Category: அஞ்சலி

அஞ்சலி / வானவன் மாதேவி

download (6)

சேலத்திற்கு எழுத்தாள நண்பர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் ஒருமுறை சில வருடங்களுக்குமுன் வந்திருந்தபோது அவர் என்னை பனங்காடு என்ற பகுதிக்கு அழைத்து சென்றார். அங்கே வானவன் மாதேவி மற்றும் அவருடைய சகோதரி வல்லபியை அறிமுகப்படுத்தினார்.

பிறகு ஒவ்வொருமுறை சேலம் வரும்போதும் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் தவறாமல் வானவன் மாதேவியையும் அவருடைய சகோதரியையும் சந்திப்பதும் அவர்களோடு இலக்கியம் சார்ந்து உரையாடுவதுமாக சில மணி நேரங்களை செலவிடுவார்.
அப்போது தவறாமல் என்னையும் அவர்களை சந்திக்க அழைத்து செல்வார்,
கடந்த இரண்டு மாதங்களுக்குமுன் பெங்களூர் நண்பர் சீனிவாச கண்ணன் அவர்களை சந்திக்க போகலாம் என சொல்லி இருவரும் அவர்களின் புது ஆதவ் அறக்கட்டளை இடமாக சேலத்திற்கு தள்ளி சுமார் 20 கிலோமீட்டர் தொலைவிருக்கும் அனுப்பூர் என்ற கிராமத்திற்கு அழைத்து சென்றார்.
அந்த அறக்கட்டளை சார்பில் அவரைப் போலவே தசைசிதைவுநோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு தங்குமிடம் கொடுத்து சிகிச்சையளித்து வருவதைப் பார்த்தேன்
அன்றே அவரின் உடல்நிலை கொஞ்சம் மோசமாக தான் இருந்தது

ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன் அவர் இறந்துவிட்டார் என்ற தகவல் வந்தபோது அதிர்ச்சியாகதான் இருந்தது.
எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் மற்றும் நண்பர் பெங்களுர் சீனிவாச கண்ணன் ஆகியோருக்குமுதலில் தகவல் சொல்லிவிட்டு
திருவண்ணாமலை வம்சி பதிப்பக நண்பர் பவா செல்லதுரைக்கும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகனுக்கும் தகவல் அறிவித்தேன்

வானவன் மாதேவியின் இழப்பு வருத்தத்திற்குரியதுதான்.
ஆனால் நோயை எதிர்த்து போராடும் வல்லமையையும் தன்னம்பிக்கையையும் அவர்களிடமிருந்துதான் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற பாடத்தையும் தன்னம்பிக்கையையும் விட்டுச் சென்றிருக்கிறார் தோழி வானவன்மாதேவி

ஆழ்ந்த இரங்கல்கள்

சேலத்தில் ஞானக்கூத்தன் அஞ்சலி கூட்டம்

download (42)

சேலத்தில் ஞானக்கூத்தன் அஞ்சலி கூட்டம்

ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள் வாசிப்பு கட்டுரைகளை பற்றிய உரையாடல்

31 / 7 / 16 ஞாயிறு காலை 11 மணி
இடம் 119 கடலூர்மெயின் ரோடு அமமாபேட்டை சேலம்

பங்கேற்போர்

கவிஞர் ஷாஅ

மோகனரங்கன்

சிபிச்செல்வன்

தக்கை பாபு

சாகிப் கிரான்

அகச்சேரன்

குமாரநந்தன்

மற்றும்

நீங்கள்

நிகழ்ச்சி ஏற்பாடு

சேலம் இலக்கிய வட்டம் , தக்கை இலக்கிய அமைப்பு மற்றும் மலைகள் இணைய இதழ்

இலக்கியத்தை விரும்புகிற அனைவரும் வருக

பெண்டுலம் நின்றது ( உம்பர்த்தோ எக்கோ ) எம்.ஜி.சுரேஷ்

download (4)

உம்பர்த்தோ எக்கோ இறந்துவிட்டார். இத்தாலியில், மிலான் நகரில் இருக்கும் ஒரு அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் வாழ்ந்து வந்த இந்த மனிதர், தனது 84வது வயதில், நேற்று இயற்கை எய்தி இருக்கிறார்.

அவரைப் பற்றிப் பேசும் முன் முன்னோட்டமாகச் சில விஷயங்களைப் பேச வேண்டியிருக்கிறது. அப்போதுதான் இத்தாலிய இலக்கியத்தில் மட்டுமல்லாமல், உலக இலக்கியத்தில் அவர் இடம் என்ன என்பதை நாம் துல்லியப்படுத்திக் கொள்ள முடியும்.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், ஆந்திரே பிரதான், ஆலன் ராபே க்ரியே போன்ற அவண்ட் கார்ட் கலைஞர்கள் பலரும் ‘நாவல் இறந்து விட்டது’ என்று பிரகடனம் செய்த போது உலகம் திடுக்கிட்டது. ’நாவல் அதன் கலைத்தன்மையை இழந்துவிட்டது. அது வெறும் வணிகப்பண்டமாகிவிட்டது. தொடக்க காலத்தில் இருந்த வடிவத்தை அது மாற்றிக் கொள்ளவே இல்லை எனவே இறந்து விட்டது’ என்று தங்கள் பிரகடனத்துக்கு அவர்கள் காரணம் சொன்னார்கள். இதன் விளைவாகப் பலரும் நாவல் எழுதத் தயங்கினார்கள். லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளரும், உலக இலக்கியத்தில் மிகப்பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தியவருமான போர்ஹேயும் நாவல் எழுதியதில்லை. சிறுகதைகள் மட்டுமே எழுதினார். போதாக்குறைக்கு ழீன் பால் சார்த்தர் எதிர் நாவல் (anti – novel)பற்றிப் பேச ஆரம்பித்தார்.

ஒன்று இறந்த நாவலை உயிர்ப்பிக்க வேண்டும் அல்லது புதுவகை எழுத்தில் நாவல் என்ற வகைமையை உருவாக்க வேண்டும் என்பது எழுத்தாளர்களின் முன் ஒரு பெரும் சவாலாக கால் பரப்பி நின்றது. அந்த சவாலை ஏற்று வெற்றிகரமாக ஒரு நாவலை எழுதினார் ஓருவர். அந்த நாவல் நூறாண்டுக்கால தனிமை வாசம். காப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ் எழுதிய அந்த நாவல் ஒரு புதுவகை நாவலாக இருந்தது. அதிக அளவில் விற்கப்பட்ட புத்தகமாக இருந்தது. நோபல் பரிசும் வென்றது. அந்த வெற்றி பலரது கவனத்தைக் கவர்ந்தது. அப்படிக் கவரப்பட்டவர்களில் ஒருவர்தான் உம்பர்த்தோ எக்கோ.

இதாலியில், பொலோக்னோ பல்கலைக்கழகத்தில் குறியியல் துறையில் பேராசிரியராகப் பணிபுர்ந்து கொண்டிருந்த அவர் 1980 ஆம் ஆண்டு ஒரு புது வகை நாவல் எழுதினார். ‘ரோஜாவின் பெயர்’ என்ற பெயரிலான அந்த நாவல் மிகப் பெரிய வெற்றி பெற்றது. திரைப்படமாகவும் வந்தது. அது ஒரு ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் பாணியிலான துப்பறியும் நாவல். துப்பறியும் நாவலா? இலக்கியரீதியாக வெற்றியடைந்து விட்டதா… பலரது புருவங்கள் உயர்ந்தன. இன்றளவும் அந்த நாவல் பின் நவீன வேதம் என்று கொண்டாடப்படுகிறது. ஓராண்டுத் தனிமை வாசம் நாவலுக்குப் பின் அதிக பிரதிகள் விற்ற நாவல் என்ற பெயரும் அதற்கு உண்டு. அந்த நாவலின் வெற்றி எக்கோவின் நிம்மதியைக் குலைத்துவிட்டது. மிலான் நகரில் இருந்த அவரது அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் கதவுகள் சதா தட்டப்பட்டுக் கொண்டே இருந்தன. ரசிகர்களும், பத்திரிகையாளர்களும் அவரைத் துரத்தித் துரத்தித் தொல்லை கொடுத்தனர். அவரது அடுத்த நாவல் இது என்று தங்கள் யூகங்களை எழுதினர். எரிச்சலுடன் எக்கோ சொன்னார்: ‘நான் ஒரு புதிய புத்தகத்தை எழுதப் போவது நான் விரும்புவது போலவா அல்லது மற்றவர்கள் எதிர்ப்பார்ப்பது போலவா?

அவரது இரண்டாவது நாவலான ஃபூக்கோவின் பெண்டுலமும் முக்கியமான பிரதி. முதல் நாவல், வடக்கு இதாலியில் இருந்த ஒரு மடாலயத்தில் நடக்கும் தொடர் கொலைகளைப் பற்றிய புலன் விசாரணையைக் கதைக்கருவாகக் கொண்டது என்றால், அவரது இரண்டாவது நாவல் ‘சதிக்கோட்பாடு’ பற்றியது. பின்பு வந்த அவரது நாவல்கள் ஒவ்வொன்றுமே வித்தியாசமான களங்களில் அமைந்தவை. ’முந்தைய நாள் தீவு’ மூழ்கிய கப்பலிலிருந்து தப்பிய கதாபாத்திரத்தைப் பற்றியது என்றால் ‘எண் பூஜ்யம்’ என்ற நாவல் பத்திரிகைத் துறையில் நிகழும் சதித்திட்டங்கள், மர்மம்,கொலை பற்றியது.

எக்கோவின் கதைகள் எல்லாமே தகவல்களால் நிரம்பியவை. கண்களை மூடிக்கொண்டு எந்த வரியைத் தொட்டாலும், அங்கே ஒரு அரிய தகவல் ஒளிந்திருக்கும். ரோஜாவின் பெயர் என்ற நாவலில் நடக்கும் கொலைகளுக்கான விஷம் ஆராயப்படும் போது அது தொடர்பான பலவிதமான விஷங்களைப் பற்றியும், அந்த விஷங்களின் தொடர்பான மூலிகைகள் பற்றியும் விவரித்திருப்பார் எக்கோ. அத்தனை விஷயங்களை மனிதர் எப்படித்தான் சேகரித்தாரோ என்று நினைக்கையில் மலைப்பு தட்டும். இந்தக் கலையை போர்ஹேயிடமிருந்து எக்கோ சுவீகரித்துக் கொண்டார். போர்ஹேயின் எழுத்துகளில் இந்த பாணியைக் காணலாம். இதை கலைக்களஞ்சிய எழுத்து முறை என்பார்கள். எக்கோ தன் பங்குக்கு ஒரு அறிவியல் கதையும் எழுதி இருக்கிறார். போர்ஹேவை உயரமான மனிதர் என்று வைத்துக் கொண்டால், அவர் தோள்களின் மேல் ஏறி நிற்பவராக எக்கோவைக் குறிப்பிடலாம்.

இலக்கியம் என்பது தீவிரமான, சிடுமூஞ்சித்தனமான மனிதர்களுக்காக எழுதப்படுவது; ஏனெனில், நகைச்சுவை இலக்கியத்துக்கு எதிரானது; சிறந்த இலக்கியம் உயர்கலை, நகைச்சுவை இலக்கியம் தாழ்ந்த கலை’ என்பது போன்ற கட்டுக்கதைகளைத் தகர்த்தவர் எக்கோ. பார்த் முன் வைக்கும் பிரதி தரும் இன்பத்தைத் தன் பிரதிகளில் சாதித்தவர். தனக்கு முன்பு இருந்த நாவல் என்ற புனைகதையின் வரைபடத்தை மாற்றி அமைத்தவர். இத்தாலிய இலக்கியத்திலும் சரி, உலக இலக்கியத்திலும் சரி அவருக்கென்று ஒரு தனி இடம் இருக்கிறது. இன்னொருவரால் ஈடு செய்வதற்கு முடியாத இடம்தான் அது.

##########

பேராசிரியர் ராமானுஜமும், நானும் – வெளி ரங்கராஜன்

download (6)

1980-களில் நாடகம் குறித்த ஈடுபாடுகள் வலுப்பட்டுக் கொண்டிருந்த நிலையில் பேராசிhpயா; ராமானுஜத்தின் நாடகச் செயல்பாடுகள் குறித்து மிகுந்த அபிமானம் கொண்டவனாக இருந்தேன். 1977-ல் காந்திகிராமத்தில் பன்சி கௌலுடன் இணைந்து அவா; நடத்திய நாடகப் பட்டறை தமிழ் நாடகச் சூழலில் புதிய பாh;வைகளையும், அணுகுமுறைகளையும் உருவாக்கிய ஒரு முக்கிய திருப்புமுனை என்ற உணா;வு எனக்கு இருந்தது. அந்தப் பட்டறையில் என்னால் கலந்து கொள்ள முடியவில்லை என்றாலும் அதில் பங்கேற்றவா;களிடம் அது உருவாக்கிய உணா;வுகளைக் கேட்டறிந்த போது ஒரு எழுச்சியான மனநிலை ஏற்பட்டது. உடலையும், மனத்தையும் எவ்வாறு நாடகத்துக்கு சிறப்பாக பயன்படுத்துவது என்பது குறித்தே அவரது கவனம் இருந்தது. பிறகு 1980-ல் பாதல்சா;க்காh; சென்னை சோழ மண்டலத்தில் நடத்திய நாடகப் பட்டறை இந்த உணா;வுக்கு மேலும் வலுவும், வண்ணமும் சோ;த்தது. எந்த தொழில் நுட்பத்தையும் சாராமல் மனித உடலின் பல்வேறு ஆற்றல்களை திரட்டுவதின் மூலம் பல்வேறு வடிவங்கள் கொண்ட ஒரு திறந்த அரங்கத்தை உருவாக்கமுடியும் என்கிற மனநிலையை அவா; உருவாக்கினாh;. ராமானுஜம் இயற்கை அழகியல் சாh;ந்த மனநிலைக்கு அழுத்தம் கொடுத்த போது பாதல்சா;க்காh; சமூக மனவியல் சாh;ந்த உடல் கட்டுமானத்தை வலியுறுத்தினாh;. ஆனால் இவை இரண்டும் ஒரு நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள்தான் என்று எனக்குத் தோன்றியது.

இந்த இரு உத்வேகங்களின் அடிப்படையில் நான் என்னுடைய நாடக செயல்பாடுகளை உருவாக்கிச் கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் அடிப்படையில் நான் ஒரு சிறுபத்திhpகை மனநிலை சாh;ந்தவனாக இருந்ததால், தமிழில் அhpதான நாடக ஆக்கங்களை ஆவணப்படுத்துவதின் மூலம் நாடக இயக்கம் மேலும் செறிவு அடையும் என்ற உணா;வுடன் வெளி இதழை 1990-ல் துவக்கினேன். அப்போது நாடக ஆக்கங்களுக்காக நான் முதலில் அணுகியது பேராசிhpயா; ராமானுஜம் அவா;களைத்தான். என்னுடைய நாடக ஆh;வங்கள் மீது மதிப்பு கொண்டிருந்த ராமானுஜம் வெளியின் உருவாக்கத்துக்கு தொடா;ந்து பங்களிப்புகள் செய்பவராக இருந்தாh;. அவா; சென்னையில் நடத்திய நாடகப்பட்டறைகளின் போதெல்லாம் பயிற்சி மாணவா;களுக்கு வெளியை அறிமுகம் செய்து அவா;களுடன் உரையாடல்களுக்கு ஏற்பாடு செய்தாh;. ஒருமுறை சென்னையில் உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவன வளாகத்தில் அவா; ஏற்பாடு செய்திருந்த பயிற்சிப்பட்டறையில் ஆரம்பம் முதல் அவருடைய கற்பனையும், படைப்புணா;வும் கொண்ட பயிற்சி வழிகாட்டுதல்முறைகளையும், நாடக உருவாக்கத்தையும் பாh;க்கும் வாய்ப்பு எனக்கு கிடைத்தது. அப்படி உருவானதுதான் ஜாpஷ் நாடகாசிhpயா; ளுலபெந-ன் ‘சுனைநசள வழ வாந ளுநய’ நாடகம். ராமானுஜத்தால் மிகவும் அற்புதமாக வடிவமைக்கப்பட்ட அந்த நாடகத்தின் நுட்பங்கள் பற்றி நான் எழுதியபோது ராமானுஜம் அதிக மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினாh;.

அதற்குப் பிறகு பலமுறை நாங்கள் சந்தித்து உரையாடுவதற்கான வாய்ப்புகள் ஏற்பட்டன. அவா; புதிய நாடக ஆக்கங்கள், எதிh;கால நாடகத்திட்டங்கள் ஆகியவை குறித்த பல செய்திகளை அவ்வப்போது என்னுடன் பகிh;ந்து கொண்டாh;. கலைக்கும், வாழ்க்கைக்குமான நீரோட்டம் குறித்த எங்கள் பாh;வைகளில் அதிக இணக்கம் இருப்பது புலப்பட்டு எங்கள் பரஸ்பர உரையாடல்கள் அதிக நேசம் கொண்டன. 1995-ல்; அவா; கைசிக நாடக மீள் உருவாகத்தில் ஈடுபட்டு திருக்குறுங்குடி கோவிலில் முதல் அரங்கேற்றத்தை நிகழ்த்துவதற்கு முன்னால் ஒரு ஒத்திகையை வடுவூh; கோவில் வளாகத்தில் ஏற்பாடு செய்திருந்தாh;. அதை பாh;ப்பதற்கு வடுவூh; வரும்படி அவா; என்னையும், வெங்கட் சாமிநாதனையும் அழைத்தாh;. ஒத்திகைக்கு முன்னால் அக்கலைஞா;களுடன் ஒரு உரையாடல் நிகழ்வையும் ஏற்பாடு செய்திருந்தாh;. அப்போது தான் தேவதாசி நடனம் பற்றி நன்கு அறிந்த இசைவேளாளா; மரபில் வந்த ஹேரம்பநாதனுடன் எனக்கு பாpச்சயம் ஏற்பட்டது. அவா;தான் கைசிக நாடகத்துக்கான தாளங்களையும், நடன அசைவுகளையும் ஒழுங்கு செய்தவா;. வடுவூh; கோவில் பின்புலத்தில் நிகழ்ந்தப்பட்ட அந்த ஒத்திகை நிகழ்வு ஒரு பிரமிப்பான அனுபவமாய் இருந்தது. திருக்குறுங்குடி கோவிலில் நடந்த முதல் அரங்கேற்ற நிகழ்வையும் நான் பாh;க்கவேண்டும் என்று விரும்பி அதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்திருந்தாh;.

இப்படி பரஸ்பர மதிப்பும், அபிமானமும், கொண்டிருந்த எங்கள் உறவில் ஒருபெரும் அன்பின் நீரோட்டத்தை நான் பாh;த்தேன். சமகாலத்திலும், கடந்த காலத்திலும் அதிக வெளிச்சத்துக்கு வராத நிகழ்கலைக் கலைஞா;கள் பற்றி நான் தீராநதியில் தொடா; எழுதிய போது அதில் அதிக ஈடுபாடு கொண்டு இன்னும் வெளிவராத பல கலைஞா;கள் பற்றி என்னுடன் தொடா;ந்து உரையாடினாh;. அதன் தொடா;ச்சியாகவே கைசிக நாடகத்தில் பங்கேற்ற எளிய பெண் நடனக் கலைஞா;கள் பற்றி நான் எழுத நோ;ந்தது. அவருடைய தஞ்சை வீட்டில் அக்கலைஞா;களுடன் அவா; ஒரு உரையாடலுக்கு ஏற்பாடு செய்தபோது ஒரு நெருக்கமான சூழல் நிலவியது. அந்தக் கட்டுரைகள் பின்னா; ஒரு புத்தகமாக வெளி வந்தபோது அவருடைய சிறப்பான ஒரு முன்னுரையுடனேயே அது வெளிவந்தது.

இவை எல்லாவற்றையும் விட தஞ்சை சென்று எனக்குப் பிடித்தமான ஒரு தஞ்சை சூழலில் அவருடன் உரையாடுவது எனக்கு கிளா;ச்சியான ஒரு அனுபவமாக இருந்தது. நான் தஞ்சை வரும்போதெல்லாம் எனக்காகவென்று தஞ்சை ஸ்டேஷன் எதிரே கொஞ்சம் ஒதுக்குப்புறமாக அமைந்த வள்ளி ஹோட்டலில் எனக்காக ரூம் ஏற்பாடு செய்துவிடுவாh;. வள்ளி ஹோட்டல் சூழல் எனக்கு மிகவும் விருப்பமானது. அமைதியும், நல்ல உணவும், கேட்பதற்கு பழைய பாடல்களும் நிறைந்த அந்த சூழலில் என்னுடைய நேசங்கள் குறித்த ஒரு நினைவுப் பயணம் மேற்கொள்வதும், செயல்பாடுகள் குறித்த பாpசீலனைகளில் ஈடுபடுவதும் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானவை. படைப்பு சாh;ந்த பல காரணங்களுக்காக அந்த ஹோட்டலில் தங்கி என்னுடைய பொழுதுகளை கழிக்கும் தருணங்களை நான் விரும்பினேன்.

இப்போது ராமானுஜம் மறைந்த பிறகு அந்த வள்ளி ஹோட்டல் அவ்வளவு மகிழ்ச்சி தருமா என்பது சந்தேகமாக உள்ளது. ஒரு நாடக முரண் போன்று ராமானுஜம் மறைந்த போது தஞ்சை சென்று அவரை கடைசியாக பாh;ப்பதற்கு கூட வாய்ப்பில்லாத ஒரு நிலைக்கு நான் தள்ளப்பட்டிருந்தேன்.

*********

நாட்டுப்புற இசை ஆய்வாளர் கே.ஏ.ஜியை இழந்தோம் – வெ.வெங்கடாசலம்

images (10)

புதுச்சேரி பல்கலைக்கழகத்தின் நாட்டுப்புற நிகழ்க்கலைத் துறையின் தலைவராக பணியாற்றிய கே. ஏ. குணசேகரன் அவர்கள் மறைந்தார் என்ற செய்தியை ஜன-17 அன்று முகநூலில் கண்டதும் மேடையில் இன்குலாப் எழுதிய ” மனுசங்கடா… நாங்க மனுசங்கடா ” என்னும் பாடலை உரத்தக் குரலில் அரங்கமதிர பாடி நிற்கும் அவரது சுறுசுறுப்பான உருவம் ஒரு கணம் கண்களில் வந்துபோனது. நாட்டார் வழக்காற்று இசை ஆய்வில் முனைவர் பட்டம் பெற்ற கே.ஏ.குணசேகரன் பாடகர், நாடக ஆசிரியர், ஆய்வாளர், எழுத்தாளர், நாவலாசிரியர் என்னும் பன்முக ஆளுமையாய் வலம் வந்து கேஏஜி என்று சுருக்கமாய் எல்லோராலும் அறியப்பட்டவர். நாட்டார் மரபு இசை வடிவம் என்ற அறிமுகத்துடன் தம் பாடல்களை அவராலேயே நிறுவப்பட்ட தன்னானே இசைக்குழுவுடன் இணைந்து ஏற்ற இறக்கங்களுடன் கச்சேரி மேடைகளில் அவர் பாடப்பாட கேட்போர் அப்பாடல்களின் துடிப்பில் கரைந்து உறைந்துபோவர்.

இடதுசாரி அமைப்புகளின் கலை இலக்கிய மேடைகளில் ஒடுக்கப்பட்டோரின் குரல்களாக ஒலிக்கத் துவங்கிய அவரது இந்த நாட்டுப்புற இசைப் பயணம் தொண்ணூறுகளுக்குப் பின்பு தலித் கலை இலக்கிய வெளியில் மையம் கொண்டது. அதற்குப் பிறகு அவர்தம் எழுச்சியான குரல் தலித் கலை, கலாச்சார, பண்பாட்டுத் தளங்களில் மேலதிக ஈடுபாடுடன் ஒலித்தது. தன்னானே கலைக்குழுவை ஊர் ஊராக அழைத்துச் சென்று தலித் அரசியல் மேடைகளிலும், பொது வெளிகளிலும் நாட்டுப்புற இசைக் கருவிகளை மட்டுமே பயன்படுத்தி அவர் முழங்கிய பாடல்கள் தலித் இளைஞர்களின் அரசியல் உணர்வை உசுப்பி விட்டன என்றால் அது மிகையாகாது.

நாட்டுப்புறப் பாடல்கள், நாடகம், திரைப்படம், எழுத்து என தமது கலை பரிமாணங்கள் வாயிலாக சாதிய பாரபட்சங்களால் / அணுகுமுறைகளால் தலித்துகள் அனுபவிக்க நேர்ந்திருக்கும் வலிகளை அம்பலப்படுத்தி வந்தது மட்டுமல்லாமல் ஓர் அத்துமீறலாக நவீன சமூக வெளிக்குள் நுழைந்து நமது மரபார்ந்த செழுமைகளைப் பாழ்ப்படுத்திவரும் அர்த்தமற்ற நவநாகரிகங்களை எள்ளி நகையாடியதுடன் அவ் அநாகரிகங்களுக்கு எதிராக தம் தனித்தன்மையான கலை இலக்கிய ஆயுதங்களை உயர்த்திப் பிடித்து களமாடியவர் என்பதும் குறிப்பிடத்தகுந்தது.

ஒரு தலித்தின் தன் வரலாறாக அவரால் எழுதப்பட்ட “வடு” நாவல் தமிழ் இலக்கிய ஆளுமைகளால் பரவலாக பேசப்பட்ட நாவலாகும். “பலியாடுகள்”, “தொடு,” “மழி”, “மாற்றம்” உள்ளிட்டு மற்றும் பிற நாடகங்கள், நாட்டார் கலை மரபு சார்ந்த தொகுப்பு நூல்கள், தலித் அழகியலை எடுத்தியம்பும் கட்டுரைகள் என முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட நூல்களை எழுதி அவற்றை தமிழ் கலை இலக்கிய வெளிக்கான தமது பங்களிப்பாக விட்டுச் சென்றுள்ள அக்கலைஞர் இன்று நம்முடன் இல்லை. சாகா வரம் பெற்ற அவரது கலை வடிவங்களும் அம்சங்களும் சாதி ஆதிக்கத்தால் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் துயரம் தோய்ந்த வாழ்வியலை பேசும் சாட்சியங்களாக நம்முன் எப்போதும் நடமாடிக்கொண்டே இருக்கும் ; வாழ்ந்துகொண்டே இருக்கும். அக்கலை அம்சங்களை அடுத்தக் கட்டத்திற்கு நகர்த்துவதில் நமக்கிருக்கும் பொறுப்பை உணர்வதுவே கேஏஜி என்னும் அம்மாபெரும் கலைஞனுக்கு நாம் செலுத்தப்போகும் உண்மையான அஞ்சலியாக இருக்கும்.

**********

வெங்கட் சாமிநாதன் அஞ்சலி நிகழ்ச்சியும் ஆவணப்படத் திரையிடலும் – பெங்களூர்

வெங்கட் சாமிநாதன்

அஞ்சலி நிகழ்ச்சியும்

ஆவணப்படத் திரையிடலும்

 

 

நாள்:  01.11.2015 ஞாயிறு

நேரம் காலை 10.00 மணி

VenueSai Mitra Meadows, Community Hall, August Park Road,

1st-A Cross, Kaagadaasapura, C V Raman Nagar, Bnagalore-560093

 

 

பங்கேற்போர்

விட்டல்ராவ்  ஜி.கே.ராமசாமி  ஜி.எஸ்.ஆர்.கிருஷ்ணன்

ப.கிருஷ்ணசாமி மகாலிங்கம்  முகம்மது அலி பாவண்ணன் திருஞானசம்பந்தம் மற்றும் நண்பர்கள்

ஆவணப்படம் திரையிடல்

இயக்குநர் அருண்மொழி, சென்னை

 

 

For More Details: Sambandam: 09448584648, Paavannan: 9449567476

வெங்கட்சாமிநாதனின் அஞ்சலி கூட்டம்

 

download (15)

 

 

 

விருட்சமும் டிஸ்கவரி புத்தக அமைப்பும் சேர்ந்து நடத்தும் கூட்டம்

    
             வெங்கட்சாமிநாதனின் அஞ்சலி கூட்டம்

    இடம் :         டிஸ்கவரி புத்தக விற்பனை நிலையம்
            கே கே நகர் மேற்கு, சென்னை 78
            (புதுச்சேரி  விருந்தினர் மாளிகை அருகில்

    தேதி        23.10.2015  (வெள்ளிக் கிழமை)        
    நேரம்         மாலை 5.30 மணிக்கு

    தலைமை :     பாரதி மணி 
    
    பேசுவோர் :           வெளி ரங்கராஜன், அம்ஷன் குமார்,   
ம.ராஜேந்திரன், க்ருஷாங்கினி, பாரவி, சிவக்குமார், பொன் தனசேகரன், வேல் கண்ணன், விஸ்வம், வேடியப்பன், அழகியசிங்கர், கிருபானந்தன்
இன்னும் பலர்…..

    வெங்கட் சாமிநாதன் : எழுத்து காலத்திலிருந்து தொடங்கி புத்தக விமர்சனத்தையே தன் முழு நேர உணர்வாகக் கொண்டு எழுதியவர்.  கடைசி மூச்சு வரை எழுதுவதையும், படிப்பதையும் தன் முழு நேரமாக மாற்றிக் கொண்டவர்.  அவருடைய எதிர்பாரத மரணம் குறித்துதான் இந்த அஞ்சலி கூட்டம். 

       அனைவரும் வருக,

        அன்புடன்
நவீன விருட்சம் –  டிஸ்கவரி புத்தக அமைப்பு    

வெங்கட் சாமிநாதனைப் பற்றி சில தகவல்கள்…… – அழகியசிங்கர் 

 

download (3)

    சமீபத்தில் நான் பங்களுர் சென்றேன்.  கிட்டத்தட்ட பல ஆண்டுகள் கழித்து. என் உறவினர் ஒருவர் உடல்நிலை சரியில்லை என்றுதான் சென்றேன்.  எப்போதும் நான் பங்களூர் செல்லும்போதெல்லாம் எழுத்தாளர்கள் சிலரை சந்திக்காமல் இருக்க மாட்டேன்.  அப்படிச் சந்திக்காமல் இருந்து விட்டால் பங்களூர் என்னை ரொம்பவும் தனிமைப் படுத்தி விடுவதாக தோன்றும்.
    மல்லேஸ்வரத்தில் உள்ள என் உறவினர் வீடு ரொம்ப பிரமாதமான இடம்.  ஆனால் நான் விரும்புகிற மாதிரி பேசுகிற நண்பர்கள் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்.  சென்னையில் நான் இருந்தேன் என்றால் எதாவது பேசிக்கொண்டிருப்பேன்.  எழுதிக் கொண்டிருப்பேன்.  ஆனால் பங்களூரில் அதுமாதிரி முடியாது.  வெயிலை அதிகமாகக் காண முடியாத அந்த இடமும் என்னை வெறுப்படைய வைத்துவிடும்.
    நான் மதிக்கும வெங்கட் சாமிநாதன் சென்னையிலிருந்து பங்களூர் சென்று விட்டார்.  அவர் மனைவி இறந்த பிறகு.  அவருடைய ஒரே பையன் வீட்டில்தான் அவர் வசித்து வந்தார்.  இந்த முறை பங்களூர் வந்தபோது அவரைக் கட்டாயம் பார்க்க வேண்டுமென்று நினைத்துக் கொண்டேன். அதுதான் கடைசி முறையாக அவரைப் பார்க்கிறேன் என்பது எனக்கு இப்போதுதான் தெரிகிறது. ஒவ்வொரு முறையும் நான் அவரைப்  பார்க்கும்போதும் அவருடைய கோபத்தையே பார்ப்பதுபோல் தோன்றும்.  
    சென்னையில் அவர் இருக்கும்போது பல தடவைகள் அவரைப் பார்ப்பதுண்டு.  தில்லியை விட்டு அவர் சென்னை வரும்போது ஒருமுறை அவர் மனைவி நகைகள் சிலவற்றை தொலைத்து விட்டார். எதைச் சொல்லும்போதும் வெ சா பதட்டத்துடன் சொல்ல மாட்டார்.  சொல்வதில் வருத்தம் இருக்கும்.  ஆனால் அவர் கோபப்படடடால் அதை வெளிப்படுத்தாமல் இருக்க மாட்டார்.  யார் மீதாவது அவருக்குக் கோபம் இருந்தால அதில் விடாப்படியாக இருப்பார்.
    சிறு பத்திரிகைகள் மூலம் அவரைப் பற்றி கேள்விபட்டபோது, ஒரு முறையாவது அவரைச் சந்திக்க வேண்டுமென்று நினைப்பதுண்டு. கிட்டத்தட்ட 30 ஆண்டுகளுக்கு முன் அவர் வீடு தேடி நான் டில்லிக்குச் சென்றேன்.  
    நான் இருந்த இடமும் அவர் இருந்த இடமும் எங்கோ இருந்தது.  பாஷை புரியாத அவஸ்தை.  எனக்கோ எல்லார் வாயிலும் அகப்பட்டுக் கொள்கிற இந்த வெங்கட் சாமிநாதனை எப்படியாவது பார்த்து விட வேண்டுமென்று தோன்றியது.  என் முதல் சந்திப்பு அப்போதுதான் நடந்தது.
    என்னைப் பற்றியெல்லாம் விஜாரித்து பேசிக் கொண்டே வந்தவர் ஒரு அறையைக் காட்டினார். 
    “என்ன?” என்றேன்.
    “இதில் உள்ள புத்தகங்களை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்,” என்றார்.
    எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.  அந்த அறை முழுவதும் சுவரை ஒட்டி புத்தகங்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது. நான் சில புத்தகங்களை எடுத்துக் கொண்டேன்.  பின், “இந்த டில்லியில் பஸ்ஸில் போவது மோசமானது.  நான் உங்களை கொண்டு விடுகிறேன்  சிறிது தூரம்,” என்றார். 
    எழுத்து மூலம் அவர் பலருடன் சண்டைப் போடுவது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.  குறிப்பாக பிரமிள், அசோகமித்திரன், ஞானக்கூத்தன். ஒருவரைப் பிடிக்கவில்லை என்றால் அதிலேயே உறுதியாக இருப்பார் என்பதையும் நான் அவரிடம் எதிர்பார்க்கவில்லை.
    அன்று தில்லியில் அவருடன் பஸ்ஸில் போனபோது, கண்டக்டருக்கும் ஒரு சில பயணிகளுக்கும் பெரிய கலகலப்பே ஏற்பட்டது.  என்னுடன் என்னை ஒரு இடத்திற்குக் கொண்டு வர இருந்த வெங்கட்சாமிநாதனைப் பார்க்கும்போது, ஒன்றுதான் ஞாபகம் வந்தது. இவர் போகுமிடமெல்லாம் எதாவது சண்டை ஏற்படுகிறதே என்று. வெங்கட் சாமிநாதனுக்குசுச் சிலரைப் பிடிக்கவில்லை என்றால் அவர்களைப் பற்றி மோசமாக சொல்லாமல் இருக்க மாட்டார்.
    அவர் தில்லியிலிருந்து சென்னைக்கு  குடி வந்தபோது ஒரு மாசம் காலியாக இருந்த என் வீட்டில்தான் தங்கியிருந்தார்.  மடிப்பாக்கத்தில் அவர் வீடு கட்டிக்கொண்டு போகும்போது, மடிப்பாக்கத்திலேயே ஒரு வீட்டில் குடியிருந்தார்.  
    நான் அடிக்கடி அவரைச் சந்திப்பது உண்டு.  எதாவது உதவிகளும் அவருக்குச் செய்வதுண்டு.  அவர் தன் சேமிப்புகளில் சிலவற்றை சில இடங்களில் டெபாசிட் பண்ணி இருந்தார்.  அதிக வட்டிக்கு ஆசைப்பட்டுக்கொண்டு.  பங்களூரில் இருந்த என் உறவினர் கூட கிட்டத்தட்ட 10 லட்சம் வரை அப்படி டெபாசிட் செய்து எல்லாவற்றையும் இழந்து விட்டார்.  வெ சாவும் அப்படி இழந்து விட்டார்.
    வெங்கட் சாமிநாதன் எப்போதும் பிடிவாதமானவர்.  அவர் சென்னைக்கு வந்தபிறகுதான் அவருடைய எழுத்துக்கள் பல புத்தகங்களாக வெளிவந்தன.  முதன் முதலில் அவர் டில்லியில் இருந்தபோது எழுதாமல் இருந்தார்.  நான் அவரிடமிருந்து கேட்டு விருட்சத்தில் பிரசுரம் செய்தேன்.  இதெல்லாம் ஆரம்பத்தில்.  அதன் பின் அவர் சென்னையில் அதிகமாகவே எழுதினார்.
    அவர் யாரைப் பார்த்தாவது விமர்சனம் செய்தார் என்றால் கடூரமாக இருக்கும்.  சில சமயம் அதைக் படிக்குமபோது தாங்க முடியாத சிரிப்பையும் வரவழைத்து விடும்.  உதாரணமாக அவர் வல்லிக் கண்ணனைப் பற்றி ஒன்று சொல்வார்.  ‘அவர் ஒரு டெச்பேட்ச் க்ளார்க்’ என்று.  உண்மையில் வல்லிக் கண்ணனும், திகசியும் அவர்களுக்கு அனுப்பும் புத்தகங்களையும் பத்திரிகைகளையும் பார்த்து படித்து விட்டு வாழ்த்தி ஒரு கார்டில் கடிதம் எழுதாமல் இருக்க மாட்டார்கள்.  பத்திரிகை புத்தகம் போடுபவரை உற்சாகப்படுத்தாமல் இருக்கமாட்டார்கள்.  நான் என் பத்திரிகையை அனுப்பினால் கடிதம் எழுதாமல் இருக்க மாட்டார்கள்.  அவர்கள் கடிதம் வந்தபிறகுதான் எனக்கு நிம்மதி மூச்சு வரும்.  ஓ  நம் பத்திரிகை எல்லோருக்கும் போய்ச் சேர்ந்து விட்டது என்று.

download (16)

 

 


    அவர் சென்னையில் இருந்தபோது அந்த நாட்கள் மறக்க முடியாதது.  பல நிகழ்ச்சிகளுக்கு அவரை அழைத்துப் போயிருக்கிறேன்.  அவரைச் சந்திக்கும்போதெல்லாம் அவர் என் மற்ற எழுத்தாள நண்பர்களை எல்லாம் கிண்டல் செய்யாமல் இருக்க மாட்டார்.  ஏன் இவருக்கு இதுமாதரி எல்லார் மீதும் கோபம் என்று தோன்றும்.  
    நான் அடிக்கடி எல்லோரிடமும் போன் பண்ணி பேசிக் கொண்டிருக்க மாட்டேன்.  எப்போதாவது போன் பண்ணி பேசும்போது மட்டும், “என்ன உன் குரு சொல்றபடி கேட்கிறியா?”என்பார். 
    “நான் யாரையும் குருவாக ஏற்றுக் கொள்ளமாட்டேன்.  என்னை யாரும் சிஷ்யனாகவும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள்,”என்பேன்.
    ஆனால் என்னைப் பார்த்தால் நம்ப மாட்டார்.  ந பிச்சமூர்த்திக்கு ஒரு விழா எடுத்தோம்.  நான், ஞானக்கூத்தன், ராஜகோபாலன் என்று பலருடைய முயற்சியில் நடந்தது.  அக் கூட்டத்திற்கு ஜி கே மூப்பனார் தலைமை வகித்தார். வெங்கட் சாமிநாதனும் அக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டு பேசினார்.  மறக்க முடியாத கூட்டம் அது.
    வெங்கட் சாமிநாதன் பங்களூர் சென்ற பிறகு நான் அவரை சந்திப்பது நின்றே போய்விட்டது.  பங்களுரிலிருந்து யாரையாவது பார்த்தால் வெ சாவைப் பற்றி விஜாரிக்காமல் இருக்க மாட்டேன். என் பையன் திருமணத்திற்கு பத்திரிகை அனுப்பினேன். அவர் வாழ்த்தி பதில் எழுதினார்.  போனில் பேசவே எனக்கு அவரிடம் நடுக்கம்.  கோபத்துடன் பேசுவாரோ என்ற பயம்தான்.
    சமீபத்தில் பங்களூர் செல்லும்போது ஜøலை மாதம் அவரைப் பார்க்கச் சென்றேன்.  மகாலிங்கம் என்ற நண்பர்தான் என்னை அழைத்துக் கொண்டு போனார்.  அதே கம்பீரமான தோற்றத்துடன் வெங்கட் சாமிநாதன் இருந்தார்.  ஆனால் அதே கோபத்துடன் அவர் பேசினார்.  அவர் எதையுமே மறக்க வில்லை.  தேவை இல்லாமல் மற்ற இலக்கிய நண்பர்களைத் திட்டாமல் இல்லை.   வேண்டாத விருந்தாளியைப் பார்ப்பதுபோல்தான்ல என்னைப் பார்த்தார். அவரைப் பார்ப்பது இதுதான் கடைசி முறையாக இருக்குமோ என்று கூட எனக்குத் தோன்றியது.  அவர் வீட்டில் உள்ளவர்களை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்.  அவர் ஒன்றே ஒன்றுதான் என்னைப் பார்த்துக் கேட்டார்.  “நீ ஏன் என் புத்தகங்களைப் படித்து விட்டு ஒன்றும் எழுதுவதில்லை,” என்று.
    அவர் கேட்டது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.  அவர்தான் பலருடைய புத்தகங்களைப் படித்துவிட்டு விமர்சனம் எழுதிக் குவிப்பவர்.  பொதுவாக நான் சிலருடைய புத்தகங்களை விமர்சிப்பதில்லை.  அதில் வெங்கட்சாமிநாதனும் ஒருவர்.  நான் எதையாவது எழுதப் போய் அவருக்குப் பிடிக்காமல் போய்விடுமோ என்ற அச்சமதான் காரணம்.  
    நான் பங்களூரிலிருந்து திரும்பி வந்தபோது அவர் புத்தகம் எதையாவது விமர்சனம் செய்ய வேண்டுமென்று எடுத்து வைத்துக்கொண்டேன். 

 

download (18)

அவருடைய, “என் பார்வையில் சில கதைகளும் சில நாவல்களும்” என்ற புத்தகத்தை எடுத்து வைத்துக்கொண்டேன்.  ஒரு படைப்பாளியாக மாறாமல விமர்சராகவே கடைசி வரை இருந்துவிட்டாரே என்ற ஆச்சரியம் எனக்கு அவர் மீது உண்டு.  எல்லோரையும் திருப்தி செய்வதுபோல் ஒரு புத்தகத்தை பாராட்டவே முடியாது.  எத்தனைப் புத்தகங்களைப் பற்றி தன் மனதில் பட்டதை எழுதி இருக்கிறாரே என்ற ஆச்சரியம் எனக்கு எப்போதும் உண்டு.

    காலையில் அவர் மரணம் அடைந்த செய்தியை அறிந்தேன்.  அவர் ஆத்மா சாந்தி அடைய எல்லாவல்ல இறைவனை வேண்டுகிறேன்.  
    

**********

ஏ.பிஜே. அப்துல் கலாமிற்கு அஞ்சலி கவிதை – சிறகா

download (4)

மீளா பயணம்

நீண்டு விரிந்து நிற்காமல்

ஓடிக் கொண்டேயிருக்கும் அமைதியான

ஒளி வெள்ளத்தின் நடுவில்

தனித்து மிதக்கும் சிறிய படகு

உருவமற்ற உருவத்துடன்

எவ்வழி நோக்கி எதுவரை செல்லும்

இப்பயணம்

முதலும் முடிவும் அற்ற மிக

நீண்ட நெடும் பயணம்

வழித்துணையாகவோ

வழிகாட்டியாகவோ யாருமற்று

உணவு உடை இருப்பு என

எவ்வித தேவையுமற்று

உறவு நட்பு தான் தனது என்ற

எத்தகு உணர்வுமற்று

நிச்சிரத்தையாக நிதானமாக

இலேசாக சுமைகளற்று

மீண்டு வராத பாதையில்

ஆழ்துயிலின் இனிய பயணம்.

(ஏ.பி.ஜே. அப்துல் கலாமிற்கு அஞ்சலி)

 

 

••••••••••••

அப்துல் கலாமின் இறப்பும், தகர டப்பாக்களின் சப்தமும் / மு. கோபி சரபோஜி ( சிங்கப்பூர் )

download (4)

 

 

 

 

 

 

கடந்த 27.07.2015 ல் அப்துல் கலாம் மரணமடைந்து விட்டார் என்ற செய்தி எட்டியதும் தங்கள் வீட்டுத் துயரமாக நினைத்து பகிரப்பட்ட துக்க நினைவுகளோடு விமர்சனம் என்ற பெயரில் சில தகர டப்பாக்கள் போட்ட சப்தங்கள் அவர்கள் நினைத்ததைப் போல ஒன்றையும் புரட்டிப் போட வில்லை. அவர்கள் பாசையிலேயே சொன்னால் ஒரு மயிரையும் புடுங்கவில்லை.

இறந்த ஒருவரை ஏன் விமர்சனம் செய்யக் கூடாது?
இறந்தவர் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவரா?
அவரின் செயல்பாடுகள் மீதான குற்றச்சாட்டுகளுக்கு பதில் என்ன?
இந்த மூன்று கேள்விகளை மட்டுமே முன் வைத்து எழுதப்பட்ட பெரும்பாலான விமர்சன வாந்திகளை எடுத்தவர்கள் தங்களைச் செல்வாக்கு மிக்கவர்களாக, தங்களின் எழுத்து மற்றும் அமைப்புகளின் மூலம் சமூகத்தில் ஒரு மாறுதலை உருவாக்கி வருபவர்களாக எப்பொழுதும் நினைத்துக் கொண்டு அதற்காகவே சொம்படி, செருப்படி பட்டவர்களே என்றாலும் அவர்கள் எழுத இணையத்தில் இடமும், அவர்களுக்கு வடம் பிடிக்க வட்டமும் இருக்கத் தான் செய்கிறது. அந்த இடத்தையும், வட்டத்தையும் தக்க வைத்துக் கொள்வதற்காக என் பார்வைக் கோணமே வேறு என்ற மிதப்பில் அவ்வப்போது ஊளையிட ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

இறந்த ஒருவரை விமர்சனம் செய்யலாமா? என்ற ஆதரவுக் குரலை ஏன் செய்யக் கூடாது? என்ற கேள்வியின் மூலம் மடக்க முனையும் அறிவுஜீவிகள் அவர் இறந்த போது வைக்கும் தங்களின் கபால அறிவை அவர் உயிரோடு இருந்த போது எங்காவது முன் வைத்திருக்கிறார்களா? முனுமுனுத்திருக்கிறார்களா? என்று தேடினால் இணையம் கூட இளக்காரமாய் பார்க்கிறது. அப்படியே செய்திருந்தாலும் இப்போது மாதிரி உச்சி மயிர் கிளம்ப பிளிறி இருக்க மாட்டார்கள். காரணம் ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் அவரோடு அமரும் வாய்ப்போ, பேசும் வாய்ப்போ கிடைத்து விட்டால் அதை வைத்தே தங்களைப் போஸ்ட்டராக்கிக் கொள்ளும் நப்பாசை! தங்களுக்கு அப்படியான வாய்ப்பு இனி இல்லை என்பது உறுதியாகி விட்ட நிலையில் உஷ்ணத்தின் கடுப்பில் உயரக் கிளம்புகிறார்கள். அப்படியெல்லாம் எங்களை புரமோட் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்பது எங்கள் தலை எழுத்து இல்லை. நாங்கள் எல்லாம் சுயம்பு. என அவர்கள் கூக்குரல் எழுப்பினால் அது எத்தனை பொய் என்பதை அவர்களின் மனசாட்சியே சொல்லி விடும். அப்துல் கலாம் என்ற மனிதரின் பெயரைப் பயன் படுத்தி நாங்கள் அடையப் போவது ஒன்றுமில்லையே எனச் சொல்பவர்கள் தான் இப்போது அதே அப்துல் கலாமை விவாதமற்ற – பொறுப்பற்ற முறையில் விமர்சித்துத் தங்களின் முகவரியை உறுதி செய்து கொள்ள ஆசைப்படுகிறார்கள்.

அப்துல் கலாம் ஒரு மெக்கானிக் என எதார்த்தத்தை தன் கண்டுபிடிப்பு போலச் சொல்லும் சொம்புகள் எல்லாம் அந்த மெக்கானிக் நாட்டிற்காக புடுங்கிய ஆனியைக் கூட தங்களின் சமுதாயத்திற்கும், வாழும் சமூகத்திற்கும் புடுங்கவில்லை. அவரோடு விழாக்களில் பங்கு கொண்ட காலங்களில் ஓலமிடவில்லை. அப்படியே ஓலமிட்டிருந்தாலும் இன்று போல் அது எல்லோரின் காதுகளையும் எட்டும் சப்தத்தில் இருக்கவில்லை.

இறந்த ஒருவரை விமர்சனம் செய்வது தப்பல்ல. ஆனால் அதை எப்பொழுது செய்வது? என்பது தான் கேள்வி. அவரின் இறுதிச் சடங்கு முடிந்த பின் ஒரு அறிவுப்பூர்வமான தளத்தில் அவர் மீதான விமர்சனத்தை வையுங்கள். பொதுவெளியில் விவாதியுங்கள் என்று சொன்னால் செய்ய மாட்டார்கள். காரணம், இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன் படுத்திக் கொண்டால் மட்டுமே தங்களின் இறுப்பைக் காட்டிக் கொள்ளவும், அதன் மூலம் தங்களின் கூடாரங்களுக்கு ஆள் பிடிக்கவும் முடியும் என்பது அவர்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.

இறந்தவர் விமர்சனங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவரா? என்ற வறட்டுக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடி எங்கும் அலைய வேண்டியதில்லை. தேசப் பிதாவையே தேக சுகம் தேடுபவனாக விமர்சித்த தேசத்தின் வழித் தோன்றல்களாகிய நாம் அப்துல் கலாமை மட்டும் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவராகவா நினைக்கப் போகிறோம்? அப்துல் கலாம் வாழ்ந்த காலத்தில், அவர் பதவி வகித்த காலத்தில் நிகழ்ந்தவைகளின் மூலம் அவரின் செயல்பாடுகளை விமர்சிக்கும் இந்த கொட்டை இழந்த புலிகள் எல்லாம் அப்போது என்ன செய்து கொண்டிருந்தார்கள்? அதற்காகக் குடல் இறங்க கத்திக் கூட்டம் சேர்த்து களத்தில் நின்று போராடாதவர்கள் இப்பொழுது மட்டும் கத்துவதால் என்ன பயன்? காது கேட்காதவனிடம் இரகசியம் சொல்லும் தந்திரம் பலிக்கும் என்பதில் அவர்களுக்கு இருக்கும் அபார நம்பிக்கையைத் தான் இந்தக் கத்தல்கள் காட்டுகிறது.

பொக்ரான் அணுகுண்டு வெடிப்பை ஏளனம் செய்து அதுவரையிலும் இருந்த அகிம்சை இந்தியாவை அப்துல் கலாம் தான் மாற்றுப் பாதைக்கு இழுத்துப் போய் விட்டார் என்பதைப் போல பிம்பம் கட்டுகிறார்கள். ஒரே ஒரு கேள்வி தான் கேட்கத் தோன்றுகிறது. இந்தியாவின் பாதுகாப்பிற்கும், அமைதியின்மைக்கும் அச்சுறுத்தலாக இருக்கும் சீனாவும், பாகிஸ்தானும் அணு ஆயுத பலம் பெற்றிருக்கும் போது அவர்களை எச்சரிக்கவாது நம்மிடம் அதற்கான சக்தி வேண்டாமா? நூறு கோடி மக்கள் சக்தியை காக்க வெறும் வெள்ளைக் கொடி போதும் எனச் சொல்பவர்கள் நாளை தங்கள் நாக்கின் நிலையை மாற்றிக் கொள்ள மாட்டார்கள் என்பதில் என்ன நிச்சயம்? அப்பவும் இந்தியாவின் கையாலாகாத தனம் என கட்டை விரலை உயர்த்தி இவர்கள் கூவுவார்களேயொழிய வேறு ஒன்றையும் செய்ய மாட்டார்கள். வாய்ச் சொல் வீரர்களான அவர்களின் விஞ்ஞான விளக்கங்களை தொலைக்காட்சிகளில் கேட்டும், இணையப் பக்கங்களில் படித்தும் வட்டங்களின் வாசிப்பாளன் வேண்டுமானால் கிளர்ச்சியடையலாம். விரல் சூப்பக் கூட அது உதவாது என்பது தான் நிதர்சனம். அணு ஆயுத பலமிக்க நாடு என்ற பலம் தான் இன்றைய இந்திய இறையாண்மையின் பலமாக இருக்கிறது என்பது கடந்தகால நிகழ்வுகள் தந்த படிப்பினை.

கனவு காணச் சொன்னார். களம் காணச் சொன்னாரா? என எதுகை, மோனையாக ஒரு குற்றச்சாட்டை முன் வைக்கின்றனர். இவர்களின் புரிதல் காஞ்சிக்குப் போனால் காலாட்டிக் கொண்டு சாப்பிடலாம் என்ற ஒருவர் சொன்ன அறிவுரையைக் கேட்டவன் அது எப்படி முடியும்? எனக் கேட்டதைப் போல் தான் உள்ளது. திண்ணையில் அமர்ந்து விட்டதைப் பார்த்து விட்டை ஏதும் விழுமா? இல்லை விட்டமே விழுமா? என நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் அறிவு மொன்னைகளுக்கு இந்த அறிவுரை அபத்தம் தான். ஆனால் தன் வாழ்வை குறிக்கோளை நோக்கி நகர்த்திச் செல்பவனுக்கு அதற்காகப் பயன்படும் துடுப்பு தான் கனவு காணுங்கள். அப்துல் கலாம் சொன்னதை விடுங்கள். மூலக் கடுப்புக் காரனைப் போல கலங்க, கலங்க எழுதும், பேசும் இவர்கள் ஏதாவது இளைஞர் கூட்டத்தைக் களம் காண வைத்திருக்கிறார்களா? அப்படி அவர்களால் களம் கண்ட காளையர் கூட்டங்கள் களைந்த களைகள் ஏதுமுண்டா? முண்டாசு கட்டியவனெல்லாம் பாரதி என்ற மிதப்பில் உழன்று வரும் இவர்களைப் போன்ற ஜீவன்களை எந்த மாதிரியான தயாரிப்பாய் பார்ப்பது என்றே தெரியவில்லை.

தான் சார்ந்த மதத்திற்காக என்ன செய்தார்? என்பது அடுத்த கோஷம். இந்திய வரலாற்றில் சிறுபான்மை சமுதாயத்தை சார்ந்தவர்கள் மீதான தாக்குதல்கள் நிகழும் போதெல்லாம் அதை எதிர்த்துக் குரல் கொடுக்க வேண்டும் என்று தான் சக மனிதனாய் – சமூகத்தவனாய் ஒவ்வொரு இந்தியனும் நினைக்கிறான். சிலர் அப்படியில்லை என்பதற்காக எல்லோரையும் அந்த வரிசைக்குக் கொண்டு வர முடியாது. விதிவிலக்குகளை எடுத்துக்காட்டுகளாக ஆக்காததால் தான் இன்றும் இந்திய இறையாண்மைக்கு இழுக்கு நேராமல் இருக்கிறது என்பதில் எவருக்கும் மாற்றுக் கருத்து இருக்க வாய்ப்பில்லை. அதேநேரம் அப்துல் கலாம் மீது மதம் சார்ந்த இந்தக் குற்றச்சாட்டை வைப்பவர்கள் அவர் இஸ்லாமின் பிரதிநிதியாக இல்லாமல் ஒட்டு மொத்த இந்தியாவின் முதல் குடிமகனாகத் தான் இருந்தார் என்பதை மறந்து விடுகிறார்கள். ஒருவேளை அவர் அப்படிக் குரல் கொடுத்திருந்தால் என்ன நடந்திருக்கும்? சில மதம் சார்ந்த அமைப்புகள் சந்தோசப்பட்டிருக்கும். சில அமைப்புகள் அக்கிரமம் என அலறி இருக்கும். இதைக் கூட ஏற்றுக் கொள்ளலாம். ஆனால் எழவு வீட்டில் தந்த காப்பியில் சர்க்கரை இல்லாமல் போச்சே என எழுதும் இவர்களைப் போன்றவர்கள் என்ன செய்திருப்பார்கள்? அவர் என்ன இஸ்லாமியானா? இந்தியனா? என ஒரு கேள்வி கேட்டு அரைப் பக்கத்திற்கு எழுதியும், தொண்டை கதறத் தொலைக்காட்சிகளில் பேசியும் தன்னை முன் நிறுத்த மட்டுமே முயன்றிருப்பார்கள். வேறு ஒன்றையும் கிழித்திருக்க மாட்டார்கள்.

குடியரசுத்தலைவர் பதவியில் இருந்த போது இதையெல்லாம் செய்தாரா? என்ற கேள்வியின் மூலம் அப்போது ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்த அரசாங்கங்களின் முறையற்ற செயல்பாடுகளை அப்துல் கலாம் மீது தந்திரமாகத் திருப்பி விட முனைகிறார்கள். அந்தச் செயல்பாடுகளுக்கு காரணமான அரசியல்வாதிகளைத் தட்டிக் கேட்க இவர்களுக்குத் தைரியமில்லை. திராணியில்லை. அப்படிக் கேட்டு விட்டால் அவர்களின் அண்டியைப் பிடித்து தனக்கு வேண்டிய காரியங்களைச் சாதித்துக் கொள்ள முடியாது என்ற பயம். இப்படியான தொடைநடுங்கிகள் தான் எய்தவனை விட்டு விட்டு அம்பை நொட்டை சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வீதி சரியில்லாமல் சாக்கடை அடைப்பெடுத்து கிடந்த போது அப்துல் கலாம் என்ன செய்தார்? என்பது போல சந்தில் சிந்து பாடி எழுதப்பட்ட விமர்சனங்களை வாசிக்கும் போது அதை எழுதிய புத்தி சுவாதீன ஜீவிகளை நிந்திக்கத்தான் சொல்கிறது மனது. தனிமனித ஒழுங்கு முறைகளால் சரி செய்ய வேண்டிய விசயத்தில் அப்துல் கலாம் என்ன செய்திருக்க வேண்டும் என இவர்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை..

அப்துல் கலாம் தாய் மொழிக் கொள்கை பற்றி தங்களின் எழுத்தில் எழுதித் தள்ளும் தமிழ் இலக்கிய உலகின் தாவா கட்டைகள் மொழிக்காக என்ன செய்திருக்கிறார்கள்? அப்படி ஏதேனும் செய்து அதற்காக அப்துல் கலாம் தன் பேச்சாலும், எழுத்தாலும் முட்டுக்கட்டை போட்டிருந்தால் அவர்களின் வாதத்துக்கு கொடி தூக்கி எல்லோரும் கோசம் போடலாம். எதுவுமே செய்யாத விட்டில் பூச்சிகள் அவரின் மொழிக் கொள்கையை சாதியத்தோடு ஒப்பிட்டும், மொழி வளர்ச்சிக்காக அவர் கூறிய வழிமுறைகளைச் செயல்படுத்த வேண்டுமானால் தமிழகம் இந்தியாவில் இருந்து பிரிய வேண்டும் என வாதிட்டுக் கொண்டும் இருப்பதைப் பார்க்கும் போது அறுக்க மாட்டாதவனிடம் ஐம்பத்தெட்டு கருக்கருவாளைக் கொடுத்த கதை தான் நினைவுக்கு வருகிறது. ஒரு மனிதரின் இழப்பில் தங்களின் சுயம் சார்ந்த கோட்பாடுகளின் சாயங்களை, கொள்கைகளை வீசிப் பார்க்கும் இந்த அட்டைக் கத்தி வீரர்களின் சித்தாந்த சாயங்கள் கழுத்தறுத்த கோழியின் கடைசித் துள்ளலாக மட்டுமே எதிரொலித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

தங்களின் இரவும், பகலும் ஒழுங்கின்மையின் கூடாரங்களில் தான் கழிகிறது என்பதை உணராத பித்தர்கள் கலாமின் தனிப்பட்ட வாழ்வியல் முறையை பிழைப்பு வாதமாக சித்தரித்துக் காட்ட முயல்கிறார்கள். கற்றுக் கொடுக்கச் சில நமத்துப் போன சித்தாந்தங்களையும் சிதைந்த கோட்பாடுகளையும் வைத்துக் கொண்டு கொல்லைப் புற வேலை பார்ப்பவர்கள் எல்லாம் ஐந்து இலட்சம் மக்களைத் தன் மயானக் களத்தில் திரள வைத்த வலிமைக்குச் சொந்தக்காரரிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ள ஏதுமில்லை என்கிறார்கள்.

எந்த ஒரு மனிதனும், அவன் வழியான செயலும் விமர்சனத்திற்கும், விவாதங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டதல்ல, அதுவும் பொது வாழ்வில் இருந்தவர்களுக்கும், இருப்பவர்களுக்கும் அது இன்னும் அதிகம் என்ற வகையில் அப்துல் கலாமையும், அவரின் செயல்பாடுகளையும் விமர்சனம் என்ற பெயரில் துக்க தினத்திலேயே அசைபோட்டு சாக்குகளிலாவது தங்களை அறுவடை செய்து கொள்ள வேண்டும் என்ற நினைப்போடு சில தகர டப்பாக்கள் களம் இறங்கின. வெற்றுச் சப்தங்களை எழுப்பி அதன் மூலம் போர் முரசறைந்து விட்ட லயிப்பில் இருந்தன. ஆனால், அந்த டப்பாக்களின் சப்தங்கள் அவர்கள் நினைத்தது மாதிரியான எதையும் நிகழ்த்திக் காட்டவில்லை. அதில் அவர்களுக்கு ஒன்றும் வருத்தமிருக்காது. ஏனென்றால், அடுத்து எங்கு, எவர் சாவில் ஊளையிடலாம். கல்லடி படலாம் என்பதில் தான் அவர்களின் கவனமெல்லாம் இருக்கும்.

———-