Category: இலக்கியம்

கட்டுரை நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா மேடையேற்றப்படாத ஒரு விவாதம்

மேடையேற்றப்படாத ஒரு விவாதம்.

நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா

எழுத்தாளனை அடையாளப்படுத்துதெது படைப்பா, கொள்கைத்தேர்வா?  -ஒரு பிரெஞ்சு படைப்புலக அண்மைக்கால சர்ச்சை

Polémique என்ற பிரெஞ்சு சொல்லுக்கு மூலம் கிரேக்கமொழி: பட்டிமன்றம், தருக்கம், வாய்ச்சண்டை, சொற்போர், வாதம் கொஞ்சம் கதவைத் திறந்தால் அனல் வாதம், புனல்வாதமெனஅவ்வளவையும் சேர்த்துக்கொள்ளலாம். பக்கவாதம் இதிலடங்காதது.  ஒட்டிய சமயத்து உறுபொருள் வாதிகள்/பட்டிமண்டபத்துப் பாங்கறிந்து ஏறுமின்’ என்கிறது மணிமேகலை. இலக்கியசர்ச்சைக்கும் இப்படியொரு விதியை வைக்கலாம். ‘சர்ச்சை’ மேடையேற்றப்படாத ஒரு விவாதம். மணிமேகலையும் சிலப்பதிகாரமும் எழுதிய விதிமுறைக்குள் அதுவும் வரக்கூடியது.பெரும்பாலும் அரைவேக்காட்டுத்தனமாகவிருக்கிற இன்றைய பட்டிமன்றங்களை நாம் கணக்கிற்கொள்ளகூடாது. அங்கே வைக்கப்படும் வாதம், மறுப்பு அனைத்தும் கொடுக்கப்பட்டகாலக்கெடுவிற்குள் மேடையேற்றப்படும் நாடகம் -பம்மாத்துகள் -பாசாங்குகள். போலியான குரல்கள் ‘சர்ச்சைக்குள்’ ஒலிக்காதென்பது ஆறுதலான செய்தி. பொதுவாகக் கலகக்குரல்கள்அல்லது எதிர்ப்புக்குரல்களுக்குச் சொந்தக்காரர்கள் தங்கள் தரப்பில் நியாயம் இருப்பதாக நம்புகிறார்கள், கோபத்துடன் தங்கள் எதிர்ப்பை பதிவுசெய்கிறார்கள். சர்ச்சையின் முடிவில் தங்கள்எழுப்பும் வினாவிற்கு தெளிவான விடைகிடைக்கவேண்டுமென்ற எதிர்பார்ப்பு அவர்களிடத்தில் இருக்கிறது. தமிழ்மண்ணில் பாங்கறிந்து சர்ச்சையில் இறங்குகிறார்களோ இல்லையோபிரெஞ்சு மண்ணில் மணிமேகலையில் கூறப்பட்டுள்ள விதியை நன்கு உள்வாங்கிக்கொண்டு சர்ச்சையில் இறங்குவதாகவே நினைக்கிறேன்.

இனம், மொழி, நாடு என உழைத்த மக்களை நினைவு கூர்வதென்பது இன்றைக்கு ஒரு சடங்காகவே மாறிவிட்டது. பிரான்சு நாடும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. வருடம் தோறும் அவ்வருடத்தில்யார் யாரையெல்லாம் நினைவு கூர்தல்வேண்டும், அரசு சார்பில் செய்யப்படவேண்டியவையென்ன என்பது பற்றி அது தொடர்பான அமைச்சும் அதிகாரிகளும், இதற்கென நியமிக்கப்பட்டிருந்தகுழுவினரும் கலந்து பேசுவர். 2011ம் ஆண்டும் அப்படி கலந்து பேசிய பின் பட்டியலொன்றை தயார் செய்தனர். அப்பட்டியலில் இடம்பெற்றவர்களுள் செலின் என்று அழைக்கபடும் லூயிஸ்·பெர்டினாண் செலின் (Louis-Ferdinand Céline) என்பவரும் ஒருவர். நவீன இலக்கியத்தைக்குறித்த விவாதமோ, கலந்துரையாடலோ பகுப்பாய்வோ நடைபெற்றாகவேண்டுமெனில் செலின்தவிர்க்க முடியாத நபர். இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்க காலத்தில் உலகில் அதிக மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட பிரெஞ்சு படைப்பாளிகள் இருவர்: ஒருவர் மர்செல் ப்ரூஸ்டு (Marcel Proust), மற்றவர் செலின். Journey to the End of the Night மிக முக்கியமானதொரு படைப்பு. சொற்களை அதிகம் விரயம் செய்யக்கூடாதென்பவர். கொச்சை சொற்களை படைப்புகளில் கணிசமாகக்கையாண்டு அப்படியொரு முறைமைக்கு வழிகோலியவர். பிரெஞ்சு இலக்கியம் ஒரு தேர்ந்த படைப்பாளியென்கிற வகையில் அவருக்குப் பெரிதும் கடன்பட்டிருக்கிறது.  செலின் இறந்து (1961ம்ஆண்டு ஜூலையில் இறந்திருந்தார்)  ஐம்பதாவது நினைவஞ்சலியென்பதால் அதனை ஓர் அரசுவிழாவாக, மிகச்சிறந்த முறையில் கொண்டாடவும் திட்டமிட்டார்கள். அரசுவிழாபொறுப்பாளராக தேசிய ஆவணக் காப்பகத்தின் தலைவர் நியமிக்கப்பட்டார். புகழஞ்சலி மலரும் தயாரானது. மலருக்கு முன்னுரை வழங்கியவர் ‘அலென் கொர்பன்’ என்ற வரலாற்றிஞர்.மலருக்கு நாட்டின் கலை, இலக்கிய பண்பாட்டு துறை அமைச்சரால் அக்கறையுடன் எழுதப்பட்ட அணிந்துரையும் இடம்பெற்றது. ஆசியருக்குப் புகழஞ்சலி செலுத்தும் வகையிற் சில பக்கங்கள்ஒதுக்கப்பட்டன. செலின் படைப்புளில் அதிக ஈடுபாடுகொண்டவரும், விற்பன்னருமான ஹாரி கொதார் (Henri godard) எழுதிய வரிகள் வியப்பில் ஆழ்த்துபவை. வழக்கமான புகழஞ்சலிக்குரியசொற்கள் அங்கில்லை, வேறு தொனியிலிருந்தன. சில ஐயப்பாடுகளை எழுப்பின:

“செலினுக்கு விழா எடுக்கத்தான் வேண்டுமா?பிரெஞ்சு இலக்கியத்திற்கு அவரளித்துள்ள பங்களிப்பை மறுக்கவியலாத அதேவேளை கேள்விக்குச் சாதகமானதொரு பதிலைத் தருவதற்குத்தயங்க வேண்டியவர்களாகவுள்ளோம். நினைவாஞ்சலி கூடாதென்பதற்கு காரணங்கள் தெளிவாக உள்ளன. யூதர்கள்மீது தீராத வெறுப்பையும் கசப்பையும் வைத்திருந்தார். ப்ரூஸ்டுடன்பிரெஞ்சிலக்கிய வெளியை பகிர்ந்துகொண்டு இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் அவர் பிரெஞ்சு படைப்புலகில் நிகழ்த்திய சாதனைகளும் மறக்ககூடியல்ல” என்றெழுதி சர்ச்சையை ஹாரிகொதார் துவக்கி வைத்தாரெனலாம்.

ஹாரி கொதார் உபயோகித்த சொற்களை இரண்டாவது முறையாக வாசிப்பீர்களெனில், ‘செலினை’ ஒரு படைப்பாளியாக ஏற்றுக்கொண்டிருக்கும் அதே வேளையில், அவரை ஒருஇனவெறியாளராக தயக்கமின்றி அவர்  சுட்டுவதைப் புரிந்துகொண்டிருப்பீர்கள். இதற்கு செலினைப்பற்றி கூடுதலாக சில செய்திகளை நீங்கள் தெரிந்துகொள்ளுதல் வேண்டும். 1930களின்இறுதியில் இனவெறியாளர்களுடன் கைகோர்த்துக்கொண்டு யூத இன எதிர்ப்பு பிரச்சாரத்தில் செலின் ஈடுபட்டாரென்ற செய்தியை இங்கே கோடிட்டுக்காட்டினால் செலின் என்றஎழுத்தாளனுக்குள்ள எதிர்ப்புகளை புரிந்துகொள்ளக்கூடும்.  “யூத இன எதிர்ப்பு பிரச்சாரத்தில் ஈடுபட எனக்குத் தயக்கங்களில்லை; யூதர்களின் முதல் எதிரியாக என்னைக் காட்டிக்கொள்வதில்பெருமிதம் அடைகிறேன்”, என்று வெளிப்படையாகவே தெரிவித்தவர் செலின். பிரான்சு நாட்டை ஜெர்மன் ஆக்ரமித்திருந்தபோது பிரான்சிலிருந்த நாஜி அபிமானிகள் நடத்திய இதழுக்குத்தொடர்ந்து எழுதிவந்தார். அப்பத்திகளில் யூதர்களின் இருத்தலைக் கடுமையாக விமர்சித்திருந்தார். செலின் யார் என்பது ஓரளவு உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும்.

ஹாரி கொதார் எழுப்பிய ஐயங்களைக் கையிலெடுத்துக்கோண்டு செர்ழ் கிளார்பெல்டு (Serge Klarsfeld) கிளர்ந்தெழுந்தார். கிளார்பெல்டு வழக்கறிஞர், எழுத்தாளர், அவரது படைப்புகள்முற்றுமுதலாக நாஜிகளுக்கு எதிரானது. பிரெஞ்சு மொழியில் நாஜிகளைப்பற்றிய கொடூரமான பிம்பத்தை உரிய சாட்சியங்களுடன் கட்டமைத்திருக்கிறார். தம் பெற்றோர்களைகொலைமுகாமில் பலிகொடுத்தவர். எல்லாவற்றிர்க்கும் மேலாக நாஜிகளின் வதை முகாம்களிலிருந்தும், கொலைமுகாம்களிலிருந்தும் உயிர் பிழைத்தவர்களைக்கொண்டு ஏற்படுத்தியஅமைப்பொன்றின் தற்போதைய தலைவர்.

செர்ழ் கிளார்பெல்டு இதற்கெனவே காத்திருந்திருந்ததுபோல அரசாங்கத்தின் முடிவினை உடனடியாகக் கண்டித்தார்: “யூதர்களை தமது ஊத்தைபிடித்த எழுத்துக்களால் கண்டித்து எழுதியன்பலனாக பல்லாயிரக் கணக்கான யூதர்கள் கொல்லப்பட காரணமாகவிருந்த படைப்பாளரொருவரின் (செலின்) ஐம்பதாவது இறப்பு ஆண்டைக் கொண்டாடுவது அவருக்கு நாம் செலுத்தும்மரியாதையென்ற நினைப்பே அவமானத்திற்குரியது. செலினைக் கொண்டாடுகிறபோது அப்பாவி யூதர்கள் பல்லாயிரக் கணக்கில் வயது பேதமின்றி வதைமுகாம்களுக்கும், கொலைகிடங்குகளுக்கும் கொண்டு செல்லப்பட்டதும், அவர்களில் குறைந்த எண்ணிக்கையினரே உயிர்பிழைத்தார்கள் என்பதும் நினைவுக்கு வரக்கூடுமேயண்றி செலினுடைய படைப்புகள் வாராது,எனவே உடனடியாக அமைச்சர் செய்யவேண்டியது 2011ம் ஆண்டு கொண்டாட்டப் பட்டியலிலிருந்து செலினை நீக்குவதாகும்”, என்பது போல அவரது அறிக்கை இருந்தது. இவ்வறிக்கை Le Figaro, Le nouvel Observateur போன்ற பிரெஞ்சு இதழ்களின் இணைய தளங்களிலும் இடம்பெற்றது.

அமைச்சரின் எதிர்வினை என்னவாக இருக்கும், என்பதற்கு முன்பாக பிரெஞ்சு மொழி அகாதமியைசேர்ந்த மொழியிலறிஞர் பிரெடெரிக் வித்து (Frளூdளூric Vitoux),என்பவரின் கூற்றும்அலட்சியப்படுத்தக்கூடியல்ல: “இங்கே பிரச்சினை செலின் என்ற படைப்பாளியல்ல ‘கொண்டாட்டம்’ என்கிற  சொல்லே. அவரது 50வது நினைவஞ்சலி ஆண்டை ஏதோ செலினுக்குஇப்போதுதான் மகுடம் சூட்டப்போவதுபோல நினைத்துக்கொண்டார்கள். அவர் வாழ்ந்த காலத்திலும் இன்றுவரையிலும் அவருக்குள்ள இடம் உறுதியாகவே இருக்கிறது. இந்த ஆண்டில்அவரது எழுத்துக்களை மீண்டும் நினைவஞ்சலி என்ற பெயரில் மறு வாசிப்புக்கு உட்படுத்தியிருக்கமுடியும். அவருடைய களங்கம் என்று நாம் நினைத்துக்கொண்டிருக்கின்ற பகுதியைக்கூடசார்பற்ற விவாதத்திற்கு உட்படுத்தியிருக்கலாம்.” என்றார் அவர். இதற்கு ஆதரவாகவும் மறுதலிக்கும் வகையிலும் கருத்துகள் குவிந்தன.

இந்தப்பிரச்சினையில் இன்னொன்றையும் விருப்பு வெறுப்பின்றி சொல்லவேண்டியிருக்கிறது. நாஜிகளின் பேரழிவுக்குள்ளான இனம் யூதரினம் என்பதை ஒருவரும் மறுக்க முடியாது. அதற்கானநீதி வழங்கப்படவேண்டியதுதான், வழங்கியும் விட்டார்கள். ஆனால் அதையே காரணமாக வைத்து எதிர் தரப்பினரின் குரல்வளையை இவர்கள் இன்னும் எத்தனைகாலத்திற்குநெறித்துக்கொண்டிருக்கப்போகிறார்கள். இன்றைய தேதியில் உலப்பொருளாதாரமும் அரசியலும் இந்த இனத்தின் கையில்தான் உள்ளது. பிரெஞ்சு கலை இலக்கிய பண்பாட்டுத்துறைஅமைச்சர் செலின் நினைவுதினத்தை அனுசரிப்பது தொடர்பாக என்ன முடிவு எடுத்திருப்பாரென நினைக்கிறீர்கள்? பிரான்சு நாட்டின் அதிபர் ஒரு யூதர், பிரதமர் யூதர், அமைச்சர்களில்பாதிக்குமேல் யூதர்கள். எதிர்கட்சி தலைவர் ஒரு யூதர் பாராளுமன்றத்தில் பெரும்பான்மையான உறுப்பினர்கள்கூட யூதர்களாக இருக்கலாம். இந்நிலையில் முடிவு நீங்கள் நினைப்பதுபோலத்தான் அமைந்தது. செலினை யூதரின துரோகியாகப்பாவித்து அரசு அவருக்கான விழாவை பட்டியலிலிருந்து நீக்கியது. எனக்கு ஒரு படைப்பாளியை படைப்பை மட்டுமேவைத்து பார்க்கவேண்டும். படைப்பில் ஒன்றிரண்டு யூத எதிர்ப்புக்கூட இருந்துபோகட்டுமே அதனாலென்ன? சுதந்திரம் சுதந்திரமென்று வாய்கிழிய பேசுகிறநாட்டில் அதற்குவாய்ப்பில்லையானால் எப்படி?

—–

ரவிஉதயன் கவிதைகள்

ரவிஉதயன்


1

கடைசிச்சதரைக்கு வீழ்கிற
இலையைப்  போன்றே
கணித நுட்பம்

தவிப்பு மனிதர்களின்
தந்திர வழி என்கிறார்கள் ?

தீர வலிக்குச்செய்து கொள்ளும்
நித்தியப்பணிவிடை என்கிறார்கள் ?

காதல் ஜோடிகளின்
கைகளிலிருக்க

கடைசி துருப்புச்சீட்டுஎன்கிறார்கள் ?

போதுமான தொரு
வாழ்விலிருந்து மீளும்
சுய விலகல் என்கிறான் ஞானி
ஒரு வேளை

துடித்தடங்கும்
இக்கயிற்றை அறுத்து
தரையிறக்குகையில்
உடைந்த என் குரல்வளையில்
எஞ்சியிருக்கலாம்

ஒரு தற்கொலையின்
காரணத்திற்கான
கடைசிச்சொல்.

2

ரேகைகளை வாசிப்பவன்

விரிந்த
உள்ளங்கையில்
ரேகைகளின்தடங்களைப்பார்க்கிறான்

மேடுகளை நீவி
பள்ளங்களில் நிரப்புகிறான்

செடிவேர்கள்ப்போல
கிளைபிரிந்து செல்லும்
ரேகைகளின் பாதைகளில்
ஒரு சிற்றெம்பைப்போல்
ஊர்கிறான்

உள்ளங்கைக்கதவைத்திறந்து
உள்ளே இருப்பவனிடம்
யாசிக்கிறான்
தனது
ஒருகவளச்சோற்றுப்பசிக்கு.

3

இரையின் பசி

உலைகொதிக்கும் இதயம்
வளைக்கரம்பற்றி  இழுத்து
ருசித்த உதடுகளில்
ஒருவகை ருசி.

திமிரும் உடலோடு,
முனகல் குரலோடு
சேர்த்தணைத்து
உதடுகள் பதித்து
உறைந்த
மின்னற்ப்பொழுது
சுடர்ந்து திகைத்து
இருவிழிகள்
செருகக்கண்டது
இரையின் பசி

4

மழைப்பாடல்
காற்று வீசுகிறது
மரம் தலையசைக்கிறது
இலைகள் கைத்தட்டிசலசலக்கின்றன
நெடிய சாந்தம்
பிறகுதான் ஆரம்பித்தது
மழை தன்மகத்தான பாடலை

சிறுகதை – எம்.கோபாலகிருஷ்ணன் – தருணம்

சிறுகதை

எம்.கோபாலகிருஷ்ணன்

தருணம்

பாண்டியின் சடலத்தை ஆம்புலன்ஸிலிருந்து இறக்கி வீட்டுக்குள் கிடத்தினார்கள். தலையிலிருந்து பாதம் வரையிலும் வெண்ணிற பாப்லின் துணி மொடமொடப்புடன் சுற்றி கட்டப்பட்டிருக்க பாண்டியின் முகம் வீக்கம் கண்டிருந்தது. பத்துக்கு பத்து அளவில் இருந்த அந்த இடத்தில் ஆளாளுக்கு இடித்துக் கொண்டே எட்டி எட்டி பார்த்தார்கள். வேஸ்ட் குடோன் மாணிக்கம் ஒரு ரோஜா மாலையை அவன் நெஞ்சில் சாத்திவிட்டு நகர்ந்தார். இன்னும் இரண்டு மாலைகள் கால்மாட்டில் போடப்பட்டன. சடலத்தின் மீது இருந்த மருத்துவமனைக்கான வாடையோடு ரோஜாவின் மணம் அபத்தமாய் கலந்தது.

”நா பாக்க மாட்டேன்.. இல்லக்கா.. நா பாக்க மாட்டேன்.. அவரு இல்ல இது.. ” வாசுகியின் தோளில் முகம் புதைத்தபடி ராஜம் குமுறினாள். காலையிலிருந்து கண்ணீரைத் தேக்கி வைத்தபடி வெற்றுப் பார்வையுடன் உட்கார்ந்திருந்தவள் பாண்டியின் உடல் உள்ளே எடுத்து வருவதைக் கண்டதும் பயந்து ஓலமிட்டாள். வாசுகி அவள் முகத்தைத் திருப்பினாள்.

”பாவி.. பொணமாக் கெடக்கறான் அவன்.. நீ அவனில்லை.. அவனில்லைன்னு பைத்தியமாட்ட ஒளர்ற.. பாருடி.. கண்ணத் தொறந்து பாரு.. உன்ன இப்பிடி தெருவுல விட்டுட்டு கெடக்கறான் பாரு..”

அழுதபடியே ஒடுங்கியவளை இழுத்து வாசுகி அவன் தலைமாட்டில் உட்காரவைத்தாள். முகத்தை மூடிய கைகளை மெல்ல விலக்கி பாண்டியை நிதானமாக பார்த்தாள். அவன் தூங்குவது போலத்தான் இருந்தது. ”மாமா.. மாமா.. என்ன பாரு மாமா? கண்ணத் தொறந்து பாரு மாமா..” என்று கேவல்கள் வெடித்தன. உதடுகள் துடிக்க அவன் தோளில் விழுந்தாள். வாசுகி அவசரமாக அவளை விலக்கினாள். மார்பிலும் முகத்திலும் அய்யோ அய்யோவென உயிர் துடிக்க அழுதவளை சமாதானப்படுத்த முடியாதவளாய் வாசுகியும் அழத் தொடங்கினாள்.

பாண்டியைப் பார்க்க கூட்டம் வந்தபடியே இருந்தது. வீட்டு வாசலில் இருந்த வேப்பமர நிழலிலும் தெருவின் மறுபக்கம் இருந்த பனியன் கம்பெனியின் வாசலிலும் நின்றவர்கள் பாண்டியை பலி வாங்கிய விபத்தைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். கம்பெனியை அடுத்திருந்த கனகுவின் வீட்டு வாசலிலும் ஆட்கள் சேர்ந்திருந்தார்கள். வாசல் திண்ணையில் இருந்த கனகுவை அனைவரும் சூழ்ந்திருந்தார்கள். கலைந்த தலை, சிவந்து களைத்திருந்த கண்களுடன் எந்த கேள்விக்கும் பதில் சொல்லாமல் தலை குனிந்து உட்கார்ந்திருந்தான். விஸ்வமும் காசியும்தான் மின்மயானத்துக்கு போய் ஏற்பாடுகளை செய்திருந்தார்கள்.

”விஜயன் எப்பிடி இருக்கான் கனகு?”

குடோன் மாணிக்கம் கனகுவின் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தார். அவனுக்கு அழுகை கொப்புளித்தது.

0

நேற்று காலை எட்டு மணிக்கு விஜயனும் பாண்டியும்தான் புறப்பட்டுப்போனார்கள். விஜயன் செகணன்டில் யமஹா பைக் வாங்கி இரண்டு வாரம்தான் ஆகியிருந்தது. பைக் வாங்கிய பொழுதிலிருந்து பாண்டியும் விஜயனும் சேர்ந்தேதான் சுற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். கனகு அப்போதுதான் தெருமுனை குழாயில் தண்ணீர் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனருகில் வந்ததும் வண்டியை வேகம் தணித்தார்கள். பாண்டி வண்டியை ஓட்ட விஜயன் பின்னால் உட்கார்ந்திருந்தான்.

”கனகு.. தென்திருப்பதிக்கு போயிட்டு வரோம்.. சாயங்காலமா சாந்திக் கொட்டாயில டிக்கெட் வாங்கி வெச்சுரு.. வந்தர்றோம்”

வண்டி உறுமியபடி முன்னால் நகர்ந்து மறுபடியும் நின்றது. பாண்டி திரும்பிப் பார்த்து.. ”கனகு.. நாலு டிக்கெட் வாங்கணும்..” என்றான்.

தண்ணீர் குடத்தை முகப்புத் திண்ணையில் வைத்துவிட்டு குனிந்து உள்ளே போன கனகு, மிளகரைத்துக் கொண்டிருந்த வாசுகி அக்காவிடம் கேட்டான்.

”காலங்காத்தாலே வண்டிய எடுத்துட்டு ரெண்டுபேரும் கெளம்பிட்டாங்க.. எதாச்சும் சாப்புட்டாங்களா?”

வாசுகி அக்கா சந்தனப் பதம் வந்துவிட்டதா என்று விரல்களால் சோதித்தபடியே தலையாட்டினாள். ”இந்த பைக்கை வாங்கினதிலிருந்து வீடு தங்க மாட்டேங்கறாங்க. இவன்தான் வளுசுப் பய, திரியறான்னா.. அந்தப் பாண்டி.. கட்டுன பொண்டாட்டியகூட கண்டுக்க மாட்டேங்கறான்”.

வாசுகிக்கு எல்லாவற்றின் மீதும் வெறுப்பு. சலிப்பு. முப்பத்தி ஆறு வயதுக்குள்ளாக வாழ்க்கை அவள் மீது திணித்துவிட்டிருந்த துக்கத்தினாலும் கசப்பினாலும் விளைந்த சலிப்பும் வெறுப்பும். விளையாட்டுப் பிள்ளைகளாய் விஜயனும் கனகுவும் இவளை அண்டிக் கிடந்த காலம் மாறி இன்று தம்பிகள் தயவில் நாட்கள் கழிகின்றன. ஆண்டிப்பட்டியிலிருந்து மணப்பெண்ணாய் அய்யம்பாளையம் போன மூன்றாவது மாதமே வெறுங்கழுத்துடன் திரும்பியவளின் கண்ணீர் காய்வதற்குள் ஆதரவாயிருந்த அப்பாவும் தம்பிகளை கைசேர்த்துவிட்டு கண்ணை மூடிவிட்டார். கதியற்று நின்றவள் தம்பிகளுடன் ஒரு நாள் அதிகாலையில் திருப்பூர் புதிய பஸ் நிலையத்தில் வந்திறங்கினாள். ஒரு கணம் வாழ்வின் அனைத்து வழிகளும் அடைபட்டு போய்விட்ட மருட்சி அவள் நெஞ்சை அடைத்தது. கண்ணீர் பெருக டீக்கடை வாசலில் தம்பிகளுடன் நின்றாள். பேருந்து நிலையத்துக்கு பக்கத்தில் இருந்த உழவர் சந்தைக்கு காய்கறி வாங்க வந்த வேஸ்ட் குடோன் மாணிக்கம் அருகில் வந்து விசாரித்தார். ஆறுதல் சொல்லி குடோனுக்கு அழைத்து வந்தார். அவருக்கு சொந்தமான லைன் வீடுகளில் ஒன்றில் தங்குவதற்கு இடம் கொடுத்தார். குடோனில் வேலையும் கொடுத்தார். இரண்டாம் நாள் இரவில் மண்ணெண்ணை அடுப்பில் சோறு பொங்கி மூவரும் வயிறார சோறு உண்டபோது வாசுகிக்கு பிழைத்துவிடுவோம் என்ற தைரியம் வந்தது. விஜயனும் அடுக்கிக்கட்டுவதில் தொடங்கி கைமடித்து சிங்கர் டெய்லராகிவிட்டான். பள்ளிக்கூடம்தான் போவேன் என்று ஆரம்பத்தில் அடம்பிடித்த கனகுவும் பிறகு சமாதானமாகி கம்பெனிக்குள் கால்வைத்து இப்போது கட்டிங் மாஸ்டராகிவிட்டான்.

ஒண்டிக்கொள்ள நிழலுமின்றி பசியாற வழியுமின்றி பரிதவித்த நாட்கள் போய், நிம்மதிப் பெருமூச்சுவிட்டு நிமிர்ந்தபோது அதுகாறும் பதுங்கிக் கிடந்த வெறுமையும் கசப்பும் வெடித்து வெளிப்பட்டன. இதற்காகவே வேலைகளை இழுத்துப்போட்டுக் கொள்வாள். ஆனாலும் ஒரு சில நாட்களில் திண்ணையில் கவிழ்ந்து படுத்தால் சாயங்காலம் வரைக்கும் கண்ணீர் விட்டபடியே அன்ன ஆகாரம் இல்லாமல் துவண்டு கிடப்பாள். ராஜம் அந்தத் தெருவிற்கு வந்த பிறகு அவளுக்கு ஒரு பெரும் பிடிப்பு ஏற்பட்டது போலொரு உற்சாகமும் வந்தது.

தம்பிகளை அழைத்துக் கொண்டு வாசுகி வந்திறங்கிய அதே நிலையில்தான் பாண்டியும் ராஜத்தோடு திருப்பூர் வந்து சேர்ந்தான். திருச்சுழியில் டூ வீலர் மெக்கானிக். ஒற்றை ஆளாய் இருந்த வரையில் வருமானம் பற்றியோ எதிர்காலம் பற்றியோ திட்டங்கள் எதுவுமில்லாமல் திரிந்தவனுக்கு ராஜத்தை கட்டிக் கொண்டபிறகு கவலைகளும் சேர்ந்தே வந்தன. ராஜத்தின் அண்ணன் மகனும் சித்தப்பா வீட்டு பிள்ளைகளும் சொன்ன அனுபவத்தில் ராஜம்தான் திருப்பூர் போய் பிழைக்கலாம் என்று பாண்டியை சம்மதித்து அழைத்து வந்தாள்.  இரண்டு லெதர் பைகளும் சிறிய கோணிப் பையில் வீட்டுச் சாமான்களுமாக பாண்டியும் ராஜமும் வாசலில் வந்து நின்றார்கள். ”வாடகைக்கு வீடு இருக்கா இங்க?”. வேர்வையும் களைப்புமாய் நின்றவர்களை திண்ணையில் உட்கார வைத்து விசாரித்தாள். சூடான தேநீரைக் குடித்தபடியே பாண்டி விபரம் சொன்னான். வாசுகியின் பரிந்துரையில் மீனாட்சி வாடகைக்கென்று அமைத்திருந்த நான்கு வீடுகளில் முதலாவது, தெருவை ஒட்டிய வீடுதான் பாண்டிக்கு வாய்த்தது. சீமை ஓடுகள் வேய்ந்து நாலாபக்கமும் தென்னை ஓலைகள் அடைத்த தட்டிகளையே சுவராகக் கொண்டது. சிமெண்டு தரை. வட கிழக்கு மூலையில் அடுப்பங்கரைக்கென ஒரு தடுப்பு. தகரத்தாலான கதவு. ஒரே ஆறுதல் வாசல் வேப்பமரம். அன்று மாலையில் வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு வந்தபோதுதான் விஜயன் பாண்டியைப் பார்த்தான். பார்த்தவுடன் பிடித்துப் போய்விட்டது. மெக்கானிக் வேலை பார்க்கப் போகிறேன் என்று இருந்தவனை விஜயன்தான் கம்பெனிக்குள் இழுத்துப்போட்டான்.

சாந்தி தியேட்டரில் டிக்கெட் வாங்க வரிசையில் நின்றிருந்தபோதுதான் கனகுவின் செல்போன் ஒலித்தது. அழைப்பு விஜயனின் எண்ணிலிருந்துதான் வந்தது.

”அலோ.. யார் பேசறதுங்க?” மறுமுனையில் விஜயனின் குரல் ஒலிக்கவில்லை.

”அலோ.. நா கனகுதான் பேசறேன்.. விஜி இல்ல.. நீங்க யாரு?” மனதுக்குள் ஆயிரம் கேள்விகள். போன் எங்கும் கீழே விழுந்துவிட்டதா? ராங் நம்பரா? எண்ணை சரியாக பார்க்கவில்லையா?

”அன்னூர் ஸ்டேஷன் போலிஸ் கான்ஸ்டபிள் பேசறேன். ஒரு ஆக்ஸிடென்ட் இங்க. ஸ்பாட்ல ஒருத்தர்கிட்ட இருந்த போன்ல இருந்துதான் பேசறேன்..” மேலும் அவர் சொல்லியது எதையும் காதில் வாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை கனகுவால். வரிசையிலிருந்து விலகினான். செல்போனை பிடித்திருந்த கை நடுங்கியது. தியேட்டர் வாசலில் இருந்த அனைத்து இயக்கங்களும் ஓசையிழந்து சுழன்றன. செல்போனில் அழைப்பு வந்த எண்ணை மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்திக் கொண்டான். நேரத்தை சரிபார்த்தான். விஜயனின் போனிலிருந்து அவன் பேசவில்லை. ஒரு போலிஸ்காரர் பேசுகிறார். என்றால் விஜயன் என்ன ஆனான்? பாண்டிக்கு என்ன ஆனது? இருவரையும் 108 ஆம்புலன்ஸில் கோயமுத்தூர் மருத்துவமனைக்கு கொண்டு போகிறோம், நீங்கள் உடனடியாக அங்கே வந்து சேருங்கள் என்று சொல்கிறார். அடுத்து என்ன செய்வது என்பதை கனகுவால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை. காசியை அழைத்தான். அடுத்த பத்தாவது நிமிடத்தில் விஸ்வத்தோடு வந்து சேர்ந்தான்.

”அக்காகிட்ட இப்ப எதுவும் சொல்லவேண்டாம் கனகு.. நாம கோயமுத்தூர் போயி பாத்துட்டு அப்பறமா சொல்லலாம்” சாந்தி தியேட்டர் வாசலிலிருந்தே கோயமுத்தூர் பேருந்தில் ஏறிக்கொண்டார்கள். ஒன்றரை மணி நேர பயணம் கனகுவிற்கு பெரும் அவஸ்தையாக இருந்தது. கண்களை திறக்காமல் இறுக மூடிக்கொண்டான். உள்ளுக்குள் ஆயிரம் காட்சிகள். பாண்டியின் முகம். சீறிச் செல்லும் வாகனம். பின்னிருக்கையிலிருந்து கால்களை விரித்துக் கொண்டு மல்லாந்து விழும் விஜயன். தெறிக்கும் ரத்தம். சாலையில் கிரீச்சிட்டு தேயும் பிரேக்கின் நாராசம். காசி அவனை தேற்றுவதற்காக தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டே இருந்தாலும் கனகுவால் கவனத்தை திசைமாற்றிக் கொள்ள முடியவில்லை.

இரவு ஏழரை மணிக்கு அரசு மருத்துவமனை வளாகம் மங்கலான வெளிச்சத்தில் ஓய்ந்திருந்தது. ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் திருச்சி சாலையும் அடங்கியிருந்தது. வளாகத்தினுள் மஞ்சள் ஒளியில் கட்டிடங்கள். கிளை விரித்து ஆடிய தூங்குமூஞ்சி மரங்கள். மருத்துவமனைக்கேயுரிய பிரத்யேகமான நெடி. கனகுவிற்கு உள்ளே வரவே பயமாயிருந்தது. கால்கள் நடுங்கின. மூவரையும் பார்த்து 108 ஆம்புலன்ஸ் டிரைவர் நெருங்கி வந்தான்.

அன்னூரிலிருந்து ஆறு கிலோ மீட்டர் தள்ளி ரைஸ் மில் அருகில் பைக்குக்கு பின்னால் வந்த ஒரு செங்கல் லாரி மோதியிருக்கிறது. சற்று தொலைவில் பேருந்துக்காக காத்திருந்தவர்கள் ஓடிவந்து காவல்துறைக்கும் 108 ஆம்புலன்சுக்கும் தகவல் சொல்லியிருக்கிறார்கள். யார் என்ன என்று தெளிவாக தெரியவில்லை. ஒருவர் அவசர சிகிச்சை பிரிவிலும் இன்னொருவர் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவிலும் இருப்பதாக டிரைவர் வழிகாட்டினான்.

கனகுவிற்கு தலை சுற்றியது. அடிவயிறு கலங்க அப்படியே தரையில் உட்கார்ந்தான். காசி அவசர சிகிச்சைப் பிரிவுக்கு ஓடினான். திரும்பி வந்தவன் கனகுவை எழுப்பினான்.

”டேய்.. வாடா.. விஜயன பாத்துட்டேன்.. ஒண்ணுமில்லடா.. வா.. பாக்கலாம்”

வலது கணுக்காலிலும் முழங்காலிலும் எலும்பு முறிவு. இடது நெற்றியில் பலமான அடி. ரத்த நெடியோடு மயக்கத்தில் கிடந்தான். இரவுப் பணியிலிருந்த டாக்டர் மறுநாள் காலையில் அறுவைச் சிகிச்சை நடைபெறும் என்று சொன்னார். கனகுவுக்கு பெரும் ஆசுவாசமாயிருந்தது. தண்ணீரை முகத்தில் இறைத்து கழுவிக் கொண்டான். கால் நடுக்கம் மட்டுப்பட்டது.

”டேய்.. பாண்டிக்கு என்னாச்சுன்னு பாக்கலாம் வாடா” விஸ்வம் தோள்தொட்டு அழைத்தபோதுதான் அவனுக்கு பாண்டியைப் பற்றிய நினைப்பே வந்தது.

தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவு இரண்டு கட்டிடங்கள் தள்ளி சற்றே உள்ளடைந்து நின்றது. வராந்தாவில் இருந்த பிளாஸ்டிக் நாற்காலிகளில் நீண்ட பெஞ்சுகளில் உறவுகள் காத்திருந்தன. தரை விரிப்புகள், போர்வைகள், தண்ணீர் பாட்டில்கள், தட்டு, டம்ளர், பாத்திரங்கள், பிளாஸ்க் ஆகியவை அடங்கிய கட்டை பைகள். இரவுப் படுப்பதற்காக மின் விசிறிக்குக் கீழாக விரிப்பைப் போட்டு சிலர் தயாராகியிருந்தார்கள். திரைச் சீலையுடன் இருந்த கண்ணாடிக் கதவுக்கு வெளியே நீண்ட மேசைக்குப் பின்னாக நின்றிருந்த நர்ஸ் செல்போனில் நிதானமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். மேசையில் சாய்ந்து நின்று அவளையே பார்த்து புன்னகைத்தபடியிருந்த காக்கிச் சீருடை காவலரிடம் காசி விபரம் கேட்டான்.

”அன்னூர் ஆக்சிடெண்ட் கேஸா?.. ஆமாமா.. ஒரு ஆளு இங்கதான் இருக்கறாரு.. பேரு கூட தெரியாது”

நர்ஸ் செல்போனை அவசரமாக அணைத்துவிட்டு கேட்டாள்.

”நீங்க அவருக்கு தெரிஞ்சவங்களா? சொந்தமா?”

கனகுவுக்கு அடிவயிறு மீண்டும் புரட்டியது. தொண்டை வறண்டது. அபாயத்தின் பெரும் இருளுக்குள் அமிழ்த்தப் போகிற முதல் படியாக அந்த கேள்வி நின்றது.

”பிரண்டு.. என்னாச்சு அவருக்கு?..”

ஆட்கள் வந்துவிட்ட நிதானம் அவளிடம் இப்போது. இண்டர்காமை எடுத்துப் பொத்தான்களை அழுத்தி பேசினாள். சில நொடிகளுக்குள்ளாக மருத்துவமனை காவல் மையத்திலிருந்து ஒரு கான்ஸ்டபிளும், ஏட்டும் வந்துவிட்டார்கள். தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவின் பணி மருத்துவரும் வெளியில் வந்தார். கனகுவிடம் பாண்டியைப் பற்றி விசாரித்தார்கள். படிவங்களை நிரப்பி கையொப்பமிடச் சொன்னார்கள்.

”தலையிலதான் பலமான அடி. நெறைய ரத்தம் போயிருச்சு.. சர்ஜரி பண்ணவேண்டியிருக்கும். டாக்டர்ஸ் இப்ப வந்து பாத்து முடிவு பண்ணுவாங்க.. இப்ப இருக்கற நெலமையில ஒண்ணும் சொல்ல முடியாது.. அவங்க வீட்ல இருந்து யாராவது இங்க வந்து இருந்தா பார்மாலிட்டீசுக்கு வசதியா இருக்கும்.. அப்பறம்.. பிளட் அரேஞ்ச் பண்ண வேண்டியிருக்கும்..”

பணி மருத்துவர் சொன்ன தகவல்கள் தைரியத்தைக் குலைத்தன. யாராவது ஒருவர் உள்ளே போய் பார்த்துவிட்டு வரலாம் என்று அனுமதித்தபோது கனகு அவசரமாக விலகி நின்றான். காசி தயங்கியபடியே உள்ளே போய்விட்டு வந்தான்.

”இங்கயே இருங்க.. வெளியில எங்கயும் போயிடாதீங்க..” நர்ஸ் செல்போன் நம்பரை வாங்கிக் கொண்டாள்.

வெளியில் வந்தபோது இரவுக் காற்று சிலீரென்று முகத்தில் மோதியது. கனகு ஒன்றுமே பேசாமல் தலையை உலுக்கியபடியே நடந்தான். 108 ஆம்புலன்ஸ் டிரைவரும் அன்னூரிலிருந்து வந்த கான்ஸ்டபிளும் மெல்ல நெருங்கி வந்தனர்.  பாண்டியின் செல்போனை கனகுவிடம் ஒப்படைத்தார்.

”வண்டி அங்கயேதான் கெடந்துது. ஸ்டேஷன்ல கொண்டுவந்து போட்டுருப்பாங்க. இதெல்லாம் முடிஞ்சதுக்கப்பறமா வாங்க.. பாத்துக்கலாம்”

பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு இருவரும் நகர்ந்த பிறகு காசி செல்போனை எடுத்தான்.

”கனகு.. அக்காகிட்ட இருந்து நாலைஞ்சு மிஸ்ட் கால் வந்துருக்கு.. விஜயனோட போன்லயும். அவங்கள கூப்பிட்டு விஷயத்தை சொல்லிரலாம்..”

கனகு நிமிர்ந்து பார்த்தான். தீவிர சிகிச்சைப் பிரவுக்குள் சென்று பாண்டியை பார்த்துவிட்டு வந்தபின் காசி சொன்னதுதான் இன்னும் அவன் காதில் ஒலித்தபடியிருந்தது.

”பயமா இருக்குடா கனகு.. தலையில பெரிய கட்டு.. கர்..கர்னு சத்தம்.. என்னால நிக்கவே முடியலை.. பாண்டிதான்னு உத்துப் பாத்துட்டு நகந்து வந்துட்டேன்.. காலையில வரைக்கும் அவன் பொழைச்சுருப்பான்னு எனக்கு நம்பிக்கையில்ல..”

வாசுகி மறுபக்கத்தில் அவசரமாக பேசுவது தெரிந்தது.

”ரெண்டு பேரும் நல்லாத்தான் அக்கா இருக்காங்க.. அன்னூர்கிட்ட ரோட்ல விழுந்துட்டாங்க.. இல்லை.. இன்னிக்கு ஞாயித்துக் கிழமையில்ல.. அதான்.. டாக்டருக இல்லை.. நாளைக்கு பாத்துட்டுத்தான் டிசார்ஜ் பண்ணுவாங்க.. நாங்க பாத்துக்கறோம்.. காலையில போன் பண்றோம்.. வரணும்னா பாண்டி சம்சாரத்த அழைச்சிட்டு வாங்க.. கனகு இதோ.. இங்கதான் இருக்கான்..”

”கனகு.. நீ பேசினாதான் நம்புவாங்க.. தைரியமா பேசு.. அழுது வெச்சறாதே..” சன்னமாக எச்சரித்துவிட்டு செல்போனை நீட்டினான்.

”ஆமாக்கா…. ஒண்ணுமில்லை.. கீழ விழுந்ததுல லேசான அடிதான்.. அதெல்லாம் வேண்டாம்.. காலையில பாத்துக்கலாம்”

ஒற்றை வார்த்தையில் பதில் சொல்லிவிட்டு செல்போனை துண்டித்தவனிடமிருந்து அழுகை வெடித்தது. மரக் கிளைகளிலிருந்து பறவைகள் சடசடத்து அமைந்தன. அழுகுரல் கேட்டு வராந்தாவில் படுத்துக் கிடந்தவர்கள் எழுந்து பார்த்தார்கள். விஸ்வம் கனகுவை இழுத்து தோளில் புதைத்துக் கொண்டான்.

0

தூங்கிக் கிடந்தவனை காசி உலுக்கி எழுப்பினான். தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவின் ஒரு மூலையில் சரிந்து உட்காரந்தபடியே தூங்கிப் போயிருந்தான். இன்னும் விடிந்திருக்கவில்லை. பனியும் குளிருமாக இருள் உறைந்திருந்தது.

கண்களை திறக்கவே முடியாத எரிச்சல். ஒரு கணம் அனைத்துமே தெளிவற்ற காட்சியாக சுழன்றது.

”என்னடா ஆச்சு?”

காசியின் முகம் சுண்டிப்போயிருந்தது. விஸ்வம் தலையில் கைவைத்தபடியே மண்டியிட்டு உட்கார்ந்தான்.

”எல்லாம் முடிஞ்சுபோச்சுடா கனகு.. பாண்டி தலையில கல்லப் போட்டுட்டாண்டா”

கனகு சுவற்றில் சரிந்து உட்கார்ந்தான். பதற்றம் மெல்ல மெல்ல அடங்கியது. மூச்சு சீரானது. கண்ணீர் நிறைந்து தளும்பி வழிய மூச்சை ஆழமாக உள்ளிழுத்தான்.

அதிகாலையில் ஆபரேஷனுக்கு தயார்படுத்துவதற்கு முன்பே பாண்டி விடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறான்.

0

”எடுத்தர்லாமா கனகு?” மாணிக்கம் மறுபடியும் அருகில் வந்தார். கனகு மெல்ல எழுந்தான். திண்ணையின் மேற்கு மூலையில் தலை கவிழ்ந்து உட்கார்ந்திருந்தவளைப் பார்த்தான். மெலிதான தேகம். கருத்து நீண்ட தலைமுடி. முகமும் உடலும் தாய்மையின் பொலிவுடன் மின்னின. அடர்பச்சை நிற பருத்திப் புடவையில் உதடு துடிக்க வெற்றுப் பார்வையுடன் பாண்டியின் வீட்டு வாசலையே பார்த்தபடி இருந்தாள். அவளருகில் உட்கார்ந்திருந்த வாசுகி எழுந்தாள். விறுவிறுவென்று பாண்டியின் வீட்டுக்குள் போனாள்.

ராஜம் இன்னும் தலைமாட்டில் முகம் புதைத்து அழுதபடியிருந்தாள். வாசுகி அவளருகில் உட்கார்ந்தாள். ராஜத்தின் முதுகில் கைவைத்து அணைத்தபடியே குனிந்து அவள் காதில் மிக மெதுவாக சொன்னாள்.

”ராஜம்.. போதுண்டா.. போனது போயிட்டான்.. இனி அழுதுட்டே இருந்தா ஆச்சா?”

ராஜம் தலை நிமிர்த்தினாள். வாசுகி இன்னும் ஏதோ சொல்லப் போகிறாள் என்பதுபோல பார்த்தாள். கண்கள் களைத்து முகம் வீங்கியிருந்தது.

”சொல்லுக்கா”

வாசுகிக்கு அழுகை கொப்பளித்தது.

”ஆனது ஆச்சடி.. நா சொல்றத பொறுமையா கேளு.. கோவப்பட்டு கத்தாதே.. என்ன?”

ராஜத்தின் பார்வை கூர்மை பெற்றது. ”சொல்லுக்கா… ”

”அவ வந்து உக்காந்துருக்கா ராஜம்.. ஒரே ஒரு தடவ மொகத்தப் பாத்துட்டு போயிரட்டுமே..”

விலுக்கென்று ஆவேசத்துடன் நிமிர்ந்தாள் ராஜம். தலையை அள்ளி முடிந்து கொண்டவளின் பார்வை வாசுகிக்கு அச்சம் தந்தது.

”இங்கயே வந்துட்டாளா அவ.. விடமாட்டேன் அக்கா.. நா விடமாட்டேன். உசுரோட இருந்தவரைக்கும்தான் பங்குப் போட்டுக் கெடந்தான்னா.. இப்ப பொணத்தையும் பங்கு போட்டுக்க வந்துட்டாளா?  முடியாது.. அவ இங்க இருந்தான்னா பொணத்தை எடுக்கவே விட மாட்டேன்.. மொதல்ல அவள  இந்த எடத்தை விட்டு போகச் சொல்லுங்க.. போச் சொல்லுங்க..”

அவளுடைய கூச்சல் அனைவரது பார்வையையும் வாசுகி வீட்டுத் திண்ணையில் இருந்தவளின் மீது குவிக்கச் செய்தது.

ராஜத்தின் குரல் அவள் காதிலும் விழுந்தது. ராஜத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லும் அவளது விசும்பல்களை உக்கிரமாக்கியது. பாண்டியின் சாவும் ராஜத்தின் துக்கமும் மறந்து அனைவரும் இப்போது அந்தப் பெண்ணைப் பற்றிய கற்பனைகளில் சுவாரஸ்யம் கொண்டிருந்தனர்.

வாசுகிக்கு ராஜத்தின் மீது ஆத்திரம் பொங்கியது.

”சொன்ன கேக்க மாட்டியா நீ? பொணத்தக் கட்டிக்கிட்டே எந்நேரம் கெடப்படி.. அவ வயத்துல புள்ளையோட உக்காந்துருக்காடி.. பாவி. அதுக்காகவாவது அவ மொகத்த பாத்துட்டுப் போகட்டுமே..”

ராஜம் வாசுகியின் தோளைத் தொட்டாள். முகம் பார்த்தாள். கண்களில் ஆவேசம் இல்லை. பதற்றம் இல்லை. அவள் கண்களுக்குள் ஒரே ஒரு கேள்விதான் கண்ணீருடன் தளும்பி நின்றது.

வாசுகி ஆமோதிப்பவள்போல் தலை அசைத்தாள். ராஜம் பாண்டியின் முகத்தைப் பார்த்தாள். அவனைப் பார்த்தபடியே மெல்ல நகர்ந்து ஓலைத் தட்டியில் சாய்ந்துகொண்டாள். வயிற்றில் அறைந்தபடியே அழத் தொடங்கினாள்.

”போங்கக்கா.. போங்க.. அவள அழச்சிட்டு வாங்க.. இங்க வெச்சு.. எல்லா சீரையும் அவளுக்கே செய்யுங்க.. இனி நா சொல்றதுக்கு என்ன இருக்கு?.. நியாயமா அவளுக்குத்தான செய்யணும்..போங்க. போய் கூட்டியாங்க..”

வாசுகிக்கு அழுகை பொங்கிக் கொண்டு வந்தது. ராஜத்தை இழுத்து அணைத்துக் கொண்டாள்.

ராஜம் விலகினாள். முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.

”அக்கா.. நேரமாகுது.. போங்க.. போய் கூட்டியாங்க.. எனக்கொண்ணுமில்லை.. வரட்டும்.. வந்து பாக்கட்டும்.. போங்க..”

கரகரத்த அவள் குரல் உறுதியுடன் ஒலித்தது.

வாசுகி எழுந்து தலைமுடியை அள்ளி முடிந்தபடி வெளியே வந்தாள். இதற்குள் அந்தப் பெண்ணைச் சுற்றி கூட்டம் சேர்ந்து வேடிக்கைப் பார்த்திருந்தது. தலை குனிந்து அழுதுகொண்டிருந்தவளை வாசுகி வீட்டுக்குள் அழைத்துச் சென்றாள்.

”நீ வாம்மா போய் பாத்துட்டு வந்தர்லாம்.. வா”

வாசுகியிடமிருந்து விலகிய அவள் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டாள். முகத்தில் துக்கத்தை மீறிய நிதானம்.

”அக்கா.. நா அங்க வரலை.. வேண்டாம்.. அந்தக்காவுக்கு பெரிய மனசு.. அவர் மொகத்த இனி நான் பாத்து என்ன ஆவப் போவுது? இப்ப நா அங்கப் போனா அந்தக்காவுக்கு அவரை நெனைக்கும் போதெல்லாம் என்னோட மொகம்தான் நெனப்பு வரும். ஆயுசு முழுக்க உறுத்திட்டே இருக்கும்.. வேண்டாம்.. நா மொகம் தெரியாத ஒருத்தியாவே இருந்துட்டு போறேன்.. நீங்க போய் சொல்லி ஆக வேண்டியதப் பாருங்க.. நா இங்கயே இருக்கேன்.. அவங்க சொன்னதே போதும்… போங்க..”

நகர்ந்து அறை மூலையில் உட்கார்ந்து கொண்டாள். வாசுகி அவள் தலையை வருடினாள். அழுகைப் பொங்கியது. மின் விசிறியை இயக்கிவிட்டு எவர்சில்வர் சொம்பில் தண்ணீரை எடுத்து வைத்தாள்.

கதவை சாத்திக் கொண்டு வெளியே வந்தவள், வாசலில் காத்திருந்த கனகுவிடம் சொன்னாள்.

”எடுத்தார்லாம் தம்பி.. ஏற்பாடு பண்ணச் சொல்லு”

0

சமயவேல் கவிதைகள்

சமயவேல் கவிதைகள்

உலகின் இமை                                   

நடு நெற்றியை மறைத்து

விரிந்த கரும்  பரப்பில் ஒரு சிறிய மஞ்சள்  புள்ளி

அருகில் ஒரு  நீலத்திட்டு

இமைகள் மேலும் இறுக

நீலத்திட்டு ஒரு வளையமாகி மஞ்சள் புள்ளியை

வளைக்கிறது

மஞ்சள் புள்ளி சுழல்கிறது

நீல வளையம் எதிர்த்  திசையில் சுழல்கிறது.

இமைகள் மேலும் இறுக

மஞ்சள் புள்ளி பிய்த்துக்கொண்டு

பேராழத்துள் ஓடுகிறது

நீலவளையம் விரிந்து விரிந்து

அடர் கருப்பு  இருளாய்ப் போகிறது

இமை மேலும் மேலும் இறுகுகிறது

தெருவோர சோடியம்  கனியில்

இருள் பூக்கத்  தொடங்குகிறது

எனது இமை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக

உலகின் இமையாக மாறுகிறது

எனினும் அது மூடியே இருக்கிறது

பார்த்தலின் பரவசத்தை

ஒத்தி வைத்தபடி

அது மூடியே இருக்கிறது.

2. இரவு மழை

இந்த இசை

வானத்திலிருந்து அல்லது

பெருவெளியிலிருந்து

இந்தத் துளி, துளிகள், சிறுதுளிகள்,

கோர்க்கப்பட்ட துளிகள்

கனத்த துளிகள்

உக்கிரத் துளிகள்

துளிகளின் மழை

இரவு மழை

முழு இரவும் மழை

முழு இரவும் குளிர்

முழு இரவும் மின்னல்

முழு இரவும் குமுறும் இடிகள்

முழு இரவும் கறுப்பிருட்டு

முழு இரவும் கோர்க்கப்படாத இசை

முழு இரவும் வெதுவெதுப்பு

முழு இரவும் கோதுமை நிறக் காதல்

3.

பயணம்

உட்கார்ந்த நிலையில் பயணிக்கும் உடலில்

குமிழியிடும் சித்தம்

ஜன்னலோரம் ஓடும் காட்சிகளில்

கைப்பு கூடியிருக்கிறது

விழுங்க விழுங்கத் தீராத சாலைக் கருப்பு

மயில்களும் தட்டுப்படாமல் இல்லை

காணாக் காட்சிகளின் வெற்றில்

வழுக்கி விழும் சித்தம்

ஆழ்கிணற்றில் ஓயா நீச்சல்

நீரில்லாக் கண்மாயின் கலுங்கல் கற்கள்

எதையோ பேசத் துடிக்கின்றன

பெரிய கண்மாய் கிழக்கு ஓடையில் நானும் அப்புச்சியும்

தூரி போட்டிருக்கிறோம்

ஒரு விசில் சப்தத்தோடு புழுதியெழுப்பி நிற்கிறது பேருந்து

ஓலைக் கொட்டானில் வெள்ளைக் கெண்டைகளின்

மரண சுவாசம்

அப்புச்சியின் முகத்தில் நிலைகொள்ளாமல் உருளும்

எப்பாவமும் அற்ற உயிர்விழிகள்

ஒரு இலுப்பை மரம் எல்லா இலைகளையும்

உதிர்த்துவிட்டு பச்சை அழகாய் அம்மணமாய் நிற்கிறது

உயர வளர்ந்த ரயில் கள்ளியின்

உயர்ந்த சிறகுகளில் சிவப்பு மலர்கள்

இறங்கியாச்சா இல்லையா

ரைட் ரைட்

துலாபார பூஞ்சிட்டுக் கன்னங்களின்

சிவப்பு உன்னதம் என்னவெல்லாமோ ஆகிப்போனது

மூத்த ஆசானின் உடல்

முரண்களின் அலைகளில் மிதக்கிறது

எழுதி வைத்த கடிதம்

அவர் முற்றிலும் வெறுத்த ஊடகத் திரைகளில் படபடக்கிறது

மயில்களும் தட்டுப்படாமல் இல்லை

நாற்கரச் சாலையில் ஏறிப் பறக்கத் தொடங்கும்

பேருந்து ஒரு திசையிலும்

நான் ஒரு திசையிலும்.

4.

எதற்கும் எதற்கும்

கட்டண வசூலிப்பகம் தாண்டி

ஒரு ஓரமாய்

வெள்ளை ஆமையாய்

நிற்கிறது ஒரு அம்பாஸிடர்

கொஞ்சம் தள்ளி

பெரும் பாரங்களோடு

வரிசையாய் 4 டிரக்குகள்;

வாகை மரங்களைத் தாண்டி

வாறுகாலில் ஒரு சுமோ

தலைகுப்புற நொறுங்கிக் கிடக்கிறது

கிழக்கே

ஒரு சிற்பமாய் அரிவாளோடு

நிற்கிறான்

வலையங்குளம் கருப்பசாமி

திரும்பி செம்மண் கரை ஏறியதும்

தலைக்கு மேலே

ஒரு வெள்ளை விமானம்

தாழப் பறந்து மேலேறுகிறது

எதற்கும்

எதற்கும்

எந்த சம்பந்தமும் இல்லை

போய்க்கொண்டே இருக்கிறது

என்

மகிழ்

வுந்து.

•••

கலாப்ரியா கவிதைகள்

கலாப்ரியா கவிதைகள்

  

 

 

 

 

 

 

 

சற்றே விலகி இரும் பிள்ளாய்……பகுதி  2

5)

பலகையில் சாயச் சொல்லி

கண்ணைக் கட்டிக் கொண்டு

கத்தி வீசுகிறாய்

எதற்கும்

இன்னொரு சிகரெட்

புகைத்து வந்திருக்கலாமோ

ஏதும் ஆகி விட்டால் என்னும் என்

இயலாமையும் நியாயமானதுதானே

வாசனை தெரியாவண்ணம்

மூக்கையும் மறைக்குமாப்போல்

உன் முகமூடிகளைத்

திருத்திக் கொள்

அஃதொன்றும் அவ்வளவு

அதிகச் செலவு பிடிக்காது.

6)

நீ ஒன்றும் செய்ய

இயலாதிருக்கும் போது

உறக்கம் உன் உதவிக்கு

வருகிறது

தூக்கத்தில்

உடுக்கையிழக்கும் போது

அது

நிறைவேறாத கனவின்

பெண்ணால்

இழுத்து மூடப்படும்.

7)

இன்னும் கொஞ்சம்

காயட்டுமே ஞாயித்துக்கிழமை

கொடித்துணிகளெனச்

சற்றே தூங்கினோம்

கொட்டித் தீர்த்தது மழை

8)

சுமக்கிறேன் நீ

சொன்ன வார்த்தைகளைப்

பஞ்சுப்பொதி

சுமந்த கழுதையென

உன்னிலிருந்து தெறிப்பது

தண்ணீரென்றே கொள்கிறேன்

சொல்ல முடியாத

கனவு போல

வேறெதுவாகவும் கூட

இருக்கலாம்.

நனைத்துச் சுமக்கிறேன்.

நாம் யாரும் யார் தோளிலும்

தலையிலும் இல்லை

•••

சிறுகதை – குமாரநந்தன் – பூமியெங்கும் பூரணியின் நிழல் .

சிறுகதை

குமாரநந்தன்

பூமியெங்கும் பூரணியின் நிழல்

 

 

 

 

 

 

 
தலையில் புத்தம் புதிய முல்லை சரம் சுற்றி குளிர்மையை
உருவகித்துக்கொண்டிருக்க வெய்யிலின் காட்டம் பெருகுவதற்கு முன்பிருந்தே
அவள் அங்கு நின்றிருந்தாள். சாலையில் காலை நேரப் பரபரப்பான சலனங்கள்.
சிலர் இவளைக் கேள்வியோடு திரும்பித் திரும்பிப் பார்ப்பதுபோல இருந்தாலும்
அது வெறும் மனப் பதிவுதான் ஏனென்றால் அங்கே பஸ்ஸ¤க்காக ஐம்பதிற்கும்
மேற்பட்டோர் நின்று கொண்டிருந்தனர். நகத்தைக் கடிப்பதற்காக முயற்சித்தாள்
ஆனால் எல்லா நகங்களும் எஎஏற்கனவே சதை வரை கடித்து முடிக்கப்பட்டிருந்தது.
சாலைக்கு எதிர்ப்பக்கத்திலிருந்த சந்துக்குள் இருந்து அவன் வருவது
தூரத்தில் தெரிந்ததும் வெய்யில் இப்போது வைரமாய் ஜொலித்தது. அதற்குள் ஒரு
பஸ் வந்து எதிர்ப்பக்கச் சாலையை நாடகக் காட்சியில் ஒரு திரை வேகமாக வந்து
மறைப்பது போல் மறைத்து நின்றது. இரு சக்கர வாகனங்கள் ஏராளமாய் தேங்கிக்
கொண்டிருந்த சாலையைக் கடந்து விடலாமா என்று பார்த்தாள். அதற்குள் பஸ்ஸை
சுற்றிக்கொண்டு அவன் வருவதற்கும் பஸ் கிளம்புவதற்கும் சரியாய் இருந்தது.
அவன் வழக்கம்போலவே இருந்தது அவளுக்கு ஆறுதலாயும் எரிச்சலாயும் இருந்தது.
இந்தக் கலவையான உணர்வுகளை புதைத்துக் கொள்ள முயற்சித்துக்
கொண்டிருக்கும்போதே சாப்டியா” என்றான். அவள் எதுவும் பேசவில்லை. விடாமல்
அவள் அருகில் வந்து குனிந்து ம் ம் என்றவனை ப்ச் என்று எரிச்சலாய்ப்
பார்த்தாள். நிறைய காலி சீட்களோடு வந்து நின்ற பஸ்ஸைப் பார்த்து. வா
என்று அவளிடம் சைகை காட்டிவிட்டு ஓடிப்போய் படியில் தொற்றினான். அவள்
கிடுகிடுவென நடந்து பஸ் ஏறி சுற்றும் முற்றும் பார்த்து அவனைத் தேடினாள்.
அவன் பஸ்ஸின் நடுவில் ஒரு சீட்டில் இருந்துகொண்டு கை காட்டினான்.
ஒயிலாகப் போய் அவன் அருகில் உட்கார்ந்து “இது எங்க போற பஸ்” என்றாள்.
அவன் “திருச்சி போறது போலாமா?” என்றான். “வேணாம் நாமக்கல்லுக்கு டிக்கெட்
எடு.” டிக்கெட் எடுக்கும் வரை அவள் எதுவும் பேசவில்லை. டிவி திரையில் ஏதோ
காமெடி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அவள் முன்புற சீட் கம்பியைப்
பிடித்துக்கொண்டு தலையைக் கவிழ்த்துக்கொண்டாள். அவன் காமெடியில்
ஒன்றிக்கொண்டான். ஐந்து நிமிடத்திற்குள் அவள் அழுவதை அவன் கண்டுகொள்வான்
என்றிருந்தாள். ஆனால் அவன் தொடர்ந்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தான். எனவே
அவள் தன் அழுகையின் குரலை லேசாக எழுப்பினாள். இனி அவன் தெரியாத மாதிரி
இருக்க முடியாது. அவள் தோளைப் பற்றி மெதுவாக அழுத்தினான். “டேய் இது பஸ்
ப்ளீஸ்.” அவள் குரலை அடக்கிக்கொண்டாள். தோள் குலுங்கிக்கொண்டிருந்தது.
அவன் தொடர்ந்து காமெடியிலேயே ஆழ்ந்திருந்தான். திடீரென அவள் அழுகுரல்
வெடித்துக் கொண்டு கிளம்பியது. பஸ்ஸிலிருந்து ஒவ்வொரு தலையாக அவர்களைத்
திரும்பிப் பார்த்தது. தோளை அழுத்தியிருந்த அவன் கைகள் வெளிப்படையாக
நடுங்கியது. “பூரணி ப்ளீஸ்” என்றான். பத்து நிமிடம் அவள் தலை நிமிராமல்
அமைதியாய் இருந்தாள். கிட்டத்தட்ட தூங்கி இருக்கலாம். மீண்டும் அவள்
தோள்கள் குலுங்கியது. அழுகையின் சத்தம் மெல்லக் கிளம்பியபோது
சத்திரத்தில் பஸ் நின்றது. அவன் சட்டென்று எழுந்து அவள் கையைப் பற்றி
இழுத்துக்கொண்டு கீழே இறங்கினான்.
அழுத்தமாய் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு மிகக் கண்டிப்பாக இயல்பு
நிலையை வருவித்துக்கொண்டு “ஏன் வண்டிய எடுத்துகிட்டு வரல” என்றாள். அவன்
சலிப்பாய் “அண்ணன் எடுத்துகிட்டுப் போயிட்டார்” என்றுவிட்டு ரோட்டைப்
பார்த்தான். ஏதோ பொறியில் சிக்கிக் கொண்டவனைப் போல இருந்தான். “என்னால
உனக்குத் தொல்ல” என்றாள். சட்டென்று அவன் நிஜமாகவே தலைவலியை உணர்ந்தான்.
தலையைப் பிடித்துவிட்டுக்கொண்டே “ஏம் பூரணி இப்பிடிப் பேசற” என்றான்.
அவனுடைய தலைவலி முத்திரையைப் பார்த்ததும் அவளுக்குக் கன்னத்தில் அறைந்த
மாதிரி கோபம் வந்தது. உதட்டைக் கடித்துக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு
“நாமக்கல் போலாமா?” என்றாள் “எங்க போறது பஸ்ஸில ஏறினா நீ அழுவ
ஆரம்பிச்சிடற எல்லோரும் என்ன எப்பிடிப் பாக்கறாங்க தெரியுமா? எனக்கு
அப்பிடியே செத்துடலாம் போல இருக்குது.” அவன் உச்சரிப்பில் கசப்பின் நெடி.
அவள் அந்த நெடியில் ஒரு கணம் உறைந்து “நாம ரெண்டு பேருமே செத்துப்
போயிடலாமா?” என்றாள். அவன் அவளையே உற்றுப் பார்த்தான். “நீ அழாம வரதா
இருந்தா சொல்லு நாம நாமக்கல் போலாம். நீ அழுதியினா நாம் பாட்டுக்கு
அடுத்த ஸ்டாப்ல இறங்கி போயிட்டே இருப்பேன்.” அவளுக்கு மீண்டும் கண்
கலங்கியது “இல்லைன்னா என்ன கொன்னு போட்டுரு” என்றபோது ஒரு துளி கண்ணீர்
அவள் புடவை மடிப்புகளில் படாமல் வெய்யில் தரையில் பாய்ந்தது. அவன்
எரிச்சலின் ஆரம்பக் கட்டத்தை அடைந்தான். “இப்ப நீ வறியா நா இப்படியே
சேலம் பஸ் ஏறட்டா.” நாமக்கல் பஸ் தூரத்தே வந்தது. அவள் எதுவும் பேசாமல்
பஸ்ஸைக் கைகாட்டினாள்.
அவனுக்கு அவளைக் கல்யாணம் செய்து கொள்வதில் விருப்பமில்லை அவளைக்
கல்யாணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்றுதான் நினைத்திருந்தான். இந்த
விருப்பமின்மை எப்போது தோன்றியது என்று தெரியவில்லை. அவளுக்கு நல்ல
இடத்தில் வரன் அமைந்துவிடும்போல இருந்தது இவன் வீட்டில் இவளைக் கல்யாணம்
செய்துகொண்டால் அப்பாவின் காசில் ஒரு பைசா கூட தேராது. அப்பா காசு
தனக்குக் கிடைக்காது என்பது அவளை அனுபவித்தபின்தான் அவன் புத்தியில்
வந்தது. அவன் மட்டுமல்ல அவளும்தான் அவனை அனுபவித்துவிட்டாள் இந்த
விலக்கம் முதலில் அவளிடம் இருந்துகூட தோன்றி இருக்கலாம். அவள் இவன்
கைவிட்டுக் கையறு நிலையில் நிற்பதில்தான் சந்தோசம் அடைபவளைப் போன்ற
தோற்றத்தில் இருந்தாள். அல்லது அவனைக் காதலிக்கும்போதே இவன் நிச்சயம்
தன்னைக் கை விட்டுவிடுவான் என்ற சிந்தனை வடுவின் மீதுதான் தன்னுடைய
காதலைத் தளிர்க்கச் செய்திருந்தாள். அதில் விளைந்த கனியின் புளிப்புச்
சுவையை இப்போது இருவரும் முகத்தைச் சுழித்தபடி சுவைத்துக்
கொண்டிருக்கிறார்கள். இதைப் போன்று கண்டுபிடிக்க நிச்சயிக்க முடியாத
காரணமென்று சொல்ல முடியாத காரணங்கள் இருவரையும் தடுமாறச்
செய்துகொண்டிருந்தன. அளவுக்கு மீறினால் ஒரு வேளை அவன் கல்யாண முடிவுக்கு
வந்துவிடக்கூடும் என்பதில் அவள் கவனமாக இருந்தாள். ஆனால் அவளின் அழுகை
அவனைப் பயங்கரமாய் அசைத்துக் கொண்டிருந்தது. அற்ப சொத்தை மனதில் வைத்துக்
கொண்டு ஒரு பெண்ணைக் கைவிடுவதன் குரூரத்தை இப்போது அவன் சிந்திக்க
ஆரம்பித்திருந்தான் என்றாலும் அவளின் நாடகத் தனத்தையும் அவன் உள்ளூரப்
பின்பற்றிக் கொண்டிருந்தான். அவள் முழுமையான நிஜத் தன்மையை
எட்டிவிடும்போது அவனை அறியாமலேயே அவள் தோள்களைப் பற்றிக் கொண்டு கவலைப்
படாதே என்றுவிடுவான். அந்த நிலையை நோக்கி மெல்ல மெல்ல அவன் மனம் உருண்டு
கொண்டிருந்தது. அவன் மன அசைவை அழுகையின் ஊடே துல்லியமாகக் கணக்கிட்டுக்
கொண்டு இனி ஒரு நிமிடம் தாமதித்தாலும் தான் இவனைத்தான் கல்யாணம் செய்து
கொள்ள நேரும் என்ற இடம் வந்தபின் அவள் இரக்கத்தை எதிர்பார்க்கும்
பாவனையைக் கைவிட்டு வெறி கொண்ட வன மிருகமாய்ப் பார்த்தாள். இதை அவன்
எதிர்பார்க்கவில்லை அல்லது எதிர்பார்த்திருந்தான். இந்தப் பார்வையில்
அவனின் இணக்கமான மன நிலை வெடித்துத் எதிர்ப்பு நிலை கொதித்துக்
கிளம்பியது. அவள் தான் நினைத்த திசையில் சரியாக தன்னுடைய வாழ்க்கையைத்
திருப்பிவிட்டாள். பஸ்ஸில் இருந்தவர்கள் இந்த நிஜ நாடகத்தைத் திரும்பிப்
பார்க்காமல் பிடரியின் கண்கள் வழியே ஆழ்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
பிரம்மாண்டமான கல்லின் மீது நளினமாக கோட்டைச் சுவரின் ஒற்றை நெளி
கருங்கல் அலை போலத் தெரிந்தது. நாமக்கல் வந்துவிட்டது. பஸ் ஸ்டேண்டில்
இறங்கி இரண்டு பேரும் வேறு வேறு திசையைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றனர்.
மலைக்கோட்டைக் கல் வெப்பத்தைக் கக்கிக் கொண்டிருந்தது. சேலத்துக்குக்
கிளம்பிக் கொண்டிருந்த பஸ்ஸைக் குறி பார்த்துக் அவள் நின்றாள். அவன்
சினிமா பட போஸ்டர்களை ஒவ்வொன்றாய் மேய்ந்துகொண்டிருந்தான். சட்டென அவன்
சட்டையைப் பிடித்து ஆவேசமாய்த் திருப்பி “தேவிடியாப் பையா” என்று
கத்தினாள். அங்கிருந்த கூட்டத்துக்கு என்ன ஏதென்று புரியுமுன் ஓடிப்போய்
சேலம் பஸ்ஸில் ஏறிக்கொண்டாள். அவனுக்கு கடுமையான அதிர்ச்சியில் முகம்
சிதைந்து விட்டதைப்போலக் கோணிக் கொண்டது என்றாலும் அத்தோடு அவள் போனது
குறித்து நிம்மதியடைந்தவனாய் அசுவாசத்தில் விழ ஆரம்பித்தான். ஒரு சிலர்
அவனை நெருங்கி வந்து என்ன விசயம் என்று விசாரிக்க நினைத்தபோது அவன்
ராசிபுரம் டவுன் பஸ்ஸில் ஏறிக்கொண்டான்.
அந்த வார்த்தை அவனுக்குள் வன்மத்தின் பெரும்புயலை மெளனமாக சுழற்றிக்
கொண்டிருந்தது. மேற்கொண்டு அவனாக எதுவும் செய்யவில்லை. காலத்தைத் தன்
கட்சிக்காக உருவகித்துக் கொண்டிருந்தான். காலம் சில காட்சிகளைத் தன்
கண்களுக்குக் காட்டும் என்று நம்பியிருந்தான். அவள் அவனைப்
பார்க்கும்போது துரோகி என்று சொல்வதைப் போலப் பார்த்தாலும் இவனைத்
தவறவிட்டுவிட்டோமே என்ற எண்ணத்தை ஆழமாக மறைத்துப் பார்ப்பாள். அவள் கணவன்
அவளுக்கு ஏற்றவனாக இல்லாமல் இருப்பான். அவள் குற்றவுணர்வின் கழு மரத்தில்
துடித்துக் கொண்டிருப்பாள் அப்படித் துடிக்கும்போதெல்லாம் தன்னை
நினைத்துக் கொள்வாள். நாம் திருமணம் செய்து கொள்ள முடியாது என்று
சொல்லியது அவனாயிருந்தாலும் குற்றவாளி அவள்தான் என்று மனப் பூர்வமாக
நம்பினான். மேலும் அந்த சமயத்தில் அவள் போதுமான அறிவில்லாததால்
குற்றவாளியின் நிலைப்பாட்டை அடைந்தாள். வாழ்க்கை இப்போது அவளுக்குத்
தேவையான அறிவைக் கொடுத்திருக்கும். எனவே தன்னைக் குற்றம் சுமத்தியதின்
தவறை உணர்ந்திருப்பாள். இந்த ரீதியில் அவன் எண்ணிலடங்கா சித்திரங்களை
மனதுக்குள் குவித்து வைத்திருந்தான். இந்தச் சித்திரங்கள் இடைவிடாமல்
மாறி மாறித் தோன்றி அவனை எல்லையில்லாத ஆளுமையாளனாக அலங்கரிக்கத் தேவையான
மின் சக்தியை வழங்கிக் கொண்டிருந்தன. நாளாவட்டத்தில் குற்றத்தின் பெரும்
பகுதியை அல்லது முழுவதையும் அவளை நோக்கித் தள்ளிவிட்டிருந்தான். அவன்
கண்கள் ஆண் கருந்துளை போல அளவற்ற ஈர்ப்புடனிருந்தன.
ஆனால் உண்மை முற்றிலும் எதிர் திசையில் மிகவும் சாவகாசமாக நடந்து
செல்வதைப் பார்த்தபோது அவன் ஒரு பள்ளிக் கூட மாணவனைப் போல சுருங்கிப்
போனான். கடைவீதியில் அவளும் அவள் கணவனும் எதிர்ப்பட்டபோது இவன் தான்
வெளிறிப்போய் நின்றான். அவள் விடலைப் பருவ விளையாட்டாக அந்த உடலுறவையும்
நினைத்துக் கொண்டவளாக ஹாய் என்றாள். பின் ஏதோ ஒரு விசயத்தை மிகத்
தீவிரமாக விவாதித்தவர்களாகக் கணவனும் மனைவியும் கடையை விட்டு
வெளியேறினார்கள். அவன் அந்தக் காட்சியிலேயே உறைந்துபோய் வெகு நேரம் வரை
நின்றிருந்தான். இத்தனை நாளும் தான் தான் அவளை ஏமாற்றிவிட்டதாகவும் ஆனால்
அவள் ஏமாற்றிவிட்டதாக ஒரு குற்றவுணர்வை அவள் மீது வெற்றிகரமாக கற்பித்து
விட்டதாக நம்பியிருந்த தன்னுடைய அப்பாவித் தனத்தை இப்போதுதான் அவன்
புரிந்துகொண்டான். அவள் உண்மையிலேயே தன்னை ஏமாற்றி விட்டாள் என்கிற
எண்ணம் அவனின் போலி வேதனைகளையெல்லாம் அடித்துத் தள்ளியபடி சுழித்துக்
கொண்டு வந்தது. சே எதற்காக இப்படியெல்லாம் நடந்தது. ஒருவேளை தான் அவளைக்
கல்யாணம் செய்து கொள்ள எந்தத் தடையுமில்லை என்று நின்றிருந்தால் அவள்
தன்னுடைய கேவலமான மனநிலையை மறைக்க ஒரு வழியுமின்றி வெளுத்திருப்பாள்.
ஆமாம் அப்படித்தான் செய்திருக்க வேண்டும் அவள் நடிக்கிறாள் என்று உள்ளூர
உணர்ந்துகொண்டும்கூட தன் மீது பழியை ஏற்றுக் கொண்டு அவளை உத்தமியாகத்
தப்பித்துச் செல்ல விட்டிருக்கக் கூடாது. ஏன் இதெல்லாம் நடந்தது. மீறக்
கூடிய தன்னுடைய காரணங்களை மீறி அவளைக் கல்யாணம் செய்து கொண்டிருந்தால்
ஒருவேளை அவளுக்குள் இந்தக் கேவலம் உருவாகாமல் கூட இருந்திருக்கலாம்.
உலகம் இன்னும் அழகானதாக இருந்திருக்கும்.
கல்யாணமே வேண்டாம் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தவன்
வீட்டிலிருந்தவர்களின் தொடர்ந்த வற்புறுத்தலுக்குப் பின் வேலைக்குப்
போகும் பெண் வேண்டாம் என்று கண்டிப்பாக மறுத்துவிட்டான். அவன் அம்மாவின்
ஆலோசனைப்படி இதுவரை சேகரித்து வைக்கப்பட்டிருந்த வேலைக்குப் போகும்
பெண்களின் பத்துக்கு மேற்பட்ட ஜாதகங்கள் தூக்கி எறியப்பட்டன. வேலைக்குப்
போகாத ஒரு ஜாதகத்தைத் தயார் செய்து கொண்டு அந்த வாரமே பெண் பார்க்கப்
போனார்கள். அவள் அடக்க ஒடுக்கத்தின் மொத்த வடிவமாக சேலையைச் சுற்றிக்
கொண்டு நின்றாள். இந்தப் பெண்ணைக் கேனையன் கூட வேணாம்னு சொல்ல மாட்டான்
என்று தரகர் அப்பாவின் காதில் குனிந்து ரகசியமாகச் சொன்னார். அவன் அவளைக்
கூர்ந்து பார்த்தான். அவன் கண்களுக்கு அவளிடம் ஏதோ ஒன்று பூரணியின்
சாயலில் இருந்தது. மெதுவாக அம்மாவிடம் திரும்பி எனக்கு வாந்தி வர்ற
மாதிரி இருக்குது என்று சொல்ல நினைத்தான் ஆனால் அப்போதுதான் அவன் அம்மாவை
உற்றுப் பார்த்தான். அவளிடம்  கூட ஏதோ ஒரு விதத்தில் பூரணியின் சாயல்
இருப்பதைப் போலத் தெரிந்தது.

**

சிறுகதை – கருணாகரன் ( இலங்கை ) – வடகாற்று

சிறுகதை

 

கருணாகரன் ( இலங்கை )

 

வடகாற்று

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

பனி அதிகமாக கொட்டிக் கொண்டிருந்த இலையுதிர்கால நாளொன்றின் முன்னிரவில், பாரிஸ் நகரத்தின்Rue De Ponthieu , 08. Champs Elysées பகுதியில் இருக்கும் Beauchamps விடுதியில், எதிர்பாராத விதமாக ஒரு போர்த்துக்கல் நாட்டுக்காரரைச் சந்தித்தான் தேவன். அந்தச் சந்திப்பை இருவரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஒரு பழுப்பு வெள்ளையருக்கும் ஒரு ஆசியக் கறுப்பனுக்குமிடையிலான சந்திப்பு. ஒரு அகதிக்கும் ஒரு விருந்தாளிக்குமிடையிலான சந்திப்பு அது. எதிர்பாராத சந்திப்பு.

 

அவன் வேiலையை முடித்து தங்குமிடத்துக்கு புறப்பட ஆயத்தமாகியபோது வரவேற்புப் பகுதியில் யாரோ ஒருவர் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தார். முதலில் அவன் அதைச் சரியாகக் கவனிக்கவில்லை. ஒரு கணம்தான். மின்னல்போல யாரோ ஒருவர் தன்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பதாகத் தோன்றியது. கூர்ந்து பார்த்தான். ஒரு வெள்ளையர் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார். அறிமுகச் சிரிப்பு. சிநேகத் தொனி. அமைதி நிரம்பிய ஆழமான முகம். விரிந்த கண்கள். பருத்த மூக்கு. ஆனால், உயரத்துக்கு ஏற்ற உடலில்லை. மெல்லிய தோற்றம். ஆனால் ஒல்லி அல்ல. யாராக இருக்கும்? வாடிக்கையாளரோ, அல்லது எங்காவது வேலை செய்யும்போது அறிமுகமானவரா என்று ஞாபகத்தில் தேடினான். ம்ஹ_ம். பிடிபடவேயில்லை. எத்தனை இடத்தில் வேலை செய்திருக்கிறான். அந்த இடங்களில் எல்லாம் எத்தனையோ பேரைச் சந்தித்திருக்கிறான். ஒன்றா, இரண்டா நினைவில் வைத்துக் கொள்வதற்கு? எல்லோரையும் அப்படி நினைவில் வைத்திருக்கத்தான் முடியுமா? இதென்ன ஊரா, மணிக் கணக்காகக் கதைத்து மனதில் ஒவ்வொருவரும் கதிரை போட்டு உட்கார்ந்து கொள்வதற்கு?

 

அந்த வெள்ளையரே அவனுடன் பேச்சைத் தொடங்கினார். “நீங்கள், சிறிலங்காவைச் சேர்ந்தவரல்வா?“

 

பொதுவாக வெள்ளையர்கள் அறிமுகமில்லாத வெளியாட்களிடம் தேவையில்லாமல் பேசுவது குறைவு. இப்போது அந்த வெள்ளையர் அவனை விசாரித்தபோது அவனுக்கு முதலில் ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவன், “ஆம்” என்று தோள்களைக் குலுக்கித் தலையை அசைத்தான். அப்படி தான் தோள்களைக் குலுக்கியது செயற்கையானதோ என்று உடனே பட்டது. அது தேவையற்றது என்றும் தோன்றியது. அதைவிடத் தேவையில்லாதது, தான் சிறிலங்கன் என்று சம்மதித்தது. வேண்டுமானால் இலங்கையன் என்னறு சொல்லியிருக்கலாம்.

 

“நான் போர்த்துக்கல் நாட்டுக்காரன். ஆனால் அண்மையில்தான் சிறிலங்காவில் இருந்து வந்தேன்” என்றார், அவர். அவன் ஆச்சரியத்தால் தடுமாறினான். இலங்கையிலிருந்து இப்போது வரும் ஆட்கள் குறைவு. திருமணத்துக்கென்று யாராவது மணப்பெண்களாக வந்தால் சரி. அப்படி அங்கேயிருந்து வந்தாலும் அவர்களை சந்திப்பது அபூர்வம். எங்காவது கல்யாண வீட்டில் பார்க்கலாம். அல்லது யாருடையவாவது பிறந்த நாட்கொண்டாட்டங்களில் காணலாம். அதுவும் அரிது. அவன் கொண்டாட்டங்களுக்கு அந்த நேரங்களில் போவதில்லை.  ‘கார்ட்’ கிடைக்காதவனைச் சாதி குறைஞ்சவனைப் பார்க்கிறமாதிரிப் பார்;ப்பார்கள். அதுவும் இவ்வளவு நாளாக ‘கார்ட்’ எடுக்கமாட்டாமல் இருக்கிறதைக் கேள்விப்பட்டால் ஏதோ ஏலாதவாளி எண்டு நினைத்துக் கொண்டு ஆயிரம் கதைகள், ஆலோசனைகள், விசாரணைகள் எல்லாம் நடக்கும். அதனால், எதற்காக இந்த வம்பெல்லாம் என்று ஒதுங்கிக் கொள்வான். இப்படி ஒதுங்கிக் கொண்டால் ஊரிலிருந்து யார் வந்தார்கள், நாட்டிலிருந்து எப்போது வந்தார்கள் என்றெல்லாம் எப்படித்தெரியும்? அதைவிட, யுத்தம் தொடங்கிய பிறகு ஊரிலிருந்து யாரும் வந்ததாகவும் இல்லை.

 

 

 

 

 

 

 

சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகள் நடந்து கொண்டிருந்தபோது ஊரில் கீரிமலைக்குக் குளிக்கப் போறது மாதிரி, அல்லது கசூரினா பீச்சுக்குப் போகிறதைப்போல சனங்கள் பிரான்ஸிலிருந்து நாட்டுக்குப் போய்வந்தார்கள். ஊரிலிருந்து அம்மா பயித்தம் பணியாரம் தொடக்கம், மிளகாய்த்தூள், அப்பளம், பருத்தித்துறை வடை, நல்லெண்ணைப் போத்தல், புழுக்கொடியல்மா என்று எல்லாவற்றையும் கொடுத்து விட்டாள். அவனுக்குத்தான் ஊருக்குப் போகும் பாக்கியம் கிடைக்கவில்லையே. மறுபடியும் யுத்தம் தொடங்கிய பிறகு ஊர்ப்புதினத்தை அறியவே கஸ்ரமாகி விட்டது. என்னதான் நூறு பத்திரிகைகள் நாட்டுப் புதினத்தை எழுதிக் குவித்தாலும் அங்கேயிருந்து வருகிறவர்கள் சொல்லும் கதைகளைப் போல வருமா? இப்போது இந்தா வந்திருக்கிறான் இந்தப்  பாவி. கொடுத்து வைத்த பிறவி. சொந்த நாட்டுக்கு அந்த நாட்டுக்காரன் போக முடியாது. ஆனால் யாரோ ஒரு நாட்டுக்காரன் அங்கே போய் வந்திருக்கிறான். இப்போது நினைத்தாலும் போகலாம் வரலாம். யார்கேட்கப்போகிறார்கள்.  வெள்ளையர்கள் அங்கே போனால் இன்னும் தனி மரியாதை அங்கேயுண்டு.

 

என்னதான் சொன்னாலும் இந்த நிலைமை இன்னும் மாறவில்லை. தமிழரும் சிங்களவரும் அடிபடுவார்கள். ஆனால் இரண்டு பேரும் வெள்ளையர்களை மதித்து அவர்களுக்கு கீழே பண்பாக அமைதியோடு நடந்து கொள்வார்கள். அப்படி மதிப்பையும் மரியாதையையும் பெற்றிருப்பார் இவரும் என்று நினைத்தான் தேவன். எப்படியோ இலங்கையிலிருந்து அண்மையில் வந்தவர்களில் கடைசியாகப் பார்க்கும் ஆள் அல்லவா. அவன் “அப்படியா, மிகச் சந்தோசம். எப்போது அங்கிருந்து வந்தீர்கள்” என்று ஆவலோடு  கேட்டான்.

 

“பத்து நாட்கள். மறுபடியும் இரண்டு மாதங்களில் அங்கே திரும்பிச் செல்கிறேன்” என்றார் அவர். அவனால் அவர் சொல்வதை நம்ப முடியவில்லை. ஆனால், அவர் சொல்வது உண்மை. நம்பித்தான் ஆகவேண்டும். “மன்னிக்க வேண்டும். உங்களுடன் பேசலாமா? உங்களுக்கு ஏதும் அவசரமில்லையா?” என்று அவர் மிகத் தயவாகக் கேட்டார்.  அவருடைய பிரெஞ்சு உச்சரிப்பு அவர் பிரெஞ்சுக்காரர் இல்லை என்பதைக் காட்டியது. கண்கள் மிக அமைதியாகவும் தெளிவாகவும் இருந்தன. “ஓ.. தாராளமாக. எனக்கு நிறையச் சந்தோசம். அவசரம் ஏதமில்லை” என்றான் அவன். அவன் எதிர்பார்க்காத சந்திப்பு. அதுவும் வலிய வந்திருக்கிறது. நாட்டுப் புதினம், ஊர்ப்புதினங்களை அறியலாம். அதைவிட ஆள், இன்னும் இரண்டு மாதங்களில் திரும்பவும் இலங்கைக்குப் போகப்போவதாகச் சொல்கிறார். இதை விடலாமா? கையில் அல்லவா வந்து குந்தியிருக்கிறது அதிர்ஸ்ரம்.

 

“ஆட்சேபனை இல்லை என்றால் வாருங்கள், என்னுடைய அறையில் இருந்து பேசலாம்” அவனை அழைத்துக் கொண்டு அவர் மேலே சென்றார்.

 

02

 

தேவன், ஆறு ஆண்டுகள் நிரம்பிய பாரிஸ் வாசி. ஆனால் அகதி. இன்னும் ‘அச்சமில்லை அச்சமில்லை’ என்று நிம்மதியோடு தங்குவதற்கு ‘கார்ட்’ கிடைக்கவில்லை. அகதிக் ‘கார்ட்’ கிடைத்தாலே பாதிக்கிணற்றைத் தாண்டிய மாதிரி. ஆனால் அதற்கே வழியில்லை. அதற்காக எத்தனையோ ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொண்டேயிருக்கிறான். எத்தனை ஆட்களைப் பிடித்திருக்கிறான். எவ்வளவு கெஞ்சுதல்கள்.  அவர்கள் இன்னும் ஒன்றையும் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அதாவது அவர்கள் அவனை ஏற்றுக் கொள்ள இன்னும் தயாராகவில்லை. அதற்காக அவன் சும்மா இருந்து விட முடியுமா? சும்மா இருந்தால் ஊரில் பட்ட கடன் தீருமா? ஊரிலிருந்து ஆயிரம் கோரிக்கைகளோடு வரும் தொலைபேசி அழைப்புகள் நின்று விடுமா? அந்த அழைப்புகளில் வரும் காசு என்று குரல்கள் இல்லாமற் போகுமா? அவன் விக்கிரமாதித்தனின் வம்சம். தோற்கவே முடியாது. வேதாளம் தோளில் இருந்தாலென்ன? மடியில் இருந்தாலென்ன? ‘கார்ட்’ கிடைக்கவில்லை என்பதற்காக பிரெஞ்சுக்காரர்ளோடு கோவித்துக் கொண்டு ஊருக்குத் திரும்பி விடுவதற்காகவா இங்கே வந்தான்?

 

பாரிஸ_க்கு வருவதற்கிடையில் பட்டபாட்டை விடவும் இப்போது படும் பாடுகள் ஒன்றும் பெரியதில்லை. அதைவிட எத்தனை பேருகக்குத் தண்ணிகாட்டி, எத்தனை தடைகளையெல்லாம் தாண்டி, எத்தைனயோ நாட்டுக்காரரை ஏய்த்து வந்த அவனுக்கு இப்போது மிஞ்சியிருக்கிறது ஒரு ‘கார்ட்’ விவகாரம் மட்டுமே. ஆனால் அது ஆறு ஆண்டுகளாக மிஞ்சியே  இருக்கிறது. ஒரு முடிவையும் தராமல் ஏய்த்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. அவனுக்குப் பிறகு வந்தவர்கள் ‘கார்ட்’ எடுத்து, பிறகு சிற்றிஸனையும் பெற்று விட்டார்கள். அவனுடைய சனியன் இன்னும் நீங்கவேயில்லை. அம்மாதான் எவ்வளவு அர்ச்சனைகளை ஊரில் செய்து விட்டாள். கிருஸ்ணன் கோவில் அர்ச்சனையை விட சிவன் கோவிலில் செய்கிற அர்ச்சனைதான் சனீஸ்வரனுக்குப் பொருத்தம் என்று யாரோ சொன்னார்கள். அம்மா சிவன் கோவில்களாகவே திரிந்து அதையும் நிறைவேற்றினாள். ம்ஹ_ம், பலனில்லை. அவனுடைய கிரகபலனில், இப்போது ராகு நன்றாக  இல்லை என்று யாரோ ஒரு சாத்திரி சொன்னான்.  சனீஸ்வரன் முடிந்து இப்போது ராகுவுக்காக என்று அம்மா நடந்தாள். சனி, ராகு, கேது, செவ்வாய், வியாழன் என்று யாருடைய காலைப் பிடித்தாலும் காரியம் நிறைவேறவில்லை. எவருடைய உச்சியில் பாலை வார்த்தாலும் எதுவும் ஆகுவதாக இல்லை. அதற்காக சும்மா இருந்து விட முடியுமா? கூரையைப் பியத்துக் கொண்டு எந்தத் தெய்வமும் எதையும் கொடுக்காது என்று அவனுக்கு நன்றநாகத் தெரியும். இப்படி நாயாய் அலைகிறபோதே கருணையைக் காட்டவோ கண்ணைத் திறக்கவோ தயாராக இல்லாத போது அதெல்லாம் நடக்குமா?

 

பாரிஸில் அவன் எப்படியோ தண்ணி காட்டிக் கொண்டு, ஒரு ரெஸ்ரோரண்டில் கோழி வெட்டினான். பிறகு அங்கே நிற்க முடியாது என்றபோது பதினைந்து நாட் சம்பளத்தையும் விட்டு விட்டு கடையொன்றில் வேலை பார்த்தான். அங்கே சம்பளம் குறைவு.  பதிலாக கோழி மணமில்லை. தினமும் செய்கின்ற கொலை பாதகமும் இல்லை. அதைவிடக் கொஞ்சம் மரியாதையாக நடத்தினான் அந்த வெள்ளையன். வெ;ள்ளையன் என்று சொல்வதை அவன் எப்போதும் விரும்புவதில்லை. அது இனவாதச் சொல் என்று அவனுடைய எண்ணம். சிங்களவன், தமிழன் என்று சொல்லி பிறந்த ஊரையும் சொந்த நாட்டையும் விட்டு வந்ததைப்போல இங்கேயும் வெள்ளை, வெள்ளையன் என்றெல்லாம் சொல்லி இனவாதத்தைப் பரப்ப அவன் விரும்பவில்லை.  தங்களைக் கண்டு வெள்ளைகள் முகஞ்சுழிக்கிறார்கள் என்று பலர் சொல்லியிருக்pறார்கள். சிலருக்கு இது துக்கம். சிலருக்கு இது கோபம். அவனுக்கோ இது சிரிப்புத் தரும் சங்கதி.  அவர்கள் நம்மைப் பார்த்து முகம் சுழிப்பார்கள்தானே. தங்களுடைய இடத்தில் பங்கு போட யார் வந்தாலும் எவனாவது அதை கண்ணை மூடிக் கொண்டு வரவேற்பானா? தன்னுடைய வசதிகளை, வாய்ப்புகளைப் பகிர்ந்தளிக்க யாருக்குச் சம்மதம்?  சொந்த நாட்டிலேயே தரவேண்டிய பங்கைத் தராமல் ஓட ஓட விரட்டியடிக்கிறார்கள். இங்கே, யாருடையதோ நாட்டில் என்ன பூச்செண்டா தந்து வரவேற்பார்கள்? எப்படி இதையெல்லாம்  நம் ஆட்களுக்குச் சொல்லி விளங்கப்படுத்த முடியும்? வந்தோம். பேசாமல் பார்க்க வேண்டியதைப் பார்த்துக் கொண்டு போகிறதை விட்டுவிட்டு, இப்படி அவர்களோடு சட்டம், நியாயம் குற்றச்சாட்டு என்றெல்லாம் பேசிக் கொண்டால் முறைக்காமல் என்ன விருந்தா வைப்பார்கள்? இந்த மண்ணாங்கட்டிக் கதைகளால்தான், தனக்கு இன்னும் ‘கார்ட்’ கிடைக்கவில்லை என்று அவன் நினைத்தான். தன்னைப்போல ஆட்கள் பாதிக்கப்படுகிறதைப் பற்றி யாருக்குக் கவலையிருக்கிறது? இதில் இன்னும் ஆச்சரியம் என்னவென்றால், அவன் இப்படி யாரையும் இனம், மதம் என்று விரோதமாகப் பார்க்கிறதேயில்லை. அவனிடம் அந்தப் போதைகளும் இல்லை. ஆனால் அவனுக்குத்தான் எல்லாக் கொடுமைகளும் நடக்கின்றன. அவன்தான் எல்லாவற்றிலும் பாதிக்கப்படுகிறான். ‘வெள்ளையன், வெள்ளை. வெள்ளையள், அவன் இவன் என்று கதைக்கிறவர்கள் எல்லாம் எப்படியோ காரியத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு போகிறார்கள். வெற்றி வாய்ப்புகள் எல்லாம் அவர்களை நோக்கியே குவிந்து கொண்டிருக்கின்றன.

 

கொழும்பில் நின்றபோதும் அவனையே பொலிஸ் கூடுதலான தடவைகள் பிடித்தது. ஒவ்வொரு முறையும் காசு இறைத்துத்தான் வெளியே வந்தான். காசை விட அதிகமாக கண்ணீரை இறைத்தான். ஆனால் காசுக்கிருக்கிற மரியாதையும் மதிப்பும் கண்ணீருக்கு வருமா? யாரும் அவனுடைய கண்ணீரைக் கண்டு கொள்ளவேயில்லை. அவனுடைய கண்ணீர், அவனுடைய குடும்பத்திலும் ஊற்றெடுத்தது. தண்ணீர்ப்பஞ்சமான அந்தக் கோடைகாலத்திலும் கண்ணீருக்கு அங்கே குறைவிருக்கவில்லை. அங்கே அம்மா கண்ணீரோடுதான் சோற்றைச் உண்டாள். அப்படியில்லை என்றால் இன்னும் கொழும்பில் தான் அவன் நின்றிருக்க வேண்டும். அப்படிச் சொல்வதையும் விட அவன் எங்காவது ஒரு சிங்களச் சிறையில் அடைபட்டிருக்க வேண்டும் என்பதே சரி;. எங்காவது சண்டையில் படையினர் கூடுதலாக அடிபட்;டால் அவனும் அடிவாங்கியிருந்திருக்க வேண்டும். எங்காவது குண்டு வெடித்தாலும் அதற்கு அவன் தண்டனையாக எதையாவது வாங்கித்தான் ஆக வேண்டியிருந்திருக்கும். அவன் இதெல்லாவற்றுக்கும் சம்மந்தமேயில்லை என்றாலும் யார் அதையெல்லாம் கேட்கப் போகிறார்கள்?

 

 

கொழும்பை விட்டு  பிரான்சுக்கு வெளிக்கிட்ட அந்த வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பயணத்தில் சந்தித்த நிகழ்ச்சிகளை எல்லாம் கணக்கில் வைத்தால் அது பெரும்பாயிரமாகவோ காப்பியமாகவோ இருக்கும். பாங்கொக்கொக்கில் பொலிஸ் இவனையே மோந்து பிடித்ததைப்போல கழுத்தில் பிடித்தது. அந்தப் பயணத்தில் அவனோடு பன்னிரண்டு பேர் இருந்தார்கள். அந்தப் பன்னிரண்டு பேரிலும் அவனுக்குத்தான் சனியன் தலைமாட்டடடில் நின்று கையைத்தட்டிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அந்தக் கைதின் போது  அடியைத் தந்ததோடு பாங்கொக் பொலிஸ்காரர் விட்டு விட்டார்கள். நல்ல வேளையாகக் காசெல்லாம் கேட்கவில்லை. அடியென்றால் ஏதோ சாட்டுப் போக்குக்கு அடித்ததைப்போல அல்ல. ஒரு பரம விரோதியை நடத்துவதைப்போலவே அவர்கள் அடித்தார்கள். அது உலகத்தில் இருக்கும் எந்தப் பொலிஸ்காரனும் அடிக்க முடியாத அடி. இவ்வளவுக்கும் அவனை எதற்காகப் பிடித்தார்கள். எதற்காக அடித்தார்கள் என்றே அவனுக்கு இதுவரையில் தெரியாது. அவனோ அவனுடைய பரம்பரையைச் சேர்ந்த எவருமோ எந்த ஒரு பாங்கொக்காரருக்கும் மனதாலும் தவறிழைத்ததாக இல்லை. ஒரு தடவைகூட அவர்களைப் பகிடியோ மரியாதைக்குறைவாகப் பேசியதோ கூடக் கிடையாது.

 

பிடிக்கும்போது என்னவோ கேட்டார்கள், அல்லது எதையோ சொன்னார்கள். அவனுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. அதையெல்லாம் அறியக்கூடியமாதிரி அவன் என்ன உலக ஞானமெல்லாம் தெரிந்த ஆளா. நாலு ஆறு பாஷைதான் தெரியுமா? ஊரில் சாதாரண ஆங்கிலத்தையே படிக்க முடியாமற் திண்டாடியவன் அவன். அவனுக்கு ஆங்கிலத்தைப் படிப்பிப்பதற்காக அவனுடைய ஐயாவிலிருந்து மாசிலாமணி மாஸ்ரர் வரையில்  எவ்வளவு பாடுபட்டார்கள். பத்தாம் வகுப்பிற்கிடையில் பதினாறு பேர் அவனுடைய ஆங்கிலத்துக்ககாகவே கடுமையாக உழைத்திருக்கிறார்கள். ராசையா மாமா கொழும்பில் சிங்களவர்களிடம்  அடிவாங்கிக் கொண்டு எழுபத்தேழுக் கலவரத்தில் ஊருக்கு வந்தபோது ஆங்கிலத்தோடு சிங்களமும் படிக்க வாய்ச்சிருக்கு என்று ஐயா நினைத்துக்கொண்டு, அவரிடம் கொண்டு போய்ச் சேர்த்தார். ஆங்கிலத்தை மண்டைக்குள் ஏற்றுவதற்கே பெரும்பாடாக இருந்தபோது இப்ப, இன்னொரு பாரமாய் சிங்களத்தையும் அதற்குள் தள்ளிவிடலாம் என்று முனைந்தார் ஐயா. ‘தனியே ராசையா மாமாவிடம் படிக்க முடியாது, யாராவது துணைக்கிருந்தாற்தான் சேர்ந்து படிக்கலாம்’ என்று அம்மாவை ஒரு மாதிரி சாதகப் படுத்தி அந்த வகுப்பில் இன்னும் ஐந்து பேராக, யோகன், அப்பன், கணேசலிங்கம்,  மனோ ஆகியோரையும் சேர்த்துக் கொண்டு கும்மாளம் போட்டான். அம்மா இதை அறிந்து ஒரு நாள் பேசியபோது ‘சிங்களம், இங்கிலிஸ் எல்லாம் தெரிஞ்சதால் என்ன, கொழும்பில சிங்களவர்களிடம் அடிவாங்காமலா ராசையா மாமா வந்தார்?’ என்று கேட்டு அம்மாவை மடக்கினான். தன்னுடைய அண்ணனை இப்படி கொஞ்சம் இளக்காரமாகச் சொன்னது அம்மாவுக்கு சற்று மன வருத்தமாக இருந்தாலும் அதை மறுத்துப் பேச அவளால் முடியவில்லை. அம்மாவை மடக்கி விட்டோம் என்ற பெருமையோடு அப்போது தப்பியிருந்தான்.

 

ஆனால் இதையெல்லாம் கொழும்பில் நின்றபோதே அவன் உணரத்தொடங்கினான். சிங்களம் தெரிந்திருந்தால் அவன் எவ்வளவு விளையாட்டுக் காட்டியிருப்பான். பொலிஸ்காரருக்குச்  சுத்தியிருக்கலாம். சிங்களப் பெட்டையளுடள் நட்புக் கொண்டாடியிருக்கலாம்.  சிலரை மடக்கியிருக்கலாம். ஆகக் குறைஞ்சது அவர்களோட எதையாவது பேசிப் பொழுதைப் போக்கியிருக்கலாம். அவர்களில் பலர் மிக நல்லவார்கள் என்று அவனே பார்த்திருக்கிறான். உண்மையாகவே பழகினால் நன்றாக உதவுவார்கள். அதைக்கூட அவர்களிடம் சொல்வதற்கு பாஷை தெரியாமற்போய்விட்டதே. சிங்களம் தெரிந்த பெடியள் அப்படி அவர்களை மடக்கிக் காரியம் பார்ப்பார்கள். பொலிஸ_க்கும் எதையோ சொல்லித் தப்புவார்கள். அப்போது தான் மட்டும் எதுவும் செய்ய முடியாமல் திணறித் திண்டாடுவதை கண்ணீரோடு உணர்ந்தான். ஆனால் என்ன செய்ய முடியும்? என்ன நாசமோ தெரியாது இந்தக் கண்ணீர் மட்டும் தொண்டையை அடைத்துக் கொண்டு எங்கிருந்தோ வந்து விடும். யாரும் மதிக்காத கண்ணீர். அது உண்மையில் தொண்டைக்குள்ளிருந்தா வருகிறது என்று கூட ஒரு தடவை யோசித்தான். இல்லையென்றால் எப்படி துக்கம் வரும்போது தொண்டை அடைத்து பேச்சே வரமாட்டேன் என்கிறது?

 

சொந்த நாட்டில் ஆங்கிலத்தையும் சிங்களத்தையும் படிக்கமுடியாமல் விட்;டவனுக்கு பாங்கொக் பொலிஸின் பாஷையா தெரியப்போகிறது? ஆனால் எல்லாப் பொலிஸ_க்கும் தெரிந்த உலகப்பொதுப் பாஷை ஒன்றிருக்கிறது அல்லவா. அந்தப் பாஷையினால் அவர்கள் பேசினார்கள். அவன் அதைச் செவிகளுக்குப் பதிலாக தன்னுடலால் வாங்கினான். அடியை வாங்கிக் கொண்டு வந்தபோது ஏஜென்ஸிக்காரன் சொன்னான் “அவங்கள் இந்த அளவில உன்னை விட்டிருக்கிறாங்கள். பாங்கொக் பொலிஸைப் பற்றி உனக்குத் தெரியேல்லை. பிடிச்சால் ஆளை எலும்பும் தோலும் வேறாக்கிப் போடுவாங்கள்” என்று. எதற்காக அவர்கள் அப்படியெல்லாம் செய்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. அதைத் தெரிந்துதான் என்ன ஆகப் போகிறது?

 

இப்படி வழிநெடுகப் பிரச்சினைப்பட்டு,  ஆயிரந் துன்பப் பட்டு, ஏனடா ஊரை விட்டுக் கிளம்பினோம் என்ற ஞானம் பிறந்தவேளையில் எப்படியோ பாரிஸ் வந்து சேர்ந்தான். அதை விடவா இந்தக் ‘கார்ட்’ பெரிய சமாச்சாரம். ‘பார்க்கலாம், என்ன வாய்க்காமலா போகும்’ என்ற நம்பிக்கையோடு இன்னும் எத்தனையோ வேலைகளுக்குப் போக ஆயத்தமாக இருக்கிறான். சரி, எங்கே விட்டேன், அவன் வேலை செய்த கதையில் அல்லவா.

 

ஆனாலும் அங்கே- கடையில்- ஆறு மாதம் சுமாராகப் போனது. அப்படியே போனால் பரவாயில்லை என்று இருந்தபோது அந்தக் கடைக்காரன் ஏதோ பிரச்சினையில் சிக்கினான் என்று கடையைப் பூட்டினார்கள். கேட்டபோது பங்குப் பிரச்சினையென்றார்கள். வெள்ளைக்காரர்களும் இந்தமாதிரி சிக்கல்களில் எல்லாம் சம்மந்தப் படுவார்கள் என்று அவனால் நம்பவே முடியவில்லை. நம்பினால் என்ன விட்டால் என்ன, அவனுடைய வேலை போய்விட்டது. பிறகு வேறு வேலை. இப்படியே எங்கெல்லாமோ மாறிமாறி இப்போது இங்கே வந்து நிற்கிறான்.

 

03

 

போர்த்துக்கல்காரர் பாரிஸ_க்கு ஒரு நண்பரிடம் வந்திருக்கிறார். வந்தவர் அப்படியே அங்கே  ஒரு வாரம் தங்கியிருக்கிறார்;. அப்போதே அந்தச் சந்திப்பு நடந்தது. ஆனால், அவர்கள் அப்படி அகதியாகவும் விருந்தாளியாகவும் சந்திக்கவில்லை.

 

அந்த அறையில் அவன் வேறொரு நிலையில் நுழைந்தான். இதற்கு முன் அங்கே ஒரு பணியாளாகவே நுழைந்திருக்கிறான். பெரிய, விசாலமான அந்த அறையில், அவருக்கு எதிரில், மிக ஆயாசமாக உட்கார்ந்தான். அங்கே அவன் இப்போது விருந்தாளியாகவோ அல்லது விருந்தாளியின் நண்பராகவோ இருந்தான். அது அவனுக்கே வியப்பளித்தது. இதெல்லாம் நடக்கக் கூடிய காரியமா? எதுவோ நடக்கப்போகிறது? நல்லகாலம் ஏதாவது பிறக்கப் போகிறதோ என்று கூட ஒரு எண்ணம் வந்தது.

 

அவர் சிரித்தார். நட்பான  சிரிப்பு. ஈரம் மிகுந்திருந்தது அதில். அனுதாபமா என்றொரு பொறி தட்டியது. ஈழத்தமிழர் என்றால், அதுவும் இலங்கைக்குப் போய், அங்கே நிலைமையைப் பார்த்து வந்தபடியால், தன்னைப் பார்த்ததும் ஏதோ இரக்கம் தோன்றியிருக்கக் கூடுமோ. அப்படியிருக்காது, இவரைப் பார்த்தால் கண்ணியமானவரைப் போல தெரிகிறார். தவிர, அப்படியெல்லாம் இரக்கப்படவேண்டிய தேவை தன்னைப் பொறுத்து என்ன இருக்கு? “ஓகே, ப்ளீஸ், உங்கள் பெயரை அறியலாமா?”

 

“தேவன்”

 

அவர் தலையை ஆட்டினார். அவரிடம் நாட்டுப் புதினங்களைக் கேட்கவேண்டும் போல மனம் துடித்தது. அவர் இலங்கையில் எங்கே இருந்தார்? அங்கே எதற்காக இருந்தார்? அநேகமாக ஏதாவது ஒரு சர்வதேசத் தொண்டு நிறுவனப்பணியாகத்தான் இருந்திருப்பார். யுத்தம் தொடங்கியபிறகு கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக  இந்த மாதிரி வெள்ளையர்கள் அல்லது வெளிநாட்டுக்காரர்கள் அங்கே தொண்டு நிறுவனங்களில் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  அப்படியென்றால் எப்படியும் தமிழ்ப்பகுதிகளில்தான் இருந்திருப்பார். தமிழ்ப்பகுதியில் என்றால் வடக்கிலா, கிழக்கிலா? வடக்கிலென்றால் வன்னியிலா? வன்னியில் எங்கே? பரபரக்கும் மனதைக் கட்டுப்படுத்துவது எவ்வளவு சிரமம் என்பதை அப்போது உணர்ந்தான். அது பல முனைகளில் பல்லாயிரங்குதிரை வேகத்தில் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. இல்லைத் தாவிக் கொண்டிருந்தது.

 

“என்னுடைய பெயர், ஜக்காற்ஸ் மன்றோலிற்ஸ். நான் இலங்கையின் வடக்கில் தொண்டு நிறுவனமொன்றில் இரண்டு ஆண்டுகளாக சேவைசெய்கிறேன். துயரம் நிரம்பிய நாட்களோடு அங்கே சனங்கள் அலைகிறார்கள்;. மன்னிக்க வேண்டும். அங்கே வாழ்க்கை இல்லை. அலைச்சல்தான் உண்டு. என் மனசிலும் இந்தத் துக்கமே நிரம்பியிருக்கிறது. கடவுளே..!”

 

அவர் பெருமூச்சு விட்டார். கண்கள் துக்கத்தில் தாழ்ந்திருந்தன. சற்று முன் அந்த முகத்திலிருந்த மலர்ச்சி எங்கோ பின்னகர்ந்து துயரத்தின் படலம் மெல்லிய நிழலாக அதில் படிந்திருந்தது. தேவன் தலையை ஆமென்பது போல அசைத்தான். ‘தேவையில்லாத யுத்தம். ஆனால் இதை யார் கேட்கப்போகிறார்கள்?’ என்று நினைத்தான் அவன்.

 

“ஏதாவது சாப்பிடுகிறீர்களா? மன்னிக்க வேண்டும். உங்களை நான் சிரமப்படுத்துகிறேனா?” என்றார் வெள்ளையர். குடிப்பதற்கான பானங்களை முன்னே வைத்தார். சாப்பிடுவதற்கான வறுவல்கள், பொரியல் எல்லாம் பெரிய தட்டில் வைக்கப்பட்டிருந்தன.  அவன் விருந்தாளியல்லவா. இந்த ஒரு நாளில், அதுவும் இதே இடத்தில், அவன் எந்தப் பதற்றமுமில்லாமல் இருக்கையில் முதுகைச் சாய்த்து இருப்பதென்றால் சும்மாவா? பானத்தை எடுத்துப் பருகினான். அது அவ்வளவாக அவனுக்கு ஒத்துக் கொள்வதில்லை. என்றாலும் அதில் அவனுக்கு விருப்பம். சமாளிக்கலாம் என்று நினைத்தான். இதைப்போல வாய்ப்பு இனி எப்போது வருமோ.  நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், இதேபோல ஒரு பிரெஞ்சுக்காரனின் எதிர்பாராத நட்புக் கிடைத்தது. அவனோடு சேர்ந்து …. தைக் குடித்திருந்தான். குடிக்கக் குடிக்க மிக நன்றாகவும் உற்சாகமாகவும் இருந்தது. ஆனால் அறைக்குப் போகவே முடியாதவாறு அது அவனைப் படாத பாடெல்லாம் படுத்தியது. வாந்தி எடுத்தே களைத்திருந்தான். ஆனாலும் அந்தப் பிரெஞ்சுக்காரனோடு நட்பு உள்ளவரையும் அவன் அதையே குடித்தான். அப்படியே வாந்தி எடுத்தும் களைத்தான். என்றாலும் அந்தத் தவனம் தீரவில்லை. இப்போது மீண்டும் அதைக் கண்டவுடன் இந்த அது நாக்கில் எழுந்து கூத்தாடுகிறது.

 

குடித்துக் கொண்டே தேவன் சொன்னான், “இல்லை, இல்லை. உங்களுடைய துக்கந்தான் எனக்கும். ஆனால் என்ன செய்ய முடியும்? நாங்கள் அங்கே மட்டுமல்ல, இங்கே வந்தும் அலைகிறோம். ஒன்றேயொன்றுதான், இங்கே உயிருக்குப் பாதுகாப்பிருக்கிறது. அங்கே அதுவும் இல்லை”

 

“உண்மைதான். உங்களுடைய துயரங்களின் கதையை நான் பதிவு செய்யவும் வெளியுலகில் அதைப்பேசவும் விரும்புகிறேன். என்னுடைய கடமைக்கு இது பொருந்தாது என்றபோதும் இதைச் செய்ய விரும்புகிறேன். விரும்பினால் நீங்களும் இதில் உதவலாம், உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லை என்றால்..” என்றார் அவர். அவனால் என்ன  சொல்ல முடியும்? அவன் அகதி அந்தஸ்தைப் பெறுவற்காகவே எவ்வளவோ பாடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறான். இந்த நிலையில் இவர் இப்படிக் கேட்டால் என்ன செய்யமுடியும்? ஆனால் அவர் யாருக்காக உதவ விரும்புகிறார்? எங்களுடைய துயரங்களுக்காக தன்னுடைய சிரமங்களைப் பொருட்படுத்தாமல் உழைக்கவிரும்பும் ஒருவருக்கு எப்படி மறுப்புச் சொல்ல முடியும்? அதுவும் உலகெங்கும் சிதறி அகதியாக துயரக்கிடங்குகளில் உழன்று கொண்டிருக்கும் நமக்கு, யாருமே கவனிக்காமல் கை விடப்பட்டவர்களாக அலைந்து கொண்டிருக்கும் எங்களுக்கு இப்படித் தானாகவே உதவ யார்தான் வருவார்கள்? தன்னால் முடிந்த அளவுக்கு உதவலாம் என்று எண்ணினான். ஆனால், எப்படி?

 

“முடிந்த அளவுக்கு உதவலாம். எனக்கு இங்கே அகதிக் கார்ட் கூட இன்னும் கிடைக்கவில்லை. ஆறு ஆண்டுகளாக கேட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறேன்”

 

“பிரச்சினையே இல்லை. உங்களுடைய இந்தமாதிரிக் கதைகளும் துயரமும் பிரச்சினைகளும்தான் எனக்குத் தேவை. நீங்கள் அதிகம் சிரமப்படத்தேவையில்லை. உங்களுடைய பிரச்சினைகளையும் அனுபவங்களையும் சொல்லுங்கள். ஆனால் உண்மையைப் பேசவேணும். அதுதான் முக்கியம்” அவர் இதைச் சற்று அழுத்திச் சொன்னார். அதிலும் அந்த இறுதி வாக்கியங்களை சற்று அழுத்திச்சொன்ன விதம் அவனுக்கு சற்றுச் சங்கடத்தைத் தந்தது.

 

எங்களுடைய ஆக்கள் தங்களுடைய காரியத்தைப் பார்க்க வேணும் என்பதற்காக ஏத்தி இறக்கியே எல்லாவற்றையும் சொல்வார்கள். இப்படிச் சொல்லி சொல்லி இப்போது உண்மையான நிலையையே விளங்க வைக்க முடியாத நிலைமைதான் எங்கும் என்றாகிவிட்டது. இதை அவன் அகதிக் கார்ட் எடுக்கப் போகும் இடத்திலிருந்து வேலை செய்யும் இடம்வரையிலும் உணர்ந்திருக்கிறான். பாதிக்கப்பட்ட இனமென்றால் இந்த மாதிரிக் குணமெல்லாம் வந்து விடும் போலிருக்கிறது. ஏறக்குறைய லிபியர்களும், பலஸ்தீனியர்களும் குர்திஸ்களும் இந்தமாதிரித்தான் நடந்து கொள்கிறார்கள்.

 

“நிச்சயமாக. உங்களுக்கு உண்மையாக நான் உதவுவேன்” அவன் உற்சாகமாகச் சொன்னான். சரக்கு அவனுக்குள்  தன்னுடைய வேலையை மெல்லக் காட்ட ஆரம்பித்திருந்தது. அந்த வெள்ளையர் அவனுடன் நட்பாகப் பேசினார்.

 

அவர் அவனை ஆழ்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். “நல்லது. உலகம் எவ்வளவுதான் அறிவு மயப்பட்டாலும் பிரச்சினைகள் பெருகியபடியேதானிருக்கு. பார்த்தீர்களா, நீங்களும் சொந்த நாட்டில் இல்லை. நானும் சொந்த நாட்டில் இல்லை. காரணங்கள் என்னவாகவும் இருக்கலாம். ஆனால், உண்மை அதுதான்”

 

“நீங்கள் சொல்வது மிகச் சரி. ஆனால் நீங்கள் எங்கே போனாலும் அதிகாரிகளாகவோ  மேலாளர்களாகவோதானிருக்கிறீர்கள். நாங்கள் அப்படியல்ல. எங்கள் நாட்டிலும் நாங்கள்  உங்களுக்குக் கீழே அடிமைகள்தான். இங்கேயும் நாங்கள் அடிமைகள்தான். அங்கேயும் நாங்கள் அப்படித்தான். நான் பார்த்திருக்கிறேன், உங்களை இன்னும் ஏதோ ரட்சகர்களைப்போலவே எங்களுடைய சனங்கள் பார்க்கிறார்கள். அதிகம் ஏன், அங்கே உங்களுடைய வாகனம் செல்லும்போது எங்களுடைய சனங்கள் தூசியைக் குடிக்கிறார்கள். ஆனால் நீங்கள் ஏஸியோடு போகிறீர்கள். எங்களுடைய ஒரு கவிஞன் சொன்னதைப்போல ‘முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் ‘எங்கள் நிலத்தில் அவர்களுக்காய் உழுதோம் இன்று அவர்கள் நிலத்தில் அவர்களுக்காய் உழுகிறோம்’ என்று.  இதுதான் கதை”

 

அவர் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார். புருவங்களை உயர்த்தி வாயைக் கோணி இறுக்கமாக வைத்துக் கொண்டு ஆச்சரியமாக அவனைப் பார்த்தார். அவனுக்குள் எரிமலைகள் குமுறத்தொடங்குவதை அவர் புரிந்திருக்க வேண்டும். “உண்மைதான்.  சொல்லுங்கள்” அவர் அவனை உற்சாகப்படுத்தினார்.

 

“இதற்குமேல் என்ன சொல்ல முடியும்?”

 

“அப்படியென்றால் யாரைக் குற்றம் சொல்கிறீர்கள்? அல்லது யாரில் தவறிருக்கிறது?”

 

“யாரில் குற்றம் சொல்வது என்பது முக்கியமில்லை. இதுதான் உண்மை. இதையே நீங்கள் அறிய வேணும். நீங்கள் மட்டுமல்ல எல்லோரும் அறிய வேண்டும். இந்த உண்மைக்குப்பின்னாலுள்ள கதை என்ன என்று பாருங்கள். அதற்குள்ளே இருக்கிற நீதியின்மையை, துயரத்தை, அலைச்சலை, கொடுமையை எல்லாம் பாருங்கள். அப்போது யாரெல்லாம் காரணம், என்னவெல்லாம் நடந்திருக்கின்றன என்றெல்லாம் புரியும்”

 

அவர் திடுக்குற்றார். இதைப்போல ஒரு தடவை அவரோடு கிழக்கில் ஒரு முதியவர் வாதிட்டார். அப்போது அவர் கிழக்கில்- மட்டக்களப்பில் சேவையாற்றினார். அங்கே இருந்த அகதி முகாமொன்றில் மன்றோலிற்ஸ் தன்னுடைய குழுவினரோடு உதவிப் பொருட்களை வழங்கிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது சனங்கள் பொருட்களைப் பெறுவதற்காக முண்டியடித்துக் கொண்டிருந்தனர்;. சனங்களின் குரல் இரைச்சலாகிக் கனத்திருந்தது. அந்தக் கனதியை எல்லாம் விட்டு தூரத்தில் மரநிழலில் ஒதுங்கியிருந்தார் ஒரு முதியவர். மன்றோலிற்ஸ் தன்னுடைய உதவியாளர் மூலமாக அவரை விசாரித்தார்.

 

“சொந்த நாட்டிலேயே பிச்சை எடுக்கிற மாதிரி இருக்கு. என்னால இதைத்தாங்கேலாது. அதுவும் வெள்ளைக்காரர்களாலதான் நாங்கள் இந்த நிலைமைக்கு வந்திருக்கிறம். இதுக்குப் பிறகு இப்பவும்  அவையிட்டையே கையேந்திறதெண்டால்…” என்று முதியவர் சொன்னார்.

 

இதை அறிந்தபோது, சற்றுக் கோபம் வந்தது மன்றோலிற்ஸ்க்கு.  ஆனால், அவர் நிலைமையைப் புரிந்து  கொண்டார். கிழவர்; சொல்வதில் உண்மையுண்டு. மன்றோலிற்ஸ் இலங்கைக்கு புறப்பட முன்னர், இலங்கையைப் பற்றிப் படிக்கும்போது அவருக்கு ஆச்சரியமான சங்கதிகள் தெரிந்தன. அதிலும் அவருடைய அப்பா வழி பாட்டன் ஒருவர் நானூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் போர்த்துக்கல் படை அதிகாரியாக இலங்கையில் இருந்திருக்கிறார். பிறகு அதைப்பற்றி தன் குடும்பத்தில் விசாரித்து இன்னும் தகவல்களையும் அறிந்தார்.

 

இப்போது இந்தக் கிழவர் அந்த நிகழ்ச்சிகளையே நினைவூட்டுகிறார்;. கிழவரின் துயரம் அவருடைய பூர்வீக ஞாபகங்களைக் கிளப்பியுள்ளது என்று தோன்றியது மன்றோலிற்ஸ_க்கு. ஒருவர் அதிகம் துன்பப் படும்போதும் இந்த மாதிரி பூர்வீக விசயங்களை நோக்கி மனம் திரும்புகிறது. அதிகமதிகம் மகிழ்ச்சியிலும் புகழிலும் இருக்கும்போதும் பழைய சுவடுகளையோ காலத்தையோ தேடிப்போகுது. அந்தரங்கமாகவேனும் இது நடக்கிறது.

 

கிழவரின் வாடிய அந்த முகத்தில் இருந்த உறுதியையும் தெளிவையும் கோபத்தையும் மதிப்பையும் மன்றோலிற்ஸ் அவதானித்தார். கிழவரை நெருங்கி வணக்கம் சொன்னார் மன்றோலிற்ஸ். கிழவர் தலையை அசைத்து பதிலுக்கு அவருக்கு மரியாதை செய்தார். “உங்களைப் புரிந்து கொள்கிறேன்” என்றார் கிழவர். மன்றோலிற்ஸ் ஒரு கணம் தடுமாறிவிட்டார். கிழவர் என்ன சொல்கிறார்? அன்று கிழவருடன் இரண்டு மூன்று நிமிடங்கள் மட்டும் மன்றோலிற்ஸ் பேசியிருப்பார். ஆனால்; கிழவருடன் தொடர்ந்து பேச வேண்டும் என்று விரும்பினார். அதன்பிறகு அவருடன் அவ்வப்பொழுது பேசினார் மன்றோலிற்ஸ். சரளமான ஆங்கிலத்தில்  வரலாற்றுக் கதைகளைச் சொன்னார் கிழவர்.  கிழவரின் துயரக் கதைகள் மன்றோலிற்ஸை உலுக்கியது. அதைவிட அவர் சொன்ன வரலாற்றுக்கதைகள் திடுக்கிடுத்தின.

 

தலைமுறை தலைமுறையாக இந்த எண்ணங்களும் துயரங்களும் இவர்களை உலுக்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்று மன்றோலிற்ஸ்க்குப் பட்டது. தான் இதற்கெல்லாம் நேரடியாகப் பொறுப்பாளி இல்லை என்றாலும் வரலாற்றில் தனக்கும் ஏதோ ஒரு பங்கிருப்பதாக அருக்குத் தோன்றியது. அதற்காகத்தான் இந்தக் காரியங்களையெல்லாம் செய்யத் தொடங்கியிருக்கிறார்.

 

ஆனால் அவர் இந்த வேலையைச் செய்வதற்கிடையில் ஏகப்பட்ட எரிமலைகளைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. இப்போது தேவன். இன்னும் இதுமாதிரி எத்தனை எரிமலைகளையும் துயரக்கடல்களையும் கடக்கவேண்டும்? பாவமன்னிப்புக்காக மன்றாடுபவன்  எல்லா வேதனைகளையும் தாங்கிக் கொள்ளத்தான் வேண்டும் என்று நினைத்தார் மன்றோலிற்ஸ். எதுவும் சமனிலையில் இருந்தாற்தான் அதன் இலக்குத் தவறாது. தன்னுடைய வேதனைகளும் இந்த மனிதர்களின் வேதனைகளும் இப்போது ஏதோ ஒரு சமனிலையில் இருப்பதாகப் பட்டது. வௌ;வேறு கோணங்களில் என்றாலும் சந்திக்கும் புள்ளி ஏறக்குறைய ஒன்றாகவே இருக்கிறது. அந்த வகையில் அவருக்கு உள்ளே ஆறுதலும் நம்பிக்கையும் ஏற்பட்டது. ஆனாலும் சில எதிர்;கொள்ளல்களை சந்திக்கவே வேண்டும். அவை எத்தனைதான் கடுமையாக இருந்தாலும்.

 

அவர் தேவனுடன் விவாதிக்க வேண்டும். அப்படி விவாதித்தால்தான் பல விசயங்கள் வெளிவரும். அவர் அறியக்கூடிய சங்கதிகள் அப்போதுதான் கிடைக்கும். ஆனால் இந்த விவாதத்தை மிக அவதானமாகக் கிளப்ப வேணும். எல்லை மீறினால் அது கோணங்கள் மாறி வேறி திசைகளுக்கு நகர்ந்து சிதைந்து விடும். எனவே நிதானமாக அவனுடன் பேசினார்.

 

“நீங்கள் வைத்திருக்கும் உண்மையை எப்படி எல்லோருக்கும் கொடுக்கப்போகிறீர்கள்? அப்படி உண்மையை வாங்கக் கூடிய உலகமா இருக்கிறது? ஆகக் குறைந்தது இந்த உண்மைகளைப் புரிந்து கொள்ளக் கூடத் தயாரா? என்னதான் வெயில் உன்னதமாகவும் அடிப்படையாகவும் இருந்தாலும் நிழலை விரும்பும் மனமா, வெயிலை விரும்பும்  மனமா எல்லோருக்கும் உண்டு?”

 

அவன் ஏளனமாகச் சிரித்தான். எதற்காக இந்த வம்பில் விவாதித்துக் கொண்டிருக்க வேணும்? பேசாமல் வேலை முடிந்தவுடன் தங்குமிடத்துக்குப் போயிருக்கலாம். இதனால் தனக்கு என் பலன் கிடைக்கப்போகிறது என்ற எண்ணம் வந்தது. சலிப்பும் எரிச்சலும் மேலோங்கி அயர்ச்சியானது உடலும் மனமும். பார்வையைத் திருப்பி சுவர்களைப் பார்த்தான். அழகிய மலைக் காட்சியுடைய ஓவியம் பெரிதாக மாட்டப்பட்டிருந்தது. எண்ணெய் வர்ணத்தில் தீட்டப்பட்டது. யார் வரைந்திருப்பார்கள்? பெயரை அறிய வேண்டும் போலத் தோன்றினாலும் மனம் அதற்குமெல் தூண்டப் பெறவில்லை.

 

“சரியாகச் சொன்னால் யாருக்கும் உண்மையை அறியும் ஆர்வம் இல்லை என்றே சொல்வேன். உண்மைதான் அதிகம் சங்கடந்தரும் பொருள். அதை எதிர்கொள்வது அவ்வளவு சாதாரணமானதல்ல. அதனால்தான்  அதை எவரும் விரும்பவேயில்லை. ஆனால் ஆச்சரியம் என்ன வென்றால் பாதிக்கப்பட்ட சனங்கள் எப்பொழும் உண்மையை மட்டுமே கையில் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். யாரும் விரும்பாத உண்மை”

 

“அப்படியென்றால் நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்?”

 

“நானும் உண்மையையே சொல்கிறேன். நீங்கள் சொல்வதைப் போல உண்மை.”

 

“என்றால், நாங்கள் எதையுமே செய்ய முடியாது என்கீறீர்களா? அப்படியென்றால் நாங்கள் தொடர்ந்தும் இப்படியே அலைந்து கொண்டேயிருக்க வேண்டியதுதானா?” அவனுடைய முகம் கோபத்தில் கொதித்தது. அவர் இப்போது மேலும் ஊற்றிக் குடித்தார். அவனை சற்று அமைதியாக இருக்கும்படி கையால் சைகை காட்டினார். விசயம் இன்னுமிருக்கிறது என்பதைப்போலிருந்தது அவருடைய அந்தச் சைகையின் தொனி.

 

“ நண்பரே இது மிகச் சவாரஷ்யமான சங்கதி. ஆனால் மிகக் கொடுமையானது”

 

“அதற்காக”

 

“என்ன செய்ய முடியும். ஏற்கத்தான் வேண்டும். ஏற்றுத்தான் ஆகவேண்டும். வேறு வழி கிடையாது. ஆனால் ஒன்று, இந்த உண்மைச் சுடரை அணைய விடாமற் காத்துக் கொள்வதில்தானிருக்கிறது வெற்றி. அதை காத்துக் கொள்வது ஒன்றும் சாதாரண காரியமில்லை. அதைப் பாதுகாத்தால் மட்டும் போதாது. அதைக் கொண்டு போக வேண்டிய இடத்துக்கும் கொண்டுபோய்ச் சேர்க்க வேண்டும்”

 

“என்ன போதனையா? எனக்குச் சலிப்பூட்டுகிறது. இதையெல்லாம் நாங்கள் செய்யவில்லையா என்ன?” அவன் எரிச்சலோடு கேட்டான். முகத்தில் கடுமை தொனித்துக் கொப்பளித்தது. அவரை ஊன்றிக் கவனித்தான்.

 

அவர் சிரித்தார். ஆனால், மிக எச்சரிக்கையாக. இந்த மாதிரி நிலைமைகளில், இந்தமாதிரி ஆட்களிடம் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதில் தேர்ந்தவர் என்பதை அந்தச் சிரிப்பும் அவருடைய அமைதியும் காட்டியது.

 

“எங்களால் இதற்கு மேலும் தாங்க முடியாது. ஆனால் தாங்கிக் கொண்டுதானிருக்கிறோம். வெல்வதற்கு தாங்கும் சக்தியும் முக்கியமானது. எல்லோராலேயும் தாங்கமுடியாது, அதுவும் எதையும்.  நாங்கள் தாங்கிக் கொள்கிறோம் எல்லாவற்றையும் எல்லாவற்றையும்”

 

“இருக்கலாம். ஆனால் தாங்கும் சக்தி மட்டும் போதாது. அது அடிமையாக்கிவிடும். தாங்கிக் கொண்டிருப்பதால் மட்டும் வயிற்றில் ஏறியிருக்கும் பசி போய்விடுமா? தலையில் சுமத்தப்பட்டிருக்கும் பாறை கரைந்து காற்றாகிவிடுமா? ஏன், உங்களிடம் இருக்கும் சாதி விவகாரங்களைப் பாருங்கள். தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் என்ற சாதியினர் எத்தனை காலமாக எதையெல்லாம் தாங்கிக் கொண்டிருந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், என்ன நடந்தது. அவர்கள் மெல்ல அசையத் தொடங்கியபோதே சலனமும் பாய்ச்சலும் நடந்திருக்கிறது. மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. அதுதான் உண்மை” அவர் நிதானத்தைக் கூட்ட முயன்றார். நள்ளிரவைக் கடந்திருந்தது அந்த அறை. அவருக்கு இதெல்லாம் தெரிந்திருக்கிறது என்பதில் அவனுக்கு ஆச்சரியம். மனதில் எண்ணங்கள் பொங்கி வந்தன. அவன் தலையை அசைத்தான். அவரே சொன்னார்: “நாங்கள் எதையாவது செய்வது முக்கியமல்ல. அதைப் புத்திபூர்வமாகச் செய்ய வேணும். அதுதான் முக்கியம்”

 

“நாங்கள் என்னதான் செய்யவில்லை? எவ்வளவு போராட்டங்கள்? ஐயா, அம்பது வருசமாகப் போராடுகிறோம். என்னமாதிரியான போராட்டம். எவ்வளவு தியாகங்கள்? இதற்கு மேல் எப்படிப் போராட முடியும். அல்லது எப்படிப் போராட வேண்டும்? சொல்லுங்கள்! நீங்கள்தான் யுத்தம் நடக்கிற எங்கள் மண்ணில் இருந்து எல்லாவற்றையும் பார்த்திருப்பீர்களே. சொல்லுங்கள், இதற்கு மேல் என்ன செய்ய வேணும்? எந்தக் குற்றமும் செய்யாமலே இந்தமாதிரி எதற்காக வதையெல்லாம் பட வேணும்?”

 

“ஓ கடவுளே!” அவர் ஆழமாகத் தலையை அசைத்தார். எழுந்து சுவரோரமாகச் சென்று எங்கோ வெறித்தார்.  கண்கள் கூர்மையாகின. அவனை வேதனைப்படுத்துகிறேனோ என்று யோசித்தார். இல்லை. பேச வேண்டியதைப் பேசித்தானாக வேண்டும். திரும்பி “சொல்லுங்கள் தேவன்” என்றார் மீண்டும்.

 

“நான் எதையும் சொல்ல விரும்பவில்லை. போதும். சொல்வதால் எந்தப் பலனுமில்லை. இது புலம்பல். புலம்புவதால் எந்தப் பலனுமில்லை. மன்னிக்க வேணும். நான் புறப்பட விரும்புகிறேன்”

 

அவர் ஆமென்பது போலவும் வேண்டாம் என்பதைப் போலவும் தலையை அசைத்தார். எதற்கும் உனக்கு சுதந்திரமும் உரிமையும் உண்டென்பதைப்போல அது இருந்தது. அவனருகே வந்து தோள்களில் கை வைத்தார். அது ஒரு புதிய நிலையாகத் தோன்றியது தேவனுக்கு. இந்த மாதிரித் தருணங்கள் அபூர்வமானவை. அதை அவன் முழுமையாக உணர்ந்தான். அவனுடைய நரம்புகளில் ரத்தம் குத்தித்தோடுவது அவனுக்குத் தெரிந்தது.

 

“மன்னிக்க வேணும். உங்களை அதிகம் சிரமப்படுத்தி விட்டேனா” கேட்டார். “தேவன், ஒரு வகையில் நீங்கள் சொன்னதைப்போல இதுவும் ஒரு வகையில் தாங்குவதுதான். ஆனால் தனியே தாங்குவது மட்டும் இதற்குள் இல்லை. அதற்கு மேல் வேறு விசயங்கள் உண்டு. எல்லாம் கலந்த ஒரு கலவை. பிரச்சினைகள் எப்படியோ அதற்கேற்றமாதிரியான எதிர்வடிவங்கள்”

 

அவன் ஊன்றிக் கவனித்தான். “அதைத்தான் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இப்போது நாம் ஒன்றாகச் சிந்திக்கலாம். அப்போது நாம் புதிய பிரதேசங்களுக்குள் பிரவேசிக்கலாம்”

 

“நானும் நீங்களும் எப்போதும் ஒன்றாகச் சிந்திக்க முடியாது. இதோ பாருங்கள். இந்த அறையில் நாங்கள் இரண்டு பேரும் ஒன்றாக இருக்கிறோம் என்பது உண்மையே. இப்போது இருவரும் ஒன்றாக, ஒரு நிலையில் இருப்பது போல இருக்கலாம். ஆனால், அது உண்மையல்ல. வெறும்  தோற்றம் மட்டுமே. நான் இதே விடுதியில் ஒரு வேலையாள். உங்கள் முன்னிலையில் இந்தக் கணத்தில் விருந்தாளியாகவோ நட்புடனோ சமனாக இருந்தாலும் உண்மையில் அப்படியல்ல. இப்போதும் நீங்கள் விருந்தாளி. பின்னரும் நீங்கள் இதே வசதியோடும் தரத்தோடும்தான். எப்போதும் வசதிகளோடு, எந்தப் பிரச்சினைகளுமில்லாமல் இருக்கலாம். எதற்கும் உத்தரவாதமுள்ள வாழ்க்கை உங்களுடையது. ஆனால், நான் வெளியே போனபின்னர் அப்படியல்ல. உண்மையில் இப்போதும் நான் அகதி. பரதேசி. அலைந்து கொண்டிருப்பவன். நாடற்றவன். எதையும் நிர்ணயிக்க முடியாத வாழ்க்கை என்னுடையது. எப்படி நாங்கள் ஒன்றாகச் சிந்திக்க முடியும்? முடியாது, முடியவே முடியாது” பெரும் உணர்ச்சிச் சுழிப்பில் திணறியது அந்த அறை. வரலாற்றில் அதற்கு முன்னர் அந்த அறையில் இதைப்போல ஒரு நிலை இருந்திருக்குமா? வேண்டுமானால் காதலில், பெருங்கூடலில் எல்லாம் அது திளைத்திருக்கலாம்.  ஆனால், இதைப்போல இத்தனை கொந்தளிப்பான உணர்ச்சிச் சுழிப்பில்  இருந்திருக்க  வாய்ப்பில்லை.

 

அவனுக்கு மூச்சுத் திணறியது. தன் குரலில் வினோத ஒலியும் உற்சாகமும் துளர்த்திருப்பதை உணர்ந்தான். சொற்கள் பெருகிக்கொண்டேயிருந்தன. முடிவற்ற சொற்கள். அவ்வளவும் ஆழ்மனதிலிருந்து ஊற்றெடுத்து வரும் சொல் நதிப் பிரவாகம். அவர் அமைதியாக இருந்தார். அமைதியாகவே எரிந்து கொண்டிருந்தன விளக்குகள். மதுவின் வாடை விளக்கொளியில் கலந்து கொண்டிருப்பதாக தேவனுக்குத் தேன்றியது. அவன் சொன்னான்: “தயவு செய்து என்னை விட்டு விடுங்கள். அதாவது எங்களை விட்டுவிடுங்கள். தயவு செய்து”

 

அவர் இப்போதும் எதுவும் பேசவில்லை. பேச முடியாதென்றல்ல, பேச விரும்பவில்லை. அமைதியாகக் கேட்பதையும் என்ன நடக்கிறது என்பதையும் அறியவே அவர் விரும்புகிறார். உண்மையை அவர் தேடிக் கொண்டிருக்கிறார். அதை இப்போது கண்டடைந்து கொண்டிருக்கிறார்;. இதைத்தான் அவர் எதிர்பார்த்தார். இதையே அவர் கிழக்கில், அகதிமுகாமில் அந்தக் கிழவரிடமும் கண்டார்.

 

அவன் சட்டென்று அமைதியானான். எல்லாம் தீர்ந்து போனதைப்போல அவனுடைய முகம் வெறிச்சென்றிருந்தது. அவரைக் கூர்ந்து பார்த்தான். பிறகு தலையைக் கவிழ்ந்து கொண்டு சற்று நேரம் இருந்தான்.ள

 

“உங்களை நான் புரிந்து கொள்கிறேன்” அவர் அவனுடைய கைகளை இறுகப் பற்றினார். அதில் இணையற்ற ஒரு நெருக்கத்தை அவன் கண்டான். ஆனாலும் உள்ளே கொதித்துக் கொண்டிருந்தது மனம்.  அது ரணங்களில் பற்றிய தீயல்லவா. எனவே அணைந்து விடாது. முடிவற்று அது தகித்துக் கொண்டிருக்கும்.

 

“என்னால் இனிக் காயங்களைத் தாங்க முடியாது. என்றபோதும் காயங்களாகவே எனக்குப் பரிசளிக்கப்படுகின்றன. நான் விரும்பாத காயங்கள். எங்களுக்குத் தேவையற்ற பரிசுகள். பாருங்கள் எங்களில் எவ்வளவு காயங்கள். நீங்கள் குத்திய காயங்கள். நீங்கள், நிச்சயமாக நீங்கள் குத்திய காயங்கள். அப்படி ஒவ்வொருவராக எங்கள் மீது குத்திய காயங்கள். ஏராளம் காயங்கள். முடியவில்லை, எங்களால் தாங்கிக் கொள்ள  முடியவில்லையென்றபோதும் குத்திக்கொண்டேயிருக்கிறீர்கள். எப்படி இதைத்தாங்க முடியும்? சொல்லுங்கள், எதற்காக இந்தத் தண்டனைகள்? எதற்காக இந்தப் பழிவாங்குதல்கள்? ஒவ்வொருவரும் குத்திய கத்திகள் இதோ என்னுடலில் குருதியொழுகும்படியே இருக்கின்றன” அவர் அதிர்;ந்தார். இதை எதிர்பார்த்திருந்தாலும் அது இத்தனை கூராக அவரை நோக்கி வரும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. இந்தக் குற்றச் சாட்டு  அவரால்  புறக்கணிக்கக்கூடியதுமில்லை. தான் பங்காளி இல்லை என்றாலும் பங்காளி நிலையிலிருந்து  தப்ப முடியாது.

 

நான்கு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் தன்னுடைய மூதாதைகள் செய்த பழி. அந்தப் பழியே நான்கு நூற்றாண்டுகளாக இந்த மனிதர்களின் பழியாகியுமுள்ளது.  அன்று அவர்கள் செய்த பழியெல்லாம் இப்போது உருத்திரண்டு இந்த வடிவங்களில் நின்றாடுகின்றன. இதற்கெல்லாம் சாபவிமோசனம் எப்போது? அது எப்படி நிகழும்? “எங்களின் மீது ஏற்றிய கத்தியை இழுக்காமலே போய்விட்டீர்கள். அப்படியே பிறகு வந்த ஒவ்வொருவரும். பாருங்கள், போர்த்துக்கீசக் கத்தியை, ஒல்லாந்தக் கத்தியை, பிரித்தானியக்கத்தியை, சிங்களக் கத்தியை, இந்தியக் கத்தியை…” அவன் மீண்டும் குமுறினான். “அதுமட்டுமல்ல, சீனக் கத்தி, அமெரிக்கக்கத்தி, இஸ்ரேலியக் கத்தி, பாகிஸ்தானியக் கத்தி, ஈரானியக் கத்தி… சில கத்திகள் நேரடியானவை. சிலவோ மறைமுகமானவை. ஆனால் எல்லாம் எங்கள் மீதே பாய்ச்சப்படுகின்றன. எல்லாக் காயங்சகளும் எங்களுக்குத்தான்”

 

அவனுடைய குரலில் எந்தத் தளர்வுமில்லை. அது அவனுடைய உறுதியைக் காட்டியது. அதையிட்டு அவர் திகைத்தார். இல்லையென்றால் இந்த மாதிரி நிலைமையில் அவன் அழுதிருக்க வேண்டும். வலிகளைத் தாங்கியே மரத்துவிட்டானா? அல்லது அவனே சொன்னதைப்போல தாங்கும் சக்தியின் ஆற்றலா? இல்லையென்றால் இந்த யுத்தத்தை, ஐந்து நூற்றாண்டுகளான அவலத்தை எல்லாம் எப்படித் தாங்கிக் கொள்ள அவர்களால் முடியும்? என்று அவர் நினைத்தார்.

 

“நான் உங்களையோ யாரையுமோ குற்றஞ்சாட்டவில்லை. ஆனால் நீங்கள் விரும்பிய உண்மை இப்படித்தான் உள்ளது. இதை ஏற்றுக் கொள்ளத்தயாரா? சொல்லுங்கள்! தயவு செய்து மௌனத்தைக் கலையுங்கள். உங்கள் மௌனமே எங்களை அச்சப்படுத்துகிறது. ஏன், உங்களுடைய இந்தக் கனத்த மௌனமே எங்களை இன்று இந்த நிலைக்குக் கொண்டு வந்திருக்கிறது. கத்திகள் பாய்ச்சப்படும்போது கடைப்பிடிக்கின்ற பாராமுகத்தில் கலந்திருக்கும் மௌனம். வேண்டாம் அது. பேசுங்கள். அதுவே கலகமாகட்டும். முதற்கலகம், அதைச் செய்யுங்கள்”

 

அந்த நிலையில் அவன் உருக் கொண்டிருந்தான். அவர் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் அவருள்ளும் இதேமாதிரி உருவேறியது. உள்ளுக்குள்ளே  நிகழ்ந்தது பெருஞ் சந்தம். கண்கள் சிவந்திருந்தன. அது தூக்கக் கலக்கமா இல்லை, எல்லாவற்றின் மீதும் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் சினத்தின் ஊற்றா? அவனுக்கும் அது புரியவில்லை. அவருக்கும் அதைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் பல புள்ளிகள் ஒன்றிணைந்திருப்பதாக இருவரும் உணர்;ந்தனர். இந்தப் புள்ளிகளை இணைத்தால் ஏதோ வடிவங்கள் வரலாம். இணைக்காது விட்டாலும் விடிவங்கள் அதிலிருக்கும். அவர் ஆமென்று தலையசைத்தார். “உண்மைதான். உண்மையேதான்” சந்நதங்கொண்டொலித்தது அவருடைய குரல். அதில் அன்பையும் இரக்கத்தையும் உண்மையையும் வலிமையையும் தேவன் கண்டான். ஒரு வகையான ஏற்றுக்கொள்ளல், அங்கீகரித்தல் அதிலிருந்தது. உரிமையின் தொனியோடு அது ஒலித்தது.

 

. அறையில், விளக்குகள் எரிந்து கொண்டேயிருந்தன. அவர்கள் அறைக்குள்  நுளைந்தபோதிருந்த அதே நிலையிலேயே எந்தத் தளர்வுமின்றி எரிந்து கொண்டிருந்தன. விடைபெறும்போது அவர் தன்னுடன் தொடர்பு கொள்ளுவதற்கான ‘விஸிற்றிங் கார்ட்’டைக் கொடுத்தார். ‘வன்னியின் நிலைமைகள் எப்படியிருக்கு’ என்று அவன் கேட்க விரும்பினான். ஆனால் அதை மனம் மறுத்தது. ஆனால், அவரின் புருவங்கள் உயர்ந்து சுருங்கின. அவர் சற்று அமைதியாக இருந்தார்.

 

மெதுவான கதகதப்பான குளிர் அந்த அறையில் நிரம்பியிருந்தது. சுவர்களில் ஒட்டியதைப்போல மெதுவாகச் சுடர்ந்து கொண்டிருந்தது ஒளி.  சற்று நேரத்துக்குப் பின்னர் எழுந்து தன்னுடைய பையைத் திறந்து ஒரு டைரியை எடுத்தார். பக்கங்களைப் பிரித்துப் பார்த்தவர், அவனிடம் அதைக் கொடுத்தார். அதில் வன்னியின் கதைகள் எழுதப்பட்டிருந்தன.

 

அவன் விடைபெற்ற போது அவர் வெளியே வந்து அன்போடு விடை தந்தார்.  விடுதியை விட்டு அவன் வெளியே போய்க் கொண்டிருப்பதை அவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

 

அவன் அந்தக் காலையொளியில் துலங்கியபடியே நடந்து தூரமாகிக் கொண்டிருந்தான். ஒரு முடிவற்ற புள்ளியாய்.

 

*

ஒருபிந்தைய – பின்நவீனநிகழ்வு – (Post-Post modern event) -எம்.ஜி.சுரேஷ்- கண்ணுக்குத் தெரியாத கண்காட்சி

ஒருபிந்தையபின்நவீனநிகழ்வு

(Post-Post modern event)

எம்.ஜி.சுரேஷ்

 

 


கண்ணுக்குத் தெரியாத கண்காட்சி

லண்டனில் இருக்கும் ஹேவர்ட் காலரியில் அது நடந்தது. பார்வையாளர்கள் திகைப்பில் ஆழ்ந்தார்கள்.

அங்கே ஒரு பிந்தைய பின் நவீன நிகழ்வு (Post-Post modern event) அரங்கேறிக் கொண்டிருந்ததை அவர்களில் பெரும்பாலோர் அறிந்திருக்கவில்லை.

படங்கள் இல்லாத திரைச்சீலைகள்; இல்லாமல இருந்து கொண்டிருந்த சிற்பங்கள்; கண்ணுக்குத் தெரியாத புதிர்ப்பாதைகள்; அதேசமயம், மோதிக் கொண்ட்தற்கு அடையாளமாக ஒலி எழுப்பும் சுவர்கள். படுகொலைகளை உணர்த்தும் புகை மணடலங்கள் என்று ஐம்பது கலை ஆக்கங்கள் அங்கே பார்வைக்கு (?) வைக்கப்பட்டிருந்தன.

அங்கே வந்திருந்த பார்வையாளர்கள் ஒன்றும் புரியாமல் விழித்தார்கள். இதில் ஏதோ மோசடி இருக்குமோ என்று சந்தேகித்தார்கள். அந்தக் கண்காட்சியைப் பார்ப்பதற்கு டிக்கட் வேறு விற்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. அங்கு பார்க்க வந்திருந்த ஒரு பத்திரிகையாளர், ‘இந்தக் கண்ணால் காண முடியாத கண்காட்சியை, கண்ணால் பார்க்க முடியாத மனிதர்கள், கண்ணால் பார்க்க முடியாத பணத்தைக் கொண்டு டிக்கட் வாங்கிதான் பார்க்க வரவேண்டும்’ என்றாராம். ‘இது ஒரு ஜோக்காக இருக்குமோ?’ என்பது இன்னொரு பார்வையாளரின் சந்தேகம். இந்தக் கண்காட்சியை நிகழ்த்திய பிரைனார்டு, டெலியா கேரி ஆகியோர் இந்த விமர்சனங்கள் குறித்துக் கவலைப்படவில்லை. கடந்த ஐம்பது ஆண்டுக்கால கலை வரலாற்றை அணிவகுக்க வைத்து விட்ட பெருமிதம் அவர்களின் முகத்தில் நிலவியது.

கண்ணைக் கட்டிக் காட்டில் விடப்பட்டமாதிரி அலைந்து கொண்டிருந்த பார்வையாளர்களை ஒரு ஓவியம் வரவேற்றது. அந்த ஓவியத்தில் சட்டகம் இருந்தது. சட்டமிடப்பட்ட ஓர் வெள்ளைக்காகிதம் இருந்த்து. அந்தக் காகித்த்தில் ஓவியம் எதுவும் வரையப்படவில்லை. அதற்குப் பதிலாக ஒரு சிறு குறிப்பு எழுதப்பட்டிருந்தது. ’கடந்த ஐந்தாண்டுக் காலத்தில் 1000 மணி நேரம் உற்றுப்பார்க்கப்பட்ட ஓவியம் இது’ என்று அந்தக் குறிப்பு கூறியது. இதே ரீதியில் தான் அங்கே பல ஓவியங்கள், சிற்பங்கள், கலை ஆக்கங்கள் பார்வையாளர்களுக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தன. அவை யாரோ அநாமதேயங்களால் உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல. புகழ் பெற்ற கலைஞர்களான க்ளைன், ஆண்டி வார்ஹோல், யோகோ உனோ, மாரிசோ கேட்லன் போன்றவர்களால் ஆக்கப்பட்டவை.

’இது நகைச்சுவை விளையாட்டல்ல; இது வரை எப்போதும் நீங்கள் கண்டிராத கண்காட்சி இது’ என்று நம்பிக்கையுடன் சொல்கிறார் ஹேவர்ட் காலரியின் இயக்குநரான ரால்ஃப் ருகோஃப். உண்மைதான். அங்கே உலகில் உள்ள பொருட்களைப் பற்றிய கலை ஆக்கங்கள் பிரதானப் படுத்தப்படவில்லை. மாறாக அவற்றைப் பற்றிய கற்பனை உணர்வை பார்வையாளனின் மனத்தில் தட்டி எழுப்பியது. அந்த அளவில் அது ஒரு புதுமையான கண்காட்சி என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். இதை ஒரு கலைக் கண்காட்சி மட்டுமல்ல; ஒரு எதிர் கலைக் கண்காட்சி என்றும் சொல்ல முடியும். இது போன்ற நிகழ்வுகள் ந்டை பெறுவது இதுவே முதல் தடவை அல்ல. 1917 ஆம் ஆண்டு பிரெஞ்சு ஓவியரான மார்சல் டுசாம்ப் ஒரு சிறுநீர் கழிக்கும் பீங்கானை ‘நீரூற்று’ என்று தலைப்பிட்டு ஓவியக் கண்காட்சியில் வைத்தபோதே இது போன்ற நிகழ்வுகளுக்கு அடித்தளம் இடப்பட்டு விட்ட்து. அவர் மோனலிசாவுக்கு மீசை வரைந்து காட்டினார். ‘கலை கலை என்று கதைத்தது போதும், இதுதானய்யா கலை உலகம்’ என்று அவர் சொல்லாமல் சொன்னார்.

1914 முதல் 1918 வரை நடந்த போர் அறிவார்ந்த கலாச்சார சமூக அமைப்பை திவாலாக்கிக் காட்டியது. மதம், பகுத்தறிவு, மனித விழுமியங்கள் யாவும் நாகரிகமடைந்த நாடுகளால் கேள்வி கேட்கப்படாமல் கசாப்புக் கடைக்கு அனுப்பப்பட்டன. இந்த அபத்தம் அறிவு ஜீவிகளின் கோபத்தைத் தூண்டியது. எனவே, அவர்கள் கலைக்கு எதிரான தங்கள் நடவடிக்கைகளில் இறங்கினார்கள். வாழ்க்கையில் எதிர்கொள்ள நேரும் அபத்தங்கள்; இருத்தலின் நிச்சயமின்மை; எரிச்சலூட்டும் போலித்தன்ங்கள்; இவற்றின் மீதான கோபம்; அந்தக் கோபத்தின் விளைவான எதிர் வினை என்பதாக இந்த எதிர் கலை ஓவியங்களையும் சிற்பங்களையும் கருத வேண்டும்.

1915 ஆம் ஆண்டுன் ருஷ்யரான காஸிமீர் மாலேவிச் ஒரு சதுரத்தை வரைந்தார். அந்தச் சதுரத்தினுள் எந்த விவரணையும் இல்லை. ‘இது வெறும் சதுரம் மட்டும் அல்ல; பல ஓவியங்களை அது தன்னுள் சூல் கொண்டிருக்கிறது’ என்றார். அவரது பாணி சுப்ரீமாடிசம் என்று அழைக்கப்பட்டது. மாலேவிச்சின் அந்த சதுரத்துக்கு இணையாகவே ஹேவர்ட் காலரியில் வைக்கப்பட்ட ஓவியம் இல்லாத ஓவியத் திரைச்சீலையைக் குறிப்பிடலாம். ஆனால், மாலேவிச் சொன்ன காரணம் வேறு; இந்த ஓவியர் சொல்லும் காரணம் வேறு. இந்த ஓவியர் நமது யுகத்தின் வெறுமையை உருவகித்துக் காட்டுகிறார் என்பது முக்கியமானது.

 

 

 

 

 

 

 

 

தெரசா மார்கோரி என்ற ஓவியர் காட்சிக்கு வைத்த பொருள் அதிர வைப்பது. மெக்சிகோவில் நடந்த ஈவிரக்கற்ற ஒரு படுகொலையை அவர் காட்சிப்படுத்தி இருக்கிறார். அவர் அவற்றைப் படங்களாகவோ, புகைப்படங்களாகவோ காட்சிப்படுத்தவில்லை. படங்கள் பார்வையாளனைத் தொடாமல் போகக்கூடும். பார்வையாளனை அந்த மெக்சிக பயங்கரம் பாதித்தே தீரவேண்டும். என்ன செய்வது? அந்த கொலை செய்யப்பட்ட உடல்கள் மார்ச்சுவரியில் வைக்கப்பட்டிருந்த போது அவற்றைக் கழுவி அந்த நீரைச் சேகரித்தார். அந்தச் சேகரிக்கப்பட்ட நீரை ஒரு நீராவி இயந்திரத்தின் மூலம் பனிப்படலங்களாக அந்த அறையில் உலவ விட்டார். ’இந்தக் கலைப் படைப்பை நீங்கள் உங்கள் கண்களால் பார்க்க முடியாவிட்டால் என்ன, உங்கள் தோல்களால் உணர்ந்துதான் பாருங்களேன்’ என்கிறார் ருகோஃப். சரியானதுதானே? பிக்காஸோ தனது ஓவியங்கள் கண்களால் பார்க்கப்படுவதற்காக வரையப்படவில்லை; தலையால் பார்ப்பதற்காக வரையப்பட்டவை என்றார். தெரசாவோ தோல்களால் உணர்ந்து பார்க்குமாறு சொல்கிறார். ஏன் பார்க்கக்கூடாது?

பின் நவீனத்துவம் தோன்றி ஐம்பதாண்டுகள் கழிந்து விட்டன. பின் நவீனத்துவம் எல்லாத்துறைகளையும் கொட்டிக் கவிழ்த்த்து. ஓவியத்துறையையும், அது விட்டு வைக்கவில்லை. ஓவியம் என்பது பொதுவாக நகலெடுக்கும் காரியமாகத்தான் இருந்து வந்தது. இம்ப்ரஷனிசம் அந்த வேலையை நிராகரித்தது. ஓவியத்தை மறைபொருள் (abstract)  தன்மை கொண்ட்தாக மாற்றியது. பின் நவீனத்துவமோ இரண்டின் கூறுகளையும் ஒன்றிணைத்தது. நவீன ஓவியம் யதார்த்தத்தின் பிரதிநிதித்துவத்தை மறை பொருளாக்கியது. பின் நவீனத்துவமோ யதார்த்தத்தையும், பிரதிநிதித்துவத்தையும் ஒன்றின் மீது ஒன்றாக கவியுமாறு (overlap)  செய்தது.

டாடாயிசத்தின் டு சாம்ப் முதல் பாப் ஆர்ட்டின் ராபர்ட் ராஸ்சன்பர்க் வரை அனைவரும் வரைந்த ஓவியங்கள் யாவும் வெகுஜன ஓவியத்துக்கு எதிரானவையாகவே இருந்தன. அந்த அளவில் இந்த ஹேவர்ட் காலரி ஓவியங்களும் அவற்றுடன் ஒத்துப் போகின்றன. தவிரவும், அவற்றின் நீட்சியாகவும் இருக்கின்றன. இந்தக் கண்காட்சி முன் வைக்கும் ‘கண்ணுக்குத் தெரியாத’ என்ற கருத்துருவில் ஒரு உருவகம் இருக்கிறது. அது ஒரு அரசியல் சார்ந்த உருவகம். நமது யுகத்தில் ‘அதிகாரம் மேற்கொள்ளும் தகவல் மறைப்பு’, ‘அரசியல் எதிரிகளைக் காணாமல் போகுமாறு செய்தல்’’சமூகத்தில் உள்ள விளிம்பு நிலை மக்களைக் கண்டும் காணாமல் இருப்பது’ போன்ற தடித்த தோல்தனங்களை எதிர்க்கும் கலகக் குரல் இங்கு ஒலிப்பதை நாம் உணரமுடியும். அதுவே இந்தக் கண்காட்சியை பின் நவீனத்துவத்தின் நீட்சியாக்க் காட்டுகிறது. ஒரு பிந்தைய பின் நவீன நிகழ்வாக ஆக்கிக் காட்டுகிறது.

 

.*

கட்டுரை – காலத்தை பின்னோக்கும் நிழல் -சிரிய கவிஞர் நிசார் ஹப்பானி ஓர் அறிமுகம் எச். பீர்முஹம்மது

காலத்தை பின்னோக்கும் நிழல்சிரிய கவிஞர் நிசார் ஹப்பானி ஓர் அறிமுகம்

 

எச். பீர்முஹம்மது

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

எப்பொழுதுமே பின்னோக்கும் நிழலுக்கு தனித்தன்மை உண்டு. எல்லாவித வாழ்வனுபவங்களும் ஒரே புள்ளியில் ஒன்று சேர வைத்து அடையாளத்தை நிறுவும் தன்மை அதற்குண்டு. வளைந்து நெளிந்து செல்லும் கடல். அதன் ஆர்ப்பரிக்கும் ஓசை தொடர்ச்சியாக/ முடிவற்றதாக ஒலித்து கொண்டிருக்கிறது. பறவையின் கண் மாதிரி காட்சி வெளிக்குள் அது சிறு துண்டாக காட்சியளிக்கிறது. ஒவ்வொரு தீவுக்குள்ளும் ஒவ்வொரு தனித்த / தனித்தன்மையற்ற அடையாளங்கள் சிதறி கிடக்கின்றன. அதன் விளிம்பிற்குள் நிற்கும் போது நமக்குள்ளிருந்து அரூப ஒலி எழுகிறது. கவிதையின் வெளிப்பாடு/ அதன் இயங்கு தளம் குறித்து பல மாதிரியான கருத்துக்கள் ஒவ்வொரு இடங்களிலும், தளங்களிலும் இருந்து கொண்டே கொண்டிருக்கின்றன. எல்லாவித வெளியும் வெளிப்படுத்தும் வாழ்வனுபவங்கள் ஒரே மாதிரியாக இருப்பதில்லை. சலனங்களின் வெளிப்பாடாக கவிதை உருவாகும்போது கவிஞன் தனக்கான அடையாளத்தை பெறுகிறான். ஒவ்வொரு சூழலுமே ஒவ்வொரு காட்சிக்குள்ளும் நம்மை அழைத்து செல்கின்றன. அதன் புரியாத மர்மங்கள்/ ரகசியங்கள்/ உள் வாய்ப்புகள் கலாச்சாரம் தாண்டிய பிரதியை அர்த்தம் கொள்ள செய்கின்றன. இதன் காரணமாகவே வெவ்வேறு பிரதிகளை மாறுபட்ட சூழலில் ஒருவித ஊடாட்டத்தோடு கவனிக்க வேண்டியதிருக்கிறது.

 

மத்தியகிழக்கின் முக்கிய பிராந்தியமான சிரியாவின் தலைநகரான டமாஸ்கஸ்ஸில் 1923/ மார்ச் 21 ஆம் நாள் பிறந்தார் ஹப்பானி. அவரின் பிறப்பு என்பதே எழுத்தின் வாசனையோடுதான் துவங்கியது. சர்வாதிகார அரசின் பல்வேறு வித நெருக்கடிகள்/ அச்சுறுத்துதல்கள்/ திணிப்புகள் இருந்தும் ஒரு எதிர் அதிகார வாதியாக இறுதிவரை இருந்தார் ஹப்பானி. இவரின் முதல் கவிதை தொகுப்பு 1944 இல் ‘கரிய கூந்தல் பெண் என்னிடத்தில் சொல்லியிருந்தாள் ‘ என்னும் தலைப்பில் வெளியாயிற்று. சக பெண்ணின் ஒருவழி உரையாடலாக அமைந்தது அக் கவிதை. டமாஸ்கஸ் பல்கலை கழகத்தில் சட்டக்கல்வியை முடித்த அவர் கெய்ரோ/ அஸ்காரா/ மத்ரித்/ லண்டன்/ பீஜிஸ்/ பீரட் போன்ற இடங்களில் அரசு பணிகளில் பணியாற்றினர். அவரின் எழுத்து வாழ்க்கையின் காலம் சர்வாதிகாரத்தின் உச்சத்தை அனுபவிக்க கூடியதாக இருந்தது. சிரிய மன்னரின் சர்வாதிகாரம் அவருக்கான எழுத்தின் போக்கை தீர்மானித்தது. ஒரு தடவை அவரின் கவிதை பின்வருமாறு அமைந்தது.

 

‘என் ஆடைகள் கிழிக்கப்படுகின்றன

 

உன் நாயின் நகங்களால்

 

கிழிப்பதற்கு அனுமதித்தார்கள்.

 

உன் உளவாளிகள்

 

ஒவ்வொரு நாளும் தட்டினார்கள்

 

உன் படையாட்கள் என்னை

 

தின்றார்கள் காலணியை கூட

 

நீ இருதடவை

 

உன்னை இழந்தாய். ‘

 

சர்வாதிகாரத்தின் வலிப்பு ஹப்பானியிடத்தில் கலக்குரலாக அமைந்தது. எவ்வித துயரங்களும் கலைஞனிடத்தில் ஏதாவதொரு விதத்தில் பாதிக்கதான் செய்கின்றன. 1967 இல் அரபு – இஸ்ரேல் போர் ஏற்பட்ட போது ஹப்பானி லண்டனில் இருந்தார். அங்கிருந்து தீவிரமான குரலை அவரால் கொடுக்க முடிந்தது. கடலுக்குள் நுழைகிறேன் என்ற தலைப்பில் ஒரு கவிதை அதற்கான குரலாக அமைந்தது.

 

சாலையில் இருபதாண்டாக தனித்து

 

இன்னும் அது வரையப்படவில்லை

 

நான் வெற்றி கொள்வேன் சில நேரங்களில்

 

இருபதாண்டாக புத்தக காதலில்

 

இன்னும் முதல் பக்கத்தில் நான்.

 

1954 இல் வெளியான ‘ஒரு முலையின் குழந்தைத்தனம் ‘ அரபு இலக்கியத்தின் மரபுத்தன்மையை உடைத்தெறிந்தது. ஒரு பெண்ணின் இயல்பான வெளிப்பாட்டை வெளிக்கொண்டதாக அமைந்தது அத்தொகுப்பு.

 

ஹப்பானி தன்னுடைய கவிதைகள் மூலம் ஓர் அரபு தேசியவாதியாக அறியப்படுகிறார். அவருடைய கட்டுரைகள்/ பிற எழுத்துக்கள் எல்லாம் அரசியல் தன்மை சர்ந்தவை. சில நேரங்களில் அவருடைய எழுத்துக்கள் பெண்ணிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான ஒன்றாக இருந்தது. சமூகம் ‘பெண் ‘ என்ற குறியீட்டை சித்தரிக்கும் நிலை மிதந்து செல்லும் அதன் உடல் எல்லாம் ஹப்பானி கவிதையின் படிமங்களானது. ‘வார்த்தைகளுடன் வரைகிறேன் ‘ என்ற கவிதை பெண்ணின் மீதான குறியீட்டு வன்முறையை வெளிப்படுத்தியது. ஒவ்வொரு விதமான உணர்ச்சிகள்/ பாவனைகள்/ சலனங்கள்/ துடிப்புகள் எல்லாம் வெவ்வேறு பிரதிகளை வரைந்து கொள்கின்றன. ஹப்பானியின் ஆரம்ப கால கவிதைகள் சற்று புரட்சித்தன்மை வாய்ந்ததாக இருந்தாலும் பிந்தைய கால கவிதைகள் கவித்துவதன்மையுடன் இருந்தன. அவரின் சொந்த மண் பற்றிய கவிதைகளும் மிகுந்த வரவேற்பை பெற்றன. இருந்தாலும் தன் சொந்த மண் மீதான அவரின் விமர்சனம் குறைவாகவே இருந்தது. வாழ்நாளில் ஹப்பானி இருமுறை திருமணம் செய்து கொண்டவர். அவரின் இரண்டாம் மனைவி பாக்தாத்தில் ஆசிரியையாக பணிபுரிந்தார். அவரின் கவிதைகள் மீது ஏற்பட்ட அளப்பரிய காதலே அவர் காதலித்து இரண்டாம் திருமணம் செய்ய காரணம். அவர் மனைவி ஈராக்கில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தபோது ஈரானிய கொரில்லாக்களால் குண்டு வைத்து கொலை செய்யப்பட்டார். ஹப்பானி வாழ்நாளில் மொத்தம் பதினான்கு தொகுதிகளை வெளியிட்டுள்ளார். தொடர்ந்து அவர் அரபி செய்தி இதழான அல்-ஹயாத்தில் கட்டுரைகளை எழுதிக்கொண்டிருந்தார். சிறிதுகாலம் நோய்வாய்ப்பட்டார். 1998-ம் ஆண்டு திடீரென ஏற்பட்ட மாரடைப்பால் மரணமடைந்தார்.

 

சிரிய கவிஞர் யூசுப் கார்க்கவுட்லி அவரை பற்றிச் சொல்லும்போது ‘ஹப்பானி நம் வாழ்விற்கும்/ வெளிக்கும் அவசியமானவர் ‘ என்றார். எகிப்திய நாவலாசிரியரான மோனாஹெல்மி ‘அவரின் வலியத்தனம் அவரின் இயல்பான திறமையில் இருந்து வெளிவந்து அழகிய வார்த்தைகளை உருப்படுத்தியது. வெறும் சாதாரண நடவடிக்கைகளாக இல்லாமல் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையே, மேலும் ஆள்வோருக்கும்/ ஆளப்படுவோருக்கும் இடையே ஒடுக்குவோருக்கும்/ ஒடுக்கப்படுவோருக்கும் இடையே தூண்டலாக அமைந்தது ‘ என்றார்.

 

காலத்தை பின்னுக்கு தள்ளிவிட்ட ஹப்பானியின் நிழல் நம்மை மேற்காசிய இலக்கிய உலகுக்கு அழைத்து செல்கிறது. எல்லா நிழல்களும் தன் காலத்தை தாண்ட முடிவதில்லை. வெவ்வேறு விதமான வாசிப்பிற்குள்ளிருந்து நாம் நமக்கான பிரதியை தேர்ந்தெடுத்து கொள்வது அவசியம். வாசிப்பின் சுழிப்பானது ஒற்றை பரிணாமத்தை அடைய முயலக் கூடாது. எல்லா வாசிப்புகளிலும் ஹப்பானியின் கவிதைகளானது நம் பிரதிக்கு வார்த்தைகளை வரைகிறது.

 

 

*

இளம் படைப்பாளிகள் – சிறுகதை – தூரன் குணா – இருளில் மறைபவர்கள்

இருளில் மறைபவர்கள்

. தூரன் குணா

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அவனுடைய தூரநிலத்துக் கிராமத்திலிருந்து ஏராளமானவர்கள் இந்த நகரத்திற்கு பிழைக்க வந்திருந்தார்கள். முழுக்காற்சட்டை அணியத்துவங்கும்,மீசை முளைக்கும் பருவத்தில் அவர்களின் தடத்தில் இவனும் வந்தான்.உழைப்பவனை இந்த ஊர் கைவிடுவதில்லை என்ற பேச்சு இவனுக்கும் உண்மையானது.எத்தனையோ பொறுப்புகளை சுமந்துகொண்டு ஏராளமான மனசஞ்சலங்களோடு இங்கே வந்த விடலைப் பையன் இப்போது பொறுப்புகளை நிறைவேற்றும் முதிர் இளைஞனாகி விட்டான்.

வெகுகாலம் நண்பர்களோடு வெவ்வேறு அறைகளில் வசித்திருந்தவன் சில வருடங்களாக தனியாகத்தான் தங்கியிருக்கிறான்.புறநகர்ப்பகுதியில் அமைந்த லைன் வீடுகளில் கடைசி வீடு. ஏதோ ஒரு கணத்தில் தனியாக வசிக்க வேண்டும் என்று தோன்றிய ஆசையின் காரணமாக இந்த வீட்டை தேடிப்பிடித்தான். வீடு குகைதான்.ஆனாலும் ஒருவனுக்கு போதுமானதாக இருந்தது.சிறிய முன்னறை,பத்துக்கு பனிரெண்டில் ஒரு படுக்கையறை.முன்னறையின் பக்கவாட்டில் குளியல் கழிவறை.பசிக்கும் நேரத்தில் எதிர்படும் கடைகளில் சாப்பாடு.அவனிடம் பழைய யமாஹா பைக் இருந்தது.சனிக்கிழமை மாலை சம்பளம் ஆனதும் மிதமான குடி.ஞாயிறுகளில் தூக்கம், சினிமா மறுபடியும் மிதமான குடி.விசேஷ நாட்களில் ஊருக்குப் போவான்.

கொஞ்சகாலமாக சஞ்சலமொன்றிக்கு ஆட்பட்டுத் தவிக்கிறான்.இயல்பிலேயே கூச்ச சுபாவம் கொண்டவனுக்கு அதைக் கடப்பது மேலும் சிக்கலானதாக மாறிவிட்டது.இரவு தன் ஒவ்வொரு கணத்திலும் உடல் மேல் தாங்கொண்ணா அவஸ்தையை இறக்குகிறது.ஏற்கனவே இந்த நகரம் இரவுகளிலும் வெக்கை வடியாமல் கனலக்கூடியது.தூக்கமின்மை காரணமாக நிறைய புகைக்கத் துவங்கியிருந்தான்.மேலும் காதோரம் துவங்கிவிட்ட நரை காலம் கடந்துகொண்டிருப்பதை உணர்த்தியது.

வேலை செய்யுமிடத்தில் மிகச் சுவாரசியாமான பொழுதுபோக்கு பேச்சு பெண்களைப் பற்றியும் அவர்களை அடைவதற்காக செய்த சாகசங்கள்,அதற்கான முன் முயற்சிகள்,அதன் வெற்றிகள் தோல்விகள்  இவற்றைச் சுற்றியே இருந்ததால் அந்தக் கண்ணி அவனை மேலும் இறுக்கியது.சர்வசாதரணமாக ஒரு இருபது வயதுக்காரன் தன் சாகசங்களை விவரிக்கும்போது இவனால் செய்ய முடிவதெல்லாம் இரவுகளில் அவன் சொன்னவற்றை கற்பனையாக மனதில் திரும்ப திரைப்படம் போல் ஓட்டிக்கொண்டு அவனிடத்தில் தன்னை இடம் மாற்றிக்கொள்வதுதான்.

மிதமான காமம் கொண்டவனாகத்தானிருந்தான்.சாலையில் போகும் வனப்பான பெண்ணைக் காண்பதோ, திரையரங்குக்குச் சென்று நீலப்படம் பார்ப்பதோ அல்லது அதுபோன்ற கதைப்புத்தகங்கள் படிப்பதோ அவனுடைய மிதமான உணர்ச்சிக்கு இதுவரை வடிகாலாக இருந்தன. சீரான இடைவெளியில் சுயமைதுனமும் செய்துகொள்வான்.மேலும் வேலைசெய்யுமிடங்களில் பல வருடங்களாக கிளுகிளுப்பூட்டும் கதைகளையும் கேட்டே வந்திருக்கிறான். பின்னிரவு நேரங்களில் சிலவற்றை அரசல் புரசலாக கட்டிடங்களின் இருளடைந்த பின்புறங்களிலும் கழிவறையோரங்களிலும் பார்த்திருக்கிறான்.இத்தனை நாளாய் பெண் இல்லாமல் தன் காமத்துடன் வாழ்ந்துவிட முடிந்திருந்தது.ஆனால் இப்போது அது அவனிடம் தன் பசிக்கு இன்னும் நிறைய கோருகிறது.

இயல்பில் கோழை மனம் கொண்டவனுக்கு மரபின் பிடி இன்னும் இளகாத இதுபோன்ற விஷயங்களில் அதைத் தாண்டி தனக்குத் தேவையானதை எடுத்துக்கொள்ளும் திண்மை இல்லாமலிருந்தது.திருமணம் செய்துகொள்ளலாமென்று நினைத்தால் இன்னும் ஓரிரு ஆண்டுகளுக்கு அதைப் பற்றி யோசிக்கவே முடியாதவாறு பொறுப்புகளின் பிடியிலிருந்தான்.மற்றவர்களுக்கு எல்லாம் பல்துலக்குவது தலைசீவிக்கொள்வது போன்ற எளிய செய்கைகளைப் போலத்தான் இதுவும் இருக்கிறது என்றும் தன்னுடைய கோழைத்தனம்தான் தனக்கு சிக்கலாக இருக்கிறது என்பதையும் உணர்ந்தேயிருந்தான்.

லைன் வீடுகளின் மனிதர்கள் இவனுக்கு உறவினர்களை போல் மாறிவிட்டனர்.விஷேச நாட்களில் பலகாரம் கொடுப்பது,இவன் இல்லாத போது இரண்டு குடம் நீர் பிடித்து வைப்பது என்பது போன்ற எளிய உதவிகளை இவனுக்குச் செய்வதும், கைம்மாறாக அவர்களுக்காக இவன் மின்கட்டணம் கட்டச்செல்வது போன்றவற்றை செய்பவனாகவும் இருந்தான். ஆகவே யாரேனும் ஒரு விலைமாதை தன் அறைக்கு அழைத்துவரலாமென்று நினைத்தாலும் இரவுகளிலும் சந்தடிமிக்க அந்தத் தெருவில் அது சாத்தியமில்லாததாகவே தோன்றியது.லாட்ஜ் போன்ற இடங்களுக்கு ஒரு பெண்ணை அழைத்துச் செல்லும் துணிவையெல்லாம் அவனால் கற்பனை செய்யக்கூட இயலவில்லை.செய்தித்தாள்களில் எத்தனை சம்பவங்களை படித்திருக்கிறான்.தனக்கு அவமானத்தை தாங்கும் வலுவில்லை என்பதையும் அவன் உணர்ந்தேயிருந்தான்.

அவன் கேட்கும் அனுபவக் கதைகளில் எல்லாம் நிகழ்விடம் பற்றிய தகவல்களில் அதிக கவனம் செலுத்தினான்.ஆனால் அவை சந்தடிமிக்க தெருக்களிலுள்ள வீடுகள், நகரத்தின் ஓரங்களில் இருக்கும் இருளடைந்த புதர்கள்,தொழிற்கூடங்களின் இருளடைந்த பின்புறக் கழிவறைகள் என மனிதர்கள்  புழங்கும் இதே உலகத்தில் நிகழ்ந்திருப்பதை அறிந்தவனுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. இத்தனை காலம் உரையாடல்களில் விஷயங்களை கேட்டுக்கொண்டிருப்பவனாக மட்டுமிருந்தவன் மன உந்துதலின் காரணமாக மெல்ல அந்த உரையாடல்களில் கலந்து கொள்ளத் துவங்கினான்.இவனுடன் தைக்கும் நண்பன் ஒருவனோடு நெருக்கமானது அதன் பொருட்டுதான்.அவன் இந்த விஷயங்களில் சூரன் என்று பெயர் பெற்றிருந்தான்.வாயைத் திறந்தாலே பெண்களைப் பற்றியே பேசுபவன் என்பதால் இவனுடைய புதிய அபிலாஷைகளை அவனுக்கு உறுத்தலானதாக தெரியவில்லை.சமீபகாலமாக அந்த நண்பனோடுதான் சேர்ந்து குடித்துக்கொண்டிருக்கிறான். பெரும்பாலான நேரங்களில் செலவும் செய்கிறான். அவன் பேசுவதில் நிறைய சுவாரசியங்கள் இருந்தன.

ஒரு சனிக்கிழமை மாலைநேரக்குடியொன்றில்தான் அவனிடம் தன் சிக்கலை பற்றியும் தன் பயத்தையும் சொன்னான்.அவன் எவ்வித உணர்ச்சியையும் முகத்தில் காட்டாமல் கேட்டுக்கொண்டான்.பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே இவனுக்கு கழிவிரக்கத்தில் கண்ணீர் முட்டிக்கொண்டு வந்தது.விடுங்கண்ணே பாத்துக்கலாம் நான் இருக்கேன் உங்களுக்கு என்று அவன் சொன்னான்.அன்றைக்கு போதை அதிகமாகிவிட அவனே கொண்டு வந்து வீட்டில் விட்டுவிட்டுப் போனான்.அதற்குப் பின் அவனிடம் நெருக்கம் அதிகமாகிவிட்டது.மறுவாரம் ஒரு முற்பகல் தேனீர் அருந்தப்போகும்போது நண்பன் அவனிடம் சொன்னதைக் கேட்டவுடன் பரபரப்பாகிவிட்டான்.

தன்னுடைய தோழியொருத்தியை அறிமுகப்படுத்தி வைப்பதாகவும் எவ்வித கூச்சமுமின்றி அவளோடு இவன் சிலபொழுதுகளை கழிக்கலாம் என்றும் பாந்தமும் இனிமையும் கொண்டவள் என்பதால் எந்தத் தயக்கமும் தேவையில்லை,ஒரு நியாயமான தொகையை கொடுத்தால் போதும் என்றும் சொன்னான். நாவில் ஊறிய எச்சிலை விழுங்கிக்கொண்டே இடத்திற்கு என்ன செய்வது என்று கேட்டான்.சிறிய யோசனைக்குப் பின் நகரத்திலிருந்து பத்து கிலோமீட்டர் தாண்டி ஒரு சிறிய டவுன் வரும் என்றும் அதைத்தாண்டி இன்னுமொரு ஐந்து கிலோமீட்டர் போனால் வெறும் காடுகளாக இருக்குமென்றும் சொன்னான்.மேலும் அந்த இடத்திலிருந்து பிரியும் சிறிய மண்பாதையில் போனால் உள்ளடங்கிய பகுதியில் ஒரு சிறு குன்று போன்ற இடம் இருப்பதாகவும் அது மிகப் பொருத்தமாகவே இருக்குமென்றும் சொன்னான்.பாதுகாப்பு குறித்து எவ்வித பயங்களும் தேவையில்லை என்றும் அது சாயுங்கால நேரத்திற்குப் பின் ஆட்களே நடமாடாத பகுதியென்றும் இருமுறை தானே அவளோடு போயிருப்பதாகவும் சொன்னான்.அந்தக் குன்றைச் சுற்றி நான்கு கிலோமீட்டர் தூரத்திற்கு எந்த கிராமமும் இல்லாததால் அது மிகத் தோதான இடம் என்றும் சொன்னான்.தான் அவளிடம் ஒருமுறை பேசிவிட்டு அவளுடைய செல்போன் எண்ணைத் தருவதாகவும் இந்த வார இறுதியிலேயே போய்விட்டு வரும்படியும் சொன்னான்.சொன்னதுபோலவே மறு நாள் அவளுடைய எண்ணைக் கொடுத்தான்.அன்று முழுக்கவும் ஒரு விதமான பரபரப்பு இருந்தது.கூடவே பயமும்.இருந்தாலும் கடைசியில் எண்ணித் துணிந்து அவளுடைய எண்ணுக்கு அழைத்து அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டான்.அவள் வெகு கலகலப்பானவளாக இருந்தாள்.வாகனம் இருக்கிறதா என்று கேட்டவள் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தைச் சொல்லி சனிக்கிழமை மாலை ஆறரை மணிக்கு வந்து அழைத்துக்கொள்ளும்படியும் சொன்னாள்.இன்னும் இரண்டு நாட்கள் இருக்க சதா அதே யோசனையில் தனக்குள் புகைந்துகொண்டான்.அவளிடம் பேசியதை தன் நண்பனிடமும் சொன்னான்.ஒரு சின்னச் சிரிப்போடு அவன் தலையசைத்துக்கொண்டான்.முன்னேற்பாடுகள் ஏதாவது செய்துகொள்ள வேண்டுமா என்று கேட்டவனிடம் அதெல்லாம் அவளே பார்த்துக்கொள்வாள் என்றான்.

சனிக்கிழமை மாலை அவள் குறிப்பிட்ட இடத்தை அடையும்போது அவனுக்கு முன்பே அவள் அங்கே காத்திருந்தாள்.அவனுடைய வயது மதிக்கத்தக்கவளாய் மாநிறமாய் ஒல்லியான உடல்வாகோடு உயரமாய் இருந்தாள்.ஹெல்மெட்டைக் கழற்றி அவளிடம் அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு திரும்பவும் மாட்டிக்கொண்டான்.புன்சிரிப்போடு ஏறிக்கொண்டவள் தோள்மேல் கைகளை வைத்து சாய்ந்துகொள்ள மயிர்க்கூச்செறிந்தான்.பார்பவர்கள் அவர்களை கணவன் மனைவியாய் எண்ணுமளவு அந்த அந்நியோன்யம் இருந்தது.அவள் கழுத்தில் தாலிக்கயிறு இருந்ததையும் கவனித்திருந்தான்.அவள் காதோரமாய் வெகு சகஜமாய் பேசிக்கொண்டு வர மிதமான வேகத்தில் வாகனத்தை செலுத்திக்கொண்டே அவளுக்கு பதில் சொல்லிக்கொண்டு வந்தான்.அந்த டவுனைத் தாண்டும்போது முழுக்கவும் இருட்டிவிட்டது.மேற்கு வானில் அரைநிலா மெலிதாக ஒளிரத்துவங்கியது.

உடல் லேசாக முறுக்கிக்கொண்டு வியர்ப்பது போல் தோன்றியது.மூச்சு சூடாக வருவது போலும் காது நுனிகள் ஜிவ்வென்று எரிவதுபோலும் உணர்ந்தான்.அவளது உடல் இவன் மேல் முழுக்க சாய்ந்திருக்க அவள் கரங்கள் அவன் வயிற்றை வருடிக்கொடுக்க வாகனத்தைச் செலுத்த மிகவும் சிரமப்பட்டான்.ஏராளமாய் எச்சில் சுரந்தது. சாலையின் இருபுறமும் வெறும் மேய்ச்சல் நிலங்களான காடுகள் இருந்தன.ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் சாலைக்கு கிழக்கும் மேற்கும் பாதை வாய்க்காலை ஒட்டிப்போனது.அவள் வாகனத்தை கிழக்கே திருப்பச் சொன்னாள்.கான்க்ரீட் போடப்பட்டிருந்த வாய்க்காலில் அது தூர்ந்து நிறைய இடங்களில் குத்து குத்தாய் செடிகள் முளைத்திருந்தன.அந்த மண்பாதை வளைந்தும் நெளிந்தும் போனது.சில இடங்களில் மேடும் பள்ளமுமாய் இருந்ததால் மிக மெதுவாக வாகனத்தை செலுத்தினான்.

அவனுக்கு ஏனோ அந்தப் பிரதேசம் பயமூட்டியது.அரை நிலவின் ஒளியில் காடுகளுக்குள் மரங்கள் காற்றுக்கு அசைந்துகொண்டிருந்தன.வேலிகளில் விதவிதமான வண்டுகள் இரைந்துகொண்டிருக்க காற்றில் அந்தப் பிரதேசத்திற்கேயுரிய தனித்த வாசனை வீசியது.ஒரிடத்தில் பாதை தெற்கே திரும்ப அவள் வாகனத்தை நிறுத்தச் சொன்னாள்.இவன் தெற்கே பார்த்தான்.கொஞ்ச தூரத்திற்கு அப்பால் பாதையின் கிழக்குப்புறம் குத்துக்குத்தாய் இரண்டாள் உயரத்திற்கு நட்டு வைத்ததுபோல் ஏராளமான பாறைகள்  நிலவொளியில் வெளிர்கருப்பாய் தெரிந்தன.மணல்பாதை என்பதால் வாகனத்தை உருட்டிக்கொண்டு போக வேண்டியிருந்தது.அந்த இடத்தைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு திருப்தியாய் இருந்தது.மெல்ல உருட்டிக்கொண்டு தென்புறத்தில் இருந்த பாறைப்பகுதிக்கு வந்தார்கள். வாகனத்தை பாறையின் ஓரத்தில் மறைவாக நிறுத்தச்சொல்லி மெல்லிய குரலில் சொன்னவள் உரத்துப்பேச வேண்டாம் என்றும் சொன்னாள்.வண்டியை  நிறுத்தி சாவியை எடுத்துக்கொண்டவன் அவளைத் தொடர்ந்தான்.வண்டி நிறுத்திய பாறை மறைவிலிருந்து ஓராள் போகுமளவிற்கு சந்திருக்க உட்பகுதியில் நான்கு குத்துப்பாறைகளிடையே மெல்லிய கோரைப்புற்கள் அரைப்பசுமையாய் இருந்தன.படபடப்பைத் தாண்டி அந்த இடத்தைப் பார்க்க ஆச்சரியமாய் இருந்தது.

தரையில் அமர்ந்தவள் இவனை பக்கத்தில் அமரச் சொன்னாள்.கைப்பையில் இருந்த சிறிய தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து ஒரு மிடறு குடித்தவள் இவனிடம் நீட்ட இவன் வேண்டாமென்றான்.சிகரெட் புகைக்க வேண்டும் போலிருந்தது.இவன் சிகரெட்டை பற்ற வைக்கும்போது அவள் உடைகளை தளர்த்திக்கொண்டு புற்தரையில் படுத்துக்கொண்டாள்.இவன் வானில் தெரிந்த அரைவட்ட நிலவை வெறித்துக்கொண்டே புகைத்தான். நெஞ்சுக்குள் இன்னதென்று தெரியாத ஒரு சலனம் ஊடாட அதன்மேல் சிகரெட் புகையை பரவவிட்டு ஆற்றுப்படுத்தினான்.இரத்தம் உடலுக்குள் வேகவேகமாக பாய்வதை அவனால் உணர்ந்துகொள்ள முடிந்தது.ஓரக்கண்ணால் அவளைப் பார்த்தான்.உடலையும் மனதையும் தளர்த்திக்கொண்ட பாவனையில் அவள் இவனைப்பார்த்து மெலிதாக சிரித்தாள். நிலவின் ஒளி மயக்கிய இருளில் அவள் உடலின் மீப்பெரும் வசீகரம் ஒளிர்ந்தது.

சிகரெட்டை நிலத்தில் நசுக்கி அணைத்துவிட்டு அவளின் புறத்தில் இவன் சரியும்போது வெகு குளிர்மை கொண்ட சிறுகாற்றொன்று அவர்களை நனைத்து பாறைகளின் மேலேறிப்போனது.இருந்தாலும் அவனுக்கு லேசாக வியர்ப்பது போலிருந்தது.ஒரு கணம் கண்களை இறுக்கி மூடிக்கொண்டான்.இவன் விசித்திரமான படபடப்பை உணர்ந்துகொண்டவளாய் அவளே இவன் மீது சரிய அவளை இறுக்கிக்கொண்டான்.எத்தனையோ நீலப்படங்களில் பார்த்திருந்த காட்சிகளும் கதைப்புத்தகங்களில் படித்திருந்தததும் தற்கணத்தில் கைவிட்டுவிட அவளை மேலும் மேலும் இறுக்கிக்கொள்வதைத் தவிர அவனால் ஒன்றும் செய்யவியலவில்லை.அவள் உடலிலிருந்த எழுந்த வாசனை மிக வினோதமானதாக இருந்தது.அது சீயக்காய் மற்றும் வாசனை சோப்பின் மணங்கள் கலந்த கலவையாயிருந்தது.அந்த உடலின் மென்மையோ மட்பாண்டங்கள் செய்வதற்காக குழைத்துப் பதப்படுப்பட்ட ஈரமண்ணைப் போலிருந்தது.

அவன் கரங்கள் அந்த உடலின் முடிவற்ற பாதையில் அலைந்தன. அவனுடைய கண்கள் அந்த உடலை சல்லடையாக சலித்துவிடும் வேட்கையோடு திரிந்தன.அதீத பசியோடிருந்தவனுக்கு ஏனோ உண்ண முடியாத தவிப்பு பரவியது.கண்களை இறுக்கி மூடியிருந்தவன் அவள் முகத்தின் பக்கவாட்டில் கண்ணைத் திறந்தபோது பளீரென்று சில நட்சத்திரங்கள் அவன் கண்களுக்கு மேலே வெகுதூரத்தில் மின்னின.ஒரு நட்சத்திரம் மெல்ல நகர்ந்துபோய் நின்றது.அவன் பிடியிலிருந்த விலகிக்கொண்டவள் அவனை மெதுவாக ஆற்றுப்படுத்தி இதுதான் முதல் தடவையா என்று கிசுகிசுப்பாக கேட்டாள்.அவன் வெட்கியவனாய் தலையசைத்தான்.ஒண்ணும் பிரச்சனையில்ல நான் சொல்றபடி செய்யுங்க என்றாள்.வழிமுறைகளை சொன்னவள் தன் உடலை முழுக்கவும் அவனுக்காக திறந்தபோது அதன் பூரண ஒளியில் அவன் கண்கூசி ஒரு கணம் பார்வை இருளோடு மயங்கியது.வேட்கையோடு அந்த உடலின் மேல் அவன் முழுக்க பாவிய அதே கணத்தில் தளர்ந்து பக்கவாட்டில் சரிந்தான்.அவனிடமிருந்து  நீண்டதொரு இயலாமை பெருமூச்சு கிளம்பியது.அவள் தண்ணீர் புட்டியை திறந்து நீட்டினாள்.அவனுக்கு வெகு தாகமாக இருந்தது.ஒரே மிடறாய் குடித்தவன் ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்துக் கொண்டு மல்லாந்து அவள் பக்கத்தில் படுத்துக்கொண்டான்.அவன் சிகரெட்டை ஆழந்து இழுத்து புகையை வான் நோக்கி செலுத்தினான்.மேற்கே விழுந்து கொண்டிருந்த நிலவால் பாறை நிழல் தரையில் கவிழ்ந்துகொண்டிருந்தது.

முழுக்கவும் பதட்டம் தணிந்திருக்காவிட்டாலும் இப்போது சற்றே நிதானப்பட்டிருந்தவனுக்கு ஒரு வினோதமான சப்தம் கேட்டது.அவர்களின் கண்கள் ஒரு கணத்தில் சந்தித்துக்கொண்டன.மிக மெதுவாக அவன் அவளிடமிருந்து விலகியபோது மீண்டும் அந்த சப்தம் கேட்டது.அதுவொரு கமறல்..பெண்குரலின் கமறல்..ஏதோவொன்றை வெளியேற்ற முயலும் பிரயத்தனம் கொண்டது.அவன் பரபரப்போடு ஆடைகளை சரிசெய்து கொண்டு அவளைப் பார்த்தான்.அவள் உதட்டில் விரல் வைத்து பேச வேண்டாம் என்று சைகை செய்தவாறு ஆடைகளை அணிந்துகொண்டாள்.மேற்கு வானில் நிலவு கீழிறிங்கிக் கொண்டிருக்க அந்தப் பிரதேசம் வேறு எவ்வித ஓசைகளுமற்றிருந்தது.ஒரு ஓணான் பாறையில் ஒட்டியவாறு தலையசைத்துக் கொண்டிருந்தது.

சப்தம் இன்னும் தீவிரமாக கேட்டது.உயிர்க்குலையை நடுங்க வைக்கும் சப்தம்.அவள் மெதுவாக அதன் திசை நோக்கி நடக்க அவளைத் தொடர்ந்தான்.மூன்று நான்கு பாறைகளை கடந்தபின்பு அந்த ஓசை தீவிரமாக கேட்டது.ஒவ்வொரு பாறையை கடக்கும்போதும் அவள் எட்டி எட்டிப் பார்த்துவிட்டு நடந்தாள்.இப்போது அந்த சப்தம் நின்றுபோயிருக்க மெல்லிய முனகல் கேட்டது.சற்றே நிதானித்தவள் முனகல் கேட்ட திசையில் இருந்த இடைவெளியில் மெலிதாய் எட்டிப்பார்த்தாள்.அவள் தோளின் பின்புறமாய் இவனும் எட்டிப்பார்த்தான்.

கண்ட காட்சியில் குலை நடுங்கிப் போனான். பாறை மறைவில் இளைஞன் ஒருவன் சலனமற்றுக் கிடக்க அவன் பக்கத்தில் இளம்பெண்ணின் உடல் தரையில் துடித்துக்கொண்டிருந்தது.இருவரும் அவர்களுடைய செல்போனில் இருந்த டார்ச்சை இயக்கிப்பார்க்க தரையில் கிடந்தவளுக்கும் அசைவின்றிக் கிடந்தவனுக்கும் இடையில் சில குப்பிகள் கிடந்தன.அதை எடுத்து முகர்ந்து பார்த்தவள் முகத்தைச் சுருக்கியவாறே குப்பியை தவறவிட்டாள்.அவன் செல்போன் டார்ச் ஒலியை அந்தப் புட்டிகளின் மீது செலுத்தும்போது அவை பூச்சிமருந்துக் குப்பிகளென தெரிந்தது.

உடல் வெலவெலத்து ஓரடி பின் வாங்கியவன் இவள் கைகளை இழுத்துப் பிடித்து போய்விடலாம் என்பது போல் சைகை செய்தான்.இவனை முறைத்த கண்களின் உக்கிரத்தில் தாக்குண்டு அமைதியாகிவிட்டான்.தரையில் கிடந்தவளின் கண்கள் மிக மெலிதாக திறந்திருக்க அவள் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.அவள் கடைவாயினோரம் வழிந்திருந்த வாந்தி தரையிலும் சிதறியிருக்க இவள் மெதுவாக அவள் தலையை எடுத்து தன் மடியில் வைத்துக்கொள்ளும் போது இவன் குனிந்து தன் ஆட்காட்டி விரலால் அசைவின்றிக் கிடந்தவனின் உடலைத் தொட்டான்.அது குளிர்ந்துகொண்டிருப்பது போல் தோன்ற விரல்களை மூக்கு நுனியில் வைத்துப் பார்த்தான்.எவ்வித சலன்ங்களும் இல்லை.அந்த உடலில் சட்டையும் சாயம் போயிருந்த லுங்கியும் இருந்தன. அசைவின்றி நிலைகுத்தியிருந்த கண்கள் வானெங்கும் இறைந்து கிடந்த நட்சத்திரங்களை நோக்கியிருந்தன.அவ்வளவு கருப்பாய் அடர்த்தியாய் யாருடைய தலைமுடியையும் இதுவரை அவன் பார்த்ததேயில்லை.அந்த உடல் முழுக்க டார்ச் வெளிச்சத்தை செலுத்திப் பார்த்தவன் பதட்டமாய் இவளைப் பார்த்து உயிர் போயிடுச்சு போலிருக்கு என்றான்.

மெதுவாக நகர்ந்து இவள் பின்புறம் குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்தவன் தரையில் கிடந்தவளின் முகத்தின் மீது டார்ச்சை அடித்தான்.அந்தக் கண்களில் இன்னும் உயிர்ப்பு இருக்க இமைகள் கொஞ்சமாய் அசைவதும் தளர்வதுமாய் இருந்தன.அவளின் இடக்கரம் மண்ணை இறுக்கியிருந்தது.இவள் இவனிடம் பக்கத்தில் கிடந்த கைப்பையிலிருந்து நீர்ப்புட்டியை எடுக்கச் சொன்னாள்.கொஞ்சமாய் அவள் முகத்தின் மீது தெளித்தவள் அவள் கடைவாயினோரம்  நீர்ப்புட்டியை சரிக்க தரையில் கிடந்தவள் அவசரமாய் இரண்டு மிடறுகள் விழுங்கினாள்.மூன்றாவது மிடறுக்கு நீர் கடைவாயினோரம் வழிந்தது.இவன் இன்னும் பயமாய் எட்டிப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.அவள் உடலில் ஆடைகள் விலகியிருக்க அவள் கழுத்தும் காதும் எவ்வித அணிகலகன்களுமற்றிருந்தன. இவன் பார்வை அந்தப் பெண்ணின் ஸ்தனங்களின் மேலேயே திரும்பத் திரும்ப நிலைகுத்த குற்றவுணர்வில் முகத்தை திருப்பிக்கொண்டான்.

இவள் அவனிடம் ஏதாவது செல்போன் கிடக்கிறதா என்று தேடச்சொன்னாள்.சிதறிக்கிடந்த பூச்சி மருந்துக்குப்பிகளைத் தவிர வேறொன்றும் கிடைக்கவில்லை.மெதுவாக நுனிவிரலால அவன் சட்டைப்பையை தடவிப்பார்த்தான்.அதுவும் வெறுமையாகவே இருந்தது.தன் மடியிலிருந்த அந்தப் பெண்ணின் தலையை எடுத்து மீண்டும் மண்ணில் கிடத்தியவள் எழுந்தவாறே இவனிடம் என்ன பண்றது என்று கேட்டாள்.போகலாம் என்று முனகினான்.இவள் மீண்டும் டார்ச்சை அந்தப் பெண்னின் முகத்தில் அடித்தவாறே குனிந்து பார்த்தாள்.அந்தக் கண்கள் இவளிடம் ஏதோ சொல்ல முயன்றன.வேதனை தாளாமல் அவள் கைகள் மண்ணைக் கிளறிக்கொண்டிருந்தன.இன்னும் உயிர் இருக்கு…எப்படீங்க விட்டுட்டுப் போறது என்றாள் இவனிடம்.

பதிலெதுவும் சொல்லாமல் அவள் கைகளை பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு முன்னே நடந்தான்.இவள் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தவாறே இவன் பின்னால் நடந்தாள்.இது சூசைட் கேசு..அதிலயும் அந்த ஆள் செத்துப்போயிட்டான்…பேசாம போயிடலாம்..இல்லேன்னா தேவையில்லாத சிக்கல மாட்டிக்குவோம் என்றவாறு அவன் வண்டியை விடுவித்து மணற்பாதையில் தள்ளிக்கொண்டு நடந்தான்.இவள் எதுவும் பேசாமல் மெளனமாய் அவன் பின்னால் நடந்தாள்.வாய்க்கால் பாதை வந்தவுடன் வண்டியை அவசர அவசரமாக கிளப்பினான்.மேற்கே நிலவு விழுந்துகொண்டிருக்க நிலவின் ஒளி மங்கி மெல்ல இருள் இன்னும் அடர்த்தியாய் கவிந்துகொண்டிருந்தது.அவள் வண்டியின் பின்புறத்தில் அமைதியாய் அவனுடன் ஒட்டாமல் உட்கார்ந்திருந்தாள்.சீக்கிரம் மெயின்ரோட்டுக்குப் போய்விட்டால் தேவலாம் போல் இவனுக்குத் தோன்றியது.வேகமாக போய்க்கொண்டிருந்தவன் சடாரென வண்டியை பிரேக் பிடிக்க கீழே விழப்போனவள் சுதாரித்து அவன் தோளை பிடித்துக்கொண்டாள்.வண்டியின் விளக்கொளியில் வீம்சான சாரைப்பாம்பொன்று வடக்கிருந்து தெற்கே வேகமாக போனது.அவள் பயத்தில் இவன் தோளை இன்னும் இறுக்கிக்கொண்டாள்.

மெயின் ரோடு வந்தபின்பே நிம்மதியடைந்தவனுக்கு அடையாளமற்ற ஒன்றிற்குள் கரைந்துவிடுவதின் பாதுகாப்புணர்வு தோன்றியது.அவர்கள் சிறிய டவுனை நெருங்கும்போது டீ வேண்டுமா என்று கேட்க அவள் வேண்டாமென்றாள்.அவள் ஏற்றிக்கொண்ட இடம் வரும்வரை அவள் எதுவுமே பேசவில்லை.இடம்  நெருங்கியவுடன் சற்றே இருளான பகுதியில் நிறுத்தச் சொல்லி இறங்கிகொண்டாள்.அவன் அனிச்சையாக பர்ஸைத் திறந்து அவளுக்காக தனியாக வைத்திருந்த பணத்தை எடுத்து  நீட்டியவாறே அங்க நடந்ததை வெளியே எங்கேயும் சொல்ல வேண்டாமென்றான்.தலையசைத்தவாறே பணத்தை வாங்கிகொண்டவள் எண்ணிப்பார்க்காமல் அப்படியே தன் கைப்பையில் வைத்துக்கொண்டு இருளில்  நடந்து மறைந்தாள்.மணி ஒன்பதாகியிருக்க வீட்டிற்குப் போனவன் விளக்குகளை அணைத்துவிட்டு ஒவ்வொரு சிகரெட்டுகளாய் நெடு நேரம் புகைத்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் உறக்கத்தில் வந்து மூள்வதற்காக துர்க்கனவுகள் கதவுக்கு வெளியே காத்திருக்க்கத் துவங்கின

**