்தவங்க கொஞ்ச கொஞ்சமா வேலைக்காக டவுனுக்கு வந்தப்புறம் சர்ச்சும் இங்க வந்துச்சு. பையன இழுத்துகிட்டுப் போக இருந்த போலீஸ்காரன்கிட்ட நான்தான் பையனோட சொந்த அத்தைனு சொல்லிக் கையெழுத்துப் போட்டுக் கூட்டிட்டு வந்துட்டா. மலாய்க்காரப் போலீசு ஜான்சியக் கண்டானா ஜானகியக் கண்டானா? கையெழுத்து வாங்கிக்கிட்டுப் போயிட்டான்.”

பிலோமினாவின் குரல் லேசாய் நடுங்கியது. அவள் முகம் இப்போது மெழுவர்த்தித் தீபம்போல் கனிந்து மென்மையாகி இருந்தது. ஜான்சன் அவளை வியப்புடன் பார்த்தான்.

இத்தனை வருடங்களில் ஜான்சன் பிலோமினாவிடம் எந்த விதமான பலவீனத்தையும் உணர்ந்ததில்லை. ஜான்சனின் மூன்று வயதில் சிங்கப்பூருக்கு வேலைக்குப் போகிறேன் என்று சொல்லிக் கிளம்பிய அப்பா திரும்பியே வராதது இருவருக்குமிடையில் ஆறாத காயமாக இருந்தது. கணவன் உயிருடன் இருக்கிறானா, மீண்டும் வருவானா என்பது தெரியாமல் ஒரு வருடமாய் கடன்களை வாங்கி அவற்றைத் திருப்பிக் கட்ட முடியாமல் எல்லோருடைய ஏச்சுக்கும் ஏளனத்துக்கும் ஆளான பிலோமினா பின்பு பெண்களுக்கு ஒப்பனை செய்யும் தொழிலைத் தொடங்கினாள். கைக்கு வந்த வருமானத்தைச் சேர்த்து வைத்து முதன்முதலாய் பினாங்குக்குப் போய் விலை உயர்ந்த பட்டுப்புடவை வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டாள்.

பிலோமினா ஆராதனைக்குப் பட்டுப்புடவை கட்டிக் கொண்டு போனபோது அதைக் கடுமையாக எதிர்த்தவர்களில் ஜான்சி ஆண்டி முக்கியமானவள். ஒரு நாள் இந்தச் சண்டை ஆராதனை முடிந்து பெரும் சர்ச்சையாக வெடித்ததாக மற்ற பையன்களின் அம்மாக்கள் பேசுவதை ஜான்சன் கேட்டிருக்கிறான்.

பிலோமினா பின்னர் சாப்பாட்டு மேசையில் ஜான்சனுக்கு மீன் துண்டுகளைப் பரிமாறும்போது அவன் கேள்விக்குப் பதில் சொல்வதுபோல பேசினாள். அது அவள் தனக்குத்தானே பேசிக் கொள்வதுபோல் இருந்தது.

“என்ன இருந்தாலும் ஒழுங்குதான் முக்கியம்னு சொல்வாங்க. சில சமயத்துல எல்லாருக்கும் பிடிக்குற உண்மையவிட ஒழுங்குதான் முக்கியம். ஜான்சி அந்தப் பையனைத் தத்து எடுக்குறதுக்குச் சில மாசத்துக்கு முன்னாடி அவளுக்கும் நோர்மனோட மகனுக்கும் கல்யாணம் நிச்சயமாகி இருந்தது.”

ஜெப ஆராதனையை முடித்துவிட்டுக் கைக்குட்டையால் நெற்றி வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்த ஃபாதர் இக்னாட்ஸு சைகை காட்ட விக்டரும் மற்றவர்களும் சவப்பெட்டியை குழிக்குள் இறக்க ஆயத்தமாக பெட்டிக்கு அடியில் கனமான கயிறுகளை நுழைத்தார்கள்.

அப்போது பிலோமினாவுக்கு அருகில் நின்று கொண்டிருந்த ஜெயக்கொடி பாட்டி ‘நாப்பத்தொன்போது எல்லாம் மாரடைப்புல போற வயசா’ என்றாள்.

அதைக் கேட்ட பிலோமினா மெல்ல மொட்டவிழும் கொடிபோல லேசாய் அதிர்ந்தாள். விலை உயர்ந்த பலவண்ணப் பட்டுச்சேலை, கழுத்திலும் கைகளிலும் மின்னிய நகைகள், தலையில் சூடிய கனகாம்பரம் குலுங்க ஓடிச் சென்று முன்னால் கிடத்தப்பட்டிருந்த சவப்பெட்டியைத் தரையில் அமர்ந்தபடியே கட்டிப்பிடித்து அழுதாள். கனத்த கண்ணாடியின் வழியாகத் தெரிந்த ஜான்சி ராணியின் முகத்துக்கு முத்தமிட்டாள். அவள் நெற்றிக்கு நேராக ஒற்றை விரலால் சிலுவை குறியிட்டாள்.

கோயில் கண்டாமணிபோல அனைவரையும் சொக்க வைக்கும் பிலோமினாவின் குரல் செம்மண் நிலப்பரப்பெங்கும் பரவி ‘ஐயோ, ஐயோ’ என்று எதிரொலித்தது.

சவப்பெட்டிக்கு அருகே பிலோமினா பெருங்குரலெடுத்து அழுததைக் கேட்டு எல்லோரும் உறைந்து போயிருந்தார்கள். விக்டரின் முகம் அழுது அழுது வீங்கியிருந்தது. சேலை முழுவதும் சேறு படிய தரையில் அமர்ந்து ஓலமிட்டுக் கொண்டிருந்த பிலோமினாவைப பார்த்த ஜான்சனுக்கு அன்று தான் பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போகத் தேவை இருக்காது என்று தெரிந்தது.

சேற்றுப் புழுதியை ஆடையாகத் திரட்டிக் கொஞ்ச தூரம் போய்விட்டிருந்த செம்மண் காற்று மீண்டும் தரையில் அடங்கி அமர்ந்து அவர்களைக் கண் கொட்டாமல் மிகுந்த ஆச்சரியத்தோடு பார்க்க ஆரம்பித்தது.

***

சித்துராஜ் பொன்ராஜ்/sithurajponraj134@gmail.com

பொன் தாலி (சிறுகதை ) – சுரேஷ் பரதன்

எஸ்தர் அழகாய்ச் சுடர்விட்டு எரிந்து கொண்டிருந்த குத்து விளக்கருகே தலையைக் குனிந்த நிலையில் வைத்தபடி, வலக்காலைச் சம்மணமிட்டும் இடக்காலைக் குதிக்காலிட்டும் அமர்ந்தபடி இரண்டாம் முறையாகக் கழுத்தில் தாலி வாங்கிக் கொண்டாள். இம்முறையும் நடேசன்தான் அவளுக்கு தாலி கட்டினான்.

ஒரு மே மாத வெயில் சுள்ளென்று சுட்டெரித்த மதிய வேளையில், ஒரு அம்பாசடர் காரின் பின்னிருக்கையில் நடேசனும் எஸ்தரும் அமர்ந்திருக்க, அவன் சுண்டுவிரல் அளவிலிருந்த ஒரு விரலி மஞ்சள்த்துண்டு கோர்த்திருந்த மஞ்சள் கயிற்றை அவள் கழுத்தில் அணிவித்தான். அப்படித்தான் அவர்களிருவரும் திருமணம் செய்து கொண்டார்கள்.

அந்தத் தாலியை அவன் கட்டிய போது காருக்குள் அவர்களிருவரைத் தவிர வேறு ஒருவரும் இல்லை. தாலியின் மூன்று முடிச்சுகளையும் நிதானமாகக் கட்டி முடித்த நடேசன் காரின் முன்பக்கக் கண்ணாடி வழியே தொலைவில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்த ஒரு நபரைக் காண்பித்து அவர் அவனுடைய நண்பனின் அப்பா என்றும், அவரை அவனும் அப்பாவென்றே அழைத்து வருவதாகவும் நடந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு நிகழ்வுக்குக் கொஞ்சமும் சம்பந்தமேயில்லாமல் சொன்னபோது அவளுக்குச் சிரிப்பாக வந்தாலும் அவள் அதை சிரமத்துடன் அடக்கிக் கொண்டாள். பின்னர் நடேசனுடைய நண்பர்கள் அவனுக்குப் புதிதாய் முழுக்கைச் சட்டையொன்றை காரின் கண்ணாடிச் சன்னலைத் திறக்கச் சொல்லிக் கொடுத்து விட்டுப் போனார்கள்.

காருக்குள் அமர்ந்தவாறே அவன் அணிந்திருந்த பழைய சட்டையைக் கழற்றிவிட்டு, புதுச்சட்டையை அணிந்து கொண்டான். இவளுக்கு மாற்றுவதற்கென துணிகளெதுவும் இல்லை. அதைப்பற்றி அவனுடைய நண்பர்கள் யோசித்ததாகத் தெரியவில்லை. அப்படியே அவர்கள் வாங்கியிருந்திருந்தாலும் அவளால், அவனைப் போல காருக்குள் மாற்றியிருக்க முடியாதுதான். மூன்று நாட்களுக்கு முன் வீட்டிலிருந்து கட்டிக் கொண்டு வந்த சேலையிலேயே தான் அவளுக்கு திருமணமென்ற அந்த சுப நிகழ்வு நடந்தேறியது.

எஸ்தருக்கு அவளின் மற்ற தோழிகளுக்கிருந்த மாதிரி, திருமணத்தைப் பற்றிய பெரிய பெரிய கனவுகள் எதுவும் எப்போதுமே இருந்ததில்லையெனினும், இப்படி மூன்று நாடகள் முன்னர் அணிந்த அழுக்குச் சேலையில் அது நிகழுமென்று அவள் ஒருபோதும் நினைத்துப் பார்த்ததில்லை. நடேசனை அவள் கடந்த ஒன்றரை வருடமாகத்தான் அறிவாள். அதிலும் அவன் தன் காதலை இவளிடம் சொல்லி இன்னும் முழுதாக ஆறு மாதங்கள் கூட ஆகவில்லை.

முந்தைய வருடத்தின் திசம்பர் மாதத்தின் கடைசி வாரத்தில் ஒரு நாள் மாலையில் அவன் தன் காதலைச் அவளிடம் சொன்னபோது அவள் கொஞ்சம் சங்கடமாகவே உணர்ந்தாள். அதனாலேயே அவள் அவனுக்கு சரியென்று சம்மதம் தெரிவிக்கவே இல்லை. ஆனால் மறுப்பாகவும் எதுவும் சொல்லவில்லை. அதையே அவன் அவளின் சம்மதமாக நினத்துவிட்டான். பின்னர் தினசரி திருமணத்தைப் பற்றிப் பேசிப்பேசியே இவளையும் சம்மதிக்க வைத்துவிட்டான்.

பேருந்து பயணத்தில் பக்கத்திலமர்ந்து வரும் அந்நிய நபரை ஒரு இரண்டு மணி நேரம் கூடச் சகிக்க முடியாமல் போகிறதென்றால் வாழ்நாள் முழுவதும் எப்படி ஒரு முன்பின் தெரியாத பெண்ணுடன் அல்லது ஆணுடன் வாழ்க்கையை ஒப்புக்கொடுப்பது என்பதே அவன் அடிக்கடி இவளிடம் சொன்ன ஒரு விசயமாக இருந்தது. அவன் பேசுவதும், அவனோடு பேசுவதும் எஸ்தருக்கு பிடிக்கவே செய்தது. இருப்பினும் அவர்களிருவருக்கும் இடையில், அவர்கள் பெரிதென மதிக்காத, மதமும் சாதியும் ஊடாடிக் கிடந்ததை யோசிக்கும் வேளைகளிலெல்லாம் எஸ்தர் ஓரடி தன்னைத் தனக்குள் பின்னோக்கிச் சுருக்கிக் கொண்டவளாய் இருந்தாள்.

இத்தனைக்கும் நடேசனின் குடும்பம் மிகவும் தெய்வ பக்தி நிரம்பிய ஒரு குடும்பம். அந்தக் குடும்பத்தின் பக்தி நடேசனுக்கும் இருக்கவே செய்தது. எஸ்தரிடம் தன் காதலைச் சொன்ன திசம்பருக்கு அடுத்த ஜனவரியில் பழனியிலுள்ள முருகன் கோவிலுக்குப் போவதற்கென்று ஒரு நாள் காலையில் திருச்செந்தூர் கோவிலுக்குச் சென்று சாமிகும்பிட்டு தனக்குத் தானே மாலை போட்டுக் கொண்டு வந்து நின்றான்.

நடேசனின் இப்படியன பல விசயங்கள் எஸ்தருக்கு இந்த ஆறு மாதங்களில் மனதில் பெரும் போராட்டங்களை உருவாக்கிக் கொண்டேயிருந்தன. இனி பூஜையறையில் முருகப் பெருமானுடன் ஜீஸஸுக்கும் இவன் இடந்தருவானா. அதை அவன் குடும்பத்தார் ஏற்றுக் கொள்வார்களா என்றெல்லாம் அவள் யோசிக்க ஆரமபித்தாள். ஜீஸஸை விடுங்கள், அவன் குடும்பத்தினர் முதலில் தனக்கு இடம் தருவார்களா என்பதே அவளுக்கிருந்த பெரும் கேள்வி.

அதற்குள் ஜீஸஸின் இடத்திற்கு என்ன அவசரம். ஆனால் அவனோ பிடிவாதமாக அனுதினமும் எஸ்தரிடம் வா நாம் கல்யாணம் செய்து கொள்ளலாம் என்று கூறிய வண்ணமே இருந்தான். சில சமயங்களில் நடேசன் உண்மையாகவே தன்னைக் கல்யாணம் செய்துகொள்ள விரும்புகிறானா அல்லது எஸ்தர் சம்மதம் சொல்லவே மாட்டாள் என்கிற தைரியத்தில்தான் இப்படிச் சொல்லிக் கொண்டு திரிகிறானா என்றெல்லாம் சந்தேகங்கள் அவளுக்கு வந்ததுண்டு. சரியென்று சொன்னால் நம் பக்கமே வரமாட்டான் என்றும் சில சமயங்களில் தோன்றியும் இருந்தது.

ஆனால் நடேசனோ எஸ்தர் சரியென்று சொன்ன அந்த நாளில் தன் நண்பர்களின் துணையோடு அவளை அழைத்துக் கொண்டு போய்விட்டான். அப்படி போன நாளிலிருந்து மூன்றாம் நாளில் சப்-ரிஜிஸ்திரார் அலுவலகத்தின் அருகிலிருந்த மரத்தினடியில் நிறுத்தப்பட்ட காருக்குள் அமர்ந்தபடி நடேசன், எஸ்தர் கழுத்தில் முதன் முறையாக தாலி கட்டினான். தாலி கட்டும்பொழுது இதெல்லாம் மற்றவர்களுக்காகத் தான் என்றும் கூறினான்.

அதற்கு என்ன அர்த்தம் என்று எஸ்தருக்கு புரிபடவேயில்லை. அதன் பின்னர் இருவரும் காரை விட்டிறங்கி, சப்-ரிஜிஸ்திரார் அலுவலகத்தினுள் சென்று, அங்கே நடேசனின் நண்பர்கள் முன்பே வாங்கி வைத்திருந்த ரோஜா மாலைகளை ஒருவருக்கொருவர் மாற்றிக் கொண்டார்கள். பின்னர் அந்த சப்-ரிஜிஸ்தரார் அவர்களிருவரையும் குறுகுறுவென்று பார்த்த வண்ணமிருக்க, அவர்முன் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு தடிமனான நோட்டுப் புத்தகத்தில் இருவரும் கையெழுத்திட்டார்கள்.

அப்போது நடேசனின் நண்பனொருவன் தன் கேமராவில் இவர்கள் இருவரையும், மாலை மாற்றும் பொழுது ஒருதரமும், கையெழுத்திடும் பொழுது ஒரு தரமும் என புகைப்படங்கள் பிடித்துக் கொண்டான். அன்றிரவு நடேசனின் நண்பரான இராமலிங்கம், அவர்களிருவரையும் தன் வீட்டிற்கு அழைத்துக் கொண்டு போனார்.

இராமலிங்கமும், அவர் மனவியைக் காதலித்துத்தான் திருமணம் செய்திருந்தாரென்று அவர் வீட்டிற்குப் போனபோது எஸ்தருக்குத் தெரிய வந்தது. அவர் வீட்டிற்குச் சென்ற இருவரும் மூன்று நாட்களுக்குப் பின்னர் குளித்தனர். அவர் நடேசனுக்கு ஒரு கைலியும் ஒரு டீ சர்ட்டும் கொடுத்தார். இராமலிங்கத்தின் மனைவி எஸ்தருக்கு ஒரு நைட்டியைத் தந்தார். எஸ்தரும் நடேசனும் அவற்றை வாங்கிக் கொண்டு ஒருவரையொருவர் பார்த்து, இனியெல்லாம் இப்படி இரவல் பொருட்களைக் கொண்டுதான் வாழ்க்கையை வாழ வேண்டியிருக்குமோ என்று கண்களாலேயேக் கேட்டுக் கொண்டனர்.

வாழ்நாளில் அந்நாள்வரை அடுத்தவர் ஆடைகளை உடுத்தியேயிராத எஸ்தருக்கு முனுக்கென்று கண்களில் நீர் கோர்த்துக் கொண்டது. அதுவரை இருந்திராத பயமொன்று நடேசனின் கண்களில் உருள்வதையும் எஸ்தர் முதன் முதலாய் பார்த்தாள். இதையெல்லாம் கவனித்துக் கொண்டிருந்த இராமலிங்கம் “அட எல்லாம் சரியாப் போகுங்க” என்று இருவருக்கும் பொதுவாகச் சொன்னார்.

ஆனால் எல்லாம் அத்தனை சுளுவாக சரியாகப் போகிற மாதிரி தெரியவில்லை. திருமணமான இரண்டாம் நாள் இராமலிங்கம் வீட்டிலிருந்து கிளம்பினார்கள். இராமலிங்கம் அவர் வீட்டிலிருந்து கிளம்பும் போது வெள்ளியிலான காமாட்சி விளக்கொன்றை எஸ்தரின் கையில் கொடுத்தார். இதை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வதென்று யோசித்தாள் எஸ்தர்.

நடேசனோ வாங்கிக்கொள் என்பது மாதிரி பார்த்தான். அவளும் வாங்கிக் கொண்டாள். இராமலிங்கத்தின் மனைவி எஸ்தரைப் பார்த்துப் மெல்லிசாய் புன்னகைத்தாள். அந்த புன்னகை, அவள் நேற்றிரவு எஸ்தரையும் நடேசனையும் அவர்களது படுக்கையறைக்கு அனுப்புவதற்கு முன்னர் எஸ்தரைத் தனியாக அழைத்துச் சொன்ன ஒரு விசயத்தை மீண்டும் நினைவுபடுத்துவதைப் போல இருந்தது.

இந்தக் கல்யாணமெல்லாம் சரிப்பட்டு வராது. பேசாமல் உன் வீட்டிற்கே போய்விடு. இதற்கு முன்னால் அவனுடன் கூடியிருக்கிறாயா.. இல்லையா.. அப்படியென்றால் சரிதான். அந்த சுகத்தினை ஒருமுறை அனுபவித்து விட்டாயானால் அப்புறம் சட்டென்று விட்டுவிட முடியாது. என்னைப் பார். என் கல்யாணத்தில் நான் அடைந்த சந்தோசங்களை விட துக்கங்களே அதிகம். என் வீட்டிலிருந்தால் நான் இவ்வளவு கஷ்டங்கள் பட்டிருக்க மாட்டேன். இப்போது கூட ஒன்றும் கெட்டுப்போய் விடவில்லை.

நீ மட்டும் சரியென்று ஒரு வார்த்தை சொல். இராமலிங்கத்திடம், உன்னைக் கொண்டுபோய் உன் வீட்டிலேயே விட்டுவிடச் சொல்கிறேன். நடேசன் கையில் காசு பணமெல்லாம் வைத்திருக்கிறானா.. தெரியாதா.. உன் வீட்டிலிருந்து உன்னை பணம் காசு நகை நட்டெல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு வரும்படி சொன்னானா. இல்லையா. எவ்வளவு சம்பாதிக்கிறான். என்னது அதுவும் தெரியாதா.. நான் நினைச்சது சரியாகத்தான் இருக்கிறது. வேளாவேளைக்குச் சோறாவது போடுவானா.. பசியெடுக்குமேம்மா நாள் தவறாம மூணு வேளையும்.. எவ்வளவு நாள் பட்டினியாய் இருப்பே. எப்படித்தான் இவர்கள் அத்தனை பேரும் இப்படிச் சொல்லி வைத்த மாதிரி ஒன்றுபோல் இருக்கிறார்களோ தெரியவில்லை.

அவள் இடைவெளியின்றி நிறுத்தாமல் எஸ்தரின் மறுமொழிகளுக்கெல்லாம் காத்திருக்காமல் பேசிக்கொண்டே இருந்தாள். எஸ்தருக்கோ அவள் மேல் வெறுப்பாகவும் அதே சமயம் பரிதாமாகவும் இருந்தது. என்ன பெண் இவள். எவ்வளவு நம்பிக்கையாய் புதிதாய் ஒரு வாழ்க்கை வாழ முடிவெடுத்த தன்னிடம் அந்த வாழ்க்கை ஆரம்பமான முதல் இரவன்றே இவளால் இப்படியெல்லாம் எப்படி பேச முடிகிறதென்று யோசித்தாள் எஸ்தர். இருப்பினும் அவள் சொன்ன சில விசயங்கள் எஸ்தரின் மனதிலும் பல கேள்விகளை எழுப்பவே செய்தது.

இதுவரை கூடவே வேலை பார்த்தாலும் நடேசனின் வருமானம் என்னவென்று எஸ்தருக்குத் தெரியாது. திடீரென்று செய்துகொண்ட திருமணத்தால் நாளையிலிருந்து இருவரும் பழைய கம்பனிக்கு, பழைய மாதிரியே வேலைக்குப் போகமுடியுமா. முடியாதா. இல்லை வேறு இடத்திற்கு வேலைக்குப் போனாலும் இதே சம்பளம் கிடைக்குமா.. நடேசனும் தொடர்ந்து வேலைக்குப் போவானா இல்லையா.. இராமலிங்கத்திற்கு தொடர்ந்தாற்போல் வருமானம் வருவதில்லையோ.

அதனால் தான் அவர் மனைவி வேலைக்குப் போகிறாளா.. அவளைச் சம்பாதிக்க அனுப்பிவிட்டு அவர் எந்த வேலைக்கும் போகாமல் இருப்பதினால் தான் இப்படி வெறுப்பாய் இருக்கிறாளா.. காசில்லாமல் போகும்போது இப்போதிருக்கும் காதலெல்லாம் கசப்பாய் போய்விடுமா. நடேசன் அப்படியெல்லாம் சம்பாதிக்காமல் இருந்து விட மாட்டான். ஏதாகிலும் செய்வான் என்ற நம்பிக்கை அவளுக்கு இருந்தது. நான் இவளை மாதிரி இந்தக் கல்யாணத்தை வெறுக்க மாட்டேன்.

என்னதான் நடேசன் பேசிப் பேசி என்னைச் சம்மதிக்க வைத்து விட்டாலும் இதில் என் பங்களிப்பும் இருக்கிறது. நான் எடுத்த இந்த முடிவு தவறாகவே இருந்தாலும் அதை சரி செய்வேன். என்னுடைய இந்த முடிவால் மற்றவர்கள் யாரும் என்னைக் குறை சொல்லும்படி ஒரு நாளும் நான் விட மாட்டேன் என்ற முடிவுக்கு வந்தவளாய் இராமலிங்கத்தின் மனைவியிடம் அதெல்லாம் வேண்டாம்.

நான் இவருடன் தான் வாழப் போகிறேன் என்று சொல்லியிருந்தாள். ஆனாலும் அன்றிரவு எஸ்தரும் நடேசனும் தனித்து விடப்பட்ட அறையில் அவள் அவனை வெறுமென கட்டிக் கொண்டு படு என்று மட்டும் சொல்லிவிட, நடேசனும் சரியென்று சொல்லி அவளை பின்புறத்திலிருந்து கட்டிக்கொண்டு படுத்துறங்கினான். அவன் முகத்தில் அந்த மங்கிய விளக்கொளியில் மிகப்பெரிய சந்தோசத்தையும், பெரிய கடினமான செயலொன்றை வெற்றியுடன் முடித்த ஒரு நிம்மதியையும் ஒரு சேரப் பார்த்தாள் எஸ்தர்.

நடேசன் செய்யும் எல்லா காரியங்களும் எஸ்தருக்கு அவன் மேல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் நம்பிக்கை தருவனவாய் இருந்தன. மறுநாளே சின்னதாய் ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு அமர்த்திய நடேசன் முதன் முதலாய் ஒரு விநாயகர் படத்தையும் ஒரு ஜீஸஸ் படத்தையும் வாங்கி வந்தான். இராமலிங்கம் தந்த காமாட்சி விளக்கை அந்தப் படங்களின் முன் வைத்து தினமும் அந்திப் பொழுதில் எஸ்தரை ஏற்றும் படி சொன்னான். அதனால்தான், அவளால்தான் அவன் வாழ்க்கை இனி வெளிச்சமாய் இருக்கும் என்றும் கூறினான்.

பழைய கம்பனிக்கே தான் வேலைக்குப் போகப் போவதாகவும் எஸ்தரை அந்த வேலைக்குப் போக வேண்டாமென்றும் சொன்னவன் வேண்டுமானால் அவள் விருப்பப்பட்டால் வேறு இடத்தில் வேலை தேடிக் கொள்ளலாம் என்றும் சொன்னான். மாதச் சம்பளத்தினை இனி அவன் எஸ்தரிடம் தான் கொடுப்பானென்றும் வீட்டின் வரவு செலவுகளை அவள்தான் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றும் சொன்னான். அவளுக்கு பயமாயும் இருந்தது. சந்தோசமாகவும் இருந்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மலர ஆரம்பித்தாள் எஸ்தர்.

நடேசனின் உறவில் ஒருத்தர் ஒரு நாள் அவர்களைத் தேடிக்கொண்டு வந்தார். அவனும் அவரைப் பார்த்ததில் சந்தோசமடைந்தான் என்பதை அவன் முக மாறுதல்களில் எஸ்தர் புரிந்து கொண்டாள். அவரைத் தன் அண்ணன் முறை என்று அறிமுகப்படுத்தி வைத்தவன் அவரிடம் அவனுடைய அம்மா அப்பாவைப் பற்றி விசாரிக்கத் துவங்கினான். அவர்களெல்லாம் நடேசன் மீது அளவுகடந்த கோபத்தில் இருப்பதாகக் கூறியவர் இப்படி சொல்லாமல் கொள்ளாமல் திடீரென்று கல்யாணம் செய்ய என்ன காரணம் என்று கேட்டார். அதையெல்லாம் இப்போது பேசி என்னவாகப் போகிறது என்று எஸ்தர் நினைக்கும் பொழுதில் அதையே நடேசனும் அவரிடம் சொன்னான். நடந்தது நடந்தாகி விட்டது. இனி மேற்கொண்டு என்ன செய்வது என்பது பற்றி பேசலாமேண்ணே என்று அவரைப் பார்த்து கேட்டான் நடேசன்.

சித்தி தாண்டா ரொம்ப சங்கடப்பட்டுட்டே இருக்காங்க நடேசா. இராப்பகலா அழுதழுது கண்ணெல்லாம் வீங்கிப்போய் இருக்கு. சித்தப்பா யார்கிட்டேயும் பேசுறதேயில்லை. வேலைக்கும் போகலை. லீவு போட்டிருப்பாங்கன்னு நினைக்கிறேன். இந்தப் பொண்ண நான் விரும்புறேன், இவளைத்தான் கட்டிப்பேன்னு ஒரு வார்த்தை வீட்டிலே சொல்லியிருக்கலாம். இல்ல எங்ககிட்ட சொல்லியிருக்கலாமே. நான் சித்திகிட்ட சித்தப்பாகிட்ட பேசியிருப்பேனே. அவங்க கேக்கலைன்னா, ஒத்துக்கலைன்னா அப்புறமா இப்படி முடிவெடுத்துருக்கலாமே.

பொசுக்குன்னு இப்படிப் பண்ணீட்டியேப்பா. என்று பேசிக்கொண்டே போனார். வீட்டில் சொல்லியிருந்தால் எல்லாரும் சேர்ந்து எப்பாடு பட்டாவது இந்தக் கல்யாணத்தை நடத்தவிடாமல் இருப்பதிற்கு என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டுமோ அவ்வளவையும் செய்திருப்பார்கள் என்று அவருக்கும், நடேசனுக்கும், எஸ்தருக்கும் தெரிந்திருந்தது. கொஞ்ச நேரம் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாய் இருந்தவர் நீ வாப்பா உங்கிட்ட கொஞ்சம் தனியா பேசனும்ன்னு நடேசனை வெளியே அழைத்துக் கொண்டு வெளியே போனார்.

வீட்டை விட்டு வெளியே போய் என்ன பேச வேண்டியிருக்கிறது.. எதைச் பேசவேண்டுமோ அதை இங்கேயே பேசினால் ஆகாதா. எனக்குத் தெரியாமல் பேச வேண்டும் எனில் என்னைப் பற்றி வேண்டாததாகத் தானே இருக்க வேண்டும் என்று வந்தவர் மேல் ஒரு இனம்புரியாத கோபம் வந்தது. அவர்தான் கூப்பிட்டார் என்றால் நடேசனும் ஏன் போனான். இங்கேயே சொல்லச் சொல்லியிருக்கலாம் தானே. வரட்டும் கேட்போம் என்று காத்திருக்கத் துவங்கினாள் எஸ்தர்.

பத்து நிமிடத்தில் தனியாய்த் திரும்பி வந்த நடேசனோ முகத்தில் ஒன்றுமே காட்டிக் கொள்ளாதவனாய் இருந்தான். கொஞ்ச நேரம் அமதியாய் இருந்தவன் தனியாய்ப் போய்ப் பேசி வந்ததிற்கு முதலில் அவளிடம் மன்னிப்புக் கேட்டான். அதுவரை கோபமாய் இருந்த எஸ்தருக்கு மனம் லேசாய் இளகிப்போனது. எப்படி இவன் என்னுடைய எல்லா உணர்ச்சிகளையும் சொல்லாமலேயே புரிந்து கொள்கிறான் என்று சற்று ஆச்சர்யமாக கூட இருந்தது எஸ்தருக்கு. அவர் சொன்ன விசயம் இதுதான். நடேசனை அவனம்மா வீட்டிற்கு வரச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அதுவும் இவளில்லாமல் தனியாக. இவனோ வந்தால் எஸ்தரோடுதான் வருவேன். அவளை தனியாக விட்டு விட்டு வர மாட்டேன். அதற்காக அவளை அவன் திருமணம் செய்யவில்லை என்று தீர்மாணமாகச் சொல்லியிருக்கிறான்.

வந்த நடேசனின் அண்ணனுக்கோ ஏமாற்றமாய்ப் போய்விட்டதாம். என்றெல்லாம் சொல்லியவன் அவளை அவனருகே அமரச் சொல்லி அவள் மடியில் தலை வைத்துப் படுத்துக் கொண்டான். தன் மடியில் கண் மூடிப் படுத்திருந்தவனைக் கொஞ்ச நேரம் கண் கொட்டாமல் பார்த்திருந்த எஸ்தர் மெல்லக் குனிந்து அவனை முத்தமிட்டாள். அவன் அவளைப் பார்த்த பார்வையில் அவளுடைய இளமையெல்லாம் மொத்தமாகப் பிரவாகமெடுத்து ஆறாய் பாயத் தொடங்கியது.

நடேசனின் அண்ணன் அதிலிருந்து அடிக்கடி வந்து போகத் துவங்கினார். நடேசனுக்குத் துணிமணிகள் எடுத்து வந்து கொடுத்தார். எஸ்தருக்கும் நடேசனின் அம்மா அவளின் பழைய சேலைகளை அவரிட்ம் கொடுத்தனுப்பியிருந்தாள். எஸ்தரிடமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்ப் பேசிப் பழகினார். வரும் பொழுதிலெல்லாம் எப்படியாவது நடேசனையும் எஸ்தரையும் நடேசன் வீட்டிற்கு அழைத்துப் போவது ஒன்றைப் பற்றியே பேசினார்.

அவருடைய சித்தி பற்றி சித்தப்பா பற்றி பேசினார். அவருடைய பேச்சே அவர்களிருவரையும் பற்றி எஸ்தருக்கு புரிந்து கொள்ள போதுமானதாக இருந்தது. இங்கே அவர்களைப் பற்றி பேசுபவர் அங்கே போய் இவர்களைப் பற்றியும் பேசியிருப்பார் என்று எஸ்தருக்குப் புரிந்து கொள்ள வெகுநேரம் பிடிக்கவில்லை. அவர் ஒருநாள் வந்திருந்த வேளையில் நடேசனின் நண்பனொருவன் திருமணத்தன்று எடுத்த புகைப்படங்களோடு வீட்டிற்கு வந்தான்.

நடேசன் புகைப்படங்களை முதலிலேயே பார்த்திருப்பான் போல. அவற்றைப் பார்க்க அவன் அவ்வளவு அக்கறை காட்டாமலிருந்தான். எஸ்தருக்கு முன்னால் நடேசனின் அண்ணன் வாங்கிப் பார்த்தார். பார்த்தவர் மாலைகளை கழுத்தையொட்டிப் போட்டிருக்கக் கூடாதா.. நார் மட்டும் இவ்வளவு நீளம் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறதே என்று அங்கலாய்த்துக் கொண்டார்.

பின்னரே அந்த புகைப்படங்களை எஸ்தரிடம் தந்தார். வாங்கிப் பார்த்தவளுக்கு சின்னதாய் ஒரு சிரிப்பும் கூடவே ஒரு பூரிப்பும் வந்தது. நடேசனின் அண்ணனும் நண்பனும் போன பின்னால் அந்த புகைப் படங்களை மீண்டும் எடுத்துப் பார்த்தவள் எப்ப பாரு நான் உன்னை காதலிக்கிறேன்னு சொல்லவே இல்லைன்னு சொல்றியே .. இந்த மாலை மாத்துற போட்டோவில என்னோட சிரிப்பைப் பாத்தியா.. என்னோட அந்த சந்தோசம் சொல்லலையா நான் உன்ன எவ்வளவு காதலிக்கிறேன்னு.. என்று சொன்னாள். அதை அன்றைக்கே கவனித்துவிட்டதாகச் சொன்ன நடேசன் அவளை வாரி அணைத்துக் கொண்டான்.

நடேசனின் அண்ணன் இவர்களைத் தேடி நடையாய் நடந்தது வீண் போகாமல் ஒரு நாள் நடேசனின் அம்மா அவர்கள் இருவரையும் வீட்டிற்கு வருமாறு அழைத்திருந்தாள். நடேசனின் அண்ணன் அவரே அழைத்துக் கொண்டு போவதாயும் சொன்னதும் எஸ்தருக்கு கொஞ்சம் கலக்கமாகவே இருந்தது. நடேசனுடன் குடித்தனம் செய்த இந்த ஐம்பது நாட்களில் அவன் தன் வீட்டில் உள்ளவர்களின் குண நலன்களைப் பற்றி ஓரளவு சொல்லியும் இருந்தான். அவன் அவளிடம் சொன்ன ஒரு விசயம் எங்க வீட்டு ஆட்கள் கொஞ்சம் உணர்ச்சி வசப்பட்டு பேசுவாங்க. அவங்க அப்படித்தான்.

அவங்க என்ன சொன்னாலும் உன்னை ஏசினாலும் பேசினாலும் இல்லை என்னை ஏசினாலும் பேசினாலும் நீ அதைப் பெருசா எடுத்துக்காதே. அவங்களுக்கு நம்மோட காதலைப் பத்தி ஒன்னும் தெரியாது. அவங்களுக்கு இப்போ அவங்க பையன் அவங்களை ஏமாத்திட்டாங்கிறதைத் தவிர வேற ஒன்னும் புத்திக்குள்ள இருக்காது. அதனால நாம அவங்களை அவங்களோட மன நிலையைப் புரிஞ்சு நடந்துக்கணும்.

அவங்க திட்டினாங்க இவங்க திட்டினாங்கன்னு எதையும் மனசுல வைச்சுக்காதே நான் யாருக்காகவும் உன்னை விட்டு விட்டு எங்கும் போகமாட்டேன் என்று எஸ்தரை சமாதானம் செய்தே அழைத்துப் போனான். அவன் சொல்லிய மாதிரியே எல்லாமும் நடந்தது. ஆளாளுக்கு இருவரையும் திட்டினார்கள். எல்லாரையும் விட நடேசனின் அம்மாதான் அதிகமாகத் திட்டினார்கள். அப்புறம் அழுதார்கள். தன் அம்மா அழுவதைப் பார்த்து நடேசனும் அழுதான். நடேசனின் அப்பா ஒன்றுமே சொல்லாமல் இருந்தார்.

எஸ்தர் எல்லாவற்றையும் தாங்கிக் கொள்ளும் மனப்பக்குவத்திற்கு வந்துவிட்டிருந்தாள். அன்றிரவு அங்கேயே சாப்பாடு சாப்பிடச் சொன்னார்கள். தன்னை நடேசன் அன்றிரவு அங்கேயே தங்கச் சொல்லிவிடுவானோ என்று எஸ்தருக்குப் பயமாய் இருந்தது. ஆனால் அப்படி எதுவும் ஆகவில்லை. சாப்பிட்டுமுடித்த பின் என் வீட்டிற்குப் போகிறேனென்றான். ஏன் இது உன் வீடில்லையா என்று அவன் வீட்டில் அவனை யாருமே கேட்காதது குறித்து அன்றிரவுக் கூடலுக்குப் பின் சொல்லி சின்னதாய்க் கண்ணீர் சிந்தினான் நடேசன். உன்னையாவது உன் அம்மா பார்க்க வேண்டுமென்று ஆசைப் பட்டார்களே.

என் அன்னையையும் அக்காவையும் பார். நம் கல்யாண நாளன்று நாமாகப் போன் செய்து சொன்ன நேரத்திலிருந்து இன்று இப்போதுவரை எஸ்தருக்கு என்னாயிற்று ஏதாயிற்று, அவள் உயிரோடிருக்கிறாளா இல்லையா என்று பார்க்கக் கூட அவர்களுக்குத் தோன்றவில்லையே என்று சொல்ல வாய்வரை வந்ததை சொல்லாமல் நிறுத்திக் கொண்டாள். அவளுக்கும் கண்ணீர் வடிந்தது. அவள் கண்ணீர் வழிந்த அவள் கன்னத்தைக் கையால் துடைத்து முத்தத்தால் நிறைத்தான்.

ஒருநாள் அலுவலகத்திலிருந்து வந்த நடேசன் அவனையும் எஸ்தரையும் அவனுடைய அம்மா அழைத்திருப்பதாக சொன்னான். எதற்கு என்று கேட்டதற்கு இதுவரை மஞ்சளில் எஸ்தர் கழுத்தில் இருந்த தாலிக்குப் பதிலாக தங்கத்தில் தாலி அணிவிக்க வேண்டுமென்றும் அதற்காக நல்ல நாள் பார்த்திருப்பதாகவும் அதற்காகவே வரச் சொன்னதாகவும் கூறினான்.

கண்டிப்பாய் செய்ய வேண்டுமா என்று கேட்டதற்கு தன் மகன் தாலி கட்டுவதை அம்மா பார்க்க விரும்புவதாகவும் கூறினான். எஸ்தரால் மறுக்க முடியவில்லை. மறுநாள் இருவரும் கிளம்பிச் சென்றார்கள்.

நடேசனின் அம்மா எஸ்தரை சுடர்விட்டு எரிந்து கொண்டிருந்த குத்து விளக்கருகே அமரச் சொன்னார்கள். இரண்டு கால்களையும் சம்மணமிட்டு அமர்ந்த எஸ்தரை வலது காலை சம்மணமிட்டும் இடது காலை குதிக்காலிட்டும் அமரச் சொன்னார்கள். அப்படியே அமர்ந்தாள் எஸ்தர். தலையைக் குனிந்தவாறு அமரச் சொன்னார்கள். குனிந்தாள். வெட்கப் படச் சொன்னார்கள். அறுபது நாட்கள் குடித்தனம் செய்த பெண் எப்படி வெட்கப் படுவாள். அவளுக்கு வெட்கம் வரவேயில்லை.. இருந்தாலும் குனிந்தவாறு அமர்ந்தாள்.

நடேசன் அவனம்மா கொடுத்த புது மஞ்சள் கயிற்றில் கோர்த்திருந்த பொன்னாலான தாலியை எஸ்தர் கழுத்தில் அணிவித்தான். அவனம்மா கண்ணீர் வடித்தாள். அருகிலிருந்த நடேசனின் அண்ணன் சித்தி தாலி கட்டுற நேரத்தில நல்ல வார்த்தை சொல்லாம ஏன் அழுறீங்க என்று கேட்க, நடேசன் கல்யாணத்தை நான் எப்படியெல்லாம் நடத்தனும்ன்னு நினைச்சிருந்தேன். இப்படி ஆகிப்போச்சே என்று மேலும் அழுதாள். எஸ்தரின் கழுத்தில் ஏறிய புது பொன் தாலி ஏற்கனவே இருந்த மஞ்சள் தாலியை விட கனமாய் இருந்தது அவளது மனதைப் போலவே. நல்லவேளை யாரும் அப்போது புகைப்படம் எடுக்கவில்லை. அவளின் அந்நேரத்துச் சிரிப்பில்லாத முகத்தை யாரும் மீண்டும் பார்க்கப் போவதில்லை.

*****

முதற்காதல் ( சிறுகதை ) – சொ பிரபாகரன்

சென்னைச் சித்தப்பா, அன்னியோனியம் காட்டுகிறார் என்றால், ஏதோ வில்லங்கத்தில் நம்மைச் சிக்க வைக்கப் போகிறார் என்று அர்த்தமாம். சித்தப்பாவின் ஏகப்புத்திரி செளந்தரியாதான், இதை அழுத்தம் திருத்தமாய்ச் சொன்னாள்.

நான் அப்போது சென்னைக் கம்பெனி ஒன்றில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தேன்.

எனக்கு ஒரு டாக்டர் பெண்ணை மணம் முடிக்க, சித்தப்பா ஏக காலமும் தேனீச்சி போல் அலைந்து திரிந்தார். “பண்பாடுள்ள குடும்பம்டா! அவங்களுக்கு வாடகை மட்டுமே மாசம் லட்சத்துக்கு மேலே வரும்.. அந்தப் பொண்ணு மகாலஷ்மி! குடும்பத்துக்கு ஒரே வாரிசு.. நம்ப செளந்தரியா மாதிரியே..” என்று மட்டும் சித்தப்பா சொல்லி விட்டிருந்தால் பரவாயில்லை..

மேலும் சேர்த்துச் சொன்னதுதான் இடித்தது: “அவங்களுக்கு வருற வாடகை மட்டும், இப்ப நீ வாங்கும் ஈத்தச் சம்பளத்தை விட, பத்து மடங்கு அதிகம்.. அதோட பொண்ணு, நம்ப செளந்தரியா மாதிரி டிகிரி கூட முடிக்காத பொண்ணு இல்லை; எம்.பி.பி.எஸ். முடிச்சவள்.”

பெண் வீட்டாரின் பெருமை பேசி, என்னையும், என்னுடன் பாந்தமாய் இருக்கிறாள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக செளந்தரியாவை, தன் மகளேயானாலும் சித்தப்பா சிறுமைப்படுத்துகிறார் என்றாலும், இந்த டாக்டர் பொண்ணை மட்டும் இழந்துடக் கூடாது என்பதில் உறுதியானேன்.
செளந்தரியா, சித்தப்பாவின் நல்லெண்ணத்தையும், அன்னியோனியத்தையும், துளியும் நம்பவில்லை. “இவ்வளவு பணம் வரும்னு தெரிஞ்சா, அப்பா பேசாம அம்மாவை டைவர்ஸ் பண்ணிட்டு, அந்தப் பொண்ணை அவரே கல்யாணம் பண்ணியிருந்திருப்பார்; இதில் நமக்கு விளங்காதது எதோ இருக்கு. ஒருவேளை டாக்டர் பொண்ணு, அப்பா வயசாளினு நிராகரித்து இருப்பாளோ?” என நெற்றிச் சுருக்கி, என்னிடமே சந்தேகம் கேட்டாள்.

“சித்தப்பா இயல்பில் நல்லவர்தாம்.. சில சூழ்நிலைகளில் நல்லா நடந்துக்க முடியாம போய் இருந்திருக்கலாம். அதுக்காக அவரை மொத்தமா அலட்சியம் செய்றது சரியில்லை,” என போதி புத்தன் மாதிரி நான் சொல்ல, செளந் காதுகளை மூடிக் கொண்டு, கண்களை விரித்து, திருஷ்டிப் பூசணி மாதிரி வாயைப் பிளந்து, சிரித்தாள். என்னை அவமதிக்கிறாளாம்..

செளந்தரியா தனக்கு தோன்றுவதைக் கல்மிஷம் இல்லாமல் பேசுவாள்; எங்கள் ஒட்டு மொத்த குடும்பத்திலும், அவளது நம்பிக்கைக்குரியவன் (அவளது கணவனையும் விட) நான் ஒருவனே என்ற முறையில், அதிக உரிமை எடுத்துக் கொண்டு, அதிஉண்மைகளைச் சொல்லி, எல்லோரையும் தர்மச் சங்கடத்துக்குள் உள்ளாக்குவாள்.

அவளது பேச்சு பெரும் அசெளகரியங்களைக் கிளப்புகிறது என்பதினால், அவள் டிகிரி முடிப்பதற்குள் திருமணம் முடித்து, சைதையில் தனிக்குடித்தனம் வைத்தார், சித்தப்பா. கல்யாணத்துக்குப் பிறகு, கிறங்கிய கண்களுடன், கணவனை விழுங்குவதை முழுநேர வேலையாய், செளந் செய்து கொண்டிருக்கிறாள்.

“கல்யாணத்துக்குக் காதலெல்லாம் அவசியமில்லை. ஆண்-பெண் உடல் இருந்தால் போதும்..” என தனது ஆராய்ச்சி முடிவை ஒருநாள் வெளியிட்டு, அனைவரையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கினாள்.
இப்படி அப்பட்டமாய் அனைத்தையும் அம்மணமாக்கித் தோலுரித்துப் பேசுபவள், சித்தப்பாவை அனுசரித்துப் போவதென தற்காலிகமாக முடிவெடுத்துள்ள என்னைக் கேலி மட்டும் பேசி, சும்மா விட்டுவிடுவாள் என எதிர்பார்க்க முடியாதுதான்.

“பிரபா! பிராய்டின் இட் பற்றி உனக்குத் தெரியுமா? தெரிந்திருந்தால், உன் சித்தப்பா (என் அப்பா என்று சொல்ல மாட்டாள்) உள்ளிட்ட எல்லா மனிதர்களும், நீ நினைப்பது போல, நல்லவரில்லை என்பது எப்பவோ உனக்குப் புரிஞ்சிருக்கும். சதா சர்வகாலமும் வன்முறை, பாலுணர்வு எண்ணங்களுடன் அலைந்து கொண்டிருக்கும் உயிர்ஜீவிதான், இன்று மனிதன் என்ற பெயருடன் அலைந்து கொண்டிருக்கும் இந்த ஹோமோசெபியன். அதற்கு விதிவிலக்கு நீயுமில்லை; நானுமில்லை.

மற்ற உயிரினங்களுக்கு இனப்பெருக்க காலத்தில் மட்டுமே பாலுணர்வு வரும். ஆனா உயிரினங்களில் மனுஷனுக்குள் மட்டுமே, சர்வசதா காலமும் பாலுணர்வு மட்டுமே மீந்து நிற்கிறது. பாலுணர்வுதான் மனிதனின் இயல்பான இட் என்பது புரிந்ததும், எனது சூப்பர்ஈகோவை எல்லாவற்றையும் தூக்கிப் போட்டுட்டு, எனது கணவனையே விழுங்க ஆரம்பித்தேன்.”

அவள் சொன்னதில், பாதிக்கு மேல் எனக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் அதை, அவளிடம் அப்பட்டமாக ஒப்புக்கொண்டால், முதுகு மேலேறி, இன்னும் புரியாத விஷயம் பேசி, சிவத் தாண்டவமாடி விடுவாள்.

“உனக்கு நீ செய்யும் காரியங்களை நியாயப்படுத்த, ஒரு காரணம் வேண்டும். அக்காரணம் மற்றவர்களுக்குப் புரியாத மாதிரியும், புரியாததினாலேயே மிரட்டுற மாதிரியும் இருந்தால், ரொம்ப உத்தமம். அதற்கு வசதியாய், உனக்கு பிராய்ட் கிடைத்து விட்டார். அவரைப் பிடித்துக் கொண்டு, பாலுணர்வுடன் இருக்கும் மனுஷிதான் இயல்பாய் இருக்கிறாள் எனச் சாதிக்கிறாய். அந்த உணர்வுடன், உனது கணவனையும் கையாள்கிறாய். என்னால் உன்னை மாதிரி எல்லாம் இயல்பா இருக்க முடியாதம்மா! ஆளை விடு!” எனக் கைக்கூப்பி கெஞ்சினேன்.

“போடா போ! உன்னிடம் போய் பிராய்டைப் பற்றி பேசினேன், பார்! என் புத்தியைச் செருப்பால் அடிக்கணும்..”

#

செளந்துடன் கூடுதல் ஒட்டு வைத்தால், எனக்கு வாய்ப்பிருக்கும் டாக்டர் பெண்ணை முயற்சிக்காது சித்தப்பா கைவிடலாம் எனக் கருதி, அவளிடம் இருந்து சற்று விலகி நின்றேன்; சித்தப்பாவிடம் பாந்தமாய் நடந்து கொண்டேன். என்னப் பாந்தமாய் இருந்து, என்னச் செய்ய? கடைசியில் சித்தப்பா பற்றிய செளந்தின் அனுமானம்தான், சரியென நிரூபணமாகி விட்டது.
சித்தப்பாவின் வில்லங்கம் அப்பட்டமாய் அம்பலமாகி விட்டது.

விஷயம் தெரிந்ததும், செளந்துக்குப் போன் செய்தேன். போனை எடுத்தவள், தான் ரொம்ப பிஸியாக இருப்பதாகவும், அரை மணி நேரம் கழித்து அழைப்பதாக கூறி விட்டு, நான் என்ன சொல்ல வந்தேன் என்பதைக் காது கொடுத்துக் கூட கேட்காமல், கட் செய்தாள்.

சித்தப்பா என்னை நடுத்தெருவில் விட்டு விட்டு, செளந்துக்கு 24×7 எனச் சர்வ சதா காலமும் வீரியமாய் செயல்புரியும் கணவனை, ஏற்பாடு செய்துள்ளார். கணவன் களைத்துப் போகும் வரை, அவள் பிஸியாதான் இருப்பாள். தலையில் கையை வைத்துக் கொண்டு செளந்தின் போன் எப்போது வருமென காத்திருந்தேன். விட்டால் அழுது விடுவேன் போலிருந்தேன். கடைசியாக போனில், அவள் வந்த போது, “என்ன பிரபா? குடி முழுகுனது போல், பரபரப்பாய் பேசினே? என்ன விஷயம்?” எனப் பெருமூச்சுடன் கேட்டாள். .

“சித்தப்பா பாத்து வைத்திருந்த பொண்ணை விசாரித்தேன். அவ யாரு கூடவோ ஒரு வாரம் ஒடிப் போயிட்டு, திரும்பி வந்தவளாம்..”
“இருக்கட்டும்.. அதுக்கென்ன? உனக்கு டாக்டர் பொண்ணு வேணுமென்பதுதானே முக்கியம்? அவ ஓடிப்போன பொண்ணா இருந்தா என்ன? ஓடிப்போகாத பொண்ணா இருந்தா என்ன? இவ்வளவு தூரம் வந்த பிறகு, ஓடிப் போகாத டாக்டர் பொண்ணுதான் வேணும்னு, டிமாண்ட் பண்றது, ஓவரா தெரியலை?”

“உனக்குப் பைத்தியம் பிடிச்சுப் போச்சா? தான் கல்யாணம் பண்ணப் போற பொண்ணு சுத்தமா இருக்கணும்னுதானே, யாருமே எதிர்பார்ப்பாங்க?”
“சுத்தமான பொண்ணுதான் வேண்டும் என்றால், இங்கே பாரதத்தில் நடந்த எழுபத்தஞ்சு சதம் கல்யாணம் நடந்தே நடந்திருக்காது. நான் உங்கிட்டே ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன், கோவிச்சுக்காதே.. நீ மொதல்ல சுத்தமானவனா, மனசாட்சியைத் தொட்டுப் பதில் சொல்லு..”

செளந்தா இப்படிப் பேசறா? சித்தப்பாவை விட வில்லங்கமான ஆளாய் இருப்பாள் போலிருக்குது.. நான் தவித்துப் போய் நின்றேன். கைகளைப் பிசைந்து கொண்டேன்.
எனது மனதின் குரல் செளந்துக்கு எப்படியோ அப்படியே கேட்கி்றது. அனதால்தான் எனது உள்மனம் எழுப்பும் கேள்விகளுக்கு அப்படியே பொருத்தமாய் பதில் சொல்கிறாள்.

“வில்லங்கம் என்று நான் சொன்னது, உனது ஆத்மாவின் தேவை என்ன, உனது மற்ற தேவைகள் என்ன, அவைகளை இந்தத் திருமணம் நிறைவேற்றுமா என்று பார்க்காமல், இந்தத் திருமணம் நடந்தால் தனக்கு என்ன லாபமென பார்க்கும் அப்பாவின் திருட்டுத் தனத்தை. தனக்கு லாபம் ஒன்றும் இல்லையென்றால், பெண்ணின் கடந்த காலத்திற்குள் அவரே போய், இந்நேரத்துக்குள் இக்கல்யாணத்தைக் குலைத்து, உனக்கு எந்த ஆதயமும் இல்லாது செய்து இருந்திருப்பார். இந்த திருமணத்தை முடித்து வைத்தால், ஏதாவது பெரிய கமிஷன் தருவதாக, பெண் வீட்டில் அப்பாவுக்கு ஆசைக் காட்டி இருந்திருக்கலாம். இல்லையெனில் அவர் ஏன் உன் கல்யாணத்தில் தலையிட போகிறார்?”
அவள் இப்படி நீட்டி முழங்குவது, எனக்கு எரிச்சலை மூட்டியது. “அப்ப நீ எனக்குப் பண்ணும் அட்வைஸ்தான் என்ன?”

“உனக்கு டாக்டர் பொண்டாட்டி எதுக்கு வேணும்? அவ சம்பாதிச்சு, வீட்டைக் கவனித்துக் கொண்டால், நீ வீட்டில் சோம்பேறித்தனமாய் உன் அத்தான் மாதிரியே புருஷ பணியை மட்டும் பாத்துட்டு இருக்கலாம். சரியா? அப்படி நினைப்பதில் தப்பு ஒன்றும் இல்லை.”
என்னைப் பற்றியும், அவளது புருசனைப் பற்றியும் எவ்வளவு கேவலமா எடை போட்டு வைத்திருக்கிறாள். அவ்வளவு கேவலமான என்னையும் அவள் புருசனையும அவள் வெறுக்க வில்லை என்பதுதான் இதில் ஆறுதலான விசயம்..

அவள் யோசித்தாள். இந்தப் பிரசினைக்கு ஒரு தீர்வு காண வேண்டும் என தீவிரமாய் சிந்திக்கிறாள். நிச்சயம் அவள் என் நலனை விட்டுக் கொடுக்க மாட்டாள் என்ற நம்பிக்கை எனக்குள் துளிர் விட்டது.
“உன் பிரசினையைத் தீர்க்க நான் ஒரு வழி சொல்றேன் கேளு! நேரா அவளைப் போய் பாரு! அவ மூஞ்சியைப் பார்த்துப் பேசு. வழக்கமா நீ செய்றது போல, மாரைப் பாத்துப் பேசாதே! அவளிடம் சொல்: உனது கடந்த காலத்தைப் பற்றி எனக்குக் கவலை இல்லை. கல்யாணத்துக்குப் பிறகாவது, எனக்கு உண்மையாய் நடந்து கொள்வாயா என்று கேள்!” என்றவள் பிரேக் போட்ட பேருந்தைப் போல் பேச்சை திடீரென நிறுத்தி, தனக்குள் எதையோ மறுபடியும் தீவிரமாக யோசித்தாள்.

சிந்தனையின் தொடர்ச்சி லாவகப் பட்டதும், தொடர்ந்து பேச ஆரம்பித்தாள்: “உண்மையா நடந்து கொள்வாயா என்று ஏன் கேட்க வேண்டும்? உண்மைக்கு ஆயிரம் அர்த்தம் இருக்கு. அதெல்லாம் உனக்குப் புரியாது! அதனால் இப்படி நேரடியா பச்சையாய் கேள்! கல்யாணத்துக்குப் பிறகு, அவ உன்னுடன் மட்டும்தான் படுத்துக்கணும் என்று சொல்லு. நீயும் அவளைத் தவிர, வேறு யாருடனும் உறவு வைத்துக்க கொள்ள மாட்டேன் என்று உறுதி கொடு, எல்லாம் சரியாயிடும்!”

“அப்படிச் சொல்லி விட்டு, பின்னால் சொன்ன மாதிரி அவள் நடந்து கொள்ளா விட்டால்?”

அவளுக்கு என் கேள்வி கடுமையான ஆத்திரத்தை மூட்டியது.. “மடையா! அப்படின்னா நீயும் சொன்ன மாதிரி நடந்து கொள்ளாதே! நம்ப தெரு முட்டுச் சந்தில், ஒரு பைத்தியக்காரி ராத்திரி நிர்வாணமாய் படுத்துக் கிடப்பா தெரியுமா? அவளுடன் போய், உனக்கு எய்ட்ஸை வர வாய்ப்பிருக்கிறது என்றாலும், படுத்துக்கோ! அதுதான் உன் டாக்டர் பொண்டாட்டிக்குக் கடுமையான எரிச்சலைத் தரும்…. ”

அவள் பதிலால் இடி விழுந்தது போல், சோர்ந்து போய், ஒன்றும் பேசாமல் உட்கார்ந்திருந்தேன்.
என் நிலையைப் பார்த்து, அவளுக்கே பரிதாபம் ஏற்பட்டு இருந்திருக்க வேண்டும்.. என்னைச் சமாதானப் படுத்த அவளே பேசினாள். ”பிரபா! வார்த்தைகளுக்கு மந்திரசக்தி உண்டு! சொன்ன வார்த்தைகளை மீறுவது அவ்வளவு எளிதல்ல… என் கவலை எல்லாம், அந்தப் பொண்ணு எதாவது உன்னிடம் சொல்லி, சொல்லிய சத்தியத்துக்கு நிற்பாள். ஆனால் உன்னால்தான், அப்படி முடியாது. உன்னைப் பற்றி எனக்கு நல்லா முழுமையா தெரியும். அதான் சொல்றேன்..”

#

இறுக்கமாய் ஜீன்ஸிம், பிடித்த மாதிரியான டைட் டாப்ஸில், திமிர்ந்த குதிரையைப் போல் இருந்தாள். என்னருகே வந்ததும், அவள் எனது கண்களை நேரடியாகப் பார்த்தாள். எனக்குதான் என்னவோ அவளது பருத்த மார்பையே பார்க்க வேண்டும் போலிருந்தது. செளந் என்னைப் பற்றி சரியாதான் எடைப் போட்டு வைத்திருக்கிறாள்.
“ஹாய்!” என்றவள், தனக்கு ஒரு சூடான பில்டர் காபி ஆர்டர் செய்து விட்டு, “உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று கேட்டு, என்னையே ஆர்டர் செய்ய விட்டு விட்டாள்.

அவள் பெர்ப்யூம் போடவில்லை. ரொம்ப இயல்பாய் இருந்தாள். எந்த மேக்கப்பும் இல்லாமல், அன்று மலர்ந்த புஷ்பம் போல புத்துணர்வுடன் இருந்தாள்.
“மிஸ்டர் பிரபா! எனக்குச் சுற்றி வளைத்துப் பேச தெரியாது. நேரா விஷயத்துக்கு வரேன்.. புரோபோஸ் பண்றதுக்காக, நீங்க என்னைப் பார்க்க விரும்புவதாக உங்க சித்தப்பா சொன்னார். சரிதானா?”
அவளது நேரடியான பேச்சு பிடித்திருந்தாலும், பயமாக இருந்தது. இவள் இன்னொரு செளந்தரியா! தனக்குத் தோன்றும் உண்மைகளை அப்படியே புட்டு வைத்து விடுவாள் போல் இருந்தது..

குற்றால அருவி போல தனது மனதைக் கொட்டினாள்: “பட், புரோபோஸ் செய்யணும்னா, அதுக்கு முன்னாடி என்னைப் பற்றி முழுசாய் தெரிஞ்சுக்கணும்.. உங்களைப் பற்றியும் முழுசா சொல்லணும். அப்பதான் சரியான முடிவு எடுக்க முடியும்.. முதலில் நான் என்னைப் பற்றி சொல்லட்டுமா?…” என்றவள், சிறிதாகச் செருமிக் கொண்டு, நெற்றியில் முத்திட்டிருந்த வியர்வையைத் தனது கைக்குட்டையால் துடைத்துக் கொண்டாள்.

நெற்றியைச் சுருக்கி தான் பேச நினைத்ததை மனதுக்குள் ஒருமுகப் படுத்திப் பேசத் துவங்கினாள். “நான் ஒருத்தனை லவ் பண்ணினேன். அவன் நம்ப சாதி பையன் என்பது மட்டுமே, அந்த லவ்வை எங்க வீட்லே அக்சப் பண்ணதுக்கான காரணம்னு சொல்ல மாட்டேன். அவன் ரொம்ப வசதியானவன் என்பது, அந்த லவ் அக்சப் ஆனதுக்கு முக்கிய காரணம்.

இவ்வளவு ஈஸியா ஆப்ரூவ் ஆனதினால்தான் என்னவோ, அது சுவாரசியமில்லாத காதலா போயிடுச்சு.” சன்னமாய் தனக்குள் புன்னகைத்தாள்
“நான் எனது தோழிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் போது கூட, சின்னதா ஏதாவது சோதனை வைத்துப் பார்த்து, அதில் தேறினாதான் பிரெண்டாவே வச்சுக்குவேன்.. அப்படிப்பட்ட நான், லைப் பார்ட்னரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் போது, எப்படி சும்மா ஓ.கே. சொல்ல முடியும்? அவரைச் சோதிக்க விரும்பினேன். இந்த மாதிரியான சோதனைகள்தாம், அவரை நமக்குப் புரிய வைக்கும்,” என்றவள் சன்னமாய் இருமிக் கொண்டாள்.

“எங்காவது ஒரு வாரம் ஓடிப் போலாமெனச் சொல்லி, அவரை வலுக்கட்டாயமாய் புலிகெட்டுக்கு, யாரிடமும் சொல்லாமல் இழுத்துச் சென்றேன். குட்டிப் போட்ட தாய் நாய், குட்டிகளை விட்டு தயங்கி தயங்கி வருவது மாதிரி, என் பின்னால் வந்தான். புலிகெட் ஒரு லவ்வர் பாரடைஸ்.”

எந்தவித தயக்கமுமின்றி, தனது காதலை தனது எதிர்கால கணவனிடம் மூடி மறைக்காமல் சொல்லும் அவளது தைரியத்தைக் கண்டுண, அதிர்ச்சியில் இருந்து மீளாமல் உறைந்து போய் இருந்தேன். இதே போல், நான் திருட்டுத் தனமாய் புணர்ந்த தேவடியாக்களைப் பற்றி, பட்டவர்த்தனமாய் அவளிடம் சொல்ல முடியுமா?

அதை விடுங்கள்! செளந் சொல்லச் சொன்ன கோரிக்கையையாவது (என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிய பிறகு, வேறு யாருடனும் படுத்துக் கொள்ளக்கூடாது) குறைந்த பட்சம், என்னால் அப்படியே அவளிடம் சொல்ல முடியுமா?.
என்னால், யதார்த்தத்தில் செளந்தரியாவுடன், எப்போதும் பொய்யே பேச முடிந்ததில்லை. அப்படியொரு வலுவான பர்சனாலிடி அவள். அதுபோலதான் இவளும்.. இல்லை, இல்லை இவள் செளந்துடன் வலுவானவள். இவளுடன் என்னால் பேசவே முடியாது! அது உண்மையாக இருந்தாலும் சரி, பொய்யாக இருந்தாலும் சரி..

“அங்கே இருந்த ஒரு வாரமும், அவன் சாமியார் மாதிரி இருந்தான். அவரம்மா, நாங்க பழக ஆரம்பிச்சதும், ஏங்கிட்டே இருந்து விலகி இருனு அறிவுரை சொல்லி இருந்தாளாம். விலக முடியாமல், என் மீது அப்சஷனாகி விட்டால், எங்களிடம் இருந்து அவங்களால் எதுவும் கறக்க முடியாது இல்லையா? அம்மாவை அவரால் மீற முடியலை. மீற முடியாதவங்க, வான்னதும் என்னுடன் ஏன் ஓடி வரணும்?னு கேட்டேன். ‘அம்மா உன்னோட ஓடிப் போகக்கூடாதுனு ஒரு போதும் சொன்னதில்லை’, என்றார்.

குப்பைகள். – அரி சங்கர்


இன்று.

சங்கீதாவும், ப்ரியாவும் காலையில் சீக்கிரமே பள்ளிக்கு வந்துவிட்டார்கள். பத்தாம் வகுப்புக்கு மட்டும் அன்று சிறப்பு வகுப்பு இருந்ததால் பள்ளியில் மாணவர்கள் கூட்டம் சுத்தமாக இல்லை. இவர்களுக்கு முன் ஒரு சிலர் ஆங்காங்கே நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர். கண்டிப்பாக அவர்கள் பாடத்தைப் பற்றி பேசவில்லை எனத் தூரத்திலிருந்து பார்க்கும் யாருக்கும் தோன்றும். சனிக்கிழமை காலையிலேயே வெய்யில் உக்கிரமாக இருந்தது. பத்துமணிக்குத் தான் ஆசிரியர்கள் வருவார்கள். பத்திலிருந்து ஒன்று வரை வகுப்பு. சங்கீதாவும், ப்ரியாவும் ஏஞ்சலினாவுக்காக காத்திருந்தார்கள். சரியாக 9:40க்கு ஏஞ்சலினா பள்ளிக்குள் நுழைந்தாள்.

ஏஞ்சலினாவை முதலில் ப்ரியாதான் பார்த்தாள். அவளைப் பார்த்ததும், “ஹாய்” எனக் கூறிக்கொண்டே அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து இருவரும் எழுந்தனர். எழுந்த இருவரின் கண்களும் ஏஞ்சலினாவின் உடையிலேயே இருந்தது. ஆனால் அதைப்பற்றி முதலில் இருவரும் பேச்சை எடுக்கவில்லை. பிரியா ஏஞ்சலினாவைப் பார்த்து,

“ஏண்டி லேட்டு” என்றாள்.

“தூங்கிட்டண்டி” என்றாள் ஏஞ்சலினா.

“சனியனுங்க சனிக்கிழமை கூட வரவெச்சி சாகடிக்குதுங்க. வரவழிலயே எங்கனா ஊந்து வாரக்கூடாது” என்றாள் சங்கீதா. மூவரும் சிரித்துக்கொண்டனர்.

மூவரும் சம உயரத்தில் சம நிறத்தில் இருந்தனர். மூவரில் ப்ரியாதான் கொஞ்சம் அழகாக இருந்தாலும், பார்ப்பவர்கள் கண்களை முதலில் ஏஞ்சலினாவே கவருவாள். மூவரும் வேளச்சேரி அரசுப்பள்ளியில் பத்தாம்வகுப்பு படித்தனர். சங்கீதா மெல்ல ஏஞ்சலினாவிடம்,

“ஏய் ஏஞ்சல், டிரஸ் சூப்பரா இருக்குடி” என்றாள். அப்போது பிரியா நினைத்துக்கொண்டாள் ‘இவளும் டிரஸ் மேலத்தான் கண்ணா இருக்கா’ என்று.

லேசாகச் சிரித்துக்கொண்ட ஏஞ்சல் “நேத்து எங்கம்மா வாங்கியாந்தாங்க டீ” என்றாள்.

“நீ தான் சுப்பரா டிரஸ்ப் போட்டு கலக்கற, எல்ல பசங்களும் பின்னாடியே சுத்தறானுங்க” என்றாள் சங்கீதா.

“நீ மொதல்ல குளிச்சிட்டு வாடி உன்னயும் பாப்பானுங்க” என்று சொல்லிவிட்டு ஏஞ்சல் சிரிக்க, ப்ரியாவும் அவளுடன் இணைந்துகொண்டாள். சங்கீதா மொறைத்துக் கொண்டு நடக்க துவங்கினாள். மூவரும் வகுப்புக்குள் நுழைந்தனர்.

நேற்று.

கலைவாணி தன் குப்பை அள்ளும் வண்டியைத் தள்ளமுடியாமல் தள்ளிக்கொண்டு நடந்தாள். காலை எட்டு மணி வெயில் அவள் உடலைப் பாதி நனைத்திருந்தது. முப்பதுகளின் இறுதியில் இருந்தாள் கலைவாணி. கறுத்த நிறம். கற்பமாக இருக்கும் போதே கணவன் விட்டு ஓடிவிடப் பக்கத்து வீட்டு லூர்து மேரியின் துணையுடன் காவல் நிலையத்தில் ஒரு புகார் கொடுத்தாள், கொஞ்ச நாளில் அவனைத் தலை மூழ்கிவிட்டு லூர்துவின் துணையில் கர்த்தரின் காலில் விழுந்து பிறகு இந்த வேலைக்குச் சேர்ந்து பிறந்த குழந்தையை வளர்க்க இந்த பாடுகளைப் பட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள். சுலபமாக வாழ லூர்து அவளுக்குப் பல வழிகளைச் சொன்னாள். எதற்கும் கலைவாணி இடம் தராமல் உழைத்து வாழ்வது மட்டுமல்லாமல் லூர்தையும் வழிமாறி போகவிடவில்லை. லூர்துவிற்கு வேற நாட்டம் இருந்ததைக் கலைவாணி பிறகு தெரிந்துகொண்டாள். அதைக் கலைவாணியால் தடுக்க முடியவில்லை.

சாலைகள் பாதிக்கும் மேல் குண்டும் குழியுமாக இருக்கக் கலைவாணியால் வண்டியை இழுக்க முடியவில்லை. அவளுக்கு இடுப்பு வலியெடுக்க ஆரம்பித்தது. சில நாட்களாக இந்த இடுப்புவலி அவளை வதைத்துக் கொண்டிருந்தது. வண்டியை ஓரமாக நிறுத்தினாள். உடன் வந்துகொண்டிருந்த லூர்து,

“இன்னா நின்னுட்ட” என்றாள்,

“இடுப்பு வலிக்குது முடில” என்றாள் கலைவாணி.

“எங்க இங்கயா வலிக்குது” எனச் சேலைக்கும் ரவிக்கைக்கும் இடையில் தெரிந்த அவள் இடுப்பை மயிலிறகால் வருடுவதுபோல் தன் கையால் வருடினால் லூர்து. அவள் இடுப்பில் இருந்த வேர்வை அவள் கையில் ஓட்டிக்கொள்ள அதை தன் புடவையில் துடைத்துக்கொண்டாள்.

“ச்சிசீ…. அலையாத டீ…. கருமம் புடிச்சவளே” என்றாள் கலைவாணி.

“ஆமா அப்படியே அலைஞ்சிட்டாலும், இவ பாவம்பாத்துட போறா” என்றாள் லூர்து.

“ஏய்… சும்மா கெடடி… நோவுது, நீ வேற” என்று கலைவாணி கோவமாகச் சொன்னாள்.

“சரி சீக்கிரம் முடிச்சிகினு போவோம் வா” என்று கலைவாணியை இழுத்துக்கொண்டு தாங்கள் குப்பைகள் வாங்கும் முதல் தெருவுக்குள் இருவரும் நுழைந்தனர். தெருவிற்குள் நுழைந்ததும் லூர்து ஒரு நீண்ட வீசிலை அடித்தாள். பிறகு திரும்பி கலைவாணியைப் பார்த்தவள் விசிலை எடுத்து உள்ளே வைத்துக்கொண்டாள். அதன் பிறகு அவள் விசிலை அடிக்கவில்லை. இவர்கள் நடந்துவருதை பார்த்தவர்கள் மட்டும் குப்பையைக் கொண்டுவந்து வண்டியில் போட்டனர்.

இவர்கள் தெருவுக்குள் நுழையும் போதே அந்தத் தெருவின் நடுவில் இருக்கும் ஒரு பெண் பார்த்துவிட்டு வேகமாகக் கீழே இறங்கி வந்து இவர்களை மறித்தாள். அந்த பெண்ணைப் பார்த்ததும் இருவரும் கொஞ்சம் கலவரமடைந்தனர். அந்தத் தெருவிலேயே அந்த பெண்ணைக் கண்டாள் அனைவரும் கொஞ்சம் ஒதுங்கியே போவார்கள். அவள் முகத்தைப் பார்த்ததுமே இருவருக்கும் தெரிந்துவிட்டது, இவள் சண்டைக்கு தான் வந்திருக்கிறாள் என்று. அவள் வந்துமே இவர்களிடம்,

“மாசா மாசம் கரெக்டா ஒரு நோட்ட எடுத்துனு வந்து காசு கேக்கறீங்கள்ள, இதுல தீபாவளி, பொங்கல்னா தனியா வேற கேக்கறீங்க. சேந்தாப்புல நாளு நாள் ஒழுங்கா வரீங்களா? தெருமுனையில விசில் அடிச்சா போதுமா? அப்படியே திருட்டுத் தனமா வந்து திருட்டுத்தனமா போறீங்க” என்று கத்தினாள்.

லூர்து பதிலுக்கு எகிற ஆரம்பித்தாள், “இன்னா திருடிட்டாங்க இப்ப நீ பாத்துட்ட, அதான் விசில் சத்தம் கேட்டு எங்கள பாத்துட்டள்ள, அப்பறம் இன்னா, வந்து கொட்டிட்டு போறதுதானா” என்றாள்.

கலைவாணி அவளை அடக்க, அந்தப் பெண் தன்னை ஒருத்தி, அதுவும் குப்பை வாங்கும் பெண் எதிர்த்துப் பேசிவிட்டாள் என்பதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அவளுக்குப் பதட்டத்தில் வாய் உளர ஆரம்பித்தது.

“இரு உன் மேல கம்ப்ளையண்ட் குடுக்கறன்” என்று தன் கைப்பேசியை அழுத்தியவாறு தன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள். அவள் அவமானப்பட்டதைப் பார்த்த கொஞ்சம் பேரும் உள்ளுக்குள் சந்தோஷமடைந்தனர். கலைவாணி அப்போது தான் கவனித்தாள், இவர்கள் போட்ட சத்தத்தில் தெருவில் ஒவ்வொரு வீட்டு வாசலிலும் ஒருவர் குப்பைக் கூடையை வைத்துக்கொண்டு நின்றிருந்தனர். கலைவாணி லூர்தை முறைத்துக்கொண்டே வண்டியைத் தள்ளினாள்.

ஒவ்வொரு வீடாகக் குப்பையை வாங்கிக்கொண்டு தெருமுனைக்கு வந்து சேர்ந்தபோது கிட்டதட்ட வண்டி நிரம்பியிருந்தது. தெருமுனையில் இருந்த வீட்டம்மா பைப்பையாக கொண்டுவந்து போட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அதைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த கலைவாணி கண்கள் சட்டெனப் பிரகாசமாகியது. வேகமாகச் சென்று ஒரு பெரிய அளவு கருப்பு பாலித்தின் பையை எடுத்தாள். அதில் முக்கால் பை நிறைய அரிசி இருந்தது. ஒரு நாலு அல்லது ஐந்து கிலோ தேறும் போல் இருந்தது. ஒரு பக்கம் லேசான மகிழ்ச்சி அடைந்தாலும், மறுபக்கம் பயங்கரமாக கோவம் வந்தது. கலைவாணிக்கு முன் லூர்து முந்திக்கொண்டாள்,

“ஏம்மா… இவ்ளோ அரிசி எடுத்துத் தூக்கி போடற… எங்களலாம் பார்த்தா மனிஷங்களா தெரிலயா…” என்றாள் கடும் கோவமாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு.

லூர்தின் கோவத்தைப் பார்த்து கலைவாணியே கொஞ்சம் மிரண்டு தான் போனால். அந்த அம்மாவுக்கு என்ன சொல்வதென்றே முதலில் தெரியவில்லை. அவர் சமாளிக்க துவங்கினார்,

“இல்லமா… அது ரொம்ப பழைய அரிசி… வண்டு, புழுலாம் வந்துடுச்சி, அத போய் எப்படி சாப்பிடுவீங்க” என்றாள்.

“எம்மா, வண்டு, புழுலாம் உங்களுக்குத் தான். எங்களுக்கு இல்ல. கீலின் பண்ணி வடிச்சா சோறு, அப்படியே வடிச்சா பிரியாணி என்று சொல்லிவிட்டு கலைவாணி அரிசியை எடுத்து தனியாக வைத்துக்கொண்டாள்.

“இனிமே இப்பிடிலாம் போடாதமா, எங்க கையில குடு” என்று லூர்து சற்று இருக்கமாகச் சொன்னால்.

இவள் நம்மை எச்சரிக்கிறாளோ என்று அந்த அம்மாவுக்குத் தோன்றியது. இருவரும் நீண்ட நேரம் பேசியபடியே தெருவில் நடந்ததால் மிகவும் களைப்பாக உணர்ந்தார்கள். அந்த வீட்டம்மாவிடமே கொஞ்சம் தண்ணீர் கேட்டார்கள். அந்தம்மா எதுவும் சொல்லாமல் சுற்றிமுற்றிப் பார்த்துவிட்டு தங்கள் காரின் அருகில் இருந்த ஒரு பழைய பிளாஸ்டிக் பாட்டிலை எடுத்து வீட்டின் கேட் அருகே இருந்த அடிப்பம்பில் தண்ணீர் அடித்துக் கொடுத்தார். இருவரும் அதைவாங்கிக் குடித்துவிட்டு மீதித் தண்ணீரை பாட்டிலோடு உள்ளே வைத்துக்கொண்டனர். அந்தம்மா இருப்பதா போவதா என்று தெரியாம நின்றுகொண்டிருக்க, இவர்கள் இருவரும் நகரத் துவங்கினர்.

கலைவாணி தன் இடுப்புவலியை மீண்டும் உணரத்துவங்கினாள். அவளால் வண்டியை இழுக்க முடியவில்லை. லூர்து பின்னால் இருந்து உதவ இருவரும் தங்கள் குப்பைகளைக் கொண்டு கொட்டும் இடத்தை நோக்கி நகரத்துவங்கினர். லூர்து ஆரம்பித்தாள்,

“ஏ… கலை”

“உம்…” என்றாள் கலைவாணி.

“அந்த ஊட்டாண்ட நின்னு பேசிகினு இருந்தோமில்ல”

“எந்த ஊட்டாண்ட”

“அதான்டி… அரிசி போட்டுச்சே அந்த பொம்பள ஊட்டாண்ட”

“ஆமா”

“தண்ணி குடிக்க அன்னாந்தப்போ தான் பாக்குறன், அந்தப் பக்கத்து ஊட்டு ஃபாடு மேலருந்து மாரயே பாத்துகினு இருக்காண்டி அந்தப் பொறுக்கி நாயி. அவன் பொண்டாட்டிக்கு இன்னாடி கொறச்ச. பொண்டாட்டி இருக்கும் போதே அலையறானுங்க.” என்று லூர்து வசைபாடிக்கொண்டே வந்தாள்.

எதிர்பார்த்ததை போலக் கலைவாணியிடம் எந்த எதிர்வினையும் இல்லாததைக் கண்டு லூர்த்துக்கு சற்று ஆச்சர்யம் தான். சற்று நேரம் கழித்து மீண்டும் லூர்தே தொடர்ந்து கேட்டாள்,

“இன்னாடி கம்முனு வர”

“நீ சொன்னத தான் நினச்சினு வர”

“இன்னானு”

“அவன் ஒருத்தன் பாத்ததான் நீ பாத்த, தெனிக்கும் தெருவுல பாதிபேரு மாடிலருந்து இப்பிடிதான் பாக்கறானுங்க. அவனுக்கள இன்னா சுடவா முடியும். “நம்பள அவன் பாப்பான், அவன் பொண்டாட்டிய இன்னொருத்தன் பாப்பான், அவந்த இன்னொருத்தன் பாப்பான். இதெல்லாம் நாம பாக்காம போயிடனும் அப்பத்தான் பொழப்பு ஓடும்.” என்றாள் கலைவாணி.

லூர்து பதிலேதும் பேசவில்லை. இருவரும் வழக்கமாக தங்கள் குப்பைகளைக் கொண்டுவந்து கொட்டும் இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தனர். வெய்யில் அதிகரிக்கத் துவங்கியிருந்தது. வண்டியை அப்படியே நிறுத்துவிட்டு அதிசயமாக இன்னும் வெட்டாமல் விட்டிருந்த ஒரு வேப்பமரத்தின் அடியில் சென்று அமர்ந்தாள் கலைவாணி. லூர்து குப்பைகளை எடுத்து அங்கிருந்த பெரிய தட்டிகளில் கொட்டிக்கொண்டிருந்தாள். காலையில் வரும் குப்பை லாரி அது அனைத்தையும் எடுத்துக்கொள்ளும்.

குப்பைகள் தொட்டியில் கொஞ்சமாகவும், அதைச் சுற்றி நிறையவும் இருந்தது. லூர்து குப்பைகள் அனைத்தையும் கொட்டிவிட்டு எதாவது தேருகிறதா என்று நோட்டம்விட்டாள். பிளாஸ்டிக் பொருட்கள், தகரம், இரும்பு, பொம்மைகள் என எதாவது கிடைத்தால் அதைக் காயலாங்கடையில் போட்டால் எதாவது சில்லைரை தேறும். தூரத்தில் கிடந்த இரண்டு பீர் பாட்டிலைப் பார்த்த லூர்து பரவசமாக அதை நோக்கிச் சென்றாள். ஆனால் அதற்கு நேர் எதிர் புறத்தை இருந்த ஒரு சிறு மூட்டையை அவள் கவனிக்கவில்லை. துரத்தில் லூர்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த கலைவாணி அதைக் கவனித்தாள்.மெல்ல எழுந்து அதை நோக்கிச் சென்றாள்.

கலைவாணி எதோ மூட்டையை நோண்டிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்ட லூர்து வேகமாக அவளிடம் வந்தாள். கலைவாணி மூட்டையை அவிழ்த்தாள். அதைத் தொட்ட போதே உள்ளே என்ன இருக்கும் என்று ஓரளவு யூகித்துவிட்டாள். உள்ளே சில துணிமணிகள் இருந்தது. ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப் பிரித்து ஆராயத்துவங்கினர். எந்தத் துணியும் அவ்வளவு பழசாக தெரியவில்லை. எடுத்து மடித்துவைக்கத் துவங்கினர். அதில் ஒரு துணி லூர்தை மிகவும் கவர்ந்தது. கொஞ்சம் புதுசாக இருந்தது. எடுத்துப் பார்த்ததில் லேசாகத் தையல் கிழிந்து இருக்க லூர்து அதை தனக்கு வேண்டும் எனக் கலைவாணியிடம் சொன்னால். அதை வாங்கிப் பார்த்த கலைவாணி லேசாகச் சிரித்துவிட்டு,

“ஏண்டி எதுனா சின்ன பொண்ணா புடிச்சிட்டியா” என்றாள்.

லூர்து அமைதியானாள். கலைவாணி மனதிற்குள் தன் மகளை இவளிடமிருந்து விலக்கியே வைக்க வேண்டும் என நினைத்துக்கொண்டாள். இருவரும் புறப்பட்டனர். லூர்து வீட்டிற்குச் செல்லும் வரை கலைவாணியிடம் பேசவேயில்லை. கலைவாணியின் வீட்டைத் தாண்டித்தான் லூர்து செல்ல வேண்டும். கலைவாணி வீட்டை அடைந்ததும் லூர்திடம் அந்தத் துணிகளில் இருந்த ஒரு நல்ல புடவையை எடுத்துக் கொடுத்தாள். லூர்து அரைமனதுடன் அதை வாங்கிக்கொண்டு புறப்பட்டாள்.

வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் கலைவாணி தையல் விட்டிருந்த அந்த இடத்தைத் தைத்து அதை நன்றாகத் துவைத்து காயவைத்தாள். மதிய வெய்யிலில் விரைவாக அது காய்ந்துவிட்டது. அதை எடுத்து அழகாக மடித்து வைத்தாள்.

இன்று.

காலையில் எழுந்து வீட்டு வேலைகளை மடமடவென முடித்தாள் கலைவாணி. தன் பெண் இன்னும் உறங்கிக்கொண்டு இருப்பதைப் பார்த்து அவளிடம் சென்று அவளை எழுப்பினாள்.

“ஏஞ்சலு… ஏய்… ஏஞ்சலு…. இன்னிக்கி பள்ளிக்கூடம் இருக்குனு சொன்ன இப்படி தூங்கற. ஏந்துருடி….” என்று கத்தினாள்.

மெதுவாகக் கண்விழித்த ஏஞ்சலின் எதிரில் இருந்த மேஜையில் அவளுக்காக ஒரு புதிய ஆடை காத்திருந்தது.

கை நிறைய டாலர் / இதயா ஏசுராஜ்

சிட்னி நகரில் நடைபெறும் சர்வதேச எழுத்தாளருக்கான ஐந்து நாள் மாநாட்டில் மூன்றாவது நாளன்று மாலையில் அம்மனிதர் என்னை வந்து சந்தித்தார். எனது வாசகரென அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டதும் நான் வியந்து போனேன். அதை விட பன்மடங்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்துவதாக இருந்தது அடுத்து அவர் சொன்ன செய்தி.

மெல்போனைச்சேர்ந்த எழுத்தாளரொருவர் தனது ஒரே நாவலை எனக்கு சமர்ப்பணம் செய்ததோடு என்னைப் பற்றி மிக சிறப்பாக குறிப்பிட்டுள்ளார் என்பதேயது. முதலில் இதை நான் நம்பவில்லை. வேடிக்கைக்காக அம்மனிதர் சொல்கிற பொய்யென்றே ஒதுங்கிட முயன்றதும் அவர் தனது லெதர் பேக்கில் பாதுகாப்பாக வைத்திருந்த அந்நாவலை எடுத்து கொடுத்தார்.

ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டிருந்த அந்த நாவல் சென்ற ஆண்டு வெளியிடப்பட்டிருந்தது. என்னுடைய வாசகர் என்று சொல்லிக் கொண்ட அந்த நீல்கணேஷ் சொன்னது போலவே நாவல் என் பெயருக்கு சமர்ப்பணம் செய்யப்பட்டிருந்தது. மேலும் நான் எழுதியிருந்த நான்கு நாவல்களையும், ஐந்து சிறுகதைத் தொகுப்புகளையும், இன்னும் கட்டுரை கவிதை நூல்களையும் உயர்வாக சொல்லியிருந்ததோடு தான் இந்த நாவலை எழுதுவதற்கு உந்து சக்தியாக இருந்ததே நாந்தான் என்று சொல்லியிருந்தார்.

வெஸ்டின் சீரியன் என்ற அந்நாவலாசிரியரின் பெயரை சத்தியமாக இதுவரை நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லை. ஆயினும் என்மீது அவர் காட்டும் அபிமானம் மெய்சிலிர்க்க வைத்தது. புகழ் போதையில் சுழன்று விழக்கூடியவனல்ல நான். இருப்பினும் அவரின் உளமாற உரைத்திடும் வார்த்தைகளில் பெரிதும் ஈர்க்கப்பட்டேன். இத்தகைய தீவிரமான வாசகரை சந்திக்க வேண்டுமென்ற ஆவல் அடிமனதில் எழும்பியது.

முகவரி கைவசமிருப்பதால் தாராளமாக பார்த்துவிடலாமென நீல்கணேஷ் சொன்னார். தூர தேசத்தில் இப்படியொரு தமிழர் நண்பராக கிடைத்தது எனது அதிஷ்டமே. இரண்டு நாட்களுக்குள் கனமான அந்நாவலை முழுதாக படித்து விட்டேன். நாவலின் நடையும், காட்சி விவரிப்பும் நெஞ்சையள்ளிப் போவதால் மிக நெருக்கமான படைப்பு என்கிற விதத்தில் அது என்னுள்ளே நீக்கமற நிறைந்து விட்டது.

செமினார் முடிந்ததும், கடல் மீது பல பறவைகள் றெக்கை விரித்து நிற்பது போன்று அழகூட்டிய ஓபரா அவுஸை விட்டு உலகெங்கிலுமிருந்து வந்திருந்த எழுத்தாளர்கள் அனைவரும் கிளம்பி போய்விட நான் மட்டும் அவ்வூரில்

நீல்கணேஷின் உதவியுடன் ஒரு மலிவான விடுதியொன்றில் தங்கிவிட்டேன்.

நானும் அவரும் மஞ்சள் நிற வாடகைக் காரொன்றில் மெல்போனுக்கு புறப்பட்டோம். நாங்கள் தமிழர் என்பதால் அக்காரோட்டி வானொலியை இயக்கி சிட்னியிலிருந்து ஒலிப்பரப்பாகும் தமிழ் ஒலியை வைத்து எங்களை களிப்படைய செய்தார். சாலையின் இரு பக்கங்களிலும் அடர்ந்திருந்த ஜகராண்டா விருட்சங்களும், அவற்றின் ஆரஞ்சு நிற இலைகளும், நீல வண்ண பூக்களும் விநோத அழகைக் கொட்டி மனதிற்கு பெரும் விருந்தாய் அமைந்திருந்தன

சந்தடி மிகுந்த போக்குவரத்தைக் கடந்து தி கிரேட் ஓசன் என்னும் சாலை வழியே வாகனம் வேகமெடுத்ததும் கண்களை மூடி சற்று ஓய்வெடுக்க நினைத்த என்னை தோள் தட்டி எழுப்பிய நீல்கணேஷ் அது சொர்க்க பிரதேசமென்பதால் காண்த்தவறாதீர்கள் என்று வலியுறுத்தவே விழிகளைத் தேய்த்தபடியே நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தேன். அவர் சொன்னது நிஜமே. அது சொர்க்கம் என்பதில் துளியும் ஐயமில்லை. பச்சை பசேலென்ற மலையும், ஆர்பரிக்கும் கடலும் ஒன்றோடொன்று இணைந்து பயணிக்கும் கண் கொள்ளா காட்சி. வலது புறம் மலையிருக்க இடது புறம் மிக அருகாமையில் கடலிருந்தது.

கார் கண்ணாடியை இறக்கி விட்டிருந்ததால் சில்லென்ற ஈரக்காற்று ஓடிவந்து உடலைத் தழுவிக்கொள்ள இதுவரை அனுபவித்திடாத புதுவித சுகமுண்டானது. அப்பாதை முடியுறும் வரை எனை மறந்து உட்கார்ந்திருந்தேன். தொடர்ந்து வரும் புள் வெளிகளில் மேய்ந்த ஒட்டகங்களையும், கங்காருகளையும், கோலா கரடிகளையும் ஒரு சிறு பிள்ளையின் குதுகலத்தோடு கண்டு மகிழ்ந்தேன். தூரத்தில் தெரிகிற வெண்ணிற லைட் அவுஸ்கள் மீண்டும் மீண்டும் பார்க்கத் தோன்றின.

புத்தகத்தில் குறிப்பிட்டிருந்த 12 அபோஸ்டில் பகுதிக்கு வந்ததும் வீட்டு இலக்கத்தை கவனித்தவாறே செல்ல அதிர்ந்து போகும்படியாயிற்று. A l w 107 ஐ தேடிய போது 104 வுடன் அந்த அப்பாட்மெண்ட் முடிந்திருந்தது. அடுத்து வேறு இடம் வேறு எண் இருந்ததே தவிர 107 காணப்படவே இல்லை. இதென்ன குழப்பமென்ற அயர்ச்சியுண்டானது. என்னை அங்கேயே நிற்க செய்து விட்டு நீல்கணேஷ் சுற்றியலைந்து பார்த்தார். நாவலாசிரியரின் முகவரியை கண்டுபிடிக்கவே முடியவில்லை.

கூட்டம் குறைவாயிருந்த சின்ன உணவு விடுதியொன்றில் சூப்பைக் குடித்தபடியே சிந்திக்கையில் பதிப்பகத்தாரை சந்திக்கலாமென்ற பயனுள்ள யோசனையை நீல்கணேஷே சொன்னார். கையோடு கொண்டு போயிருந்த புத்தகத்தையெடுத்து பார்த்ததும் எல்தாம் என்னுமிடத்தில் அப்பதிப்பகம் இருப்பது தெரியவர காரோட்டியிடம் அவ்விடத்தை சொல்லி இருவரும் ஏறிக்கொண்டோம்.

நகரத்தின் மையத்தில் ஒரு அட்டை பூச்சியாக மீண்டும் அந்த கார் ஊர்ந்தது. பழங்காலத்து டிராம் வண்டிகள் அங்கே ஓடுவதை அதிசயமாக வேடிக்கைப் பார்த்தபடியே மிகுதியான போக்குவரத்தை ஒருவழியாக கடந்து கிளைப்பாதையில் திரும்பிய பின்னரே நிம்மதியான பெருமூச்சு வெளிப்பட்டது. நீண்ட பயணத்திற்கு பிறகு யெர்ரா நதியின் மீது போடப்பட்டிருக்கும் இரும்பு பாலத்தில் ஏறி இறங்கிய கொஞ்ச நேரத்துக்குள் நாங்கள் தேடிவந்த பதிபகத்தின் முன்பாக வந்து சேர்ந்திருந்தோம். பதிப்பகம் அமைந்திருந்த கட்டிடம் முழுவதும் மரத்தினாலானது. சுவர்களும், அறைகளாகத் தடுக்கப்பட்ட மரப்பலகைகளின் வடிவமைப்பும் மிக நேர்த்தியாயிருந்தன. தரைப்பகுதியும் மரத்தினாலாக்கப்பட்டிருந்தது வியப்பளிக்கும் விதமாகவே காணப்பட்டது. மேற் கூரையானது வளைந்த சாம்பல் நிற ஓடுகளால் வேய்யப்பட்டிருக்க அருகாமையில் நதியோடுகிற காரணத்தால் திறந்திருந்த கண்ணாடி சாளரங்களின் வழியே மெங்காற்று உட்புகுந்து ஆனந்தமாய் விளையாடியது.

பதிப்பகத்தாரை சந்திக்கையில் பிரமிக்க வேண்டியதாயிற்று. இவ்வளவு உயரமான ஒரு மனிதரை நான் என் வாழ்நாளில் கண்டதேயில்லை. அவரை அண்ணாந்து பார்த்தே கழுத்து வலி வந்து விட்டது. வெஸ்டின் சீரியனைப் பற்றி விபரமறிய வந்துள்ளதாக சொன்னதும் அவர் புருவம் தூக்கி யோசித்தார். நாவலின் பெயரை நினைவூட்டியதும், தனக்கும் அவருக்கும் அதிக பழக்கமில்லை என்றவர், நாவல் நன்றாக இருந்ததால் பொட்டதாகவும் ஐயாயிரம் காப்பியும் விற்று தற்போது மறுபதிப்புக்கு தயாரான நிலையில் அம்மனிதர் கண்ணில் படவேயில்லை எனக்கூறி மேலும் பேச்சை வளர்க்க இஷ்டப்படாதிருந்தவரிடம், வெஸ்டின் சீரியன் குறிப்பிட்ட இந்தியாவைச்சேர்ந்த தமிழ்நாட்டு எழுத்தாளர் இவர்தானென்று நீல்கணேஷ் என்னை அறிமுகப்படுத்தியதும் ஆச்சரியப்பார்வையொன்றை என் மீது வீசினார்.

அதன் பிறகு அவரது தொனி மாறி அதில் உபசரிப்பும் உற்சாகமும் கூடியிருந்தது. என்னைப் பற்றி அந்நாவலாசிரியர் மிக பெருமையாக பேசியபோது அதில் அவருக்கு ஈடுபாடு தோன்றாமல் போனதாகவும் பின்னர் கூகுளிள் தேடியதும் பிரமிப்படைந்ததாகவும், ஆங்கிலத்தில் மொழிப்பெயர்க்கப்பட்டிருந்த எனது ஒரு சில சிறுகதைகளையும் நாவல்களையும் படித்ததும் அதீத விருப்பம் கொண்டதாகவும் மனதார பாராட்டிய அவரின் ஆங்கில உச்சரிப்புத்தான் சற்று கரடு முரடாக இருந்தது.

வெஸ்டின் சீரியனைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காகவே நான் என் பயண திட்டத்தை மாற்றியமைத்துள்ளதாக கூறி, புத்தகத்திலிருக்கும் முகவரி போலியானது என ஆதங்கப்பட்டதும் எழுத்தாளரின் போன் நம்பரை வாங்கி வைத்துக் கொள்ளாமல் போனதற்காக வருத்தம் தெரிவித்தார்.

அடுத்த கணம் பளீச்சென அவர் முகம் மலர்ந்தது. ஸ்டீபன் என்ற தன்னுடைய நண்பரொருவர் எழுத்தாளரின் தீவிர வாசகரென்றும், ஒருமுறை மூவரும் சந்தித்தபோது நண்பரின் செல்போனில் செல்பி எடுத்து கொண்டதாகவும், அவரை சந்தித்தால் அப்படம் கிடைக்கக்கூடும், அத்தோடு எழுத்தாளரின் சரியான முகவரியும் தெரிந்திட வாய்புண்டு என்றவர், தன் செல்போனையெடுத்து அந்நண்பரைத் தொடர்பு கொள்ள முயன்றார். அவரது அம்முயற்சி பயனின்றிப் போனது.

செல்போன் அணைத்து வைக்கப்பட்டிருப்பதாக வியந்து, ஒருபோதும் அவர் அப்படி செய்யக்கூடியவரல்லவென புலம்பினார். இருப்பினும் அவருடைய முகவரி தன்னிடமிருப்பதாகவும் அவரைக் காண தானும் வருவதாக சொல்லி புறப்பட முயல, அந்நேரம் பதிப்பகத்தாரின் பரபரப்பான சூழ்நிலையை நேரில் கண்டதால் மேலும் தொந்தரவு செய்ய வேண்டாமென்ற நோக்கில் நாங்களே சென்று வருகிறோமென

முகவரியையும், ஸ்டீபனின் புகைப்படம் ஒன்றையும் வாங்கிக்கொண்டோம்.

கிளம்பிட யத்தனிக்கையில் எங்களை சிறிது காத்திருக்க சொல்லிவிட்டு அறையினுள்ளே சென்று வந்தவர், எழுத்தாளர் முதன் முதலில் தன்னை சந்திக்க வந்தபோது நம்பிக்கை ஏற்படவேண்டும் என்பதற்காக ஆஸ்திரேலியாவின் முக்கிய இலக்கிய இதழ்களில் வெளிவந்த அவருடைய மூன்று சிறுகதைகளைத் தந்ததாகவும் அவை எனக்கு பயன்படக்கூடும் என்றே கொடுத்தபோது பெரும் புதையல் கிடைத்தது போல் அகமகிழ்ந்து வாங்கிக்கொண்டேன். மறுபடியும் மறுபடியும் நன்றி சொல்லி விட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டோம்.

இம்முறை பெர்த் நகரிலிருந்த அம்முகவரி மிக சரியாக இருந்தும் பிரயோசனமில்லாமல் போனது. கதவில் தொங்கிய பெரிய பூட்டு ஏளனமாக

என்னைப் பார்த்து சிரிக்கவே அதிக சோர்வுடன் அவ்வீட்டின் படிக்கட்டில் உட்கார்ந்து விட்டேன். நெடுநேரம் எழுந்திருக்க சிந்தையில்லை. நீல்கணேஷ் தவிப்புடன் அருகில் நின்றிருக்க காரோட்டி பலமுறை ஹாரன் அடித்ததுமே தொய்வுடன் எழுந்து நடந்தேன்.

ஒரு அரைமணி நேர பயணத்திற்கு பிறகு குளிர்பானம் அருந்தலாமென ஓரிடத்தில் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு இறங்கியபோது இன்ப அதிர்ச்சியாக நாங்கள் தேடிவந்த ஸ்டீபனை அங்கு கண்டோம். எங்களை அறிமுகப்படுத்தியவாறு

வெஸ்டின் சீரியனைக் குறித்து கேட்டதற்கு, தான் அதிஷ்டமில்லாதவனென அவன் பதிலளித்தான்.

நாங்கள் மிக சமீபத்தில் ஓடிய ஸ்வான் நதியின் கரையோரமிருந்த கிங்ஸ் பூந்தோட்டத்திற்கு சென்று அமர்ந்தவாறு பேச்சைத் தொடர்ந்தோம். அன்று எழுத்தாளரோடு படம் பிடித்த பின் வீடு திரும்பும் போது தன்னுடைய செல்போனை ஒரு திருடன் அபகரித்து போய்விட்டானென்றும், விலையுயர்ந்த அப்போன் போனலும் பரவாயில்லை, தான் பொக்கிஷமாக நினைக்கும் எழுத்தாளரின் படம் கிடைக்காமல் போய்விட்டதேவென்று அவன் துயருற்றான்.

அதன் பிறகு, தான் அவரை எங்கெங்கோ தேடி பார்த்தும் அகப்படவில்லை என்றும், எங்கே போனார் என்பது பெரும் மர்மமாக இருக்கிறது என்றே என்னை அதிரவைத்தான். இதோ கிடைத்து விடுவார்… இப்பொழுது பார்த்துவிடலாம் என்று நெருங்கி நெருங்கி வந்தும் அவ்வெழுத்தாளர் எங்கோ விலகி மாயமாகி விடுவதைக் கண்டு மனம் வேதனையுற்றது. தொடர்ந்து ஸ்டீபனிடம் பேசுவதற்கு எதுவும் இருப்பதாக தோன்றாமல் போகவே உள்ளம் கசிந்து ஒரு புன்னகையை உதிர்த்து விட்டு அவனிடமிருந்து விடைபெற முயன்றபோது, எழுத்தாளரின் மூன்று சிறுகதைகளைத் தேடி சேகரித்து வைத்திருப்பதாகவும் அவை வேண்டுமாவென அவன் கேட்டதும் சட்டென்று துள்ளல் பிறந்தது.

அவனுடைய புதிய செல்போனிலிருந்து அந்த மூன்று கதைகளையும் என்னுடைய லேப் டாப்புக்கு ஏற்றிவிட்டான். நான் கதைகளை ஆராய்ந்தேன். மூன்றில் ஒன்று பதிப்பகத்தார் கொடுத்த கதையாக இருக்க மற்ற இரண்டும் புத்தம் புதியதாக இருந்தது பெரும் மகிழ்வையளித்தது. எங்கள் வண்டி வரை வந்து ஸ்டீபன் விடை கொடுத்து அனுப்பியபோது அவன் மீதான மதிப்பு அதிகரிக்கவே செய்தது.

பத்து நாட்களுக்கு மேலாகிப்போகியும் தேடுதலில் எவ்வித முன்னேற்றமும் ஏற்படாத காரணத்தால் பெருத்த ஏமாற்றத்திற்கு ஆளாகியிருந்த நான், போதும் ஊருக்கு கிளம்பிவிடலாம் என்ற முடிவுக்கு வந்து சாமாங்களை பேக் பண்ணத்தொடங்கினேன். நீல்கணேஷ் வந்ததும் மனமார்ந்த நன்றிகளை சொல்லி பர்ஸைத் திறந்து கணிசமான டாலர்களை எடுத்து கொடுத்தபோது, பிடிவாதமாய் மறுத்து விட்டார். அத்தோடு என்னால் முடிந்தது என்றவாறு, வெஸ்டின் சீரியனின் இன்னுமிரண்டு புத்தம் புதிய சிறுகதைகளின் பிரதிகளைக் கொடுத்தபோது திணறிப்போய்விட்டேன். அவரின் தீவிர தேடுதலையெண்ணி பூரித்து, அன்பொழுக கட்டியணைத்து விடைபெற்றேன்.

……

இதற்கு முன் பல புத்தகங்களின் வெளியீட்டு விழாக்களை நிகழ்த்தியிருந்தபோதிலும் இன்றைய தினம் எனக்கு புதிதாகவே தோன்றியது. வெஸ்டின் சீரியனின் நாவலையும், ஏழு சிறுகதைகளையும் நானே தமிழில் மொழிபெயர்த்து அவை இரண்டு தொகுதிகளோடு, எனது ஆஸ்திரேலிய பயண கட்டுரையும் சேர்த்து மூன்று நூல்களின் பிறந்த நாள் இன்று.

சத்திரம் பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு அருகேயிருந்த நட்சத்திர ஹோட்டலொன்றில்

இம்மாலை நேர நிகழ்வுக்கு இலக்கிய அன்பர்களும், நண்பர்களும் பெருவாரியாக வரத்தொடங்கி விட்டார்கள். இன்முகத்தோடு அவர்களை வரவேற்று உபசரித்தேன். சரியாக ஆறு மணியளவில் விழாத் தொடங்கியது.

என் இனிய நண்பர் புதுகை சஞ்சீவி வரவேற்புரை நிகழ்த்தியதும், ஆங்கரை பைரவி தொகுப்புரையாற்றினார். விஜய மகேந்திரன், சுரேஷ் மான்யா ,வ.இளங்கோ, யாழி ஆகியோர் பேசியதும் நான் பெரிதாக மதிக்கும் தேவிபாரதி அவர்கள் நூல்களை வெளியிட்டு அவை குறித்து மிக சிறப்பாக எடுத்துரைத்தார். ஏற்புரையில் நான் இம்மூன்று நூல்கள் உருவான பின்ணணியை விவரித்தேன். இருதயசாமி நன்றியுரை கூற விழா இனிதாக முடிவுற்றது. விழாவுக்கு முகம் தெரியாத நிறைய மனிதர்கள் வந்திருந்தார்கள். பெரிய பெரிய தொழிலதிபர்களாகிய அவர்களை தனிதனியே பார்த்து நன்றி தெரிவித்து மகிழ்சியடைந்தபோது அவர்கள் தங்களின் விஸிட்டிங் கார்டுகளைக் கொடுத்து நேரம் கிடைக்கும் போது வந்து சந்திக்குமாறு சொல்லி போனார்கள்.

வீடு வந்து சேர்ந்தபோது இரவு பதினொரு மணிக்கு மேலாகியிருந்தது. நண்பர்களுடன் வெளியில் சாப்பிட்டு விட்டதால் அசதியுடன் படுக்கையில் விழுந்தேன். உடல் களைத்திருந்தாலும் மனம் விழிப்புடன் எதையோ தேடும் பாவனையில் சதா ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது. சாதாரணமாக கதை தோன்றிடும் சூழலைவிட இது மேம்பட்டதாக இருந்திடவே படபடப்புடன் எழுந்து உட்கார்ந்தேன். புதிய கதையின் முதல் வரி உதயமாகி சடசடவென்று உள்ளே மழையாக பெய்ந்தது. போர்வையை உதறியெறிந்து விட்டு எழுதுமிடம் சென்றேன்.

காகிதத்தின் பக்கங்கள் சரசரவென்று பூர்த்தியாகி விழ, நான் சிறுகதையாக நினைத்திருந்தது குறுநாவலாக சென்று முடிந்தது. கடைசி வரியை எழுதிவிட்டு திருப்தியுடன் தலை நிமிர்ந்து சுவர்கடிகாரத்தை பார்க்க அது விடியற்காலை மூன்றரையைக் காட்டியது. இதுவரை எழுதுதிடாத மிக சிறந்த கதையை எழுதிய ஆனந்தத்தில் உடலெல்லாம் மெல்லிய மின்சாரம் பரவியது. கண்மூடி அந்த சுகத்தை அனுபவித்திட முயன்றபோது ஹாங்கரில் மாட்டியிருந்த, நான் விழாவுக்கு அணிந்து போயிருந்த மேகவண்ண கோட் சத்தத்துடன் கீழே விழுந்து பாக்கெட்டில் வைத்திருந்த பொருள்கள் அனைத்தும் வெளியே சிதறின.

ஒருவித உந்துதலோடு விரைந்து சென்று அவற்றை கைகளில் அள்ளி விதவிதமான அந்த விஸிட்டிங் கார்டுகளை கண்ணுற்றேன். அவற்றிலொன்றில் வெஸ்டின் சீரியன் என்ற பெயரைக் கண்டதும் வெலவெலத்து போனேன்.

பலவீனமடைந்த இதயத்துடன் அவர் நம் விழாவுக்கு வந்திருந்தாரா என்ற வியப்போடு, அவரூரில் சல்லடைப்போட்டு தேடியும் கிடைக்காத மனிதர் இங்கெப்படி வந்தாரென்று குழப்பமுண்டானது. பேராச்சரியம் பொங்கியெழ கார்டை உற்று நோக்கிட, அவரது பெயருக்கு கீழே முகவரியேதும் இல்லாமல் ஒரு செல்போன் எண் மட்டும் தரப்பட்டிருந்தது.

படபடப்புடன் எனது செல்போனையெடுத்து அந்த எண்ணையழுத்தி காதில் வைத்து காத்திருக்கையில் என் மனசின் தடதடப்பு துல்லியமாக எதிரொலித்தது. ஏதோ அம்மானுஷிய பிடியில் அகப்பட்டவனாக நான்மாறி பேசிட வார்த்தைகளின்றி தடுமாறி நின்றிருக்க, என்ன எழுத்தாளர் சார்… நலமாவென அவர் கேட்டார். மேலும் தன்னுடைய புத்தகங்களின் விழாவுக்கு வந்திருக்கும் போது நேரில் பார்க்கையில் ஒரு நன்றிக்கூட சொல்லவில்லையேவென கேலியுடன் வினவவும் செய்தார். பிரக்ஞை கலங்கிட இப்பொழுதும் என்னிடமிருந்து சொற்களேதும் வெளிப்படவேயில்லை. அவர் பேச்சை நீடிக்க, அக்குரல் எனக்கு மிக பழக்கப்பட்டதாகவே தோன்றியது. ஞாபகத்திரையில் மின்னலென ஒவ்வொரு பிம்பமாய் சுடர்விட்டு மறைந்தன.

இதன் பிறகான அவரது பேச்சின் பிரமிப்பை என்னால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. விழாமுடிந்து இருப்பிடம் சென்ற அவருக்கு தூக்கம் வரவில்லையாம். எழுது எழுதுவென மனசு அடம்பிடிக்கவே சிறுகதையாக எழுத நினைத்து ஒரு குறுநாவலை ஒரே மூச்சில் எழுதிமுடித்து விட்டாராம். அந்த நாவலைக் குறித்து அவர் சொல்ல சொல்ல அது தற்போது நானெழுதி முடித்த கதையாகவே இருந்தது.

சார்…. சார் என்று நான் பிதற்றிக்கொண்டிருக்க இப்பொழுது எதிர்முனையில் அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது.

….

.

நேற்றைய மதியம் ( குறுங்கதை ) / ந.பெரியசாமி

விடியல்கள் ஒன்றுபோல் இருப்பதில்லை. மகிழ்வு, சோம்பல், துயரம், எரிச்சலென வெவ்வேறு விதமான உணர்வுகளோடுதான் பிறக்கிறது. துவக்க உணர்வே அந்நாளின் தன்மையை தீர்மானிப்பதாகவும் இருந்துவிடுகிறது. நினைவுகளோடு என்னையும் கிளறியவாறு எழுந்தவன், அப்பா இன்னைக்கு குளிக்கமாட்டேன். முகம் மட்டும் கழுவிக்கொண்டு பள்ளிக்கு போகிறேன் என்றான். சரியென தலையாட்டினேன். வற்புறுத்தினால் என்ன நிகழும் என்பதை ஏற்கனவே உணர்த்தி இருப்பதால் அவன் போக்கிலேயே விட்டுவிட்டேன். சிறிது நேரம் கழித்து நான் குளிக்கிறேன் நீதான் குளிப்பாட்டி விடனும் என்றபடி குளியலறைக்குச் சென்றான்.

அவன் மனசு மாறுவதற்குள் சீக்கிரம் குளிப்பாட்டி விடு என்ற இணையாளிடம் சிரிப்பைக் கொடுத்து அவனை குளிப்பாட்டிவிட தொடங்கினேன். இன்று வழக்கமான துறுதுறுப்பு அவனிடம் இல்லாதிருக்க, என்னாச்சுடா சோர்வா இருக்கே, வகுப்பில் யாராவது திட்டினார்களாவென்றேன். அதெல்லாம் ஒன்றுமில்லைப்பா, நேற்றைய மதியத்தை பள்ளியிலேயே விட்டு வந்துட்டேன், அது அங்கேயே இருக்க வேண்டும் என சாமிகிட்ட வேண்டிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்றான்.

காலங்கள் குறித்து பேசி, அது கடந்தகால நிகழ்வு இன்று எப்படி இருக்கும் என சமாதானப்படுத்தினேன். சாமியால்கூட கொண்டுவர முடியாதாப்பாவென்றான். யாராலும் கொண்டுவர முடியாது, ஆனால் ஒருவரால் முடியும் என்றேன். யாருப்பா அவரு, சாமியவிட பெரியவரா என்றவனிடம், சிரித்தவாறு நினைவுகளால் கொண்டுவர முடியும் என்றேன். சரி அப்படியென்ன நேற்றைய மதியத்தில் விஷேசம்?

இதற்காகவே காத்திருந்தாற்போல் மிகுந்த துள்ளலோடு எங்க மேக்ஸ் மிஸ் நேற்றுதான்பா நல்லா சத்தமா சிரிச்சாங்க, அப்ப எங்க நாலாம் வகுப்பறைக்கு அணில்வேறு வந்தது என்றான்.

)0(

மேரி ( சிறுகதை ) – ஜீ. முருகன்

ஜீ. முருகன்


“ஒவ்வொரு ஞாயிறன்றும் உங்களைப் பார்க்கிறேன். பேருந்தை விட்டு இறங்கி இதே திசையில் இதே வழியில் நடந்து செல்கிறீர்கள். எங்கே போகிறீர்கள் எனத் தெரிந்துகொள்ளலாமா?”
“இதே திசையில் இதே வழியில் நான் நடந்து செல்வது என் காதலியைப் பார்ப்பதற்காக.”
இவர் குழுப்பமடைந்தார். எனென்றால் அவருக்கு ஐம்பது வயதிருக்கலாம்.
“எத்தனை ஆண்டுகளாகக் காதல்?”
“முப்பது ஆண்டுகளாகக் காதல்.”
“திருமணம்?”

“அவள் கணவனுடன் நடந்துவிட்டது.”

இவர் திகைத்து நின்றார்.

“மன்னிக்கவும், எனக்கு நேரமாகிவிட்டது” என அவர் வேகமாக நடந்து மறைந்தார்.

அந்த சாலை பனை மரங்களுக்கு நடுவே புகுந்து, ஒரு கிராமத்தைக் கடந்து மலையடிவாரத்தில் போய், பாறைகளுக்கு நடுவே கிளை பிரியும் தொலைவு மட்டுமே கொண்டது. இந்த காதல் கிறுக்கன் இதில் எங்கே போய் எவளை சந்திக்கிறான் என்ற ஆவல் இவருக்கு. அரை மணி நேரம் கழித்து இவரும் அச்சாலையில் நடந்தார், ஒரு பத்து நிமிட நடையில் அவரையும் பார்த்துவிட்டார்.

ஒரு வாராவதியின் மேல் அவர் தனியாக அமர்ந்திருந்தார். எதிரே ஒரு பொன் நிற மது நிறைந்த நெகிழிக் கோப்பை, கால் அளவு பிராந்தி பாட்டில், இரண்டு திராட்சைக் கொத்துகள்.

இவர் போய் அருகில் நின்றார்.

அவர் சங்கடத்துடன் பார்த்தார்.

“காதலியைக் காணோம்.”

“அவளுக்குக் கணவனோட வாழ விருப்பமில்லை, தூக்கில் தொங்கிவிட்டாள்.”

“பிறகு”

“நான் வேறொரு பெண்ணை திருமணம் செய்துகொண்டேன்.

ஆனால் அவளை மறக்க இயலவில்லை. திருமணத்துக்கு முன் ஒவ்வொரு ஞாயிறன்றும் பேருந்து ஏறி இங்குதான் வருவோம். இந்த வாராவதியில் உட்கார்ந்துதான் திராட்சை சாப்பிடுவோம்.”

“மது?”

“அப்போது பழக்கமில்லை.”

“ஏன் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை?”

“நான் ஏழை, அவள் பணக்காரி”

“நீங்கள் கீழ்சாதி, அவள் மேல் சாதி?”

“ஒரே சாதிதான்.”

“ஓடிப்போகக்கூட காசில்லை?”

“போனோம், ஒரு நண்பன் வீட்டில் தங்கியிருந்த இரண்டாம் நாளில் எங்களை வளைத்துவிட்டார்கள், என்னிடமிருந்து அவளைப் பிரித்துவிட்டார்கள், வேறொருவனுக்கு திருமணம் செய்து வைத்துவிட்டார்கள்.”

இவர் ஏதோ யோசனையுடன் நின்றார், தயக்கத்துடன் கேட்டார்,

“உங்கள் காதலியின் பெயர்?”

“மேரி.”

இவர் திகைத்தார்.

0

நகரத்துக்கு வெளியே இருவரும் ஒரே பேருந்திலிருந்து இறங்குகிறார்கள். அதாவது கணவனும் காதலனும். இருவர் கையிலும் பூச்செண்டுகள்.

காதலன் சொல்கிறான், “கல்லறைத் தோட்டம் போகவேண்டும்”
கணவன் சொல்கிறான், “என் மனைவியின் கல்லறையும் அங்குதான்”

இருவரும் அத்திசையில் நடக்கிறார்கள்.

கணவன் சொல்கிறான், “இன்று அவளுக்கு நினைவு நாள்.”
காதலன் சொல்கிறான், “இன்று என் காதலிக்குப் பிறந்த நாள். அவள் கல்லறையும் இங்குதான் இருக்கிறதெனச் சொன்னார்கள். 25 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. நான் வெளிநாட்டில் இருந்தேன்.

இப்போதுதான் முதன்முதலாக இங்கு வருகிறேன். அவளைக் காதலித்த ஆண்டுகளில் அவளுடைய ஒவ்வொரு பிறந்த நாளன்றும் ஒன்றாகவே இருந்திருக்கிறோம்.”

“இது என் முதல் மனைவி. என்னோடு ஒரு மாதம் மட்டும் வாழ்ந்தவள். அந்த திருமணத்தில் அவளுக்கு விருப்பமில்லை. மன அளவிளும் உடலளவிலும் மனைவியாக அவள் ஒப்புக்கொடுக்கவே இல்லை. ஒரு நாள் தூக்கில் தொங்கினாள், அந்த நரகத்தை முடித்து வைத்தாள்.”

“கன்னியாகவே…?”

“ஆமாம்.”

இருவரும் நடந்தார்கள்.

காதலன் சொன்னான், “நாங்கள் பழகிய ஐந்தாண்டுகளில் ஒரு முறைகூட நாங்கள் சேரவில்லை. ஓடிப்போய் நண்பன் வீட்டில் இருந்த நாட்களில் கூட முத்தங்கள் மட்டுமே.”

கணவன் வியப்புடன் கேட்டான், “கன்னியாகவே…?”

“ஆமாம்”

கணவனும் காதலனும் நடந்தார்கள்.

காதலன் தயக்கத்துடன் கேட்டான், “உங்கள் மனைவியின் பெயர்?”
“மேரி.”

காதலன் திகைத்தான்.

கல்லறைத் தோட்டத்துக்குள் நுழைவதற்கு முன் கணவன் சொன்னான், “பிரேதப் பரிசோதனையில் அவள் கற்பமாக இருந்தாள்.”

0

பாட்டி மரம் ( சிறுகதை ) – கவிப்பித்தன்

ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னால் சொந்தமாக வீடு கட்டத் தொடங்கியதிலிருந்தே ஊர் ஊராகப் போய் பாட்டி மரத்தைத் தேடி வருகிறான் கணேசன்.

பல வருடங்களாக அவன் கனவு கண்ட வீடு… மேஸ்திரிகளின் கைகளிலிருந்து சிதறும் சிமெண்ட் கலவையில் மளமளவென வளர வளர… வாழ்க்கையில் தானும் ஏதோ சாதித்துவிட்ட மகிழ்ச்சி அவனுக்குள் சூல் கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தது.

ஆனால் பலரும் கிராமத்திலிருந்து நகரத்தை நோக்கிப் போவதையே லட்சியமாக வரித்துக்கொண்ட இந்நாளில்… வேலிகளும் கட்டாந்தரைகளும் சூழ்ந்த அந்த இடத்தில் அவன் வீடுகட்டத் தொடங்கிய போதே எல்லோரும் அவனை ஏளனமாகத்தான் பார்க்க ஆரம்பித்தனர்.

நகரத்திலிருந்து சற்றுத் தள்ளி இருந்தது அந்த இடம். கைவிடப்பட்ட ஒரு வயோதிகனின் கிழிந்த போர்வையைப் போல கிராமத்தின் சில மிச்சங்களை பிடிவாதமாய் இன்னும் தன் மேல் போர்த்தியிருந்தது. முன்னொரு காலத்தில் ஏர் கலப்பைகள் புணர்ந்த அந்த நிலத்தில்… அதன் கற்பப் பைகள் தோறும் எண்கள் இடப்பட்ட மஞ்சள் நிறக் கற்கள் முளைத்திருந்தன. அந்த வீட்டுமனைகளைப் பார்க்க கணேசன் மஞ்சள் வெயில் காய்ந்த ஒரு பின் மாலையில் போயிருந்தான்.

ஒரு நூறு வெள்ளை நிறக் கைக்குட்டைகளை வானத்தில் பறக்க விட்டதைப்போல… வெள்ளையும் சொள்ளையுமான உள்ளுர் அரசியல்வாதிகள் ஏதோ ஒரு அரசியல் கூட்டத்துக்குப் போவதைப் போல… அப்போது அவன் தலைக்கு மேலாக ஒரு கொக்குக் கூட்டம் நிதானமாகப் பறந்து போனது, மஞ்சளும் சிவப்புமாய்ப் பூத்திருந்த தூரத்து வேலியோரம் தாவிக்கொண்டிருந்த நான்கைந்து பழுப்பு நிற மைனாக்களும், ராக்கெட்டைப் போல விர்ரென எழும்பி ஜோடியாகப் பறந்துபோய் ‘தொபீர்’ என தூரத்தில் குதித்து ஓடிய கோதுமை நிறக் கௌதாரிகளும்… கண்ணுக் கெட்டிய தூரத்தில் பச்சையாய் ஏதோ சில பயிர்கள் இருப்பதும்… பார்க்கிறபோதே கிளர்ச்சியைத் தந்தன அவனுக்கு.

வீட்டுமனைகளுக்குப் பக்கத்தில் காய்ந்து கிடந்த ஒரு வயல் வரப்பில் வளை தோன்டி ஒரு கூடை செம்மண்ணை வெளியே தள்ளி வைத்திருந்த எலி வளையைப் பார்த்ததும் முடிவே செய்துவிட்டான்.

மைனாவின் வசீகரிக்கும் கண்களையும்… ஆகாயத்தின் நிறத்தை கழுத்தில் தீட்டிக்கொண்ட பாளைக் குருவிகளின் அழகையும்… எலி வளையின் நுட்பத்தையும் பிள்ளைகளுக்குப் புரியவைக்க இனி அவன் எந்த இணைய தளத்தையும் தேட வேண்டியதில்லை.

அந்த வீட்டுமனையை வாங்கி வீடு கட்டத் தொடங்கிய பிறகுதான்… முன்னிருட்டு வானத்தில் தனித்தலைகிற ஒரு ஒற்றைக் குருவியைப் போல… அவன் மனதின் ஆழத்திற்குள்ளிருந்த அந்த ஏக்கத்துடன் பாட்டி மரத்ததைத் தீவிரமாகத் தேடத் தொடங்கினான்.

வீட்டுக்கான வரைபடம் தயாராவதற்கு முன்பிருந்தே அவன் பிள்ளைகள் தங்களின் ஆசைகளையும் கனவுகளையும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தனர்.

வீட்டில் மொத்தம் எத்தனை அறைகள் கட்ட வேண்டும்… குளியலறை, கழிவறைகளுக்கான கதவின் வண்ணங்கள்… எங்கே கணிப்பொறி வைக்க வேண்டும்… எந்த இடத்தில் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை மாட்ட வேண்டும்… சோபா போடும் இடம்… சன்னல் கண்ணாடிகள் எப்படி இருக்க வேண்டும்… என ஓயாமல் அவர்கள் ஏதாவது சொல்லிக்கொண்டே இருந்தனர்.

பிள்ளைகள் மூவருக்கும் மூன்று விதமான ஆசைகள். சுவைகளும் கூட வேறு வேறாகவே இருந்தன. அடிக்கடி அவர்களுக்குள் சண்டை வேறு. மூன்று பேரின் உடம்பிற்குள்ளும் ஓடும் ரத்தம் ஒன்றாக இருந்தாலும் அவர்களின் ரசனை மட்டும் ஒன்றாக இல்லை.

“முட்டப் போடற கோழிக்குதாங் நோவு தெரியும். உங்களுக்கு இன்னா… வாய் நோவாம சொல்றீங்க… அதெல்லாம் கட்டறவங்களுக்குத் தெரியும்… நீங்க போயி படிக்கற வேலயப்பாருங்க…” என்று கணேசனின் மனைவி லட்சுமி மட்டும் அவர்களை அதட்டிக்கொண்டே இருப்பாள்.

அதையெல்லாம் புன்முறுவலோடும்… பட்ஜெட் கைமீறிப் போகிற பதைபதைப்போடும் கேட்டுக் கொண்டிருப்பான் கணேசன்.

“அப்பா… வாசல்ல கலர் கலரா நெறைய்ய குரோட்டன்ஸ் வைக்கணும்பா…” என்றாள் பெரிய மகள் வினோதினி. அப்போது அவள் கண்களில் இருந்த குரோட்டன்ஸ்களின் வண்ணங்களும் அழகும் அறையெங்கும் மிதந்தது.

“ம்ஹூம்… வாசல்ல நெறைய்ய ரோஸ் செடி வைக்கணும்பா…” என்றாள் சின்னவள் ரேவதி. ரோஜா என்றால் அவளுக்கு உயிர். ரோஜா இதழ்களின் மென்மையும் நிறமும் அவளின் கன்னங்களில் படர்ந்து உதடுகளில் வழிந்தது.

“அப்பா… இதுங்களுக்கு எப்பப் பாத்தாலும் பூவு… பொட்டுதாம்பா. படி ஓரத்துல ஒரு நாட்டு நெல்லிச் செடி நடலாம்பா… காட்டு நெல்லி வேணாம். அது ஒரே புளிப்பு. நாட்டு நெல்லி தான் அடி மரத்திலிருந்து சரம் சரமா காய்க்கும். உப்பு போட்டுத்தின்னா சூப்பரா இருக்கும்…” என்றான் கடைக்குட்டி அகிலன். சொல்லும்போதே நெல்லியின் புளிப்பும் துவர்ப்பும் மனதில் ஊர… உமிழ்நீரைக் கூட்டி விழுங்கினான். அதைக் கேட்டபோது இவனுக்கும் உமிழ்நீர் சுரந்தது.

“ஒரு கொய்யாச்செடி… ஒரு சப்போட்டாச்செடி… மாதுளம் ஒண்ணு படி ஓரமா நடலாம். தொட்டியில ஒரு துளசிச் செடி கட்டாயம் வைக்கணும்” என்று தன் பங்கிற்குப் பட்டியல் போட்டாள் லட்சுமி. துளசி மாடமும் அதன் எதிரில் புகையும் ஊது வத்தியின் மணமும் அவள் கண்களில் தெரிந்தது.

“ஆளாளுக்கு இவ்ளோ செடிங்கள சொன்னீங்களே… ஒரு முருங்கைச் செடி வைக்கணும்னு யார்னா சொன்னீங்களா….?” என்று அவர்களைப் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டே கேட்டான் கணேசன்.

“அப்பா… நீ ஒரு நாட்டுப்புறன்றது சரிதாம்பா… முருங்க மரம்லாம் இப்ப அவுட்டாப் பேக்ஷன்… தொட்டியில வளக்கற ஆலமரம், தென்ன மரம்லாம் வந்திட்ச்சி… இப்பப் போயி முருங்க மரம் நடணும்னு சொல்றியேப்பா…” என்றாள் கிண்டலாகச் சிரித்துக்கொண்டே பெரியவள் வினோதினி.

அவள் சிரித்தாலே கரைந்து விடுபவன் கணேசன். கையில் பிடித்திருக்கிற குச்சி ஐஸ் கரைந்து கரைந்து காணாமல் போவதைப்போல… அவள் சிரிப்புக்குள் கரைந்து கரைந்து காணாமல் போய்விடுவான். ஆனால் உள்ளங்கையில் குத்திய கற்றாழை முள்ளைப்போல சுருக்கென்று மனசுக்குள் குத்தியது அவளது அன்றைய சிரிப்பு. அது அவனை கசப்பில் பிடித்துத் தள்ளியது.

முருங்கை மரம் அவுட் ஆப் பேக்ஷனா…? எதைக் கொள்ள வேண்டும்… எதைத்தள்ள வேண்டும் என்று கூடத் தெரியாத இந்தத் தலைமுறைப் பிள்ளைகளின் அறியாமையை நினைத்ததும் மேலும் மனசு கசந்தது அவனுக்கு.

அந்த நொடியில்… தான் பிறந்து வளர்ந்த கிராமத்து வீட்டின் முன்னால்… நாலாபுறமும் கிளைகளைப் பரப்பி விரிந்திருந்த அந்த முருங்கை மரத்தின் கிளைகளில் போய் ஒட்டிக்கொண்டது கணேசனின் மனம்.

அடேயப்பா… எவ்வளவு பெரிய மரம். ஊரில் அவனது தாத்தா இரண்டு தூலங்கள் வைத்துக் கட்டிய மஞ்சுப்புல் கூரை வீட்டிற்கு வடக்குப் பார்த்த வாசல். வாசலுக்கு மேற்கில் எப்போதும் ஒரு ஆள் நின்றிருப்பதைப் போல சாந்தமாக நின்றுகொண்டிருக்கும் அந்த மரம். அவன் பாட்டி அன்னம்மா நட்ட மரம்.

அவள் பிறந்தது சோளிங்கருக்குப் பக்கத்தில் சூரை என்றொரு குக்கிராமம். அங்கிருந்து திருமணமாகி இவர்கள் ஊருக்கு வந்த போது ஒரு கிளையைக் கொண்டு வந்து இங்கே நட்டு அதிலிருந்து விருட்சமாய் வளர்ந்த மரம். அது தன் தாய் வீட்டுச் சீதனம் என்று அடிக்கடி பெருமையாகச் சொல்வாள் பாட்டி.

எப்போதும் பூவும் பிஞ்சுமாய் நிறைமாத கர்ப்பிணியைப்
போலவே குலுங்கிக்கொண்டு நிற்கும். அடி வயிறு பெருத்து, தனங்கள் தளர்ந்து, மஞ்சள் குழைந்த முகத்தோடு, பற்களைக் கடித்தபடி சுகமாய் அலுத்துக் கொள்கிற நிறைமாத கர்ப்பிணிகள் வசிக்கிற வீடுகளில் தாய்மையின் வாசனை நாலாபுறமும் வீசிக்கொண்டிருப்பதைப் போல… இவர்கள் வீட்டுக் காற்றில் அந்த முருங்கையின் தாய்மை வாசம் எந்நேரமும் கலந்திருக்கும். அதன் மனமே ஏகாந்தத்தைத் தரும்.

திருவிழாவில் விற்கிற பொறியை மூட்டை மூட்டையாய் வாங்கி வந்து கொத்துக் கொத்தாய் கோர்த்துத் தொங்கவிட்டதைப் போல… வெள்ளை நிற முருங்கை அரும்புகளும் பூக்களும் மரமெங்கும் கொத்துக் கொத்தாய்ச் சிரிக்கும். முழங்கை நீளத்துக்கும் நீள நீளமான காய்கள் எந்நேரமும் காய்த்துத் தொங்கும்.

மொச்சைக் கொட்டை, நெத்திலிக் கருவாட்டுடன் அந்தக் காயைத் துண்டுத் துண்டாக நறுக்கிப் போட்டுக் குழம்பு வைத்தால்
சாப்பிடுகிறவர்கள் அதற்கு அடிமை. காரக்குழம்பு வைக்கிறபோது முருங்கைக் காயை பொடிப் பொடியாக வெட்டிப்போட்டு… குழம்பு கொதிக்கிறபோது ஒரு பிடி கடலைப்பருப்பை எடுத்து மத்தில் லேசாக இடித்து அதை உதிரி உதிரியாக குழம்பில் தூவி… ஒரு கொதி வந்ததும் இறக்கி விடுவாள் பாட்டி. அந்த ஊரிலேயே அப்படி ஒரு குழம்பை யாரும் வைப்பதில்லை. அன்றைக்கு மேலும் ஒரு உருண்டைக் களியை கூடுதலாகச் சாப்பிடுவார் தாத்தா. கணேசன் கூட அன்றைக்கு ஒரு குத்துக் களியை மிச்சமாகச் சாப்பிடுவான்.

வீட்டுக்கு ஆனது போக மிச்சத்தை அறுத்து ஆறு ஆறு காய்களாகக் கட்டி ஒரு கூடையில் வைத்து கணேசனிடம் கொடுத்து அனுப்புவாள் பாட்டி. ஒரு கட்டு ஒரு ரூபாய். அவர்கள் ஊரில் ஒரு சுற்றுச் சுற்றி வந்தால் போதும். மொத்தமும் விற்றுவிடும். அந்த முருங்கைக் காய்க்கு ஊரில் எப்போதுமே கிராக்கிதான்.

மஞ்சளும் வெளிர் பச்சையுமாய் துளிர்க்கிற இளம் கீரையை மரத்துக்கு நோகாமல் ஒடித்து உருவி… துவரம்பருப்புடன் சேர்த்து வேகவைத்து… கடைந்து வடகம் போட்டு தாளித்து வைத்தால் களிக்கு தேவாமிர்தமாக இருக்கும். இன்னும் இரண்டு வாய் களியைக் கொண்டாடா என்று வயிறு கெஞ்சும். அதிலேயே அடர் பச்சை நிறத்திலிருக்கிற சற்று முற்றிய கீரையை உருவி மண்சட்டியில் ஒரு கிளாஸ் தண்ணீர் விட்டு வேகவைத்து, வறுத்த வேர்க்கடலையோடு உப்பையும் காய்ந்த மிளகாயும் சேர்த்து இடித்து அதில் தூவி வைத்தால்… சாப்பாட்டுக்குத் தொட்டுக்கொள்ள பிரமாதமாக இருக்கும். கணேசனின் மனைவி லட்சுமி ஒவ்வொரு வேளையும் தொட்டுக்கொள்ள வித விதமாய் பொரியல், கூட்டு, அப்பளம் என எது வைத்தாலும் அந்த ஒற்றை முருங்கைக் கீரைக்கு ஈடாகாது என்பான் கணேசன்.

அவர்கள் நிலத்தில் கேழ்வரகு, கம்பு, சோளம், நெல் நடவோ களையெடுப்போ எது நடந்தாலும் அத்தனை கூலியாட்களுக்கும் கூழுக்குக் கடித்துக்கொள்ள அந்த முருங்கைக்கீரை கூட்டுதான் சரியான கூட்டு. நான்கு பிடி கீரை போதும். பத்தே நிமிடத்தில் ஒரு ஊருக்கே தொட்டுக் கொள்ள கீரைக்கூட்டு செய்து விடுவாள் பாட்டி.

வீட்டுக்கு திடீர் விருந்தாளிகள் யாராவது வந்துவிட்டால் ஒரு பிடி இளம் கீரையை உருவிப்போட்டு வெங்காயத்துடன் வதக்கி, அதில் நான்கு நாட்டுக்கோழி முட்டையை உடைத்து ஊற்றி முட்டைப் பொறியல் செய்துவிட்டால் போதும். வானலியில் முட்டையயைக் கிளறுகிற போதே தெருவே மணக்கும். விருந்தாளிகள் வெட்கத்தை விட்டு இன்னும் ஒரு பிடி கேட்டு வாங்கிச் சாப்பிடுவார்கள்.

சித்திரை, வைகாசியில் நடக்கிற கெங்கையம்மன் ஜாத்திரையின் போது காலையில் கரகத்திற்குப் பின்னால் பித்தளைக் குடங்களில் கரைத்த கூழும், படையல் சோறும் எடுத்துப்போகும் ஊர்ப் பெண்கள், படையல் சோற்றோடு அம்மனுக்குப் படைக்க அந்த மரத்துக் கீரையைத்தான் உருவி கூட்டு வைத்துப் படைப்பார்கள். திருவிழா நேரம் தவிர மற்ற நேரங்களில் ஊரில் யாரையும் அந்த மரத்தில் கை வைக்க விடமாட்டாள் பாட்டி.

பாட்டி இல்லாத நேரத்தில் யாராவது மரத்திலிருந்து ஒரு இனுக்கு கீரையை உருவி விட்டாள் கூட அவ்வளவுதான். அவர்கள் வீட்டு வாசலுக்கே போய் பேய் ஆடிவிடுவாள்.

தனது தலைச்சன் பிள்ளையே அந்த முருங்கை மரம்தான் என்பாள். அவளின் மூத்த பிள்ளையான கணேசனின் அப்பா நடேசனின் மீது கூட அவளுக்கு அவ்வளவு பாசம் இருந்தது கிடையாது.

காய் அறுப்பதற்கென்றே ஒரு நீளமான தொரடு வைத்திருந்தாள்.யாரையுமே மரத்தில் ஏற விடமாட்டாள்.உயரத்தில் இருக்கிற தொரடுக்கும் எட்டாத காய்களை அறுப்பதற்கு மட்டும் கணேசனை மரத்தில் ஏறச்சொல்வாள். கணேசனுக்கும் அந்த மரத்தின் மீது பாசம் அதிகம். தன் பிஞ்சுக் கால்களை வைத்துத் தாத்தாவின் தோள்மீது ஏறுகிற பேரக்குழந்தையைப் போல மரத்துக்கு வலிக்காமல் மெதுமெதுவாய் கால் வைத்து ஏறி காயறுப்பான்.

கணேசனின் தம்பி சுந்தரத்தை மரத்தில் கால் வைக்கவே விட மாட்டாள் பாட்டி. எப்போதாவது அவன் ஏறிவிட்டால் ஒரு கிளையையாவது உடைத்துத் தள்ளாமல் கீழே இறங்க மாட்டான்.

தினமும் அதிகாலையில் தூங்கி எழுந்ததும் அந்த மரத்தின் முகத்தில்தான் விழிப்பாள் பாட்டி.முதல் வேலையாக ஒரு பானை குளிர்ந்த நீரை அதன் வேரில் ஊற்றி விட்டுத்தான் வாசல் தெளித்து கோலம் போடவே தொடங்குவாள்.

ஒரு முறை ஒரு ஆடி மாத இரவில் ஊரையே அலற வைத்தபடி சூரைக் காற்று சுழன்று சுழன்று அடித்தது. இடியும் மின்னலுமாய் வானம் கோர தாண்டவம் ஆடியபடி பேய் மழை கொட்டியது. ஊரிலிருந்த அத்தனை முருங்கை, புங்கன், புளிய மரங்களும் அடியோடு முறிந்து விழுந்தன.

தவறிப்போய் தண்ணீரில் விழுந்துவிட்ட கோழிக்குஞ்சுகள் நடுங்குவதைப்போல பயத்தில் வெடவெடத்துக் கொண்டிருந்த கணேசனையும் சுந்தரத்தையும் கட்டிப் பிடித்துக்கொண்டு, சாத்திய கதவுகளுக்குள் கைகளைக் கூப்பி “அர்ஜூனா… அர்ஜூனா…” என்று வேண்டிக் கொண்டிருந்தாள் பாட்டி.

அந்த நேரம் ‘டமார்’ என ஒரு பெரிய இடி ஓசை. தலையின் மீதே இடி இறங்கி விட்டதைப் போல காதுகள் அதிர… வீட்டின் கூரை மீது ‘தொபீர்’ என ஏதோ விழுந்து உருளும் பயங்கரமான சத்தம்.

பயத்தில் உடல் அதிர அதிர கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டு பாட்டியைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு அலறினர் பிள்ளைகள்.

“முரங்க மரம் வேரோட ஊட்டு மேல சாய்ஞ்சிட்ச்சி போல
கீதே…” என்றார் பதைபதைப்போடு தாத்தா.

அதைக் கேட்டதும் துடிதுடித்துப் போனாள் பாட்டி. தாத்தா அதட்ட அதட்ட அதை காதில் வாங்காமல் கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியே ஓடினாள் பாட்டி.

மரத்தின் உச்சிக்கிளை ஒன்று மட்டும் முறிந்து கூரையின் மீது விழுந்திருந்தது. கூரைக்கு எந்த சேதாரமும் இல்லை. மரத்துக்கும் பெரிதாக சேதாரமில்லை.

“கெங்கம்மா தாயே… எங்க ஊட்டயும்… நண்டும் சிண்டுமா கீற எங்க கொயந்திங்களயும்… எங்கம்மா ஊட்டு சீதனத்தயும் எந்த சேதாரமும் இல்லாம காப்பாத்திட்ட… வர்ற ஜாத்திரைக்கி உனுக்கு பட்டுப்பொடவ வாங்கியாந்து சாத்தறன்டி அம்மா…” என்று கொட்டுகிற மழையில் நின்றபடியே பஜனை கோயிலைப் பார்தது கை தொழுதபடி வேண்டிக்கொண்டாள் பாட்டி.

அன்று மழை விட்டதும் கதவுகளைத் திறந்துகொண்டு வெளியே வந்த ஊர் மக்கள்… ஊரும் கழனிக்காடும் வெள்ளக் காடாய் மிதப்பதையும், அந்த ஒரே மழையில் ஏரி நிரம்பி வழிவதையும் அதிசயமாய்ப் பார்த்தனர்.

அடுத்த கெங்கையம்மன் திருவிழாவின்போது வேண்டுதலைப் போலவே பச்சைச் சரிகை போட்ட சிவப்பு நிறப் பட்டுப்புடவையும், ஆளுயர சாமந்திப்பூ மாலையும் வாங்கி வந்து அம்மனுக்குச் சாத்தினாள்.

அப்போது ஒடிந்த அந்த முருங்கைக் கிளையை துண்டு துண்டாக வெட்டி ஊரில் பல பேர் தங்கள் வீடுகளுக்குப் பின்னால் நட்டுக்கொண்டனர் .அப்படித்தான் அந்த ஊரில் பலபேரின் வீடுகளில் பரவியது அந்த மரம். இப்படி தானாக ஒடிகிற கிளைகளைக் கொண்டுபோய் நட்டுக் கொண்டால்தான் உண்டு.

வெளியூரிலிருந்து அந்த ஊருக்கு வருகிற விருந்தாளிகள் கூட கொஞ்சூண்டு கிளையை வெட்டிக் கொடுக்கச் சொல்லி எவ்வளவோ கெஞ்சுவார்கள். ம்கூம். அவர்களும் எப்போதாவது தானாக ஒடிகிற கிளைகளைக் கொண்டுபோய் நட்டுக் கொள்வார்கள். அப்படித்தான் வெளியூர்களில் வாழப்போன பெண்களும் ஊர் சீதனமாக அந்த மரத்தின் கிளைகளைக் கொண்டுபோய் நட்டு வளர்த்தார்கள்.

ஊரில் சின்னக் குழந்தைகள் யாருக்காவது சளி பிடித்துக்கொண்டால்… அந்த முருங்கை மரத்தின் அடிமரத்துப் பட்டையை லேசாக சீவியெடுத்து அதை வெள்ளைத் துணியில் சுற்றி குழந்தைகளின் மூக்கில் வைத்து பலமாக உறிஞ்சவைப்பாள். அவ்வளவுதான். அடைத்துக்கொண்டிருக்கிற மூக்கு மறு பேச்சில்லாமல் திறந்து கொள்ளும். மூக்கில் சளி அடைத்துக்கொண்டு மூச்சு விட முடியாமல் கொர் கொர்ரென மூச்சு வாங்குகிற குழந்தைகளுக்கு அந்த முருங்கைப்பட்டை தான் கைகண்ட மருந்து.

“ஊட்டுக்கு ஒரு முரங்க மரம் இர்ந்தாவே போதும்டா… அந்த குடும்பமே கரயேறிடும்” என்பாள் பாட்டி.

வாரத்தில் முக்கால்வாசி நாட்கள் முருங்கைக்காய் காரக்குழம்பு, முருங்கைக்காய் சாம்பார், முருங்கைக்காய் கருவாட்டுக்குழம்பு, முருங்கைக்கீரை கடைசல் என காய்கறிச்செலவில்லாமலே ஓட்டிவிடுவாள் பாட்டி. ஊரிலிருக்கிறவர்களும் அப்படித்தான்.

கணேசன் எட்டாவது படித்துக்கொண்டிருந்த போது ஊரில் இட்லி சுற்று விட்டுக்கொண்டிருந்த கௌரம்மா கிழவி செத்துப்போனாள். அன்று அந்த முருங்கையின் அடிமரத்தின் மீது தனது மிதிவண்டியைப் பூட்டாமல் சாத்திவிட்டுப்போன கணேசன், சாவருகே ஒப்பாரி பாடி மார்பிலடித்து அழுகிறவர்களையும், பட்டைச் சாராயத்தின் போதையில் பறையின் தாளத்திற்கேற்ப குத்தாட்டம் போடுகிறவர்களையும் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அந்த நேரத்தில் சாவுக்கு வந்த யாரோ அவனது
மிதிவண்டியைத் தள்ளிக்கொண்டு போய்விட்டார்கள். அதைக் கண்டுபிடிக்க அப்பாவோடு ஊர் ஊராக அலைந்தான். கடைசியில் பத்து மைல் தூரத்திலிருக்கிற ரெண்டாடியில் ஒரு மளிகைக் கடைச் சந்தில் மிதிவண்டி நிற்பதைக் கண்டுபிடித்தனர். அந்த ஊரிலிருந்து சாவுக்கு வந்த எவனோ ஒரு குடிகாரன் திரும்பிச் செல்ல பணமின்றி மிதிவண்டியை எடுத்துப் போயிருக்கிறான். போதை தெளிந்ததும் மீண்டும் போதை ஏற்றிக் கொள்ள மளிகைக் கடைக்காரனிடம் நூறு ரூபாய்க்கு அதை அடமானம் வைத்திருக்கிறான். கெஞ்சிக் கூத்தாடி நூற்றைம்பது ரூபாயை அழுது மீட்டுக்கொண்டு வந்தனர். தனது மிதிவண்டியை பொறுப்பாக பார்த்துக்கொள்ளாத மரத்தின் மீது அன்றிலிருந்து கோபமான கோபம் கணேசனுக்கு. அந்தக் கோபம் தீர நீண்ட நாட்களானது.

ஒரு முறை அவன் பாட்டிக்கும் தாத்தாவுக்கும் ஏதோ வாய்த்தகராறு வந்து இரண்டு நாட்களாக பேசாமல் இருந்திருக்கிறார்கள். அப்போது கணேசன் நண்டைப்போல நான்கு காலில் குடுகுடுவென ஓடிக்கொண்டிருந்த நேரம். ஒரு இடத்தில் நிற்க மாட்டான். அவனைப் பிடித்து வைக்கவே தனியாக ஒரு ஆள் வேண்டும். தாத்தா திட்டிவிட்ட வருத்தத்திலேயே பாட்டி வேறு ஏதோ வேலையாய் இருந்திருக்கிறாள். அந்த நேரத்தில்… கண் இமைக்கிற கணத்தில் ஓடிப்போய் அணைக்காமல் விட்டிருந்த அடுப்பில் காலை வைத்துவிட்டான் கணேசன். பஞ்சு போன்ற இளம் பாதம் நெருப்புப் பட்டுப் பொசுங்கிவிட்டது. தாத்தாவுக்கு மனசு பதைபதைத்துவிட்டது.

அவனோடு விளையாடுகிற போதெல்லாம் மெத்தென்ற அந்தப் பாதங்களை எடுத்து அடிக்கடி தன் கன்னத்தில் ஒத்திக்கொள்வார். காற்று நிரம்பி தளதளக்கிற பலூனை விடவும் மெத்தென்றிருக்கிற அந்த உள்ளங்கால்களில் தான் வாஞ்சையோடு முத்தமிடுவார்.

அதில் புண்ணாகி குழந்தை துடிப்பதைப் பார்த்ததும் அவருக்கு ஆத்திரம் தலைக்கேற… கிழவியை சாத்து சாத்தென்று சாத்திவிட்டார். அத்தனை வருட இணை வாழ்வில் ஒரு முறை கூட கை நீட்டியதில்லையாம் அவர்.

அவளை அடித்துவிட்ட அன்று இரவு அவருக்கு தூக்கமே வரவில்லை. அவசரப்பட்டு கை நீட்டிவிட்டதற்காக மனசுக்குள்ளேயே புழுங்கியிருக்கிறார்.

முன்னிரவு கடந்தும் தன் சொந்தங்களோடு வீட்டு வாசலில் அமர்ந்து கதைபேசிக் கொண்டிருக்கிற ஊர் மக்களைப்போல… வானத்தில் நட்சத்திரங்கள் கூட்டம் கூட்டமாய் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்த நட்ட நடு இரவில், தனது வேட்டியை முறுக்கி அந்த முருங்கை மரத்தின் அடிக்கிளையில் தூக்கு மாட்டிக் கொண்டிருக்கிறார் தாத்தா.

அவரின் பாரம் தாங்காத முருங்கைக்கிளை மளுக்கென்று உடைத்துக்கொண்டு சரிய… கிளையோடு சேர்ந்து ‘தொபீர்” என கீழே விழுந்திருக்கிறார்.

சத்தம் கேட்டு வீட்டிலிருந்து வெளியே ஓடிவந்தவர்கள் திகைத்து நிற்க… பாட்டி மட்டும் வாயிலும் வயிற்றிலும் ‘லபோ திபோ’ என அடித்துக்கொண்டு அழுதிருக்கிறாள்.

பாட்டியின் அழுகையைப் பார்த்த பின்னர் தாத்தாவுக்கு
தற்கொலை செய்து கொள்கிற எண்ணம் அடியோடு போய்விட்டது.

அன்று அந்த முருங்கை மரம் தன் ஒரு கிளையை இழந்து தனக்கு மாங்கல்யப் பிச்சை கொடுத்ததற்காக அதை கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு அழுதிருக்கிறாள் பாட்டி.

இதெல்லாம் அவன் பாட்டியே கணேசனிடம் பின் நாள்களில் சொன்னது. அதனாலேயே கணேசனுக்கும் அந்த மரத்தின் மீதான பாசம் மேலும் அதிகமாகி விட்டது.

பாட்டி, தாத்தா, அப்பா, அம்மா எல்லோரும் போய்ச் சேர்ந்த பிறகும் பாட்டியாக, தாத்தாவாக, அம்மாவாக வாசலில் நின்று அவர்கள் குடும்பத்தைப் பார்த்துக்கொண்டது அந்த மரம். பாட்டியின் நினைவாக அதைப் ‘பாட்டி மரம்’ என்றே சொல்ல ஆரம்பித்தான் கணேசன்.

கணேசனுக்குத் திருமணமாகி பெரியவள் வினோதினி கைக்குழந்தையாக இருந்த நேரம். அன்று வெள்ளிக்கிழமை. வேலைக்குப் போய்விட்டு பொழுது சாய வீட்டுக்குத் திரும்பிய கணேசன் வீட்டுவாசல் வெறிச்சென்றிருப்பதைப் பார்த்து அதிர்ந்து போனான்.

“நாந்தான் மரத்த வெட்டிட்டேங்… வாஸ்துப்படி ஊட்டு வாசல்ல முருங்க மரம் இருக்கக் கூடாதுனு எம்பிரண்டு சொன்னாங்… அதனால தாங் நமக்கு இவ்ளோ கஸ்டம் வருதுன்னும் சொல்றாங்… அதான் வெட்டித் தள்ளிட்டேங்…” என்றான் சுந்தரம் சாதாரணமாக. பாட்டிமரம் வீட்டின் பின்புறம் துண்டு துண்டாக கிடந்ததை அவனால் தாங்க முடியவில்லை. அதன் மீது புரண்டு ஓவென்று அழவேண்டும் போல அவன் மனசு துடித்தது.

அன்று அவர்களுக்குள் பெரிய சண்டையே நடந்து விட்டது. அதை ஊரே நின்று வேடிக்கைப் பார்த்தது. அதற்குப் பிறகு அந்த வீட்டிலிருக்கவே பிடிக்கவில்லை கணேசனுக்கு. ஈரம் சொட்டச் சொட்ட நனைந்த உடைகளோடு அசூசையாகப் படுத்திருப்பதைப் போல… அன்று இரவெல்லாம் உடல் கூசக் கூச படுக்கையில் கிடந்தான். மறுநாளே ஊரைவிட்டுக் கிளம்பி குடும்பத்தோடு இந்த நகரத்துக்கு வந்தவன்தான்.

எப்போதாவது திருவிழா, காது குத்து, கல்யாணம் என ஊருக்குப் போவதோடு சரி. பாட்டி மரம் இல்லாத வீட்டுக்குள் நுழையவே மனசு வலித்தது. பழைய கூரை வீட்டை இடித்துவிட்டு புதிதாக சிமெண்ட் சீட்டு வீடு கட்டிவிட்டான் தம்பி. அவனுக்கு அதில் எந்த உறுத்தலும் இல்லை.

வாடகை வீட்டில் இருந்துகொண்டு, சிறுகச் சிறுகச் சேமித்து, சொந்தமாக வீடுகட்டத் தொடங்கியதிலிருந்தே பாட்டி மரத்தின் ஒரு கிளையைக் கொண்டு வந்து புதிய வீட்டின் வாசலில் நட்டுவிடவேண்டும் என்று ஊரில் போய் வீடு வீடாகத் தேடிப்பார்த்தான். எந்த வீட்டிலும் அந்த மரத்தின் மிச்சம் இல்லை. ஊரில் பெரும்பான்மையான வீடுகளில் முருங்கை மரமே இல்லை.

ஆனால் நகரத் தெருக்களில் கூட சில வீடுகளில் முருங்கை மரங்கள் நிற்பதை கணேசன் பார்த்திருக்கிறான். அவை கண்ணைக் கொத்தும் பச்சைப் பாம்புகளைப் போல நீள நீளமான காய்களை மரமெங்கும் தொங்க விட்டபடி நிற்பதை எரிச்சலோடு பார்த்திருக்கிறான். அவை மரபணு மாற்றப்பட்ட ஹைபிரிட் முருங்கைகள். பிரம்மாண்டத்தைக் காட்டி மனிதர்களை மயக்கி நாசமாக்கிவிட்டவை.

சின்னதாய் காய்க்கிற கத்தரி, முருங்கை, பாகற்காய், புடலங்காய், சுரைக்காய், பீர்க்கங்காய் என எல்லாவற்றையும் பெரிதாய் காய்க்க வைத்து அதில் கிரங்கிக் கிடக்கிறது இந்தத் தலைமுறை. அல்லது பிரம்மாண்டமாய் வளர்கிற ஆலமரம், தென்னைமரம், ஈச்ச மரம் போன்றவற்றைச் சுறுக்கி தொட்டியில் வளர்த்து பீற்றிக் கொள்கிறது.

இதையெல்லாம் நினைத்து நினைத்து எரிச்சலடையும் கணேசன் அதற்காகவே எப்படியாவது பாட்டி மரத்தைக் கொண்டுவந்து வைத்துவிடவேண்டும் என நினைத்துக்கொண்டு ‘புதுமனை புகுவிழா’ அழைப்பிதழ் கொடுக்கப் போகிற உறவினர்களின் ஊர்களில் கூட விசாரிக்க ஆரம்பித்தான். எல்லா ஊர்களிலுமே ஏமாற்றம் தான் மிஞ்சியது.

குழந்தைகளும் மனைவியும் கேட்ட செடிகளையெல்லாம் வாங்கி வந்து நட்டுவிட்ட கணேசனுக்கு பாட்டி மரம் மட்டும் கிடைக்காதது பெரிய ஏமாற்றமாக இருந்தது. கிரகப் பிரவேசம் நெருங்க நெருங்க அவனுக்குள்ளிருந்த நம்பிக்கை தேயத் தொடங்கியது.

விசேசத்துக்கு முன் நாள். அதுவரை அழைப்பு கொடுக்காமல் விட்டுப்போனது கடைசி நேரத்தில் நினைவுக்கு வர… திருத்தணிக்குப் பக்கத்தில் கிழவனத்தில் இருக்கிற அவனது சின்னத் தாத்தாவின் பேத்தி பூங்கொடியின் வீட்டுக்கு அழைப்பிதழோடு ஓடினான் கணேசன். கணேசன் மீது பூங்டிகொடிக்குப் பாசம் அதிகம். அழைக்காமல் விட்டால் அவ்வளவுதான். கண்களில் பொலபொலவென கண்ணீர் உருள அவள் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள் அவனால் தாங்கவே முடியாது.

மற்ற வேலைகள் கெட்டாலும் பரவாயில்லை என்றுதான் கிளம்பி கிழவனம் போனான். அவளிடம் அழைப்பிதழ் கொடுத்துவிட்டு பின்னாலேயே வரச் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பிய கணேசனை பிடிவாதமாக உட்கார வைத்து பொன்னி அரிசிச்சோறும், முருங்கைக்காய்ச் சாம்பாரும் பரிமாறினாள் லட்சுமி.

நேரம் பறக்கிற பதைபதைப்பில் ஏதோ பேசிக்கொண்டே ஒரு கை சோறள்ளி வாயில் வைத்தான். குழம்பின் ருசி நாக்கில் பட்டதுமே மூளைக்குள் பளீரென ஒரு மின்னலடித்தது. அதன் ருசி ஏற்கனவே பழக்கமானதாக தெரிந்தது. நெருங்கிய சொந்தத்தைப் பல ஆண்டுகள் கழித்துத் திடீரென பார்த்ததைப் போன்ற பரவச உணர்வு.

அவன் முக மாற்றத்தை கவனித்த லட்சுமி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள்.

“நம்ப ஊர்லயிருந்து எட்த்தாந்து நட்ட மரத்துல காய்ச்ச முருங்க்காணா… மரம் ஊட்டுக்கு பின்னால நிக்கிது. நம்ப பாட்டிமா நட்டு வெச்சிருந்திச்சே ஊர்ல… அந்த மரம்தாங்…” என்றாள் சிரித்துக்கொண்டே.

துள்ளி எழுந்து எச்சில் கையோடு பின்பக்கம் ஓடினான். அதே மரம். அதே கீரை. அதே காய்கள். தலைக்குக் குளித்துவிட்டு முடியை விரித்துக் கோதிக்கொண்டு நிற்கிற அவன் பாட்டியைப்போல கிளைகளை விரித்துக் கொண்டு சாந்தமாக நின்றிருந்தது.

அப்பயே அந்த மரத்தைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு அழவேண்டும்போல மனசு துடித்தது. எச்சில் கையாலேயே அடி மரத்தை ஆசையாகத் தடவிப்பார்த்தான். சுருக்கங்கள் விழுந்து கரடு முரடாக இருந்த மரத்தைத் தொட்டதும் அவன் பாட்டியின் கைகளைத் தொட்டது போல விரல்கள் சிலிர்த்தன. மனசு நனைந்தது.

பரவச நிலையிலேயே சாப்பிட்டு முடித்தபின் மரத்தைத் தொட்டுக் கும்பிட்டுவிட்டு, அதிலிருந்து ஒரு சிறிய கிளையை வெட்டி எடுத்துக்கொண்டு உற்சாகமாகக் கிளம்பினான்.

முதல் வேளையாக புதிய வீட்டு வாசலில் ஆழமான குழி வெட்டி அதில் அந்தக் கிளையை நட்டான். விரல் முனைகளில்வைக்கப்படும் மருதாணி தொப்பியைப் போல வெட்டப்பட்ட கிளையின் முனையில் பசும் சாணம் வைத்து… குழியில் குளிரக் குளிரத் தண்ணீர் ஊற்றினான்.

கிரகப் பிரவெசம் முடிந்த மறுநாளே அந்த வீட்டுக்கு குடி வந்ததும் வசதியாகிவிட… அடுத்தடுத்து வந்த ஒவ்வொரு நாளும் அதன் முகத்தில் தான் விழித்தான்.

இரண்டு வாரங்கள் கழித்து அந்த ஞாயிற்றுக் கிழமையும் வழக்கம்போல தண்ணீர் குடத்தோடு அதைப் பார்க்கப் போனான். சூரியன் தலைகாட்டாத கீழ் வானம் வெற்றிலைச் சாற்றின் நிறத்திலிருக்க… கோட்டோவியமாய்த் தெரிந்த முருங்கைக் கிளையில் அப்பிவைத்திருந்த சாணத்திற்குக் கீழே வெளிர் மஞ்சள் நிறத்தில் ஒரு துளிர் விட்டிருந்தது. அதில் பச்சிளம் குழந்தையின் மூடிய கண் இமைகளைப்போல மூன்று சின்னஞ்சிறிய இலைகள்.

அப்போதுதான் பிறந்த குழந்தையை சற்றுத் தள்ளி நின்று தொடாமல் பார்த்து ரசிப்பதைப்போல… ஆசை தீர அதைப் பார்த்து ரசித்தான். மனசுத் துள்ள சட்டென்று வீட்டுக்குள் ஓடி அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்த குழந்தைகளை உசுப்பி எழுப்பினான்.

“எழுந்திருங்க குட்டிங்களா… சீக்கிரமா எழுந்திருங்க… எங்க பாட்டியம்மா நம்ப வீட்டுக்கு வந்துட்டாங்க… வந்து பாருங்க….” என்று உற்சாகத்தோடு கூவினான்.

நிரம்பி வழியக் காத்திருக்கும் ஏரியைப் போல… மகிழ்ச்சியில் தளும்பத் தொடங்கியது அவன் மனம்.

****

ஈவா ( சிறுகதை ) / ச. விசயலட்சுமி

சூரியன் உச்சியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.வெயில் கொஞ்சம் அதிகம்தான்.சன்னலோர வேப்பமரத்துக்காற்று அவ்வப்போது உடலில் பட்டது .மரங்கள் குளிர்ச்சாதனப் பெட்டிகளை ஒளித்து வைத்திருக்கிறதோ…அழைப்பு மணியின் ஓசை கேட்டது. அம்மா கதவைத்திறந்து தபாலை வாங்கி பிரித்துப் படித்தபடியே வந்தாள்.வக்கீல் நோட்டிஸ் எனப் புரிந்து கொண்ட அம்மா பதறினாள்.என்னடி இது விவாகரத்துனு போட்டுருக்கு நீ லீவுக்குதான் வந்திருக்கேன்னு பார்த்தா இதென்னடி கூத்து வெளிய தெரிஞ்சா வெக்கக் கேடு மாப்பிள்ளையக் கூப்பிட்டு நான் பேசுறேன்மா இதுவரைக்கும் சண்டை சச்சரவுண்ணு எதுவும் வந்ததில்ல . அப்புறம் ஏண்டி இப்படி கோர்ட்டுக்கு போற முடிவு எனக்கு பேசக்கூட முடியல …ஒரே மூச்சில் பேசி விட்டு படபடப்பாக அமர்ந்தாள். மின் விசிறியைப்போட்டு விட்டேன்.

அம்மா இதை நான் பாத்துகறேன் . மூளையப்போட்டு குழப்பிக்காதிங்க. அது அப்படிதாம்மா பெருசா சண்ட போட்டாதான் பிரியனும்னு யார் சொன்னா சின்ன சண்டை கருத்துவேறுபாடு கூடபோதும்மா…வெளிநாட்டுல என்னடான்னா குறட்ட விடற கணவனைக் கூட விவாகரத்து பன்றாங்க, இங்க எவ்வளவு பிரச்சனைன்னாலும் பேசி தீர்த்துக்கலாம்னு சொல்றீங்க.இரண்டுபேர் வாழ்க்கையையும் தொடர விடாம சமாதானம், ஊர், உலகம்னு பேசியே வீணாக்கறிங்க. பிளாஸ்டிக் குடத்த பத்தவச்சி ஒட்டவைக்கலாம்மா. ஆனா கண்ணாடி டம்ளர் உடஞ்சா தூக்கித்தான போடறோம்…

என்ன நடந்தது எனக் கேட்டுக்கொள்ளும் பொறுமையையும் இழந்துவிட்டாள் அம்மா. நான் பேசுவதைக் காது கொடுத்துக் கேட்பதாக இல்லை. சமாதானப் படுத்த முயன்றாலும் அம்மா சமாதானமடையவில்லை. பூஜை அறைக்குச் சென்று அங்கிருந்த அத்தனை சாமிகளையும் கும்பிட்டாள். அழுது புலம்பினாள். அவளை அப்படிப் பார்க்கவே பிடிக்கவில்லை. நான் பேசப்பேச அப்பாகிட்ட இன்னும் சொல்லலயே என ஃபோனைக் கையிலெடுத்தவளைத் தடுத்தேன். ஏம்மா இப்படி அவசரப்படுற எனக் கடிந்துகொண்டேன். வெளியபோன மனுஷன் வீட்டுக்கு வரட்டும்னு பேசேம்மா ஏன் இப்படி அவரையும் டென்ஷனாக்க நினைக்கற என்றதும் ஓவென்று இனம்புரியாமல் அழுதாள். அம்மாவுக்கு புரிய வைக்க முயற்சி செய்தாலும் அவளால் உள்வாங்க முடியாது. அம்மா இப்படி உணர்ச்சி வசப்படுவாள் என் தரப்பில் சொல்வதைக்காட்டிலும் சேர்ந்து வாழனும் என நினைப்பாள். எல்லாம் தெரிஞ்சவமாதிரி வக்கனையா பேசு இப்படி வாழத்தெரியாம இருக்கியேடி எனத் தேம்பினாள்.

அம்மா வாழத்தெரியலன்னு சொல்றயேம்மா வாழறதுன்னா என்ன? முழுக்க முழுக்க நான் என்னை மாத்திக்கறதா? அம்மா கல்யாணம் என்பது இரண்டுபேரும் புரிஞ்சிகிட்டு வாழறதுமா. கணவனுக்கு என்னபிடிக்கும்னு மனைவிக்கு தெரியறது போல மனைவிக்கு பிடிச்சது பிடிக்காதது கணவனுக்கும் தெரியனும். இரண்டுபேரும் பரஸ்பரம் பேசி திட்டமிட்டு வாழனும்மா. ஒருத்தருக்கு பிடிச்சபடி எல்லாத்தையும் மாத்திக்கிட்டு வாழறதுக்கு பேரு வாழத்தெரிஞ்ச வாழ்க்கையா? ஆணா இருந்தாலும் பெண்ணா இருந்தாலும் அதிகாரத்துக்கு பணியறத நான் ஏத்துக்க மாட்டேன். விட்டுக் கொடுத்து வாழறது, புரிஞ்சிகிட்டு வாழறது போல இல்ல அதிகாரத்துக்கு பணிஞ்சு வாழறது… அம்மா ப்ளீஸ் லிமிட் அழுது என்ன ஆகப்போகுது. அமைதியா பேசுமா. கொஞ்சம் சத்தமாகவே கத்திவிட்டேன். அம்மா மனசு நிகழ்காலத்திற்குள் இல்லை என்பதை அவள் கண்கள் உணர்த்தின.

மாலை அப்பா வீடுதிரும்பினார் வந்ததும் வராததுமாக அம்மா ஆரம்பித்தாள். இப்போதே மாப்பிள்ளையப் பார்த்து பேசனும். கைல கால்ல விழுந்தாவது இவங்கள சேர்த்துவைக்கனும். மாப்பிள்ளை நல்லவர்தானேங்க. மாப்பிள்ளைக்கு எடுத்து சொல்ல யாருமில்ல நாம சொன்னாத்தான் கொஞ்சமாவது புரியும் எனச் சுடச்சுட காப்பியை முகத்தில் கவிழ்த்தது போல பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.
தொட்டிகளில் அம்மா வளர்த்த துளசிச் செடி, வெங்காயத்தாள், மிளகாய்ச் செடிகளைப் பிய்த்து கையில் தூக்கிக்கொண்டு ஓடி வந்தான் மகன் செல்லக் குட்டி மனோஜ். அம்மாவின் அறியாமையை நினைத்தால் பாவமாக இருக்கிறது. இதுவரை பிரச்சனை என எதையும் அம்மாவிடம் பேசியதில்லை திடீரென கேள்விப்பட்டால் அவளுக்கு இப்படித்தான் இருக்கும். அப்பா அம்மாவிடம் மங்கா நம்ம மகளுக்கு எல்லாம் தெரியும்மா. அவ குழந்தையில்ல . அவளுக்கு உலகம் தெரியும் . அவ என்ன சொல்றான்னு கேட்போம்.அவ முடிவுபண்ணினா சரியாதானிருக்கும்மா அப்பா பேசப்பேச அம்மா தலையிலடித்துக்கொண்டு அழுதாள்.

உங்களாலதா இவ இப்படிபோயிட்டா நல்லது கெட்டது எடுத்து சொல்லாம அவளுக்கு தெரியும்னு சொல்றீங்களே என்ற வழக்கமான அவளின் புலம்பல். இருட்டும் நேரம் வீட்டுக்குள் கொசுக்கள் வந்துவிடும் என சன்னலை மூடிக்கொண்டிருந்தேன். விளையாடிக் கொண்டிருந்த மனோஜ் பூக்களை என்னிடம் கொடுத்துக்கொண்டே சிரித்தான். கண்சிமிட்டிக்கொண்டு அவன் கொடுத்த அழகை ரசித்துக் கொண்டே அணைத்துக் கொண்டேன்.

அடுத்த நாள் வழக்குமன்றம் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. ரமேஷீக்கு பேங்கில் கடந்த ஆண்டு மாறுதல் கிடைத்ததால் தான் பிரிந்திருக்கிறோம் என்பது எல்லாரும் நம்பும் உண்மை இதற்குமேல் ஒன்றாக இருந்து முட்டிக்க வேண்டாமென இரண்டுபேரும் முடிவு செய்தோம். பிரிந்திருந்தாலும் இனி ஒருநாளும் சேர்ந்து வாழமுடியாதென முடிவானது. சமரசமாக பிரிவதாக வழக்குமன்றத்தை நாடினோம்.சிலமுறை எங்களை இணைத்து வைக்க கோர்ட் முயன்றது.வக்கீலும் தெரிந்தவர் தான். அங்கு ரமேஷ் பேசியவைதான் மிக அதிகமாக என்னைப் பாதித்தது.

2
நான் பரபரப்பான பத்திரப்பதிவு அலுவலகத்தில் வேலை செய்து வந்தேன். மனோஜீக்கு தேவையானதைக் கவனிப்பது வீட்டுவேலை இப்படியிருக்க.வீட்டு வேலைகளில் பையனைத் தயார் செய்வதில் உதவுகிற ரமேஷ் மொத்தமாக சில மாதங்களில் விலகிவிட்டார்.ஏதும் உதவி என கேட்டாலும் கடித்துத்துப்ப ஆரம்பித்தார்.ஆபிஸ் டென்ஷன்தான் இருக்கும் என நினைத்து அமைதியாக இருந்தேன். கொஞ்சம் மனசு விட்டுப் பேசுங்க ரமேஷ் எனக் கேட்டாலும் பேசுவதில்லை. வாயை இறுக மூடிக்கொண்டவராக எதையும் பேசக்கூடாது என முடிவெடுத்தவராகத் தெரிந்தார்.

நானா வேறு எதைப்பற்றி பேசினாலும் பேசுவதில்லை. எல்லாவற்றிற்கும் கோவப்படுவதும் சண்டையை வலிய வரவழைப்பது என மொத்தமாக மாறிக்கொண்டிருந்தான். காரணம் தெரியாமல் மனசு அலைபாய்ந்தது. நான் என்ன செய்தேன். அருகருகே இருந்தாலும் மனம் மிகப் பெரிய விரிசலை ஏன் வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. என்பக்கம்தான் ப்ரச்சனை என நினைத்தால் வெளிப்படையாகப் பேசலாமே. புரிந்துகொள்வதற்காக முயன்ற இடமெல்லாம் மனசு காயம் பட்டதுதான் மிச்சம். அவ்வளவு புறக்கணிப்பும் பாராமுகமும்.நானோ அலுவலகமோ காரணமில்லை வேறேதோ காரணம் என முடிவுக்கு வந்தேன். ரமேஷை வேறுகோணத்தில் பார்க்கத் தொடங்கினேன்.

ரமேஷ் உடன் பணியாற்றியவள் ஷோபனா. கணவனோடு விவாகரத்து வாங்கிய கையோடு இந்த பிரான்ஞ்சுக்கு வந்தவள். அவளுக்கு வீடு பார்க்க அவள் குழந்தைக்கு க்ரச்சில்சேர்க்க என ரமேஷ் உதவினார்.

ரமேஷையும் ஷோபனாவையும் பற்றி ஆபிசில் அரசல் புரசலாக பேசிக்கொண்டபின் தான் என் காதுக்கு வந்தது. அருவருப்பில் குமட்டியது. இருந்தாலும் என்னை பக்குவப்படுத்திக் கொண்டேன்.
விஷயத்த ஓபனா பேசற தைரியம் கூட ரமேஷீக்கு இல்லை. நான் கேக்கும்போது வாயைத்திறக்காமல் கல்லுமாதிரி இருந்தவன். எவ்வளவு பேசினேன். ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாமல் ஏன் இதே வீட்டில் இருக்க வேண்டும்.பேசிப் பார்ப்பதில் தவறில்லை.

இதெல்லாம் விட்டுடுங்க சரிவராது. இதுவர ஏதோ.. போகட்டும். பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே மனோஜ் அப்பாவிடம் போகத் துள்ளினான். அவனை வாங்கக்கூட இல்லை. எல்லாவற்றையும் அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தவன். அடுத்த நாள் அவனுக்கு நான் ஏற்றவள் இல்லை என பேச ஆரம்பித்தான். அதோடு அவனுக்கும் எனக்கும் எல்லாம் முடிந்தது. அப்போதே முடிவெடுத்துவிட்டேன்.

அம்மாவிடம் சொல்லலாமென்றாலும் தாங்கிக் கொள்ள மாட்டாள். இதோ ரமேஷ் என்ற பாத்திரம் வாழ்க்கையில் முடிந்தது . கணவனின் பிரிவிற்காக கவலைப்பட, அழ, ஆறுதல் கேட்பதெல்லாம் செய்கிற மற்றப் பெண்களைப் பார்க்கிறபோது கவலையாக இருக்கிறது. இவர்கள் ஏன் மாறாமல் இருக்கிறார்கள். அதற்கெல்லாம் அவகாசமோ அவசியமோ இல்லை. அப்படியான இடத்தில் ரமேஷ் தனக்கான இடத்தை உருவாக்கிக் கொள்ளவில்லை என்றானபின் நடைமுறையைப் பார்க்க வேண்டியதுதான். மகனை என்னோடு வைத்துக்கொள்ளலாம் என கோர்ட் சொல்லிவிட்டது. தன்னை நோக்கி ஓடிவரும் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொள்ளாமல் நகருபவன் மனோஜீக்கு அப்பாவாக இருக்க முடியாது. இப்போதும் என்னிடம் அன்புகாட்டுகிற என் அப்பாவுக்குமுன் இப்படிப்பட்டவர்களை மனம் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தது .

அம்மா மனோஜை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்கிறாள். அவனுக்கு இணையாக அம்மா விளையாடுவதைப் பார்க்கும்போது அம்மா மழலையாக மாறிவிட்டதாகத் தோன்றும். பொம்மை யானையையும் குதிரையையும் வைத்துக் கொண்டு அதைப்போல பாவனை செய்து காட்டுவாள். மனோஜ் யானையோடும் குதிரையோடும் இருப்பதாக குரலெழுப்பியபடி மகிழ்ச்சியாக விளையாடுகிறான் .
அலுவலம் முடிந்து மனோஜ் கூட விளையாடி தூங்க வைத்துவிட்டு அலுவலகம் தாண்டிய உரையாடலுக்காக முகநூலில் கொஞ்சம் நண்பர்களோடு பேசி, நாட்டு நடப்புகளைப் பார்த்துவிட்டுப் படுத்தால் அடுத்தநாள் காலை மீண்டும் மனோஜீடன் தொடங்கும்.

3

எளிமையாகத்தான் அறிமுகமானோம் முகநூலில்.அவளது மிக விரிந்த கண்கள் பேசும்போது கூடக்கூட பேசியது.இத்தனை நெருக்கமாவோம் என ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. வாசனை திரவியங்கள் அதிகம் புழங்குகிற ஊருக்கு சொந்தக்காரி, இங்கு நான் மிகத் தீவிரமாக என் சுவரில் எழுதிக்கொண்டிருப்பேன். அவளோ உள்பெட்டியில் எடக்குமடக்கா விமர்சிப்பாள். புரட்சிக்குப் பெயர்போன நாட்டிலிருந்து இங்கு நாங்கள் பேசுகிற உரிமையை நையாண்டி செய்யாதே எனத் தொடங்கி கடுமையாகச் சீறினேன். அன்றிலிருந்து அவளது விளையாட்டுத்தனம் மறைந்தது. மிக முக்கியமான உரையாடலை பல சமயங்களில் பேசியிருக்கிறோம்.
அவளது புகைப்படம் தாங்கிய மாத இதழுக்காக சில லகரங்களில் பணம் வாங்கியிருந்தாலும் புகைப்படத்தின் ஒற்றைப் பிரதியைக் கூட கையில் வைத்திருக்காதவள். இலக்கிய வனாந்தரத்தின் அத்தனை உயிர்ப்புகளையும் அறியத்துடிக்கிறாள்.இரண்டு நாட்டின் கலாச்சாரம் குறித்தும் மரியாதையோடு விமர்சிப்பவள்.இதோ இன்று காலை அன்போடு உருகி உருகி அவள் வாழுகின்ற நாட்டிற்கு அழைக்கிறாள் .

உடனடியாக என்னைப்பார்க்க விரும்புகிறாள். பயணச் செலவை அவளது நண்பன் ஒருவன் கவனித்துக் கொள்வான். போய்வருவதற்கான அத்தனை செலவையும் நாங்களே ஏற்றுக்கொள்கிறோம். உன் வருகையைத்தவிர இந்த நொடி வேறெதுவும் பிரதானமில்லை பட்டு இப்படி தினந்தினம் அழைப்பின் காற்று நுகரச்செய்த சுகந்தங்களில் அன்பின் முடிச்சு வலுவாகிக் கொண்டே இருந்தது. தமிழகத்தின் தென்கோடியில் கடலருகே அணுவுலைகளை அமைக்கும் பணி நடந்தபோது அதன் ஆபத்தை உணர்ந்து அணுவுலைக்கு எதிரான குரல்கொடுத்தோம். அப்போது என்னைக்காட்டிலும் என் செயல்பாடுகள் எப்படியிருக்கவேண்டுமென விவரிப்பாள். எனது எழுத்துகள் பிரசுரமாகும் முன் அவளது பார்வைக்குச் செல்லும். யாரும் கண்டுபிடிக்கமுடியாத ஆயிரத்து ஒன்றாவது கோணத்தைக் கண்டுபிடித்து பேசுவாள். கண்விழிக்கும்போதே உள்பெட்டிச் செய்தி மினுங்கியது. எனக்காக

வா நீ மூன்றுமாத சுற்றுலாவிசாவில் வந்தால் மீண்டும் உன் தேசம் செல்லத் தோன்றாது.கட்டற்ற சுதந்திரத்தின் ஜ்வாலையை இங்கே அறிவாய்.உணரவும் முயன்றுபார்.

அன்பு ஈவா

அவள் தினமும் அழைப்பு அனுப்புவதும் அதற்கு வர இயலாத காரணம் சொல்வதுமாக இருந்தேன்.ஒரே தன்மையில் பயணிகளாக உணர்ந்ததற்கு இடையில் அவள் என்னை முழுமையாகக் கவர்ந்தாள். ஒருமுறை போய்ப்பார்க்கலாம்.ஆனால் மனோஜையும் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். புது இடத்தில் அவனுக்கு சரிவருமா? அவனுக்கான உணவு தட்பவெட்பநிலை எல்லாம் சரியாக அமைய வேண்டுமே ! அவனை அம்மாவிடம் விட்டுச் செல்வதுதான் நல்லது. வேலைக்கு விடுப்பு சொல்லிக்கொள்ளலாம். துறையின் அனுமதி பெற்று செல்லும் வேலைகளைப் பார்ப்போம் என பலவாறாக யோசித்தேன்.பதில் எழுதினேன்.

அன்பின் ஈவா,

உனது அழைப்பை ஏற்கிறேன். குழந்தையை அழைத்து வரவில்லை.இப்படி பதில் அனுப்பியதற்கு மறுமொழியாக இதயக்குறிகளை அனுப்பினாள். அவளது உற்சாகத்திற்கு அளவில்லை.எனக்கும் அங்கு செல்வதின் மீதான பேராவல் .ஒரு வாரம் பயணம். பிரான்ஸ் நாட்டின் முழுத்தோற்றத்தையும் விமானத்தில் பார்க்கப் பார்க்க மனம் துள்ளியது. ஈவாவைப் பார்க்கும்போது எப்படியெல்லாம் இருப்போம். கை குலுக்குவோமா? அணைத்துக் கொள்வோமா? நினைக்கும் போதே இது தேவையற்றது என விட்டுவிட்டேன். அன்பு தன்னைத்தானே வெளிப்படுத்திக்கொள்வதுதானே.

அங்கு சென்று இறங்கியது முதல் ஈவாவுடன் பல இடங்களுக்குச் சென்றேன்.அவளின் சில நண்பர்களைப் பார்த்தேன்.தோழிகளை அழைத்து ஒரு கலந்துரையாடலுக்கும் விருந்துக்கும் ஏற்பாடு செய்தாள்.புதிய சூழலும் அதைப் புரிந்துகொள்ளும் ஆர்வமும் புதிய அனுபவமாக இருந்தது.

இதோ மீண்டும் விமானமேறுகிற இந்த நொடிவரை ஒவ்வொரு நொடியும் புத்தம்புதிதாக இருந்தது.உரிமையின் திசை நோக்கிய பயணம் .அதன் மீதான உடனடி விசாரணைகளை மனம் நிகழ்த்த மனதிற்கு பதில் சொல்வது பெரும் அவஸ்த்தையாய் இருந்தது.
ஈவா அங்கு சில ஆண்டுகள் பணிபுரிவது பற்றிப் பேசினாள். ஐரோப்பாவின் மிகப்பெரிய மூன்றாவது நாடு இது. அதிக சுற்றுலாப் பயணிகள் வரும் நாடு இது. இலக்கியமும் நிறைய எழுத்தாளர்களும் செழித்த நாடு அதனால் எனக்கேற்ற எழுத்து வேலையைத் தேடுவதாகச் சொன்னாள்.

4

மொழிபெயர்ப்புப் பணிக்கு மின்னஞ்சலில் அழைப்பு வந்திருப்பதைப் படித்ததும் அம்மா, அப்பாவிடம் சொன்னேன்.அவர்களும் உன் விருப்பம் என்று சொல்லிவிட்டார்கள்.அம்மா அவ்வப்போது என் வாழ்க்கை போனதாக பயப்படுகிறாள்.அவளுக்குப் புரியும் விதமாக எடுத்துச் சொன்னேன்.அவளுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் காலம் போனால் மெல்ல புரியும். ஒரு பெண் தனியாக வாழ்வதை நினைக்க்க்கூட யோசிக்கிற பெண்கள் உலகம் அம்மாவுடையது. பெண்ணுக்கான தகுந்த துணையாக ஆண்களை மட்டுமே பார்க்கிற சிந்தனை.
அம்மாவுக்குப் புரிதல் வரும்வரை பொறுத்துதான் இருக்க வேண்டும்.அம்மாவின் வாழ்க்கைக்கு நெருக்கமான சில தகவல்களைச் சொன்னேன்,அம்மா பிரான்சில் அல்லிப்பூ தான் தேசிய மலர் தெரியுமா? சேவல் அவங்க தேசியப் பறவை. நம்ம ஊரில் பார்க்கிற பலவும் அங்க இருக்கு.அம்மா கொஞ்சம் நம்பிக்கை கொள்ள ஆரம்பித்தாள்.

மனோஜை அனுப்ப அப்பாவிற்கு விருப்பமில்லை. அவளுடைய பணிகளுக்கு இடையூறாகி விடுவான் என்றார். என்னோடு குழந்தை இருக்கவேண்டும் அப்பா. நீங்க என்னைப் பார்த்துக்கொண்டதுபோல நானும் அவனைப் பார்த்துக்குவேன் என்பதைக் கேட்ட அப்பா சமாதானமடைந்தார்.

ஈவா விமானநிலையத்திற்கு வந்திருந்தாள்.பாஞ்சோர் என சொல்லிக்கொண்டே மனோஜை வாங்கிக் கொள்ள முயற்சி செய்தாள் .மனோஜ் பிடிவாதம் பிடிக்கத்தொடங்கினான்.என்னைத்தழுவி முத்தம் பதித்தாள்.நாங்கள் வருவதை முன்னிட்டு அவளுடைய வீடு முழுமையாகத் தயார் செய்யப்பட்டிருந்தது. மனோஜ்,ஈவா ,நான் அத்தனை உயிராகக் கலந்திருந்தோம்,மனோஜ் க்கு ஈவாவை மிகவும் பிடித்துவிட்டது.இப்போதுதான் வந்தது போல இருக்கிறது. ஒரு மாதம் ஓடிவிட்டது. இதற்குள் ஈவாவும் நானும் மிகநெருங்கி இருந்தோம். என்னைப்பற்றி அவளுக்கு நிறைய தெரிந்திருந்தது.

இவள் எப்படி என்னை நெருக்கமாக அறிந்திருக்கிறாள்? ஆச்சர்யமாக இருந்தது.நான் அவளிடம் சொல்லாத பள்ளிக்காலங்கள் குறித்து திடீரென பேசியபோது பலகேள்விகள் என்னுள் எழுந்தது. ஈவா அவளைப்பற்றி விடிய விடிய சொன்னாள்.

ஈவாவிற்கு என்னை முழுமையாகத்தெரிந்திருக்கிறது. . என்னை இளம்பிராயத்தில் அருகிருந்து பார்த்திருக்கிறாள். என் பள்ளியில் என்னோடு படித்தவள். அன்று அவள் பெயர் அருண். என்ன ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா? பெண்ணுக்கு ஆணின் பெயரை வைத்திருக்கிறார்களே என யோசிப்பது புரிகிறது. முன்பு அருண் என்கிற ஆணாக வளர்ந்தாள். அப்போது என் உயிர் நண்பன்; காலம் எங்களை சந்திக்க விடாமல் செய்தது; பள்ளிக்காலத்தில் தொடங்கிய பாலின மாற்றம் கல்லூரிக்காலத்தில் அவளுக்கு வேகமாக நடந்தது. அருணின் குடும்பம் உள்ளூரில் இருக்கமுடியாமல் நகரம் நோக்கி ஓடத்தொடங்கியது. அவர்கள் குடும்பத்தை நோக்கி எழுந்த கேள்விகள் அவர்களைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்காமல் காயப்படுத்தியது.

நகரத்தில் இருந்த அருண் அங்கிருந்து எல்லை தாண்டி ஈவாவாக இங்குவந்து சேர்ந்திருக்கிறாள். மனதளவிலிருந்த பெண் தன்மைக்கு ஏற்ப உடலுக்கும் முழு சிகிச்சை எடுத்து பெண்ணாக மாறியிருக்கிறாள்.

அவளது கடந்த காலத்தை முழுமையாகத் தெரிந்து கொண்டேன்.அவளது தோற்றம் ,உருவம்,குரல் எல்லாம் புத்தம்புதிதாக மாறியிருக்கும் உண்மையை வியப்போடு அறிந்து கொண்டேன். அப்பா, அம்மாவிடம் எனக்கும் ஈவாவிற்கும் உள்ள அன்பை விளக்கினேன்.இந்த முறை அம்மா நாட்டுல நடக்காததெல்லாம் சொல்றியேடீ . பொம்பளையா மாறினவங்க கூட வாழப்போறயா? அவளால் நினைத்துக்கூட பார்க்க முடியவில்லை . இதெல்லாம் சரிவராதுமா இப்படியெல்லாம் யோசிக்காத என்றாள்.அப்பா எப்போதும் போல உனக்கு சரின்னு பட்டதைச் செய் என்றார்.

ஆணின் மனதையும் பெண்ணின் மனதையும் நெருக்கமாக அறிந்துகொள்ளக் கூடிய அருண் என்கிற ஈவாவோடு சேர்ந்து பாரிஸில் புது வாழ்க்கையை வாழ்கிறேன். மனோஜ்க்கு இரண்டு அம்மாக்கள். வாழ்க்கையில் எதிர்பார்க்காத புதிய கோணத்திற்கு நகர்ந்திருக்கிறேன்.இயற்கையின் எல்லா சுவாரஸ்யங்களும் மனிதர்களிடமுமிருக்கின்றன.அன்பு அத்தனை வலுவாக பிணைத்துக் கொள்ளக்கூடியது.