Category: சிறுகதை

சிறுகதை நீண்ட கூந்தலை முடிக்க மறந்த பெண்கள் – நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா

 

நீண்ட கூந்தலை முடிக்க மறந்த பெண்கள்

நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

காலை மணி பத்து. எதிரிலிருக்கும் கட்டிடத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தாள், அவளது பார்வை அதன் இடுப்பிற்கு மேலே சென்றிருக்க சாத்தியமில்லை. வலப்புறம் தெரிந்த, ‘தாய்ஏர்லைன்ஸின்’ புன்னகையை மறுத்தவள் மீண்டும் பார்வையைக் கட்டிடத்தின் மீது மேயவிட்டாள். கட்டிடத்தையும் இவளையும் நாற்பது அடி சாலைப் பிரித்திருந்தது.வீசிய குளிர்கால பனிக்காற்று கழுத்தைச் சுற்றியிருந்த ஸ்கார்•பின் ஒழுங்கை கலைக்க மீண்டும் சரிபடுத்திக்கொண்டாள். கம்பளி மேல்கோட்டின் கழுத்துப்பட்டையைத்தளர்த்தி, இருபுறமும் வழிந்திருந்த கூந்தலை ஓர் ஒழுங்குக்குக்கொண்டுவர நினைத்தவள்போல கழுத்தை இரண்டொருமுறை அசைத்துக்கொடுத்தாள்.கடிதப்பொதிகளை சுமந்த சைக்கிளை மிகவும் சிரமத்துடன் நடைபாதையில் தள்ளிவந்த தபால்காரருக்கு வழியை விட்டு ஒதுங்கி நின்றாள்.  அவர் பிரெஞ்சில் வணக்கம்!எனக் கூறியதோடு, நாசூக்காக தலையை மேலும் கீழுமாக ஒரு முறை அசைக்கவும் செய்தார். இவள் பதில் வணக்கம் தெரிவித்திருக்கலாம், செயற்கையாகவேணும்புன்னைகைத்திருக்கலாம், இல்லை எதுவுமில்லை, முகத்தை இறுக வைத்திருந்தாள்.

 

தலையைப் பக்கவாட்டில் திருப்பியபொழுதுதான் பெண்களுக்கான ஆயத்த ஆடைகள் கடை கண்ணாடியில் பொம்மைக்கு ஆடை அணிகிற பெண்மணி இவளைப்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாளென்பது புரிந்தது. சற்றுமுன்னர் நுரைவழிய சோப்பு நீரைக்கொண்டு கண்ணாடியை துடைத்துக்கொண்டிருந்த போதும் அவள் இவளைஓரக்கண்ணால் பார்த்தவள். ஒருவேளை இவள் தானோ அவள்? இருக்க முடியாது,  ஆண்களைப்போல இப்பெண் தலையைக் கிராப் செய்திருக்கிறாள், இவள் தேடும் பெண்இளமையாகவும் நீண்ட தலைமயிருக்குச் சொந்தக்காரியாகவும், அநேகமாக ஓர் ஆசியப்பெண்ணாகவும் இருக்கவேண்டும். தள்ளிப்போய் நிற்கலாமென்று தோன்றியது,அல்லது இங்கே நின்றுகொண்டு இப்படி காத்திருப்பதை தவிர்த்துவிட்டு, சாலையைக் கடந்து துணிச்சலுடன் ஒரு முறை கட்டிடத்திற்குள் நுழைந்துகூடபரிசோதித்துவிடலாம். அவளுக்குப் போட்டியாயாக வந்திருக்கிற பெண் இக் கட்டிடத்தில்தானிருக்கிறாள் என்பது மாத்திரம் உறுதி. உள்ளே சென்று நேருக்கு நேர்அப்பெண்ணைச் சந்திக்கும் துணிச்சல்தான் அவளிடத்திலில்லை.

 

வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டபோது அந்தத் திட்டத்துடனேயே  புறப்பட்டு வந்தாள். முகவரியை தெளிவு படுத்திக்கொண்டு ஐம்பது மீட்டர் தள்ளியிருந்த பேருந்து நிறுத்தத்தில்இறங்கிக்கொண்டு, சிக்னலுக்குக் காத்திருந்து, நெஞ்சின் குமுறல்களையும், வெப்பம் அடர்ந்த சுவாசங்களையும், துளிர்த்த கண்ணீர்துளிகளையும் மறந்தவளாய்பித்துபிடித்தவள்போல சாலையை ஓட்டமும் நடையுமாக தாவிக்கடந்து, கட்டிடத்தின் முதல் தளத்திலிருந்த லி•ப்டுக்குள் காலெடுத்துவைத்து, லிப்டின் பொத்தான்களில்இமேஜ் கார்ப்பரேஷன் என்றிருந்த  8வது மாடிக்குறிய பொத்தானை அழுத்தி மேலே வந்தாள். தரைவிரிப்பின் மணத்திலும் மிதமிஞ்சிய ஒளிவெள்ளத்திலும்அமிழ்ந்துகிடந்த கூடத்தைக் கடந்தாள். வரவேற்பிலிருந்த பெண் தலை நிமிர்ந்தபோது  என்ன பேசுவதென்று விழிக்கிறாள். வார்த்தைகள் தடுமாறுகின்றன. இரண்டொருநிமிடம் கூடுதலாக நின்றிருந்தால் உடைந்து அழுதிருப்பாள். வரவேற்பு பெண் குழம்பியவளாய் இவளைப்பார்த்துக்கொண்டிருக்க மூச்சிறைக்க லிப்டை மீண்டும்தேடினாள். உதட்டைக் கடித்துகொண்டதில் நாக்கில் பரவிய இரத்தத்தின் கரிப்பு இன்னமுமிருக்கிறது. அவ்வப்போது நாக்கை புரட்டியபடி கடந்த ஒரு மணி நேரமாக இதேஇடத்தில் நிற்கிறாள். ஊர்பேர்தெரியாத ஒருத்தி கைகால்களில்லை, சரீரமில்லை கடந்த ஒருமாதமாக கனவிலும் நனவிலுமாக இவளை துரத்த்திக்கொண்டிருக்கிறாள்.

 

அன்றைக்கு மூத்தவள் பள்ளியிலிருந்து காலாண்டு மதிப்பெண் அறிக்கையைக் கொண்டுவந்திருந்தாள். போனவருடத்தோடு ஒப்பிடுகிறபோது நல்ல முன்னேற்றம்தெரிந்தது. வகுப்பாசிரியர் பாராட்டி எழுதியிருந்தார். அவளுக்கு அப்பாவிடம் காட்டவேண்டும். சின்னவளுக்கு பள்ளிக்குப் புதிதாய் வந்துள்ள டீச்சரைப் பற்றி நிறையசொல்ல இருந்தன. ஏற்கனவே அம்மாவிடம்,  ஒருமுறை கைகளை அசைத்துக்காட்டி விழிகள் மலர, குரலில் ஏற்ற இறக்கங்கள் சேர்ந்து நிறைய சொல்லியாகிவிட்டது.இடைக்கிடை கூன் விழுந்தவள்போல நடந்தும் காட்டினாள். புதிய டீச்சர் அப்படித்தான் நடக்கிறாளாம். வழக்கமாக ஒன்பது மணிக்கெல்லாம் டானென்று அவர்களை படுக்கவைத்துவிடுவாள். அன்றைய தினம் இருபெண்களுமே அப்பாவை பார்த்தபின்புதான் படுக்கை என்றார்கள். மாலை அலுவலகத்திலிருந்து போன் வந்திருந்தது.அவனுடைய செயலாளர் பெண்மணி பேசினாள். ”பார்த்தீபன் சார் இன்றைக்கு வர நேரமாகும், இந்தியாமலிருந்து ஏற்றுமதியாளர்கள் வருகிறார்கள் அவர்களோடு ஒருசந்திப்பு இருக்கிறது, பின்னர் அவர்களோடு டின்னர்”, என்றாள். அவளுக்குப் பொதுவாகக் கோபம் வராது, கோப்படவெல்லாம் கணவன்மார்களுக்குத்தான் உரிமையுண்டுஎன நம்பும் படித்தபெண் அவள். ஆனாலும் இப்படி எப்போதாவது வருகிறது. காலையிலேயே அவன் இவளிடம் தெரிவித்திருக்கலாம். தீடீரென்று ஏற்பாடானதென்றால்,அதைகூட  நேரிடையாக இவளைப் போனில் தொடர்புகொண்டு கூறியிருக்கவேண்டும். கணவன் மனைவிக்கிடையில் தகவல் பரிமாற்றத்றத்திற்கு ஒரு பெண்செயலாளர்எதற்கென தொலைக்காட்சி தொடரொன்றில் கதா நாயகி கேட்டது ஞாபகம் வந்தது.

 

ஒன்பதரை ஆயிற்று பிள்ளைகளை படுக்கவைத்துவிட்டு, கம்ப்யூட்டரை ஆன் செய்து அன்று பார்க்கவேண்டிய தமிழ் சீரியல்களையெல்லாம் பார்த்துமுடித்தாள், அவன்வரவில்லை. காத்திருந்தாள். சுவர்க்கெடிகாரம் பன்னிரண்டுமுறை அடித்து நிலைமையை உணர்த்தியது. வரவேற்பறை சோபாவிலேயே கண்ணயர்ந்திருந்தாள்.திடீரென்று விழிப்புவர, எழுந்து விளக்கைப் போட்டபோது அதிகாலை மூண்று மணி. சுவர்க்கடிகாரத்தின் வெண் திரையில் திடீர் ஒளியில் அசைவின்றி ஓர் எட்டுக்கால்பூச்சி. மனதில் ‘பச்’சென்று ஒரு திரவம் சுரந்து வாயைக் கசக்கவைத்தது. ஒளி சோர்ந்திருந்த அல்லது மறுக்கப்பட்ட இடங்களில்லெல்லாம் சூன்ய அமைதி. இருள் புரண்டுநெளிவதுபோல தெரிந்தது. டாய்லெட் போகக் கூடத்தைக் கடந்தபோதுதான் நாற்காலியில் அவனது உள்ளாடைகளும், சட்டையும் பேண்ட்டும் கோட்டும் தாறுமாறாகதொங்கிக்கொண்டிருப்பதைக் கவனித்தாள், அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த •பென்ஸ்பரி ஷ¥க்கள்கூட அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக கிடந்தன.  டாய்லெட் போய்விட்டு வந்துபேண்டையும் கோட்டையும் முதலில் மடித்துவைத்துவிட்டு சட்டையை எடுக்கிறபோதுதான் கவனித்தாள் அதில் கழுத்துக்கு கீழே பட்டனையொட்டி நீன்டதலைமுடியொன்று ஒட்டிக்கிடந்தது. நல்ல கருமை நிறம். இளமையும், மின்சார ஒளியில் பளபளப்புடனும் இருந்தது, நடுவிரலையும் ஆள்காட்டிவிரலையும் இணைத்துநகத்தால் சுண்டி சட்டையிலிருந்து பிரித்தெடுத்தாள். சீயக்காய் வாசம்போல ஏதோவொரு வாசம். ஒன்றிணைந்தால், அக்கூந்தலுக்கு ஆண்களைக் கிறங்கச்செய்யும்ஆற்றலுண்டு என்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தாள். அது நிச்சயம் அவளுடைய முடியல்ல, மூத்தவள் அல்லது சின்னவள்.. ம் இல்லை, வாய்ப்பே இல்லை. இருவரும் பாப்வெட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். பிற்பகலில் அவள் பார்த்த தமிழ் சீரியலில் கதா நாயகன் மார்பில் சாய்ந்திருந்த தனது இரண்டாவது மனைவியின் தலையை ஒதுக்கிவிட்டு, “இந்தா பாரு ஒன்னோட தலைமுடி சட்டையில் தங்கிட்டுது, இப்படியே வீட்டுக்குத் திரும்பினா என் கதை கந்தல்தான்”, என வசனம் பேசியது நினைவுக்கு வந்தது. ஒருசீரியலில் கணவனின் இரட்டைவாழ்க்கையை மனைவி ஏற்றுக்கொள்ள பழகியிருந்தாள், இன்னொன்றில் முதல் மனைவி சிலம்பெடுக்காத குறை. இருவரில் யாரைப்பின்பற்றலாமென்பதில் மிகவும் குழப்பம்.

 

அறைக்குத் திரும்பினாள், குறட்டை விட்டுக்கொண்டிருந்தான். எழுப்பி உடனே கேட்கவேண்டுமென நினைத்தாள். அவனுக்குச் சட்டென்று கோபம் வரும். இவளைவிமர்சிப்பதற்கென்று புது புது வார்த்தைகள் வந்து விழும். இவள் தலையணையையும் இழுத்துப்போட்டுக்கொண்டு தூங்குகிறான். தலையணையை எடுக்கக்குனிந்தபோது, அவனிடம் விஸ்கி நாற்றம், குமட்டிக்கொண்டுவந்தது. பக்கத்தில் தலைமயிரை முகத்தில் பரத்தியடி ஒரு பெண். இதயம் படபடக்க, பதட்டத்தில்ஸ்விட்சைக்கூட தேட வேண்டியிருந்தது. போட்டபோது, எல்லாம் பிரமையென்று புரிந்தது. ஒருக்களித்து படுத்திருந்தவன், திடீர் வெளிச்சத்தை மறுப்பவன் போலதலையாட்டினான், விளக்கை அணைத்தாள். தலையணையைக் கட்டிலிலேயே போட்டுவிட்டு மின் விளக்கை எரியவிடாமல் வரவேற்பறைக்கு வந்தாள். இருட்டில்சோபா நிறைய  நீண்ட கூந்தலை முடிக்க மறந்த பெண்கள். அச்சமாக இருந்தது. எல்லாம் கற்பனையென்பதை உணர கூடுதலாக சில நொடிகள் தேவையாக இருந்தன.சோபாவில் சரிந்து விழுந்தவள், அப்படியே உறங்கிப்போனாள்.

 

மறுநாள் காலை வீட்டில்  வழக்கம்போல எல்லாம் நடந்தது. ஆறுமணிக்கு எழுந்து அருகிலிருந்த ரொட்டிக் கடைக்குச் சென்று காலை உணவுக்கு வேண்டிய ரொட்டிகள்வாங்கிவரவென்று அவன் போயிருந்தான். இவள் பிள்ளைகளை பள்ளிக்கு தயார் பண்ணிகொண்டிருந்தாள். அவனே பாலை மைக்ரோஓவனில் சுடவைத்து இன்ஸ்டண்ட்காபிபொடியில் காப்பியைத் தயாரித்து ரொட்டி வெண்னெய் ஜாமென்று எடுத்துக்கொண்டு மேசையில் உட்கார்ந்தான். அவனாக பேசட்டுமென காத்திருந்தாள். நிறைய தமிழ்சீரியல்களில் அதுபோன்ற காட்சிகள் வருகின்றன என்ற நியாயம் அவளுக்கிருந்தது. அறைக்குள் நுழைந்து உடுத்திக்கொண்டுவந்தவன், ” கொஞ்சம் ஆபிஸ¤க்குச் சீக்கிரம்போகணும், பிள்ளைகளை பள்ளிக்கு இன்றைக்கு நீதான் அழைச்சுப்போகணும்!”. அவனிடத்தில் வேண்டுகோள்கள் இருக்காது. எல்லாம் கட்டளைகளாகத்தான் வரும்.அவனுடைய வெற்றியின் ரகசியமே அதில்தானிருக்கிறதாம், ஒரு முறை சொல்லியிருக்கிறான். கார் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு மடமடவென்று படிகளில் இறங்கிபோயே போய்விட்டான்.

 

பொதுவாக அவள், கணவனின் வேலை விபரங்களை விசாரிப்பதில்லை. பிரான்சுக்கு வந்த பதினைந்து வருடத்திற்குள் ஒரு அப்பார்ட்மெண்ட் வாங்கியிருக்கிறான். இருபிள்ளைகளுக்கு தகப்பன். மூன்று வருடத்திற்கொருமுறை இந்தியாவுக்கு அழைத்துபோகிறான். இவளுடைய குடும்பத்தினருக்கும் அவனுடைய குடும்பத்தினருக்கும்முடிந்த அளவு உதவி செய்கிறான். ஒரு மாதத்திற்கு முன்புவரை  டெக்ஸ்டைல் நிறுவனமொன்றில்  வேலையிலே இருந்தான். அடிக்கடி பிரான்சுக்கும் இந்தியாவுக்குமாகபயணம் செய்திருக்கிறான். ஒருமுறை, அதைப்பற்றி தெரிந்துகொள்ளவேண்டுமென்று ஆசைப்பட்டு கேட்கப்போக, ” தெரிந்து என்ன செய்யப்போறே, அப்படி சொன்னாலும்புரியுமா? கூடாத வேலைன்னா என்ன செய்வ? பிடிக்கலைண்ணு தாலியை கழட்டி வச்சிடுவியா?” என்றெல்லாம் அடுக்கிக்கொண்டுபோக அரண்டுபோனாள். அவனுடையநண்பனிடம் நடத்திய தொலைபேசி உரையாடலிருந்து அண்மையில் ஒரு ஏற்றுமதி இறக்குமதி நிறுவனத்தை ஆரம்பித்திருக்கிறானென்று  என்பது மட்டும் புரிந்தது.

 

இரண்டாவது முறையாக தலைமுடியை அவனுடைய சட்டையில் கண்டது நேற்று பகலில், துணிகளையெல்லாம் சலவை எந்திரத்தில் போடலாமென்று ஒழித்தபோதுநடந்தது. இம்முறை எடுத்த முடியை ஏற்கனவே கையிருப்பிலுள்ள முடியுடன் ஒப்பிட்டுப்பார்த்தாள் நீளத்தில் மட்டுமே வித்தியாசம், மற்றபடி அந்த ஒற்றை மயிரின் மினுமினுப்பு, கருமை, ஆரோக்கியம், கவர்ச்சி  ஒன்றுபோலவே இருந்தது. இரண்டு நாளைக்கு முன்பு வீட்டிற்கு வந்திருந்த பிரெஞ்சு தோழி இசபெல்லாவிடம் பேசியபோது, “ஜாக்கிரதை!ஆண்களை நம்பாதே, பிரச்சினையென்றால் பிள்ளைகளை அழைத்துக்கொண்டு தனியே வந்துவிடு.”, என்ற யோசனையைக் கேட்டு பயந்து போய்விட்டாள்.அம்மாவிடம் உடனே பேசவேண்டுமென நினைத்து, ஐந்தாறுமுறை முயற்சி செய்து பார்த்துவிட்டு, சென்னையிலிருக்கும் அண்ணன் வீட்டிற்குப் போன் செய்யஅண்ணனில்லை. அண்ணிதான் எடுத்தாள்.  அவளிடம் கூறினால் ஊரெல்லாம் தண்டோரா போட்டுவிடுவாளென்று தெரியும். “வீட்டிற்கு போன் போட்டேன் யாருமில்லை,அவசரமென்று சொல்லுங்கள், என்று போனை துண்டித்துவிட்டாள்.

 

மணி பன்னிரண்டு. எதிரிலிருந்த கட்டிடத்திலிருந்து மதிய உணவிற்காக வெளியேறிக்கொண்டிருந்தனர். அவனும் நீளமுடிக்காரியும் ஒருவேளை ஒன்றாக வெளியில்வரலாம். அப்படி வந்தால் எப்படி எதிர்கொள்வது, பார்த்தும் பார்க்காமல் வீட்டிற்குத் திரும்புவதா அல்லது அவளுடன் கட்டி புரளுவதா? இரண்டாவது காரியத்தைசெய்வதற்குத் தெம்புபோதாது. தவிர பன்னிரண்டரை மணிக்கு சின்னவளை பள்ளியிலிருந்து அழைத்து வரவேண்டும். இப்போதே வீடு திரும்பினால் தான் ஆச்சு.

 

மாலை அலுவலகத்திலிருந்து சீக்கிரம் திரும்பியிருந்தான். பானு! பானு!…வென்று அழைத்தான். பெயரிட்டு அழைக்கிறபோது நல்ல மூடில் இருக்கிறான் என்பதைஅனுபவங்கள் சொல்லியிருக்கின்றன. அவளுக்கு வேண்டியவற்றை சில ஊடல்களுடன் நிறைவேற்றிக்கொள்ளும் வாய்ப்பு. அரிதாகத்தான் வரும். வந்திருக்கிறது.மீண்டும் எப்போதோ? தாறுமாறாகக் கிடந்த சின்னவள் அறையை ஒழுங்கு செய்துக்கொண்டிருந்தவள், அவன் குரலைக் காதில் வாங்காதவள்போல வேலையில்மும்முரமாக இருந்தாள். இதுபோன்ற தருணங்களில் அவளைத்தேடி வருவானென்று தெரியும். வந்தான். என்ன பானு. நான் கூப்பிட்டது காதில் விழலையா? இங்கே என்னசெய்யற?

 

– சொல்லுங்க என்ன விஷயம்? வேக்குவம் கிளீனரை வேக்குவம் கிளீனரை அணைக்காமலேயே கேட்டாள்.

 

– கிட்டே வாயேன், சொல்றேன்.

 

சட்டென்று முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு, வார்த்தைகளில் இறுக்கத்தை கொணர்ந்து பதிலிறுத்தாள்

 

– பக்கத்து அறையிலே பசங்க இருக்காங்க, எனக்கும் வேலைகளிருக்கு”,

 

– வழியில் ஒரு நகைக்கடையில் பார்த்தேன் நன்றாக இருந்தென்று வாங்கினேன். அவன் கையில் சின்னதாய் ஒரு ஜுவல் பாக்ஸ், திறந்திருந்தது உள்ளேஜொலித்துக்கொண்டு  வைர மோதிரம். இடது கையை மெல்ல எடுத்து, வேக்குவம் கிளீனரை அணைக்காமலேயேவிரலில் போட்டுவிட்டான்.

 

திடீரென்று போன் அலறியது. போன் இவள் கைக்கெட்டும் தூரத்திலிருந்தது, ரிசீவரை கையிலெடுத்தபோது அவன் படிகளில் இறங்கிக்கொண்டிருந்தான்.எதிர்பார்த்ததுபோல அம்மாதான் மறுமுனையிலிருந்தாள்.

 

– என்னம்மா, ஏதாச்சும் சேதியா? அவசரமா என்கிட்டே ஏதோ பேசணும்னு சொன்னியாமே?

 

– ஆமாம்மா, உங்க மாப்பிள்ளை இன்றைக்கு ஒரு வைர மோதிரம் வாங்கித்தந்தார். அதைசொல்லத்தான் எடுத்தேன். மற்றபடி நீங்க நல்லா இருக்கீங்களா?…

 

அவன் காரை எடுப்பது சன்னல் வழியே தெரிந்தது. இருவரும் முத்தமிட்டுக்கொள்வதுபோல இருந்தது. அவளுக்கு தலைமுடியும் நீளமாகத்தான் இருந்தது. இவள் மோதிரவிரலைப்பார்த்துக்கொண்டாள்.

——–

 

 

 

 

சிறுகதை- இளஞ்சேரல் பகல் பொழுதைஇரண்டாக மடித்தல்

பகல் பொழுதைஇரண்டாக மடித்தல்

                                     சிறுகதை- இளஞ்சேரல் 

 

 

 

 

 

 

 

 

”நீங்கள் ஏன் கைக்கடிகாரம் அணிவதில்லை”

”பாருங்கள் அந்தத் தண்டவாளங்களை எனக்கு மனக்குழப்பம் நேரும் போது நான் இங்கு வருவேன்.சில இடங்களில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக ரயில்கள் பிரிந்து போவதற்கு ஏதுவாக புரிந்து கொள்ள முடியாதபடிக்கு அவைகள் இருக்கிறது. ஒருசில தனித்த தண்டவாளம் எங்கோ போய் மண்ணுக்குள் சிலவை புதைந்து போயிருக்கும்..என்ன கேட்டீர்கள்..நல்லது..நீங்கள் நான் எதிர்பார்த்திராத ஒரு கேள்வியுடன் விவாதத்தைத் துவக்குகிறீகள்”

-ஏனெனில் எனக்கு விதவிதமான  கடிகாரங்கள் பிடிக்கும்..ஒவ்வொரு  காலகட்டத்திலு

ம் புகழ்பெற்ற வாட்ச்களை  வாங்கி அணிந்திருக்கிறேன்..அதுவும்  ஒரு பைத்தியம மிக்க அனுபவம்தான். யாரைப்பார்த்தாலும் அவர்களுடை  மணிக்கட்டைப் பார்க்கத்  தோன்றுகிற உந்துதல் ஏற்படும்.. உங்களுக்கு அதுபோன்ற ஆர்வம் உண்டா..நான் அறிந்த வகையில்  எந்த ஆர்வமும் தொடர்ச்சியாக உங்களுக்கு இருந்ததில்லை என்பதை அறிந்திருக்கிறேன்..

-கடிகாரம் பற்றிச் சொல்லவேண்டுமென்றால்  ஒரு வரம்பின் நுனியைப்  பிடித்துக் கொண்டு தினப்பொழுதும்  தொங்கிக் கொண்டிருக்க  முடியாது-

-பொழுதும் மங்கும் வெளிச்சமும்  அனந்தரமும் ஆதியும் அணங்கு  நிலையும் மாயை என்கிறீர்கள்  அப்படித்தானே-

-அப்படியென்று நீங்கள்  கற்பனை செய்து கொள்வது  உங்களுடைய விடுதலை உணர்வைக்  குறிக்கிறது-

-ஏன் நீங்கள் ஒரு அணிகலனைக்  கூட நம்ப மறுக்கிறீர்கள்..நீங்கள்  சொல்வது போல நிழலைக்  கூடவும் ஏன் சந்தேகப்படவேண்டும்..பாருங்கள்  ஒரு முறையேனும் கிணற்று  நீரிலோ அல்லது தேநீர்க்குவளையிலோ  உங்கள் முகத்தை எப்படி  கிலி கொண்டு பிறழ்கிறது  என்பதை-

-பயம் என்பது எனது அகராதியிலேயே  கிடையாது.. என்னுடைய முகத்தைப்  பற்றிய விமர்சனத்தை என்னுடன்  நட்புறவு கொண்டிருக்கும்  பெண்களிடம் கேட்டுப்பாருங்கள்.. பயத்தை எதிர்கொண்டு சமர்  புரிவதால்தான் நான் பல்வேறு  சிக்கல்களில் மிதக்கிறேன்.சட்டம்  நீதி காவல் அறம் உண்மை  தர்மம் விடுதலை சுதந்திரம்  பொய்சாட்சி நம்பிக்கை  துரோகம் மிகை நடிப்பு  இப்படியாக- இன்றளவு இவை  குறித்த விவரங்களை சம்பந்தப்பட்டவர்கள்  என்னை அழைத்துப் போய்  கேட்டுத் தெரிந்து கொள்கிறார்கள்.  அப்படியென்றால் அவர்களுக்கு  இதன் மீது என்ன பயம்  குழப்பம்-

-பெண்களிடம் விமர்சனம்  கேட்பது இறுதிமுடிவை எட்டநினைப்பவர்களுக்கு  சிக்கலும் பிரச்சனைகளுமே  எற்படும். அப்படியானால்  ஏன் நீங்கள் எப்போதும்  கைவிலங்குகள் புட்டப்பட்டவரைப்  போன்றே காணப்படுகிறீர்கள்-

-இப்போது அந்த ரயிலிலிருந்து  இறங்குபவர்களைக் காணுங்கள்  எத்தனை விதவிதமான விலங்குகளை  அணிந்து வருகிறார்கள்..அந்தச்  சிறுமிகளின் கால்களில்  பாருங்கள்..அந்த முதியவர்களைப்  பாருங்கள் பாரம் தாளமுடியாமல்  எப்படி சிரமப் பட்டு  நடந்து வருகிறார்-

-பாருங்கள் என்னால் அவர்கள்  விலங்குகளால் சிக்குண்டு  துன்புறுவதைக் காண முடியவில்லை  நீங்கள் உங்கள் கண்களால்  கண்டு கொள்கிறீர்கள் காரணம்  நான் சொன்னது போல விலங்குகளின்  வலியை நீங்கள் உணர்ந்துகொண்டு  இருப்பதால் அவர்களின்  துயரத்தை அறிகிறீர்கள்-

-விலங்கு என்று சொன்னதை  தவறாகப் புறிந்து கொண்டீர்கள்  என நினைக்கிறேன் நான்  உங்களை அவமதிப்பதற்காக  ஒரு போதும் பேசவில்லை.மன்னிக்கவும்-

-தவறில்லை மாறாக நீங்கள்  என்னுடன் ஒரே அலைவரிசையில்தான்  உரையாடி வருகிறீர்கள்..நான்  இந்த உரையாடலை விரும்புகிறேன். என்னுடைய உயிருக்கும்  நிம்மதியாக இருக்கிறது. அது மட்டுமின்றி நீங்கள்  உங்களை வெளிப்படையாகக்  காட்டிக் கொள்வதற்காக  மெச்சுகிறேன். ஆயினும் எனது  பழைய மனைவியின் வழக்கறிஞராக  எப்படி செயலாற்ற முடிந்தது  என்பதை நினைத்து வியக்கிறேன்.-

-மன்னிக்கவும் அது காலம்  தந்த அவமானம் என்பேன்..உங்களை  நீதியுன் முன்னால் நிறுத்துவது  ஒரு போதும் ஏற்கக் கூடிய  செயல் அல்லவே-

-அப்படியாக எதுவும் நடந்து  விடவில்லை எல்லாம் ஒரு  ஏற்பாட்டின் படி நடந்து  கொண்டிருப்பதை நாமும்  நாமெல்லோரும் புரிந்து  கொள்ளவேண்டும். கொஞசம்  தள்ளிக்கொள்ளுங்கள் அந்த  மூதாட்டிக்கு-

-அவர் உங்களுக்குத் தெரியுமா..அந்த  மூதாட்டி உங்களைப் பார்த்துப்  புன்னகைக்கி றார்களே..அவர்கள்  உங்கள் குடும்பம் பற்றியும்  விசாரிக்கிறார்களே-

-தெரியும் அவர்களுக்கு  மூன்று மகன்கள் ஒரு காலத்தில்  கள்ளு-சாராயக்கடை இருந்தபோது  சாக்னா கடை வைத்திருந்தவர்  அவர்-அவருக்கு நல்லவருமானம்  வந்தது. அந்தக் கடை வைத்ததால்  அவருடைய மகன்கள் பிரிந்து  போய்விட்டார்கள்.

தனது தாய் ஒரு சாக்னா கடை  வைத்திருப்பதை அவர்களால்  ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. அப்பெண்ணுக்கும் அது புதிராகவே  இருந்தது. சாரயக்கடை-கள்ளுக்  கடை ஏலம் எடுப்பதை கௌரவமாகக்  கருதும் சமூகம் சாக்னா கடை  வைத்துக் கொள்வது ஏன் கேவலமாகப்  பார்க்கிறது அதுவும் தன்  மகன்கள் ஏன் அகௌரவமாக ப்பார்க்கிறார்கள்  பிரிந்து போகிறார்கள் என்று  யோசித்தார்..-

-இப்போதும் சாக்னா கடை  வைத்திருக்கிறாரா பிறகு  என்னவோ தலையில் கூடையைத்  தூக்கிக்கொண்டு போகிறார்கள்-

-அது பழைய கதை பிற்பாடு  அவர்கள் அந்தத் தொழிலை  விடுத்து மகன்கள் சொன்னபடியே  வேறு வேலைக்குப் போனார்..பல  வியாபாரம் செய்தார்கள்  இவருடைய கதையை எந்த சினிமாவோ  கதையோ நாடகமோ புதினமோ  வந்ததில்லை. நம்ப மறுக்கும்  சமுதயாமும் நம்பமுடியாத  வாழ்வும் இருந்து கொண்டுதான்  இருக்கிறது..மலைகளின் மீது  ஏறி இறங்கி வாழ்ந்து  பழகியவனுக்கு நிலப்பகுதிகளில்  உள்ள ஏற்ற இறக்க மேடு  பாதைகளை அப்படி ருசியாகப்  பார்ப்பான்

அதுபோலவே சில புதிர்களும்  மர்மங்களும் நிறைந்துதான் இருக்கிறது..

-அதாவது உங்களுடைய  வாழ்க்கையைப்  போல  என்கிறீர்களா-

-எப்படியோ என் மனதை மாற்றுவதற்கு  முயற்சிக்கிறீர்கள்..கணம்  நீதிபதிகளே தள்ளாடிக்  கொண்டிருக்கிறார்கள்.மணவிலக்கு  சட்டங்களை பாவம் அவர்களும்  ஆசைதீர ஆய்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.  புத்தம் சமரச விதிகளை  உருவாக்கி என்மூலமாக பரிசோதித்துக்  கொண்டிருக்கிறார்கள். எதுவாக  இருந்தாலும் இருகாதுகளும்  கண்களும் செயல்படாதவனுக்கு  இந்த சட்ட சன்மார்க்கங்கள்  எப்படி உதவப் போகிறது.  பார்க்கலாம் எது எப்படியோ  எனக்கு மிகுந்த சுவராசியமாக  இருக்கிறது…எனினும் உங்கள்  நம்பிக்கையை ஆசையைத் தீர்த்துவைக்க  முடியாமைக்கு வருந்துகிறேன்.-

-பாருங்கள் இந்த ரயிலடியில்  நிச்சயமற்ற வருகையை நோக்கி  எத்தனை மனிதர்கள்..நீங்கள்  உங்கள் ஊர் வனப்புகளைப்  பற்றியும் வரலாற்றைப்  பற்றியும் என்னிடம் சொல்லவே  இல்லையே அதனால் உங்கள்  மீது கோபமாக இருக்கிறது-

-ஆமாம் ஒரு வகையில் என்னைப்  பற்றி நீங்கள் அறிந்த  ஒன்று..மணம்-மணவிலக்கு-காவல்-நீதி-வாதத்திறமை-அழுகை-நடிப்பு-பிரிவாற்றாமை-எளிதில்  புரிந்து கொள்ள முடியாத  முரட்டுப் பிடிவாதம் கொண்டவன்  என்பது தானே-

-இது உங்களைப் பற்றிய  வெளித்தோற்றத்தில் தெரியும்  நாளிதழ் செய்தி வடிவம்

மாறாக நீங்கள் ஒரு பாரம்பரியம்  மிக்க குடும்பத்தை சேர்ந்தவர்-உங்கள் குடும்பத்தார் சில அரசாங்கப்  பதவிகளில் இருப்பவர்கள்-அறிவு  புர்வம் கலாபுர்வம் மிக்கக்  கலைஞர்கள் உங்கள் குடும்பத்தில்  இருக்கிறார்கள்..நீங்களும்  ஒரு விளையாட்டு வீரர்..உங்கள் குழந்தைகளை நேசிக்கிறவராக  இருக்கிறீர்கள்..அது மட்டுமல்ல  முக்கியமான விசயம் நீங்கள்  மறுஜென்மம் குறித்து அவநம்பிக்கை  கொண்டவர் என்பது எனக்கு உங்களை வழிக்குக் கொண்டுவர அது  போதும் என்றுதான் இந்த பிரச்சனைக்கு நான் தலையிட்டு இருக்கிறேன்.-

-பாவம் நீங்கள் மெனக்கெட்டு  என்னை வானாளவப் புகழ்கிறீர்கள்  நன்றி..வாருங்கள் இப்போது  சற்று நேரத்தில் ரயில்  வருவதற்கான சமிச்ஞை வந்துவிட்டது. நாம் இப்போது அந்தப்  புளியமரங்கள் அடந்த பகுதிக்குப்போவோம்..-

-அற்புதமாக இருக்கிறது  இந்த இடம்..பிரிட்டிஸ்காரனுக்கு  நன்றி சொல்லவேண்டும் நமது  ஆட்கள் ரயில் பாதைகள்  அமைத்திருந்தால் எவ்வளவு  லட்சணத்தில் இருந்திருக்கும்..இன்னேரம்  புதர்மண்டி பாம்புகள்  நிறைந்த வனமாயிருக்கும்.. நீங்கள் உங்கள் மனைவியை  இங்கு அழைத்து வந்து  காட்டியிருக்கிறீர்களா..-

-நாம் விடுதலை உணர்வை  சுயத்திலிருந்து விலகி  சற்று இயற்கையோடு பேச  வந்திருக்கிறோம்.இந்தநேரம்  பார்த்து ஏன் அரூபமான  புதிரை ஞாபகப்படுத்துகிறீர்கள்

உங்களுக்கு இந்த வெளி பிடிக்கவில்லையெனில்  நாம் வேண்டுமானால் ஏரோப்ளேன்  காட்டுக்குப்போகலாம்-

-மன்னிக்கவும்..ஏரோப்ளேன்  காடா அற்புதம்..சொல்லியிருந்தால்  அங்கு போயிருக்கலாமே-

-நீங்கள் இன்று தங்குவதானால்  காலை அங்கு போய்விட்டு  ஊர் போகலாம்-

-மன்னிக்கவும் நான் இன்று  ஏழு மணி ரயிலில் திருப்புர்  போயே ஆகவேண்டும் எனது  குழந்தைகள் மனைவியைக்  கேட்டு நச்சரித்து விடுவார்கள்..-

-உங்களுக்கென்ன கேட்பார்  யாருமில்லை யென்கிறீர்கள்  அப்படித்தானே-

– பாருங்கள் உங்கள் நகைச்சுவையை..உலகெலாம்  உனக்கடிமை நீரோ எனக்கடிமை  என்பாரே சரஸ்வதி சபதம்  படத்தில் சிவாஜி அது  போல இருக்கிறது-

-எனக்கென்று பரிந்து பேச  நல்ல வழக்கறிஞர்கள் கிடைக்கவில்லை.ஆயினும்  எனது மனைவிக்கு நானற்ற  வழக்கறிஞர்கள் எத்தனை  பேர்..எப்படி ஒரு உறுதி  நம்பிக்கை-

-நீங்கள் அழைத்து வருகிற  இடம் உண்மையிலேயே நான்  காணாத ஒரு பகுதி..

ரயிலடிகளுக்கு நான் போனதே  இல்லை. ரயிலடி என்றால் மலங்கழிக்கும்  ஒரு பகுதி திருடர்கள் நிறைந்திருக்கும் பகுதி என்றுதான் நினைத்தேன். நன்றி சித்திரப்புலி..-

-பாருங்கள் நம் சமூகத்தின்  திருமண பந்தம் நான் காணாத  ஒரு பகுதி..நான் நிம்மதி  கொள்ளாத ஒரு பகுதி..உங்களுக்கு  இந்த ரயிலடி மாதிரி வேங்கைப்புலி-

-சிகரெட் கொண்டு வந்தீர்களா..இத்தனை  உயரக்குறைவான பாலத்தினுள்  நான் நடந்ததே இல்லை..பாருங்கள்  சித்திரப்புலி உண்மையிலேயே  எத்தனை பின் நவீனத் துவ  வடிவங்களில் எவ்வளவு அற்புதமான  ஓவியங்கள்..-

-ஆமாம்..இந்தத் தரைப்பாலத்தின்  சுவர்களில் எழுதாத வரையாத  விரல்களே கிடையாது..ஆத்மாவின்  ஆழப்பிரியத்தை எப்படியெல்லாம்  எழுதியிருக்கிறார்கள் பார்த்தீர்களா..கீழே  கிடக்கும் கரித்துண்டுகளைப்  பாருங்கள்..அருகிலிருக்கும்  பள்ளிச் சிறுவர்களின்  கைவண்ணம் மட்டுமல்ல..ஊரில்  வசித்து கனவுகளில் வந்து  இம்சிக்கும் தேவதைகள்  பற்றி சிறுவர்களும் இளைஞர்களும்  எழுதிய வரிகளை-

-நானும் ஏதாவது எழுதுகிறேனே..-

-என்ன எழுதப் போகிறீர்கள்-

-பாருங்கள்…-

-கிருஷ்ணவேணி-ஜெயா-சிவகாமி-ராஜேஸ்வரி-

-இவர்கள் எல்லாம் யார்-

-இவர்கள் எல்லாம் எனது  பள்ளிக் காலத்தில் என்னை  பாதித்த மாணவிகள்-

-ஏன் நீங்கள் உங்கள்  மனைவி-குழந்தைகள் பற்றி  எழுதவில்லை-

-இன்மையைப்பற்றியும் இனி  திரும்பவே முடியாத கனவைப்  பற்றியும் வாழ்வை காலத்தைப்  பற்றியும் பதிவு செய்வதே  நம் மனதில் அடியாழத்தில்  மிதக்கும் பெயர்களை முகங்களை  ஞாபகப்படுத்துவதற்காகவே  இப்படி எழுதுகிறார்கள். நானும் அப்படியே எழுதினேன்.-

-நானும் எழுதட்டுமா-

-என்ன இது..உங்கள் ஊர்த்  தரைப்பாலம்..-

-என்ன எழுதப்போகிறீர்கள்  என்பதைக் காண ஆவலாக இருக்கிறேன்  சித்திரப்புலி-

-யோசிக்கிறேன்..நான் படித்த  காலத்தில் ஒரு மாணவியுடன்  மாணவர்கள் பேசுவதற்கு  தவம் கிடப்பார்கள்..பொய்யாக  அந்தப் பிள்ளையுடன் பேசினேன்  இந்தப் பிள்ளையுடன் பேசினேன்  என்று கதையளப்பார்கள்.ஆனால்  எனக்கு அந்த சிரமம் இல்லை.  அது போலவே பதின் பருவத்திற்குப்  பிந்திய காலங்களிலும்  பெண்களுடன் பேசுவதோ பழகுவதோ  அவர்களுடன் பரம ரகசியங்கள்  குறித்த உரையாடல்கள் பற்றி  உரையாடுவதற்கோ ஐயம் ஏற்பட்டதில்லை.மிக  எளிதாக மிக விரைவாகவே  அப்பெண்களுடன் அந்தரங்கம்  பற்றிய தாம்பத்ய பிரச்சனைகள்  பற்றி பேச ஆரம்பித்து  விடுவேன்.அவர்களுக்கு அவைகள்  குறித்து யாரும் பேசமாட்டார்களா  என்று ஏங்குவதாகவே உணர்ந்திருக்கிறேன்.அவர்கள்  வெளிப்படையாக ஆண்களை விடவும்  நாராசாரமாகத் திட்டிக்கொள்வதிலிருந்து  நீங்கள் உணர்வீர்கள்..-

-ஆம் சித்திரப்புலி நான்  இது மாதிரியெல்லாம் யோசித்ததில்லை.  சரி நீங்கள் இந்த சுவரில்  என்னஎழுதுவீர்களோ அதை  எழுதுங்கள்..நமது உரையாடல்  வேறு திசை நோக்கிப் போகிறது-

-ஆம் நீங்கள்  காலத்தின்  முதல் படிக்கட்டில் கேட்ட  கேட்ட கேள்வியான நான்  ஏன் இன்னும் கடிகாரங்கள்  கட்டிக் கொள்ள விரும்புவதில்லை  என்பதுதான் சரிதானே..-

-ஆமாம்..உங்களுக்கு ஞாபக  சக்தி அதிகமாக இருப்பதை  உணர்கிறேன்.. என்ன நீங்கள்  உங்கள் மனைவியின் பெயரை  எழுதுகிறீர்கள்..-

-ஏன் நீங்கள் இதை எதிர்பார்க்கவில்லைதானே..ஒரு  வகையில் பார்த்தால் எனக்கு  சட்டம் நீதி வழக்கு பிரதிவாதத்  திறமை பச்சைத் தாள்கள்  நீதிமன்றங்களின் வாயில்

காவல் நிலையம் காக்கி யுனிபார்ம் இந்தியக்குற்றவியல் நீதிகள்  குற்றவியல் நடுவண் நீதி பொருளாதார  குற்றிவியல் அரசியல் சாசனம் இந்தியக்குடியுரிமையி

யல் நீதி மற்றும் எல்லாவிதமான  குடும்ப விவகாரங்கள் பற்றியெல்லாம்  கற்றுக் கொடுத்தவள் அவள்தான்.எனக்கு மிகமிக சரியான போட்டியாளர்  அவள் என்பேன்..

என் சிறுமூளை பெருமூளைக்கு நல்ல வேலைகொடுத்து இயங்க  வைத்தவள் அவள் என்பேன்..இனினும்  எல்லாக்காலத்திலும் சரியான நெருக்கடியைத் தர வல்லவளாக இருப்பாள் என்று கருதுகிறேன்.-

-பாருங்கள் ரயில் வந்துவிட்டது..நீங்கள்  குறிப்பிட்ட நாகர்கோயில்-கோவை  பாசஞ்சர் இது தானா..-

-ஆமாம்..நாங்கள் மணமான  நாளிலிருந்து ஒன்றாக ரயில்  பயணங்களில் கூட சென்றதில்லை.அதுவும்  இந்த ரயிலிருந்து பிரயாணம்  செய்ததில்லை..நாகர்கோயில  எனக்குப் பிடித்த நகரம்.காரணம்  எனது ஆசான்களில் ஒருவரான  சுந்தரராமசாமியின் ஊர்.அவரை  ஒருநாள் இருகூருக்கோ அல்லது  அவருடைய ஊருக்குச் சென்றோ  பார்த்துவரவேண்டும் என்பது  எனக்கான ஆசையாக இருந்தது. அதுவும் நிறைவேறு வதற்கு  வாய்ப்பில்லை அவரும் காலாமாகிவிட்டார்..நான்  கடிகாரம் கட்டாமல் இருப்பதற்கு  இது போன்ற காரணங்கள்  நிரம்ப நிரம்ப உண்டு..

-பாருங்கள் மாலைப்பொழுதின்  அறிகுறியாக ஆடுகள் மேய்ப்பவர்கள்  திரும்புகிறார்

கள் கிழக்கிலிருந்து விவசாயக்கூலிவேலைக்குப் போன பெண்கள் வீடுதிரும்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நான் செல்லவேண்டிய ரயில் எது..

-நீங்கள் செல்லவேண்டிய  ரயில் இன்னும் அரைமணிநேரத்தில்  வந்திடும்..அது இன்ஜின்  இல்லாத மின்சார ரயில்  அதில் பிரயாணம் செய்வதும்  அலாதியான இன்பம் தருவதாகும்.-

-அப்படியானால் நாம் இருவரும்  இன்னும் அரைமணி நேரம்தான்  உரையாட முடியும் அப்படித்தானே..

-ஆம் வேங்கைப்புலி..பார்த்தீர்களா  இதுவும் ஒரு காரணம்..ஒரு  வேளை ரயில் தாமதமானால்  மேலும் கொஞ்ச நேரம் உரையாடலாம். சொல்லுங்கள் ஏன் உங்கள்  பிரயாணத்தை நாளைக்கு மாற்றுவது  குறித்து மறுபரிசீலனை  செய்யக்கூடாது. இரவு மது  அருந்திவிட்டு போகலாமே..நான்  வழக்கமாக மதுக்கூடுகையில்  கலந்து கொள்ளும் நண்பர்களையும்  உங்களுக்கு அறிமுகம் செய்கிறேன்..

-ஒரு வேளை நீங்கள் உங்கள்  மனைவியுடன் சேர்ந்து வாழ  ஒப்புகை அளித்தால் வேண்டுமானால்  என்முடிவு பற்றி யோசிப்பேன்.

-அப்படியானால் நீங்கள்  நடந்தே செல்லுங்கள்..

-அடடா என்ன ஒரு வியாக்கியானமா  முன் ஜாக்கிரதையான தன்மை  உங்களிடம்

-முன்ஜாக்கிரதை உணர்வில்லையென்றால்  உங்களைப்போன்ற மன நல  மருத்துவரிடம் பேசி வெல்லமுடியுமா-

-நமக்குள் எந்தப்போட்டியும்  இல்லை வெற்றியும் இல்லை  தோல்வியுமில்லை

-நான் அப்படி நினைக்கவில்லை..எனக்கு  எல்லாமே பரிட்சைதான் தேர்வுதான்  நான் அதில் எப்படியும்  வென்றாகவேண்டும்..அதற்கு  என்ன விலை கொடுத்தும்  வெல்வேன்..யாருடனும் எவற்றுடனும்  சமரசம் என்பதே கிடையாது..

-இது இதுவரையிலும் உங்களுடைய  அற்புதமான உரையாடல் சங்கதிகளுக்கு  எதிராகப் பேசுகிறீர்கள்..உங்களிடம்  ஏதோ நோய் தொற்றியிருக்கிறது..அதனால்  தான்

உங்களால் சரியாகப் போகும் வாகனத்தை சம்பந்தமில்லாமல் திருப்பிக்கொள்வதை போன்ற  சிந்தனை அது..

-எப்படி வேண்டுமானும்  வைத்துக்கொள்ளுங்கள் எனக்கென்னவோ  உங்களுடைய ரயில்தண்டவாளங்கள்  போன்ற ஒரே மாதிரியான  வழமையான வாதங்களைக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்  எனக்கருதுகிறேன்.

-என்னுடைய தனிப்பட்ட விசயம்  அது பற்றிப் பேச உங்களுக்கு  உரிமையில்லை..

நீங்கள் வந்து பேசவேண்டியதைப் பேசிவிட்டீர்கள்..எனது பதிலை  நேரடியாகவும் மறை முகமாகவும் தெரிவித்தாகிவிட்டது. எனக்கு மறுபடியும் உங்களுடன் பேசுவ  தற்குப் பிரியமில்லை.. இந்த ரயில் வேறு வந்து தொலைக்கமாட்டேன்  என்கிறது.-

-ஏன் நீங்கள் அலுத்துக்கொள்கிறீர்கள்..நாம்  இப்போது இந்த சம்பவங்களின்  கோர்வை களிலி்ருந்து விலகி  வெகுதூரம் வந்திருக்கிறோம்..நீங்கள்  எனக்குக் கிடைத்த முக்கியமான  மனநல மருத்துவர். உங்களுக்கு  உங்கள் மீது நம்பிக்கையிருந்தால்  நாம் உங்கள் ஊருக்கு  வந்து போனது போல எங்கள்  ஊருக்கு தைரியமாக வந்து

போகமுடியுமா..-

-நான் ஏன் வரவேண்டும்..வருவது  பற்றி எனக்கு சமாதானமில்லை..-

-பாருங்கள் நேரம் நெருங்கிக்  கொண்டிருக்கிறது.கழுகுகள்  எங்கோ வேகமாகப் போகிறது  கூடுதிரும்பிய பறவைகளின்  கீச்சொலி இரயில் சத்தங்களையும்  மீறிக்கேட்கிறது பார்த்தீர்களா..மறுபடியும்  உங்களை சந்திக்கும் போது  தம்பதி சமேதரமாகப் பார்க்க  விரும்புகிறேன்..-

-அது எனக்கு விரைவில்  வழங்கப்படும் நீதிமார்க்கத்தின்  வழியாக நான் அறிய விழையும்  மணவிலக்குக்கு பிறகு முடிவு  செய்கிறேன்..

-உங்கள் குழந்தையின் எதிர்காலம்  பற்றிய உங்கள் மதிப்பீடு  என்ன..பாருங்கள் ரயில்  அந்த வளைவில் எவ்வளவு  லாவகமாக வளைந்து தகடு  போலுள்ள தண்டவாளத்

தைக் கடந்து பிளாட்பாரத்திற்காக ஒதுக்கப்பட்ட தண்டவாளத்தில்  திரும்புகிறது..

-ஆமாம் பெண்களின் யுவதிகளின்  உற்சாகமான கூச்சல் பறவைகளின்  சங்கீதத்துடன் இணைகிறது..இதில்  நீங்கள் குறிப்பிட்ட எனது  குழந்தையும் வருகிறது

-அப்படியா மகிழ்ச்சி..நீங்கள்  குழந்தை மனைவி தண்டவாளங்கள்  ரயில் பிளாட்பாரம்

இப்படியாகவே உங்கள் வாழ்வு கழிய வேண்டுமா..அம்மா பற்றிய கேள்விகளை உங்கள் குழந்தை  கேட்பதில்லையா..

-உரையாடலுக்கு முன்பாக  உங்கள் மனநிலை எப்படியிருந்ததோ  அதே மனநிலையுடன் தான்  என் குழந்தையின் மனநிலையும்  இருக்கிறது..எனக்கென்ன

வோ நான் உங்களுடன் உரையாடியதை நான் என் குழந்தையுடன் உரையாடியதாக  வே நினைக்கிறேன்..மெதுவாக  பாருங்கள் அந்தப் பெட்டியில் கூட்டம் குறைவாக இருக்கிறது..

-நான் ஊருக்குப் போய்  என்னை அனுப்பி வைத்தவர்களுக்கு என்ன பதில் சொல்ல-

-கடிகாரத்திற்கும் ரயில்  பிரயாணங்களுக்கும் ஆசை  வரும் போது சொல்லி அனுப்பு  வதாகத் தெரிவித்தான் என்று  சொல்லுங்கள்.. இனியொரு முறை  வாருங்கள் நான் உங்களை  ஏரோப்ளேன் காட்டுக்கு  அழைத்துப்போகிறேன்.. பை..டாட்டா  பார்க்கலாம்..

 

*

 

 

 

 

 

 

 

 

சிறுகதை யோ.கர்ணன் யாரோ ஒருவன்

சிறுகதை

யோ.கர்ணன்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

யாரோ ஒருவன்

 

நேற்று முழுவதும் அக்காவின் ஞாபகம் ஒரு காரிய நிழலாக மனதில் படர்ந்திருந்தது. அந்த அடர் திரையை விலக்கி ஒரு ஒளிக்கற்றைகூட மனத்திரையில் பதியவேயில்லை. மனதின் இருளில் வழிதெரியாத நினைவுகள் அல்லாடிக் கொண்டிருந்தன. அம்மாவின் முகமே இருண்டிருந்தது. யாருடனும் அவர் சரியாகக் கதைக்ககூடயில்லை. கடந்த சில மாதமாகத்தான் அவர் வாழ்வில் ஒளி கொண்டிருப்பதாக ஓயாத சிரிப்புடன் சொல்லிக் கொண்டிருந்தவர், இன்று அனைத்தையும் இழந்துவிட்டார். அம்மா இவ்வளவு சீரியசாக இருக்கத் தேவையில்லையென்றுதான் எனக்குப்பட்டது. ஆனாலும் எதனையும் நான் சொல்லவில்லை. நீண்ட பிரிவின் பின் கடந்த சிலமாதமாகத்தான் அம்மாவுடன் சேர்ந்திருக்கிறேன். எதனையும் தனது விருப்பத்தின்படியே செய்து முடிக்கட்டுமென விட்டுவிட்டேன். இயக்கத்திலிருந்த கடந்த எட்டு வருடமாக எனது உயிருக்கு ஏதும் நேர்ந்துவிடக்கூடாதெனக் கோயில்களிற்கு அலைந்து, உள்ள விரதமெல்லாம் பிடித்து அவ உருமாறிப் போயிருந்தது ஒயாத குற்றவுணர்ச்சியை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அதனால் அவரது விருப்பத்திற்கு மாறாக எதனையும் கதைப்பதில்லையென்ற முடிவிலுள்ளேன்.

நீண்டயுத்தத்தின் பின் ரணில் விக்கிரமசிங்கவும் தலைவரும் செய்து கொண்ட ஒப்பந்தத்தின் பயனாக ஊருக்குள் வந்த அரசியல்த்துறை, அரசியல்த்துறை மாதிரி ஊருக்குள் கலர்ஸ் காட்டிக் கொண்டு திரியாத ‘மற்றது’கள் என ஆமிக்காரா; நிறைந்திருந்த யாழ்ப்பாணமெல்லாம் இயக்கமும் ஓடித்திரிந்து கொண்டிருந்தது. இந்த இரண்டு வகைக்குள்ளும் அடங்காமல் வேறும் சில வகை இயக்கங்களும் திரிந்தனதான். கடைகளில் வரி வசூலிக்கிற ஆட்கள், லீவில் வந்த ஆட்கள் என அதிலயும் பெரிய பட்டியலிருந்தது. இப்படி எந்த வகைக்குள்ளும் அடங்காமல் நான் விலத்தி வந்திருந்தேன். ஆனாலும் ஊர்ச்சனம் அதனை நம்பவேயில்லை. ஏதோ இரகசிய வேலையாக வந்து நிற்பது மாதிரியான தொனியிலேயே கதைத்தாh;கள். சொந்தக்காரருக்கெல்லாம் குண்டியில் தட்டிய புளுகம். காலையிலொரு வீட்டில், மத்தியானமொரு வீட்டிலென சாப்பிடக் கூப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். நான் போக, அயலட்டைச் சனமெல்லாத்தையும் கூட்டி வைத்துக் கொண்டு, ‘இவா; ஆள் கொம்பனி’ என்ற ரிதியில் அறிமுகம் செய்து வைத்துக் கொண்டிருந்தனர். கூட்டத்திலிருந்த இளவட்டங்கள் மிகுந்த மரியாதையாக கீழ்க்குரலில் சந்தேகங்களைக் கேட்பார்கள். இப்படித்தான் ஒருமுறை ஒருத்தன் கேட்டான். ‘அண்ணை.. தலைவா; பிரபாகரன் மாதிரி ஏழுபேரை உங்கட இயக்கம் வைச்சிருக்குதாமே.. உங்களிற்கே டவுட் வராதா எது ஒரிஜினல் பிரபாகரன் என்று’. இப்படி நான் அல்லாடிக் கொண்டிருந்த நாளொன்றில்த்தான் அந்தத் தகவல் வந்தது. அக்கா ஊருக்கு வரப் போகிறாளாம். மூன்றுநாளின் முன்னர்  அவள்தான் சொல்லியிருந்தாள். ரெலிபோன் அடித்தால் அம்மா வழமையில் பதிலளிப்பதில்லை. நான் எடுத்து, மறுமுனையில் கதைப்பது அக்கா என்று தெரிந்து உற்சாகமாக கதைக்க ஆரம்பித்ததுமே அம்மா வெளியில் போய்விட்டார். கதைத்து முடிந்து வெகுநேரத்தின் பின்னர்தான் உள்ளே வந்தா. விசயத்தைக் சொன்னதும், நீளமான பெருமூச்சுடன் உள்ளே போய்விட்டா.

ஒரு வார்த்தை பேசாமல் சமைத்துக் கொட்டினார். பிறகு விறாந்தைச் சுவருடன் சாய்ந்து உட்கார்ந்துவிட்டார். அவர் இப்படித்தான். ஏதாவது மனம் கொள்ளமுடியாத சுமையுடன் தவித்தால், இந்த இடத்தில் இருந்துவிடுவார். எதிர்ச்சுவரில்த்தான் அப்பாவின் படம் தொங்குகிறது. கல்யாணமாகி சில வருடங்களிலேயே அப்பா இறந்து விட்டார். கல்யாணம் கட்டி ஐந்தாவது வருடத்தில் என்னை மூன்றாவது பிள்ளையாக அம்மா பெற்றெடுத்த அடுத்த வாரத்திலேயே அப்பா இறந்துவிட்டார். அம்மா என்னை பெற்றெடுத்த ஐந்தாம் நாள், எனது கன்னத்திலும் அம்மாவின் கன்னத்திலும் தட்டிவிட்டு அப்பா விடைபெற்று சென்றராம். அவர் அப்பொழுது மலைநாட்டுப்பக்கம் வாத்தியாராகயிருந்தார். இரண்டாம்நாள் வீட்டில் இழவு கொண்டாடினர்களாம். படிப்பித்த ஊரில், தனக்கிருந்ததாக நினைத்த மரியாதையை அப்பா அதிகமாக நம்பிவிட்டார் தீப்பற்றி எரிந்த வீடுகளை விட்டு ஓடிவந்த நான்கு குடும்பங்களை பாடசாலையில் தங்க வைத்து, வாசலிலே அப்பா காவல் இருந்தாராம். வெறிகொண்டலைந்த கூட்டத்தை தடுக்க தன் மீதான மரியாதையை கவசமாக்கி அவர் வாசலில் நின்றிருக்ககூடும். பாடசாலை முன் வளாகத்திலிருந்த வேப்பமரத்தில் அவரை கட்டி வைத்து, ரயர் போட்டு எரித்துவிட்டு கும்பல் உள்ளே நகர்ந்ததாம்.

நான்காம் நாள் மூடிய சவப்பெட்டியாக அப்பா வந்தாராம். பெட்டியைத் திறப்பதற்கு யாருக்கும் திராணியிருக்கவில்லை. எரிந்த மரக்குற்றியை நினைவூட்டிக்கொண்டு அவர் உள்ளே கிடந்திருக்கலாம்.

அப்பா மீது அம்மாவிற்கு மிகுந்த காதலிருந்திருக்குமென நினைக்கிறேன். விறாந்தையில் தொங்கிய அப்பாவின் படத்தைக் கடந்து செல்கையிலெல்லாம் நிமிர்ந்து பார்த்துக் கொண்டுதான் கடப்பார். எனக்கு நினைவு தெரிந்து அம்மா கோயிலுக்குச் சென்றதில்லை. சுவாமிப்படத்தின் முன் நின்றதில்லை. எல்லாமும் அப்பாவின் படமிருந்த சட்டகத்திற்குள் அடங்கியிருந்தது. காலையில் குளித்ததும் அப்பாவின் படத்திற்கு பூ வைத்து தலை கவிழ்ந்து நிற்பார் சின்ன வயதில் அது விளையாட்டாகத் தோன்றியது. இப்பொழுது, அந்த செய்கைகளின் மூலம் அப்பாவை பூமிக்கு இறங்க வைத்துவிட்டார் என்பது மாதிரியெல்லாம் சிந்திக்க வைத்தது. அப்பா அரூபமாக வீட்டினுள் நடமாடுகிறாரோ என்றும் நினைக்கத் தோன்றும்.

அம்மா என்ன பிரச்சனையென்றாலும். முதலில் அப்பாவிடம்தான் சொல்வார். விறாந்தையில் படத்தின் முன்பாக குந்தியிருந்துவிடுவார். இருவரும் பேசிக் கொள்வார்கள் என நினைக்கிறேன்.

எனக்கு நினைவு தெரிய அம்மா இப்படி, அப்பாவுடன் பேசிய முதல் சந்தர்ப்பம் அண்ணா வீட்டிற்கு வராமல் போன அன்று நடந்தது. மாலையில் விளையாடுவதற்கு ஏரிக்கரைக்கு போனவன் இருண்ட பிறகும் வரவில்லை. பிறகுதான் தெரிந்தது, விளையாடியவர்களை இந்தியன் ஆமி ரவுண்ட் அப் பண்ணி பிடித்தது. இந்தியன்ஆமி பிடித்தால் சுட்டுவிடுவார்கள் அல்லது சித்திரவதை செய்வார்கள் என ஞானம்மாமி முற்றத்தில் ஒப்பாரி வைத்துக் கொண்டிருந்தார். எனக்கு அழுகை அழுகையாக வந்து கொண்டிருந்தது. குசினிக்குள் போயிருந்து கொண்டு சேட் கொலரை வாய்க்குள் வைத்து விக்கி விக்கி அழுதேன். வெளியே குழறல்களும், கூப்பாடுகளுமாகயிருந்தது. தனியாக இருக்கவும் பயம் வந்தது. சுவரில் தேய்பட்டபடி அழுது கொண்டு வெளியில் வர, அம்மா சுவருடன் சாய்ந்தபடி விறாந்தையிலிருந்தர் உடம்பில் அசைவில்லை. அப்பாவின் படத்தை வெறித்தபடியிருந்தா. கிட்டப் போகத்தான் தெரிந்தது, அவரின் கண்ணிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தபடியிருந்தது. அம்மாவின் மடியில் விழுந்தேன். அவவின் கை மட்டும் அசைந்து, என்னை வருடிவிட்டது.

அண்ணாவைத்தேடி இந்தியன் ஆமிக்காம்பிற்கு போன ஞானம்மாமா, தலையைத் தொங்கவிட்டபடி வந்தார். ஒப்பாரி வைத்துக் கொண்டிருந்த மாமியின் கன்னத்தைப் பொத்தி அறைந்தார். வீடு நிசப்தம் கொண்டது. அண்ணாவை இயக்கமொன்று தங்களிற்காக ஆட்பிடித்துவிட்டதாகச் சொன்னார். வீடு களையிழந்தது. யாரும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. சிலர் மட்டும் கீழ்க்குரலில் பேசிக் கொண்டனார். ‘என்னன்டு இயக்கத்திற்கு வலுக்கட்டாயமாகப் பிடிக்கிறது.. உதென்ன கலிகாலம்.. இந்தியனின்ரபிளான் என்னன்டு தெரியயில்லை.. தான் அடிச்சப்பிடிச்சால் சிக்கலென்று பிடிச்ச ஆட்களைக் கொண்டு ஜே.ஆரோட பைற் பண்ணவைச்சு தமிழீழத்தை எடுத்துத் தரப்போறானோ’ என துரைமாமா கதைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

எல்லோரும் அலமலாந்து திரிய, அம்மா அசையாமலிருந்தார். நானும் அக்காவும் அம்மாவின் ஒவ்வொரு காலில் படுத்துறங்கினோம். மாமி தட்டியெழுப்பி எதையோ வாய்க்குள் திணித்தா. நான் தலையை உதறிவிட்டு, முகம் குப்புற படுத்துவிட்டேன்.

விடிய எழும்பும் பொழுது வீடு பரபரப்பாகயிருந்தது. எதிர்ப்படுவார்கள் எல்லோரும் சிரித்தனார். ஆனால் பேசினார்கள் இல்லை. எவ்வளவு கேட்டும் ஒருவரும் கதைக்கவில்லை. மகிழ்ச்சியை மீறிய இரகசியத்தன்மை வீடெங்கும் நிறைந்திருந்தது. நேற்றிருந்த கனத்த துயரத்திற்கான தடயமெதுவுமேயிருக்கவில்லை. சற்று நேரத்தில் தோட்டத்தில் குளிப்பதற்கு கூட்டிக் கொண்டு போன அம்மா, மங்களம் மாமி வீட்டிற்குள் நுழைந்தா. வாணி மச்சாள் கையைப் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு உள் அறைக்குள் ஒடினா. அங்கே அண்ணா சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். தலை மொட்டையடிக்கப்பட்டிருந்தது. ‘ஏலாவாளியளுக்குத்தான் மண்டையன் குறூப்.. எங்கட குடும்பத்தில கை வைக்க ஓமாமே.. அவன் விடிய வெள்ளனயே ஓடி வந்திட்டான்’ என்றா.

‘உந்தக் குறுக்கால போவாருக்கு நிம்மதியான சாவு வராது, ஐயன் வெடி வைச்சுத்தான் சாவான்கள்’ என மாமி திட்டினா. ஐயன் எங்கட ஊரிலிருந்த பேமசான இயக்ககாரன். ஊரின் ஆழங்களிற்குள்ளிருந்து பழைய சாரமும், சேட்டுமணிந்தபடி பைகளில் துப்பாக்கிகளை மறைத்தபடி ஊருக்குள் வருவார்கள். இயக்கம் வருகுதென்றால் சனங்கள் ஆமியின் நடமாட்டத்தைப் பார்த்து சொல்வார்கள். ஐயன் ஆட்கள் வருகிறார்கள் என்றால், நாங்கள் சின்னப்பொடியள் வீதிக்கோடிவந்து விடுப்புப் பார்ப்போம்.

ஓரிரு நிமிடம்தான். அங்கிருந்து அம்மா கூட்டிக்கொண்டு போய்விட்டா. அண்ணா ஒளிந்திருக்கும் விசயத்தை யாரிடமும் வாய்தவறியும் சொல்லக்கூடாதென குளிக்கும் பொழுது சொன்னா. நான் பேய்த்தனமாக கதைத்துவிடுவேன் என பக்கத்து வீடுகளிற்கும் போக விடவில்லை. ஒரு கிழமை பள்ளிக்கூடத்திற்கும் போகவில்லை. வீடு முழுவதும் மண்டையன் குறூப் பற்றிய கதைகள்தான் பயமூட்டியபடி அலைந்து கொண்டிருந்தன. அடுத்த வாரம் ஞானம் மாமாவுடன் அண்ணா கொழும்புக்குப் போனார். ஞானம் மாமா மட்டும் தனியாகத் திரும்பி வந்தார். அதன்பிறகு கொஞ்சநாள் மாட்டுத்தாள் என்வலப்பில் அண்ணாவிடமிருந்து கடிதங்கள் வந்தன. பிறகு, சிவப்பும் நீலமுமாக வரிவரியான கோடுள்ள என்வலப் ஒன்றில் கடிதம் வந்தது. அண்ணா ஏதோ ஒரு நாட்டில் இறங்கிவிட்டான், அவனிட்டச் சொல்லி ஒரு ரிவி வாங்கப்போறன் என அக்கா புளுகித் திரிந்தாள். அன்றும் அம்மா அப்பாவின் படத்தின் முன்னால் இருந்தா. ஆனால் வலு புளுகமாக, எதற்கென்றில்லாமல் எல்லாவற்றிக்கும் சிரித்தா.

கொஞ்ச நாளில் வீட்டுக்கு ரிவி வந்தது. விறாந்தையில் ரிவி வைக்கப்பட்டது. அக்கா புதிதாக வந்த படமொன்றின் பெயரைச் சொல்லி, அதனை எடுக்க வேண்டுமென்றாள். அவள் அதற்குச் சொன்ன காரணம், அந்தப் படத்தில் நல்ல ஆம்ஸ்பைற் இருக்குதாம். அம்மா மறுத்தவிட்டா. அப்பாவிற்கு விருப்பமான சிவாஜிகணேசன் நடித்த படமொன்றுதான் ரிவியில் முதலாவதாக போடுவது என்றுவிட்டா.

மாலையில் அயலட்டைச் சனமெல்லாம் திரண்டிருக்க சிவாஜியின் படமோடியது. அக்கா அழுது கொண்டு அறைக்குள் படுத்துவிட்டாள். நான் முற்றத்தில் பொடியளுடன் ஆமி, இயக்கம் விளையாட்டு விளையாடினேன். இரவு அக்கா என்னைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு படுத்திருந்தாள். அவளிற்கு ரஜனியின் படமோடாதது சரியான கவலை. திரும்பத் திரும்ப சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். கூடவே, வோய்ஸ் என்றால் கையில ஆம்ஸ் வைத்திருக்கிறதுதான் அழகு என்றும், கெதியில பெரியவனாகி என்னையும் கையில ஆம்ஸ் எடுக்கச் சொன்னாள். எனக்கதில துப்பரவாக விரும்பமில்லையென்றன். ‘லூசுப் பொடியன்’ எனத் திட்டி, நான் இப்ப சின்ன ஆள்த்தானே. அதனால் விசயம் விளங்கயில்லையெனவும், பெருத்தாப்பிறகு விளங்கும் என்றாள். ஐயன் கொண்டு திரியிற மாதிரியான பெரிய துவக்கெல்லாம் என்னால தூக்க ஏலாதென்றன். உதட்டைச் சுழித்தபடி முன் தலையில் குட்டினாள். ‘அவங்கள் அன்டீசன்ட் பாட்டி.. எப்பவும் ஊத்தை உடுப்போட திரிவாங்கள்.. நீ டீசன்டான ஆளாயிருக்க வேணும்’ என்றா. அந்த நேரம் இயக்கப்பொடியள் சாரமும் சேட்டும்தான் போட்டிருப்பினம். மாற்று இயக்கம்தான் வலு கலாதியாக ஜீன்ஸ் சேட் போட்டிருக்கும்.

அடுத்தநாள் பள்ளிக்கூடத்திற்கு அக்காவுடன் போனேன். பெற்றோல்சற் சந்தியிலும், நெல்லியடிச் சந்தியிலும் இந்தியன்ஆமிப் பொயின்றுகள் இருந்தன. அண்ணாவைப் பிடித்த பிறகு, வீட்டிற்கு சுகம் விசாரிக்க வந்தவை போனவையெல்லாம் பயப்பிடுத்தியிருந்தினம். அந்தப் பொயின்றுகளில் ஆமியுடன் சோ;ந்து மண்டையன்குறூப்பும் நிற்கிறதென்றும், ஆமியை விடவும் அவர்கள்தான் வெறி பிடித்தவர்கள் என்றும்.

ஆனால் அக்காவிற்கு ஒரு பயமுமிருக்கவில்லை. சிரித்துக் கொண்டு வந்தாள். அடிக்கடி தலையை உதறி பின்னலை முன்பின்னாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தாள். பொயின்றுக்குள்ளிருந்த ஒருவன் எங்களைக் கண்டதும் நன்றாகச் சிரிக்கத் தொடங்கினான். அவன் ஆமி உடுப்புப் போட்டிருக்கவில்லை. சாதாரண உடைதான் அணிந்திருந்தான். நிச்சயமாக மண்டையன் குறூப்பாகத்தானிருக்க வேண்டும். எனக்குப் பயம் பிடிக்கத் தொடங்கியது. ஆனால் அவன் சிரித்துக் கொண்டு நின்றான். வெள்ளையும் சுள்ளையுமாக நல்ல உயரமாகயிருந்தான். பொசுபொசுவென பத்தையாக இல்லாமல் மெல்லியதாடியுமிருந்தது. நெஞ்சுயரத்திலிருந்த காவலரண் மண்மூட்டையில் துவக்கை வைத்துவிட்டு, மண்மூட்டையில் கைகளையு+ன்றி முன்பக்கமாக சாய்ந்து உடல்ப்பாரத்தை கொடுத்துக்கொண்டு, வலதுகையினால் தாடியை வருடி சிரித்துக் கொண்டு நின்றான். அவன் மட்டுமல்ல, அவனது நண்பா;கள் எல்லோரிடமும் அந்தப் பழக்கமிருந்திருக்க வேண்டும். சாதாரண நேரங்களிலெல்லாம் தாடியை வருடியபடி அவர்கள் நிற்பதைக் கண்டிருக்கிறேன். ஒருமுறை ஊர் ரவுண்டப் பண்ணப்பட்டிருந்தது. மண்டையன் குறூப்தான் விசாரணைக்கு வந்தது. எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து விசாரித்தவனும் தாடியை வருடியபடிதான் விசாரணை நடத்தினான்.

நான் அக்காவின் கையை இறுகப்பிடித்துக் கொண்டு, அவளுடன் ஒட்டிக் கொண்டு நடந்தேன். அவள் ஒரு பயமுமில்லாமல் அவனையே பார்த்துக் கொண்டு வந்தாள். கடந்து வந்ததும், ‘எப்பிடி… அவனை ஆம்சோட பாh;க்க ஹீரோ மாதிரி இருக்குதில்லோ’ என்றாள். எனக்கு அடிவயிறு முட்டியிருந்தது. எதுவும் கதைக்கத் தோன்றவில்லை. மறுநாள் வீட்டில் படமோடியது. அக்கா சொன்ன படம்தான் ஓடியது. யாரோ ஒருத்தன் படம் தொடங்கியதிலிருந்து முடியும் வரை சுட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

ஒவ்வொரு நாளும் பள்ளிக்கூடம் போகும் பொழுதும் இந்த சம்பவம் மாறாமல் நடந்து கொண்டிருந்தது. எனக்குத்தான் பயம் தெளியவில்லை. சில நாட்களில் அவன் சீட்டியடித்து பாட்டுக்கள் பாடியும் கொண்டிருந்தான். எது செய்தாலும் வலது கையினால் தாடியை வருடுவதை மட்டும் விடமாட்டான். வழியில் அக்காவும் சீட்டியடிக்க முயன்று பார்த்து, முடியாமல் விழுந்து விழுந்து சிரித்துக் கொண்டு வந்தாள்.

ஓருநாள் அந்தப் பொயின்றைக் கடக்கும் பொழுது, மனதைத் திடப்படுத்திக் கொண்டு நிமிh;ந்து அக்காவைப் பாh;த்தேன். அக்காவும் அவனைப்பாh;த்து சிரித்துக் கொண்டு வந்தாள். அவளது தொடையில் நுள்ளி ‘அவங்கள் மண்டையன் குறூப்.. அண்ணாவைப் பிடிச்ச மாதிரி உன்னையும் பிடிச்சால்த்தான் ..’ என்றேன். ‘ச்சா.. அந்தவோய் டீசன்டான வோயடா’ என்றாள்.

மத்தியானம் பள்ளிக்கூடம் முடிந்து திரும்பி வரும்பொழுது, இந்தியன்ஆமி ட்ரக்கில் சடலமொன்றை கட்டியிழுத்துக் கொண்டு தெருத்தெருவாகத் திரிந்தாh;கள். ட்ரக்கில் துவக்கைத் தூக்கி தோளில் போட்டபடி, பொயின்றில் நிற்கும் வெள்ளையன் கூட்டாளிகளுடன் நின்றான். எங்களைக்கண்டதும், ஹீரோ மாதிரி ஒற்றைக்கையினால் துவக்கை ஆகாயத்தை நோக்கிப் பிடித்தபடி நின்றான். சடலம் இழுபடுவதைப் பார்க்க அக்காவும் பயந்தாள். வீட்டுக்கு ஓடிவந்துவிட்டோம். மாலையில்த்தான் கதைவந்தது,  சுருளியைத்தான் கட்டியிழுத்துக் கொண்டு திரிந்தாரிகளாம். ஐயனின் கூட்டாளி. கிழவி தோட்டப் பக்கம் பதுங்கியிருந்து வெடி வைத்தார்களாம்.

ஓருநாள் மாலையில் குலம்மாமாவின் தோட்டத்தில் பட்டம் ஏற்றி விளையாடிவிட்டு, பொழுதுபட வீட்டுக்குவர, இன்னும் விளக்கேற்றப்படாமலிருந்தது. என்ன நடந்தாலும் ஆறுமணிக்கே அம்மா விளக்கு ஏற்றிவிடுவா. மெல்லிய வெளிச்சத்தில் நடமாட்டங்கள் அதிகமாகயிருந்தது தெரிந்தது. நான் வீட்டிற்குள் நுழைவதைக் கண்டதும் கதைப்பதை நிறுத்திக் கொண்டனா;. எல்லோரும் பாவமாக என்னைப் பார்ப்பது மாதிரியிருந்தது. வீட்டுக்குள் ஓடினேன். அம்மா விறாந்தையில் உட்கார்ந்திருந்தா. முழங்கால்களை உடம்புடன் சோ;த்துக் கட்டிப்பிடித்தபடி சுவருடன் சாய்ந்து உட்கார்ந்திருந்தா. முகத்தை முழங்கால்களுள்; புதைத்து, அப்பாவின் படத்தையே பார்த்தபடியிருந்தா. அம்மாவின்; முகத்தையே பார்க்க முடியாமலிருந்தது. அவ்வளவு பயங்கரமாகயிருந்தது. எனக்குப் பயம்பிடித்துக் கொண்டது. எதையும் கேட்கத் துணிச்சலற்று, அங்குமிங்குமாக அலைந்துவிட்டு அறைக்குள்ப் போய் பார்த்தேன். அக்கா இல்லை. பின்பக்கம், நெல்லிமரத்தடி ஒரு இடமுமில்லை. மாமியிடம் கேட்டேன். அதுவரை அடக்கி வைத்திருந்தது மாதிரி, நீளமான பெருமூச்சொன்று விட்டா. மாடு மூசினது மாதிரியிருந்தது. பிறகு கீழ்க்குரலில், ‘அவள் ஓடுகாலி.. செத்துப் போனாளென்டு நினை’ என்றுவிட்டுப் போனா. அழுகை பொத்துக் கொண்டு வந்தது. அக்கா செத்தால் ஏன் இன்னும் செத்தவீடு கொண்டாடயில்லை. ஒருதரும் குழறயில்லை. என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் விறாந்தை மூலையில் ஒடுங்கியிருந்தேன். அன்று யாருமே வீட்டில் தூங்கவில்லை. நான் முழுஇரவும் முழித்த முதல்ச் சந்தர்ப்பமது.

அக்காவின் நினைவு மெல்லிய காற்றைப் போல, மெதுமெதுவாக தடயமின்றி கரையத் தொடங்கியது. வீடு மெல்லமெல்ல இயல்பானது. நானும் வளரவளர சோலிகள் கூடின. பள்ளிக்கூடம், ரியுசன், மைதானமென பகலெல்லாம் அலைந்துவிட்டு பொழுதுபட வீட்டுக்கு வந்தேன். இடையிடையேதான் கலைவாணியென்ற அக்காவின் பெயர் இரகசியமாக உச்சாரிக்கப்பட்டது. அப்பொழுதெல்லாம் அது வேறுயாருடையதோவைப் போலிருந்தது. அண்ணாவிற்கு பொம்பிளை பார்த்து எல்லாம் சரியென்று ஆகி, கடைசி நேரத்தில் குழம்பிப் போனது. அப்பொழுதெல்லாம் அவளது பெயர் அதிகமதிகம் உச்சரிக்கப்பட்டது. பிறகும் இரண்டொரு இடங்கள் குழம்பி, கடைசியில் உடுப்பிட்டியிலிருந்து அண்ணி வந்தா. கலியாணவீடு இந்தியாவில் நடந்தது. வீட்டிலிருந்து யாரும் போகவில்லை. எனக்குப் பாஸ்பிரச்சனை. இயக்கம் இளந்தாரிப் பொடியளிற்கு பாஸ்தரமாட்டுது. என்னைத் தனியாக விட்டிட்டு அம்மா போகவில்லை. நேமிப் பொடியப்பாதான் நின்று செய்து வைத்தார்.

ஆரம்பத்தில் இரவில் படித்தேன். பின்னா;, அரிக்கன் லாந்தாரின் பின்னாலிருந்து வான்மதி எழுதிய கடிதங்களைப் படிப்பதும், அவளிற்கு பதிலெழுதுவதுமாகயிருந்தேன். கொப்பிகளை மார்போடு அணைத்தபடி காலிற்கும் நோகாமல் நிலத்திற்கும் நோகாமல், கால்களை அதிகமும் மடிக்காமல் அவள் நடக்குமழகிற்காகவே அவளை காதலிக்கலாமென்று சங்கரிடம் சொல்லியிருந்தேன். ‘அப்ப, அவளது லுக்கிற்கு’ என்று பதில் கேள்வி கேட்டான். அதற்காக கலியாணமே கட்டலாமென்றேன்.

விரைவிலேயே பாடசாலை, ரியுசன் மலசலகூடச் சுவா;களில் நிh;வாணப்படங்கள் வரையப்பட்டு எங்கள் இருவரின் பெயர்களும் எழுதப்பட்டன. யார் என்று தெரியவில்லை, அவளது வீட்டு மதிலிலும் இது முளைத்தது. அதன் பிறகு அவள் வீட்டைவிட்டு வெளிவரவில்லை. அவளது தகப்பன் ஞானம்மாமாவிற்கு தெரிந்தவராம். பிலாமரத்தில் என்னைக் கட்டிவைத்து முதுகுத் தோல் உரித்தார்.

மறுநாள் நான் இயக்கத்திற்குப் போனேன்.

அப்பொழுது அது பற்றிய எந்த சிந்தனையுமிருக்கவில்லை. அம்மா உடைந்துபோய் விறாந்தையில் சாய்ந்து உட்கார்ந்திருக்கக்கூடும். முற்றத்தில் யார்யாரோவெல்லாம் கூடிக்கலைந்திருக்கலாம். அப்பாவின் படத்தின் முன்பாக இருந்த அம்மாவின் முகம் இருண்டிருக்குமா, விகாரமாகியிருக்குமா, கண்களுடைந்து பெருகியிருக்குமா தெரியவில்லை. அது பற்றி நான் சிந்திக்கவிரும்பியிருக்கவில்லையென்பதெல்லாம் பொய். உண்மையில் சிந்திக்கவேயில்லை. அதற்கான அவகாசங்களுமிருக்கவில்லை. போதாத கணங்களின் பின்பாக நான் ஓடிக் கொண்டிருந்தேன்.

யுத்தம் இறுகி வன்னிக்கும் யாழ்ப்பாணத்துக்குமான தரைத் தொடா;புகளும் இல்லாமலாயிற்று. வன்னி உலகத்திலிருந்தே வெகுதொலைவாயிற்று.

ஓருநாள் எதேச்சையாக தெருவில் விநாயகம்;மாமாவை கண்டேன். ஊரில் எப்பொழுதாவது கண்டிருக்கிறேன். கதைத்ததில்லை. தூரத்துறவு. இயக்க உடுப்புடன் புதுக்குடியிருப்புச் சந்தியில் நின்ற என்னை ஓடி வந்து பிடித்து, ‘பரமண்ணையின்ர பொடியன்தானே’ என சந்தேகமாக கேட்டார். தனது உறவினான ஒருவன் இயக்க உடுப்புடன் நின்றது அவருக்கு புளுகத்தை கொடுத்திருக்க வேண்டும். நடுச்சந்தியென்றும் பாராமல் என் இரண்டு கைகளையும் பிடித்தபடி உரத்த குரலில் கதைக்கத் தொடங்கினார். இடையிடையே பிடியை விடுவித்து, கைகளைச் சுழற்றிக் கதைத்தார். அவரது செய்கைகளைப் பார்க்க சின்ன வயதில் நாங்கள் நடத்தும் நாடகங்கள்தான் நினைவுக்கு வந்தன. அவர் உடையார் கட்டிலிருக்கிறாராம். விலாசத்தைத் தந்து, கட்டாயம் வரும்படி சொன்னார்.

கொஞ்சநாள் கழித்து போனேன். அவரது நாடகங்களைக் காண விருப்பமில்லாத பொழுதும், நான் போனது சாப்பாட்டுக்கு மட்டுமே. உப்பு புளியில்லாத இயக்கச் சாப்பாட்டை சாப்பிட்டு நாக்குச் செத்துப் போயிருந்தது. கனபொடியளிற்கு சொந்தம் பந்தம் வன்னியிலயிருந்ததினால் பிரச்சனையிருக்கவில்லை.  எங்கட சொந்தங்கள் ஒன்றும் யாழ்ப்பாணத்தைவிட்டு நகரவேயில்லை. அதனால் நினைத்த மாதிரி வீட்டுச்சாப்பாடு கிடைக்கவில்லை.

நாங்கள் போன அன்று மாமா ஊர்க்கோழி அடித்திருந்தார் நாக்கைச்சுழற்றிச் சுழற்றி சாப்பிட்டேன். மாமா இன்னொரு காரியமும் செய்திருந்தார். என்னைக் கண்ட உடனேயே வீட்டிற்கு கடிதமெழுதி விசயத்தைச் சொல்லியிருந்தார். எனக்காக மூன்று உறைகளில் கடிதங்கள் காத்திருந்தன. அம்மா உடனேயே எனக்கொரு கடிதம் அனுப்பிவிட்டு, அண்ணாவுக்கு சொல்லியிருக்கிறா. அண்ணாவும் ஒரு கடிதம் அனுப்பியிருந்தான். அந்தத் தாளின் பின்பக்கத்தில் ஐந்து வரிகளில் அண்ணியும் என் நலம் விசாரித்திருந்தா. இன்னொரு தாளில் பிள்ளைகள் இருவரும் ஒவ்வொரு பக்கத்தில் படம் வரைந்து, hi ரnஉடந hழற ச ர? எனக் கேட்டிருந்தனா;. மூத்தவள் தமிழ்மொழி, புலிக்கொடியொன்றை வரைந்து வர்ணம் தீட்டியிருந்தாள். இளையவள் செம்மொழி, தமிழீழப்படம் வரைந்து வர்ணம் தீட்டியிருந்தாள். அவள் வரைந்த தமிழீழம், கொழும்பு உள்ளிட்ட இலங்கையின் பெரும் பகுதியைப் பிடித்து, அம்பாந்தோட்டையை அண்டிய சிறு துண்டைத்தான் சந்திரிக்காவிற்கு வழங்கியிருந்தது.

அண்ணா; எனக்கு கடிதம் அனுப்பிவிட்டு; அக்காவிற்கு விசயத்தைச் சொல்லியிருந்தார். அதன் பின்னர்தான் எனக்கும் விசயம் தெரியும். அக்கா கனடாவில் இருப்பதும், அண்ணரும் அக்காவும் கதைப்பதும், அண்ணா; ஒரு முறை குடும்பமாக கனடா போய் வந்ததும்.

அக்கா மணிமணியான எழுத்தில் கடிதமெழுதியிருந்தாள். ஓன்றுவிட்ட ஒரு வரியில் எப்படியிருக்கிறாயடா எப்பிடியிருக்கிறாயடா, எனக் கேட்டிருந்தாள். என்னைச் சிறுவயதிலேயே பிரிந்தது தன் மனதில் ஆறாவடுவாகப் பதிந்துள்ளதாக கண்ணீர் வடியும் வரிகளில் கேட்டிருந்தாள். தான் எவ்வளவு முயன்றும் அம்மா முன்னா; மாதிரி தன்னுடன் கதைப்பதில்லை, நீயும் அப்படித்தான் இந்தப் பாசக்கார அக்காவை புறந்தள்ளுவாயா என இரத்தம் வடியும் வரிகளில் கேட்டிருந்தாள். இப்படியாக கண்ணீராலும், இரத்தத்தினாலும் எழுதிய கடிதத்தை, ‘உனதும் உனது சக போராளிகளினதும் தேகசுகத்திற்கு எல்லாம் வல்ல கரவை வெல்லனிற்பிள்ளையார் அருள்பாலித்து, உங்கள் இலட்சியதாகம் விரைவில் தணிய துணையிருக்கட்டும்’ என முடித்திருந்தாள்.

அங்கிருந்தே மூவருக்கும் கடிதமெழுதினேன். ஒழுங்கில்லாத கப்பலோட்டம், எப்பொழுது என்றில்லாமல் பூட்டும் வவுனியா-வன்னிப்பாதை போன்ற பிரச்சனைகளிருந்த பொழுதும் மாதமொரு அம்மாவின் கடிதம் வந்தது. அவ்வளவு பெரிய இடைவெளியில்லாமல் அக்காவும் கடிதம் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். ஆரம்பத்தில் அவளுக்கு எழுதம் கடிதங்களை திரும்பவும் வாசித்துப் பார்த்தால் வேறு யாருக்கோ எழுதியது மாதிரியிருந்தது. ஆனால் வலு சீக்கிரத்திலேஆய அந்த இடைவெளிகள் இல்லாமல்ப் போனது. ஏதும் பிரச்சனைகளில் அம்மாவிடமிருந்து கடிதம் வராவிட்டாலும் அக்காவிடமிருந்து கடிதம் வந்தது.

ஒருமுறை என்னை மிகவும் பாராட்டி கடிதமெழுதியிருந்தாள். சின்ன வயதில் உனக்கு இந்த பாசமுள்ளஅக்கா இட்ட அன்புக்கட்டளையை தட்டாமல் ஆம்ஸ் தூக்கிய நீதான் என் செல்லத்தம்பி. நீ சரியான முடிவைத்தான் எடுத்திருக்கிறாய். நீ சேர்ந்துள்ள இடம் மிகச்சரியானது. எனக்கும் பெருமை. முந்தி மாதிரியில்லாமல் உங்கள் இயக்கம் இப்பொழுது வலு டீசன்ட். ஜீன்ஸ் அணிவதுதான் இயக்கத்திற்கு அழகு. வரிப்புலியுடுப்பில் படமெடுத்து உடனடியாக அனுப்பி வை.

போகப்போகத்தான் என்கொரு உண்மை தெரிந்தது. எங்கள் குடும்பத்திலேயே போராட்டம் பற்றிய தெளிவுடனிருந்தது அக்கா ஒராள்த்தான். அவள் எழுதிய கடிதங்கள் இதற்குச் சாட்சி. அன்ரன் பாலசிங்கத்திற்கான சிறுநீரக மாற்றுச்சிகிச்சைப் பயணத்திற்கான இழுபறி நடந்து கொண்டிருந்த பொழுது அக்கா எழுதிய கடிதமொன்றில் கீழ்வரும் பகுதியிருந்தது..

‘தம்பி.. எவ்வளவு படிச்சென்ன, சந்திரிக்காவும் ஒரு மோட்டுச் சிங்களத்திதானே. பாலா அண்ணையின் பயணத்தை தடுப்பதன்மூலம் ஒரு வரலாற்றுத் தவற்றை இழைக்கிறார். இதனை நாம் உரிய முறையில் ஐ.நா சபையின் முன்றலில் முறையிட்டு அவருக்குத் தண்டனை வாங்கிக் கொடுக்கலாம். எது எப்படியோ, ஒன்று மட்டுமுண்மை. அவர்கள் பயணத்திற்கு அனுமதிக்காமல் விட்டால், அண்ணை கட்டுநாயக்காவை கைப்பற்றி அங்கிருந்து பாலா அண்ணையை அனுப்பி வைப்பாh; என்பது மட்டும் நிதர்சனமான உண்மை’

கூடவே, அக்கா கொக்கி போட்டு இயக்க உள்ரகசியங்களை அறிவதற்கும் முயன்று கொண்டிருந்தாள். அவளை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. சனங்களிற்கு ஒரு ஆவல் இருக்கும்தானே. ஒருகடிதத்தில், எப்பொழுது தமிழீழம் கிடைக்குமென்பது மாதிரியான கேள்வியொன்றைக் கேட்டிருந்தாள். இயக்கத்தின் உள்இரகசியங்கள் வெளியாகாமல் நாம் கவனமாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் அக்கா விடயத்தில் நான் கொஞ்சம் தாராளமாகவே நடந்து கொண்டேன்.

அது ஜெயசிக்குறு நடந்து கொண்டிருந்த நேரம். அப்பொழுது கலைக்கோன் மாஸ்ரர் வாரமொரு அரசியல் வகுப்பு எங்களிற்கு எடுத்துக் கொண்டிருந்தார். ஒவ்வொரு வாரமும், இரண்டாயிரமாவது ஆண்டு தமிழீழம் என்பதை அடித்துச் சென்னார். நானுமதனை தீவிரமாக நம்பினேன். ஆயிரம் வருட அடிமை வாழ்வில் மாற்றமொன்று ஏற்படுவதற்கான ஏதுநிலையொன்று நிலவிய சூழலது.

ஒரு குத்துமதிப்பாக, ‘புத்தாயிரம் வருடத்தில் புதுவாழ்வு பிறக்கும்’ என்றொரு பதிலனுப்பினேன்.

எவ்வளவுதான் நேசம் கொண்டாடினாலும் அக்காவினது குடும்பம் பற்றி நான் பொடியள் மட்டத்தில் விரிவாகக் கதைத்திருக்கவில்லை என்பதொரு பக்கமிருக்க, அக்காவிடம்கூட அவ்வளவாகக் கேட்டதில்லையென்பதே உண்மை. காரணம், அத்தான். இப்பொழுது எந்த இயக்கத்திலிருக்காவிட்டாலும் அவா; துரோகிதானே. அண்ணாவைப் பிடித்த மண்டையன்குறூப்பில் இருந்தவா; என்பதை விட்டாலும், எங்கள் இயக்கத்திலிருந்த சுருளியைச் சுட்டு கட்டியிழுத்துக் கொண்டு போன ட்ரக்கில் நின்றதை நானே கண்டிருக்கிறேன்.

புதுவருடம் பிறந்த கொஞ்சநாளில் அக்கா ஒரு வாழ்த்து அட்டையனுப்பியிருந்தாள். வெளிநாட்டுக்குப் போனதும் அவள் தமிழ் வருடப்பிறப்பை மறந்துவிட்டாள் போல என நினைத்துக் கொண்டேன். வாழத்து அட்டையுடன் வந்த கடிதத்தில் வலு புதினமான சங்கதியொன்று எழுதப்பட்டிருந்தது. அதாவது அத்தான் இயக்கத்தின் கனடாக்கிளையின் முக்கிய பொறுப்பாளிகளில் ஒருவராம். அவர் வைத்துள்ள கடையிலிருந்து கொடுக்கப்படும் நிதிதான் கனடாவிலேயே தனியொருவரால் கொடுக்கப்படும் அதிகபட்ச தொகையாம். அத்தான் எது சொன்னாலும் இயக்க மேல்மட்டம் கேட்குமாம். எது எப்படியோ, எங்கள் குடும்பத்திலுள்ளவர்கள் எல்லோரது பங்களிப்பும் போராட்டத்திற்குள்ளது என பூரித்திருந்தாள்.

இறுதியில் நாங்கள் எல்லோரும் நினைத்ததற்கு மாறான சம்பவங்கள் நிகழ்ந்து, புத்தாயிரத்தில் தமிழீழம் கிடைக்காமல் போனது. சந்திரிக்காவின் செற்றப்பில்த்தான் ஒசாமா பின்லேடன் அந்த மோட்டு நடவடிக்கையை செய்திருக்க வேண்டுமென்ற வலுவான அபிப்பிராயமொன்று அக்காவிடமிருந்தது. வாசமில்லாத ஒரு பூவாகவே அந்த சமாதானப்பூ மலர்ந்தது. (இந்த வரி என்னுடையதல்ல. அக்கா எழுதிய கவிதையொன்றிலிருந்து சுட்டது.) கதையுடன் கதையாக ஒன்றைச் சொல்ல மறந்துவிட்டேன். எனது அக்கா ஒரு கவிஞர். நல்ல கவிதைகள் பலவற்றை எழுதியுள்ளார். தனது கவிதைகளை வன்னியில்த்தான் வெளியிடுவேன். அதற்காக விரைவில் வருவேன், உனக்கும் நிறைய உடுப்பு வாங்கி வைத்திருக்கிறேன், சண்டை தொடங்கினால் நன்றாக வெளிக்கிட்டுக் கொண்டு ஹீரோ மாதிரி சண்டைக்குப் போ எனப் பலதரம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாளே தவிர இன்னும் வந்தபாடில்லை. குடும்பம் என்றால் சும்மாவா. ஓன்றுமாறி ஒன்றாக ஆயிரம் சோலிகள் வந்து கொண்டிருந்தன. அவளது வருகை இழுபட்டுக் கொண்டே போனது. இன்னும் கொஞ்சம் தாமதித்தாயெனில் எனக்காக வாங்கிய உடுப்புக்களை உன் பிள்ளைகளிற்குத்தான் கொடுக்க வேண்டுமென ஒருநாள் சொன்னேன். ஊருக்கு வந்த ஒருவரிடம் அடுத்த மாதமே அவற்றைக் கொடுத்துவிட்டிருந்தாள். கனடா உடுப்பென்ற சந்தோசத்தில் பையைத் திறந்தால் எல்லா உடுப்பும் இரண்டேயிரண்டு நிறத்தில்த்தனிருந்தன. ஒன்று பச்சை. மற்றது கறுப்பு. .எனக்குச் சீயென்று போனது. ரெலிபோன் பண்ணித் திட்டினேன். அடுத்த மாதம் இன்னொருவரிடம் இன்னும் கொஞ்ச உடுப்புக்கள் கொடுத்துவிட்டாள். அதிலும் வேறு இரண்டு நிறத்தில்த்தான் உடுப்புக்களிருந்தன. ஒன்று சிவப்பு. மற்றது மஞ்சள்.

ஆத்திரத்தில் மோட்டாh;சைக்கிளையெடுத்துக் கொண்டு கொமினிக்கேசனிற்கு பறந்தேன். அக்காவை ஒரு கிழிகிழித்துவிட வேண்டும். முகாம் ஒழங்கைக்குள்லிருந்து வீதிக்கு வேகமாக ஏறி, எதிர்ப்பக்கத்திலிருந்து சைக்கிளில் வேகமாக ஒரு பெட்டை வந்தாள். என்னால் மோட்டார் சைக்கிளை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. அவளிற்கும் சைக்கிளை கட்டுப்படுத்த முடியாமலிருந்திருக்க வேண்டும். மோதுப்பட்டு வீதியில் விழுந்துவிட்டோம். எனக்கு ஐந்தும்கெட்டு அறிவும் கெட்டுவிட்டது. வாகனங்களினால் மோதி சனப்பிள்ளைகளிற்கு சேதாரம் விளைவித்தால் அவர்களைத்தான் கலியாணம் கட்ட வேண்டுமென்பது மாதிரியான ஒரு நடைமுறையை இயக்கம் வைத்திருந்தது. பதட்டத்துடனெழுந்து அவளிற்கேதாவது சேதாரமாவெனப் பாh;த்தன். அவள் என்னைவிட பதட்டத்துடனெழுந்து எனக்கேதாவது சேதாரமாவெனப் பார்த்தாள். தாயகத்திற்காக குருதி சிந்த வந்தவர்களின் குருதியை, வீணே நிலத்தில் சிந்த வைத்த பாவம் தன் மீது விழாமல் பதுவைப்பாதிரியாரான அடிச்சிட்ட அந்தோனியார் காப்பாற்றிவிட்டதாக சிலுவையடையாளம் வைத்தாள். இதிலென்ன பகிடியெனில் அதன் பின் அந்த சிலுவையை நான்தான் சுமக்க ஆரம்பித்தேன். சாதாரண சிலுவையல்ல. காதல்ச்சிலுவை.

இருவருக்குமிடையிலான காதல் பெரிய புதினமாகப் பாதிக்கப்படவில்லை. சமாதான நேரத்தில் கன பொடியளிற்கு இந்த மாதிரியான சங்கதியிருந்தது. யாழ்ப்பாணத்திலயிருந்து தொடர்பறுந்த பழைய காதலிகள், மச்சாள்மாரெல்லாம் உறவைப் புதுப்பித்தார்கள். அக்சிடன்ற்பட்டதும் அவ்வளவு படம் காட்டியவள், கொஞ்ச நாளிலேயே என்னை விலத்தி வரச் சொன்னாள். ஓரு மனசன் ஒரு குறிப்பிட்ட காலம்தான் நாட்டிற்காக வாழலாம், உங்கட வாழ்க்கையையும் பாருங்கோ. இயக்க மாப்பிளையைக் கட்ட எங்கட வீட்டில சம்திக்கமாட்டினம் என நச்சரிக்கத் தொடங்கினாள். நானும் விலத்திறதென்ற முடிவெடுத்தேன்.

ஓருநாள் அக்காவிடம் விசயத்தைச் சொன்னேன். கொஞ்சநேரம் எதிர்முனையிலிருந்து சத்தம் வரவில்லை. பிறகு கரகரத்த குரலில் அக்கா எதுவோ அணுங்கினாள். எனக்கு விளங்கவில்லை. கடைசியாய் முணுமுணுத்தது மட்டும் விளங்கியது. ‘எங்கட பிள்ளைக்கு மட்டும் இப்பிடியொரு புத்தியைக் குடுத்தாய் வெல்லனிற் பிள்ளையாரே’

மறுநாள் வௌ;ளைத்தாளொன்றில் வீட்டுக்குப் போக விரும்பும் விசயத்தை இரத்தினச் சுருக்கமாக எழுதிக் கொடுத்தேன். இயக்கம் என்ன முடிவெடுக்குமென்று சரியாய்த் தெரியாததினால, கொஞ்ச நாளைக்கு தொடர்பிருக்காது என்ற விசயத்தை அம்மாவுக்கும் எழுதிப் போட்டிருந்தேன். நான் நினைத்தது மாதிரியே நடந்தது. இன்று இரவு என்னை வேறு இடத்திற்கு ஏற்றினார்கள். ஆறுமாதப் பனிஸ்மன்ற். காட்டுக்குள்ளே ஒரு முகாம் அமைக்கிறதுதான் பனிஸ்மன்ற்காராரின் வேலை. அந்த நேரம் நிறைய ஆட்கள் பனிஸ்மன்ற் செய்ததால் வேலைப் பிரச்சனையிருக்கவில்லை.

ஆறுமாதம் என்று சொன்னாலும், சமாதான காலமென்றதால இயக்கம் பொடியளோட தாராளமாக நடந்து கொண்டது. நாலரை மாதம்தான் பனிஸ்மன்ற். பனிஸ்மன்ற் முடிய, நடுவப்பணிமனைக்கு கொண்டு வந்தார்கள். பதிவு வேலைகள் முடிய இரண்டொரு நாளில் விட்டுவிடுவார்கள். அதுவரை முகாம் வேலைகள் செய்ய வேண்டியிருந்தது.

திடீரெனப் பொறுப்பாளா; கூப்பிட்டு, இன்னொருவனையும் கூட்டி வந்து முற்றத்தை கூட்டச் சொன்னார். நீளவாக்கில் இழுத்து இழுத்து கூட்டிக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து திட்டினார். லோக்கல் பார்ட்டிகள் வரயில்லை. எங்களிற்கு நிறையக் காசு தாற வெளிநாட்டு ஆட்கள் வரப் போகினம், ஒரு ஸ்டைல் வேண்டாமோ என்று, ஏ வடிவில் இழுத்து இழுத்து கூட்டச் சொன்னார்.

கூட்டிக் கொண்டு நிற்கையிலேயே ஆட்கள் வந்துவிட்டனா;. ஓரு கயஸ் வாகனத்தில் ஒரு குடும்பம் வந்திறங்கியது. வெள்ளையாக குண்டாக வந்திறங்கிய பெண்ணைப் பார்க்க அப்படியே அக்கா மாதிரியிருந்தது. எனக்கு இரத்தம் உறைந்தது மாதிரியிருந்தது. இந்தக் கோலத்தில் கண்டாளென்றால் மரியாதை கெட்டுப் போய்விடும். உள்ளே ஒடிவிட்டேன்.

உள்ளுக்கிருந்து கொண்டு நன்றாகப் பார்த்தேன். அக்கா அனுப்பிய புகைப்படத்திலிருந்தவர்களிற்கும் இவர்களிற்குமிடையில் நிறைய வித்தியாசமிருந்தது. நல்லவேளை அக்கா குடும்பமல்ல. ஆனாலும் மனசு அடித்துக் கொண்டுதானிருந்தது. தணியவேயில்லை. வந்தவர்களிற்கு தண்ணீர், சோடா கொண்டு வா என பொறுப்பாளா; கூப்பிட்டால் பிரச்சனையாகிவிடுமென நினைத்து, தப்பிப்பதற்காக வேறொரு திட்டம் போட்டேன். மலசலகூடத்தை நோக்கி ஒடினேன்.

மலசலகூடத்தினுள் நுழைவதற்கு முன்னர், வந்தவர்களை ஒருமுறை எட்டிப் பார்த்தேன். பெண்மணி முதுகைக்காட்டிக் கொண்டு உட்கார்ந்துவிட்டாள். கணவன் போலிருந்தவன்தான் தெரிந்தான். நல்ல வெள்ளையாக, உயரமாக, மெல்லிய தாடியுடனிருந்தான். நன்றாகச் சிரித்தபடி வலதுகையினால் தாடியை வருடியபடியிருந்தான்.

சிறுகதை கேகே தூக்கம் பற்றிய இரண்டாவது கேள்வி

சிறுகதை

தூக்கம் பற்றிய இரண்டாவது கேள்வி

கேகே

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“…. மதிப்புரை, அறிமுக உரை என்றெல்லாம் எனக்குப் பாகுபடுத்தி அல்லது பகுத்துப் பேச வராது என்பதனால் எனக்குத் தோன்றியதை தயார் செய்து வந்திருக்கிறேன். அதை மதிப்புரையாகவோ விமர்சன உரையாகவோ எடுத்துக்கொள்வது உங்கள் பொறுப்பு“

 

அரங்கத்திலிருந்த கூட்டத்தைப் பார்த்துப் பேசியபடி இடது கையிலிருந்த புத்தகத்தையும், புத்தகமளவிற்கு தடிமனாயிருந்த குறிப்புத்தாள்களையும் இலாவகமாய் கைமாற்றிக் கெண்டார் தோழர் சுப்புராயலு. இயல்பாக அவர் உடல் நிமிர்ந்ததில் இன்னும் சற்று உயரமானார். தெளிந்த பார்வையுடன் கூட்டத்தின் அத்தனை தலைகளையும் மேற்பார்வை இட்டபடி தொடர்ந்தார்.

 

“இந்த கருத்து கூடுகை அமைப்பானது இதுபோன்ற தீவிரமான இலக்கிய முயற்சிகளை மேற்கொள்வதன் வழியே சமூகத்தை உற்று நோக்கி, கண்காணித்து, சமூக அவலங்களை அம்பலப்படுத்தும் முக்கியமான பணியைச் செய்து வருகிறது. அவ்வகையில் அதன் பொறுப்பாளர்களான அம்புலி கிருஷ்ணனையும், தம்மம் கருப்புச் சாமியையும் மனதார பாராட்டுகிறேன்.

 

கருத்து கூடுகையின் இன்றைய நிகழ்வில் கவிஞர் அம்மாசியின் ‘தூங்கி வழிபவனின் இரவுக் கனவு அல்லது சிதைந்து தூக்கத்தின் புலம்பல்‘ என்ற கவிதைக் தொகுப்பினைப் பற்றி பேச விழைகின்றேன்.“

 

கணீரென்ற  குரலில் அவர் துவங்கவும் பார்வையாளர்களிடம் ஒரு நோட்டில் கையெழுத்து வாங்கிக் கொண்டிருந்த தம்மம் கருப்பசாமி இடையூறு ஏற்படாதவாறு அருகில் கிடந்த இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டார்.

 

தோழர் சுப்புராயுலு தொடர்ந்தார்.

 

“புத்தகத்தின் தலைப்பே வித்தியாசமாக உள்ளது. ‘தூங்கி வழிபவனின் இரவுக் கனவு அல்லது சிதைந்த தூக்கத்தின் புலம்பல்‘ – இது போன்ற இரட்டைத்தலைப்புகள் தேவையைப்  பொறுத்தோ, ஒரு வசதிக்காகவோ அல்லது ஒரு புதுவித பாணிக்காகவோ வைக்கப்படுகின்றன. பொதுவாக தொகுப்பு நூலினைப் படிக்கும் போது   தலைப்புக் கவிதை அல்லது கதை அல்லது கட்டுரை அந்நூலின் சாராம்சமாய் இருக்கும்  ஆனால் ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம் இல்லை என உளவியல் உதாரணங்களை காட்டி என்னுடன் விவாதிப்பார் அம்புலி கிருஷ்ணன். அவர் கூறுவதும் ஒரு கோணத்தில் சரிதான்.

 

இந்தக் கவிதைத் தொகுப்பிலுள்ள சுமார்  45 கவிதைகளுள், மொத்தம் 43 கவிதைகள் என்று நினைக்கிறேன், தூக்கத்தைப் பற்றி மட்டுமே பேசுகின்றன. இது எனக்கு வியப்பளித்தது . எல்லா கவிதைகளுமே தூக்கம் அது தரும் உற்சாகம் உடல்பலம், மனபலம், அதீக தூக்கம் தரும் சோம்பல் உணர்வு, தூக்கமின்மையின் அவஸ்தை, தூங்க அனுமதிக்கப்படாத நிலைமைகள் என முற்றிலும் தூக்கம் பற்றியே பேசுகின்றன. ஒரே பாடுபொருள், சில இடங்களில் கூறியது கூறல் போன்ற சில குறைகள் இருந்த போதிலும் எனது வாசிப்பனுபவத்தில் இந்த நூல் புது அனுபவத்தை  தந்தது. நான் இரசித்தவற்றை உங்களுக்கு காட்டுகிறேன்.“

 

தோழர் சுப்புராயலு குறிப்புக் காகிதங்களையும் புத்தகத்தையும் புரட்டிக் கொண்டிருந்தபோது அந்தக் கூட்டத்திற்கு புதிதாய் அல்லது தெரியாத்தனமாய் வந்திருந்த சில கல்லூரி இளைஞர்கள் நெளிய ஆரம்பித்தார்கள். மீண்டும் கையெழுத்து நோட்டு கூட்டத்தில் வலம்வர ஆரம்பித்ததால் சிறு சலசலப்பு ஏற்பட்டது. இதற்கெல்லாம் கவனம் சிதறுபவரல்லர் தோழர் சுப்புராயுலு.

 

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால்  பணி ஓய்வு பெற்றிருந்த சில அன்பர்கள் இலக்கிய அமுதம் பருக ஏற்பாடு செய்திருந்த ஒரு கூட்டத்தில் தோழரும் அழைக்கப் பட்டிருந்தார். தோழருக்கும் அந்த அன்பர்கள் வயதுதான். என்றாலும், ‘அலை வரிசை ஒத்து வராது‘ என்பார். அந்த அன்பர்கள் இலக்கிய விற்பன்னர்கள் இல்லையென்றாலும் ஏதோ ஒரு விஷயம் செய்கிறோம் என்ற திருப்தியில் கூட்டத்திற்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள்.

 

தோழர் அங்கு பேசியது ‘பிரேம்-ரமேஷின் சிதைவுகளின்-ஒழுங்கமைவு‘ நூலைப்பற்றி எப்பொழுதும் போல் இம்முறையும் புத்தகத் தடிமனுக்கு குறிப்புத் தாள்களுடன் அவர் பேச ஆரம்பிக்கவும் கூட்டத்திற்கு வந்த இருவரைத் தவிர ஏனையோர் ஒழுங்கமைக்கவே இயலாத அளவிற்கு சிதைந்து சிதறிப் போனதற்கு தோழர் சுப்புராயுலுவின் வெளிப்பாட்டு உத்திதான் காரணமென்பதை சிதையாமல் ஒழுங்காயிருந்த இருவரும் கண்டிப்பாக ஏற்றுக்கொள்ளவே மாட்டார்கள். அந்த இருவரில் ஒருவர் அம்புலி கிருஷ்ணன் என்பது இங்கு அவசியமில்லை என்பதால் இருவரது பெயரும் குறிப்பிடப்படவில்லை. ஆயினும் கூட்டம் முடிந்தபிறகு இருவரில் இன்னொருவரான கவிஞர் பொன்.பாலு சற்று கிண்டலாக ஆனால் அக்கறையுடன் கூறிய வெளிப்பாட்டு உத்தி சார்ந்த சில ஆலோசனைகளை தோழர் பின்னாட்களில் பின்பற்றத் தவறவில்லை.

 

ஆயினும் சில நேரங்களில் உணர்ச்சி வசப்பட்டு விடுவது அவர் இயல்பு.  தேடிய குறிப்புத்தாள் கிடைத்ததும் தோழர் உற்சாகமாகப் பேச்சைத் தொடர்ந்தார்.

 

“தொகுப்பிற்குள் போகும் முன் தூக்கம் பற்றி சில விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள விழைகிறேன்.  தூக்கம் – ஈவிரக்கமற்ற பயங்கரமான வேட்டைக்காரன். தன் வேட்டைக் கருவிகள் அனைத்தையும் இலாவகமாய் பயன்படுத்தி தன் இரையை அது வீழ்த்துகிறது.  அதன் நுண்ணிய வலையில் சிக்கிய இரை எதுவும் வெகுதூரம் தப்பி ஓடமுடிவதில்லை.  தூக்கம் எப்போதும் தனித்து வருவதில்லை.  தான் வருவதற்கு முன்பே சில முன்னேற்பாடுகளைச் செய்துவிட்டு விடுகிறது.  உடலோ, உள்ளமோ சோர்ந்து போன உயிர்கள் தூக்கத்தின் முன் எளிதில் வீழ்ந்து விடும்.  தூக்கம் தேர்ந்த வேட்டைக்காரன்போல் செயல்படுகிறது. களைப்புற்ற உயிர்களின் காதில் தன் இரகசியச் செய்திகளை முணுமுணுக்கிறது.  நைச்சியமாகப் பேசியபடி இரைமீது தன் பலத்தை மெல்ல மெல்ல பிரயோகித்து வீழ்த்துகிறது.

 

உண்மையில் தூக்கம் என்பது என்ன? தத்துவார்த்த ரீதியிலும், மருத்துவரீதியிலும், உளவியல் ரீதியிலும் நாம் நிறைய விளக்கங்களைப் பெற இயலும்.  தூக்கத்தைப் பற்றி பலரும் பலவித வியாக்கியானங்களைத் தந்திருக்கிறார்கள்.  ஆனால் “அம்மாசி”யின்  இந்தக் கவிதைத் தொகுப்பின் வழியாக தூக்கம் என்ற அரூபமான ஒன்றைப் பற்றி நாம் வேறு சில கண்ணாடிகளை அணிந்து பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

 

சில கவிதைகளை நான் வாசித்துக் காட்டி விடுகிறேன்

 

‘திறந்த என் இமை மூடி

 

மூடிய என் இமைக்குள்

 

எப்படி நுழைகிறாய்‘ எனத் தொடங்கும் இந்த தலைப்பில்லாத கவிதை தூக்கத்தை அதன் மூலம் கனவினை வரவேற்கிறது. அநேகமாக உற்சாகமான மனம் மட்டுமே கனவுகளைச் சந்திப்பதற்காக தூக்கத்தை வரவேற்கும் என்பது இளையோர் உளவியல்.  மென்மையான உணர்வு ஓடும் இந்தக் கவிதை தூக்கத்திற்காகவும் கனவிற்காகவும் நம்மை ஏங்க வைக்கிறது. மேலும்….”

 

சற்றும் சளைக்காமல் வெவ்வேறு கவிதைகளை வாசித்துக் காட்டி கிட்டத்தட்ட  பொழிப்புரை வழங்கிக் கொண்டிருந்தார் தோழர் சுப்புராயுலு. கூட்டத்தில் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டிருந்த எல்லைக் காவல் முனீச்வரன் கேமிராவுடன் தோழரினருகே சென்றான். தோழரின் இடதுபக்கம், வலதுபக்கம் என எட்டுத் திசைக் கோணங்களிலும் ஃபிளாஷ் வைத்து பட்மெடுத்துத் தள்ளினான். தோழருக்குத் தொந்தரவில்லையென்றாலும் கூச்சமாயிருந்தது. எல்லைக் காவல் முனீச்வரன் விடுவதாயில்லை.

 

எல்லைக் காவல் முனீச்வரனுக்கு “தோழர்”என்றதும்  அவரது நேவி ஸ்டைல் சல்யூட் தான் நினைவுக்கு வரும். ஒரு முறை வழக்கமான ஒரு தேநீர்க் கடையில் எல்லைக் காவலனைப் பார்த்துவிட்ட தோழர் சைக்கிளை ஓரங்கட்டி நிறுத்தி விட்டார். உடலை விறைப்பாக்கி தோழமை உணர்வு பொங்க ஒரு நேவி சல்யூட் வைத்தார்.

 

“வணக்கம் காம்ரேட்”

 

எல்லைக் காவல் முனீச்வரன் பதறி எழுந்து வாய் நிறைய சிரிப்பை வரவழைத்துக் கொண்டு பதில் வணக்கம் வைத்தான்.

 

“வணக்கம் தோழர் டீ சாப்டுறீங்களா…..?“

 

“ம்.. சாப்பிடலாமே காம்ரேட். அப்புறம் பாரீஸ்ல இருந்த மாதிரி எழுத்தாளர்கள் சிந்தனையாளர்கள் சந்திச்சுப் பேசுறதுக்கு ஒரு ரெஸ்டாரன்ட் பார்க் இருக்கணும். இல்லேன்னா நமக்குன்னு பெரிய ஹாலோட ஒரு தனிப்பட்ட நூலகம் கட்டணும்னு எனக்கு ஒரு ஆசை காம்ரேட்.“

 

எல்லைக் காவல் முனீச்வரன் சிரிக்காமல் துடுக்காக சொன்னான்.

 

“கட்டிடலாம் தோழர். முதல்ல முதல் ரெடி பண்ணுங்க“

 

அவனது தொனியை தோழர் சிறிதும் பொருட்படுத்தியதாய் தெரியவில்லை.

 

“நீங்க முதல்னு சொன்னதும்தான் ஞாபகத்துக்கு வருது. டிஸ்ட்ரிக் லைப்ரரில மூலதனம் எடுத்து வச்சிருக்கேன். ஜமதக்னி மொழி பெயர்ப்பு. இத்தன நாள் தொழில் சங்கத்தில இருந்தும் இப்பதான் மூலதனம் படிக்கிறதுக்கு தகுதியும் திராணியும் வந்திருக்கிறதா நினைக்கிறேன்”. சற்று ஆசுவாசமாய் மூச்சு விட்டார்.

 

தோழர் நேரடியான அரசியல் கட்சிப் பணியில் ஈடுபட்டவர். தொழிற்சங்க உரிமை மறுக்கப்பட்ட ஒரு தனியார் மில்லில் சங்கம் கட்ட பெரும் முயற்சி மேற்கொண்டவர். கலை இலக்கியத்தில் ஆர்வமும், சங்கம் முதல் பின்-நவீனம் வரை விரிந்த ஆழமான வாசிப்பும் உடையவர்.

 

“அதுக்கென்ன தோழர் நீங்க படிச்சிட்டு எங்களுக்கும் புரியுறா மாதிரி நயமா சொல்லுங்க.“

 

“அப்பிடியில்லை  காம்ரேட். உங்களை மாதிரி இளைஞர்கள் நிறைய படிக்கணும். புத்தகங்களை, மக்களை சமூக அமைப்பை தொடர்ந்து படிக்கணும். அதுவும் நீங்க ஒரு கவிஞர் பரவலாக நிறைய வாசிக்கணும். சரி கையிலே ஏதோ வச்சிருக்கீங்க.“

 

எல்லைக் காவல் போலியாய் சிடியை மறைத்தான். “அய்யய்யோ இது நித்யானந்தன் இல்லை தோழர். என்னோட முதல் கவிதைத் தொகுப்பு வருதில்ல, அதத்தான் சிடியா மாத்தி வைச்சிருக்கேன்.“

 

“ஆமா சொல்லியிருக்கீங்க. தலைப்பு என்னது காம்ரேட்?“

 

“தனியனாய் சிகரம் தொடு. இனிமே தான் பிரிண்டிங் ஆரம்பிக்கணும் தோழர்“

 

“தனியனாய் சிகரம் தொடு“ வாய்க்குள் முணுமுணுத்த தோழர் திருப்தியின்றி தலையசைத்தார்.

 

“உலகயமாக்கலை எதிர்க்க வேண்டிய குரலெல்லாம் இப்படி ஆதரவுக் குரலா ஒலிக்கிறதே. இந்தத் தலைப்பு அமைப்பிற்கு அணி திரட்டலுக்கு எதிரான தலைப்பு,  உலகமயச் சூழலுக்குச் சாதகமான தலைப்பு, நிராகரிக்கப்பட வேண்டிய தலைப்பு காம்ரேட்.“

 

திடீரென்ற அவரது விமர்சனத்தை எல்லைக் காவல் எதிர்பார்க்கவில்லை. “இல்லை தோழர்… வந்து… இப்பதான்… நான்…“

 

“பரவாயில்லை காம்பரேட். நிறைய வாசிங்க தேடித் தேடிப்படிங்க. தலைப்பு ஏன் தவறுன்னு உங்களுக்குப் புரியவரும்“

 

பின்னாட்களில் எல்லைக் காவல் முனீச்வரனின் இரண்டாவது கவிதைக் தொகுப்பான ‘பொறியாய் … சுடராய்… பிழம்பாய்…‘ முதல் கவிதை தொகுப்பாய் வெளியிடப்பட்டது. (முதல் கவிதைத் தொகுப்பும் தலைப்பும் அச்சிலேறவில்லை என்பதால்).

 

தோழரின் கண்கள் பளிச்சென்று தெரியும் வண்ணமிருந்த புகைப்படைத்தை  திருப்தி என்ற பிறகுதான் எல்லைக் காவல் முனீசீவரன் அவரை விட்டு அகன்றான். அம்மாசி யின் கவிதைகளைப் பற்றி தீவிரமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தார் தோழர்.

 

“தொகுப்பில் என்னை மிகவும் பாதித்த கவிதை. சிதைந்த தூக்கத்தின் புலம்பல் என்ற தலைப்பில்…

 

‘பீரங்கிகள் துளைத்த நகரில்

 

பெரும்  தூக்கம் படர்ந்திருந்தது

 

வெற்றுச்  சுவரெங்கும் எதிரொலிக்கிறது

 

தூக்கத்தின் ஓயாத ஓலக்குரல்…‘ இறுதி வரிகள்

 

‘கேட்பாரற்று கிடந்த விளையாட்டுப் பொம்மைகளுடன்

 

தூக்கம் விளையாடிக் கொண்டிருந்தது.‘ இதை வாசிக்கும் போது தோழரின் குரல் வேகமெடுத்ததுடன் தடுமாறியது.

 

தூக்கம் என்பது என்ன? ஓய்வு, தற்காலிக மரணம், சோம்பல், உடலின் புத்துணர்வூட்டும் நடவடிக்கை என நிறைய விளக்கங்கள் உள்ளன. இந்தக் கவிதை என்ன சொல்கிறது. பீரங்கிகள் துளைத்த நகரில் என்ன மிஞ்சும்?. தூக்கம் யாரைச் சென்று சேரும்? இறுதி வரிகள் ‘கேட்பாரற்றுக் கிடந்த விளையாட்டுப் பொம்மைகளுடன் தூக்கம் விளையாடிக் கொண்டிருந்து.‘ பீரங்கிகள் உலாவும் நகரத்தில் உயிரற்ற உடல்கள் தாம் அநாதையாய்க் கிடக்கும். இங்கு தூக்கம் விளையாடிக் கொண்டிருந்தது எனில் இங்கு தூக்கம் என்பதன் அர்த்தம்தான் என்ன? தற்போதைய அரசியல் சூழலில் அது எந்த நகரம் அல்லது எந்த நாடு என்ற கேள்விகள் எழுந்து பெரும் அவஸ்தையை ஏற்படுத்துகின்றன.“ பேச்சினை நிறுத்தி அரங்கத்தில் கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தார். பின் சற்று நிதானமாய்த் தொடங்கினார்.

 

“தூங்கி வழிபவனின் இரவுக் கனவு. கனவு, தூக்கம் பொதுவில் இவை இரவோடு தொடர்புடையவை. தூக்கம், ஓய்வு புத்துணர்விற்கான ஊக்கி. இரண்டிற்குமான குறியீடு. இரவு இருளின் குறியீடு.  இருள் வெளிச்சம் – இரவு x பகல். இது இருமை எதிர்வு. இரவு x பகல் என்ற இந்த கால மாறாட்டம் ஆதி மனிதனை ஒரு ஆழ்ந்த மயக்க நிலைக்குத் தள்ளியிருக்கின்றது. இரவும் பகலும் ஏன் எப்படி மாறுகின்றன என்பது அவன் முன் வளர்ந்த பெருங்கேள்வி. ஆதியில் பூமியின் வெவ்வேறு இடங்களில் வாழ்ந்த பல்வேறு இனக்குழுக்களும். இந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடியலைந்திருக்கிறார்கள். இதனை நாம் பல்வேறு நாட்டுப்புறக் கதைகளின் வாயிலாக அறியலாம். ஒருகதை. முன்பு வானம் பூமிக்கு வெகு அருகே மனிதனின் தலையைத் தட்டும்படி தாழ்வாக இருந்ததாம். தன் தலையில் இடித்ததால் கிழவி ஒருத்தி எட்டிப்போ என கடிந்து கொண்டதால், வானம் வெகு தொலைவு சென்று விட்டதாகவும், இன்னமும் செல்வதாகவும் இந்திய மரபில் ஒரு நாடோடிக் கதை உண்டு. இது போன்று இரவு பகல் பற்றி நிறைய கதைகள் நமக்குக் கிடைக்கின்றன. அன்மையில் நண்பர் ஒருவர் மூலம் இணையதளத்தில் வாசிக்கக் கிடைத்த ஒரு நாட்டுப்புறக் கதையினை இங்கு நினைவுகூற விழைகின்றேன். மிகப்பழங்காலத்தில் மனிதனொருவன் மகிழ்ச்சியை தேடியலைந்து கடைசியாக மலையுச்சியிலிருக்கும் கடவுளிடம் அதைப்பற்றி விசாரிக்கச் செல்கிறான். அது எந்த நாடு என சரியாக ஞாபகமில்லை அநேகமாக ஸ்காண்டிநேவிய நாடுகளில் ஒன்றாக இருக்குமென்று நினைக்கிறேன்.“

 

பொறுமையாகக் குறிப்பெடுத்துக் கொண்டிருந்த அம்புலி கிருஷ்ணன் மெல்லிய ஆனால் அழுத்தமான குரலுடன் எழுந்தார். “உட்புகுவதற்கு மன்னிக்கனும். அது ஸ்காண்டிநேவிய பகுதி இல்லை. பல்கேரியா. தோழர் குறிப்பிட்ட அந்த இணையதளத்தை நானும் பார்த்தேன். தேநீர் ஆறிக் கொண்டிருப்பதால் தோழர் தேநீர் சாப்பிடுற நேரத்துல நான் சில விஷயங்களை அரங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளலாம்னு நினைக்கிறேன்.“

 

தோழர் சுப்புராயுலு சாவகாசமாய் அமர்ந்தபடி தேநீர்க் குவளையை கையிலெடுத்துக்  கொண்டார். காத்திரமான படைப்பாளியாக அறியப்பட்ட கருத்துக் கூடுகையின் பொறுப்பாளரான அம்புலி கிருஷ்ணன் மேடையாகப் பாவிக்கப்பட்ட இடத்திற்கு வந்தார். தீர்க்கமான பார்வையில் கூட்டத்தை ஓரிரு வினாடிகள் அலசிவிட்டு அழுத்தமான தொனியில் தெளிந்த உச்சரிப்புடன் பேசத் துவங்கினார்.

 

“அந்த இணைய தளத்தின் கதைப்படி கதையின் காலம் கில்காமெஷின் காலத்திற்கு முற்பட்டது. விவசாயி ஒருவன் மகிழ்ச்சியின் கடவுளைத் தேடியலைந்து பின் இறுதியில் சந்திக்கிறான். கடவுளிடம் கேட்பதற்காக இரண்டு கேள்விகளைத் தயார் செய்து வைத்திருக்கிறான். கடவுளிடம் மகிழ்ச்சியாக இருந்த சமயத்தில் தனது முதல் கேள்வியைக் கேட்டான். ‘மகிழ்ச்சி என்பது என்ன?‘ என்பதுதான் அவனது முதல் கேள்வி. விவசாயியின் மொழியில் மகிழ்ச்சி தூக்கம் இரண்டிற்கும் ஒரே வார்த்தைதான் பயன்பாட்டிலிருந்து. இடம் சூழலைப் பொறுத்து அர்த்தங்களைப் புரிந்து கொள்வார்கள். தவிரவும் எந்தக் கேள்விக்கும் தனக்குத் தெரிந்த ஏதேனுமோர் பதிலைச் சொல்வது கடவுளின் பாணி. என் பதில் சரி உன் கேள்வி தான் தவறு என மடக்குவதில் கடவுள் கில்லாடி மகிழ்ச்சி என்றால் என்ன? என்ற கேள்வியை தூக்கம் என்பது என்ன? என புரிந்து கொண்ட கடவுள் தூக்கத்தைப் பற்றி மிக நீண்ட பிரசங்கத்தை ஆரம்பித்தது. எங்கே விவசாயி இரண்டாவது கேள்வியையும் கேட்டு, தான் திணறி விடக்கூடாது என்பதற்காக முன்னெச்சரிக்கையுடன் முதல் கேள்விக்கான பதிலையே மிக நீளமாக நீட்டி முழக்கி சொல்லி வந்தது கடவுள். இரவும் பகலும் ஏன் எப்படி உருவாயின இரவின் தன்மை என்ன? பகலில் தன்மை என்ன? என்பது பற்றி தன் பாட்டி தனக்குத் சொன்னதை விவசாயியிடம் ஒப்பித்துக் கொண்டிருந்தது கடவுள். பகலில் தத்தம் வேலைகளை கவனித்துவிட்டு, இரவில் முதல் கேள்விக்கான பதிலைத் தொடர்வது இருவருக்கும் வழக்கமாகிவிட்டது. என்றைக்கு இரண்டாவது கேள்வி கேட்கப்படுகிறதோ அன்று சூரியன் பெரிதாகி பூமியை விழுங்கிவிடும். இரண்டாவது கேள்வி மிக இரகசியமானது. மிகமிக வீரியமானது என்பது விவசாயிக்கு மட்டுமல்ல கடவுளுக்கும் தெரியாது. இரவு பகல் மாற மாற அவர்களின் உரையாடல் தொடர்கிறது. உரையாடல் தொடரத் தொடர இரவு பகல் மாறுகிறது. ஷெஹ்ர்ஷாதியின் கதை கூறல் 1001 இரவுகள் மட்டும் நீடிக்கிறது. ஆனால் இவர்களின் உரையாடல் இன்னமும் தொடர்ந்து கொண்டே வருகிறது‘ என கதை முடியும்.

 

இங்கு நாம் கவனிக்க வேண்டியது விஷயம் இது ஒரு நாட்டுப்புறக் கதையல்ல என்பதைத்தான். நெட்டில் ஏதோ ‘டெக்ஸ் வில்லர்‘ என்பவர் தன்  பிளாக்கில் எழுதியது இது. சில அபத்தங்களுடன் ஒரு நாட்டுப்புற கதை வடிவில் இந்த கற்பனைக் கதை அமைந்துள்ளது என்பதை மட்டும் தெரிவித்துக் கொண்டு தோழருக்கு வழிவிடுகிறேன். நன்றி.“

 

அம்புலி கிருஷ்ணனில் தலையீடு மாறுதலான ஒலியலைகளை அந்த அரங்கினுள் பரப்பியிருக்க வேண்டும். அரங்கம் சிறிது இலகுவாய் உணர்ந்தது. அமர்ந்திருந்த தோழர் சுப்புராயுலு எழுந்தார்.

 

“காப்பாற்றிய காம்ரேட் அம்புலி கிருஷ்ணனுக்கு நன்றி. அவர் கூறியது போல் அது நாட்டுபுறக் கதை வடிவில் கூறப்பட்ட ஒரு புனைவுதான். இதில் சுவாரஸ்யம் என்னவென்றால் மிக வீர்யமான அந்த இரண்டாவது கேட்கப்பட்டுவிடக் கூடாது என்று வாசக மனம் பதறும். அந்தக் பதறலும் பதைபதைப்பும் அம்மாசியின் கவிதைகளில் வெளியிடப்பட்டு நம்மை நிலை குலையச் செய்கின்றன.

 

கனத்த விழிகளின் மௌனம் தூக்கம் மறுக்கப்பட்ட உயிர்களைப் பற்றிய கவிதை.

 

‘எங்களின் நிணத்தை நக்கி

 

ஊளைச் சதை போட்டவர்களின் எக்காளம்

 

இரவினைப் பற்றி எரியச் செய்கிறது

 

எங்களின் மிச்ச உறக்கத்தை

 

கொத்தாகப் பற்றி உலுக்கி

 

சுவரில் அறைகிறது

 

சாட்சியாய்  இருக்கும் உங்கள் மௌனம்‘ மௌன சாட்சிகளாயிருக்கும் நம்மைச் செவுளில் அறையும் இந்தக் கவிதைக்கு நாம் என்ன பதில்வினை செய்ய போகிறோம்?

 

உண்மையில் தூக்கம் என்பது ஓய்வு.  ஓய்வு மட்டுமல்ல. தொடர்ந்து இயங்குவதற்கான ஆற்றலை உடலுக்கும், மனதிற்கும் தரவல்லது.  அப்படியிருக்கையில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஓய்விற்கான உரிமையை உறுதி செய்வது ஒரு மேம்பட்ட சமூகத்தின் கடமையாகிறது.  இந்தக் கவிதை அந்த உணர்வினை நம்முள் அழுத்தமாய்ப் பதிக்கிறது.  ஆனால் இங்கு உண்மை நிலை என்ன வாயிருக்கிறது? இங்கு ஓய்வெடுப்பதற்கு, தூங்குவதற்கு, சாப்பிடுவதற்குக்கூட நேரமின்றி பஞ்சாலைகளிலும், தொழிற்சாலைகளிலும், கரிமருந்துகளிடையேயும் எண்ணற்ற குழந்தைகளும், இளம் பெண்களும், தொழிலாளர்களும் கசக்கிப் பிழியப்படுகிறார்கள்.  இவர்களுக்கு வரையறுக்கப்பட்ட வேலை நேரமும், ஓய்வும் இருக்கிறதா என்பது பெருங்கேள்வி.

 

தூக்கத்தை வேறோர் கோணத்திலும் காணவியலும் Sleepless wolvers அதாவது, ‘உரக்கமற்ற ஓநாய்கள்‘ என்றொரு ஆங்கிலத் திரைப்படம் என் நினைவிற்கு வருகிறது.  கருத்துக் கூடுகையில்கூட அந்தப் படத்தைத் திரையிட்டிருக்கிறோம்.  அநேகமாக அரங்கிலிருந்தும் 50 பேரில் 20, 30 பேராவது பார்த்திருப்பீர்கள்.

 

அமெரிக்காவில் வெள்ளையர் குடியேற்ற காலகட்டக் கதையிது.  நெவேடா மாகாணத்தில் ‘நவஜோ‘ இன செவ்விந்தியர்கள் வாழும் பகுதியில் தம் படைப்பிரிவுகளை நிலை கொள்ளச் செய்யும் இராணுவம், அப்பகுதி ‘நவஜோ‘ செவ்விந்தியர்களை எந்த முகாந்திரமுமின்றி கடுமையாகத் தாக்குகிறது.  குடிசைகள் சூறையாடப்படுகின்றன.  கிராமம் தீக்கிரையாக்கப்படுகிறது.  பெண்டு பிள்ளைகள் அத்தனை பேரும் கொல்லப்படுகிறார்கள்.  இரத்தமும் சதையும் சிதறித் தெறித்த அந்தப்பிராந்தியத்தில் மரண ஓலமும் அடங்கிவிட, மிஞ்சுவது மயான அமைதி மட்டுமே.  சில மணி நேரங்களில் அந்தப் பகுதியே சின்னா பின்னமாக்கப்பட்டு, நவஜோ குடியிருப்புகள் முற்றிலும் சிதைக்கப்படுகின்றன.  வேட்டையாடுவதற்காக தொலைவில் சென்ற நவஜோ வீரர்களைத் தவிர ஏனையோர் கொல்லப்படுகின்றனர்.  உயிர் பிழைத்த நவஜோக்கள் சூளுரைக்கிறார்கள் பழி வாங்குவதென.  கடுமையான உடலுரமும், நெஞ்சுரமுடைய நவஜோ வீரர்கள் வெள்ளையரைப் பழிவாங்கும்வரை தூக்கத்தைத் துறப்பதென சூளுரைக்கிறார்கள்.  பழிவாங்கும்வரை துங்காமல் தம் வெறியை அணையாமல் வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள்.  வெள்ளை இராணுவம் தூங்கும் இரவு வேளைகளில் திடீர் திடீரென்று வெறியுடன் தாக்கி பெரும் சேதத்தை விளைவிக்கிறார்கள்.  நிலைகுலைந்துபோன இராணுவம் இன்னொரு படைப்பிரிவையும் துணைக்கு வரவழைத்து பதில் தாக்குதல் தொடுக்கிறது.  பீரங்கிகளின் முன் தாக்குப்பிடிக்க இயலாமல் நவஜோ வீரர்கள் இறுதியில் வீரமரணம் அடைகிறார்கள்.  அன்றைய இரவில் மலை முகட்டில் ஓநாய்கள் ஓலமிடுவதோடு படம் முடிவடைகிறது.  மேலோட்டமாக ஒரு பழிவாங்குதல் கதைபோல் தோன்றினாலும் படமாக்கிய விதமும் கதை சொன்ன விதமும் நம்மை அவஸ்தைக்குள்ளாக்கிவிடும் அம்மாசியின் கவிதைகள்போல். APOCALYPTO உட்பட இந்த வகைப் படங்களுக்கு sleepless wolves முன்னோடி என்றே சொல்லலாம்.  படம் பார்த்தபின் நம்முள் நிறைய கேள்விகளும் கோபமும் எழும்.

 

அதிகாரம் தன் கொடூர கரங்களை நீட்டியபடி ஒரு இனத்தின் தூக்கத்தை பறித்துத் துவம்சம் செய்ததே… அதற்கு நம்மிடம் என்ன பதில் இருக்குறது?  தூங்கும் குழந்தையின் கன்னத்தில் ஈ உட்கார்ந்தாலே பொறுக்க இயலாத மனங்களைப் பெற்ற நாம், தூக்கத்திற்காக கதறியழும் எண்ணற்ற உயிர்களைப் பார்த்தபடி வாளாவிருக்கிறோமே?  உடலைச் சுருக்கி ஓய்வுக்காகக் கெஞ்சும் உயிர்கள் இன்னமும் இருக்கின்றனவே? அப்பாவி உயிர்கள் அடித்துக் கிழிக்கப்பட்டு மீளாத தூக்கத்தில் கிடத்தப்பட்டு, குவிக்கப்பட்ட உடல்களின் மீதேறியமர்ந்த அதிகாரத்தை எதிர்த்து நம் நெஞ்சை நிமிர்த்தி கரங்களை உயர்த்திக் காட்ட வேண்டாமா? உலகம் அழிந்துவிட்டு போகிறது.  தூக்கத்தைப் பற்றிய அந்த இரண்டாவது கேள்வியும் கேட்கப்பட வேண்டும் தோழர்களே!  அது எவ்வளவு வீரியமான கேள்வியாக இருந்தாலும் சரி.  நமது உணவை, நமது தூக்கத்தை, நமது வாழ்வைப் பறிப்பவர்களின் உலகம் வெடித்துச் சிதறட்டும்.  நம் தூக்கத்தைத் துறந்து சூளுரைக்க வேண்டிய நிலையில் இன்றைக்கு நாம் இருக்கிறோம் என்பதை நாம் மறந்து விடக்கூடாது.  வேறெந்த கதையிலும்… ….“

 

தோழர் சுப்புராயலு சற்று அதிகமாய் உணர்ச்சி வயப்பட்டிருந்தார்.  எல்லைக் காவல் முனீச்வரனின் முகத்தில் ஒட்டியிருந்த மிச்ச சொச்ச தூக்கத்தை நவஜோ செவ்விந்திய வீரன் வாசலை நோக்கி துரத்திக் கொண்டிருந்தான்.  எல்லைக் காவல் முனீச்வரனால் நன்றாகப் பார்க்க முடிந்தது. நவஜோ வீரன் கையில் ஈட்டியுடன் தூக்கத்தை விரட்டிக் கொண்டிருந்ததை சுற்று முற்றும் பார்த்தான்.  எல்லோருடைய கண்களுக்கும் கையில் நீண்ட ஈட்டியுடன் நவஜோ வீரன் நன்றாகத் தெரிந்தான்.  சிவந்த கூர்மையான கண்களுடன் ஈட்டியை ஏந்தியபடி வேட்டை நடனம் ஆடிக் கொண்டிருந்தான் நவஜோ வீரன்.  யாருக்கும் என்ன பேசுவதென்றே தெரியவில்லை.  தோழர் மட்டும் உணர்ச்சி வயப்பட்டுப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்

***

சிறுகதை – யுவன் சந்திரசேகர் – முடிவற்று நீளும் கோடை

– யுவன் சந்திரசேகர்

முடிவற்று நீளும் கோடை

 

 

 

 

 

 

 

 

என்னுடைய இளவயது நினைவுகளில் மிக அழுத்தமாகப் பதிந்திருக்கும் பெயர் பான அக்கா. இத்தனைக்கும் என்னுடைய ஐந்தாம் வகுப்பு முழுப்பரீட்சை விடுமுறையின்போது அக்கா இறந்து போனாள். ஆனாலும், Y எழுத்தின் வலது மேல் பகுதியை ஒடித்துவிட்ட மாதிரி ஒயிலாக இடதுபுறம் சாய்ந்து வலதுகையில் சூட்கேஸைச் சுமந்து செல்லும் பெண்கள் யாரைப் பார்த்தாலும் பானு அக்கா ஞாபகம் வந்துவிடும்.

நடக்கும்போது அடிக்கடி  மேலாடை விலகி, வலது நெஞ்சு குமிழ்மாதிரித்  தெரியும். விக்கோ டர்மரிக் மணம் கமழ நடப்பாள். அவளுடைய நெஞ்சுயரம் வளர்ந்திருந்த என்னைக் கீழ்நோக்கிப் பார்த்துப் பிரியமாய்ச் சிரிக்கும்போது, சிங்கப்பல்லை ஒட்டி உபரியாக வளர்ந்திருந்த இன்னொரு குட்டிப் பல் பளபளக்கும். புறா முட்டைக் கண்கள் கோலிக்காய் மாதிரி மின்னும். திருத்தமான, அடர்த்தியான, நேர்த்தியாய் வளைந்த புருவங்கள் அக்காவுக்கு.

இத்தனை வருடங்களில், பானு அக்காவையும் அந்தக் கோடை விடுமுறையையும் இன்னதுதான் ஞாபகப்படுத்தும் என்றில்லை. கொஞ்சநாள் முன்பு ஒரு பிரபலமான பாடகி இறந்துவிட்டார் என்று செய்தித்தாள்களில் வந்தது. அந்த அம்மாளின் பெயரோ, எந்த மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதோ நினைவில்லை. சாகும்போது அவருக்குத் தொண்ணூற்றிச் சொச்சம் வயது என்பது நினைவிருக்கிறது.

அந்த அம்மாளைப் பற்றி அதே நாள் பேப்பரில் ஒரு கட்டுரை போட்டிருந்தது. எண்பத்திச் சொச்சம் வயதுக் கிழவரும், தேசிய அளவில் புகழ் பெற்றவருமான இன்னொரு பாடகரும் அந்த அம்மாளும் ஒரே குருவிடம் சங்கீதம் பயின்றவர்களாம். ஆஸ்பத்திரியில் மரணப் படுக்கையில் கிடக்கும்போது‘அவன் எப்பிடி இருக்கான்?’ என்று பாடகி விசாரிப்பாராம் – நினைவு வரும்போதெல்லாம். பாடகரும் ஆஸ்பத்திரியில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்ற தகவல் அந்த அம்மாள் இறக்கும்வரை அவருக்குத் தெரிவிக்கப் படவில்லை என்று சொன்னது அந்தக் கட்டுரை.

பாடகர் ’அக்கா’ என்று கூப்பிடுவாராம். அவரைவிட இவர் எட்டு வயது இளையவர். என்னையும் பானு அக்காவையும் மாதிரி.

பக்கத்து ஊரிலிருந்து குருவின் ஊருக்கு வந்து பாடம் கேட்டுவிட்டு திரும்பிப் போகும் பாடகியை லோக்கல் ரயிலில் ஏற்றி வழியனுப்பத் துணையாகப் பாடகர் போவாராம். ’ரயிலடிக்குப் போகும் வழியில் அன்று கேட்ட பாடங்களைப் பாடிக்காட்டச் சொல்வான்’ என்று மினுங்கும் கண்களுடன் பாடகி தெரிவித்ததாகப் படித்த மாத்திரத்தில் எனக்குக் கண் சுரந்துவிட்டது.

பின்னே? இன்றைக்கு, தொண்ணூற்றிச் சொச்சம் வயதில், இருவருமே நமக்கு ஒரே மாதிரிக் கிழவர்களாகத் தெரிகிறார்கள். அந்த வயதில்? ஒருவர் வாலிபத்தின் நுழைவாசலைக் கடந்து நடக்கும் இளம்பெண். மற்றவர், வேறு உலகத்தில் புழங்கிக் கொண்டிருந்த சிறுவன் அல்லவா? பார்க்கப் போனால், பானு அக்கா அகாலமாய் இறந்ததால்தானே, நான் சடாரென்று பெரிய பையனானேன்?

இவ்வளவு தூரம் அழுத்தமாக பானு அக்காவை நினைவூட்டிய அந்தப் பாடகியின் பெயர் மறந்துவிட்டதே என்று இருக்கிறது. ஆனால், எங்கள் குடும்பத்தில் நிலவிய சங்கீத வாசனை அவ்வளவுதான். என் அப்பாவும் அவரது இரண்டு சகோதரர்களும் வீட்டில் சுப – அசுப காரியங்கள் நடக்கும்போது நாலாயிரம் பாராயணம் பண்ணுவார்கள். அடித் தொண்டையும் அடைத்த மூக்கும் சேர்ந்து பிறப்பிக்கும் பயங்கரமான ஒலியில் நாலாயிரம் பாட்டுகளையும் மனப்பாடமாய் ஒப்பிப்பார்கள். தெய்வீகமான அந்தப் பிலாக்கணம் எப்படா முடியும் என்று நாங்கள் ஆயாசமாய்க் காத்துக்கொண்டிருப்போம். அக்காவின் மரணத்தோடு நிரந்தரமாக அதுவும் நின்றுபோயிற்று. தவிர, நான் வளர்ந்து வந்த காலங்களிலும், பெரியவனாகி சம்பாதித்துத் திருமணம் செய்துகொண்ட பிறகும், சங்கீதத்தையோ பிரபந்தத்தையோ நெருங்கவிடாமல் செய்துவிட்டது பானு அக்காவின் மரணம்.

 

நாங்கள் தல்லாகுளத்தில் குடியிருந்தோம். தங்கவேலு முதலியார் வீட்டு மாடியில். கீழே புஜங்க ராவ் என்ற கன்னடத்துக்காரர் குடும்பம். அவரும் என் அப்பாவும் முன் ஜென்மங்கள் பலவற்றிலும்கூட விரோதிகளாய் இருந்துவந்த மாதிரி நடந்துகொள்வார்கள். இப்போது நினைத்துப் பார்த்தால், அதில் ராயரின் தவறு எதுவுமே இருந்திருக்காது என்றுதான் தோன்றுகிறது.

பானு அக்கா குடும்பம் அலங்காநல்லூர் போகும் வழியில் சிறுவாலை கிராமத்தில் வசித்தது. சிக்கனம் கருதித்தான். பிரபல மோட்டார் நிறுவனம் நடத்திய மருத்துவமனையில், சொற்ப சம்பளத்தில், கணக்கராக இருந்தார் சித்தப்பா. அந்த வளாகத்துக்குள் இருந்த ஆஞ்சநேயர் கோவிலுக்கும் அவர்தாம் அர்ச்சகர். அதற்குத் தனி அலவன்ஸ் உண்டு.  சித்தியாவது சற்றுப் படபடவென்று பேசுவாள் – சித்தப்பா எந்நேரமும் அமைதியாக இருப்பார்.

தமது இரண்டாவது அண்ணனான என் அப்பாவிடம் அபாரமான பிரியம். வாரத்தில் ஒரு நாளாவது எங்கள் வீட்டுக்கு வந்துவிடுவார். கை நிறைய மல்லிகைப் பூவும், சென்ட்ரல் தியேட்டருக்கு எதிரில் இருந்த திருவேங்கடவிலாஸ்     நெய்மிட்டாய்க்கடை அல்வாவும் வாங்கி வருவார். அண்ணன் இருக்கும் அறையில் விட்டத்தையோ, ஜன்னல் சட்டத்தையோ பார்த்தபடி உட்கார்ந்து ஒரு மணிநேரத்துக்குக் குறையாமல் மௌனம் காத்துவிட்டுக் கிளம்பிவிடுவார்.

எங்க சீமாச்சு பரதாழ்வான் மாதிரி.

என்று அடிக்கடி சொல்வார் அப்பா. அப்படியானால், இவர்தான் ராமரோ என்று தோன்றுமல்லவா? இல்லை, அப்பா லட்சுமணன்தான். லட்சுமணன் மாதிரியேதான், கடும் முன்கோபி.  இவர்கள் இருவருக்கும் மூத்த அண்ணா, சோழவந்தானுக்கு அருகில் உள்ள தென்கரையில் குடும்ப நிலங்களைப் பராமரித்துக்கொண்டும், பஞ்சாங்கம் பார்த்துக் கொண்டும் வசித்தார். பஞ்சாங்கம் பார்ப்பது என்றால், பிற சாதிக்காரர்களுக்குப் புரோகிதராக இருப்பது.

ராமருக்கும் பெரியப்பாவுக்கும் ஒரு ஒற்றுமையும் ஒரு வேற்றுமையும் உண்டு. ராமர் மாதிரியே இவரும் நீலமேக சியாமள வர்ணன். ராமருக்கு இரட்டைக் குழந்தைகள் உண்டு அல்லவா? பெரியப்பாவுக்குக் குழந்தைகள் கிடையாது. அவர் அதைப் பற்றிக் குறைப்பட்டுக்கொண்டதும் இல்லை. பானு அக்காவையும் என்னையும் தமது சொந்தக் குழந்தைகளாகவே பாவித்தார்.

என்னுடைய அப்பா நான் மேலே சொன்ன மோட்டார் நிறுவனத்தின் பிரம்மாண்டமான பட்டறையில் இருந்த உணவகத்தில் மேற்பார்வையாளராக இருந்தார். காய்கறி, மளிகைச் சாமான்கள் கொள்முதல் செய்வதில் மிச்சம் பிடித்து ஏகமாய்ச் சம்பாதித்தார் என்று பின்னாட்களில் கேள்விப்பட்டேன்.

சோழவந்தானுக்கு அருகில் இருந்த இரண்டு ஏக்கர் நன்செய் நிலம் எங்கள் பரம்பரைச் சொத்து. தாத்தா புரோகிதராகத் தொழில் செய்து சம்பாதித்தது. அவர் இன்னொரு தொழிலும் செய்தார் என்று உறவினர் வட்டாரத்தில் பேச்சு உண்டு. செய்வினைகள் வைப்பதிலும் எடுப்பதிலும் வல்லவராம் தாத்தா. இவரால் பாதிக்கப்பட்ட யாரோ கொடுத்த சாபம்தான், அடுத்த தலைமுறைக்குக் குழந்தை வறட்சியாக வந்து சேர்ந்ததாம். எங்கள் உறவினர் வட்டாரத்தில் ஒற்றைக் குழந்தை உள்ள குடும்பமே அநேகமாகக் கிடையாது – 70 களில்.

தாத்தாவின் புகழ் காரணமாக நேர்ந்த இன்னொரு விளைவு, ஒன்றுவிட்ட இரண்டுவிட்ட என்றெல்லாம் எந்த உறவினரும் எங்கள் வீட்டுப் படி மிதிக்க மாட்டார்கள் – நாங்களும் யார் வீட்டுக்கும் சென்றது கிடையாது…

இப்படியாக, மூன்று வெவ்வேறு இடங்களில் வேர்பிடித்த கூட்டுக்குடும்பம் எங்களுடையது.

 

பானு அக்கா எஸ்ஸெஸ்ஸெல்ஸி முடித்தாள். அப்போது சித்தப்பா இரண்டு காரியங்கள் செய்தார். ஒன்று, பள்ளியில் முதல் மாணவியாகத் தேறிய அக்காவை லேடி டோக் கல்லூரியில் பி யூ ஸி சேர்த்தது. இரண்டாவது, குடித்தனத்தை மதுரை நாராயணபுரம் ஐயர் பங்களாவுக்கு அருகில் மாற்றியது.

இரண்டுமே தவறான முடிவுகள் என்பது என் அப்பாவின் அபிப்பிராயம். இந்த இரு விஷயங்களில் மட்டும் அண்ணனின் சொல்லை பரதன் மீறிவிட்டார். ’எல்லாம் அந்தத் தட்டுவாணி முண்டையின் கைங்கரியம்தான்’என்று அப்பா கோபப்பட்டார். சித்தியைத்தான் சொல்கிறார்.

அடுத்தவா குடும்ப விஷயம், இதிலெ நாம யோசனை மட்டுந்தானே சொல்ல முடியும்? முடிவு அவா கையிலேன்னா               இருக்கு?

என்று தழைந்த குரலில் கேட்ட அம்மா இரண்டு தவணையாக அடிவாங்கினாள்.

நீயே இந்தக் குடும்பத்திலே வந்தேறிதானேடி, என் தம்பி குடும்பத்தை ’அடுத்தவா குடும்பம்’னு சொல்றதுக்கு               உனக்கு என்னடி அதிகாரம், நாயே?

என்று செமர்த்தியாகச் சாத்தினார் அப்பா.

இரவுச் சாப்பாட்டுக்குப் பிறகு, அப்பாவுக்கு இன்னொரு பாய்ண்ட் ஞாபகம் வந்துவிட்டது. அம்மா தன் தங்கைக்கும் அவள் பெண்ணுக்கும் ’சப்போர்ட் செய்கிறாள்’ என்பதற்காக இன்னொரு சுற்று அடித்து உதைத்தார். ஆமாம், சிறுவாலைச்  சித்தியும் என் அம்மாவும் உடன் பிறந்த சகோதரிகள். ஆனாலும், அந்நிய சம்பந்தமான தென்கரைப் பெரியம்மாவிடம்தான் சித்திக்கு அதிக நெருக்கம்.

சாந்த சொரூபியான சித்தப்பாவைக் கல்யாணம் செய்துகொண்ட தங்கை, வெடுக் வெடுக்கென்று பேசக் கூடியவள். என் அம்மா சாதுப் பிராணி. அப்பாவின் மின்சவுக்குக்குக் குட்டிக்கரணம் போடுகிறவள்.  ஒரு தடவை லீவுக்குத் தென்கரை போயிருந்தபோது, விளையாட்டாக பானு அக்காவிடம் கேட்டேன்:

பேசாமெ, அப்பாவைச் சித்திக்கும், அம்மாவைச் சித்தப்பாவுக்கும் கல்யாணம் பண்ணி வச்சிருக்கலாமில்லியோக்கா?

குடும்பத்துக்குள்ளெ குழப்பம் உண்டு பண்றியேடா கோந்தூ…

அக்கா சிரித்தாள்.

…நல்ல யோசனைதாண்டா. ஆனா, அப்ப நான் உனக்குத் தங்கையான்னா ஆயிருவேன்?

’இது எப்படி’ என்று புரியாமல் நான் விழித்ததும், அதைப் பார்த்து அக்கா இன்னும் அதிகமாகச் சிரித்ததும் நினைவிருக்கிறது. அக்கா இன்னொரு கேள்வியும் கேட்டாள்.

அது சரிடா, அக்கா தங்கையை, தம்பியும் அண்ணாவும் மாத்திக் கல்யாணம் பண்ணிண்டா, பொண்டாட்டியைச்               சித்தீன்னும், புருஷனைப் பெரியப்பான்னும் கூப்பிட வேண்டியிருக்குமேடா.

இது எனக்கும் புரிந்து விட்டது. இரண்டு பேருமாய்ச் சிரித்தோம்…

இளங்கலை சிறப்புக் கணிதம் இரண்டாம் வருடம் முடிந்ததும் பானு அக்கா தன் பங்குக்கு ஒரு காரியம் செய்து அப்பாவை உசுப்பேற்றினாள். சைக்கிள் ஓட்டக் கற்றுக் கொண்டது மட்டுமில்லாமல், புதிய சைக்கிளைக் காட்டுவதற்காக நேரே எங்கள் வீட்டு வாசலில் வந்து இறங்கினாள்.

அன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை. அப்பா வீட்டில் இருந்தார். சந்தியாவந்தனம் முடித்துவிட்டு, தினமணிப் பேப்பரை எடுத்துக்கொண்டு மாடியில் உள்ள முன்முற்றத்துக்கு வந்து சம்பிரதாயமாக எட்டிப் பார்க்கிறார், கீழே பானு அக்கா சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு வீட்டுக்குள் நுழைகிறாள்.

அப்பாவின் முகத்தில் பொங்கிய ஆத்திரத்தை இன்னமும் என்னால் மறக்க முடியவில்லை. ஈஸிசேரில் தடாலென்று உட்கார்ந்து பேப்பரில் பார்வையைப் புதைத்துக் கொண்டார். அக்கா நேரே சமையலறைக்குச் சென்று என் அம்மாவுடன் கொஞ்சநேரம் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு பழையபடி முற்றத்துக்கு வந்தாள்.

நான் ஈஸிசேரின் அருகில், மொட்டைமாடிக்கு இட்டுச் செல்லும் படிக்கட்டில் உட்கார்ந்து கணக்குப் பாடப் புத்தகத்தைப் படிப்பதாக பாவலாப் போட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அக்கா கிளம்பினால், வழியனுப்பும் சாக்கில் கீழே போய்ப் புது சைக்கிளைத் தொட்டுப் பார்க்கலாம் என்று திட்டம்… அப்பாவைத் தாண்டி என் அருகில் வந்து நின்றாள் அக்கா.

கோந்து, மத்தியானமா நாராயணபுரம் வறியாடா? ஒனக்கும் சைக்கிள் கத்துத் தரேன்.

புயல்மாதிரி எழுந்தார் அப்பா.

தப்பிலிக் கடங்காரி, நீ கெட்டது மட்டுமில்லாமெ, எம் புள்ளையையும் சீரழிக்கணுமோ?…

என்று கையை ஓங்கி விட்டார். அந்த வேகத்தில், அக்கா கைப்பிடிச் சுவரை எகிறித் தரையில் விழுந்துவிடுவாளோ என்றே தோன்றியது. ஆனால், அக்கா பதறாமல் நின்றது எனக்கு ஆச்சரியமாய் இருந்தது. உயர்ந்த வேகத்தில் அப்பாவின் கை தானாக இறங்கியது.

…பொட்டெச்சியெக்  கைநீட்டற வழக்கம் இந்தக் குடும்பத்திலே கிடையாது. நீ பொட்டெக்குட்டியாப் பெறந்தியோ               தப்பிச்சியோ. கெளம்பு கெளம்பு…

என்று மறுபடி தடாலென்று உட்கார்ந்தார். மூச்சு வேகமாக இரைத்தது. அக்காவைப் பின்தொடர்ந்து முற்றத்துக்கு வந்து அப்பாவுக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த அம்மா,  மோவாய்க்கட்டையை வலது தோளில் இடித்துக்கொண்டாள். முகம் சுருங்கி இறங்கிப் போனாள் அக்கா.

நான் படிக்கட்டிலிருந்து எட்டிப் பார்த்தேன். புது சைக்கிளைத் தொட்டுப் பார்க்க முடியாமல் போனது ஏக்கமாக இருந்தது. ஆனால், வாங்கித் தின்ன என்று அம்மா கொடுக்கும் காசில், வீட்டுக்குத் தெரியாமல் அவர் சைக்கிள் எடுத்து நான் ஓட்டக் கற்றுக்கொண்டதும், சூறாவளி மாதிரி ஓட்டுவேன் என்பதும், திருஞானத்துக்கும் எனக்குமான போட்டிகளில் எப்போதுமே நான்தான் ஜெயித்து வந்தேன் என்பதும் தெரியாமல் அடித்துக்கொள்கிறார்களே, இவர்களெல்லாம் என்ன பெரியவர்கள் என்று உள்ளுக்குள் சிரித்துக்கொண்டேன்.

அப்பாவின் குடும்பத்தில், பானு அக்காவைத் தவிரப் ’பொட்டெக் குட்டி’ வேறு யாரும் இல்லையே என்றும் தோன்றியது.

 

அந்த வியாழக்கிழமை சாயங்காலம், திருஞானம் ஒரு புது யோசனை சொன்னான்:

எலே நெய்க் கருவாடு, சும்மா தல்லாகுளத்துக்குள்ளேயே ஓட்டிக்கிட்டிருந்தாப் போதுமா, வேற ஏரியாவுக்குப் போவம்டா.

என்றான். எனக்கு உள்ளூற உதறியது. யாராவது பார்த்துவிட்டால், முதுகுத் தோல் உரிந்துவிடுமே? ஆனாலும், திருஞானத்திடம் தோற்பது கேவலமில்லையா?

எந்தப் பக்கம் போலாம்?

ரிசர்வ் லைன் பக்கம். அங்கிட்டுத்தான் வெறிச்சுனு கெடக்கும்.

அந்த நாட்களில் வாகனப் போக்குவரத்து அதிகம் இல்லாத சாலை அது. மாரியம்மன் கோவில் வரை போய்த் திரும்பலாம் என்று முடிவெடுத்தோம் – ஒரு அவர் காசு அத்தோடு முடியும்… விசையாக சைக்கிள் ஓட்டும்போது, எதிர்காற்றின் சுகமும், திருட்டு சாகசத்தின் கிளுகிளுப்பும் எனக்குள் நிரம்பின.

கோவில் வாசலில் பானு அக்காவின் சைக்கிள் மாதிரியே புது சைக்கிள் நின்றிருந்தது. ’அட’ என்று வியந்தவாறே எங்கள் வண்டிகளை நிறுத்திவிட்டுக் கோவிலுக்குள் போனோம். உள்ளே எனக்கு இரண்டு ஆச்சரியங்கள் காத்திருந்தன.

வாசலில் நின்றது அக்காவின் வண்டியேதான். ஆனால், அக்கா தனியாக வரவில்லை. அவளுடைய தோளில் இடித்துக்கொண்டு, பன்னீர்செல்வம் அண்ணன் நின்றிருந்தார். ஒரு கணம் எனக்குள் பொறாமை உயர்ந்து அடங்கியது. அடுத்த கணத்தில் கடும் பீதி எழுந்தது. கல்யாணம் ஆனவர்கள் மாதிரி இவ்வளவு நெருக்கமாக நிற்கிறார்களே?

பன்னீர் அண்ணன் சித்தப்பா வீட்டுக்குப் பக்கத்து வீட்டைச் சேர்ந்தவர். மிலிட்டரியில் இருந்தார். வருஷத்துக்கு ஒரு தடவை லீவில் வருவார். எப்போதுமே பளீரென்ற, சல்லாத்துணி வெள்ளைச் சட்டைதான் போடுவார். உள்ளே வலை பனியன். சட்டைக் கைக்குள் புடைத்துத் தெரியும் தோள்பட்டைகள்.  ஒட்ட வெட்டிய தலையும், நல்ல உயரமும், அகலமான நெஞ்சும் என்று சீருடை அணியாத போலீஸ்காரர் மாதிரி இருப்பார். அடர்ந்த மீசை வைத்திருப்பார். அவரிடம் என்னைக் கவர்ந்த இன்னொரு அம்சமும் இருந்தது. தல்லாகுளம் பெருமாள் கோவில் அருகில் உள்ள பெட்டிக்கடையில் எல்லாரும் பார்க்க நின்று தைரியமாக சிகரெட் பிடிப்பார்.

இந்த இடத்தில் இன்னொரு விஷயமும் சொல்ல வேண்டும். எங்கள் குடும்பத்தில் எல்லா மனைவிகளும், புருஷன்மார் சாப்பிட்ட எச்சில் தட்டில்தான் சாப்பிடுவார்கள். ஆண்பிள்ளை சாப்பிட்ட தட்டில் சாப்பிடுவதால்தான் பெண்கள் வயிற்றில் குழந்தைகள் வந்து சேர்கின்றன என்று நான் கண்டுபிடித்து வைத்திருந்தேன். சமீப காலமாக, அதன்மீது ஒரு சந்தேகமும் தோன்ற ஆரம்பித்திருந்தது. அம்மாதான் தினசரி சாப்பிடுகிறாளே, பிறகு ஏன் ஒரே ஓரு குழந்தை?

அக்கா அவரோடு உரசிக்கொண்டு நின்றுவிட்டுப் போகட்டும், பரவாயில்லை. பன்னீர் அண்ணன் சாப்பிட்ட தட்டில் சாப்பிடாமல் இருந்தால் போதும். சித்தப்பாவாவது பரவாயில்லை, அப்பாவிடமும் பெரியப்பாவிடமும் சிக்கிக்கொண்டால் என்ன ஆகும்? குலை நடுங்கியது எனக்கு.

அக்கா என்னைப் பார்த்துவிட்டாள். அவரிடம் ஏதோ சொன்னாள். இருவரும் சிரித்தவாறே என்னைப் பார்த்து வந்தார்கள். அக்கா என்னையே பார்த்துக்கொண்டு நீட்டிய கையில், சட்டைப்பையிலிருந்து எட்டணா நாணயத்தை எடுத்து வைத்தார் அவர். அக்கா என் உள்ளங்கையைப் பிரித்து, காசை வைத்து அழுத்தினாள்.

வாங்கித் திங்க வச்சுக்கோடா கோந்தூ. இம்புட்டுத் தொலவு நடந்தேவா வந்தே?…

இதற்குள் திருஞானம் எங்கள் இருவர் சைக்கிள்களுக்கும் நடுவில் நின்றிருந்தான். நான் முட்டாள்தனமாக அவனையும் சைக்கிளையும் பார்த்தேன்.

…அட ராஸ்கல், சைக்கிள் ஓட்டத் தெரியுமா ஒனக்கு? அன்னிக்கிச் சொல்லவேயில்லியே? அமுக்கன்டா நீ.

சிரித்துக்கொண்டே பன்னீர் அண்ணனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவர் ’போகலாம்’ என்கிற மாதிரித் தலையசைத்தார். அக்கா மறுபடி என்னிடம் திரும்பினாள். என் தலையைக் கோதியபடி குனிந்து என் முகத்துக்கருகில் வந்தாள்.

கோந்து, அக்காவை நீ பார்க்கவே யில்லே. சரியா?

கிசுகிசுப்பாக அக்கா கேட்டதும், எனக்கு மயிர்க்கூச்செரிந்தது. சம்மதமாகத் தலையசைத்தேன்.

சாதாரணமாக, இந்த மாதிரி சமயங்களில், ’அவர் சைக்கிளுக்குக் காசு பார்க்க இன்னொரு ஊற்று கிடைத்துவிட்டது’ என்று மனம் கும்மாளம் போடுமல்லவா? எனக்கு அந்த மாதிரித் தோன்றவேயில்லை. பானு அக்காவின்மீது எனக்கு இருந்த பிரியம் அப்படிப்பட்டது. தவிர, நானும் திருட்டு சைக்கிள் ஏறித்தானே வந்து தொலைத்திருக்கிறேன்?

 

இத்தனை வருடங்கள் ஓடிவிட்டது. கிட்டத்தட்ட நாற்பது வருடங்கள். ஏகப்பட்ட விஷயங்களை வயது மழுங்கடித்திருக்கிறது. ஆனால், சில விஷயங்கள் மட்டும் அழுத்தமாக நினைவில் இருக்கின்றன. சித்தப்பா வீட்டு வராந்தாவில் பரமத் தேவர் வந்து உட்கார்ந்திருந்த சந்தர்ப்பமும் அப்படித்தான்.

பெரியப்பா தம்பதியும், எங்கள் குடும்பமும் சித்தப்பா வீட்டில் குழுமியிருந்தோம். என்ன காரணத்துக்காக என்று குறிப்பாக நினைவில் இல்லை. சுருட்டு மணம் கமழ, பரமத் தேவர் சித்தப்பா வீட்டுக்கு என்ன காரணமாய்  வந்தார், தானாக வந்தாரா, அழைத்ததால் வந்தாரா, அதற்கு முன்னால் என்னவெல்லாம் நடந்தது என்று எவ்வளவோ யோசித்தும் ஞாபகம் வர மாட்டேனென்கிறது.

சித்தப்பா வீட்டுக்குப் பக்கத்து வீட்டில் வசித்தவர் பரமத் தேவர். பன்னீர் செல்வம் அண்ணனின் தாய்வழித் தாத்தா. அண்ணனின் அப்பாவை இளம் வயதிலேயே ஏதோ தகராறில் வெட்டிக் கொலை செய்துவிட்டார்கள். அப்போது அண்ணனுக்கு இரண்டு வயது. மதிய உணவுக் கூடத்தில் ஆயாவாக இருந்த மகளுக்கும் பேரனுக்கும் காவலாக பரமத் தேவர் வந்து சேர்ந்தார். அவர் காவல்துறையில் சர்வீஸ் முழுக்கக் கான்ஸ்டபிளாக இருந்து ஓய்வு பெற்றவர். தலை சதா நடுங்கிக்கொண்டே யிருந்தாலும், வார்த்தைகள் உறுதியாக வந்து விழும்.

பெரியப்பாவும் சித்தப்பாவும் நிற்கிறார்கள். அப்பாவும் தேவரும் ஆளுக்கொரு நாற்காலியில். தேவர் கரகரத்த குரலில் பேசியது நினைவிருக்கிறது:

…ஐயிரு மேல எனக்கு…

…ஐயங்கார்…

என்று ஆத்திரமாகத் திருத்தினார் அப்பா. பரமத் தேவர் சிரிக்கிறார்.

இதுலெ என்னாங்க இருக்கு. அவுக படுக்கப் போடுறாக. நீங்க நட்டக்குத்தலா நிறுத்திக்கிர்றீக. எல்லாம் மூணு               கோடுதானெ சாமீ?

அப்பாவின் முகம் கடுமையாகச் சிவக்கிறது. எல்லாரும் ஆளுக்கொரு பக்கம் பார்த்துக்கொண்டு மௌனமாக இருந்தார்கள். பரமத் தேவர் மற்றவர்களை மாறிமாறிப் பார்க்கிறார்.

அண்ணன் தம்பிகள் மூவருமே நல்ல சிவப்பு நிறம். சொல்லிவைத்த மாதிரி, மனைவிமார் மூவருமே மாநிறம். பானு அக்கா காபிக் கலரில் இருப்பாள். வசீகரமான முக அமைப்பு அவளுக்கு. இப்போது சமையலறையில் உட்கார்ந்து, மூக்குத்தி நனையப் பொருமிப் பொருமி அழும்போதும் முகம் அழகாகத்தான் இருக்கிறது. வழக்கத்தைவிடச் சற்று அதைத்தும் இருக்கிறது. அப்பாவிடமும் பெரியப்பாவிடமும் ஏகப்பட்ட அறைகள் வாங்கியதில் கன்னங்கள் இரண்டும் லேசாகப் புடைத்திருக்கின்றன.

எனக்கு அக்காவின் அருகில் ஆறுதலாக உட்கார்ந்திருக்கத்தான் ஆசை. ஆனால், வராந்தாவில் நடக்கும் விஷயம் இன்னமும் தீவிரமானது என்று பட்டது. பொதுவாக, இந்த மாதிரி இடங்களில் நிற்க என்னை அனுமதிக்கவே மாட்டார்கள். ஆனால், ஜன்னலின் உட்புறக் கட்டையில் நான் இருப்பதை யாருமே கவனிக்கவில்லை என்றால் எவ்வளவு தீவிரம்?

பெரியப்பா செருமினார். அப்பா, சுய நிலைக்கு வந்த மாதிரித் தேவரை நோக்கினார். கனத்த குரலில் அப்பா கேட்டார்:

… முடிவா என்ன சொல்றீங்க தேவரே?

அதெத்தேன் சொல்ல ஆரமிச்சேன் – நீங்க அவசரப்பட்டுட்டீக. ஒங்க தம்பி மேல எனக்கு ரெம்ப மரியாதெ உண்டுங்க… அட, அப்பிடிச் சொன்னாக்கூடத் தப்பிதந்தேன். அபிமானம் உண்டு. சேசசயனம் னு ஒரு அதிகாரி               வீட்டுலெ இருவது வருசம் ஆர்டர்லியா இருந்தேம் பாத்துக்கிருங்க.  பிறாமணாள்னா எம்புட்டு ஆசாரமா இருப்பாக,               அவுக போக்கு என்னா, வரத்து என்னா, கவுச்சியெ எப்பிடி அண்டவே வுட மாட்டாக, செத்தவகளுக்கு எம்புட்டு               அக்கறெயாத் திதி குடுப்பாக, அக்குருமத்துக்கு எப்பிடிப் பயந்த சாதிமக்க எல்லாம் தெரியும்ங்க…

அப்பா பொறுமையிழக்கிறார் என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. இவ்வளவு பொறுமையாக அவர் இருப்பதையே நான் பார்த்தது கிடையாது. பெரியப்பா பேசினார்:

தேவரய்யா…

அதேஞ் சாமி சொல்ல வாறேன். பக்கத்துவீட்டுல ஒங்க தம்பி குடிவந்தாக. ரெண்டா நாத்து எங்க வீட்டுலெ               கருவாட்டுக் கொளம்பு. ஒங்க தம்பி பொஞ்சாதி வாயிலெ முந்தாணியெ அடச்சிக்கிட்டு எங்க வீட்டு வாசல்லெ வந்து நின்னுருச்சு. அம்புட்டுத்தேன், எங்க வீட்டுலெ கவுச்சி சமைக்கிறதையே நிறுத்திப்புட்டோம். மூணாவது               தெருவுலே எம் மயென் வீடு இருக்கால்லியா, அங்கிணெ போயிச் சமைச்சு எடுத்தாந்துக்கிர்றது. எங்க வீட்டுக்               கோளி உங்க வீட்டுக் கொல்லையிலே மொளைஞ்சு பேண்டு வச்சிருதுன்னு பிராதி சொன்னாக, கோளி               வளக்குறதையே விட்டுப்பிட்டோம்.

அட, நீர் என்ன தேவரே, நாங்க என்ன கேக்கறோம், நீர் என்ன பேசிட்டு இருக்கீர்?

அப்பாவின் குரல் உரத்துப் பாய்ந்தது.

நடுவுச் சாமிகளே, கோவிக்காதீக. நீங்க கேட்டதுக்குத்தேன் நா வெளக்கம் சொல்லுறேன். மிச்சதெல்லாம்,               கட்டுப்படுத்திக்கிர்ற விசயம், நாங்களும் கட்டுப்படுத்திக்கிட்டோம். இது வேற சங்கதி. ரெண்டு மனசுக்கும் பிடிச்சுப் போச்சுன்டா நாம குறுக்க நிக்யப் படாது. சின்னஞ்சிறுசுக, ஒண்ணொடெக்கொண்ணு ஆயிப்போச்சுன்டா,               இருக்குறவகல்ல கெடந்து ஆயுசு பூராங் கலங்கணும்.

அப்ப நாங்க போலீசுக்குத்தான் போகணுங் கிறீங்க?

தாராளமாப் போங்க சாமி. எம் பேரனுக்கு ஒங்க வீட்டு மகாலச்சுமி மேல நெசம்மாப் பிரியம் இருந்துச்சுன்னா               லாக்கப்பிலெயும் இருந்து காட்டத்தானே வேணும்? ஆனா, ஒண்ணுங்க சாமிகளே… நான் கிளவன், இந்தான்னு கிளம்பீருவென். ஒங்களுக்கெல்லாம் அம்புட்டு வயசில்லே. எல்லாரும் கலங்குற மாதிரி எதுவும் செஞ்சுக்கிர்றாதீக.               அம்புட்டுத்தேன் சொல்வேன். பெறகு ஒங்க இஸ்டம்.

பரமத் தேவர் எழுந்தார். விடுவிடுவென்று படியிறங்கி நடந்தார். அத்தனை நேரமும் கமழ்ந்த சுருட்டு மணமும் அவரோடு வெளியேறியது. தேவர் அபாரமான உயரமும் பருமனும் கொண்டவர். அவர் ஒருத்தரை அழித்து இவர்கள் மூன்று பேரையும் குறைவில்லாமல் உருவாக்கிவிடலாம்.

 

ஐந்தாம் வகுப்பு முழுப்பரீட்சை விடுமுறையை என் ஆயுட்காலத்துக்கும் மறக்க முடியாது. அந்த நாட்களை நினைக்கும்போது ஒருவிதமாக நெஞ்சு அடைக்கும். சுற்றிலும் உள்ள மனிதர்கள் அத்தனைபேர் மேலும் அவநம்பிக்கையும் வெறுப்பும் தோன்ற ஆரம்பித்துவிடும்.

கடைசிப் பரீட்சை முடிந்து நான் வீட்டுக்கு வந்த நிமிடத்திலிருந்து எனக்குள் தொடங்கிய பரபரப்பு அவ்வளவு சுலபமாக முடிந்துவிடவில்லை. பதினேழு வருடம் கழித்து  நான்ஸியை மணந்துகொண்ட பிறகுதான் ஒருவிதமான சமனநிலைக்கு வந்தேன். செக்கானூரணி திருத்துவ மாதா கோவிலில் வைத்து நடந்த திருமணத்துக்கு என் தரப்பு சொந்தக்காரர்கள் என்று யாருமே வரவில்லை. வருவதற்கு அதிகப் பேர் இல்லவும் இல்லை.

பானு அக்கா மரணமடைந்த நாலாவது நாள் பெரியம்மா தூக்குப் போட்டுக்கொண்டு இறந்தாள். பெரியப்பா காணாமல் போனவர் போனவர்தான். சித்தப்பா குடும்பத்துக்கும் எங்கள் குடும்பத்துக்கும் பேச்சுவார்த்தை நின்றுபோய், உறவு அறுதியாக முறிந்துபோயிருந்தது.

அம்மா மாரடைப்பால் காலமானபோது, நான் ரயில்வேயில் குமாஸ்தாவாகச் சேர்ந்து மூன்று மாதம் ஆகியிருந்தது. தானப்ப முதலித் தெருவில் ஒரு மேன்ஷன் ரூமுக்குக் குடிபெயர்ந்தேன். அப்பா தனியாகச் சமைத்துச் சாப்பிட்டுக்கொண்டு குலமங்கலம் போகும் சாலையில் ஒற்றையறையில் வசித்தார். நாங்கள் சந்தித்துக்கொள்வது முற்றாக நின்றுபோயிருந்தது.  இறந்து, நாட்கணக்காக ஆகி, சடலம் நாறியபிறகு அக்கம்பக்கத்தில் கதவை உடைத்துக் கண்டுபிடித்தார்கள். தகவல் கிடைத்து  நான் போய்ச் சேர்ந்தபோது,  அழுகிய சதைப்பொதியாக ஒரு சாக்கு மூட்டையில் திணித்துக் கட்டியிருந்தார்கள் அப்பாவை.

இவ்வளவுக்கும் காரணமான அந்த விடுமுறையை எப்படி மறக்க முடியும் சொல்லுங்கள்?

இத்தனை வருடங்களில் எத்தனையோ நடந்து, என் தலை நரைத்து, என் குழந்தைகள் கல்லூரிப் படிப்பையும் முடித்தாகிவிட்டது என்றாலும், அந்த விடுமுறையை நினைக்கும்போதெல்லாம், நான் சின்னஞ்சிறு கோவிந்தராஜன் ஆகிவிடுவதும், என் காதுக்குள் ’கோந்தூ…’ என்று  பானு அக்காவின் குரல் கிசுகிசுப்பதும் தவறாமல் நடக்கிறது…

அது ஒரு வெள்ளிக் கிழமை. சற்றுமுன் குறிப்பிட்ட கடைசிப் பரீட்சை முடிந்து வீடு திரும்பியவனை உடனடியாக முகம் கழுவிக்கொண்டு தயாராகச் சொன்னாள் அம்மா. லீவுக்குத் தென்கரை போகிறேனாம் நான். சரி, போகலாமே, மறுநாள் போகக் கூடாதா? நண்பர்களிடம் சொல்லிப் பீற்றிக்கொள்வதற்குக் கூட அவகாசமில்லாமல் இவ்வளவு அவசரமாகப் புறப்பட வேண்டுமா என்ன?

எரிச்சல் முட்டியது எனக்கு. ஆனால், கொஞ்சநேரம்தான். பானு அக்கா சைக்கிளிலும். சித்தியும் சித்தப்பாவும் ஜட்காவிலும் வந்து இறங்கிய மாத்திரத்தில் சமாதானமாகிவிட்டது. அக்காவும் என்னோடு லீவுக்கு வருகிறாள். சைக்கிளைக் கீழே உள்ள வராந்தாவில் ஏற்றி வைத்தாள் அக்கா. அப்போது எனக்குத் தெரியாது, லீவு முடிந்து வந்த பிறகு அந்த சைக்கிள் என்னுடையதாகப் போகிறது, நான் விருப்பமே இல்லாமல் அதை ஓட்டப் போகிறேன் என்று. லேடீஸ் சைக்கிள் என்பதற்காக அல்ல, அக்காவை சதா நினைவுறுத்தும் சனியனை எப்படி நிம்மதியாக ஓட்டுவது, சொல்லுங்கள்?

என்னுடைய அப்பாவையும் அம்மாவையும் நமஸ்காரம் செய்து விடைபெற்றுக்கொண்டோம். சாய்வுநாற்காலிக்குள் அமிழ்ந்திருந்த அப்பா வேறு பக்கம் பார்த்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார். அம்மா மட்டும் பால்கனியில் வந்து நின்றாள், நாங்கள் சந்துமுனையில் கையாட்டிவிட்டு வெளியேறுவது வரை.

மையப் பேருந்து நிலையம் சென்று, சோழவந்தானுக்கு வண்டியேறும் வரை நான் தொணதொணத்துக்கொண்டே இருந்ததும், சிரித்த முகத்துடன் பானு அக்கா பதில் சொல்லிவந்ததும் நினைவிருக்கிறது. இன்னொன்றும் அழுத்தமாக நினைவிருக்கிறது. சோழவந்தானில் போய் இறங்கி தென்கரைக்கு ஜட்கா பிடித்துப் போய்ச் சேரும்வரை சித்தியும் சித்தப்பாவும் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவேயில்லை. அவர்களுக்குள்ளும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. சோழவந்தான் வண்டியில் எனக்கு ஒரு ஜன்னலோர சீட் கிடைத்ததும் நான் உடனடியாகத் தூங்கிப்போய்விட்டேன். இடையில் அவர்கள் பேசினார்களா என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனாலும், அவர்கள் இருந்த சீரைப் பார்த்தால் பிறந்ததிலிருந்தே பேசி அறியாதவர்கள் மாதிரித்தான் இருந்தது.

 

சனிக்கிழமை காலையிலேயே பேச ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். நான் திண்ணையிலிருந்து எழுந்து கண்ணைக் கசக்கிக்கொண்டே சமையலறைக்குள் நுழைகிறேன், பானு அக்கா  சுவரில் சாய்ந்து உட்கார்ந்திருக்கிறாள். எதிரில் பெரியவர்கள் நாலு பேரும் அவளை முற்றுகையிடுகிற மாதிரிச் சுற்றிலும் உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள்.

சென்ற லீவுக்கு வந்திருந்தபோது தினசரி வழக்கப்படி சுந்தர காண்டம் படித்துவிட்டு எழுந்து வந்த பெரியப்பாவிடம் அந்தக் கதை சொல்லும்படி நச்சரித்தேன். அசோக வனத்தில் அரக்கிகள் மத்தியில் சீதாப்பிராட்டி உட்கார்ந்திருந்த கதை சொன்னார். அக்கா உட்கார்ந்திருந்ததைப் பார்த்தபோது எனக்குப் பெரியப்பா வர்ணித்தது ஞாபகம் வந்தது.

பெரியம்மா எழுந்து எனக்குக் காஃபி கலந்தாள். அவள் விசும்புகிற சப்தம்தான் முதலில் கேட்டது. சடாரென்று முகத்தை இரண்டு கைகளாலும் மூடிக்கொண்டு பானு அக்கா அழத் தொடங்கினாள். வாய்பேச இயலாதவர்களின் தொண்டையிலிருந்து கிளம்புகிற மாதிரி அவலமான  ஓசையுடன் விசித்து விசித்து அழுதாள். இப்போது நினைத்தாலும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது, மற்றவர்களும் உடனடியாகக் குலுங்கி அழுதார்கள். காரணமே தெரியாமல் நானும் அழுதேன். அக்காவின் அருகில் சென்று உட்கார ஆசையாகவும் பயமாகவும் ஒரே சமயத்தில் இருந்தது.

அன்று முழுவதும் பேசிக்கொண்டேதான் இருந்தார்கள். விளையாடத் தெருவுக்குப் போன நான் வீட்டுக்குத் திரும்பிவந்த சமயங்களிலெல்லாம் நாலு பேரும் அதே இடங்களில், அதே தினுசில் உட்கார்ந்து பேசுவதையும் அழுவதையும் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டேன்.  தொடர்ந்து அங்கேயே இருந்தால் எனக்கும் அழுகை வந்துவிடுமோ என்று அச்சமாக இருந்தது. தெருவில் விளையாடுவது வழக்கத்தைவிட இன்பமான காரியமாகத் தோன்றியது.

ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் என் அப்பாவும் அம்மாவும் வந்து சேர்ந்தார்கள். பழைய மாதிரியே சமையலறையில் அக்காவைச் சூழ்ந்து எல்லாரும் உட்கார்ந்து பேச ஆரம்பித்தார்கள். எப்போது சமைத்தார்கள், எப்போது சாப்பிட்டார்கள், எப்போது அக்காவை அடித்தார்கள் எதுவுமே எனக்குத் தெரியாது. பகல் முழுக்க நான் எங்கே போனேன் என்ன செய்தேன் என்கிற மாதிரி விபரங்களெல்லாம் அவர்களுக்கும் தெரியாது. உள்ளூர் நண்பன் மதியழகனுடன் குருவித்துறை பெருமாள் கோவிலுக்கு வாடகை சைக்கிள் அழுத்திக்கொண்டு பறந்துவிட்டேன். தென்கரையில், பெரியப்பா முன்னிலையில் என்னை அடிக்க மாட்டார் அப்பா. பெரியப்பா அனுமதிக்க மாட்டார்.

சாயங்காலம் நான் திரும்பிவந்தபோது, அக்காவின் கன்னத்தில் விரல் தடங்கள் சிவப்புக்கோடுகளாகப் புடைத்திருந்தன. ஆனால், அக்கா உற்சாகமாகத்தான் இருந்தாள். மதுரைக்காரப் பெரியவர்கள் நாலுபேரும் புறப்பட்டார்கள். அசன் சாயபுவின் பெரிய ஜட்காவைக் கொண்டுவரச் சொல்லி எல்லாரும் ஏறிக்கொண்டார்கள். பானு அக்காவும் நானும் வழியனுப்பக் கிளம்பினோம்.

வழக்கமாக வாசலில் வந்து, தெரு முனை திரும்பும்வரை கையாட்டிக்கொண்டே நிற்கும் பெரியம்மா நாங்கள் கிளம்பும்போது எங்கே போனாள் என்று தெரியவில்லை.

 

பெரியவர்கள் ஏறி அமர்ந்த சோமசுந்தரம் பஸ் சர்வீஸ் பேருந்து நிலைய வாசலைக் கடந்து வெளியேறிய மாத்திரத்தில் எனக்கு அந்த ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. பாலன் தியேட்டர் பக்கத்திலிருந்து பஸ் ஸ்டாண்டுக்குள் நுழையும் வாசலில் பன்னீர் அண்ணன் நிதானமாக நடந்து வந்தார். கையில் சிகரெட் புகைந்துகொண்டிருந்தது. அவரைப் பார்த்ததும் அக்கா உடம்பு நடுங்கக் குமுறினாள்.

இரண்டு பேரும் கை கோத்துக்கொண்டு நடந்து வந்தார்கள். அக்கா உதட்டைக் கடித்தபடி விசும்பிக்கொண்டே வந்தாள். அண்ணன் வேகவேகமாகப் புகை விட்டார். ’ஐயையோ, சாயபு பார்த்துவிட்டால் வம்பாகிவிடுமே’ என்று நான் உள்ளுக்குள் பதறினேன்.

சாயபு பார்க்கவும் செய்தார். அவர் பார்க்க, ஜட்கா நிலையத்தில் நின்றிருந்த குதிரை வண்டிக்காரர்களும் குதிரைகளும் பார்க்க, தெருவில் போகும் ஜனங்களில் இந்தப் பக்கம் பார்வை திரும்பியிருந்தவர்கள் அத்தனைபேரும் பார்க்க, அவசரமாக இருட்டிவிட்ட சாயங்காலம் பார்க்க, வெளியேறிப் போன திண்டுக்கல் முருகன் ட்ரான்ஸ்போர்ட் விடுத்த புகை நாற்றம் பார்க்க, தெருவோரம் அக்காவை இறுக்கி அணைத்து நெற்றி உச்சியில் வகிடு ஆரம்பிக்கும் இடத்தில் முத்தமிட்டார் பன்னீர் அண்ணன்.

ஓரிரு கணங்கள்தாம். அக்கா விடுவித்துக்கொண்டாள். அவசரமாக ஓடி ஜட்காவுக்குள் ஏறினாள். நான் தொடர்ந்தேன். சாயபு குதிரையைச் சாட்டையால் அடித்தார். விசையுடன் கிளம்பி ஓடும் ஜட்காவின் பின் திறப்பு வழியாகப் பார்த்தேன். பன்னீர் அண்ணன் திரும்பிப் பார்க்காமல் பஸ் ஸ்டாண்டுக்குள் நுழைந்துகொண்டிருந்தார். அதன் பிறகு நான் அவரைப் பார்க்கவும் இல்லை. கேள்விப்படவும் இல்லை என்பது இதைச் சொல்லும் இந்த நிமிடத்தில்தான் உறைக்கிறது.

அக்காவைப் பார்த்தேன். குத்திட்ட முழங்கால்களுக்குள் முகத்தைப் புதைத்திருந்தாள். உடம்பு சீராக அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது.

 

திங்கட் கிழமைப் பகல் பொழுது முழுக்க வீட்டில் நிலவிய அமைதியையும் வெறுமையையும் அதற்கு முன்னால் நான் கண்டதே யில்லை. பெரியப்பா பெரியம்மா பானு அக்கா மூவரும் ஒரே வீட்டுக்குள் மூன்று தனித்தனி உலகங்களில் நடமாடினார்கள் – ஒருத்தர் முகத்தை ஒருத்தர் பார்த்துக்கொள்ளாமலே.

சாதாரணமாக, வீட்டுச் சூழ்நிலை இந்த மாதிரி இருந்தால் வெளியே ஓடிவிடலாம் என்று தோன்றும் இல்லையா? எனக்கு வேறு மாதிரியாக இருந்தது. விளையாடக் கூப்பிட்ட மதியிடம் ’இன்னைக்கி நான் வல்லடா’ என்று சொல்லி அனுப்பிவிட்டேன். பானு அக்கா கூடவே இருக்க வேண்டும் என்று ஏனோ ஆசையாக இருந்தது.

ராத்திரி முழுவதும் அழுதாளோ என்னவோ, முகம் கடுமையாக வெளுத்து, வீங்கி, இமைகள் புடைத்து, வழக்கத்தைவிடவும் அழகாக இருந்தாள் அக்கா. அடிக்கடி என்னை அணைத்துக்கொண்டாள். சாயங்காலம் நாலைந்து தடவை என் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.

பெரியம்மா அக்காவை உட்காரவைத்து தலையைப் பின்னிவிட்டாள். ஒற்றைப் பின்னல். அக்கா எழுந்து நடந்தபோது புட்டத்தைத் தாண்டி இறங்கியிருந்தது. அவள் நடந்துபோவதைப் பார்த்துப் பெரியம்மாவிடமிருந்து சீறிப் புறப்பட்ட பெருமூச்சு பொருமலாக முடிந்தது.

எனக்கும் வகிடு எடுத்துத் தலைவாரிவிட்டாள் பெரியம்மா. வாசலில் சாயபு காத்திருந்தார். ஜட்காவில் ஏறி குருவித்துறை பெருமாள் கோவிலுக்குப் போனோம் நானும் அக்காவும். எந்த நிமிடமும் பன்னீர் அண்ணன் வந்து நிற்பார் என்று நான் எதிர்பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தேன். ம்ஹும். அவர் தட்டுப்படவேயில்லை.

வழக்கத்தைவிட நிதானமாய் இருந்தாள் அக்கா. எப்போதும் கோவிலுக்குள் வந்தோமா சேவித்தோமா போனோமா என்று இருப்பவள், அன்று பெருமாள் முன்பு வெகுநேரம் கைகூப்பி நின்றிருந்தாள். திடீரென்று ஒரு விசிப்பு. அக்காவின் மூடிய கண்களிலிருந்து பளபளப்பாக இரண்டு கோடுகள் இறங்கிக் கன்னத்தில் வழிந்ததை நிமிர்ந்து பார்த்தேன். சடாரென்று கண் திறந்து பெருமாளை முறைத்த அக்கா என் கையை இறுகப் பிடித்து,

வாடா கோந்து போலாம்.

என்று கறாராகச் சொன்னாள் – ‘இங்கெல்லாம் நமக்கென்ன வேலை’ என்கிற பாவத்துடன்.  விரைந்து வெளியேறியவளுக்குச் சமானமாக  எட்டி நடக்க முடியாமல் ஓடினேன்.

 

இரவுச் சாப்பாட்டுக்கு முதல் ஆளாக அடுக்களைக்குள் போனேன். அக்கா காமிரா உள்ளில் தனியாக இருட்டில் புதைந்திருந்தாள். இரண்டு தட்டுகளில் தயிர் சாதம் பரிமாறிவிட்டு தலையில் கைவைத்து உட்கார்ந்திருந்தாள் பெரியம்மா. கோவிலில் அக்கா நின்றிருந்தது மாதிரியே பெரியம்மாவும் கண்மூடி இருந்தாள்.

வழக்கமாகப் பெரிய தட்டு பானு அக்காவுக்கு. சின்னத் தட்டு எனக்கு. பெரியம்மாவின் அழுமூஞ்சியை மாற்றும் உத்தேசத்துடன்,

நான் இன்னிக்கி அக்கா தட்டுலெ சாப்பிடப் போறேன்.

என்று உரத்த குரலில் அறிவித்தவாறே உட்கார்ந்தேன். சட்டெனக் கண்விழித்த பெரியம்மா, பதறிப்போய் என்னை ஓங்கி அறைந்தாள். பெரியம்மாவா அடிக்கிறாள்! எனக்கு அழக்கூடத் தோன்றவில்லை. தலை குனிந்தபடி என் தட்டுக்கு நகர்ந்தேன். இரண்டாம் முறை ஓங்கிய கையால் தன் தலையில் நாலைந்து தடவை அடித்துக்கொண்டாள் பெரியம்மா.

இருட்டறையிலிருந்து வெளியில் வந்தாள் அக்கா. அதற்குப் பிறகு நடந்ததெல்லாம் எனக்குத் துல்லியமாக நினைவிருக்கிறதுதான் – ஆனால், விஸ்தாரமாகச் சொல்ல முடியாமல் நெஞ்சை அடைக்கிறது.

அன்றைக்கு நள்ளிரவில் பானு அக்கா பொங்கிப் பொங்கி வாந்தியெடுத்தாள். நாலைந்து முறை வாந்தி பண்ணிவிட்டு, துவண்டுபோய்ச் சுருண்டு படுத்துக்கொண்டவள் பிறகு கண்ணைத் திறக்கவேயில்லை.

ஆனால், அக்காவை நினைக்கும்போதெல்லாம் என்னைத் துடிக்க வைப்பது அவள் திடீரென்று இறந்தது அல்ல, சாதாரண ராச் சாப்பாட்டுக்கு முன்னால் வீட்டிலுள்ள பெருமாள் விக்கிரகத்தை எதற்காகச் சேவித்துவிட்டு வந்தாள் என்ற கேள்வியும் அல்ல, மறுநாள் காலை ஏழரை மணிக்கெல்லாம் அவசர அவசரமாக அக்காவைக் கொண்டுபோய் எரித்துவிட்டு வந்துவிட்டார்களே சண்டாளர்கள் என்ற ஆத்திரமும் அல்ல. பிறகு?… முதல் வாய் சாப்பிடுவதற்கு முன்,

நீ ஏதுக்குக் கலங்கறே பெரியம்மா? நீ யென்ன செய்வே பாவம்?

என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாளே பானு அக்கா, அதை நினைத்தால்தான் இன்றைக்கும் உடைந்து சுக்கு நூறாகிப் போகிறேன்…

 

*

 

 

 

 

 

 

சிறுகதை – கணேசகுமாரன் – சந்திரன்,பானுமதி மற்றும் வில்சன்

சிறுகதைகணேசகுமாரன்

 

 

 

 

 

 

 

சந்திரன்,பானுமதி மற்றும் வில்சன்

சந்திரன்

சிறையினில் யாருடனும் ஒட்டாமலே இருந்தான் சந்திரன். அவன் நினைவில் பத்திலக்க எண் ஒன்றினைத் தவிர வேறு எதுவுமே இல்லாமல் போனது. அறையில் இருந்த சக கைதி ஒருவன் வில்சனைப் போலவே ஜாடையில் இருந்ததில் அவனிடம் மட்டும் எப்போதாவது பேசுவான். அவனிடம் பேசும் பேச்சில் வில்சனின் ஞாபகங்கள் மட்டுமே இருக்கும். சிறையில் கொஞ்சம் செல்வாக்கான கைதி ஒருவனிடம் இருந்த செல்போனில் ஒருமுறை வில்சன் எண்ணுக்கு முயற்சித்ததில்தாங்கள் அழைக்கும் நபர் தொடர்பு எல்லைக்கு அப்பால் உள்ளார்என்ற பதில் வந்தது. நிமிர்ந்து பார்த்த சந்திரன் கண்களில் சிறையின் மதில்சுவர் தாண்டி வானம் மட்டுமே இருந்தது.சுதந்திர தினம், காந்தி ஜெயந்தியின் போதெல்லாம் பரோலில் வெளிவரும் சந்திரன் தன் வீட்டுக்குக் கூடப் போகாமல் வில்சனைப் பார்க்கச் செல்வான். ஒரே ஒரு கேள்விதான் அவனிடம் இருந்தது. சிறையில் இருந்த இந்த இரண்டு வருடங்களில் ஏன் ஒருமுறை கூட தன்னைப் பார்க்க வரவில்லை. வில்சன் தனது லாட்ஜ் சூபர்வைசர் வேலையிலிருந்து விலகியிருந்தான். எங்கிருக்கிறான் என்றேத்  தெரியவில்லை. கேள்வியின் வடிவம் சந்திரனின் மனதில் நாளுக்கு நாள் வளர்ந்து கொண்டே போனதுஅடுத்த மூன்று வருடங்கள் சிறையில் நரக வேதனை அனுபவித்தான் சந்திரன். உறக்கம் என்பது கிஞ்சித்தும் இல்லாமல் போயிற்று. கண்களை மூடினால் உடல் முழுவதும் தீக்காயங்களுடன் வந்து முத்தமிட்டான் வில்சன். கத்தரிக் கோலினால் சந்திரனை இரண்டாய்ப் பிளந்தாள் பானுமதி. நள்ளிரவில் எழுந்து அழுது கொண்டிருக்கும் சந்திரனை அணைத்து ஆறுதல் சொன்ன சக கைதியின் மூச்சில் நெருப்பு இருந்தது. சந்திரன் எரிந்து கொண்டேயிருந்தான்.

ஐந்தே வருடங்களில் தண்டனைக் காலம் முடிந்து விடுதலையானான் சந்திரன் நன்னடத்தைக் காரணமாக. ஊருக்கு வந்தவன் தன் வீட்டுக்கு சென்றான். இத்தனை வருடங்களாக பூட்டித்தான் கிடந்தது பானுமதியுடன் அவன் இருந்த வீடு. பக்கத்து தெருவில் வசித்து வந்த அப்பா,அம்மா,தம்பியுடன் சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டு தன் வீட்டு சாவியினை வாங்கி வந்து கதவு திறந்து உள்ளே நுழைந்தான். சாவு நிகழ்ந்த வீடு என்பதால் அந்த வீட்டுக்கு வேறு யாரும் குடிவரவில்லை. இருந்தாலும் வீடு சுத்தமாகத்தான் இருந்தது. அறையினுள் வந்து அமர்ந்தான். கண்களை மூடினான். பானுமதியின் அலறல் கேட்டது. இனி எல்லா இரவுகளிலும் தன்னிடம் கேட்கும் அவள் அலறலின் கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது? ஏன் கொன்றாய் என்னை? 

இந்த கேள்விக்கு பதில் தெரிந்த ஒரே நபர் வில்சன்தான். அவனைப் பற்றிய நினைவுகளில் சந்திரனிடம் மிச்சமிருப்பது அந்த பத்திலக்க எண் மட்டும்தான். கையிலிருந்த செல்போனில் வில்சனின் என்னை அழுத்தினான். எதிர்முனையில் ரிங் போனது. நான்கு ரிங்குகளுக்குப் பிறகு எதிர்முனை எடுக்கப்பட்டது. ‘ ஹல்லோஎன்றது பெண்குரல். ‘ நான் சந்திரன் பேசுறேன். வில்சன் இருக்கானா?’ என்றான். ‘ நான் பானுமதி பேசுறேன். உங்களுக்கு யார் வேணும்?. அன்றிலிருந்து பத்தாம்நாள் நள்ளிரவில் தன் வீட்டின் தனியறையில் துளி அலறலின்றி பானுமதியுடன் எரிந்து கொண்டிருந்தான் சந்திரன். அவன் பாக்கெட்டிலிருந்த செல்போன் விடாமல் அடித்துக் கொண்டிருந்தது. 

பானுமதி

வயது 25. படிப்பு பி.காம். ஒல்லியான உடல்வாகு. சிவப்பு நிறம். பெரிய விழிகள்.கருகருவென்ற நீளமான தலைமுடி. பெரியோர்களால் நிச்சயிக்கப்பட்டதில் சந்திரனுக்கு இன்று காலை மனைவியானவள். பாயினில் படுத்தபடி சந்திரன் காத்திருக்க 11 மணி போல் பால் கொண்டு வந்த பானுமதி காலையிலிருந்து பூட்டியிருந்த ஒப்பனைகளை உதிர்த்திருந்தாள். சாதாரண காட்டன் புடவையில் எளிமையான அழகுடன் இருந்தவள் அங்கிருந்த விளக்குக்கு நிறைய எண்ணெய் ஊற்றினாள். திரி பிரகாசித்தது. மோகமாய் தன் மேல் கவிழ்ந்த சந்திரனை பானுமதி இறுக்கியதில் கண்ணாடி வளையல்கள் உடைந்தன. மூச்சிரைக்க பெரும் வியர்வையுடன் நிமிர்ந்த சந்திரனின் முகத்தில் புதிரான குழப்பத்தினை அணிந்திருந்தான். திரியின் வெளிச்சத்துக்கு கண்கள் சுருக்கியவன்வெளக்கு  எதுக்குஅணைச்சிடலாமே…’ என்றான் மெல்லிய குரலில். ‘ இல்லைங்கஅத்தைதான் சொன்னாங்க. விடியிற வரைக்கும் திரி அணையாம பாத்துக்கன்னுஅதனாலதான்…’ என்ற பானுமதியின் கண்கள் சந்திரனின் கண்களை உற்றுப் பார்த்தன. ‘ கொஞ்ச தூரம் தள்ளி வையிதலமாட்ல வெளிச்சம் . எரிச்சலா இருக்கு.’ என்ற சந்திரனின் முகம் காலையில் இருந்தது போல் இல்லாததை வியப்பாய் கவனித்த பானுமதியின் மனதில் ஆச்சரியம் கேள்வியாய் மாறிப் படர்ந்ததுமறுமுறை சந்திரன் பானுமதியின் நெற்றியில் முத்தமிட்டபோது செல்போன் ரிங்கியது. எடுத்து உடனே கட் செய்தான். ‘ யாருங்க இந்நேரத்துலஎன்ற பானுமதிக்கு பதில் சொல்லாத சந்திரன் பாயில் சம்மணமிட்டு அமர்ந்த நொடியில் மெசஜ் ஒலி. திரை பார்த்து படித்து உடனே டெலிட் செய்தான். இரு கைகளாலும் தலையை பிடித்துக் கொண்டான்.பானுமதியின் கண்களில் விளக்குத்திரி சுடர்விட்டு பிரகாசித்தபோது சாம்பல் நிறத்துக்கு மாறியிருந்த இரவு தன் கொட்டாவி விலக்கி சோம்பல் முறித்தது.

உங்க பொறந்த நாளுங்கிறதால நேத்து மதியம் வடை பாயாசம் செஞ்சேன். நேத்து முழுக்க நீங்க வரல. நல்ல நாளும் அதுவுமா வீட்ல இருக்கக் கூடாதா?’ என்றாள் பானுமதி தட்டில் சாதம் போட்டபடி. சூடான சோற்றிலிருந்து புகை எழுந்து சந்திரன் முகத்தில் கேள்விகளை எழுதியது. சோற்றினுள் கைவிட்டு அளைந்தவாறே பதில் சொன்னான் சந்திரன். ‘ எப்பவும் பொறந்தநாளைக்கு வேளாங்கண்ணி கோயிலுக்குப் போயிடறது. நேத்து புல்லா அங்கதான் இருந்தேன்.’ என்ற சந்திரனிடம்நான் இங்க பக்கத்துல விநாயகர் கோயில்லதான் உங்க பேர்ல அர்ச்சனை பண்ணிட்டு வந்தேன்என்ற பானுமதியின் கண்களை எதிர்கொள்ள முடியாமல் திணறினான் சந்திரன். 

பானுமதிக்கு காலையிலிருந்தே மயக்கமாயிருந்தது. சாப்பிட்ட இட்லியை அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் வாயில் எடுத்தாள். காலண்டர் தேதி பார்த்து கணக்கு போட்டாள். மாதவிலக்கு பத்துநாள் தள்ளி போயிருந்தது. மதியத்துக்கு மேல் மளிகைக் கடையை மூடிவிட்டு எங்கோ புறப்படும் அவசரத்தில் இருந்த சந்திரனிடம் தயங்கி தயங்கிச் சொன்னாள். சந்திரனுக்கு உற்சாகம் ஒரு மின்னல் கீற்றென படிந்து விலகியது. ‘ சந்தோசமான விஷயத்தை சாதாரணமா சொல்றேஎன்றபடி சிரித்த சந்திரனின் குரலில் குதூகலம். மீரா மகப்பேறு மருத்துவர் என்று பலகை மாட்டியிருந்த கிளினிக் உள்ளே கூட்டம். விதவிதமான வயிறுகளுடன் தாய்மை நடமாடிக்கொண்டிருக்க சந்திரனும் பானுமதியும் காத்திருந்தனர். செல்போன் மணி அடித்தது. திரையினை பார்த்து கட் செய்தான். ‘ ஏன்பேசுங்களேன்…’ என்ற பானுமதியிடம்ப்ச்போர்…’ என்ற சந்திரனின் குரலில் செயற்கை அலட்சியமிருந்தது. கிளினிக்கை விட்டு வெளியேறியபோதுஇன்னைக்கு  வீட்ல டிபன் பண்ண வேணாம். ஹோட்டல்ல சாப்பிடலாம்என்றான் சந்திரன். பானுமதியின் நெஞ்சுக்குள் ஐஸ்கிரீம் பரவியது. திருமணமாகி இந்த ஒரு வருடத்தில் முதன்முறையாய் கணவனுடன் ஒன்றாய் ஓட்டலில் சாப்பிடப் போகிறாள். சர்வரிடம் ஆர்டர் சொல்லும்போது மறுபடியும் ரிங்கியது. கட். ஆட்டோவில் வீடு திரும்பிய அன்று இரவு பானுமதியை அணைத்தபடி உறங்கிப் போனான் சந்திரன். சந்திரனின் கையை தன் வயிற்றின் மேல் வைத்தபடி நீண்டநேரம் தூங்காமல் விழித்துக் கிடந்தாள் மனம் நிறைந்திருந்த பானுமதி. சந்திரனுடைய செல்போன் அணைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. 

அன்றிலிருந்து பத்து மாதங்கள் உள்ளங்கையில் வைத்து தாங்கினான் பானுமதியை. மாதாமாதம் டாக்டர் செக்கப், வேளா வேளைக்கு மருந்துகள், பழங்கள், குங்குமப் பூ, என்று சந்திரனின் பார்வையில் மூச்சுத் திணறிப் போனாள் பானுமதி. தான் அனீமிக்காக இருக்கிறோம் என்பதாலே  கருவுற்ற செய்தியறிந்த நாளிலிருந்தே உடல் ரீதியாகவும் தன்னை தொந்தரவு செய்யாத கணவனின் பெருந்தன்மையினை எண்ணி எண்ணி பூரித்துப் போனாள். 

குழந்தை தொட்டிலில் தூங்கிக் கொண்டிருக்க கட்டிலில் படுத்திருந்த பானுமதிக்கு தூக்கம் வரவில்லை. குழந்தை பிறந்ததிலிருந்தே தன்னைவிட்டு உடல் ரீதியாக விலகி இருக்கிறான்  கணவன் என்று அறிந்து தூக்கம் தொலைத்தாள் பானுமதி. எட்டு மணிக்கெல்லாம்  மளிகைக் கடையினை மூடிவிட்டு வெளியேறுபவனின் இரவு சாப்பாடும் இப்போதெல்லாம் வீட்டிலில்லை. மிகத் தாமதமாகத்தான் கட்டிலுக்கு வருகிறான். நடு இரவில் வந்து படுக்கும் கணவனிடம் சிகரெட் மிச்சம். ஆச்சர்யமாயிருந்தது பானுமதிக்கு. தன் கணவன் சிகரெட் பிடிப்பானா? குழந்தை பிறப்பதற்கு முன்பெல்லாம் இப்படியில்லையே. கருவுற்றிருந்த காலங்களில்  தன் கண்ணுக்குள் வைத்துப் பாதுகாத்த கணவனா இப்படி தன்னை விட்டு விலகிச் செல்வது. ஆண்களின் உளவியலே இதுதானா. ஒரு குழந்தை பெற்றவுடனே அவன் மனைவி அவனுக்கு அலுத்துவிடுவாளா.பிரச்சனையின் வேர் வேறு எங்கோ எனக் குழப்பமுற்ற பானுமதி குழந்தையின் சூட்டில் பெருகிய தாய்மையில் தன்னைக் கரைத்துக் கொண்டாள். 

ஓர் இரவு சந்திரனிடம்  தன்னை விலக்க என்ன காரணமென்று மிக நிதானமாகக் கேட்டபானுமதியை நிமிர்ந்து பார்க்காமலே பதில் சொன்னான் சந்திரன். ‘ குழந்தைக்கு பால் குடுத்துக்கிட்டிருக்கஉனக்கு எதுக்கு சிரமம்னுதான் ராத்திரி வெளியில சாப்புடுறேன்…’ பலவீனமாய் உதிர்ந்தன வார்த்தைகள். பானுமதி சிரித்தாள். ‘ நான் ஒங்க பொண்டாட்டிங்கஅது ஞாபகம் இருக்குல்ல….’ அடிபட்ட பார்வையுடன் நிமிர்ந்து பார்த்தான் சந்திரன். கண்களில் நடுக்கம் தொடங்கியிருந்தது. காட்சி எதுவும் மாறவில்லை. அதே போன்ற இரவுகள். நாட்கள் வாரங்களாகி மாதங்களாக பானுமதி காத்திருந்தாள். 

அன்று இரவு சந்திரனிடம் அந்தப் புகைப்படத்தை நீட்டினாள். கல்யாண மாலையுடன் கேமிராவைப் பார்த்து பெரிதாய் சிரித்துக் கொண்டிருந்த சந்திரனின் அருகில் வில்சன் நின்றிருந்தான். போட்டோவில் சந்திரனை ஒட்டியிருந்தப் பகுதி கத்திரிக்கோலால் கத்தரிக்கப்பட்டிருந்தது நன்றாகவேத் தெரிந்தது. சட்டென்று சிரித்தான் சந்திரன். ‘ இதுவாதனியா ஒரு பிரின்ட் போட்டு வில்சனுக்குத் தரணும்னு பீரோவுல வச்சிருந்தேன். ஒன் சைடு மட்டும் கரையான் அரிச்சிடுச்சிபோட்டோ முழுக்க வந்திடக் கூடாதுன்னு கொஞ்சம் கட் பண்ணிட்டேன். வேறதான் பிரின்ட் போடணும்‘  பேசிக்கொண்டே போட்டோவை  வாங்கி பீரோவில் வைத்தான். நிராதரவாய் நின்றிருந்த பானுமதிக்குள்ளிருந்த சொற்கள் தன் ஊமை நாவினை மடக்கி உள்ளே செருகின. பீரோவில் எந்த இடத்திலும் இல்லாத கரையான் அந்தக் குறிப்பிட்ட போட்டோவில் மட்டும் வந்தது எப்படி? ஏன் ரகசியமாய் பீரோவின் அடித்தட்டில் சந்திரனின் உடைக்கு அடியில் அந்தப் புகைப்படம் மறைத்து வைக்கப்படவேண்டும்? மறுநாள் அந்தப் புகைப்படம் காணாமல் போனது எப்படி? கரையான்கள் பானுமதியின் மனதில். ஒரே வீடு . ஒரே படுக்கை. ஆனாலும் விருந்தாளி போல் இருந்தது சந்திரனின் இயக்கம். கணவனின் வாசனைக்கு ஏங்கினாள் பானுமதி. 

கனவு போல் இருந்தது. கண்விழித்த பானுமதி கடிகாரம் பார்த்தாள் விடிய இன்னும் நேரமிருந்தது. தாகமெடுத்தது. அருகில் சந்திரனைக் காணவில்லை. எழுந்து அறையிலிருந்து வெளியே வர சந்திரன் வீட்டுக்குள் நுழைவது தெரிந்தது. அறையில் நுழைந்து கட்டிலில் அமர்ந்தவன் எதுவும் பேசாமல் படுத்தான். ‘ இந்நேரத்துக்கு எங்க போயிட்டு வர்றீங்க?’ என்ற பானுமதியிடம் கண்களைத்  திறக்காமலே பதில் சொன்னான். ‘ போன் வந்தது.போய்  பேசிட்டு வர்றேன்…’ ‘ நடுராத்திரி ரெண்டு மணிக்கு போன் வந்தா  வெளியில போய்  பேசிட்டு வர்ற அளவுக்கு பிரெண்டு….கொஞ்ச நாளா எதுவுமே சரியில்லைங்ககெட்ட கெட்டக் கனவா  வருது. ஏதோ கடமைக்கு வாழுற மாதிரியிருக்குநம்ம ரெண்டுபேருக்கு நடுவுல யாரோ இருக்குற மாதிரி தோணுதுஎன்ன பிரச்சனைன்னு தெரியல.’ தொண்டையடைத்தது பானுமதிக்கு. நேருக்கு நேராக நிமிர்ந்து பார்த்தான் சந்திரன்பிரெண்டு போன் பண்ணினான். போய் பேசிட்டு வந்தது தப்பா?’ சொற்களில் கோபம் கலந்திருந்தன. ‘ பிரெண்டுபிரெண்டுபிரெண்டுஎப்பபார்த்தாலும் பிரெண்டுன்னா என்ன ஏன் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டீங்கஒங்க பிரெண்டையே பண்ணிக்க வேண்டியதுதானே…’ வெடித்தாள் பானுமதி. இரவு விளக்கின் மெலிதான  நீலத்தில் வியர்வை ஊறியது சந்திரனின் நெற்றியில். ‘ நான் பண்ணின தப்பு அதுதாண்டி. கொஞ்சம் படிச்சவளாப் பார்த்து கட்டுனேன் பாருஅடங்காமத்தான் திரிவேஎன்னை கேள்விமேல கேள்வி கேக்காதபொம்பளையா அடக்க ஒடுக்கமா இரு…’ தடுமாறி வெளிவந்தன வேகமாய் படபடத்தவனின் வார்த்தைகள். உதடுகள் துடித்தன பானுமதிக்கு. ‘ மொதல்ல நீங்க ஆம்பளையா நடக்கப் பாருங்க…’ முதுகுத்தண்டு அதிர நிமிர்ந்தான் சந்திரன். அசந்தர்ப்பமாய் செல்போன் அழைக்க எழுந்து அறையை விட்டு வெளியேறினான்.

அன்றிலிருந்து மூன்றுநாள் சந்திரன் வீட்டுக்கே வரவில்லை. சமைக்காமல் கண்ணீருடனே  கிடந்தாள் பானுமதி. பக்கத்து தெருவிலிருந்த சந்திரனின் அம்மா ஒருமுறை வீட்டுக்கு வந்து போனார். சந்திரனுடனான தனது பிரச்சனையைப் பற்றி பானுமதி எதுவும் சொல்லவில்லை. நான்காம் நாள் வீட்டுக்குள் நுழைந்தவுடனே பானுமதி கத்தினாள். ‘ ஒங்க மனசுல என்ன நெனச்சிக்கிட்டு இருக்கீங்கஇதென்ன சத்திரமா வீடாஒங்க இஷ்டத்துக்கு வர்றீங்க போறீங்கஎன்கூட வாழ விருப்பம் இருக்கா இல்லையாநான் ஒரு மனுஷியா ஒங்க கண்ணுக்குப் படலியா…’ கண்ணீர் சிதறக் கேட்டவளிடம் மிக நிதானமாய் செல்போனை ஆராய்ந்தபடி பதில் சொன்னான்.’ உள்ள நுழைஞ்சவுடனே  ஏன் பிசாசு மாதிரி கத்துறமூணு நாள் நிம்மதியா இருந்தேன் எந்தத் தொந்தரவும் இல்லாம…’ ‘ அப்போ நான் இருக்கிறதுதான் ஒங்களுக்குத் தொல்லையா இருக்கு…’ அவனிடமிருந்து பானுமதி விலகிய பத்தாவது நிமிடம் அந்த அலறல் கேட்டது.
சமையலறையிலிருந்து எரிந்தபடி வந்து சந்திரனைக் கட்டிப்பிடித்தாள் பானுமதி. சுள்ளென்று தீ உறைக்க வேகமாய் பானுமதியை உதறினான். வீட்டுச் சுவரெங்கும் எதிரொலித்து மோதியது பானுமதியின் வலி நிறைந்த கதறல். தரையில் விரித்திருந்த சாக்கினை எடுத்து பானுமதியின் மீது விசிறியடித்தான். தீ அடங்காமல் எரியசந்திரன் ஆம்புலன்சுக்குப் போன் செய்து வீட்டுக்கு வேன் வருவதற்குள் முக்கால்வாசி எரிந்து முடித்திருந்தாள் பானுமதி.

ரப்பர் ஷீட்டில் படுக்கவைக்கப்பட்டிருந்த பானுமதியின் உடம்பெங்கும் தீ தன் ஆவேச நடனத்தினை அரங்கேற்றியிருந்தது. தீ அணைக்க முயற்சி செய்த சந்திரன் உடம்பிலும் அங்கங்கே காயங்கள். முதல் உதவி எடுத்திருந்தான். உயிருக்குப் போராடும் பானுமதியை ஒருமுறை சென்று பார்த்தவன்தான். புருவங்கள் எரிந்து இமைகள் உருகி வழிந்திருக்க வெறித்த விழியில் பொசுங்கிய கேள்விகள் சந்திரனைச் சாகடித்தன. போலிசிடம் மரண வாக்குமூலத்தில் தெள்ளத் தெளிவாக சொல்லிவிட்டு இறந்து போனால்  பானுமதி. சந்திரன் கைது செய்யப்பட்டு கோர்ட்டில் நிறுத்தப்பட்டான். அவன் சார்பாக வாதாட வக்கீல் ஏற்பாடு செய்திருந்தும் உயிர்போகும் நிலையில் ஒருவர் கூறும் வாக்குமூலத்தில் இருக்கும் உண்மையின் அடிப்படையில் நடந்த வழக்கின் முடிவில் சந்திரனுக்கு ஏழுவருடம் சிறைத்தண்டனை வழங்கப்பட்டது. தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட அன்று கையில் விலங்குடன் வேனில் ஏறுவதற்கு முன் சந்திரனின் கண்கள் நீதிமன்ற வளாகம் முழுதும் வில்சனைத் தேடி ஓய்ந்தன.

வில்சன்

கெட்டிமேளம் முழங்க பானுமதியின் கழுத்தில் சந்திரன் தாலி கட்டியதை நிறைந்த திருமண மண்டபத்தின் கடைசி இருக்கையில் அமர்ந்தவாறு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் வில்சன். கையில் ஒரு கிப்ட் பார்சல் இருந்தது. மணமக்களிடம் கவர் தந்து, பரிசு கொடுத்து, கை குலுக்கி அனைவரும் விடை பெற்றுக் கொண்டிருக்க மேடையேறிய வில்சனைப் பார்த்து பெரிதாய் சிரித்தான் சந்திரன். இதழின் கடைக்கோடியில் சிறு புன்னகை மட்டும் உதிர்த்த வில்சன் இருவரிடமும் பொதுவாய் பார்சலை நீட்டினான். பெற்றுக்கொண்டு போட்டோவுக்கு போஸ் தர தன் அருகில் வில்சனை நிற்கவைத்த சந்திரன் போட்டோகிராபரை பார்த்து மிக சந்தோசமாய் சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். ‘கிளிக்

கரையோரமாய் ஒதுங்கியிருந்த கட்டுமரம் ஒன்றில் அமர்ந்திருந்தான் சந்திரன். அவன் மடியில் தலைவைத்து படுத்திருந்தான் வில்சன். கட்டுமரமெங்கும் விரவியிருந்த மீன் கவுச்சியுடன் கடல்காற்று விளையாடிக் கொண்டிருந்தது. ‘ வீட்டுக்குப் போகவே புடிக்கலடாஎதுக்குடா கல்யாணம் பண்ணினோம்னு இருக்குஎரிச்சலா வருதுபக்கத்துல படுத்தாலே அவ்ளோ கொதிப்பா இருக்குஏண்டா சாப்புடுறோம், ஏண்டா படுக்குறோம்னு இருக்குசுத்தமா தூக்கமே கெடையாது இப்பல்லாம். விடிய விடிய முழிச்சிக்கிட்டு இருக்க வேண்டியதாயிருக்கு….ஏண்டா இப்பிடிஎப்படா முடியும் இதெல்லாம்…’ சந்திரனின் குரலில் இயலாமை பெருகி வழிய. ‘ முத்தம் குடுறாஎன்றான் வில்சன் நேரான பார்வையில். சந்திரனின் விரல்கள் வில்சனின் தலையைக் கோதியவண்ணமிருக்க அலையின் மீதான நிலவின் நிழல் சிறு சலனமுமின்றி உறைந்து நின்றிருந்தது.

மிக வியர்வையுடன் நிமிர்ந்தான் சந்திரன். பானுமதி களைத்திருந்தாள். அவளை விட்டு விலகி அறையிலிருந்து வெளியேறினான். வாசல் கதவைத் திறந்து தெருவில் இறங்க சோடியம் வேபர் வெளிச்சத்தில் படுத்திருந்த தெரு நாய் ஒன்று விருட்டென்று எழுந்து ஓடியது. செல்போன் எடுத்து பெயர் தேடி அழுத்தினான். எதிர்முனையில் சுவிட்ச் ஆப் என்று பதில் வந்தது. தெருவில் நடந்து கொண்டிருந்தான் சந்திரன். செகண்ட் ஷோ சினிமா  முடிந்து மக்கள் சலசலத்து பேசியபடி திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர். பஸ் ஸ்டாண்ட்  வந்தான். ஒரு கதவு மட்டும் திறந்திருந்த டீக்கடையில் டீக்குடித்துவிட்டு பஸ் ஸ்டாண்டில் காத்திருந்த பயணிகளைக் கவனித்தவாறே அங்கிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தான். மறுபடியும் செல்போன் எடுத்து பெயர் தேடி அழுத்த சுவிட்ச் ஆப்.நீளப் பெருமூச்சுவிட்டவன் கண்களில் கண்ணீர் கசிய துடைத்துக்கொண்டான். நிசிக்காற்றில் சன்னமான குளிர் ஊசியாய் இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. விடியற்காலையில் எழுந்து குளித்து ஈரக்கூந்தலில் சுற்றிய டவலுடன் வீட்டுவாசலில் சாணம் கரைத்து தெளித்துக்கொண்டிருந்த பானுமதி, சிவந்த கண்களுடன் வீட்டுக்குள் நுழைந்த தன் கணவனை புருவ முடிச்சோடு பார்த்தாள்.

அறையெங்கும் வெப்ப அலையடித்தது. சுவரில் வில்சனின் முகம் மோதி மோதித் திரும்பிக் கொண்டிருந்தது. இந்த இரவுக்குள் இது நிகழாவிட்டால் விடிகாலையில் நாம் இறந்துவிடுவோம் என்பதுபோல் இயங்கிக்கொண்டிருந்தான் சந்திரன். நாசித்துளைகளில் வில்சனின் வாசனையைத் தேக்கி வைத்திருந்தான்.வில்சனின் சிரிப்பு மின்னி மின்னி கண்களில் இறங்கிக் கொண்டிருக்க இறுகியிருந்த விரல்களின் நுனிகளில் வில்சனின் மார்பு ரோமங்கள் படம் வரைந்து கொண்டிருந்தன. கண்கள் செருகி உதடு கடித்திருந்த பானுமதி தன்மேல் கவிழ்ந்து இயங்கிக் கொண்டிருந்த கணவனின் கண்கள் அத்தனை இருட்டிலும் அவ்வளவு இறுக்கமாய் மூடியிருந்ததை கவனியாமல் கிடந்தாள்.

அவர்கள் அமர்ந்திருந்த டேபிளுக்கு மட்டும் வெளிச்சம் தெரியும்படி மிகத் தாழ்வாக ஒரு லைட் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது. ஆழமாக புகையை உள் இழுத்தான் வில்சன். சந்திரனின் முகத்தில் ஊத புகையினை சுவாசித்தவன் வெடித்து சிரித்தான். மூன்றாவது பியர் பாட்டிலைக் காலிசெய்து  முடித்திருந்தான் வில்சன். டேபிள் எங்கும் நிறைந்திருந்த  பக்கத் தீனிகளைக் கொறித்துக் கொண்டிருந்த சந்திரனின் முகத்தில் சந்தோசம் ஊறியிருந்தது. லேசான தள்ளாட்டத்துடன் எழுந்த வில்சன் சந்திரனின் தோளில் கை வைத்து  கன்னத்தில் முத்தமிட்டுசியர்ஸ் மை பர்த்டே பேபிஎன்றான் குழறலாய். அன்றிரவு வில்சனின் அறையில் புத்தம் புதிதாய் சந்திரன் பிறந்தபோது அடிவயிற்றில் இரு கைகளையும் கோர்த்துக்கொண்டு சுருண்டு படுத்திருந்தாள் பானுமதி தன் படுக்கையில் விரிக்கப்பட்டிருந்த போர்வையின் ஒரு பகுதி கசங்காமல் இருந்ததைக் கவனித்துக் கொண்டே.

வில்சன் வேலை பார்க்கும் லாட்ஜில் உள்ள அறை ஒன்றின் கட்டிலில் படுத்திருந்தான் சந்திரன். அருகில் தலை குனிந்து இரு கைகளையும் கோர்த்தபடி வில்சன் அமர்ந்திருக்க, ‘ நேத்து ஒரு முக்கியமான இன்ஜெக்சன் போடணும்டா….அதுக்காகத்தான் போனோம்.இல்லைன்னா நேத்தி வந்துருப்பேன்என்றான் ஏக்கமான குரலில் சந்திரன். வில்சன் எதுவும் பேசாமல் மௌனமாய் சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தான். படுத்திருந்த சந்திரன் எழுந்து மண்டியிட்டவாறே வந்து வில்சனை அணைத்துக் கொண்டான். ‘ நான் மாறல….நான் மாறனும்னா அதுக்கு நான் சாகனும்புரிஞ்சிக்கடாகொஞ்ச நாள் பொறுத்துக்கோ…’ அறையெங்கும் புகைப்பாம்புகள் நெளிந்து இணைந்து வளைந்து பிரிந்து கலைந்து கொண்டிருந்தன.  

சிறுகதை – இப்படி ஒரு தர்க்கம் – வைதீஸ்வரன்

இப்படி ஒரு தர்க்கம்

வைதீஸ்வரன்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

இரண்டு பேர் கரிய புகைக் கூண்டு வழியாக வேலையை முடித்து விட்டு இறங்கி வருகிறார்கள்.. இறங்கி வந்தவர்களில் ஒருவன் முகம் மட்டும்  கரிபடிந்து அழுக்காக இருக்கிறது.   இன்னொருவன் முகம் சுத்தமாக இருக்கிறது.

குரு கேட்டார்..   இரண்டு பேர்களில் யார் முகத்தைக் கழுவிக் கொள்வார்கள்?

சிஷ்யன் சொன்னான் –  சந்தேகமென்ன?  அழுக்கு முகக்காரன் தான்  முகங் கழுவிக் கொள்வான்.

குரு – இல்லை..யோசித்துப் பார்த்தாயா?  அழுக்கு முகக் காரன் சுத்தமான முகக்காரனைப் பார்ப்பான்.  ஓ! தன்னுடைய முகமும் அப்படித்தான் சுத்தமாக இருக்கிறது  என்று நினைத்துக் கொள்வான் .முகம் கழுவிக் கொள்ள மாட்டான்.

சிஷ்யன் —  ஆமாம்  அது தான் சரி  இப்போது  தெரிந்து கொண்டேன்.

குரு – சிஷ்யா….அது எப்படி சரியாகும்?  தவறு … இப்படி யோசித்துப் பாரேன்!..

சுத்தமான முகமுடையவன்   அழுக்கு முகக்காரனைப் பார்த்து  தன் முகமும்  அழுக்காக இருப்பதாக நினைத்துக் கொள்வான்.  அதனால்  தன் முகத்தைக் கழுவிக் கொள்வான்  சுத்தமான முகமுடையவன்  தன் முகத்தைக் கழுவிக் கொள்வதால்  அழுக்கு முகக்காரனும் தன் முகத்தைக் கழுவிக் கொள்வான்,

ஆக  இரண்டு பேரும் முகம் கழுவிக் கொள்வார்கள் அல்லவா?

சிஷ்யன் – ஆமாம் குருவே!  நான் இப்படி சிந்திக்கத் தவறி விட்டேன் அது தான் சரியான  விடை.

குரு –  இல்லை சிஷ்யா!  அதுவும்  ஏன் தவறாக இருக்க்க் கூடாது? இப்படி யோசித்துப் பார்.

இரண்டு பேருமே  முகம் கழுவிக் கொள்ள மாட்டார்கள்

அழுக்கான முகக்காரன் சுத்தமான முகத்தைப் பார்த்து தன் முகமும் சுத்தமாக  இருப்பதாக எண்ணிக் கொள்வான். அதனால் கழுவிக் கொள்ள மாட்டான்.  இதைப் பார்த்த சுத்தமான முகம் உடையவன் அழுக்கு முகம் கொண்டவன்  கழுவிக் கொள்ளாததால் தானும் ஏன் கழுவிக் கொள்ள வேண்டும் என்று சும்மா இருந்து விட லாம் இல்லையா?

சிஷ்யன் –  ஆ..ஹா..ஹா..  அது தான் மனித சுபாவம்! குருவே  இது தான் மிகச் சரியான விடை.  நான் இப்போது அறிந்து கொண்டு விட்டேன்.

குரு——   அட   சிஷ்யனே!!  எதையுமே  நீ  யோசிக்கமாட்டாயா?  எத்தனை நாள் நான் உனக்காக யோசிக்க வேண்டும்.  ..

சிஷ்யன் –  மன்னிக்க வேண்டும் குருவே   யோசித்துப் பார்த்தபோது நீங்கள் கடைசியாக சொன்ன பதில்  மிகச் சரியானதாக நினைக்கிறேன்.

குரு- அட மடையனே!  அதுவும் சரியான  விடை அல்ல… தவறு.

இரண்டு பேர்  கரிய புகைக் கூண்டிலிருந்து  பணியை முடித்து விட்டு கீழே இறங்குகிறார்கள். அதெப்படி ஒருவன் முகம் மட்டும் கரிபடாமல் சுத்தமாக இருக்க முடியும்?

சிஷ்யன் —   ………ஓ……………………………………………

 

***

சிறுகதை – எம்.கோபாலகிருஷ்ணன் – தருணம்

சிறுகதை

எம்.கோபாலகிருஷ்ணன்

தருணம்

பாண்டியின் சடலத்தை ஆம்புலன்ஸிலிருந்து இறக்கி வீட்டுக்குள் கிடத்தினார்கள். தலையிலிருந்து பாதம் வரையிலும் வெண்ணிற பாப்லின் துணி மொடமொடப்புடன் சுற்றி கட்டப்பட்டிருக்க பாண்டியின் முகம் வீக்கம் கண்டிருந்தது. பத்துக்கு பத்து அளவில் இருந்த அந்த இடத்தில் ஆளாளுக்கு இடித்துக் கொண்டே எட்டி எட்டி பார்த்தார்கள். வேஸ்ட் குடோன் மாணிக்கம் ஒரு ரோஜா மாலையை அவன் நெஞ்சில் சாத்திவிட்டு நகர்ந்தார். இன்னும் இரண்டு மாலைகள் கால்மாட்டில் போடப்பட்டன. சடலத்தின் மீது இருந்த மருத்துவமனைக்கான வாடையோடு ரோஜாவின் மணம் அபத்தமாய் கலந்தது.

”நா பாக்க மாட்டேன்.. இல்லக்கா.. நா பாக்க மாட்டேன்.. அவரு இல்ல இது.. ” வாசுகியின் தோளில் முகம் புதைத்தபடி ராஜம் குமுறினாள். காலையிலிருந்து கண்ணீரைத் தேக்கி வைத்தபடி வெற்றுப் பார்வையுடன் உட்கார்ந்திருந்தவள் பாண்டியின் உடல் உள்ளே எடுத்து வருவதைக் கண்டதும் பயந்து ஓலமிட்டாள். வாசுகி அவள் முகத்தைத் திருப்பினாள்.

”பாவி.. பொணமாக் கெடக்கறான் அவன்.. நீ அவனில்லை.. அவனில்லைன்னு பைத்தியமாட்ட ஒளர்ற.. பாருடி.. கண்ணத் தொறந்து பாரு.. உன்ன இப்பிடி தெருவுல விட்டுட்டு கெடக்கறான் பாரு..”

அழுதபடியே ஒடுங்கியவளை இழுத்து வாசுகி அவன் தலைமாட்டில் உட்காரவைத்தாள். முகத்தை மூடிய கைகளை மெல்ல விலக்கி பாண்டியை நிதானமாக பார்த்தாள். அவன் தூங்குவது போலத்தான் இருந்தது. ”மாமா.. மாமா.. என்ன பாரு மாமா? கண்ணத் தொறந்து பாரு மாமா..” என்று கேவல்கள் வெடித்தன. உதடுகள் துடிக்க அவன் தோளில் விழுந்தாள். வாசுகி அவசரமாக அவளை விலக்கினாள். மார்பிலும் முகத்திலும் அய்யோ அய்யோவென உயிர் துடிக்க அழுதவளை சமாதானப்படுத்த முடியாதவளாய் வாசுகியும் அழத் தொடங்கினாள்.

பாண்டியைப் பார்க்க கூட்டம் வந்தபடியே இருந்தது. வீட்டு வாசலில் இருந்த வேப்பமர நிழலிலும் தெருவின் மறுபக்கம் இருந்த பனியன் கம்பெனியின் வாசலிலும் நின்றவர்கள் பாண்டியை பலி வாங்கிய விபத்தைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். கம்பெனியை அடுத்திருந்த கனகுவின் வீட்டு வாசலிலும் ஆட்கள் சேர்ந்திருந்தார்கள். வாசல் திண்ணையில் இருந்த கனகுவை அனைவரும் சூழ்ந்திருந்தார்கள். கலைந்த தலை, சிவந்து களைத்திருந்த கண்களுடன் எந்த கேள்விக்கும் பதில் சொல்லாமல் தலை குனிந்து உட்கார்ந்திருந்தான். விஸ்வமும் காசியும்தான் மின்மயானத்துக்கு போய் ஏற்பாடுகளை செய்திருந்தார்கள்.

”விஜயன் எப்பிடி இருக்கான் கனகு?”

குடோன் மாணிக்கம் கனகுவின் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தார். அவனுக்கு அழுகை கொப்புளித்தது.

0

நேற்று காலை எட்டு மணிக்கு விஜயனும் பாண்டியும்தான் புறப்பட்டுப்போனார்கள். விஜயன் செகணன்டில் யமஹா பைக் வாங்கி இரண்டு வாரம்தான் ஆகியிருந்தது. பைக் வாங்கிய பொழுதிலிருந்து பாண்டியும் விஜயனும் சேர்ந்தேதான் சுற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். கனகு அப்போதுதான் தெருமுனை குழாயில் தண்ணீர் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனருகில் வந்ததும் வண்டியை வேகம் தணித்தார்கள். பாண்டி வண்டியை ஓட்ட விஜயன் பின்னால் உட்கார்ந்திருந்தான்.

”கனகு.. தென்திருப்பதிக்கு போயிட்டு வரோம்.. சாயங்காலமா சாந்திக் கொட்டாயில டிக்கெட் வாங்கி வெச்சுரு.. வந்தர்றோம்”

வண்டி உறுமியபடி முன்னால் நகர்ந்து மறுபடியும் நின்றது. பாண்டி திரும்பிப் பார்த்து.. ”கனகு.. நாலு டிக்கெட் வாங்கணும்..” என்றான்.

தண்ணீர் குடத்தை முகப்புத் திண்ணையில் வைத்துவிட்டு குனிந்து உள்ளே போன கனகு, மிளகரைத்துக் கொண்டிருந்த வாசுகி அக்காவிடம் கேட்டான்.

”காலங்காத்தாலே வண்டிய எடுத்துட்டு ரெண்டுபேரும் கெளம்பிட்டாங்க.. எதாச்சும் சாப்புட்டாங்களா?”

வாசுகி அக்கா சந்தனப் பதம் வந்துவிட்டதா என்று விரல்களால் சோதித்தபடியே தலையாட்டினாள். ”இந்த பைக்கை வாங்கினதிலிருந்து வீடு தங்க மாட்டேங்கறாங்க. இவன்தான் வளுசுப் பய, திரியறான்னா.. அந்தப் பாண்டி.. கட்டுன பொண்டாட்டியகூட கண்டுக்க மாட்டேங்கறான்”.

வாசுகிக்கு எல்லாவற்றின் மீதும் வெறுப்பு. சலிப்பு. முப்பத்தி ஆறு வயதுக்குள்ளாக வாழ்க்கை அவள் மீது திணித்துவிட்டிருந்த துக்கத்தினாலும் கசப்பினாலும் விளைந்த சலிப்பும் வெறுப்பும். விளையாட்டுப் பிள்ளைகளாய் விஜயனும் கனகுவும் இவளை அண்டிக் கிடந்த காலம் மாறி இன்று தம்பிகள் தயவில் நாட்கள் கழிகின்றன. ஆண்டிப்பட்டியிலிருந்து மணப்பெண்ணாய் அய்யம்பாளையம் போன மூன்றாவது மாதமே வெறுங்கழுத்துடன் திரும்பியவளின் கண்ணீர் காய்வதற்குள் ஆதரவாயிருந்த அப்பாவும் தம்பிகளை கைசேர்த்துவிட்டு கண்ணை மூடிவிட்டார். கதியற்று நின்றவள் தம்பிகளுடன் ஒரு நாள் அதிகாலையில் திருப்பூர் புதிய பஸ் நிலையத்தில் வந்திறங்கினாள். ஒரு கணம் வாழ்வின் அனைத்து வழிகளும் அடைபட்டு போய்விட்ட மருட்சி அவள் நெஞ்சை அடைத்தது. கண்ணீர் பெருக டீக்கடை வாசலில் தம்பிகளுடன் நின்றாள். பேருந்து நிலையத்துக்கு பக்கத்தில் இருந்த உழவர் சந்தைக்கு காய்கறி வாங்க வந்த வேஸ்ட் குடோன் மாணிக்கம் அருகில் வந்து விசாரித்தார். ஆறுதல் சொல்லி குடோனுக்கு அழைத்து வந்தார். அவருக்கு சொந்தமான லைன் வீடுகளில் ஒன்றில் தங்குவதற்கு இடம் கொடுத்தார். குடோனில் வேலையும் கொடுத்தார். இரண்டாம் நாள் இரவில் மண்ணெண்ணை அடுப்பில் சோறு பொங்கி மூவரும் வயிறார சோறு உண்டபோது வாசுகிக்கு பிழைத்துவிடுவோம் என்ற தைரியம் வந்தது. விஜயனும் அடுக்கிக்கட்டுவதில் தொடங்கி கைமடித்து சிங்கர் டெய்லராகிவிட்டான். பள்ளிக்கூடம்தான் போவேன் என்று ஆரம்பத்தில் அடம்பிடித்த கனகுவும் பிறகு சமாதானமாகி கம்பெனிக்குள் கால்வைத்து இப்போது கட்டிங் மாஸ்டராகிவிட்டான்.

ஒண்டிக்கொள்ள நிழலுமின்றி பசியாற வழியுமின்றி பரிதவித்த நாட்கள் போய், நிம்மதிப் பெருமூச்சுவிட்டு நிமிர்ந்தபோது அதுகாறும் பதுங்கிக் கிடந்த வெறுமையும் கசப்பும் வெடித்து வெளிப்பட்டன. இதற்காகவே வேலைகளை இழுத்துப்போட்டுக் கொள்வாள். ஆனாலும் ஒரு சில நாட்களில் திண்ணையில் கவிழ்ந்து படுத்தால் சாயங்காலம் வரைக்கும் கண்ணீர் விட்டபடியே அன்ன ஆகாரம் இல்லாமல் துவண்டு கிடப்பாள். ராஜம் அந்தத் தெருவிற்கு வந்த பிறகு அவளுக்கு ஒரு பெரும் பிடிப்பு ஏற்பட்டது போலொரு உற்சாகமும் வந்தது.

தம்பிகளை அழைத்துக் கொண்டு வாசுகி வந்திறங்கிய அதே நிலையில்தான் பாண்டியும் ராஜத்தோடு திருப்பூர் வந்து சேர்ந்தான். திருச்சுழியில் டூ வீலர் மெக்கானிக். ஒற்றை ஆளாய் இருந்த வரையில் வருமானம் பற்றியோ எதிர்காலம் பற்றியோ திட்டங்கள் எதுவுமில்லாமல் திரிந்தவனுக்கு ராஜத்தை கட்டிக் கொண்டபிறகு கவலைகளும் சேர்ந்தே வந்தன. ராஜத்தின் அண்ணன் மகனும் சித்தப்பா வீட்டு பிள்ளைகளும் சொன்ன அனுபவத்தில் ராஜம்தான் திருப்பூர் போய் பிழைக்கலாம் என்று பாண்டியை சம்மதித்து அழைத்து வந்தாள்.  இரண்டு லெதர் பைகளும் சிறிய கோணிப் பையில் வீட்டுச் சாமான்களுமாக பாண்டியும் ராஜமும் வாசலில் வந்து நின்றார்கள். ”வாடகைக்கு வீடு இருக்கா இங்க?”. வேர்வையும் களைப்புமாய் நின்றவர்களை திண்ணையில் உட்கார வைத்து விசாரித்தாள். சூடான தேநீரைக் குடித்தபடியே பாண்டி விபரம் சொன்னான். வாசுகியின் பரிந்துரையில் மீனாட்சி வாடகைக்கென்று அமைத்திருந்த நான்கு வீடுகளில் முதலாவது, தெருவை ஒட்டிய வீடுதான் பாண்டிக்கு வாய்த்தது. சீமை ஓடுகள் வேய்ந்து நாலாபக்கமும் தென்னை ஓலைகள் அடைத்த தட்டிகளையே சுவராகக் கொண்டது. சிமெண்டு தரை. வட கிழக்கு மூலையில் அடுப்பங்கரைக்கென ஒரு தடுப்பு. தகரத்தாலான கதவு. ஒரே ஆறுதல் வாசல் வேப்பமரம். அன்று மாலையில் வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு வந்தபோதுதான் விஜயன் பாண்டியைப் பார்த்தான். பார்த்தவுடன் பிடித்துப் போய்விட்டது. மெக்கானிக் வேலை பார்க்கப் போகிறேன் என்று இருந்தவனை விஜயன்தான் கம்பெனிக்குள் இழுத்துப்போட்டான்.

சாந்தி தியேட்டரில் டிக்கெட் வாங்க வரிசையில் நின்றிருந்தபோதுதான் கனகுவின் செல்போன் ஒலித்தது. அழைப்பு விஜயனின் எண்ணிலிருந்துதான் வந்தது.

”அலோ.. யார் பேசறதுங்க?” மறுமுனையில் விஜயனின் குரல் ஒலிக்கவில்லை.

”அலோ.. நா கனகுதான் பேசறேன்.. விஜி இல்ல.. நீங்க யாரு?” மனதுக்குள் ஆயிரம் கேள்விகள். போன் எங்கும் கீழே விழுந்துவிட்டதா? ராங் நம்பரா? எண்ணை சரியாக பார்க்கவில்லையா?

”அன்னூர் ஸ்டேஷன் போலிஸ் கான்ஸ்டபிள் பேசறேன். ஒரு ஆக்ஸிடென்ட் இங்க. ஸ்பாட்ல ஒருத்தர்கிட்ட இருந்த போன்ல இருந்துதான் பேசறேன்..” மேலும் அவர் சொல்லியது எதையும் காதில் வாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை கனகுவால். வரிசையிலிருந்து விலகினான். செல்போனை பிடித்திருந்த கை நடுங்கியது. தியேட்டர் வாசலில் இருந்த அனைத்து இயக்கங்களும் ஓசையிழந்து சுழன்றன. செல்போனில் அழைப்பு வந்த எண்ணை மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்திக் கொண்டான். நேரத்தை சரிபார்த்தான். விஜயனின் போனிலிருந்து அவன் பேசவில்லை. ஒரு போலிஸ்காரர் பேசுகிறார். என்றால் விஜயன் என்ன ஆனான்? பாண்டிக்கு என்ன ஆனது? இருவரையும் 108 ஆம்புலன்ஸில் கோயமுத்தூர் மருத்துவமனைக்கு கொண்டு போகிறோம், நீங்கள் உடனடியாக அங்கே வந்து சேருங்கள் என்று சொல்கிறார். அடுத்து என்ன செய்வது என்பதை கனகுவால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை. காசியை அழைத்தான். அடுத்த பத்தாவது நிமிடத்தில் விஸ்வத்தோடு வந்து சேர்ந்தான்.

”அக்காகிட்ட இப்ப எதுவும் சொல்லவேண்டாம் கனகு.. நாம கோயமுத்தூர் போயி பாத்துட்டு அப்பறமா சொல்லலாம்” சாந்தி தியேட்டர் வாசலிலிருந்தே கோயமுத்தூர் பேருந்தில் ஏறிக்கொண்டார்கள். ஒன்றரை மணி நேர பயணம் கனகுவிற்கு பெரும் அவஸ்தையாக இருந்தது. கண்களை திறக்காமல் இறுக மூடிக்கொண்டான். உள்ளுக்குள் ஆயிரம் காட்சிகள். பாண்டியின் முகம். சீறிச் செல்லும் வாகனம். பின்னிருக்கையிலிருந்து கால்களை விரித்துக் கொண்டு மல்லாந்து விழும் விஜயன். தெறிக்கும் ரத்தம். சாலையில் கிரீச்சிட்டு தேயும் பிரேக்கின் நாராசம். காசி அவனை தேற்றுவதற்காக தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டே இருந்தாலும் கனகுவால் கவனத்தை திசைமாற்றிக் கொள்ள முடியவில்லை.

இரவு ஏழரை மணிக்கு அரசு மருத்துவமனை வளாகம் மங்கலான வெளிச்சத்தில் ஓய்ந்திருந்தது. ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் திருச்சி சாலையும் அடங்கியிருந்தது. வளாகத்தினுள் மஞ்சள் ஒளியில் கட்டிடங்கள். கிளை விரித்து ஆடிய தூங்குமூஞ்சி மரங்கள். மருத்துவமனைக்கேயுரிய பிரத்யேகமான நெடி. கனகுவிற்கு உள்ளே வரவே பயமாயிருந்தது. கால்கள் நடுங்கின. மூவரையும் பார்த்து 108 ஆம்புலன்ஸ் டிரைவர் நெருங்கி வந்தான்.

அன்னூரிலிருந்து ஆறு கிலோ மீட்டர் தள்ளி ரைஸ் மில் அருகில் பைக்குக்கு பின்னால் வந்த ஒரு செங்கல் லாரி மோதியிருக்கிறது. சற்று தொலைவில் பேருந்துக்காக காத்திருந்தவர்கள் ஓடிவந்து காவல்துறைக்கும் 108 ஆம்புலன்சுக்கும் தகவல் சொல்லியிருக்கிறார்கள். யார் என்ன என்று தெளிவாக தெரியவில்லை. ஒருவர் அவசர சிகிச்சை பிரிவிலும் இன்னொருவர் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவிலும் இருப்பதாக டிரைவர் வழிகாட்டினான்.

கனகுவிற்கு தலை சுற்றியது. அடிவயிறு கலங்க அப்படியே தரையில் உட்கார்ந்தான். காசி அவசர சிகிச்சைப் பிரிவுக்கு ஓடினான். திரும்பி வந்தவன் கனகுவை எழுப்பினான்.

”டேய்.. வாடா.. விஜயன பாத்துட்டேன்.. ஒண்ணுமில்லடா.. வா.. பாக்கலாம்”

வலது கணுக்காலிலும் முழங்காலிலும் எலும்பு முறிவு. இடது நெற்றியில் பலமான அடி. ரத்த நெடியோடு மயக்கத்தில் கிடந்தான். இரவுப் பணியிலிருந்த டாக்டர் மறுநாள் காலையில் அறுவைச் சிகிச்சை நடைபெறும் என்று சொன்னார். கனகுவுக்கு பெரும் ஆசுவாசமாயிருந்தது. தண்ணீரை முகத்தில் இறைத்து கழுவிக் கொண்டான். கால் நடுக்கம் மட்டுப்பட்டது.

”டேய்.. பாண்டிக்கு என்னாச்சுன்னு பாக்கலாம் வாடா” விஸ்வம் தோள்தொட்டு அழைத்தபோதுதான் அவனுக்கு பாண்டியைப் பற்றிய நினைப்பே வந்தது.

தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவு இரண்டு கட்டிடங்கள் தள்ளி சற்றே உள்ளடைந்து நின்றது. வராந்தாவில் இருந்த பிளாஸ்டிக் நாற்காலிகளில் நீண்ட பெஞ்சுகளில் உறவுகள் காத்திருந்தன. தரை விரிப்புகள், போர்வைகள், தண்ணீர் பாட்டில்கள், தட்டு, டம்ளர், பாத்திரங்கள், பிளாஸ்க் ஆகியவை அடங்கிய கட்டை பைகள். இரவுப் படுப்பதற்காக மின் விசிறிக்குக் கீழாக விரிப்பைப் போட்டு சிலர் தயாராகியிருந்தார்கள். திரைச் சீலையுடன் இருந்த கண்ணாடிக் கதவுக்கு வெளியே நீண்ட மேசைக்குப் பின்னாக நின்றிருந்த நர்ஸ் செல்போனில் நிதானமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். மேசையில் சாய்ந்து நின்று அவளையே பார்த்து புன்னகைத்தபடியிருந்த காக்கிச் சீருடை காவலரிடம் காசி விபரம் கேட்டான்.

”அன்னூர் ஆக்சிடெண்ட் கேஸா?.. ஆமாமா.. ஒரு ஆளு இங்கதான் இருக்கறாரு.. பேரு கூட தெரியாது”

நர்ஸ் செல்போனை அவசரமாக அணைத்துவிட்டு கேட்டாள்.

”நீங்க அவருக்கு தெரிஞ்சவங்களா? சொந்தமா?”

கனகுவுக்கு அடிவயிறு மீண்டும் புரட்டியது. தொண்டை வறண்டது. அபாயத்தின் பெரும் இருளுக்குள் அமிழ்த்தப் போகிற முதல் படியாக அந்த கேள்வி நின்றது.

”பிரண்டு.. என்னாச்சு அவருக்கு?..”

ஆட்கள் வந்துவிட்ட நிதானம் அவளிடம் இப்போது. இண்டர்காமை எடுத்துப் பொத்தான்களை அழுத்தி பேசினாள். சில நொடிகளுக்குள்ளாக மருத்துவமனை காவல் மையத்திலிருந்து ஒரு கான்ஸ்டபிளும், ஏட்டும் வந்துவிட்டார்கள். தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவின் பணி மருத்துவரும் வெளியில் வந்தார். கனகுவிடம் பாண்டியைப் பற்றி விசாரித்தார்கள். படிவங்களை நிரப்பி கையொப்பமிடச் சொன்னார்கள்.

”தலையிலதான் பலமான அடி. நெறைய ரத்தம் போயிருச்சு.. சர்ஜரி பண்ணவேண்டியிருக்கும். டாக்டர்ஸ் இப்ப வந்து பாத்து முடிவு பண்ணுவாங்க.. இப்ப இருக்கற நெலமையில ஒண்ணும் சொல்ல முடியாது.. அவங்க வீட்ல இருந்து யாராவது இங்க வந்து இருந்தா பார்மாலிட்டீசுக்கு வசதியா இருக்கும்.. அப்பறம்.. பிளட் அரேஞ்ச் பண்ண வேண்டியிருக்கும்..”

பணி மருத்துவர் சொன்ன தகவல்கள் தைரியத்தைக் குலைத்தன. யாராவது ஒருவர் உள்ளே போய் பார்த்துவிட்டு வரலாம் என்று அனுமதித்தபோது கனகு அவசரமாக விலகி நின்றான். காசி தயங்கியபடியே உள்ளே போய்விட்டு வந்தான்.

”இங்கயே இருங்க.. வெளியில எங்கயும் போயிடாதீங்க..” நர்ஸ் செல்போன் நம்பரை வாங்கிக் கொண்டாள்.

வெளியில் வந்தபோது இரவுக் காற்று சிலீரென்று முகத்தில் மோதியது. கனகு ஒன்றுமே பேசாமல் தலையை உலுக்கியபடியே நடந்தான். 108 ஆம்புலன்ஸ் டிரைவரும் அன்னூரிலிருந்து வந்த கான்ஸ்டபிளும் மெல்ல நெருங்கி வந்தனர்.  பாண்டியின் செல்போனை கனகுவிடம் ஒப்படைத்தார்.

”வண்டி அங்கயேதான் கெடந்துது. ஸ்டேஷன்ல கொண்டுவந்து போட்டுருப்பாங்க. இதெல்லாம் முடிஞ்சதுக்கப்பறமா வாங்க.. பாத்துக்கலாம்”

பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு இருவரும் நகர்ந்த பிறகு காசி செல்போனை எடுத்தான்.

”கனகு.. அக்காகிட்ட இருந்து நாலைஞ்சு மிஸ்ட் கால் வந்துருக்கு.. விஜயனோட போன்லயும். அவங்கள கூப்பிட்டு விஷயத்தை சொல்லிரலாம்..”

கனகு நிமிர்ந்து பார்த்தான். தீவிர சிகிச்சைப் பிரவுக்குள் சென்று பாண்டியை பார்த்துவிட்டு வந்தபின் காசி சொன்னதுதான் இன்னும் அவன் காதில் ஒலித்தபடியிருந்தது.

”பயமா இருக்குடா கனகு.. தலையில பெரிய கட்டு.. கர்..கர்னு சத்தம்.. என்னால நிக்கவே முடியலை.. பாண்டிதான்னு உத்துப் பாத்துட்டு நகந்து வந்துட்டேன்.. காலையில வரைக்கும் அவன் பொழைச்சுருப்பான்னு எனக்கு நம்பிக்கையில்ல..”

வாசுகி மறுபக்கத்தில் அவசரமாக பேசுவது தெரிந்தது.

”ரெண்டு பேரும் நல்லாத்தான் அக்கா இருக்காங்க.. அன்னூர்கிட்ட ரோட்ல விழுந்துட்டாங்க.. இல்லை.. இன்னிக்கு ஞாயித்துக் கிழமையில்ல.. அதான்.. டாக்டருக இல்லை.. நாளைக்கு பாத்துட்டுத்தான் டிசார்ஜ் பண்ணுவாங்க.. நாங்க பாத்துக்கறோம்.. காலையில போன் பண்றோம்.. வரணும்னா பாண்டி சம்சாரத்த அழைச்சிட்டு வாங்க.. கனகு இதோ.. இங்கதான் இருக்கான்..”

”கனகு.. நீ பேசினாதான் நம்புவாங்க.. தைரியமா பேசு.. அழுது வெச்சறாதே..” சன்னமாக எச்சரித்துவிட்டு செல்போனை நீட்டினான்.

”ஆமாக்கா…. ஒண்ணுமில்லை.. கீழ விழுந்ததுல லேசான அடிதான்.. அதெல்லாம் வேண்டாம்.. காலையில பாத்துக்கலாம்”

ஒற்றை வார்த்தையில் பதில் சொல்லிவிட்டு செல்போனை துண்டித்தவனிடமிருந்து அழுகை வெடித்தது. மரக் கிளைகளிலிருந்து பறவைகள் சடசடத்து அமைந்தன. அழுகுரல் கேட்டு வராந்தாவில் படுத்துக் கிடந்தவர்கள் எழுந்து பார்த்தார்கள். விஸ்வம் கனகுவை இழுத்து தோளில் புதைத்துக் கொண்டான்.

0

தூங்கிக் கிடந்தவனை காசி உலுக்கி எழுப்பினான். தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவின் ஒரு மூலையில் சரிந்து உட்காரந்தபடியே தூங்கிப் போயிருந்தான். இன்னும் விடிந்திருக்கவில்லை. பனியும் குளிருமாக இருள் உறைந்திருந்தது.

கண்களை திறக்கவே முடியாத எரிச்சல். ஒரு கணம் அனைத்துமே தெளிவற்ற காட்சியாக சுழன்றது.

”என்னடா ஆச்சு?”

காசியின் முகம் சுண்டிப்போயிருந்தது. விஸ்வம் தலையில் கைவைத்தபடியே மண்டியிட்டு உட்கார்ந்தான்.

”எல்லாம் முடிஞ்சுபோச்சுடா கனகு.. பாண்டி தலையில கல்லப் போட்டுட்டாண்டா”

கனகு சுவற்றில் சரிந்து உட்கார்ந்தான். பதற்றம் மெல்ல மெல்ல அடங்கியது. மூச்சு சீரானது. கண்ணீர் நிறைந்து தளும்பி வழிய மூச்சை ஆழமாக உள்ளிழுத்தான்.

அதிகாலையில் ஆபரேஷனுக்கு தயார்படுத்துவதற்கு முன்பே பாண்டி விடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறான்.

0

”எடுத்தர்லாமா கனகு?” மாணிக்கம் மறுபடியும் அருகில் வந்தார். கனகு மெல்ல எழுந்தான். திண்ணையின் மேற்கு மூலையில் தலை கவிழ்ந்து உட்கார்ந்திருந்தவளைப் பார்த்தான். மெலிதான தேகம். கருத்து நீண்ட தலைமுடி. முகமும் உடலும் தாய்மையின் பொலிவுடன் மின்னின. அடர்பச்சை நிற பருத்திப் புடவையில் உதடு துடிக்க வெற்றுப் பார்வையுடன் பாண்டியின் வீட்டு வாசலையே பார்த்தபடி இருந்தாள். அவளருகில் உட்கார்ந்திருந்த வாசுகி எழுந்தாள். விறுவிறுவென்று பாண்டியின் வீட்டுக்குள் போனாள்.

ராஜம் இன்னும் தலைமாட்டில் முகம் புதைத்து அழுதபடியிருந்தாள். வாசுகி அவளருகில் உட்கார்ந்தாள். ராஜத்தின் முதுகில் கைவைத்து அணைத்தபடியே குனிந்து அவள் காதில் மிக மெதுவாக சொன்னாள்.

”ராஜம்.. போதுண்டா.. போனது போயிட்டான்.. இனி அழுதுட்டே இருந்தா ஆச்சா?”

ராஜம் தலை நிமிர்த்தினாள். வாசுகி இன்னும் ஏதோ சொல்லப் போகிறாள் என்பதுபோல பார்த்தாள். கண்கள் களைத்து முகம் வீங்கியிருந்தது.

”சொல்லுக்கா”

வாசுகிக்கு அழுகை கொப்பளித்தது.

”ஆனது ஆச்சடி.. நா சொல்றத பொறுமையா கேளு.. கோவப்பட்டு கத்தாதே.. என்ன?”

ராஜத்தின் பார்வை கூர்மை பெற்றது. ”சொல்லுக்கா… ”

”அவ வந்து உக்காந்துருக்கா ராஜம்.. ஒரே ஒரு தடவ மொகத்தப் பாத்துட்டு போயிரட்டுமே..”

விலுக்கென்று ஆவேசத்துடன் நிமிர்ந்தாள் ராஜம். தலையை அள்ளி முடிந்து கொண்டவளின் பார்வை வாசுகிக்கு அச்சம் தந்தது.

”இங்கயே வந்துட்டாளா அவ.. விடமாட்டேன் அக்கா.. நா விடமாட்டேன். உசுரோட இருந்தவரைக்கும்தான் பங்குப் போட்டுக் கெடந்தான்னா.. இப்ப பொணத்தையும் பங்கு போட்டுக்க வந்துட்டாளா?  முடியாது.. அவ இங்க இருந்தான்னா பொணத்தை எடுக்கவே விட மாட்டேன்.. மொதல்ல அவள  இந்த எடத்தை விட்டு போகச் சொல்லுங்க.. போச் சொல்லுங்க..”

அவளுடைய கூச்சல் அனைவரது பார்வையையும் வாசுகி வீட்டுத் திண்ணையில் இருந்தவளின் மீது குவிக்கச் செய்தது.

ராஜத்தின் குரல் அவள் காதிலும் விழுந்தது. ராஜத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லும் அவளது விசும்பல்களை உக்கிரமாக்கியது. பாண்டியின் சாவும் ராஜத்தின் துக்கமும் மறந்து அனைவரும் இப்போது அந்தப் பெண்ணைப் பற்றிய கற்பனைகளில் சுவாரஸ்யம் கொண்டிருந்தனர்.

வாசுகிக்கு ராஜத்தின் மீது ஆத்திரம் பொங்கியது.

”சொன்ன கேக்க மாட்டியா நீ? பொணத்தக் கட்டிக்கிட்டே எந்நேரம் கெடப்படி.. அவ வயத்துல புள்ளையோட உக்காந்துருக்காடி.. பாவி. அதுக்காகவாவது அவ மொகத்த பாத்துட்டுப் போகட்டுமே..”

ராஜம் வாசுகியின் தோளைத் தொட்டாள். முகம் பார்த்தாள். கண்களில் ஆவேசம் இல்லை. பதற்றம் இல்லை. அவள் கண்களுக்குள் ஒரே ஒரு கேள்விதான் கண்ணீருடன் தளும்பி நின்றது.

வாசுகி ஆமோதிப்பவள்போல் தலை அசைத்தாள். ராஜம் பாண்டியின் முகத்தைப் பார்த்தாள். அவனைப் பார்த்தபடியே மெல்ல நகர்ந்து ஓலைத் தட்டியில் சாய்ந்துகொண்டாள். வயிற்றில் அறைந்தபடியே அழத் தொடங்கினாள்.

”போங்கக்கா.. போங்க.. அவள அழச்சிட்டு வாங்க.. இங்க வெச்சு.. எல்லா சீரையும் அவளுக்கே செய்யுங்க.. இனி நா சொல்றதுக்கு என்ன இருக்கு?.. நியாயமா அவளுக்குத்தான செய்யணும்..போங்க. போய் கூட்டியாங்க..”

வாசுகிக்கு அழுகை பொங்கிக் கொண்டு வந்தது. ராஜத்தை இழுத்து அணைத்துக் கொண்டாள்.

ராஜம் விலகினாள். முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.

”அக்கா.. நேரமாகுது.. போங்க.. போய் கூட்டியாங்க.. எனக்கொண்ணுமில்லை.. வரட்டும்.. வந்து பாக்கட்டும்.. போங்க..”

கரகரத்த அவள் குரல் உறுதியுடன் ஒலித்தது.

வாசுகி எழுந்து தலைமுடியை அள்ளி முடிந்தபடி வெளியே வந்தாள். இதற்குள் அந்தப் பெண்ணைச் சுற்றி கூட்டம் சேர்ந்து வேடிக்கைப் பார்த்திருந்தது. தலை குனிந்து அழுதுகொண்டிருந்தவளை வாசுகி வீட்டுக்குள் அழைத்துச் சென்றாள்.

”நீ வாம்மா போய் பாத்துட்டு வந்தர்லாம்.. வா”

வாசுகியிடமிருந்து விலகிய அவள் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டாள். முகத்தில் துக்கத்தை மீறிய நிதானம்.

”அக்கா.. நா அங்க வரலை.. வேண்டாம்.. அந்தக்காவுக்கு பெரிய மனசு.. அவர் மொகத்த இனி நான் பாத்து என்ன ஆவப் போவுது? இப்ப நா அங்கப் போனா அந்தக்காவுக்கு அவரை நெனைக்கும் போதெல்லாம் என்னோட மொகம்தான் நெனப்பு வரும். ஆயுசு முழுக்க உறுத்திட்டே இருக்கும்.. வேண்டாம்.. நா மொகம் தெரியாத ஒருத்தியாவே இருந்துட்டு போறேன்.. நீங்க போய் சொல்லி ஆக வேண்டியதப் பாருங்க.. நா இங்கயே இருக்கேன்.. அவங்க சொன்னதே போதும்… போங்க..”

நகர்ந்து அறை மூலையில் உட்கார்ந்து கொண்டாள். வாசுகி அவள் தலையை வருடினாள். அழுகைப் பொங்கியது. மின் விசிறியை இயக்கிவிட்டு எவர்சில்வர் சொம்பில் தண்ணீரை எடுத்து வைத்தாள்.

கதவை சாத்திக் கொண்டு வெளியே வந்தவள், வாசலில் காத்திருந்த கனகுவிடம் சொன்னாள்.

”எடுத்தார்லாம் தம்பி.. ஏற்பாடு பண்ணச் சொல்லு”

0

சிறுகதை – குமாரநந்தன் – பூமியெங்கும் பூரணியின் நிழல் .

சிறுகதை

குமாரநந்தன்

பூமியெங்கும் பூரணியின் நிழல்

 

 

 

 

 

 

 
தலையில் புத்தம் புதிய முல்லை சரம் சுற்றி குளிர்மையை
உருவகித்துக்கொண்டிருக்க வெய்யிலின் காட்டம் பெருகுவதற்கு முன்பிருந்தே
அவள் அங்கு நின்றிருந்தாள். சாலையில் காலை நேரப் பரபரப்பான சலனங்கள்.
சிலர் இவளைக் கேள்வியோடு திரும்பித் திரும்பிப் பார்ப்பதுபோல இருந்தாலும்
அது வெறும் மனப் பதிவுதான் ஏனென்றால் அங்கே பஸ்ஸ¤க்காக ஐம்பதிற்கும்
மேற்பட்டோர் நின்று கொண்டிருந்தனர். நகத்தைக் கடிப்பதற்காக முயற்சித்தாள்
ஆனால் எல்லா நகங்களும் எஎஏற்கனவே சதை வரை கடித்து முடிக்கப்பட்டிருந்தது.
சாலைக்கு எதிர்ப்பக்கத்திலிருந்த சந்துக்குள் இருந்து அவன் வருவது
தூரத்தில் தெரிந்ததும் வெய்யில் இப்போது வைரமாய் ஜொலித்தது. அதற்குள் ஒரு
பஸ் வந்து எதிர்ப்பக்கச் சாலையை நாடகக் காட்சியில் ஒரு திரை வேகமாக வந்து
மறைப்பது போல் மறைத்து நின்றது. இரு சக்கர வாகனங்கள் ஏராளமாய் தேங்கிக்
கொண்டிருந்த சாலையைக் கடந்து விடலாமா என்று பார்த்தாள். அதற்குள் பஸ்ஸை
சுற்றிக்கொண்டு அவன் வருவதற்கும் பஸ் கிளம்புவதற்கும் சரியாய் இருந்தது.
அவன் வழக்கம்போலவே இருந்தது அவளுக்கு ஆறுதலாயும் எரிச்சலாயும் இருந்தது.
இந்தக் கலவையான உணர்வுகளை புதைத்துக் கொள்ள முயற்சித்துக்
கொண்டிருக்கும்போதே சாப்டியா” என்றான். அவள் எதுவும் பேசவில்லை. விடாமல்
அவள் அருகில் வந்து குனிந்து ம் ம் என்றவனை ப்ச் என்று எரிச்சலாய்ப்
பார்த்தாள். நிறைய காலி சீட்களோடு வந்து நின்ற பஸ்ஸைப் பார்த்து. வா
என்று அவளிடம் சைகை காட்டிவிட்டு ஓடிப்போய் படியில் தொற்றினான். அவள்
கிடுகிடுவென நடந்து பஸ் ஏறி சுற்றும் முற்றும் பார்த்து அவனைத் தேடினாள்.
அவன் பஸ்ஸின் நடுவில் ஒரு சீட்டில் இருந்துகொண்டு கை காட்டினான்.
ஒயிலாகப் போய் அவன் அருகில் உட்கார்ந்து “இது எங்க போற பஸ்” என்றாள்.
அவன் “திருச்சி போறது போலாமா?” என்றான். “வேணாம் நாமக்கல்லுக்கு டிக்கெட்
எடு.” டிக்கெட் எடுக்கும் வரை அவள் எதுவும் பேசவில்லை. டிவி திரையில் ஏதோ
காமெடி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அவள் முன்புற சீட் கம்பியைப்
பிடித்துக்கொண்டு தலையைக் கவிழ்த்துக்கொண்டாள். அவன் காமெடியில்
ஒன்றிக்கொண்டான். ஐந்து நிமிடத்திற்குள் அவள் அழுவதை அவன் கண்டுகொள்வான்
என்றிருந்தாள். ஆனால் அவன் தொடர்ந்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தான். எனவே
அவள் தன் அழுகையின் குரலை லேசாக எழுப்பினாள். இனி அவன் தெரியாத மாதிரி
இருக்க முடியாது. அவள் தோளைப் பற்றி மெதுவாக அழுத்தினான். “டேய் இது பஸ்
ப்ளீஸ்.” அவள் குரலை அடக்கிக்கொண்டாள். தோள் குலுங்கிக்கொண்டிருந்தது.
அவன் தொடர்ந்து காமெடியிலேயே ஆழ்ந்திருந்தான். திடீரென அவள் அழுகுரல்
வெடித்துக் கொண்டு கிளம்பியது. பஸ்ஸிலிருந்து ஒவ்வொரு தலையாக அவர்களைத்
திரும்பிப் பார்த்தது. தோளை அழுத்தியிருந்த அவன் கைகள் வெளிப்படையாக
நடுங்கியது. “பூரணி ப்ளீஸ்” என்றான். பத்து நிமிடம் அவள் தலை நிமிராமல்
அமைதியாய் இருந்தாள். கிட்டத்தட்ட தூங்கி இருக்கலாம். மீண்டும் அவள்
தோள்கள் குலுங்கியது. அழுகையின் சத்தம் மெல்லக் கிளம்பியபோது
சத்திரத்தில் பஸ் நின்றது. அவன் சட்டென்று எழுந்து அவள் கையைப் பற்றி
இழுத்துக்கொண்டு கீழே இறங்கினான்.
அழுத்தமாய் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு மிகக் கண்டிப்பாக இயல்பு
நிலையை வருவித்துக்கொண்டு “ஏன் வண்டிய எடுத்துகிட்டு வரல” என்றாள். அவன்
சலிப்பாய் “அண்ணன் எடுத்துகிட்டுப் போயிட்டார்” என்றுவிட்டு ரோட்டைப்
பார்த்தான். ஏதோ பொறியில் சிக்கிக் கொண்டவனைப் போல இருந்தான். “என்னால
உனக்குத் தொல்ல” என்றாள். சட்டென்று அவன் நிஜமாகவே தலைவலியை உணர்ந்தான்.
தலையைப் பிடித்துவிட்டுக்கொண்டே “ஏம் பூரணி இப்பிடிப் பேசற” என்றான்.
அவனுடைய தலைவலி முத்திரையைப் பார்த்ததும் அவளுக்குக் கன்னத்தில் அறைந்த
மாதிரி கோபம் வந்தது. உதட்டைக் கடித்துக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு
“நாமக்கல் போலாமா?” என்றாள் “எங்க போறது பஸ்ஸில ஏறினா நீ அழுவ
ஆரம்பிச்சிடற எல்லோரும் என்ன எப்பிடிப் பாக்கறாங்க தெரியுமா? எனக்கு
அப்பிடியே செத்துடலாம் போல இருக்குது.” அவன் உச்சரிப்பில் கசப்பின் நெடி.
அவள் அந்த நெடியில் ஒரு கணம் உறைந்து “நாம ரெண்டு பேருமே செத்துப்
போயிடலாமா?” என்றாள். அவன் அவளையே உற்றுப் பார்த்தான். “நீ அழாம வரதா
இருந்தா சொல்லு நாம நாமக்கல் போலாம். நீ அழுதியினா நாம் பாட்டுக்கு
அடுத்த ஸ்டாப்ல இறங்கி போயிட்டே இருப்பேன்.” அவளுக்கு மீண்டும் கண்
கலங்கியது “இல்லைன்னா என்ன கொன்னு போட்டுரு” என்றபோது ஒரு துளி கண்ணீர்
அவள் புடவை மடிப்புகளில் படாமல் வெய்யில் தரையில் பாய்ந்தது. அவன்
எரிச்சலின் ஆரம்பக் கட்டத்தை அடைந்தான். “இப்ப நீ வறியா நா இப்படியே
சேலம் பஸ் ஏறட்டா.” நாமக்கல் பஸ் தூரத்தே வந்தது. அவள் எதுவும் பேசாமல்
பஸ்ஸைக் கைகாட்டினாள்.
அவனுக்கு அவளைக் கல்யாணம் செய்து கொள்வதில் விருப்பமில்லை அவளைக்
கல்யாணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்றுதான் நினைத்திருந்தான். இந்த
விருப்பமின்மை எப்போது தோன்றியது என்று தெரியவில்லை. அவளுக்கு நல்ல
இடத்தில் வரன் அமைந்துவிடும்போல இருந்தது இவன் வீட்டில் இவளைக் கல்யாணம்
செய்துகொண்டால் அப்பாவின் காசில் ஒரு பைசா கூட தேராது. அப்பா காசு
தனக்குக் கிடைக்காது என்பது அவளை அனுபவித்தபின்தான் அவன் புத்தியில்
வந்தது. அவன் மட்டுமல்ல அவளும்தான் அவனை அனுபவித்துவிட்டாள் இந்த
விலக்கம் முதலில் அவளிடம் இருந்துகூட தோன்றி இருக்கலாம். அவள் இவன்
கைவிட்டுக் கையறு நிலையில் நிற்பதில்தான் சந்தோசம் அடைபவளைப் போன்ற
தோற்றத்தில் இருந்தாள். அல்லது அவனைக் காதலிக்கும்போதே இவன் நிச்சயம்
தன்னைக் கை விட்டுவிடுவான் என்ற சிந்தனை வடுவின் மீதுதான் தன்னுடைய
காதலைத் தளிர்க்கச் செய்திருந்தாள். அதில் விளைந்த கனியின் புளிப்புச்
சுவையை இப்போது இருவரும் முகத்தைச் சுழித்தபடி சுவைத்துக்
கொண்டிருக்கிறார்கள். இதைப் போன்று கண்டுபிடிக்க நிச்சயிக்க முடியாத
காரணமென்று சொல்ல முடியாத காரணங்கள் இருவரையும் தடுமாறச்
செய்துகொண்டிருந்தன. அளவுக்கு மீறினால் ஒரு வேளை அவன் கல்யாண முடிவுக்கு
வந்துவிடக்கூடும் என்பதில் அவள் கவனமாக இருந்தாள். ஆனால் அவளின் அழுகை
அவனைப் பயங்கரமாய் அசைத்துக் கொண்டிருந்தது. அற்ப சொத்தை மனதில் வைத்துக்
கொண்டு ஒரு பெண்ணைக் கைவிடுவதன் குரூரத்தை இப்போது அவன் சிந்திக்க
ஆரம்பித்திருந்தான் என்றாலும் அவளின் நாடகத் தனத்தையும் அவன் உள்ளூரப்
பின்பற்றிக் கொண்டிருந்தான். அவள் முழுமையான நிஜத் தன்மையை
எட்டிவிடும்போது அவனை அறியாமலேயே அவள் தோள்களைப் பற்றிக் கொண்டு கவலைப்
படாதே என்றுவிடுவான். அந்த நிலையை நோக்கி மெல்ல மெல்ல அவன் மனம் உருண்டு
கொண்டிருந்தது. அவன் மன அசைவை அழுகையின் ஊடே துல்லியமாகக் கணக்கிட்டுக்
கொண்டு இனி ஒரு நிமிடம் தாமதித்தாலும் தான் இவனைத்தான் கல்யாணம் செய்து
கொள்ள நேரும் என்ற இடம் வந்தபின் அவள் இரக்கத்தை எதிர்பார்க்கும்
பாவனையைக் கைவிட்டு வெறி கொண்ட வன மிருகமாய்ப் பார்த்தாள். இதை அவன்
எதிர்பார்க்கவில்லை அல்லது எதிர்பார்த்திருந்தான். இந்தப் பார்வையில்
அவனின் இணக்கமான மன நிலை வெடித்துத் எதிர்ப்பு நிலை கொதித்துக்
கிளம்பியது. அவள் தான் நினைத்த திசையில் சரியாக தன்னுடைய வாழ்க்கையைத்
திருப்பிவிட்டாள். பஸ்ஸில் இருந்தவர்கள் இந்த நிஜ நாடகத்தைத் திரும்பிப்
பார்க்காமல் பிடரியின் கண்கள் வழியே ஆழ்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
பிரம்மாண்டமான கல்லின் மீது நளினமாக கோட்டைச் சுவரின் ஒற்றை நெளி
கருங்கல் அலை போலத் தெரிந்தது. நாமக்கல் வந்துவிட்டது. பஸ் ஸ்டேண்டில்
இறங்கி இரண்டு பேரும் வேறு வேறு திசையைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றனர்.
மலைக்கோட்டைக் கல் வெப்பத்தைக் கக்கிக் கொண்டிருந்தது. சேலத்துக்குக்
கிளம்பிக் கொண்டிருந்த பஸ்ஸைக் குறி பார்த்துக் அவள் நின்றாள். அவன்
சினிமா பட போஸ்டர்களை ஒவ்வொன்றாய் மேய்ந்துகொண்டிருந்தான். சட்டென அவன்
சட்டையைப் பிடித்து ஆவேசமாய்த் திருப்பி “தேவிடியாப் பையா” என்று
கத்தினாள். அங்கிருந்த கூட்டத்துக்கு என்ன ஏதென்று புரியுமுன் ஓடிப்போய்
சேலம் பஸ்ஸில் ஏறிக்கொண்டாள். அவனுக்கு கடுமையான அதிர்ச்சியில் முகம்
சிதைந்து விட்டதைப்போலக் கோணிக் கொண்டது என்றாலும் அத்தோடு அவள் போனது
குறித்து நிம்மதியடைந்தவனாய் அசுவாசத்தில் விழ ஆரம்பித்தான். ஒரு சிலர்
அவனை நெருங்கி வந்து என்ன விசயம் என்று விசாரிக்க நினைத்தபோது அவன்
ராசிபுரம் டவுன் பஸ்ஸில் ஏறிக்கொண்டான்.
அந்த வார்த்தை அவனுக்குள் வன்மத்தின் பெரும்புயலை மெளனமாக சுழற்றிக்
கொண்டிருந்தது. மேற்கொண்டு அவனாக எதுவும் செய்யவில்லை. காலத்தைத் தன்
கட்சிக்காக உருவகித்துக் கொண்டிருந்தான். காலம் சில காட்சிகளைத் தன்
கண்களுக்குக் காட்டும் என்று நம்பியிருந்தான். அவள் அவனைப்
பார்க்கும்போது துரோகி என்று சொல்வதைப் போலப் பார்த்தாலும் இவனைத்
தவறவிட்டுவிட்டோமே என்ற எண்ணத்தை ஆழமாக மறைத்துப் பார்ப்பாள். அவள் கணவன்
அவளுக்கு ஏற்றவனாக இல்லாமல் இருப்பான். அவள் குற்றவுணர்வின் கழு மரத்தில்
துடித்துக் கொண்டிருப்பாள் அப்படித் துடிக்கும்போதெல்லாம் தன்னை
நினைத்துக் கொள்வாள். நாம் திருமணம் செய்து கொள்ள முடியாது என்று
சொல்லியது அவனாயிருந்தாலும் குற்றவாளி அவள்தான் என்று மனப் பூர்வமாக
நம்பினான். மேலும் அந்த சமயத்தில் அவள் போதுமான அறிவில்லாததால்
குற்றவாளியின் நிலைப்பாட்டை அடைந்தாள். வாழ்க்கை இப்போது அவளுக்குத்
தேவையான அறிவைக் கொடுத்திருக்கும். எனவே தன்னைக் குற்றம் சுமத்தியதின்
தவறை உணர்ந்திருப்பாள். இந்த ரீதியில் அவன் எண்ணிலடங்கா சித்திரங்களை
மனதுக்குள் குவித்து வைத்திருந்தான். இந்தச் சித்திரங்கள் இடைவிடாமல்
மாறி மாறித் தோன்றி அவனை எல்லையில்லாத ஆளுமையாளனாக அலங்கரிக்கத் தேவையான
மின் சக்தியை வழங்கிக் கொண்டிருந்தன. நாளாவட்டத்தில் குற்றத்தின் பெரும்
பகுதியை அல்லது முழுவதையும் அவளை நோக்கித் தள்ளிவிட்டிருந்தான். அவன்
கண்கள் ஆண் கருந்துளை போல அளவற்ற ஈர்ப்புடனிருந்தன.
ஆனால் உண்மை முற்றிலும் எதிர் திசையில் மிகவும் சாவகாசமாக நடந்து
செல்வதைப் பார்த்தபோது அவன் ஒரு பள்ளிக் கூட மாணவனைப் போல சுருங்கிப்
போனான். கடைவீதியில் அவளும் அவள் கணவனும் எதிர்ப்பட்டபோது இவன் தான்
வெளிறிப்போய் நின்றான். அவள் விடலைப் பருவ விளையாட்டாக அந்த உடலுறவையும்
நினைத்துக் கொண்டவளாக ஹாய் என்றாள். பின் ஏதோ ஒரு விசயத்தை மிகத்
தீவிரமாக விவாதித்தவர்களாகக் கணவனும் மனைவியும் கடையை விட்டு
வெளியேறினார்கள். அவன் அந்தக் காட்சியிலேயே உறைந்துபோய் வெகு நேரம் வரை
நின்றிருந்தான். இத்தனை நாளும் தான் தான் அவளை ஏமாற்றிவிட்டதாகவும் ஆனால்
அவள் ஏமாற்றிவிட்டதாக ஒரு குற்றவுணர்வை அவள் மீது வெற்றிகரமாக கற்பித்து
விட்டதாக நம்பியிருந்த தன்னுடைய அப்பாவித் தனத்தை இப்போதுதான் அவன்
புரிந்துகொண்டான். அவள் உண்மையிலேயே தன்னை ஏமாற்றி விட்டாள் என்கிற
எண்ணம் அவனின் போலி வேதனைகளையெல்லாம் அடித்துத் தள்ளியபடி சுழித்துக்
கொண்டு வந்தது. சே எதற்காக இப்படியெல்லாம் நடந்தது. ஒருவேளை தான் அவளைக்
கல்யாணம் செய்து கொள்ள எந்தத் தடையுமில்லை என்று நின்றிருந்தால் அவள்
தன்னுடைய கேவலமான மனநிலையை மறைக்க ஒரு வழியுமின்றி வெளுத்திருப்பாள்.
ஆமாம் அப்படித்தான் செய்திருக்க வேண்டும் அவள் நடிக்கிறாள் என்று உள்ளூர
உணர்ந்துகொண்டும்கூட தன் மீது பழியை ஏற்றுக் கொண்டு அவளை உத்தமியாகத்
தப்பித்துச் செல்ல விட்டிருக்கக் கூடாது. ஏன் இதெல்லாம் நடந்தது. மீறக்
கூடிய தன்னுடைய காரணங்களை மீறி அவளைக் கல்யாணம் செய்து கொண்டிருந்தால்
ஒருவேளை அவளுக்குள் இந்தக் கேவலம் உருவாகாமல் கூட இருந்திருக்கலாம்.
உலகம் இன்னும் அழகானதாக இருந்திருக்கும்.
கல்யாணமே வேண்டாம் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தவன்
வீட்டிலிருந்தவர்களின் தொடர்ந்த வற்புறுத்தலுக்குப் பின் வேலைக்குப்
போகும் பெண் வேண்டாம் என்று கண்டிப்பாக மறுத்துவிட்டான். அவன் அம்மாவின்
ஆலோசனைப்படி இதுவரை சேகரித்து வைக்கப்பட்டிருந்த வேலைக்குப் போகும்
பெண்களின் பத்துக்கு மேற்பட்ட ஜாதகங்கள் தூக்கி எறியப்பட்டன. வேலைக்குப்
போகாத ஒரு ஜாதகத்தைத் தயார் செய்து கொண்டு அந்த வாரமே பெண் பார்க்கப்
போனார்கள். அவள் அடக்க ஒடுக்கத்தின் மொத்த வடிவமாக சேலையைச் சுற்றிக்
கொண்டு நின்றாள். இந்தப் பெண்ணைக் கேனையன் கூட வேணாம்னு சொல்ல மாட்டான்
என்று தரகர் அப்பாவின் காதில் குனிந்து ரகசியமாகச் சொன்னார். அவன் அவளைக்
கூர்ந்து பார்த்தான். அவன் கண்களுக்கு அவளிடம் ஏதோ ஒன்று பூரணியின்
சாயலில் இருந்தது. மெதுவாக அம்மாவிடம் திரும்பி எனக்கு வாந்தி வர்ற
மாதிரி இருக்குது என்று சொல்ல நினைத்தான் ஆனால் அப்போதுதான் அவன் அம்மாவை
உற்றுப் பார்த்தான். அவளிடம்  கூட ஏதோ ஒரு விதத்தில் பூரணியின் சாயல்
இருப்பதைப் போலத் தெரிந்தது.

**

சிறுகதை – கருணாகரன் ( இலங்கை ) – வடகாற்று

சிறுகதை

 

கருணாகரன் ( இலங்கை )

 

வடகாற்று

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

பனி அதிகமாக கொட்டிக் கொண்டிருந்த இலையுதிர்கால நாளொன்றின் முன்னிரவில், பாரிஸ் நகரத்தின்Rue De Ponthieu , 08. Champs Elysées பகுதியில் இருக்கும் Beauchamps விடுதியில், எதிர்பாராத விதமாக ஒரு போர்த்துக்கல் நாட்டுக்காரரைச் சந்தித்தான் தேவன். அந்தச் சந்திப்பை இருவரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஒரு பழுப்பு வெள்ளையருக்கும் ஒரு ஆசியக் கறுப்பனுக்குமிடையிலான சந்திப்பு. ஒரு அகதிக்கும் ஒரு விருந்தாளிக்குமிடையிலான சந்திப்பு அது. எதிர்பாராத சந்திப்பு.

 

அவன் வேiலையை முடித்து தங்குமிடத்துக்கு புறப்பட ஆயத்தமாகியபோது வரவேற்புப் பகுதியில் யாரோ ஒருவர் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தார். முதலில் அவன் அதைச் சரியாகக் கவனிக்கவில்லை. ஒரு கணம்தான். மின்னல்போல யாரோ ஒருவர் தன்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பதாகத் தோன்றியது. கூர்ந்து பார்த்தான். ஒரு வெள்ளையர் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார். அறிமுகச் சிரிப்பு. சிநேகத் தொனி. அமைதி நிரம்பிய ஆழமான முகம். விரிந்த கண்கள். பருத்த மூக்கு. ஆனால், உயரத்துக்கு ஏற்ற உடலில்லை. மெல்லிய தோற்றம். ஆனால் ஒல்லி அல்ல. யாராக இருக்கும்? வாடிக்கையாளரோ, அல்லது எங்காவது வேலை செய்யும்போது அறிமுகமானவரா என்று ஞாபகத்தில் தேடினான். ம்ஹ_ம். பிடிபடவேயில்லை. எத்தனை இடத்தில் வேலை செய்திருக்கிறான். அந்த இடங்களில் எல்லாம் எத்தனையோ பேரைச் சந்தித்திருக்கிறான். ஒன்றா, இரண்டா நினைவில் வைத்துக் கொள்வதற்கு? எல்லோரையும் அப்படி நினைவில் வைத்திருக்கத்தான் முடியுமா? இதென்ன ஊரா, மணிக் கணக்காகக் கதைத்து மனதில் ஒவ்வொருவரும் கதிரை போட்டு உட்கார்ந்து கொள்வதற்கு?

 

அந்த வெள்ளையரே அவனுடன் பேச்சைத் தொடங்கினார். “நீங்கள், சிறிலங்காவைச் சேர்ந்தவரல்வா?“

 

பொதுவாக வெள்ளையர்கள் அறிமுகமில்லாத வெளியாட்களிடம் தேவையில்லாமல் பேசுவது குறைவு. இப்போது அந்த வெள்ளையர் அவனை விசாரித்தபோது அவனுக்கு முதலில் ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவன், “ஆம்” என்று தோள்களைக் குலுக்கித் தலையை அசைத்தான். அப்படி தான் தோள்களைக் குலுக்கியது செயற்கையானதோ என்று உடனே பட்டது. அது தேவையற்றது என்றும் தோன்றியது. அதைவிடத் தேவையில்லாதது, தான் சிறிலங்கன் என்று சம்மதித்தது. வேண்டுமானால் இலங்கையன் என்னறு சொல்லியிருக்கலாம்.

 

“நான் போர்த்துக்கல் நாட்டுக்காரன். ஆனால் அண்மையில்தான் சிறிலங்காவில் இருந்து வந்தேன்” என்றார், அவர். அவன் ஆச்சரியத்தால் தடுமாறினான். இலங்கையிலிருந்து இப்போது வரும் ஆட்கள் குறைவு. திருமணத்துக்கென்று யாராவது மணப்பெண்களாக வந்தால் சரி. அப்படி அங்கேயிருந்து வந்தாலும் அவர்களை சந்திப்பது அபூர்வம். எங்காவது கல்யாண வீட்டில் பார்க்கலாம். அல்லது யாருடையவாவது பிறந்த நாட்கொண்டாட்டங்களில் காணலாம். அதுவும் அரிது. அவன் கொண்டாட்டங்களுக்கு அந்த நேரங்களில் போவதில்லை.  ‘கார்ட்’ கிடைக்காதவனைச் சாதி குறைஞ்சவனைப் பார்க்கிறமாதிரிப் பார்;ப்பார்கள். அதுவும் இவ்வளவு நாளாக ‘கார்ட்’ எடுக்கமாட்டாமல் இருக்கிறதைக் கேள்விப்பட்டால் ஏதோ ஏலாதவாளி எண்டு நினைத்துக் கொண்டு ஆயிரம் கதைகள், ஆலோசனைகள், விசாரணைகள் எல்லாம் நடக்கும். அதனால், எதற்காக இந்த வம்பெல்லாம் என்று ஒதுங்கிக் கொள்வான். இப்படி ஒதுங்கிக் கொண்டால் ஊரிலிருந்து யார் வந்தார்கள், நாட்டிலிருந்து எப்போது வந்தார்கள் என்றெல்லாம் எப்படித்தெரியும்? அதைவிட, யுத்தம் தொடங்கிய பிறகு ஊரிலிருந்து யாரும் வந்ததாகவும் இல்லை.

 

 

 

 

 

 

 

சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகள் நடந்து கொண்டிருந்தபோது ஊரில் கீரிமலைக்குக் குளிக்கப் போறது மாதிரி, அல்லது கசூரினா பீச்சுக்குப் போகிறதைப்போல சனங்கள் பிரான்ஸிலிருந்து நாட்டுக்குப் போய்வந்தார்கள். ஊரிலிருந்து அம்மா பயித்தம் பணியாரம் தொடக்கம், மிளகாய்த்தூள், அப்பளம், பருத்தித்துறை வடை, நல்லெண்ணைப் போத்தல், புழுக்கொடியல்மா என்று எல்லாவற்றையும் கொடுத்து விட்டாள். அவனுக்குத்தான் ஊருக்குப் போகும் பாக்கியம் கிடைக்கவில்லையே. மறுபடியும் யுத்தம் தொடங்கிய பிறகு ஊர்ப்புதினத்தை அறியவே கஸ்ரமாகி விட்டது. என்னதான் நூறு பத்திரிகைகள் நாட்டுப் புதினத்தை எழுதிக் குவித்தாலும் அங்கேயிருந்து வருகிறவர்கள் சொல்லும் கதைகளைப் போல வருமா? இப்போது இந்தா வந்திருக்கிறான் இந்தப்  பாவி. கொடுத்து வைத்த பிறவி. சொந்த நாட்டுக்கு அந்த நாட்டுக்காரன் போக முடியாது. ஆனால் யாரோ ஒரு நாட்டுக்காரன் அங்கே போய் வந்திருக்கிறான். இப்போது நினைத்தாலும் போகலாம் வரலாம். யார்கேட்கப்போகிறார்கள்.  வெள்ளையர்கள் அங்கே போனால் இன்னும் தனி மரியாதை அங்கேயுண்டு.

 

என்னதான் சொன்னாலும் இந்த நிலைமை இன்னும் மாறவில்லை. தமிழரும் சிங்களவரும் அடிபடுவார்கள். ஆனால் இரண்டு பேரும் வெள்ளையர்களை மதித்து அவர்களுக்கு கீழே பண்பாக அமைதியோடு நடந்து கொள்வார்கள். அப்படி மதிப்பையும் மரியாதையையும் பெற்றிருப்பார் இவரும் என்று நினைத்தான் தேவன். எப்படியோ இலங்கையிலிருந்து அண்மையில் வந்தவர்களில் கடைசியாகப் பார்க்கும் ஆள் அல்லவா. அவன் “அப்படியா, மிகச் சந்தோசம். எப்போது அங்கிருந்து வந்தீர்கள்” என்று ஆவலோடு  கேட்டான்.

 

“பத்து நாட்கள். மறுபடியும் இரண்டு மாதங்களில் அங்கே திரும்பிச் செல்கிறேன்” என்றார் அவர். அவனால் அவர் சொல்வதை நம்ப முடியவில்லை. ஆனால், அவர் சொல்வது உண்மை. நம்பித்தான் ஆகவேண்டும். “மன்னிக்க வேண்டும். உங்களுடன் பேசலாமா? உங்களுக்கு ஏதும் அவசரமில்லையா?” என்று அவர் மிகத் தயவாகக் கேட்டார்.  அவருடைய பிரெஞ்சு உச்சரிப்பு அவர் பிரெஞ்சுக்காரர் இல்லை என்பதைக் காட்டியது. கண்கள் மிக அமைதியாகவும் தெளிவாகவும் இருந்தன. “ஓ.. தாராளமாக. எனக்கு நிறையச் சந்தோசம். அவசரம் ஏதமில்லை” என்றான் அவன். அவன் எதிர்பார்க்காத சந்திப்பு. அதுவும் வலிய வந்திருக்கிறது. நாட்டுப் புதினம், ஊர்ப்புதினங்களை அறியலாம். அதைவிட ஆள், இன்னும் இரண்டு மாதங்களில் திரும்பவும் இலங்கைக்குப் போகப்போவதாகச் சொல்கிறார். இதை விடலாமா? கையில் அல்லவா வந்து குந்தியிருக்கிறது அதிர்ஸ்ரம்.

 

“ஆட்சேபனை இல்லை என்றால் வாருங்கள், என்னுடைய அறையில் இருந்து பேசலாம்” அவனை அழைத்துக் கொண்டு அவர் மேலே சென்றார்.

 

02

 

தேவன், ஆறு ஆண்டுகள் நிரம்பிய பாரிஸ் வாசி. ஆனால் அகதி. இன்னும் ‘அச்சமில்லை அச்சமில்லை’ என்று நிம்மதியோடு தங்குவதற்கு ‘கார்ட்’ கிடைக்கவில்லை. அகதிக் ‘கார்ட்’ கிடைத்தாலே பாதிக்கிணற்றைத் தாண்டிய மாதிரி. ஆனால் அதற்கே வழியில்லை. அதற்காக எத்தனையோ ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொண்டேயிருக்கிறான். எத்தனை ஆட்களைப் பிடித்திருக்கிறான். எவ்வளவு கெஞ்சுதல்கள்.  அவர்கள் இன்னும் ஒன்றையும் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அதாவது அவர்கள் அவனை ஏற்றுக் கொள்ள இன்னும் தயாராகவில்லை. அதற்காக அவன் சும்மா இருந்து விட முடியுமா? சும்மா இருந்தால் ஊரில் பட்ட கடன் தீருமா? ஊரிலிருந்து ஆயிரம் கோரிக்கைகளோடு வரும் தொலைபேசி அழைப்புகள் நின்று விடுமா? அந்த அழைப்புகளில் வரும் காசு என்று குரல்கள் இல்லாமற் போகுமா? அவன் விக்கிரமாதித்தனின் வம்சம். தோற்கவே முடியாது. வேதாளம் தோளில் இருந்தாலென்ன? மடியில் இருந்தாலென்ன? ‘கார்ட்’ கிடைக்கவில்லை என்பதற்காக பிரெஞ்சுக்காரர்ளோடு கோவித்துக் கொண்டு ஊருக்குத் திரும்பி விடுவதற்காகவா இங்கே வந்தான்?

 

பாரிஸ_க்கு வருவதற்கிடையில் பட்டபாட்டை விடவும் இப்போது படும் பாடுகள் ஒன்றும் பெரியதில்லை. அதைவிட எத்தனை பேருகக்குத் தண்ணிகாட்டி, எத்தனை தடைகளையெல்லாம் தாண்டி, எத்தைனயோ நாட்டுக்காரரை ஏய்த்து வந்த அவனுக்கு இப்போது மிஞ்சியிருக்கிறது ஒரு ‘கார்ட்’ விவகாரம் மட்டுமே. ஆனால் அது ஆறு ஆண்டுகளாக மிஞ்சியே  இருக்கிறது. ஒரு முடிவையும் தராமல் ஏய்த்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. அவனுக்குப் பிறகு வந்தவர்கள் ‘கார்ட்’ எடுத்து, பிறகு சிற்றிஸனையும் பெற்று விட்டார்கள். அவனுடைய சனியன் இன்னும் நீங்கவேயில்லை. அம்மாதான் எவ்வளவு அர்ச்சனைகளை ஊரில் செய்து விட்டாள். கிருஸ்ணன் கோவில் அர்ச்சனையை விட சிவன் கோவிலில் செய்கிற அர்ச்சனைதான் சனீஸ்வரனுக்குப் பொருத்தம் என்று யாரோ சொன்னார்கள். அம்மா சிவன் கோவில்களாகவே திரிந்து அதையும் நிறைவேற்றினாள். ம்ஹ_ம், பலனில்லை. அவனுடைய கிரகபலனில், இப்போது ராகு நன்றாக  இல்லை என்று யாரோ ஒரு சாத்திரி சொன்னான்.  சனீஸ்வரன் முடிந்து இப்போது ராகுவுக்காக என்று அம்மா நடந்தாள். சனி, ராகு, கேது, செவ்வாய், வியாழன் என்று யாருடைய காலைப் பிடித்தாலும் காரியம் நிறைவேறவில்லை. எவருடைய உச்சியில் பாலை வார்த்தாலும் எதுவும் ஆகுவதாக இல்லை. அதற்காக சும்மா இருந்து விட முடியுமா? கூரையைப் பியத்துக் கொண்டு எந்தத் தெய்வமும் எதையும் கொடுக்காது என்று அவனுக்கு நன்றநாகத் தெரியும். இப்படி நாயாய் அலைகிறபோதே கருணையைக் காட்டவோ கண்ணைத் திறக்கவோ தயாராக இல்லாத போது அதெல்லாம் நடக்குமா?

 

பாரிஸில் அவன் எப்படியோ தண்ணி காட்டிக் கொண்டு, ஒரு ரெஸ்ரோரண்டில் கோழி வெட்டினான். பிறகு அங்கே நிற்க முடியாது என்றபோது பதினைந்து நாட் சம்பளத்தையும் விட்டு விட்டு கடையொன்றில் வேலை பார்த்தான். அங்கே சம்பளம் குறைவு.  பதிலாக கோழி மணமில்லை. தினமும் செய்கின்ற கொலை பாதகமும் இல்லை. அதைவிடக் கொஞ்சம் மரியாதையாக நடத்தினான் அந்த வெள்ளையன். வெ;ள்ளையன் என்று சொல்வதை அவன் எப்போதும் விரும்புவதில்லை. அது இனவாதச் சொல் என்று அவனுடைய எண்ணம். சிங்களவன், தமிழன் என்று சொல்லி பிறந்த ஊரையும் சொந்த நாட்டையும் விட்டு வந்ததைப்போல இங்கேயும் வெள்ளை, வெள்ளையன் என்றெல்லாம் சொல்லி இனவாதத்தைப் பரப்ப அவன் விரும்பவில்லை.  தங்களைக் கண்டு வெள்ளைகள் முகஞ்சுழிக்கிறார்கள் என்று பலர் சொல்லியிருக்pறார்கள். சிலருக்கு இது துக்கம். சிலருக்கு இது கோபம். அவனுக்கோ இது சிரிப்புத் தரும் சங்கதி.  அவர்கள் நம்மைப் பார்த்து முகம் சுழிப்பார்கள்தானே. தங்களுடைய இடத்தில் பங்கு போட யார் வந்தாலும் எவனாவது அதை கண்ணை மூடிக் கொண்டு வரவேற்பானா? தன்னுடைய வசதிகளை, வாய்ப்புகளைப் பகிர்ந்தளிக்க யாருக்குச் சம்மதம்?  சொந்த நாட்டிலேயே தரவேண்டிய பங்கைத் தராமல் ஓட ஓட விரட்டியடிக்கிறார்கள். இங்கே, யாருடையதோ நாட்டில் என்ன பூச்செண்டா தந்து வரவேற்பார்கள்? எப்படி இதையெல்லாம்  நம் ஆட்களுக்குச் சொல்லி விளங்கப்படுத்த முடியும்? வந்தோம். பேசாமல் பார்க்க வேண்டியதைப் பார்த்துக் கொண்டு போகிறதை விட்டுவிட்டு, இப்படி அவர்களோடு சட்டம், நியாயம் குற்றச்சாட்டு என்றெல்லாம் பேசிக் கொண்டால் முறைக்காமல் என்ன விருந்தா வைப்பார்கள்? இந்த மண்ணாங்கட்டிக் கதைகளால்தான், தனக்கு இன்னும் ‘கார்ட்’ கிடைக்கவில்லை என்று அவன் நினைத்தான். தன்னைப்போல ஆட்கள் பாதிக்கப்படுகிறதைப் பற்றி யாருக்குக் கவலையிருக்கிறது? இதில் இன்னும் ஆச்சரியம் என்னவென்றால், அவன் இப்படி யாரையும் இனம், மதம் என்று விரோதமாகப் பார்க்கிறதேயில்லை. அவனிடம் அந்தப் போதைகளும் இல்லை. ஆனால் அவனுக்குத்தான் எல்லாக் கொடுமைகளும் நடக்கின்றன. அவன்தான் எல்லாவற்றிலும் பாதிக்கப்படுகிறான். ‘வெள்ளையன், வெள்ளை. வெள்ளையள், அவன் இவன் என்று கதைக்கிறவர்கள் எல்லாம் எப்படியோ காரியத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு போகிறார்கள். வெற்றி வாய்ப்புகள் எல்லாம் அவர்களை நோக்கியே குவிந்து கொண்டிருக்கின்றன.

 

கொழும்பில் நின்றபோதும் அவனையே பொலிஸ் கூடுதலான தடவைகள் பிடித்தது. ஒவ்வொரு முறையும் காசு இறைத்துத்தான் வெளியே வந்தான். காசை விட அதிகமாக கண்ணீரை இறைத்தான். ஆனால் காசுக்கிருக்கிற மரியாதையும் மதிப்பும் கண்ணீருக்கு வருமா? யாரும் அவனுடைய கண்ணீரைக் கண்டு கொள்ளவேயில்லை. அவனுடைய கண்ணீர், அவனுடைய குடும்பத்திலும் ஊற்றெடுத்தது. தண்ணீர்ப்பஞ்சமான அந்தக் கோடைகாலத்திலும் கண்ணீருக்கு அங்கே குறைவிருக்கவில்லை. அங்கே அம்மா கண்ணீரோடுதான் சோற்றைச் உண்டாள். அப்படியில்லை என்றால் இன்னும் கொழும்பில் தான் அவன் நின்றிருக்க வேண்டும். அப்படிச் சொல்வதையும் விட அவன் எங்காவது ஒரு சிங்களச் சிறையில் அடைபட்டிருக்க வேண்டும் என்பதே சரி;. எங்காவது சண்டையில் படையினர் கூடுதலாக அடிபட்;டால் அவனும் அடிவாங்கியிருந்திருக்க வேண்டும். எங்காவது குண்டு வெடித்தாலும் அதற்கு அவன் தண்டனையாக எதையாவது வாங்கித்தான் ஆக வேண்டியிருந்திருக்கும். அவன் இதெல்லாவற்றுக்கும் சம்மந்தமேயில்லை என்றாலும் யார் அதையெல்லாம் கேட்கப் போகிறார்கள்?

 

 

கொழும்பை விட்டு  பிரான்சுக்கு வெளிக்கிட்ட அந்த வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பயணத்தில் சந்தித்த நிகழ்ச்சிகளை எல்லாம் கணக்கில் வைத்தால் அது பெரும்பாயிரமாகவோ காப்பியமாகவோ இருக்கும். பாங்கொக்கொக்கில் பொலிஸ் இவனையே மோந்து பிடித்ததைப்போல கழுத்தில் பிடித்தது. அந்தப் பயணத்தில் அவனோடு பன்னிரண்டு பேர் இருந்தார்கள். அந்தப் பன்னிரண்டு பேரிலும் அவனுக்குத்தான் சனியன் தலைமாட்டடடில் நின்று கையைத்தட்டிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அந்தக் கைதின் போது  அடியைத் தந்ததோடு பாங்கொக் பொலிஸ்காரர் விட்டு விட்டார்கள். நல்ல வேளையாகக் காசெல்லாம் கேட்கவில்லை. அடியென்றால் ஏதோ சாட்டுப் போக்குக்கு அடித்ததைப்போல அல்ல. ஒரு பரம விரோதியை நடத்துவதைப்போலவே அவர்கள் அடித்தார்கள். அது உலகத்தில் இருக்கும் எந்தப் பொலிஸ்காரனும் அடிக்க முடியாத அடி. இவ்வளவுக்கும் அவனை எதற்காகப் பிடித்தார்கள். எதற்காக அடித்தார்கள் என்றே அவனுக்கு இதுவரையில் தெரியாது. அவனோ அவனுடைய பரம்பரையைச் சேர்ந்த எவருமோ எந்த ஒரு பாங்கொக்காரருக்கும் மனதாலும் தவறிழைத்ததாக இல்லை. ஒரு தடவைகூட அவர்களைப் பகிடியோ மரியாதைக்குறைவாகப் பேசியதோ கூடக் கிடையாது.

 

பிடிக்கும்போது என்னவோ கேட்டார்கள், அல்லது எதையோ சொன்னார்கள். அவனுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. அதையெல்லாம் அறியக்கூடியமாதிரி அவன் என்ன உலக ஞானமெல்லாம் தெரிந்த ஆளா. நாலு ஆறு பாஷைதான் தெரியுமா? ஊரில் சாதாரண ஆங்கிலத்தையே படிக்க முடியாமற் திண்டாடியவன் அவன். அவனுக்கு ஆங்கிலத்தைப் படிப்பிப்பதற்காக அவனுடைய ஐயாவிலிருந்து மாசிலாமணி மாஸ்ரர் வரையில்  எவ்வளவு பாடுபட்டார்கள். பத்தாம் வகுப்பிற்கிடையில் பதினாறு பேர் அவனுடைய ஆங்கிலத்துக்ககாகவே கடுமையாக உழைத்திருக்கிறார்கள். ராசையா மாமா கொழும்பில் சிங்களவர்களிடம்  அடிவாங்கிக் கொண்டு எழுபத்தேழுக் கலவரத்தில் ஊருக்கு வந்தபோது ஆங்கிலத்தோடு சிங்களமும் படிக்க வாய்ச்சிருக்கு என்று ஐயா நினைத்துக்கொண்டு, அவரிடம் கொண்டு போய்ச் சேர்த்தார். ஆங்கிலத்தை மண்டைக்குள் ஏற்றுவதற்கே பெரும்பாடாக இருந்தபோது இப்ப, இன்னொரு பாரமாய் சிங்களத்தையும் அதற்குள் தள்ளிவிடலாம் என்று முனைந்தார் ஐயா. ‘தனியே ராசையா மாமாவிடம் படிக்க முடியாது, யாராவது துணைக்கிருந்தாற்தான் சேர்ந்து படிக்கலாம்’ என்று அம்மாவை ஒரு மாதிரி சாதகப் படுத்தி அந்த வகுப்பில் இன்னும் ஐந்து பேராக, யோகன், அப்பன், கணேசலிங்கம்,  மனோ ஆகியோரையும் சேர்த்துக் கொண்டு கும்மாளம் போட்டான். அம்மா இதை அறிந்து ஒரு நாள் பேசியபோது ‘சிங்களம், இங்கிலிஸ் எல்லாம் தெரிஞ்சதால் என்ன, கொழும்பில சிங்களவர்களிடம் அடிவாங்காமலா ராசையா மாமா வந்தார்?’ என்று கேட்டு அம்மாவை மடக்கினான். தன்னுடைய அண்ணனை இப்படி கொஞ்சம் இளக்காரமாகச் சொன்னது அம்மாவுக்கு சற்று மன வருத்தமாக இருந்தாலும் அதை மறுத்துப் பேச அவளால் முடியவில்லை. அம்மாவை மடக்கி விட்டோம் என்ற பெருமையோடு அப்போது தப்பியிருந்தான்.

 

ஆனால் இதையெல்லாம் கொழும்பில் நின்றபோதே அவன் உணரத்தொடங்கினான். சிங்களம் தெரிந்திருந்தால் அவன் எவ்வளவு விளையாட்டுக் காட்டியிருப்பான். பொலிஸ்காரருக்குச்  சுத்தியிருக்கலாம். சிங்களப் பெட்டையளுடள் நட்புக் கொண்டாடியிருக்கலாம்.  சிலரை மடக்கியிருக்கலாம். ஆகக் குறைஞ்சது அவர்களோட எதையாவது பேசிப் பொழுதைப் போக்கியிருக்கலாம். அவர்களில் பலர் மிக நல்லவார்கள் என்று அவனே பார்த்திருக்கிறான். உண்மையாகவே பழகினால் நன்றாக உதவுவார்கள். அதைக்கூட அவர்களிடம் சொல்வதற்கு பாஷை தெரியாமற்போய்விட்டதே. சிங்களம் தெரிந்த பெடியள் அப்படி அவர்களை மடக்கிக் காரியம் பார்ப்பார்கள். பொலிஸ_க்கும் எதையோ சொல்லித் தப்புவார்கள். அப்போது தான் மட்டும் எதுவும் செய்ய முடியாமல் திணறித் திண்டாடுவதை கண்ணீரோடு உணர்ந்தான். ஆனால் என்ன செய்ய முடியும்? என்ன நாசமோ தெரியாது இந்தக் கண்ணீர் மட்டும் தொண்டையை அடைத்துக் கொண்டு எங்கிருந்தோ வந்து விடும். யாரும் மதிக்காத கண்ணீர். அது உண்மையில் தொண்டைக்குள்ளிருந்தா வருகிறது என்று கூட ஒரு தடவை யோசித்தான். இல்லையென்றால் எப்படி துக்கம் வரும்போது தொண்டை அடைத்து பேச்சே வரமாட்டேன் என்கிறது?

 

சொந்த நாட்டில் ஆங்கிலத்தையும் சிங்களத்தையும் படிக்கமுடியாமல் விட்;டவனுக்கு பாங்கொக் பொலிஸின் பாஷையா தெரியப்போகிறது? ஆனால் எல்லாப் பொலிஸ_க்கும் தெரிந்த உலகப்பொதுப் பாஷை ஒன்றிருக்கிறது அல்லவா. அந்தப் பாஷையினால் அவர்கள் பேசினார்கள். அவன் அதைச் செவிகளுக்குப் பதிலாக தன்னுடலால் வாங்கினான். அடியை வாங்கிக் கொண்டு வந்தபோது ஏஜென்ஸிக்காரன் சொன்னான் “அவங்கள் இந்த அளவில உன்னை விட்டிருக்கிறாங்கள். பாங்கொக் பொலிஸைப் பற்றி உனக்குத் தெரியேல்லை. பிடிச்சால் ஆளை எலும்பும் தோலும் வேறாக்கிப் போடுவாங்கள்” என்று. எதற்காக அவர்கள் அப்படியெல்லாம் செய்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. அதைத் தெரிந்துதான் என்ன ஆகப் போகிறது?

 

இப்படி வழிநெடுகப் பிரச்சினைப்பட்டு,  ஆயிரந் துன்பப் பட்டு, ஏனடா ஊரை விட்டுக் கிளம்பினோம் என்ற ஞானம் பிறந்தவேளையில் எப்படியோ பாரிஸ் வந்து சேர்ந்தான். அதை விடவா இந்தக் ‘கார்ட்’ பெரிய சமாச்சாரம். ‘பார்க்கலாம், என்ன வாய்க்காமலா போகும்’ என்ற நம்பிக்கையோடு இன்னும் எத்தனையோ வேலைகளுக்குப் போக ஆயத்தமாக இருக்கிறான். சரி, எங்கே விட்டேன், அவன் வேலை செய்த கதையில் அல்லவா.

 

ஆனாலும் அங்கே- கடையில்- ஆறு மாதம் சுமாராகப் போனது. அப்படியே போனால் பரவாயில்லை என்று இருந்தபோது அந்தக் கடைக்காரன் ஏதோ பிரச்சினையில் சிக்கினான் என்று கடையைப் பூட்டினார்கள். கேட்டபோது பங்குப் பிரச்சினையென்றார்கள். வெள்ளைக்காரர்களும் இந்தமாதிரி சிக்கல்களில் எல்லாம் சம்மந்தப் படுவார்கள் என்று அவனால் நம்பவே முடியவில்லை. நம்பினால் என்ன விட்டால் என்ன, அவனுடைய வேலை போய்விட்டது. பிறகு வேறு வேலை. இப்படியே எங்கெல்லாமோ மாறிமாறி இப்போது இங்கே வந்து நிற்கிறான்.

 

03

 

போர்த்துக்கல்காரர் பாரிஸ_க்கு ஒரு நண்பரிடம் வந்திருக்கிறார். வந்தவர் அப்படியே அங்கே  ஒரு வாரம் தங்கியிருக்கிறார்;. அப்போதே அந்தச் சந்திப்பு நடந்தது. ஆனால், அவர்கள் அப்படி அகதியாகவும் விருந்தாளியாகவும் சந்திக்கவில்லை.

 

அந்த அறையில் அவன் வேறொரு நிலையில் நுழைந்தான். இதற்கு முன் அங்கே ஒரு பணியாளாகவே நுழைந்திருக்கிறான். பெரிய, விசாலமான அந்த அறையில், அவருக்கு எதிரில், மிக ஆயாசமாக உட்கார்ந்தான். அங்கே அவன் இப்போது விருந்தாளியாகவோ அல்லது விருந்தாளியின் நண்பராகவோ இருந்தான். அது அவனுக்கே வியப்பளித்தது. இதெல்லாம் நடக்கக் கூடிய காரியமா? எதுவோ நடக்கப்போகிறது? நல்லகாலம் ஏதாவது பிறக்கப் போகிறதோ என்று கூட ஒரு எண்ணம் வந்தது.

 

அவர் சிரித்தார். நட்பான  சிரிப்பு. ஈரம் மிகுந்திருந்தது அதில். அனுதாபமா என்றொரு பொறி தட்டியது. ஈழத்தமிழர் என்றால், அதுவும் இலங்கைக்குப் போய், அங்கே நிலைமையைப் பார்த்து வந்தபடியால், தன்னைப் பார்த்ததும் ஏதோ இரக்கம் தோன்றியிருக்கக் கூடுமோ. அப்படியிருக்காது, இவரைப் பார்த்தால் கண்ணியமானவரைப் போல தெரிகிறார். தவிர, அப்படியெல்லாம் இரக்கப்படவேண்டிய தேவை தன்னைப் பொறுத்து என்ன இருக்கு? “ஓகே, ப்ளீஸ், உங்கள் பெயரை அறியலாமா?”

 

“தேவன்”

 

அவர் தலையை ஆட்டினார். அவரிடம் நாட்டுப் புதினங்களைக் கேட்கவேண்டும் போல மனம் துடித்தது. அவர் இலங்கையில் எங்கே இருந்தார்? அங்கே எதற்காக இருந்தார்? அநேகமாக ஏதாவது ஒரு சர்வதேசத் தொண்டு நிறுவனப்பணியாகத்தான் இருந்திருப்பார். யுத்தம் தொடங்கியபிறகு கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக  இந்த மாதிரி வெள்ளையர்கள் அல்லது வெளிநாட்டுக்காரர்கள் அங்கே தொண்டு நிறுவனங்களில் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  அப்படியென்றால் எப்படியும் தமிழ்ப்பகுதிகளில்தான் இருந்திருப்பார். தமிழ்ப்பகுதியில் என்றால் வடக்கிலா, கிழக்கிலா? வடக்கிலென்றால் வன்னியிலா? வன்னியில் எங்கே? பரபரக்கும் மனதைக் கட்டுப்படுத்துவது எவ்வளவு சிரமம் என்பதை அப்போது உணர்ந்தான். அது பல முனைகளில் பல்லாயிரங்குதிரை வேகத்தில் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. இல்லைத் தாவிக் கொண்டிருந்தது.

 

“என்னுடைய பெயர், ஜக்காற்ஸ் மன்றோலிற்ஸ். நான் இலங்கையின் வடக்கில் தொண்டு நிறுவனமொன்றில் இரண்டு ஆண்டுகளாக சேவைசெய்கிறேன். துயரம் நிரம்பிய நாட்களோடு அங்கே சனங்கள் அலைகிறார்கள்;. மன்னிக்க வேண்டும். அங்கே வாழ்க்கை இல்லை. அலைச்சல்தான் உண்டு. என் மனசிலும் இந்தத் துக்கமே நிரம்பியிருக்கிறது. கடவுளே..!”

 

அவர் பெருமூச்சு விட்டார். கண்கள் துக்கத்தில் தாழ்ந்திருந்தன. சற்று முன் அந்த முகத்திலிருந்த மலர்ச்சி எங்கோ பின்னகர்ந்து துயரத்தின் படலம் மெல்லிய நிழலாக அதில் படிந்திருந்தது. தேவன் தலையை ஆமென்பது போல அசைத்தான். ‘தேவையில்லாத யுத்தம். ஆனால் இதை யார் கேட்கப்போகிறார்கள்?’ என்று நினைத்தான் அவன்.

 

“ஏதாவது சாப்பிடுகிறீர்களா? மன்னிக்க வேண்டும். உங்களை நான் சிரமப்படுத்துகிறேனா?” என்றார் வெள்ளையர். குடிப்பதற்கான பானங்களை முன்னே வைத்தார். சாப்பிடுவதற்கான வறுவல்கள், பொரியல் எல்லாம் பெரிய தட்டில் வைக்கப்பட்டிருந்தன.  அவன் விருந்தாளியல்லவா. இந்த ஒரு நாளில், அதுவும் இதே இடத்தில், அவன் எந்தப் பதற்றமுமில்லாமல் இருக்கையில் முதுகைச் சாய்த்து இருப்பதென்றால் சும்மாவா? பானத்தை எடுத்துப் பருகினான். அது அவ்வளவாக அவனுக்கு ஒத்துக் கொள்வதில்லை. என்றாலும் அதில் அவனுக்கு விருப்பம். சமாளிக்கலாம் என்று நினைத்தான். இதைப்போல வாய்ப்பு இனி எப்போது வருமோ.  நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், இதேபோல ஒரு பிரெஞ்சுக்காரனின் எதிர்பாராத நட்புக் கிடைத்தது. அவனோடு சேர்ந்து …. தைக் குடித்திருந்தான். குடிக்கக் குடிக்க மிக நன்றாகவும் உற்சாகமாகவும் இருந்தது. ஆனால் அறைக்குப் போகவே முடியாதவாறு அது அவனைப் படாத பாடெல்லாம் படுத்தியது. வாந்தி எடுத்தே களைத்திருந்தான். ஆனாலும் அந்தப் பிரெஞ்சுக்காரனோடு நட்பு உள்ளவரையும் அவன் அதையே குடித்தான். அப்படியே வாந்தி எடுத்தும் களைத்தான். என்றாலும் அந்தத் தவனம் தீரவில்லை. இப்போது மீண்டும் அதைக் கண்டவுடன் இந்த அது நாக்கில் எழுந்து கூத்தாடுகிறது.

 

குடித்துக் கொண்டே தேவன் சொன்னான், “இல்லை, இல்லை. உங்களுடைய துக்கந்தான் எனக்கும். ஆனால் என்ன செய்ய முடியும்? நாங்கள் அங்கே மட்டுமல்ல, இங்கே வந்தும் அலைகிறோம். ஒன்றேயொன்றுதான், இங்கே உயிருக்குப் பாதுகாப்பிருக்கிறது. அங்கே அதுவும் இல்லை”

 

“உண்மைதான். உங்களுடைய துயரங்களின் கதையை நான் பதிவு செய்யவும் வெளியுலகில் அதைப்பேசவும் விரும்புகிறேன். என்னுடைய கடமைக்கு இது பொருந்தாது என்றபோதும் இதைச் செய்ய விரும்புகிறேன். விரும்பினால் நீங்களும் இதில் உதவலாம், உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லை என்றால்..” என்றார் அவர். அவனால் என்ன  சொல்ல முடியும்? அவன் அகதி அந்தஸ்தைப் பெறுவற்காகவே எவ்வளவோ பாடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறான். இந்த நிலையில் இவர் இப்படிக் கேட்டால் என்ன செய்யமுடியும்? ஆனால் அவர் யாருக்காக உதவ விரும்புகிறார்? எங்களுடைய துயரங்களுக்காக தன்னுடைய சிரமங்களைப் பொருட்படுத்தாமல் உழைக்கவிரும்பும் ஒருவருக்கு எப்படி மறுப்புச் சொல்ல முடியும்? அதுவும் உலகெங்கும் சிதறி அகதியாக துயரக்கிடங்குகளில் உழன்று கொண்டிருக்கும் நமக்கு, யாருமே கவனிக்காமல் கை விடப்பட்டவர்களாக அலைந்து கொண்டிருக்கும் எங்களுக்கு இப்படித் தானாகவே உதவ யார்தான் வருவார்கள்? தன்னால் முடிந்த அளவுக்கு உதவலாம் என்று எண்ணினான். ஆனால், எப்படி?

 

“முடிந்த அளவுக்கு உதவலாம். எனக்கு இங்கே அகதிக் கார்ட் கூட இன்னும் கிடைக்கவில்லை. ஆறு ஆண்டுகளாக கேட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறேன்”

 

“பிரச்சினையே இல்லை. உங்களுடைய இந்தமாதிரிக் கதைகளும் துயரமும் பிரச்சினைகளும்தான் எனக்குத் தேவை. நீங்கள் அதிகம் சிரமப்படத்தேவையில்லை. உங்களுடைய பிரச்சினைகளையும் அனுபவங்களையும் சொல்லுங்கள். ஆனால் உண்மையைப் பேசவேணும். அதுதான் முக்கியம்” அவர் இதைச் சற்று அழுத்திச் சொன்னார். அதிலும் அந்த இறுதி வாக்கியங்களை சற்று அழுத்திச்சொன்ன விதம் அவனுக்கு சற்றுச் சங்கடத்தைத் தந்தது.

 

எங்களுடைய ஆக்கள் தங்களுடைய காரியத்தைப் பார்க்க வேணும் என்பதற்காக ஏத்தி இறக்கியே எல்லாவற்றையும் சொல்வார்கள். இப்படிச் சொல்லி சொல்லி இப்போது உண்மையான நிலையையே விளங்க வைக்க முடியாத நிலைமைதான் எங்கும் என்றாகிவிட்டது. இதை அவன் அகதிக் கார்ட் எடுக்கப் போகும் இடத்திலிருந்து வேலை செய்யும் இடம்வரையிலும் உணர்ந்திருக்கிறான். பாதிக்கப்பட்ட இனமென்றால் இந்த மாதிரிக் குணமெல்லாம் வந்து விடும் போலிருக்கிறது. ஏறக்குறைய லிபியர்களும், பலஸ்தீனியர்களும் குர்திஸ்களும் இந்தமாதிரித்தான் நடந்து கொள்கிறார்கள்.

 

“நிச்சயமாக. உங்களுக்கு உண்மையாக நான் உதவுவேன்” அவன் உற்சாகமாகச் சொன்னான். சரக்கு அவனுக்குள்  தன்னுடைய வேலையை மெல்லக் காட்ட ஆரம்பித்திருந்தது. அந்த வெள்ளையர் அவனுடன் நட்பாகப் பேசினார்.

 

அவர் அவனை ஆழ்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். “நல்லது. உலகம் எவ்வளவுதான் அறிவு மயப்பட்டாலும் பிரச்சினைகள் பெருகியபடியேதானிருக்கு. பார்த்தீர்களா, நீங்களும் சொந்த நாட்டில் இல்லை. நானும் சொந்த நாட்டில் இல்லை. காரணங்கள் என்னவாகவும் இருக்கலாம். ஆனால், உண்மை அதுதான்”

 

“நீங்கள் சொல்வது மிகச் சரி. ஆனால் நீங்கள் எங்கே போனாலும் அதிகாரிகளாகவோ  மேலாளர்களாகவோதானிருக்கிறீர்கள். நாங்கள் அப்படியல்ல. எங்கள் நாட்டிலும் நாங்கள்  உங்களுக்குக் கீழே அடிமைகள்தான். இங்கேயும் நாங்கள் அடிமைகள்தான். அங்கேயும் நாங்கள் அப்படித்தான். நான் பார்த்திருக்கிறேன், உங்களை இன்னும் ஏதோ ரட்சகர்களைப்போலவே எங்களுடைய சனங்கள் பார்க்கிறார்கள். அதிகம் ஏன், அங்கே உங்களுடைய வாகனம் செல்லும்போது எங்களுடைய சனங்கள் தூசியைக் குடிக்கிறார்கள். ஆனால் நீங்கள் ஏஸியோடு போகிறீர்கள். எங்களுடைய ஒரு கவிஞன் சொன்னதைப்போல ‘முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் ‘எங்கள் நிலத்தில் அவர்களுக்காய் உழுதோம் இன்று அவர்கள் நிலத்தில் அவர்களுக்காய் உழுகிறோம்’ என்று.  இதுதான் கதை”

 

அவர் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார். புருவங்களை உயர்த்தி வாயைக் கோணி இறுக்கமாக வைத்துக் கொண்டு ஆச்சரியமாக அவனைப் பார்த்தார். அவனுக்குள் எரிமலைகள் குமுறத்தொடங்குவதை அவர் புரிந்திருக்க வேண்டும். “உண்மைதான்.  சொல்லுங்கள்” அவர் அவனை உற்சாகப்படுத்தினார்.

 

“இதற்குமேல் என்ன சொல்ல முடியும்?”

 

“அப்படியென்றால் யாரைக் குற்றம் சொல்கிறீர்கள்? அல்லது யாரில் தவறிருக்கிறது?”

 

“யாரில் குற்றம் சொல்வது என்பது முக்கியமில்லை. இதுதான் உண்மை. இதையே நீங்கள் அறிய வேணும். நீங்கள் மட்டுமல்ல எல்லோரும் அறிய வேண்டும். இந்த உண்மைக்குப்பின்னாலுள்ள கதை என்ன என்று பாருங்கள். அதற்குள்ளே இருக்கிற நீதியின்மையை, துயரத்தை, அலைச்சலை, கொடுமையை எல்லாம் பாருங்கள். அப்போது யாரெல்லாம் காரணம், என்னவெல்லாம் நடந்திருக்கின்றன என்றெல்லாம் புரியும்”

 

அவர் திடுக்குற்றார். இதைப்போல ஒரு தடவை அவரோடு கிழக்கில் ஒரு முதியவர் வாதிட்டார். அப்போது அவர் கிழக்கில்- மட்டக்களப்பில் சேவையாற்றினார். அங்கே இருந்த அகதி முகாமொன்றில் மன்றோலிற்ஸ் தன்னுடைய குழுவினரோடு உதவிப் பொருட்களை வழங்கிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது சனங்கள் பொருட்களைப் பெறுவதற்காக முண்டியடித்துக் கொண்டிருந்தனர்;. சனங்களின் குரல் இரைச்சலாகிக் கனத்திருந்தது. அந்தக் கனதியை எல்லாம் விட்டு தூரத்தில் மரநிழலில் ஒதுங்கியிருந்தார் ஒரு முதியவர். மன்றோலிற்ஸ் தன்னுடைய உதவியாளர் மூலமாக அவரை விசாரித்தார்.

 

“சொந்த நாட்டிலேயே பிச்சை எடுக்கிற மாதிரி இருக்கு. என்னால இதைத்தாங்கேலாது. அதுவும் வெள்ளைக்காரர்களாலதான் நாங்கள் இந்த நிலைமைக்கு வந்திருக்கிறம். இதுக்குப் பிறகு இப்பவும்  அவையிட்டையே கையேந்திறதெண்டால்…” என்று முதியவர் சொன்னார்.

 

இதை அறிந்தபோது, சற்றுக் கோபம் வந்தது மன்றோலிற்ஸ்க்கு.  ஆனால், அவர் நிலைமையைப் புரிந்து  கொண்டார். கிழவர்; சொல்வதில் உண்மையுண்டு. மன்றோலிற்ஸ் இலங்கைக்கு புறப்பட முன்னர், இலங்கையைப் பற்றிப் படிக்கும்போது அவருக்கு ஆச்சரியமான சங்கதிகள் தெரிந்தன. அதிலும் அவருடைய அப்பா வழி பாட்டன் ஒருவர் நானூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் போர்த்துக்கல் படை அதிகாரியாக இலங்கையில் இருந்திருக்கிறார். பிறகு அதைப்பற்றி தன் குடும்பத்தில் விசாரித்து இன்னும் தகவல்களையும் அறிந்தார்.

 

இப்போது இந்தக் கிழவர் அந்த நிகழ்ச்சிகளையே நினைவூட்டுகிறார்;. கிழவரின் துயரம் அவருடைய பூர்வீக ஞாபகங்களைக் கிளப்பியுள்ளது என்று தோன்றியது மன்றோலிற்ஸ_க்கு. ஒருவர் அதிகம் துன்பப் படும்போதும் இந்த மாதிரி பூர்வீக விசயங்களை நோக்கி மனம் திரும்புகிறது. அதிகமதிகம் மகிழ்ச்சியிலும் புகழிலும் இருக்கும்போதும் பழைய சுவடுகளையோ காலத்தையோ தேடிப்போகுது. அந்தரங்கமாகவேனும் இது நடக்கிறது.

 

கிழவரின் வாடிய அந்த முகத்தில் இருந்த உறுதியையும் தெளிவையும் கோபத்தையும் மதிப்பையும் மன்றோலிற்ஸ் அவதானித்தார். கிழவரை நெருங்கி வணக்கம் சொன்னார் மன்றோலிற்ஸ். கிழவர் தலையை அசைத்து பதிலுக்கு அவருக்கு மரியாதை செய்தார். “உங்களைப் புரிந்து கொள்கிறேன்” என்றார் கிழவர். மன்றோலிற்ஸ் ஒரு கணம் தடுமாறிவிட்டார். கிழவர் என்ன சொல்கிறார்? அன்று கிழவருடன் இரண்டு மூன்று நிமிடங்கள் மட்டும் மன்றோலிற்ஸ் பேசியிருப்பார். ஆனால்; கிழவருடன் தொடர்ந்து பேச வேண்டும் என்று விரும்பினார். அதன்பிறகு அவருடன் அவ்வப்பொழுது பேசினார் மன்றோலிற்ஸ். சரளமான ஆங்கிலத்தில்  வரலாற்றுக் கதைகளைச் சொன்னார் கிழவர்.  கிழவரின் துயரக் கதைகள் மன்றோலிற்ஸை உலுக்கியது. அதைவிட அவர் சொன்ன வரலாற்றுக்கதைகள் திடுக்கிடுத்தின.

 

தலைமுறை தலைமுறையாக இந்த எண்ணங்களும் துயரங்களும் இவர்களை உலுக்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்று மன்றோலிற்ஸ்க்குப் பட்டது. தான் இதற்கெல்லாம் நேரடியாகப் பொறுப்பாளி இல்லை என்றாலும் வரலாற்றில் தனக்கும் ஏதோ ஒரு பங்கிருப்பதாக அருக்குத் தோன்றியது. அதற்காகத்தான் இந்தக் காரியங்களையெல்லாம் செய்யத் தொடங்கியிருக்கிறார்.

 

ஆனால் அவர் இந்த வேலையைச் செய்வதற்கிடையில் ஏகப்பட்ட எரிமலைகளைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. இப்போது தேவன். இன்னும் இதுமாதிரி எத்தனை எரிமலைகளையும் துயரக்கடல்களையும் கடக்கவேண்டும்? பாவமன்னிப்புக்காக மன்றாடுபவன்  எல்லா வேதனைகளையும் தாங்கிக் கொள்ளத்தான் வேண்டும் என்று நினைத்தார் மன்றோலிற்ஸ். எதுவும் சமனிலையில் இருந்தாற்தான் அதன் இலக்குத் தவறாது. தன்னுடைய வேதனைகளும் இந்த மனிதர்களின் வேதனைகளும் இப்போது ஏதோ ஒரு சமனிலையில் இருப்பதாகப் பட்டது. வௌ;வேறு கோணங்களில் என்றாலும் சந்திக்கும் புள்ளி ஏறக்குறைய ஒன்றாகவே இருக்கிறது. அந்த வகையில் அவருக்கு உள்ளே ஆறுதலும் நம்பிக்கையும் ஏற்பட்டது. ஆனாலும் சில எதிர்;கொள்ளல்களை சந்திக்கவே வேண்டும். அவை எத்தனைதான் கடுமையாக இருந்தாலும்.

 

அவர் தேவனுடன் விவாதிக்க வேண்டும். அப்படி விவாதித்தால்தான் பல விசயங்கள் வெளிவரும். அவர் அறியக்கூடிய சங்கதிகள் அப்போதுதான் கிடைக்கும். ஆனால் இந்த விவாதத்தை மிக அவதானமாகக் கிளப்ப வேணும். எல்லை மீறினால் அது கோணங்கள் மாறி வேறி திசைகளுக்கு நகர்ந்து சிதைந்து விடும். எனவே நிதானமாக அவனுடன் பேசினார்.

 

“நீங்கள் வைத்திருக்கும் உண்மையை எப்படி எல்லோருக்கும் கொடுக்கப்போகிறீர்கள்? அப்படி உண்மையை வாங்கக் கூடிய உலகமா இருக்கிறது? ஆகக் குறைந்தது இந்த உண்மைகளைப் புரிந்து கொள்ளக் கூடத் தயாரா? என்னதான் வெயில் உன்னதமாகவும் அடிப்படையாகவும் இருந்தாலும் நிழலை விரும்பும் மனமா, வெயிலை விரும்பும்  மனமா எல்லோருக்கும் உண்டு?”

 

அவன் ஏளனமாகச் சிரித்தான். எதற்காக இந்த வம்பில் விவாதித்துக் கொண்டிருக்க வேணும்? பேசாமல் வேலை முடிந்தவுடன் தங்குமிடத்துக்குப் போயிருக்கலாம். இதனால் தனக்கு என் பலன் கிடைக்கப்போகிறது என்ற எண்ணம் வந்தது. சலிப்பும் எரிச்சலும் மேலோங்கி அயர்ச்சியானது உடலும் மனமும். பார்வையைத் திருப்பி சுவர்களைப் பார்த்தான். அழகிய மலைக் காட்சியுடைய ஓவியம் பெரிதாக மாட்டப்பட்டிருந்தது. எண்ணெய் வர்ணத்தில் தீட்டப்பட்டது. யார் வரைந்திருப்பார்கள்? பெயரை அறிய வேண்டும் போலத் தோன்றினாலும் மனம் அதற்குமெல் தூண்டப் பெறவில்லை.

 

“சரியாகச் சொன்னால் யாருக்கும் உண்மையை அறியும் ஆர்வம் இல்லை என்றே சொல்வேன். உண்மைதான் அதிகம் சங்கடந்தரும் பொருள். அதை எதிர்கொள்வது அவ்வளவு சாதாரணமானதல்ல. அதனால்தான்  அதை எவரும் விரும்பவேயில்லை. ஆனால் ஆச்சரியம் என்ன வென்றால் பாதிக்கப்பட்ட சனங்கள் எப்பொழும் உண்மையை மட்டுமே கையில் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். யாரும் விரும்பாத உண்மை”

 

“அப்படியென்றால் நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்?”

 

“நானும் உண்மையையே சொல்கிறேன். நீங்கள் சொல்வதைப் போல உண்மை.”

 

“என்றால், நாங்கள் எதையுமே செய்ய முடியாது என்கீறீர்களா? அப்படியென்றால் நாங்கள் தொடர்ந்தும் இப்படியே அலைந்து கொண்டேயிருக்க வேண்டியதுதானா?” அவனுடைய முகம் கோபத்தில் கொதித்தது. அவர் இப்போது மேலும் ஊற்றிக் குடித்தார். அவனை சற்று அமைதியாக இருக்கும்படி கையால் சைகை காட்டினார். விசயம் இன்னுமிருக்கிறது என்பதைப்போலிருந்தது அவருடைய அந்தச் சைகையின் தொனி.

 

“ நண்பரே இது மிகச் சவாரஷ்யமான சங்கதி. ஆனால் மிகக் கொடுமையானது”

 

“அதற்காக”

 

“என்ன செய்ய முடியும். ஏற்கத்தான் வேண்டும். ஏற்றுத்தான் ஆகவேண்டும். வேறு வழி கிடையாது. ஆனால் ஒன்று, இந்த உண்மைச் சுடரை அணைய விடாமற் காத்துக் கொள்வதில்தானிருக்கிறது வெற்றி. அதை காத்துக் கொள்வது ஒன்றும் சாதாரண காரியமில்லை. அதைப் பாதுகாத்தால் மட்டும் போதாது. அதைக் கொண்டு போக வேண்டிய இடத்துக்கும் கொண்டுபோய்ச் சேர்க்க வேண்டும்”

 

“என்ன போதனையா? எனக்குச் சலிப்பூட்டுகிறது. இதையெல்லாம் நாங்கள் செய்யவில்லையா என்ன?” அவன் எரிச்சலோடு கேட்டான். முகத்தில் கடுமை தொனித்துக் கொப்பளித்தது. அவரை ஊன்றிக் கவனித்தான்.

 

அவர் சிரித்தார். ஆனால், மிக எச்சரிக்கையாக. இந்த மாதிரி நிலைமைகளில், இந்தமாதிரி ஆட்களிடம் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதில் தேர்ந்தவர் என்பதை அந்தச் சிரிப்பும் அவருடைய அமைதியும் காட்டியது.

 

“எங்களால் இதற்கு மேலும் தாங்க முடியாது. ஆனால் தாங்கிக் கொண்டுதானிருக்கிறோம். வெல்வதற்கு தாங்கும் சக்தியும் முக்கியமானது. எல்லோராலேயும் தாங்கமுடியாது, அதுவும் எதையும்.  நாங்கள் தாங்கிக் கொள்கிறோம் எல்லாவற்றையும் எல்லாவற்றையும்”

 

“இருக்கலாம். ஆனால் தாங்கும் சக்தி மட்டும் போதாது. அது அடிமையாக்கிவிடும். தாங்கிக் கொண்டிருப்பதால் மட்டும் வயிற்றில் ஏறியிருக்கும் பசி போய்விடுமா? தலையில் சுமத்தப்பட்டிருக்கும் பாறை கரைந்து காற்றாகிவிடுமா? ஏன், உங்களிடம் இருக்கும் சாதி விவகாரங்களைப் பாருங்கள். தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் என்ற சாதியினர் எத்தனை காலமாக எதையெல்லாம் தாங்கிக் கொண்டிருந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், என்ன நடந்தது. அவர்கள் மெல்ல அசையத் தொடங்கியபோதே சலனமும் பாய்ச்சலும் நடந்திருக்கிறது. மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. அதுதான் உண்மை” அவர் நிதானத்தைக் கூட்ட முயன்றார். நள்ளிரவைக் கடந்திருந்தது அந்த அறை. அவருக்கு இதெல்லாம் தெரிந்திருக்கிறது என்பதில் அவனுக்கு ஆச்சரியம். மனதில் எண்ணங்கள் பொங்கி வந்தன. அவன் தலையை அசைத்தான். அவரே சொன்னார்: “நாங்கள் எதையாவது செய்வது முக்கியமல்ல. அதைப் புத்திபூர்வமாகச் செய்ய வேணும். அதுதான் முக்கியம்”

 

“நாங்கள் என்னதான் செய்யவில்லை? எவ்வளவு போராட்டங்கள்? ஐயா, அம்பது வருசமாகப் போராடுகிறோம். என்னமாதிரியான போராட்டம். எவ்வளவு தியாகங்கள்? இதற்கு மேல் எப்படிப் போராட முடியும். அல்லது எப்படிப் போராட வேண்டும்? சொல்லுங்கள்! நீங்கள்தான் யுத்தம் நடக்கிற எங்கள் மண்ணில் இருந்து எல்லாவற்றையும் பார்த்திருப்பீர்களே. சொல்லுங்கள், இதற்கு மேல் என்ன செய்ய வேணும்? எந்தக் குற்றமும் செய்யாமலே இந்தமாதிரி எதற்காக வதையெல்லாம் பட வேணும்?”

 

“ஓ கடவுளே!” அவர் ஆழமாகத் தலையை அசைத்தார். எழுந்து சுவரோரமாகச் சென்று எங்கோ வெறித்தார்.  கண்கள் கூர்மையாகின. அவனை வேதனைப்படுத்துகிறேனோ என்று யோசித்தார். இல்லை. பேச வேண்டியதைப் பேசித்தானாக வேண்டும். திரும்பி “சொல்லுங்கள் தேவன்” என்றார் மீண்டும்.

 

“நான் எதையும் சொல்ல விரும்பவில்லை. போதும். சொல்வதால் எந்தப் பலனுமில்லை. இது புலம்பல். புலம்புவதால் எந்தப் பலனுமில்லை. மன்னிக்க வேணும். நான் புறப்பட விரும்புகிறேன்”

 

அவர் ஆமென்பது போலவும் வேண்டாம் என்பதைப் போலவும் தலையை அசைத்தார். எதற்கும் உனக்கு சுதந்திரமும் உரிமையும் உண்டென்பதைப்போல அது இருந்தது. அவனருகே வந்து தோள்களில் கை வைத்தார். அது ஒரு புதிய நிலையாகத் தோன்றியது தேவனுக்கு. இந்த மாதிரித் தருணங்கள் அபூர்வமானவை. அதை அவன் முழுமையாக உணர்ந்தான். அவனுடைய நரம்புகளில் ரத்தம் குத்தித்தோடுவது அவனுக்குத் தெரிந்தது.

 

“மன்னிக்க வேணும். உங்களை அதிகம் சிரமப்படுத்தி விட்டேனா” கேட்டார். “தேவன், ஒரு வகையில் நீங்கள் சொன்னதைப்போல இதுவும் ஒரு வகையில் தாங்குவதுதான். ஆனால் தனியே தாங்குவது மட்டும் இதற்குள் இல்லை. அதற்கு மேல் வேறு விசயங்கள் உண்டு. எல்லாம் கலந்த ஒரு கலவை. பிரச்சினைகள் எப்படியோ அதற்கேற்றமாதிரியான எதிர்வடிவங்கள்”

 

அவன் ஊன்றிக் கவனித்தான். “அதைத்தான் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இப்போது நாம் ஒன்றாகச் சிந்திக்கலாம். அப்போது நாம் புதிய பிரதேசங்களுக்குள் பிரவேசிக்கலாம்”

 

“நானும் நீங்களும் எப்போதும் ஒன்றாகச் சிந்திக்க முடியாது. இதோ பாருங்கள். இந்த அறையில் நாங்கள் இரண்டு பேரும் ஒன்றாக இருக்கிறோம் என்பது உண்மையே. இப்போது இருவரும் ஒன்றாக, ஒரு நிலையில் இருப்பது போல இருக்கலாம். ஆனால், அது உண்மையல்ல. வெறும்  தோற்றம் மட்டுமே. நான் இதே விடுதியில் ஒரு வேலையாள். உங்கள் முன்னிலையில் இந்தக் கணத்தில் விருந்தாளியாகவோ நட்புடனோ சமனாக இருந்தாலும் உண்மையில் அப்படியல்ல. இப்போதும் நீங்கள் விருந்தாளி. பின்னரும் நீங்கள் இதே வசதியோடும் தரத்தோடும்தான். எப்போதும் வசதிகளோடு, எந்தப் பிரச்சினைகளுமில்லாமல் இருக்கலாம். எதற்கும் உத்தரவாதமுள்ள வாழ்க்கை உங்களுடையது. ஆனால், நான் வெளியே போனபின்னர் அப்படியல்ல. உண்மையில் இப்போதும் நான் அகதி. பரதேசி. அலைந்து கொண்டிருப்பவன். நாடற்றவன். எதையும் நிர்ணயிக்க முடியாத வாழ்க்கை என்னுடையது. எப்படி நாங்கள் ஒன்றாகச் சிந்திக்க முடியும்? முடியாது, முடியவே முடியாது” பெரும் உணர்ச்சிச் சுழிப்பில் திணறியது அந்த அறை. வரலாற்றில் அதற்கு முன்னர் அந்த அறையில் இதைப்போல ஒரு நிலை இருந்திருக்குமா? வேண்டுமானால் காதலில், பெருங்கூடலில் எல்லாம் அது திளைத்திருக்கலாம்.  ஆனால், இதைப்போல இத்தனை கொந்தளிப்பான உணர்ச்சிச் சுழிப்பில்  இருந்திருக்க  வாய்ப்பில்லை.

 

அவனுக்கு மூச்சுத் திணறியது. தன் குரலில் வினோத ஒலியும் உற்சாகமும் துளர்த்திருப்பதை உணர்ந்தான். சொற்கள் பெருகிக்கொண்டேயிருந்தன. முடிவற்ற சொற்கள். அவ்வளவும் ஆழ்மனதிலிருந்து ஊற்றெடுத்து வரும் சொல் நதிப் பிரவாகம். அவர் அமைதியாக இருந்தார். அமைதியாகவே எரிந்து கொண்டிருந்தன விளக்குகள். மதுவின் வாடை விளக்கொளியில் கலந்து கொண்டிருப்பதாக தேவனுக்குத் தேன்றியது. அவன் சொன்னான்: “தயவு செய்து என்னை விட்டு விடுங்கள். அதாவது எங்களை விட்டுவிடுங்கள். தயவு செய்து”

 

அவர் இப்போதும் எதுவும் பேசவில்லை. பேச முடியாதென்றல்ல, பேச விரும்பவில்லை. அமைதியாகக் கேட்பதையும் என்ன நடக்கிறது என்பதையும் அறியவே அவர் விரும்புகிறார். உண்மையை அவர் தேடிக் கொண்டிருக்கிறார். அதை இப்போது கண்டடைந்து கொண்டிருக்கிறார்;. இதைத்தான் அவர் எதிர்பார்த்தார். இதையே அவர் கிழக்கில், அகதிமுகாமில் அந்தக் கிழவரிடமும் கண்டார்.

 

அவன் சட்டென்று அமைதியானான். எல்லாம் தீர்ந்து போனதைப்போல அவனுடைய முகம் வெறிச்சென்றிருந்தது. அவரைக் கூர்ந்து பார்த்தான். பிறகு தலையைக் கவிழ்ந்து கொண்டு சற்று நேரம் இருந்தான்.ள

 

“உங்களை நான் புரிந்து கொள்கிறேன்” அவர் அவனுடைய கைகளை இறுகப் பற்றினார். அதில் இணையற்ற ஒரு நெருக்கத்தை அவன் கண்டான். ஆனாலும் உள்ளே கொதித்துக் கொண்டிருந்தது மனம்.  அது ரணங்களில் பற்றிய தீயல்லவா. எனவே அணைந்து விடாது. முடிவற்று அது தகித்துக் கொண்டிருக்கும்.

 

“என்னால் இனிக் காயங்களைத் தாங்க முடியாது. என்றபோதும் காயங்களாகவே எனக்குப் பரிசளிக்கப்படுகின்றன. நான் விரும்பாத காயங்கள். எங்களுக்குத் தேவையற்ற பரிசுகள். பாருங்கள் எங்களில் எவ்வளவு காயங்கள். நீங்கள் குத்திய காயங்கள். நீங்கள், நிச்சயமாக நீங்கள் குத்திய காயங்கள். அப்படி ஒவ்வொருவராக எங்கள் மீது குத்திய காயங்கள். ஏராளம் காயங்கள். முடியவில்லை, எங்களால் தாங்கிக் கொள்ள  முடியவில்லையென்றபோதும் குத்திக்கொண்டேயிருக்கிறீர்கள். எப்படி இதைத்தாங்க முடியும்? சொல்லுங்கள், எதற்காக இந்தத் தண்டனைகள்? எதற்காக இந்தப் பழிவாங்குதல்கள்? ஒவ்வொருவரும் குத்திய கத்திகள் இதோ என்னுடலில் குருதியொழுகும்படியே இருக்கின்றன” அவர் அதிர்;ந்தார். இதை எதிர்பார்த்திருந்தாலும் அது இத்தனை கூராக அவரை நோக்கி வரும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. இந்தக் குற்றச் சாட்டு  அவரால்  புறக்கணிக்கக்கூடியதுமில்லை. தான் பங்காளி இல்லை என்றாலும் பங்காளி நிலையிலிருந்து  தப்ப முடியாது.

 

நான்கு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் தன்னுடைய மூதாதைகள் செய்த பழி. அந்தப் பழியே நான்கு நூற்றாண்டுகளாக இந்த மனிதர்களின் பழியாகியுமுள்ளது.  அன்று அவர்கள் செய்த பழியெல்லாம் இப்போது உருத்திரண்டு இந்த வடிவங்களில் நின்றாடுகின்றன. இதற்கெல்லாம் சாபவிமோசனம் எப்போது? அது எப்படி நிகழும்? “எங்களின் மீது ஏற்றிய கத்தியை இழுக்காமலே போய்விட்டீர்கள். அப்படியே பிறகு வந்த ஒவ்வொருவரும். பாருங்கள், போர்த்துக்கீசக் கத்தியை, ஒல்லாந்தக் கத்தியை, பிரித்தானியக்கத்தியை, சிங்களக் கத்தியை, இந்தியக் கத்தியை…” அவன் மீண்டும் குமுறினான். “அதுமட்டுமல்ல, சீனக் கத்தி, அமெரிக்கக்கத்தி, இஸ்ரேலியக் கத்தி, பாகிஸ்தானியக் கத்தி, ஈரானியக் கத்தி… சில கத்திகள் நேரடியானவை. சிலவோ மறைமுகமானவை. ஆனால் எல்லாம் எங்கள் மீதே பாய்ச்சப்படுகின்றன. எல்லாக் காயங்சகளும் எங்களுக்குத்தான்”

 

அவனுடைய குரலில் எந்தத் தளர்வுமில்லை. அது அவனுடைய உறுதியைக் காட்டியது. அதையிட்டு அவர் திகைத்தார். இல்லையென்றால் இந்த மாதிரி நிலைமையில் அவன் அழுதிருக்க வேண்டும். வலிகளைத் தாங்கியே மரத்துவிட்டானா? அல்லது அவனே சொன்னதைப்போல தாங்கும் சக்தியின் ஆற்றலா? இல்லையென்றால் இந்த யுத்தத்தை, ஐந்து நூற்றாண்டுகளான அவலத்தை எல்லாம் எப்படித் தாங்கிக் கொள்ள அவர்களால் முடியும்? என்று அவர் நினைத்தார்.

 

“நான் உங்களையோ யாரையுமோ குற்றஞ்சாட்டவில்லை. ஆனால் நீங்கள் விரும்பிய உண்மை இப்படித்தான் உள்ளது. இதை ஏற்றுக் கொள்ளத்தயாரா? சொல்லுங்கள்! தயவு செய்து மௌனத்தைக் கலையுங்கள். உங்கள் மௌனமே எங்களை அச்சப்படுத்துகிறது. ஏன், உங்களுடைய இந்தக் கனத்த மௌனமே எங்களை இன்று இந்த நிலைக்குக் கொண்டு வந்திருக்கிறது. கத்திகள் பாய்ச்சப்படும்போது கடைப்பிடிக்கின்ற பாராமுகத்தில் கலந்திருக்கும் மௌனம். வேண்டாம் அது. பேசுங்கள். அதுவே கலகமாகட்டும். முதற்கலகம், அதைச் செய்யுங்கள்”

 

அந்த நிலையில் அவன் உருக் கொண்டிருந்தான். அவர் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் அவருள்ளும் இதேமாதிரி உருவேறியது. உள்ளுக்குள்ளே  நிகழ்ந்தது பெருஞ் சந்தம். கண்கள் சிவந்திருந்தன. அது தூக்கக் கலக்கமா இல்லை, எல்லாவற்றின் மீதும் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் சினத்தின் ஊற்றா? அவனுக்கும் அது புரியவில்லை. அவருக்கும் அதைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் பல புள்ளிகள் ஒன்றிணைந்திருப்பதாக இருவரும் உணர்;ந்தனர். இந்தப் புள்ளிகளை இணைத்தால் ஏதோ வடிவங்கள் வரலாம். இணைக்காது விட்டாலும் விடிவங்கள் அதிலிருக்கும். அவர் ஆமென்று தலையசைத்தார். “உண்மைதான். உண்மையேதான்” சந்நதங்கொண்டொலித்தது அவருடைய குரல். அதில் அன்பையும் இரக்கத்தையும் உண்மையையும் வலிமையையும் தேவன் கண்டான். ஒரு வகையான ஏற்றுக்கொள்ளல், அங்கீகரித்தல் அதிலிருந்தது. உரிமையின் தொனியோடு அது ஒலித்தது.

 

. அறையில், விளக்குகள் எரிந்து கொண்டேயிருந்தன. அவர்கள் அறைக்குள்  நுளைந்தபோதிருந்த அதே நிலையிலேயே எந்தத் தளர்வுமின்றி எரிந்து கொண்டிருந்தன. விடைபெறும்போது அவர் தன்னுடன் தொடர்பு கொள்ளுவதற்கான ‘விஸிற்றிங் கார்ட்’டைக் கொடுத்தார். ‘வன்னியின் நிலைமைகள் எப்படியிருக்கு’ என்று அவன் கேட்க விரும்பினான். ஆனால் அதை மனம் மறுத்தது. ஆனால், அவரின் புருவங்கள் உயர்ந்து சுருங்கின. அவர் சற்று அமைதியாக இருந்தார்.

 

மெதுவான கதகதப்பான குளிர் அந்த அறையில் நிரம்பியிருந்தது. சுவர்களில் ஒட்டியதைப்போல மெதுவாகச் சுடர்ந்து கொண்டிருந்தது ஒளி.  சற்று நேரத்துக்குப் பின்னர் எழுந்து தன்னுடைய பையைத் திறந்து ஒரு டைரியை எடுத்தார். பக்கங்களைப் பிரித்துப் பார்த்தவர், அவனிடம் அதைக் கொடுத்தார். அதில் வன்னியின் கதைகள் எழுதப்பட்டிருந்தன.

 

அவன் விடைபெற்ற போது அவர் வெளியே வந்து அன்போடு விடை தந்தார்.  விடுதியை விட்டு அவன் வெளியே போய்க் கொண்டிருப்பதை அவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

 

அவன் அந்தக் காலையொளியில் துலங்கியபடியே நடந்து தூரமாகிக் கொண்டிருந்தான். ஒரு முடிவற்ற புள்ளியாய்.

 

*