Category: இலக்கியம்

கவிதை – வித்யாஷங்கர் கவிதைகள்

 

வித்யாஷங்கர் கவிதைகள்

 

 

 

 

 

 

 

 

என் கவிதைக்கான

முதல் வரிக்கு உரியவள்
இப்போது இவ்வுலகில் இல்லை
பூமிக்கு தந்து
காத்து வளர்த்த
தாயும் இப்போது இல்லை
சிநேகத்தோடு
இலக்கியம் பகிர்ந்த நண்பனும்
முதலில் இறந்து போனான்
கணியன் பூங்குன்றனின்
கவிதை வரிகைளை
எங்கோ ஒருவர்
யார்க்கோ
படித்து காட்டிகொண்டிருக்கிறார்
வீடு
அன்பின் கசிவற்ற
சுவர்க்களால் ஆனது
புன்னகை க்கவோ
வாய் விட்டு சிரிக்கவோ
இடமற்றது
விருந்தினர்கள்
வந்து தங்க லாயகற்றது
சிறு வெளிச்சமும்
நுழைந்து விடாதபடி
இண்டு இடுக்குகள்
திரை சீலைகளால் மூடப்பட்டது
எந்த கடவுளின்
கருணை பார்வையும்
விழுந்து விடாதபடி
கவனமாக கட்டப்பட்டது
எப்போதும்
துயர்படிந்த சுவர்களிடையே
தொலை காட்சி தொடர்கள்
மேலும் துயரங்கள் பூச
அனுமதியுண்டு
இது தண்டனை சிறையல்ல
குறைந்த வருவாயில்
என் குடும்பம் வாழும் வீடு
•••

கவிதை – ஆத்மார்த்தி கவிதைகள்

ஆத்மார்த்தி கவிதைகள்

 


 

 

 

 

 

 

ஆகுக

பார்வையின் கனம்

பெயர்த்த  விழிகள்

சாலையில் வழிந்துகொண்டிருக்கின்றன.

கரங்களால் குழிகளை

வழித்தழுதபடி திரிகையில்

விசிறிச்சென்ற

நாணயங்கள் உடலெலாம் துளையிட

குருதியொடு பீய்ச்சுகிறது

நம்பிய சொற்கள்.

தாழப்பறந்து வட்டமிட்டு மீளும்

உன் பெயர்  இத்யாதிகளைச்

சீழ்முற்றட்டுமென்று சொல்லி

திருப்பி அனுப்புகிறது காற்று.

ஆணிகள் என்னவாயின

எனக் கேட்கவெண்ணிய கணத்தில்

நிகழ்கிறது உன் மரணம்.
கவிச்சியைப் பின் தொடரும்

நாயெனக் காத்திருக்கிறது காலம்.

நேசவதை

கிண்ணங்களில்

ஊற்றிவைத்த

நீர்மத்திலிருந்து

இன்னுமெழாத

பேரொலிகளின்

தொண்டைக்குழி

அறுக்கையில் கசிகிற

பழுப்புக்குருதியின்

முதல்துளிகளைச்

சேமிக்கிறாள் அவள்.

இதற்கு முன்பாக

நாளங்களில்

கிலுகிலுப்பை

செய்துகொண்டுமிருந்தாள்.

வால்

 

அடைப்புக்குறிகளுக்குள்

ஒளிந்துகொண்டு

வரமறுத்து

அடம்பிடிக்கும்

வார்த்தைகளின்

சடைபற்றி நடக்கிறான்

நிசப்தன்.

வீதிமுக்குச் சாக்கடை ஆழத்தில்

எறிகிறான்

திரும்புகிறான்.

எடுப்பாரின்றி

சாலையில் நடுவாந்திரம்
துணி போர்த்திய பிரேதம்.

சற்றுத் தள்ளிக்
கிடக்கிற வாகனத்தின்

பதிவெண்ணை சரிபார்க்கிறார்

போக்குவரத்துக் காவலர்

 

குழுமியவர்களின் பரிதாபம்

வீழ்ந்தவனோடு
சேர்த்து வீழ்த்தப்பட்ட

குடும்பத்தின் மீது இருக்கிறது.

 

கடந்து செல்கிறவர்கள்

போகிறபோக்கில்
தத்தமது அனுதாபத்தை

பதிவுசெய்து  விரைகின்றனர்.

 

ஒரு சேதியாய்
இதனை சொல்லமுயல்கையில்

சில வார்த்தைகளால்

தொண்டைக்குழியொன்று

அடைபட்டிருக்கக் கூடும்.

 

ஒரு விபத்தின்

வெவ்வேறு திசைகளிலிருந்து

வெவ்வேறு கண்ணீர்க்கு உரியவர்கள்.

கிளம்பிக் கொண்டிருக்கக் கூடும்

 

சிலர் சிலருக்குச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கக் கூடும்.

சிலர் சில வரிசைகளில் நிற்கத்துவங்கியிருக்கக் கூடும்.

சிலர் சில வேலைகளைப் பகிர்ந்துகொண்டிருக்கக் கூடும்.

சிலர் சில ஞாபகங்களைக் கோர்க்கத் தொடங்கியிருக்கக் கூடும்.

 

சுற்றி நிற்கிற கூட்டம்

தனக்கானதென்றோ

தனக்கில்லையென்றோ

எந்தக் கேள்வியுமின்றிக் கிடக்கிறான்

ப்ரேதமானவன்.

 

சட்டைப்பைக்குள்

ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது

அவனது செல்ஃபோன்.

•••

கவிதை – ரவிக்குமார் கவிதைகள்

ரவிக்குமார் கவிதைகள்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அறைந்து சாத்தப்பட்ட கதவுக்கு வெளியே

நிற்பவனின் செவியில்

ஒலித்துக் கொண்டே  இருக்கிறது

கதவு சாத்தப்பட்ட சப்தம்

அது கதவின் சப்தம்தானா  இல்லை

அடைத்துக்கொண்ட  மனதின் ஓசையா ?

தெறித்து விழுந்த

கசப்பின் ஒலியா ?

வெடி சப்தத்தைக் கேட்டதும்

பறக்கும் பறவையென

பறந்துவிட்டது நம்பிக்கை

வீட்டின் கதவு சாத்தப்படும்போது

வீதியின் கதவும் மூடிக்கொள்கிறது

கதவுக்கு வெளியே நிற்பவனின்

நீர்த் திரையிட்ட பார்வையில்

கரைந்து ஒழுகுகிறது

காலம்

அது சொட்டுகிற இடத்திலெல்லாம்

காணாமல் போகிறது பூமி

*

கொட்டடிக்குத் திரும்பும் கைதியைப் போல

இரவை நோக்கித் திரும்புகிறது பகல்

தனது புன்னகையை

கடலில் வீசிவிட்டு

வறண்டுபோய் நிற்பவனைப் பார்த்து

கதறுகிறது

அலை

*

எங்கிருந்து வருகிறேன் எனக் கேட்காதே

எங்கு போக விரும்புகிறேன் என்று மட்டும்

கேள்

*

வாழ்க்கை என்பது

அழுகைக்கும் தேம்பலுக்கும்

இடைப்பட்ட காலம் தான்

*

மௌனத்தில் அடிக்கிறது

மரணத்தின் வாசனை

*

உனக்கும் எனக்குமான

இடைவெளியில்

பாம்பாகக்

காத்துக் கிடக்கிறது

வன்மம்

*

எனக்கு எந்த அர்த்தமும் இல்லை

நீ ஏன்

அகராதிகளைத் தேடுகிறாய் ?

*

நினைவை அறுக்கிறது நினைவு

பெருக்கெடுக்கிறது

ரத்தம்

***

ஏரியைப் போலத் தளும்புகிறது

அலைகளற்ற கடல்

அலைகள் கடலில் மூழ்கித்

தற்கொலைசெய்துகொண்டன

இல்லை தற்கொலைசெய்துகொண்ட எவனோ

அலைகளையும் தன்னோடு இழுத்துப்போய்விட்டான் ;

அலைகள் மீன்பிடிக்கப் போயிருக்கின்றன

இல்லையில்லை மீன்பிடி வலையில் தான்

அலைகள் சிக்கிக்கொன்டுவிட்டன

நாயாகிவிட்டது கடல்

நாய் தனது குட்டியைத் தின்பதுபோல

கடலே அலைகளைத் தின்றுவிட்டது

அலைகளற்ற கடலருகில் நிற்கும்போது

நினைவு நடுங்குகிறது

சூரியன் மங்குகிறது

ஒளியும் இருளுமாய் கடல் சிரிக்கிறது

அலைகளற்ற கடலில் இறங்க

கடல் காகங்கள் அஞ்சுகின்றன

நண்டுகள் பதுங்குகின்றன

கட்டுமரங்களைச் செலுத்த மீனவர்களும்

நீச்சல் பழக சிறுவர்களும் பயங்கொள்கிறார்கள்

அலைகளற்ற கடல்

எதற்கோ விரித்த வலைபோல் இருக்கிறது

அதிலிருந்து தப்பித்து

காற்று பறக்கிறது

அலைகளற்ற கடலுக்கு

இல்லை உனது சாயல்

பெயரிடமுடியா மகிழ்ச்சியில்

குதூகலிக்கும் உன்னோடு

ஒப்பிடமுடியாது அலைகளற்ற கடலை

ஆனால் அதன் அமைதி உனது

அது சுட்டிநிற்கும் ஆழம் உனது

அலைகளற்ற கடலிலிருந்து ஊற்றெடுக்கின்றன

நினைவின் நதிகள்

எங்கோ இருக்கும் உன் பாதங்களை நனைக்க

அவை

நிலம் நோக்கிப் பாய்கின்றன

***

கட்டுரை – நவீன கன்னட சினிமா – பாவண்ணன்

கலைநயமும் சொல்நயமும்

விட்டல்ராவின் ”நவீன கன்னட சினிமா”

பாவண்ணன்

எழுபதுகளில் வெளியான ‘சம்ஸ்காரா’ திரைப்படத்தோடு புதிய அலைவீச்சைக் கொண்ட  கன்னட மொழித் திரைப்படங்கள் வெளிவரத் தொடங்கின என்பது ஒரு வரலாற்று உண்மை. ஏறத்தாழ நாற்பது ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. பல முக்கியமான ஆளுமைகளை நவீன கன்னடத் திரைப்பட உலகம் இந்தியாவுக்கு அளித்துள்ளது. கிரீஷ் கார்னாட், எம்.எஸ்.சத்யு, ஜி.வி.ஐயர், நாக் சகோதரர்கள், பி.வி.காரந்த், பட்டாபி ராம ரெட்டி, புட்டண்ண கனகல், கிரீஷ் காசரவள்ளி என சுருக்கமான ஒரு பட்டியலை நமக்கு வழங்குகிறார் விட்டல்ராவ்.

நாற்பதாண்டுகால திரைப்பட வரலாற்றிலிருந்து இந்த எட்டு ஆளுமைகளைத் தேர்ந்தெடுத்ததில் விட்டல்ராவின் துல்லியமான கலைப்பார்வையையும் சுவையுணர்வையும் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஒவ்வொரு ஆளுமையைப்பற்றிய கட்டுரையையும் ஆர்வத்தோடும் சுவாரஸ்யத்தோடும் படிக்கிற அளவில் மிக விரிவான ஆய்வுரையாக எழுதியுள்ள விட்டல்ராவ் பாராட்டுக்குரியவர். ஒவ்வொரு ஆளுமையையும், அந்தந்த காலகட்டத்து வரலாற்றுப் பின்னணியில் வைத்து அறிமுகப்படுத்தும் விதம் அருமையானது. விட்டல்ராவ் வெளிப்படுத்தும் விவரங்களின் துல்லியம் ஆச்சரியமளிக்கிறது. எந்தப் புத்தகத்தையும் அவர் குறிப்புக்காகத் தேடி அலையவில்லை. வேண்டிய தகவல்களை தன் நினைவற்றலிலிருந்து பகிர்ந்துகொள்ளும் தன் தமக்கையாரிடமிருந்து கேட்டுத் தெரிந்துகொள்கிறார். அவருடைய தமக்கையாரான சாந்தம்மா குப்பி வீரண்ணாவின் பழைய நாடகக் கம்பெனியில்  நடிகையாகவும் பிறகு சில திரைப்படங்களில் சிறுசிறு வேடம் தாங்கி நடித்த நடிகையாகவும் வாழ்ந்தவர். தமக்கைமூலம்ம் தெரிந்துகொண்ட செவிவழிச் செய்திகள்தவிர தேவைப்பட்ட படங்களைத் தேடியெடுத்துப் பார்த்துச் சுவைத்த அனுபவமும் அவருக்கு பக்கபலமாக இருக்கிறது.

நாற்பதாண்டுகால நவீன திரைப்படங்களைப்பற்றிய வரலாறென்ற போதிலும் அதற்கும் முந்தைய நாடக, திரைப்பட வரலாற்றையும் தேவைப்படும் அளவுக்கு எடுத்தாளுகிறார். குப்பி நாடகக்கம்பெனி, கன்னயா நாயுடு நாடகக்கம்பெனி கதைகளையெல்லாம் அவரது நினைவுச்சுரங்கம் எல்லாக் கட்டுரைகளிலும் தேவையேற்படும்போதெல்லாம் கொட்டிக்கொண்டே இருக்கிறது. விட்டல்ராவின் நினைவாற்றலையும் சுவையுணர்வையும் எண்ணி வியக்கும்படி எல்லாக் கட்டுரைகளும் உள்ளன. இந்த நூலின் வாசிப்பனுபவம் நீண்ட காலம் நெஞ்சில் நிலைத்திருக்கக்கூடியது.

ஆளுமைகளை அறிமுகப்படுத்தும் கட்டுரைகளின் தொடர்ச்சியாக கிரீஷ் காசரவள்ளியின் இயக்கத்தில் வெளிவந்த ஐந்து முக்கிய படங்களைப்பற்றிய (கடஷ்ராத்த, தபரண கதெ, மனெ, த்வீபா, தாயி சாகிப்) ஆய்வுக்கட்டுரைகளையும் எழுதியுள்ளார். இப்படி ஒரு புத்தகம் வேறு ஏதேனுமொரு இந்தியமொழியில் வந்திருக்குமா, வரக்கூடிய சாத்தியமுண்டா என்பதை என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல இயலவில்லை. அந்த அளவுக்கு விரிவும் ஆழமும் நுட்பமும் இந்த நூலில் ஒன்றிணைந்துள்ளன.

திரைப்படத்தைப்பற்றிய எந்தக் கட்டுரையிலும், கதையைமட்டுமே முக்கியமான அளவுகோலாகக் கொண்டு விட்டல்ராவ் எழுதவில்லை என்பது கவனிக்கவேண்டிய முக்கியமான அம்சம். காட்சிப்பின்னணி, கேமிரா மொழியில் கதையை உணர்த்திவிட்டுக் கடந்துபோகும் வேகம், இயக்குநரும் கேமிரா கலைஞரும் இணைந்து கண்ட கனவின் வெளிப்பாடு,  இசையின் ஆளுமை, நடிகர்களின் நடிப்பாற்றல் என ஒரு திரைப்படத்தில் வெளிப்படும் எல்லா அம்சங்களையும் விட்டல்ராவ் கணக்கிலெடுத்துக்கொள்கிறார். ஒரு குறிப்பிட்ட காட்சியில் வெளிப்படும் எல்லா அம்சங்களையும் தொகுத்துக்கொண்ட பிறகே தன் மதிப்பீட்டை நிகழ்த்துகிறார் விட்டல்ராவ்.

கிரீஷ் கார்னாட், பிவி,.காரந்த் ஆகிய இருவருடைய இயக்கத்தில் வெளிவந்த முக்கியமான படம் ’தப்பிலியு நீனாதி மகனே’  இந்தப்படத்தை ஒட்டி விட்டல்ராவ் நிகழ்த்தும் ஆய்வு ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு பதம் போன்றது. படத்தின் வெற்றிக்குத் துணையாக அப்படத்தில் இடம்பெற்றுள்ள ஓர் இசைநாடகத்தின் பங்களிப்பைத்தான் முதலில் வியக்கிறார் விட்டல்ராவ்.

பத்து நிமிடம் மட்டுமே படத்தில் நீடிக்கக்கூடிய அந்த இசைநாடகத்தின் கதையில் படிந்திருக்கும் படத்தின் சாயலைப் பிரித்து நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறார். இசைநாடகத்தின் மையமும் திரைப்படத்தின் மையமும் இணைந்திருக்கும் கருத்துப்புள்ளியை ஒட்டி நம் கவனத்தை இழுக்கிறார்.

இறுதிக்காட்சியின் கவித்துவத்தை வியந்தபடி, அக்காட்சியில் நடிப்பாற்றலைத் திறமையோடு வெளிப்படுத்திய நடிகரைப்பற்றிய குறிப்பை தன்னிச்சையாக ஒருவித பாராட்டுணர்வோடு கொடுக்கிறார். அதன் தொடர்ச்சியாக அக்காட்சியை அழகுறப் படமெடுத்த காமிரா கலைஞனைப்பற்றிய குறிப்பையும் எழுதுகிறார்.

அவர் பங்கெடுத்த வேறு சில படங்களின் காட்சிகளையும் நினைத்துக்கொண்டு நம்மிடம் பகிர்ந்துகொள்கிறார். அப்புறம் காட்சியின் கலைநுட்பத்தையும், காலத்தை நம் முன்னால் கொண்டுவந்து நிறுத்தும் கலை இயக்குநரின் ஆற்றலையும் வியக்கிறார். இறுதியாக எல்லோரையும் இணைத்து, தன் கனவை நனவாக திரையில் வடித்துக்காட்டும் இயக்குநரின் ஆளுமையைப்பற்றிய குறிப்போடு கட்டுரையை முடித்துக்கொள்கிறார்.

ஒரு படத்தைப் பார்ப்பத்தும் சுவைப்பதும் எப்படி என்பதை ஒவ்வொரு காட்சியாக ஓடவிட்டு பாடமெடுப்பதுபோல சுவைபட சொல்லிக்கொண்டே செல்கிறார் விட்டல்ராவ். படத்தையொட்டி பகிர்ந்துகொள்ளத்தக்க பல தகவல்கள்  அவரிடமிருந்து வெளிப்பட்டபடி இருக்கின்றன. ஒரு தகவலை உலகத் திரைப்படத்திலிருந்து எடுத்துச் சொல்கிறார். இன்னொரு தகவலை இந்திய வரலாற்றின் பின்புலத்திலிருந்து எடுத்துச் சொல்கிறார்.

மற்றொரு தகவலை இசையுலகத்திலிருந்து கொண்டுவந்து இணைக்கிறார். பிறிதொரு தகவலை நாட்டுப்புறக்கதையிலிருந்து பிரித்தெடுத்துவந்து சேர்க்கிறார். தூரிகையை பல வண்ணங்களில் தோய்த்துத் தோய்த்து அங்குமிங்குமாக கித்தானில் தீட்டிக்கொண்டே வந்து, சட்டென்று அற்புதமான ஒரு கணத்தில் அழகான ஓர் ஓவியத்தைக் கண்முன்னால் கொண்டுவந்து நிறுத்தும் ஓர் ஓவியனுக்குரிய நுட்பத்தோடு செயல்படுகிறார் விட்டல்ராவ்.

ஒவ்வொரு கட்டுரையும் அந்த அளவுக்கு விரிவானதாகவும் பலதுறை தகவல்களை அளிப்பதாகவும் கலையின் பல நல்ல அம்சங்களைச் சுட்டிக் காட்டுவதாகவும் அமைந்துள்ளன.

கிரீஷ் கார்னாடின் ‘ஒந்தானொந்து காலதல்லி’ திரைப்படத்தை ஆய்வு செய்யும் விட்டல்ராவ், அது அகிரா குரோசாவுக்கு கார்னாட் செலுத்திய அஞ்சலி என்று எழுதிச் செல்கிறார். ஆனால், அந்தச் சாயலை முழுக்கமுழுக்க கன்னடமயமானதாக மாற்ற கார்னாடுக்குத் துணையாக இருந்த கன்னட வரலாற்றின் தகவல்களை மிக விரிவானவகையில் நம்முடம் பகிர்ந்துகொள்கிறார்.

வீரம், ஆளைக் கவிழ்க்கும் நம்பிக்கைத்துரோகம், கொடூரமான இம்சை, கோழைத்தனம் எல்லாம் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து இப்படத்தில் வெளிப்படுகின்றன. இந்தப் படத்தில் இடம்பெறும் கத்திச்சண்டைக்காட்சி மிக அரிதான காட்சி. அதை மறக்காமல் குறிப்பிடுகிறார் விட்டல்ராவ்.

ஓவியம், வரலாற்றுத்தகவல்கள், சிறுகதைகள், நாவல்கள் என பல தளங்களில் தன்னை ஏற்கனவே நிறுவிக்கொண்ட விட்டல்ராவ்,  திரைப்பட ரசனை என்னும் புதிய தளத்திலும் தன் தடத்தை அழுத்தமாகப் பதித்துள்ளார் என்றே சொல்லவேண்டும்.

கன்னடத்திரைப்படங்களைப்பற்றிய அவருடைய தகவலறிவும், இந்திய அளவிலும் உலக அளவிலும் மிக முக்கியமான இசைக்கலைஞர்கள், நடனக்கலைஞர்கள், புகைப்படக்கலைஞர்கள் எல்லோரைப்பற்றிய தகவலறிவும் அபாரமானதாக உள்ளன. விட்டல்ராவ்  அவர்களை ஒரு நடமாடும் கலைக்களஞ்சியம் என்றே குறிப்பிடலாம். அந்தப் பெருமைக்கு அவர் முற்றிலும் பொருத்தமானவர் என்பதற்கு இந்த நூல் ஒரு சாட்சி. தமிழ்வாசகர்களுக்கு மட்டுமல்ல, கன்னடத் திரைப்பட உலகத்துக்கும் இந்த நூல் ஒரு முக்கியமான கொடை.

(நவீன கன்னட சினிமா- கட்டுரைகள். விட்டல்ராவ். நிழல் வெளியீடு, 31/48 இராணி அண்ணா நகர், சென்னை-78. விலை.ரூ.150)

இலக்கியம்-கவிதை – சிபிச்செல்வன்

சிபிச்செல்வன்

அண்ணா சாலையின் ஜெமினி மேம்பாலத்திற்கு மேற்குப் பகுதியில்
அந்தத் திரைப்பட அரங்கம்
ஒரு காலத்தில் இருந்தது

அதன் உள்ளும் புறமும் கூட்டம் ஏராளமாகத் திரளும்
அல்லது காற்று நிரம்பி வழியும்

அந்தயிடத்தில் திரைப்பட அரங்கம் உருவாவதற்கு முன்பு
அதுவொரு குதிரை லாயமாகயிருந்தது

சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்புவரை
அவ்விடத்தில் காற்று ஊளையிடும் வெற்றிடமாகயிருந்தது
அச்சமயங்களில் அங்கே தெருவில் போவோர் ஒதுங்கி
இயற்கை உபாதைகளைத் தீர்த்துப் போவார்கள்.

அதேயிடத்தில்தான்
ஒரு தொண்டை மன்னனின் அரண்மனை அந்தப்புறம் இருந்தது.
சரித்திரப் புகழ்பெற்ற அவ்விடத்தில் பல ரகசிய திட்டங்கள்
செயல் ஊக்கம் பெற்றன
நூற்றாண்டுகளாக மன்னர்களின் வாரிசுகள் உற்பத்தியாளயிடம்

இந்தயிடத்திற்கு அவ்வக்காலங்களில் சூட்டப்பட்ட பெயர்கள்
கல்வெட்டுகளில் வரிசைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னால் இங்கே பலரின்
உடல்கள் எரிப்பார்கள் அல்லது புதைப்பார்கள்

திரைப்பட அரங்கை ஒரு புகழ்பெற்ற குடும்பம் விலை பேசி
தன் கட்சியின் செயலகமாக மாற்றியிருந்தது
அப்போதும் கூட்டம் பரபரப்பாக இருக்கும்.

சில நாட்களாக ஒரு பெரிய தடுப்பை உருவாக்கி
அக்கூட்டத்தை மறைத்திருந்தார்கள்
சாலையில் போவோர் ஒரு கணம் திகைத்து நின்றார்கள்

எவ்வளவு புகழ்பெற்ற இடம் அது
இவ்வளவு சரிந்து நிற்கிறதென அஞ்சலி செலுத்தினர்

கட்டடம் இருந்ததற்கான அடையாளமாகச் சிதறியிருந்த
செங்கல் குவியல்களுக்கிடையில்
மனித, மிருகக் கழிவுகளுடன்
உபயோகித்து எரித்த நாப்கின்களும், ஆணுறைகளும், பாலிதீன் பேப்பர்களும்,
செய்தித்தாள்களும் கிடங்குபோலக் குவிக்கப்பட்டிருந்தன.

அவ்விடத்திற்கு இன்னும் அத்திரையரங்கின் பெயரைச் சொல்லித்தான்
அடையாளம் காட்டுகிறார்கள்
பேருந்துகள் நின்று செல்கின்றன
இம்மாநகர மக்களின் நினைவுகளில் படிந்த
பெயர்களில் அத்திரையரங்கும் ஒன்றாகியது

சாலையைக் கடக்கும்போது
உங்களுக்கு வலப்புறம் அல்லது இடப்புறம் பாருங்கள்

புதர்கள் மண்டிய
இருள் சூழ்ந்த இந்த வெளியில்தான்
ஒளிவெள்ளம் இருந்தது என்பதை நம்புவது சிரமம்.

அந்த வெற்றிடம் காத்திருக்கிறது
இன்னுமொரு அடையாளத்திற்காக

அண்ணா சாலையின் பெயர்
முன்னாள்களில் மௌண்ட் ரோடு
மௌண்ட் ரோடின் முன்னாளில் பெயர்